September 2023 | Art & Culture CAN AKGÜMÜŞ “If there is a wound, there is an opportunity to heal” words Onur Baştürk C ontemporary Istanbul 2023’teki CI Photo Focus’ta sergilenen siyah beyaz işlerinde bedende açılan boşluk, yara ya da yırtık olarak tanımlanabilecek izler var. Sen bu izleri nasıl tanımlarsın? Bu seride yola çıkış motivasyonun neydi? Son solo sergim “Great Dream” ile aynı ismi taşıyan ve serginin odağını oluşturan yapıt, CI Photo Focus kapsamında KAIROS Galeri’de sergileniyor. Bu seride hem bedenin kırılganlığına hem de dünya üzerinde geçirdiği süre boyunca aslında ne kadar dayanıklı olduğuna dair imajlar bulunuyor. Senin de bahsettiğin gibi bedende açılmış yara izleri ve yırtıkları görüyoruz bu fotoğraflarda. Bu seriyi üretirken “Eğer bir yara varsa, iyileşmek için de fırsat vardır” düşüncesi sürekli aklımdaydı. David Cronenberg’ün J.G Ballard romanından uyarladığı “Crash” filminde insanlar birbirlerinin yara izlerini seviyor, yaralarına karşı şehvet duyuyordu. Bu seride buna benzer bir yara sevicilik durumu var mı? “Crash” hakikaten sıra dışı bir film. Yara sevmekten bahsetmek mümkün. Ama bunun da ötesinde aslında o yaralar bizi birbirimize bağlayan bir deneyime dönüşüyor. Bu, “Hepimiz yalnızsak, yalnızlığımızda da beraberiz” duygusuna çok yakın. Aldığımız yaralar ve izleri bizleri birbirimize yakınlaştırıyor ve bağlıyor. Bedenin fotoğraflanmasıyla olan ilişkin nasıl? Bedenin daha çok bütünüyle değil de, parçaları ve kıvrımlarıyl a ilgilisin ve öyle üretiyorsun gibi geliyor bana. Neden? Başkalarının bedenine bakış, ancak onların izniyle mümkün olan çok hassas bir mevzu. Üstelik kameranın varlığı tüm dengeleri yeniden oluşturmayı gerektiriyor. Oldukça mahrem olan bu bir aradalık, parça-bütün ilişkisiyle dengeleniyor sanırım. Ayrıca parçalarla ilerlediğim zaman bedenler ve izler anonimleşiyor. I n your black and white works exhibited at CI Photo Focus, there are marks that can be described as gaps, wounds or tears on the body. How would you describe these traces? What was your motivation for this series? The artwork, which has the same name as my last solo exhibition "Great Dream" and forms the focus of the exhibition, is exhibited at KAIROS Gallery within the scope of CI Photo Focus. This series contains images of both the fragility of the body and how resilient it actually is throughout the time it spends on earth. As you mentioned, we see scars and tears on the body in these photographs. While producing this series, the thought "If there is a wound, there is an opportunity to heal" was always on my mind. In the movie "Crash", adapted by David Cronenberg from J.G. Ballard's novel, people loved each other 's scars and lusted after each other's wounds. Is there a similar wound loving situation in this series? “Crash” is truly an extraordinary movie. It is possible to talk about loving wounds. But beyond that, those wounds actually turn into an experience that connects us to each other. This is very close to the feeling of “If we are all alone, we are also together in our loneliness”. The wounds and scars we receive connect us to each other. What is your relationship with photographing the body? It seems to me that you are mor e interested in the parts and curves of the body, rather than the whole, and you produce it that way. Why? Looking at other people's bodies is a very sensitive issue that is only possible with their permission. Moreover, the presence of the camera requires re-establishing all balances. I think this quite intimate togetherness is balanced by the part-whole relationship. Additionally, when I progress with the pieces, the bodies and traces become anonymous.

April 2024 | Vol 12 english below DAVY GROSEMANS AND HIS OBJECTS IN SEARCH OF MEANING words Onur Baştürk photos Jean Van Cleemput Tasarımlarını “anlam arayışındaki nesneler” olarak tanımlıyorsun. Tasarladığın objelerin işlevinin geri planda oluşuna bir vurgu mu bu? Biraz daha açıklayabilir misin? “Anlam arayışındaki nesneler” ifadesi, salt işlevselliğin ötesine geçerek hikâye anlatımı ve kavramsal derinliğe öncelik veren tasarım felsefemi özetliyor. İşlevsellik tasarımlarımın önemli bir yönü olmaya devam ediyor, ama derin anlam arayışımı gölgelemiyor. Tasarımın sadece pratik ihtiyaçları karşılamakla sınırlı kalmaması gerektiğine inanıyorum. Nesneleri; duygular, kültürel referanslar ve sembolik anlamları aktaran anlatı araçları olarak görüyorum. Her bir nesneye anlam katmanları yükleyerek, izleyicide merak ve etkileşim uyandırmayı amaçlıyorum. Anlam üzerindeki bu vurgu işlevin önemini azaltmıyor. Aksine, yorumlama için çoklu boyutlar sunarak tasarımı zenginleştiriyor. Biçim ve anlatıyı iç içe geçirerek, kullanıcılarla daha derin düzeyde yankı uyandıran, bağlantıları teşvik eden ve sohbetleri ateşleyen nesneler yaratmaya çalışıyorum. Piyasa trendleri ve beklentilerinden bağımsız, deneysel tasarım yapmanın zorlukları ve avantajları neler? ÆTHER/MASS'ı 2022 yılında, müşteri projelerinin karmaşıklığı içinde geçen yılların ardından tasarımdaki kişisel sesimi geri kazanma arayışıyla başlattım. Endüstriyel tasarımcı ve iç mimar olarak yirmi yılı aşkın deneyimimle; müşteri beklentileri, kişisel vizyon, bütçe sınırlamaları ve farklı görüşler arasında her zaman hassas bir denge kurmak zorunda kaldım. Bu deneyimler tasarıma bakış açımı