December 2020 | People TR Below BERRAK YURDAKUL The 4 Attitudes to Embrace in Life Words Onur Baştürk The Peacock That Doesn't Speak, The Sixth Race, The Guardian of Two Worlds, A Homemade Parachute, Seven Thoughts About You... Berrak Yurdakul’s books have always carried a subtle wisdom and guidance that never feels condescending. Recently, she’s begun sharing her insights not only through her books but also via online seminars. What sets her apart from other self-improvement guides is this: her solid training in Tibet and her openness about being a Buddhist. How did you come to embrace Buddhism? Did you undergo any formal training? I first encountered Buddhism in my twenties. I was deeply impressed by its approach to the mind, its emphasis on mental discipline, and its realism. During a trip to Nepal, I met Chogye Trichen Rinpoche, who had settled there after the Chinese occupation of Tibet. A brief conversation with Rinpoche was enough to awaken in me the desire to become a Buddhist. I later studied with other teachers, but primarily, I consider myself a student of Trichen Rinpoche. He left his earthly body in 2007, but we believe the teacher-student connection transcends death. SEEING MY OWN PRIDE AND VIOLENCE How did your transformation unfold? Integrating Buddhist practices into my life brought about significant changes. Buddhism teaches us to confront our own darkness. Like many, I had a mind programmed to blame others for the injustices, cruelty, and lack of love in the world while absolving myself of any responsibility. When I looked at myself objectively, I realized that all those dark elements existed within me, too. I saw my own pride, the violence I carried openly and secretly, my selfishness, my hypocrisies, and much more. Completely purging oneself of these isn’t easy, but even acknowledging their existence is a big step forward. Is Buddhism a religion or a teaching? This is a common point of confusion. Buddhism isn’t a religion because Buddha wasn’t a prophet—he was a human being, just like you or me. He looked into his own mind, came to know it, and gained great freedom as a result. He tells us how he achieved this freedom, teaches us the methods he practiced, and assures us that we can find all the answers to existence within ourselves if we apply these practices. You don’t need to be a Buddhist to benefit from Buddhist practices. Regardless of your beliefs, mindfulness and meditation can help you achieve inner freedom, get to know yourself better, and open your heart. FOREVER THE WOUNDED GAZELLE, BECAUSE… I loved your piece on “The Four Attitudes to Life.” The first one is “the wounded gazelle.” You say that, like a wounded gazelle, a person should find a sanctuary where they can heal and return to it often. Why a wounded gazelle? Can’t we visit this sanctuary when we’re not feeling wounded? Must a person always be broken to reconnect with their essence? From a Buddhist perspective, we are always the wounded gazelle. Whether we feel good or bad doesn’t change our wound. This wound comes from not knowing our true nature and being disconnected from our real essence, which is made of love and compassion. PAIN HURTS LESS The second attitude is the “strong lion.” Here you say, “One must not give in to upsetting and shocking situations or let gloomy thoughts take over.” Can you elaborate? It’s essential to fully experience every moment, whether it’s joyful or sorrowful. Life is made up of all these experiences. Rejecting unpleasant moments as “bad” only creates division and conflict. We can’t run away from negative thoughts, but we can strive not to identify with them. By “not being taken over,” I mean staying present with all negative feelings, thoughts, and experiences without letting them consume you. You stay with whatever is happening but avoid getting lost in the narrative your mind creates about it. This attitude brings calm during difficult times and, most importantly, keeps you from falling into the deep pit of self-pity. Over time, practice shows us that when our mind doesn’t overreact or resist, pain hurts less. The most beautiful attitude is “the wind.” Can you explain it further? Our inner state often changes easily based on external influences. If we find our surroundings unpleasant or unattractive, we want to leave. If we’re near someone we’ve labeled as “unlikeable,” we want to get away. The wind, however, makes no such distinctions. It doesn’t find any place ugly or dislike anyone. It isn’t a victim of duality. The wind sees and accepts everything as it is. It moves freely and contentedly everywhere. I also liked the “madman’s attitude,” but it confused me. Is it just about being indifferent to praise and criticism? “Indifference to praise and criticism” is actually a significant mastery. It’s not something you can achieve without inner freedom and escaping the grip of the ego. Otherwise, you might pretend to be unaffected, but in truth, you’re just acting. To truly not be influenced by others’ opinions, you need to have achieved great inner victories. When our minds and hearts are in the hands of the ego, we spend most of our time caring about what others think of us and trying to win their approval. It’s a colossal waste of time and energy. BERRAK YURDAKUL Hayata Karşı Takınılması Gereken 4 Tavır Konuşmayan Tavus Kuşu Camio, Altıncı Irk, İki Cihanın Bekçisi, Ev Yapımı Bir Paraşüt, Senin Hakkında Yedi Şey Düşündüm... Berrak Yurdakul’un kitaplarında üstten bakmayan ince bir bilgelik ve yol göstericilik her daim vardı. Son dönemlerde ise öğrendiklerini sadece kitaplar aracılığıyla değil, online seminerlerle de aktarıyor. O, diğer kişisel gelişimcilerden şu açıdan net bir şekilde ayrılıyor: Tibet’teki sağlam eğitimi ve Budist oluşunu gizlememesiyle... Budizmi benimseyişin nasıl oldu? Bilgileri nerede aldın, herhangi bir eğitimden geçtin mi? Budizmle yirmili yaşlarımda tanıştım ve budist görüşün zihne yaklaşımından, zihin eğitimine verdiği önemden, gerçekçiliğinden çok etkilendim. Bir Nepal seyahatim sırasında, Çin işgalinden sonra Nepal’e yerleşen ‘Chogye Trichen Rinpoche’ ile karşılaştım. Rinpoche ile biraz sohbet etmem, budist olmak isteğini içimde uyandırmaya yetti. Daha sonra başka öğretmenlerle çalıştım, ama esas olarak Trichen Rinpoche’nin öğrencisiyim. Rinpoche, 2007 yılında bu dünyada kullandığı bedenden ayrıldı ama biz öğretmen öğrenci bağının ölümle kopmayacak kadar güçlü olduğuna inanırız. KENDİ KİBRİMİ, ŞİDDETİMİ GÖRDÜM! Dönüşüm sürecin nasıl oldu? Budist pratikleri hayatıma entegre edip çalışmaya başladıktan sonra kendimde birçok değişim gözlemledim. Budizm bize kendi karanlık taraflarımıza bakmayı öğretir. Ben de çoğu insan gibi dünyada gördüğüm adaletsizlikten, zulümlerden, sevgisizlikten dolayı hep başkalarını suçlamaya ve kendimi temize çıkarmaya programlanmış bir zihne sahiptim. Objektif bakışla kendime bakınca, tüm bu karanlık unsurların benim içimde de olduğunu gördüm! Kendi kibrimi, içimde açıkça ve gizlice taşıdığım şiddeti, bencilliğimi, iki yüzlülüklerimi ve daha başka birçok şeyi gördüm. Budizm din mi öğreti mi? Bu konuda kafalar hep karışıktır... Budizm din değil çünkü Buddha bir peygamber değil. Senin, benim gibi bir insan. Kendi zihnine bakmış ve onu tanıyarak büyük bir özgürlük kazanmış. Bize bu özgürlüğü nasıl kazandığını anlatır, kendi uyguladığı yöntemleri öğretir ve pratikleri yaparsak varoluşa dair bütün yanıtları kendimizin bulabileceğini söyler. Budist pratiklerden faydalanmak için budist olmak gerekmez. Hangi inanca sahip olursanız olun, mindfulness ve meditasyon pratikleriyle içsel özgürlükler kazanabilir, kendinizi daha iyi tanımayı ve kalbinizi açmayı öğrenebilirsiniz. DAİMA YARALI CEYLANIZ, ÇÜNKÜ... “Hayata karşı takınılması gereken dört tavır” yazına bayılmıştım. O tavırlardan ilki “yaralı ceylan tavrı”. Diyorsun ki, insan tıpkı bir yaralı ceylan gibi kendini iyileştireceği bir sığınak bulmalı ve oraya sık sık gitmeli. Neden yaralı bir ceylan gibi? Böyle hissetmediğim zamanlarda da kendi yarattığım sığınağa gidemez miyim? İnsanın özünü hissetmesi için hep darbeli mi olması gerekiyor? Budist bakış açısına göre bizler daima yaralı ceylanız! Kendimizi kötü ya da iyi hissetmemiz yaramıza dair hiçbir şey değiştirmez. Çünkü yaramız gerçek doğamızı