genişletirken, ticari projelerin talepleri arasında kendi yaratıcı kimliğimi yavaş yavaş kaybettiğimi de hissettim. ÆTHER/MASS'in amacı, kısıtlama olmadan fikirlerimi özgürce ifade edebileceğim bir dünya yaratmak ve sınırsız hayal gücü için bir platform olarak hizmet vermekti. Müşteri brifinglerinden özgürleşerek, kendi eleştirmenim ve rehberim olmanın zorluğunu benimsedim. Bu proje, geleneksel tasarım pratiğinden bir ayrılışı temsil ediyor. ÆTHER/MASS ile ulaşmak istediğin hedef nedir? ÆTHER/MASS, tasarımcı ve üretici arasındaki iş birliğine olan inançtan ortaya çıktı. Her parça, alışılmadık şekillerde uygulanan yeni malzemelerin ve üretim tekniklerinin bir keşfi. Yetenekli zanaatkârlarla çalışmak tüm çalışmalarımda yol gösterici prensibim. El sanatlarının popülerliğine ve elleriyle çalışan birçok genç üreticiye rağmen, gerçek zanaatkârlar az sayıda. Malzemeyi derinlemesine bilen ve olağanüstü yüksek kalite sunabilenlerden bahsediyorum. Brüksel’deki Collectible Fuarı'nda gösterdiğin yeni objelerin hakkında neler söylersin? Bu objeleri teknik, malzeme ve kavramlar üzerine yaptığım keşif ve deney yolculuğumun ikinci bölümü olarak görüyorum. Yeni koleksiyonda farklı atölyelerle yeni iş birliklerinden doğan metal objeler var. Bunun sonucunda alüminyum, dövme demir ve ayna paslanmaz çelikten üretilen üç tasarım ortaya çıktı. Her biri metalin içsel özelliklerini ve karakteristiğini çeşitli şekillerde inceliyor. ‘The Beam Lamp’e ayrıca bayıldım! Bu heykelsi lamba nasıl ortaya çıktı? Bu ayaklı lambanın ışık huzmesi, zeminden yukarıya doğru bir yol izliyor ve arkasındaki taban tarafından cisimleştirilen bir parıltı bırakıyor. Bir ayna gibi yansıyan paslanmaz çelik, tıpkı taşıdığı ışık gibi kendi içinde ele avuca sığmaz hale geliyor. Lamba, formu nedeniyle yere güçlü bir şekilde bağlı. Böylece ışık beklendiği gibi yukardan değil, yerden çıkıyormuş izlenimi veriyor. Lambanın tasarımının kökeni, ışık kaynağının ilgi çekici tarihine dayanıyor. Çift armatürlü lambalar 1890'larda ortaya çıkmış olsa da, bu özel varyant 1930'larda Alman Osram ve Radium şirketlerinin 'Linestra’ ve ‘Ralina' lambalarını tanıtmasıyla popülerlik kazandı. Cam-metal contalar tüpün dış kenarlarına taşınarak filamentin uçlarına kadar uzatıldı ve güzel bir ışık huzmesi yaratıldı. Tabanın atipik formu, nesneyi ayaklı bir lambaya atıfta bulunan tüm arketipik şekillerden uzaklaştırdı ve bir lambadan ziyade bir heykel ortaya çıktı. İlham aldığın bir dönem ve sanatçı var mı? Bir nesnenin özünü araştırırken, o nesnenin tarihini incelemek gerekiyor. Bu da her dönemi kendine özgü bir şekilde takdir etmemi sağlıyor. Bununla birlikte, belli bir sanatçıdan ilham almaktan ziyade, kendimi anonim zanaatkârların becerileri ve işçiliğinden daha derinden etkilenmiş buluyorum. Bu zanaatkârlarda beni en çok büyüleyen şey, estetiğin neredeyse tesadüfi bir yan ürün olarak ortaya çıktığı, ihtiyaçtan doğan işlevsel nesneler yaratma becerileri. Bu “kazara güzellik” kavramına hayranım! You describe your designs as "objects in search of meaning". Is this an emphasis on the fact that the function of the objects you design takes a back seat? Could you elaborate? The phrase "objects in search of meaning" encapsulates my design philosophy, which goes beyond mere functionality to prioritize storytelling and conceptual depth within each creation. While functionality remains a crucial aspect of my designs, it does not overshadow the quest for deeper significance. In my approach, I believe that design should not be limited to fulfilling practical needs alone. Instead, I view objects as vessels for narratives, capable of conveying emotions, cultural references, and symbolic meanings. By imbuing each object with layers of significance, I aim to evoke curiosity and engagement from the audience, inviting them to explore beyond the surface level of utility. This emphasis on meaning does not diminish the importance of function; rather, it enriches the design by offering multiple dimensions for interpretation. By intertwining form and narrative, I seek to create objects that resonate with users on a deeper level, fostering connections and sparking conversation. What are the challenges and rewards of designing experimentally and independently of market trends and expectations? I started ÆTHER/MASS in 2022 as a way to reclaim my personal voice in design after years of navigating the complexities of client projects. With over two decades of experience as an industrial designer and interior designer, I have always had to delicately balance between client expectations, personal vision, budget limitations, and diverse opinions. While these experiences broadened my perspective on design, I also sensed a gradual loss of my own creative identity amidst the demands of commercial projects. The goal of ÆTHER/MASS was to create a world where I could freely express my ideas without external constraints, serving as a platform for pure self-expression and unfettered imagination. Freed from client briefs, I embraced the challenge of being my own critic and guide, seeking feedback from within and navigating the creative process with autonomy. What kind of world did you set out to create with ÆTHER/MASS? Or let me ask it this way: What is the goal you are trying to achieve? ÆTHER/MASS was born out of a belief in the collaboration between designer and maker. Each piece is treated as an exploration of new materials and manufacturing techniques, applied in unconventional ways. Working with skilled craftsmen is the guiding principle in my work. The synergy between craftsman and designer is at the forefront. Despite the popularity of crafts and the involvement of many young 'makers' working with their hands, authentic craftsmen are scarce. I'm talking about individuals who have an in-depth knowledge of their materials and can deliver exceptionally high quality. What can you tell us about the new items you presented at the Collectible Fair in Brussels? I see them as the second chapter in my journey of exploration and experimentation with techniques, materials and concepts. The new collection includes metal objects that are result of new collaborations with different workshops. The results is three designs, made of aluminium, wrought iron, and mirror stainless steel, each of which explores the intrinsic properties and characteristics of the material "metal" in different ways. I love Beam Lamp. What was the idea behind this sculptural lamp? The beam of light from this floor lamp travels through the air from the ground up, leaving a glow that is materialized by the base. The stainless steel, reflecting like a mirror, becomes elusive in itself, just like the light it carries. Because of its shape, the lamp is strongly connected to the ground. In this way, the light gives the impression of coming from the earth rather than from the sky, as one would expect. The design of the lamp has its origins in the fascinating history of its light source. Although lamps with double fittings appeared in the 1890s, this particular variant gained popularity in the 1930s, when the German companies Osram and Radium introduced their "Linestra" and "Ralina" lamps. They brought the glass-metal seals to the outer edges of the tube, allowing the filament to be extended to the ends, creating a beautiful beam of light. The atypical shape of the base distances the object from all the archetypal shapes that refer to a floor lamp, resulting in a sculpture rather than a lamp. Is there an era and an artist that inspires you? When searching for the essence of an object, one must study its history, which allows me to appreciate each period in its own unique way. However, rather than being inspired by a specific artist, I find myself more deeply influenced by the skill and craftsmanship of anonymous artisans. What fascinates me most about these artisans is their ability to create functional objects born out of necessity, where aesthetics emerge almost as a serendipitous by-product. I greatly admire this concept of "beauty by accident”. for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

Nisan 2021 | Tasarım | Türkiye Konya’nın ortasına yeşil bir tasarım VAHA OASIS Yazı | Onur Baştürk S ahra Çölü’nün girişine konumlanmış, büyüklüğü 3500 tane futbol sahasına denk gelen Fas’taki Noor-Ouarzazate güneş enerjisi kompleksinin fotoğraflarını mutlaka bir yerlerde görmüşsünüzdür. Burası dünyanın en geniş güneş enerjisi santrali olarak biliniyor. Sadece fütüristik görüntüsüyle değil, sağladığı enerji sayesinde gezegeni 760 bin tonun üzerindeki karbon emisyonundan kurtarmasıyla da hayranlık uyandıran bir tesistir Noor-Ouarzazate. Meğer hemen yanı başımızda, Fas’taki bu “yenilenebilir enerji” tesisine rakip bir yer varmış: Konya’daki Karapınar Güneş Enerjisi Santrali. Türkiye’nin çöl niteliğindeki tek bölgesi olan Karapınar’da kurulan santral, toplamda 20 milyon metrekare alan üzerinde yayılıyor. Tesis tamamlandığında 1348 megavat gücüyle dünyanın en büyük güneş enerjisi santrallerinden biri olmaya aday. HERKESİN GÖRMEK İSTEYECEĞİ BİR “SCADA” İşin buraya kadar olan kısmı yenilenebilir enerji ve dünyayı karbon emisyonundan kurtarma adına gayet nefis. Ama işin bir de tasarım kısmı var ki, o daha da nefis! Bu güneş enerjisi santraline kısaca SCADA (Supervisory Control And Data Acquisition) adı verilen bir kontrol merkezi yapılacak. Ama sıradan bir merkez değil. Bilim ve teknoloji alanında konferansların düzenlenip güneş enerjisi teknolojilerinin tanıtılacağı, herkesin merak edip görmek isteyeceği türden bir merkez. Bu nedenle santralin yatırımcısı Kalyon Holding, SCADA binası için bir mimari proje yarışması açtı. Yarışmaya katılan 58 proje jüri başkanı mimar Melike Altınışık rehberliğinde; David Green, Murat Tabanlıoğlu, Refik Anadol, Dr. Deniz Aslan, İmdat As ve Kübra Kalyoncu Şeherli tarafından değerlendirildi. ZENGİN PEYZAJA SAHİP SÜRPRİZ PROJE Sonuç? Y. Mimar Caner Bilgin ve Mimar Begüm Yılmaz Bilgin’in “Vaha Oasis” isimli projesi birinci oldu. Doğrusu, Vaha Oasis’i görür görmez sevdim. Çünkü çevresindeki kurak alana tezat, zengin peyzajı olan bir avluya sahipti. Nitekim proje sahipleri bu yemyeşil avluyla yaşamın esas kaynağına dikkat çekmek istemiş. Bunda da gayet başarılı olmuşlar. Tek kat olarak düzenlenen Vaha Oasis, kendi ekosistemini oluşturmayı amaçlıyor. Yapı çeperindeki katı geometrik sınırlar avlu çeperinde yumuşak bir hal alıyor. Binanın yeşil çatısı aynı zamanda verimli bir yalıtım aracı. Bölgede hakim olan bozkır bitki örtüsüne ait seçilen yoğun peyzajın sulaması ise filtrelenmiş taban suyu ile yapılacak. Böylece fazla enerji harcamadan bitkilerin su ihtiyacı da karşılanmış olacak.

April 2024 | Design & Interiors english below Innovative Zen adaptation MONK words Alp Tekin photos Emre Dörter M odern bir Japon ve Asya mutfağı restoranı olan Monk’un fotoğraflarına bakınca huzurlu ve sakin bir duyguya kapılmamak elde değil. Çünkü Bursa’da yer alan Monk’un tasarımını üstlenen Wangan ekibi, Zen felsefesinden ilham alarak tasarım kodlarını oluşturmuş. Kendi içinde dinamik ve kompleks detay örgülere sahip olan tasarımda ahşap, doğal taş, pişmiş toprak ve metal olmak üzere dört temel elementin işlenmiş malzemeleri kullanılmış. Az sayıda malzemeyle özgün katmanların yaratıldığı projede, Zen felsefesinin sadelik, doğallık ve sakinlik değerlerine doğrudan gönderme yapılıyor. Doğal malzeme seçkilerine ağırlık verilen tasarımın ana hatları ve gizli detaylarında ise Zen bahçelerinin çizgisel yapısından esinlenilmiş. Restoranın atmosferine uygun olarak tasarlanan, el yapımı Japon kâğıtlar üzerine yapılmış, Asya felsefesinde gücü ve başarıyı temsil eden Koi balığı desenleri ise öne çıkan bir başka detay. Farklı kotlar üzerine tasarlanan 180 kişilik restoran; sushi barı, genel oturma alanları ve terastan oluşuyor. Monk’un hareketli mobilyaları da Wangan tarafından projeye özel olarak tasarlanmış. Projede katkıda bulunan diğer isimleri ise şöyle sıralayabiliriz: Desen tasarımı Designmixer ve sanatçılar Aysun Bozoklu ile Melike Şanlı. W hen we looked at the photos of Monk, a modern Japanese and Asian cuisine restaurant, this is what we felt: Peace and calm. Because the Wangan team that designed Monk in Bursa, Turkey, created the design codes inspired by Zen philosophy. The design, which has dynamic and complex patterns of details in itself, uses processed materials of four basic elements: wood, natural stone, terracotta and metal. In the project, where unique layers are created with a small number of materials, direct reference is made to the values of simplicity, naturalness and serenity of Zen philosophy. The contours and hidden details of the design, which emphasizes the selection of natural materials, are inspired by the linear structure of Zen gardens. Another striking detail is the Koi fish pattern, which represents the strength and success of Asian philosophy, printed on handmade Japanese paper designed to match the atmosphere of the restaurant. Designed on multiple levels, the 180-seat restaurant consists of a sushi bar, general seating and a terrace. Monk's movable furniture was also specially designed by Wangan for the project. Other names that contributed to the project include Design mixers and artists Aysun Bozoklu and Melike Sanli.

September 3, 2025 | ART & CULTURE a GALLERY at HOME in SOHO words Alp Tekin interiors images Garrett Carroll portrait of Elisabeth Johs Jesse Dittmar production Karine Monié After the success of her first space in Mexico City’s vibrant Roma Norte, Danish curator and art advisor Elisabeth Johs has brought her vision to New York. Her second outpost, tucked inside her own SoHo loft, is both a private gallery and her home. Minimalist yet warm, it merges Scandinavian sensibility with downtown energy—an intimate backdrop where collectors and visitors encounter art in a personal, lived-in setting. By appointment only, the space extends beyond exhibitions. It hosts dinners, performances, and conversations, becoming a dynamic expression of Johs’s creative world. THE CURATOR’S VISION Born in Denmark, Johs has long been fascinated by the meeting point of art and design, with a strong commitment to supporting emerging voices. “Mexico City offers an intimate, immersive setting, while New York keeps me connected to a broader global network,” she reflects. For Johs, the artists themselves shape the evolving identity of her gallery, each adding their own perspective to the dialogue. FROM MEXICO CITY TO NEW YORK JO-HS was conceived as a cultural bridge between two cities that have deeply shaped Johs’s approach. After debuting in Mexico City, she chose SoHo for the second location, drawn by its history and creative spirit. “I’ve always been passionate about presenting art in spaces that feel personal and thoughtfully curated,” she says. “JO-HS is about telling stories and bringing people together through design and creativity.” A LOFT THAT DOUBLES AS A GALLERY Johs’s New York loft-gallery is both a sanctuary and a stage. “It’s about presenting art in ways that feel personal, immersive, and deeply engaging,” she explains. Inspired by the tradition of salons, the space combines art with Scandinavian furniture and lighting by Gubi and Louis Poulsen, creating a cozy, understated atmosphere where design quietly supports the work on view. INSPIRATIONS AND APPROACH The concept draws on Johs’s experiences in New York and Mexico City, as well as her love of modernist architecture and Scandinavian design. She insists on leaving room for air and silence within the gallery: “Gaps are like a breath of air—the space before a new sentence. An empty wall allows you to reflect before experiencing the next work.” ARTISTS AND COLLABORATIONS JO-HS primarily champions emerging artists from Latin America and Mexico, including Melissa Ríos (Costa Rica), Jack Mernin (United States), Floria González (Mexico), Rodrigo Echeverría (Mexico), Chavis Mármol (Mexico)and Rodrigo Red Sandoval (Mexico). Alongside them, Johs has partnered with Danish design houses Gubi and Louis Poulsen, a pairing she finds symbolic: “One is contemporary, the other modern. Despite their different eras, they complement each other beautifully.”

June 30, 2025 | DESIGN & INTERIORS SKY HIGH, LAID-BACK words Karine Monie photos Courtesy of Clement C Studio interior design Clement C Studio A modern resort-style duplex with an artful soul in Hong Kong. Set high in the hills of Chung Hom Kok, this two-level residence by Clement C Studio reimagines city living through the lens of a boutique escape. Designed for a young couple drawn to nature and calm, the home channels the mood of a refined retreat—wrapped in warm textures, curated objects, and a quietly confident palette. EVERYDAY FEELS LIKE A GETAWAY From the moment you walk in, the energy shifts. Wood veneer flows seamlessly from walls to ceiling, creating a soft, enveloping effect. Terrazzo flooring adds a graphic edge, while earthy neutrals and soft cyan accents bring balance and breeze. Nature isn’t just referenced—it’s invited in, through indoor greenery, botanical wallcoverings, and views that stretch to sea and sky. FURNITURE THAT LIVES WITH YOU The furniture selection hits the sweet spot between sculptural and lived-in. Flexform and Baxter pieces anchor the living areas with quiet luxury, while Moroso and Roche Bobois add bold forms and texture. Porada’s classic woodwork introduces warmth and precision. Outdoors, Tribu furnishings blur the line between inside and out, carrying the same low-key elegance onto the terrace. Every item feels intentional—stylish without shouting, comfortable without compromise. ART AS PART OF THE ARCHITECTURE Art is integral to the home’s identity. A large-scale canvas by Daisy Dodd-Noble anchors the dining space with soft landscape tones, while organic sculptures by Zue Chan echo the home’s nature-driven philosophy. “The artworks aren’t just accents—they’re part of the spatial rhythm,” says Clement Cheng. “They reflect the owners’ personalities and turn each room into a lived-in gallery.” STANDOUT MOMENTS - The spiral stair: Leading from the walk-in closet to a private attic fashion archive—equal parts utility and design statement. - Dark steel trims: Subtle but sharp, they bring an edge to the otherwise soft material palette. - Cyan accents: Scattered just enough to energize the neutral tones without overpowering them. THE OVERALL FEEL? Refined, grounded, effortless. This is a home that doesn’t try too hard—and that’s exactly what makes it so compelling. Clement Cheng’s vision balances clean lines with soul, art with everyday function, and resort calm with city edge. A place to unwind, recharge, and live well—40 floors up.

May 15, 2026 | Art & Culture media partner YUZU BIG SEE and the RIGHT AMOUNT words Onur Basturk Zmago Novak’s Portrait Primoz Korosec Ahead of BIG SEE Festival 2026, YUZU — an official media partner of the festival — speaks with founder Zmago Novak about excess, relevance and why “measure” may once again become architecture’s most valuable idea. BIG SEE Festival has never positioned itself merely as an annual gathering. Founded by Zmago Novak, the Slovenia-based platform has gradually evolved into a year-round ecosystem connecting architecture, design and creative culture across South-East Europe and beyond. Through conferences, awards and editorial programmes, BIG SEE approaches architecture not as spectacle, but as a discipline tied to relevance, responsibility and human scale. Its 2026 edition, taking place in Portorož under the theme “Too much? What is just enough?”, arrives at a moment when architecture is increasingly shaped by questions of excess and visibility. We spoke with Novak about the platform’s evolution, the culture of overproduction surrounding contemporary design, and why “enough” may once again become one of architecture’s most necessary ideas. MORE THAN A FESTIVAL BIG SEE has evolved far beyond a festival. Looking back, what transformed it into a year-round ecosystem? And although rooted in Slovenia and Southeast Europe, do you now see the platform operating on a more global scale? If there was one trigger, it was obviously the pandemic in 2020–21. At that time, when physical contact became nearly impossible for more than a year, we had to move the platform into the digital space. By its nature, digital operates continuously — and social media even more so. Interestingly, alongside strengthening our digital presence, we also expanded across the region once travel became possible again, co-hosting BIG SEE events in places such as Skopje, Istanbul and Podgorica. At the same time, our conferences, award programmes and expos continued to grow, especially now that the architecture and design programmes have merged into one festival. We began a quarter of a century ago as a Slovenian publishing platform and award show. Over time, we expanded steadily across the region, and today, as creative practices themselves have become increasingly international, BIG SEE is growing outward as well. We aim to remain globally relevant, while recognising that physical contact and regional context still matter deeply. South-East Europe remains our core environment — both culturally and professionally. AN EXCESS OF ALMOST EVERYTHING The 2026 theme, “Too much? What is just enough?”, feels both direct and quietly provocative. Do you believe architecture and design are currently facing a problem of excess—or is it more a question of losing direction? I believe the world as a whole is facing an excess of almost everything. Design and architecture exist within that same condition, while also responding to clients whose expectations are often excessive themselves. There is a very delicate balance between steering a project towards more sustainable and responsible solutions, and being perceived as disconnected from contemporary culture or ambition. BEYOND VISIBILITY The BIG SEE Awards emphasise substance over spectacle, and context over scale. In a culture increasingly driven by visibility, how do you see this position resonating with today’s architectural and design landscape? Thanks for noticing our efforts around substance. Architects and designers live within the same realities as everyone else. We are all experiencing climate change, witnessing the immense energy demands of massive data centres, and trying to understand what the AI revolution may bring within the next decade. We are attempting to keep things in perspective, so that the human scale remains relevant. That idea was embedded in our name from the very beginning: BIG originally stood for Bio-Intelli-Gence — or “gens,” meaning people in Latin. Humanity has evolved anatomically, mentally and socially over tens of thousands of years. It’s striking to consider how quickly that entire framework could transform into something beyond our grasp. The conference programme deliberately creates moments of friction, pairing different voices to encourage debate rather than consensus. In your view, is what’s missing today more dialogue—or a stronger critical stance? A productive dialogue is impossible without a critical stance. On the other hand, we should also avoid reaching a point where constant criticism prevents anything from being implemented. A democratic cycle of three to six years feels like a reasonable compromise, allowing enough time for ideas to be tested. The real challenge is finding the balance between being a constructive critic — someone trying to improve things — and becoming purely destructive. THE ETHICS OF MEASURE At the core of BIG SEE is the idea of “measure” — finding the right balance. As the platform evolves, how do you personally define the line between what is enough and what is too much? “Measure” feels like a somewhat forgotten concept today — yet one we urgently need to recover. And yes, it carries a deeply ethical dimension, one that still needs to be understood through the classical idea that knowledge, ethics and aesthetics are all different faces of the same coin. Modernity often presents itself as radically new, but in reality it always remains connected to history, and is quickly absorbed back into it. Perhaps one becomes more aware of this with maturity, but I hope humanity as a whole is beginning to recognise it too.

March 2024 | Design & Interiors english below COMING SOON: THE ELEVATION GRAVITY words Alp Tekin G aggenau “The Elevation Gravity” konseptini 16-21 Nisan tarihleri arasında düzenlenecek Milano Tasarım Haftası kapsamında tanıtmaya hazırlanıyor. Ama bu tanıtımdan önce konseptin ön izlenimi için online bir basın toplantısı gerçekleştirildi. Biz de editör, tasarımcı ve mimarlarla birlikte İstanbul’dan bu basın toplantısını izlemek için Nisbetiye 10’da yer alan Cosentino showroom’unda bir araya geldik. BSH Türkiye Pazarlama Direktörü Burak Destici’nin konuşması ile başlayan buluşmada bir süre sonra online basın toplantısına bağlandık ve tüm davetlilerle Milano’nun en özel villalarından Villa Necchi Campiglio’daki paneli dinledik. Moderatörlüğünü Studio Ashby kurucusu ve iç mimarı Sophie Ashby’nin üstlendiği panelde Gaggenau Dünya Başkanı Dr. Peter Goetz, Tasarım Başkanı Sven Baacke, 1zu33 Mimari Studio Kurucu ve CEO’su Hendrik Müller yer alıyordu. Ve tüm konuşmacılar Milano Tasarım Haftası için hazırlanan “The Elevation of Gravity” konseptini, markanın yakın gelecekteki başyapıtlarını ve gelecek planlarını ilk kez paylaştı. G aggenau is preparing to unveil "The Elevation Gravity" concept during Milan Design Week from 16 to 21 April. But before the presentation, an online press conference was held to preview the concept. We came together with editors, designers and architects from Istanbul to watch this press conference at the Cosentino showroom at Nisbetiye 10. The meeting started with a speech by Burak Destici, Marketing Director of BSH Turkey, and after a while we connected to the online press conference and listened to the panel discussion at Villa Necchi Campiglio, one of the most exclusive villas in Milan. Moderated by Studio Ashby founder and interior designer Sophie Ashby, the panel included Gaggenau World President Dr. Peter Goetz, Head of Design Sven Baacke, Founder and CEO of 1zu33 Architectural Studio Hendrik Müller. For the first time, all the speakers shared the concept of "The Elevation of Gravity" for Milan Design Week, the brand's upcoming masterpieces and future plans.

September 24, 2025 | DESIGN & INTERIORS JAPANESE CALM, MODERN EDGE words Alp Tekin photos Elizaveta Gurovskaya interior design Ekaterina Subbotina / Ekaterina Subbotina Interiors stylist Svetlana Nosova For designer Ekaterina Subbotina, some projects come together with unexpected ease. “I immediately loved this one,” she says. “The clients reached out via social media asking for stylistic updates to a finished design by another studio. Workers were practically at the doorstep, ready to begin. My biggest success was convincing them to change the layout entirely. In less than a week, we reimagined the plan and started construction—without 3D visuals, only a few collages.” MODERN LINES, VINTAGE SOUL Set in one of Moscow’s historic neighborhoods, the apartment belongs to a young couple passionate about design and travel, with years spent living in Japan. Subbotina’s concept brings together clean modernism with vintage icons and subtle Japanese references. “Some pieces seemed to find us on their own,” she notes. A red leather chair by Pierre Guariche from the Space Age era, lighting by Isamu Noguchi and Louis Poulsen, and film photography shot by the homeowner in Japan all add layers of intimacy and timelessness. The palette leans into milky white, warm golden wood, and a few sharp black accents—anchored by a confident red highlight. Most surfaces are clad in alder veneer. “This warm wood texture with its delicate, almost invisible flecks keeps the interior from feeling flat,” says Subbotina. Her favorite detail: a large wooden portal framing the living room window, doubling as a functional ledge and an architectural gesture that draws the eye toward Moscow’s skyline. SMARTER SPACE The apartment’s original developer plan wasted 13 square meters on corridors—an enormous compromise in a 65-square-meter home. Subbotina reorganized the layout, eliminating one corridor and integrating it into the living and dining areas. The kitchen was tucked into a niche, while the bedroom was divided into a workspace and sleeping zone with a tall sliding door. “When it’s open during the day, only the office is visible from the living room, making the apartment feel lighter and more expansive,” she explains. CRAFTED AND COLLECTED Every detail was considered. The kitchen, bathroom furniture, and built-ins were custom-made by Chilis Studio to Subbotina’s sketches, paired with a solid oak countertop from Woodcraft Studio. Mirrors and children’s furniture came from Coma Coma, sofas and beds from Idealbeds, while vintage finds—from a Marcel Breuer chair to a Luna chair by Pierre Guariche—were sourced from Beke Gallery. “We wanted a space that feels alive—minimal but never sterile, personal yet timeless,” Subbotina says. With warm wood, vintage accents, and a few bold highlights, this Moscow apartment captures a refined sense of calm with an edge.

Deceember 27, 2025 | PRODUCT DESIGN MINIPOD: a SOFTER WAY to WORK Designed by Defne Koz and Marco Susani for Koleksiyon, Minipod has been awarded the Compasso d’Oro 2025, one of the most established honours in international design. Announced at Expo 2025 Osaka and presented in Milan, the award also places Minipod in the permanent collection of the ADI Design Museum. SOFT WORK HABITAT Minipod is part of Koleksiyon’s ongoing exploration of the Soft Work Habitat—a design approach that challenges rigid, modernist work environments in favour of more adaptable, human-centred spaces. Inspired by David Sim’s Soft Citythinking, the concept translates urban softness into the scale of everyday work. A NEW KIND OF WORK POD Responding to post-pandemic shifts in working culture, Minipod moves beyond the conventional desk-and-chair setup. Compact and sculptural, it creates a semi-enclosed thinking capsule suitable for open offices, homes, and shared workspaces—offering focus without isolation. Height-adjustable for seated or standing use, it integrates wired and wireless power solutions, acoustic support, and a gently embracing backrest that balances privacy with openness. Steel elements are softened through fabric upholstery, introducing warmth into professional settings. DESIGNED TO ADAPT More than a functional object, Minipod responds to how people actually work today—across different postures, rhythms, and degrees of concentration. It invites movement, focus, and pause, creating moments of calm within collective environments. Conceived not simply as office furniture but as a living object, Minipod addresses contemporary needs for flexibility, concentration, and emotional comfort. Its Compasso d’Oro recognition reflects a broader shift toward design that prioritises human experience and cultural relevance over fixed typologies.

Kasım 2022 | Design & Interiors | İtalya Hubertus’un Sky Spa’sı İ talya’nın kuzeyindeki Olang’da konumlanmış dağ oteli Hotel Hubertus’un düne kadar en popüler simgesi dağlara doğru uzanan uzun ince yüzme havuzuydu. Bu otelin artık yeni ve iddialı bir sembolü daha var. Network of Architecture (NOA) tarafından yapılan Sky Spa. Jakuzi, yüzme havuzu ve saunalar barındıran bu spa projesi, yerçekimine meydan okuyan vizyonuyla son dönemin başarılı işlerinden biri. for english Hubertus Sky Spa U ntil yesterday, the most popular symbol of the mountain hotel Hotel Hubertus, located in Olang, in the north of Italy, was the long thin swimming pool stretching out into the mountains. This hotel now has a new and assertive symbol. Sky Spa by Network of Architecture (NOA). This spa project, which includes a jacuzzi, swimming pool and saunas, is one of the successful works of the last period with its gravity-defying vision. Çapa 1

January 05, 2026 | DESIGN & INTERIORS a QUIET HOUSE AMONG the PINES words YUZU Editorial | photos Elizaveta Gurovskaya Set within a pine forest and only a short walk from the edge of a calm lake, this country house was conceived as a lived-in retreat—one that balances daily life with a sense of withdrawal. Designed by interior designer Natalia Fedotova, the project draws on the restrained elegance of Belgian minimalism, translated into a domestic language that feels warm, practical, and quietly expressive. REWORKING THE PLAN Rather than working within the limits of the original developer’s plan, Fedotova chose to rethink the home from the inside out. A centrally placed winter garden was repurposed into a compact service core, housing a guest bathroom, a children’s washroom, pantry, and laundry. This move not only simplified the home’s technical infrastructure but also introduced a fluid, circular circulation—allowing daily life to unfold naturally, without interruption. Materiality sets the tone. Natural wood surfaces meet micro-concrete floors, while subtle chrome accents introduce a precise, contemporary edge. The palette remains intentionally soft and organic, keeping attention where it belongs: on the expansive forest views framed by the windows. The architecture steps back, letting nature lead. Moments of character appear quietly. An orange antoniolupi sink, vibrant cabinetry in the laundry room, and a curated mix of vintage lighting add rhythm without breaking the calm. Ceramics by Ekaterina Popova and artworks by contemporary artists—among them a linocut by V. Nasedkin and a painting by E. Bortnikov—are integrated with restraint, more discovered than displayed. The result is a home that feels both minimal and alive. Calm, but never impersonal. Designed to support family life rather than dominate it, the interior acts as a quiet framework—one that ultimately defers to its most enduring feature: the forest and lake just beyond the glass.

Ekim 2021 | Art | Vol V ÖZER TORAMAN Bilinçli bir rüya kurgulayıcısı Yazı | Timur Can Ersoy O esnada dünya dönmeye devam eder. Özer Toraman’ın Pi Artworks’te açtığı son sergisinin ismi bu. Şimdi geriye yaslanıp rahatlayın: Resimlerinde özellikle açık pastel tonları kullanan, iki cinsiyete de ait olmayan melez figürler yaratan, sergideki işlerinin umutsuzluk ve yalnızlık hislerinden özgürleşmek için birkaç anahtar sunduğunun altını çizen Özer Toraman’ın uçsuz bucaksız hayal evreniyle tanışın… Resme olan ilgin ne zaman başladı? 1989 yılında Van'ın çok küçük bir köyünde doğdum. Dış dünya ile pek bağlantısı olduğu söylenemez. 9 yaşına kadar doğa ile iç içe geçirdiğim bu dönemde resim yapmak. hayal gücümü geliştirme olanağı sağladı ve hayatımda yer edinmeye başladı. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

August 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW BOHO PENTHOUSE in NYC’S EAST VILLAGE words Leon Williams photos Nicole Franzen styling Katja Greeff W elcome to the penthouse! This super-cool space functions as both a part-time home – and as a brilliant venue for bohemian parties and socializing. With an ideal Manhattan location on the border of East Village and Alphabet City, the penthouse is a just short walk from an awesome array of art galleries, restaurants and bars. Its current, edgy update is one of the latest projects from Evan Edward, an architecture and interiors studio, founded by designers Josh Evan and Michael Edward. The penthouse is owned by two creative, free spirits: a painter and a musician who mainly live on Long Island, but love to entertain in the city. Its previous occupant was model Erin Wasson, one of the Noughties’ Cool Crowd. Erin also engaged Evan Edward to collaborate on the design of her apartment. And elements of their previous design have been lovingly preserved in its latest incarnation. ‘We didn’t want to erase the traces of the past,’ says Josh Evan. ‘And our new clients have really embraced it. ‘When we set about revamping the design, we were inspired by the new owners’ interests. We examined their work, their collections and their taste in music. We wanted to reflect their passion for creativity in their surroundings.’ The penthouse has a large open plan area, divided into three zones - living, dining and TV/music. ‘The owners brought pieces of history with them from their travels,’ says Josh. ‘For example, they bought a large antique door from an antique shop in New Orleans - which we’ve used in the design.’ And the overall, finished effect is stunning: burgundy, bronze and deep blue, which somehow seems to have been soaked in wine, are among the rich, saturated colors used to create a welcoming, bohemian feel. The choice of materials is equally evocative, including warm brown wood, velvets, warm bronze and brass. Creating a perfect home. And a perfect place to party. EAST VILLAGE’deki BOHEM PENTHOUSE Y arı zamanlı yaşanılan, hem ev hem de bohem bir parti ve sosyalleşme alanı olarak kullanılan, kısaca “pied-à-terre (a small unit)” olarak da tanımlanan çatı katına hoş geldiniz! Manhattan’da, East Village ile Alphabet City arasındaki sınırda yer alan bu çatı katı sanat galerileri, restoranlar ve barlara kısa bir yürüyüş mesafesinde. Yani konumu mükemmel! Josh Evan ve Michael Edward’ın kurduğu New York merkezli mimarlık ve iç tasarım ofisi Evan Edward’ın son projelerinden biri olan bu çatı katı, ana evleri Long Island’da olan biri ressam, diğeri müzisyen bohem bir çifte ait. Çatı katının bir önceki ev sahibi ise 2000'lerin havalı kızı model Erin Wasson. Tasarım ofisi Evan Edward, Teksas doğumlu modelle bu evin özgür, bohem ruhu tasarımında da iş birliği yapmış. Kısacası dairenin geçmişinde yine onların tasarımından izler var. “Geçmişteki izleri silmek istemedik” diyor tasarımcı ve Evan Edward kurucu ortağı Josh Evan. Aynı zamanda tasarımcı olan iş ortağı Michael Edward Moirano da, “Yeni müşterilerimiz de bunu benimsedi" diye ekliyor. Josh Evan evin yenilenen tasarımı için, “Ev sahiplerinin ilgi alanlarından ilham aldık” diyor. “Onların çalışmalarını, koleksiyonlarını, müzik zevklerini inceledik. Yaratıcı çabalarına olan tutkularını çok iyi bildiğimiz bu eve yansıtmak istedik”. Çatı katı daire üç bölgeye (oturma, yemek, TV ve müzik alanları) bölünmüş geniş ve büyük bir açık bir plana sahip. Josh Evan, "Ev sahipleri çıktıkları seyahatlerden tarihi parçaları da yanlarında getiriyor. Mesela New Orleans seyahatlerinde bir antika dükkânından satın aldıkları büyük bir antika kapı var. Bu kapıyı tasarımda kullandık”. DETAYLAR Şarapla ıslatılmış gibi duran bordo, bronz ve derin maviler; çatı katında kullanılan zengin, doygun renkler arasında… Dairede kullanılan malzemeler arasında ise kahverengi sıcak ahşap, kadifeler, sıcak bronz ve pirinç detayları dikkat çekiyor.

Eylül 2021 | Art | Türkiye SEN HANGİ “CRAZY BUNNY”SİN? Yazı | Alp Tekin A ytaç Beyazgül’ün kişisel sergisi “Crazy Bunny”, Yuzu Magazine işbirliğiyle Avlu Bebek’te açıldı. Sanatçının her biri farklı bir tavşan formundaki, büyük boyutlu soyut resimleri renk geçişleriyle insanı hemen tavlıyor. Aytaç’a “Crazy Bunny”lerin sırrını sorduk. Neden “Bunny” figürü? Bunny’leri senin için ilginç kılan ne? Bunny figürü aslında kendimi göstermek istediğim bir silüet. Hani çoğumuz gittiğimiz yerlerde bulunduğumuz ortamın havasına uymak için o ortama uygun bir maske takarız ya! İşte Bunny'ler aslında benim maskelerim. İçimde barındırdığım renklerimin dışavurumu. Elbette izleyici de bu renk armonisinde kendini görüyor, kendini buluyor. Crazy Bunny’lerin formları, renkleri izleyici üzerinde belki de bambaşka duygular uyandırıyor. Benim için hüzünlü olan bir renk ve form, bu resme bakan bir başka kişi için bambaşka anılarla coşku ve mutluluk hissi uyandırabiliyor. Sonuçta ‘Bunny’ formu hepimizin aklında, hafızasında farklı noktalara temas ediyor. Tablolarında renk patlaması var. Bu özel bir tercih mi? Renksizlik, yani rengin olmadığı her şey bana biraz uzak. Bu yüzden yaptığım işlerde rengi her yerde kullanmayı severim. Resimdeki coşku ve heyecanı renklerle göstermek, insanlara hayatımızda renklerin olduğunu hatırlatmak amaçlarımdan biri. Crazy Bunny serisinde de aslında soyut formda tavşanlar var. Bu tavşanlar gerçek hayatta gördüğümüz tavşanlar değil. Biz o formu tavşana benzetiyoruz. Bu formdaki tavşanlarda da hayatın renklerini yansıtıyorum. Kimisinde coşku var kimisinde hüzün ve sakinlik. Bu seriye devam mı yoksa yeni bir şey mi düşünüyorsun? Yeniliklere her zaman açığım. İşlerimde genellikle bir seriye başladığımda uzun bir süre o seriyi her teknikte, her malzemede görmeyi tercih ederim. Her anlatım farklı yönlere sürükler ve farklı şeylerin başlangıcı olur. Ne zaman bir seride doyma noktasına ulaşırsam sanırım kendiliğinden bir diğer seriye geçiş yapıyorum. Tüm bunny’ler içinde favorin hangisi? Papyonlu olanlar favorim. Elbette sanatçı her işini ayrı sever, ama bazı işlere anlam ve içsellik olarak daha bağlıdır. İlham aldığın ressamlar kimler? Bu sorunun yanıtı resme başladığım dokuz yaşımdan beri aynı: Vincent Van Gogh. Bir şekilde büyük bir bağ ile ona bağlıyım. Yaptığım eserlerde bilinçaltımdaki renk kaynağım olduğuna inanıyorum.