bilmeyişimizden, sevgi ve şefkatten oluşan gerçek varlığımızdan uzaklaşmış olmaktan kaynaklanır. ACI DAHA AZ ACITIR İkinci tavır, güçlü aslan tavrı. Burada da “İnsan üzücü ve sarsıcı durumlara kendini kaptırmamalı, kasvetli düşüncelerin eline geçirmemeli zihnini” diyorsun. Üzüntülü veya sevinçli, her anın tamamen yaşanması gerekli. Hayat bunların bütünü. Hiçbir tecrübeyi bu kötü diye itip uzaklaştırmaya çalışmamalı. Bu sadece bölünme ve çatışma yaratır. Olumsuz düşüncelerden asla kaçamayız, ama onlarla özdeşleşmemeye gayret etmeli. Ele geçmekten kasıt budur: Kendini zihnin içeriğine kaptırmadan tüm kötü duygularla, düşüncelerle, tecrübelerle kalabilmek... Her ne oluyorsa onunla kalırız, ama zihnimizin o ana dair yazdığı hikâyenin içine dalmayız. Bu tavır bize zor zamanlarda sükunet getirir ve en önemlisi kendine acımanın derin çukuruna düşmekten korur. Zamanla pratiğimiz bize şunu gösterir: Zihnimiz abartılı tepkiler vermediği ve direnç göstermediği zaman acı daha az acıtır. En güzel tavır, rüzgâr tavrı. Onu biraz daha açar mısın? Genellikle içsel durumumuz dış tesirlere göre kolayca değişir. Bulunduğumuz yeri çirkin ya da kötü görüyorsak oradan hemen çıkmak isteriz. ‘Sevmiyorum, beğenmiyorum’ diye etiketlediğimiz birinin yanındaysak ondan uzaklaşmak isteriz. Rüzgâr böyle ayrımlar yapmaz. Hiçbir yeri kötü bulmaz, kimseyi beğenmemezlik etmez, ikiliğin kurbanı değildir. Herkesi ve her şeyi olduğu gibi görür, kabul eder. Her yerde aynı kolaylıkla, aynı hoşnutlukla dolaşır. Bir başka hoşuma giden ama kafamı karıştıran tavır da delilerin tavrı! Sadece eleştiri ve övgüye kayıtsız kalma durumundan mı ibaret delilerin tavrı? ‘Sadece eleştiri ve övgüye kayıtsız kalabilmek’ dediğimiz şey aslında büyük bir ustalık gerektiriyor. İçsel olarak özgürleşmeden, egonun elinden kaçmadan yapılabilecek şey değildir bu. Ancak etkilenmiyormuş gibi, numara yaparsın belki. Gerçekten etkilenmemek için büyük içsel zaferler kazanmış olmak gerekir. Aklımız ve kalbimiz egonun eline geçmişken, zekâmız egoya hizmet ederken vaktimizin büyük bir bölümünü başkalarının bizim hakkımızda ne düşündüğünü önemseyerek ve kendimizi başkalarına beğendirmeye çalışarak geçiriyoruz. Bu çok büyük bir zaman ve enerji israfı. RÜYADAYKEN RÜYADA OLDUĞUNU ANLAMAK İÇİN... Bir başka merak ettiğim mesele: Rüyadayken rüyada olduğunu bilmek. Bunu yapabilmek için nasıl bir zihin eğitimi gerekiyor? Tibet’te ‘rüya yogası’ olarak bilinen bir pratik yapılır. Bu pratik, rüyayı yönetebilmek için yapılan bir pratiktir ve rüyadayken rüyada olduğunu bilmek ilk adımdır. Hiç de kolay olmayan bu ilk adımı atabilmek için gün boyu bazı özel egzersizler yapılır. Bir zamanlar gizli öğretiler olan tüm bu pratiklere artık kolayca ulaşılabiliyor. İletişim çağının en güzel taraflarından biri bu: Tüm manastırlar canlı yayın yapıyor, çok büyük hocalar online dersler veriyor, eskiden ‘sır’ olan pratikler herkese açıldı.

Ekim 2021 | Tasarım | VOL V SAKIZLI EV Dünyanın sonundaki ev Yazı | Onur Baştürk V arolan eski yapıyı çok fazla yıkıp dökmeden yeni bir hale getirme işi bizde çok da popüler bir durum değildir. Çünkü bu coğrafyanın hakim kültürel kodları malum, sıfırdan üretilmiş yeni yapıya daha çok meftun. Oysa eski yapıyı makyajlayıp yeni bir sürüm elde etmek gayet mümkün. Dünyada örneği çok. Mesela bu işi nefis bir şekilde yapan iki yakın arkadaş, April Brown ve Sarah Sklash, demode motelleri devralıp makyajlamalarıyla ünlüler. Yeniledikleri ilk motel olan June’la müthiş bir popülerlik kazandılar, hatta Netflix’te “Motel Makeover” adlı belgeselleri dahi var. Bizde ise “makeover” alanı yeni yeni gelişiyor. Bu işi en iyi yapanlardan biri Çeşme’de yaşayan Nur Kaşıkçı Eke - Alpkaan Eke çifti. Alaçatı’da butik otelleri olan Eke çifti önce bu otelleri satmış, daha sonra da peş peşe ev satın alarak “makeover” işine başlamış. İki yıl içinde tam altı ev yenileyen Eke çifti yaptıkları bu yeni işi şöyle anlatıyor: “Onlarca yıllık yaşanmışlığın izleri olan Çeşme’nin deniz kıyısı mahallelerindeki evlere ikinci baharlarını yaşatıyoruz. Ruhunu kaybetmiş, yorulmuş yapılara yeni mimari öğelerle tasarım ve fonksiyonelliği sağlıyor; böylece bir nesle daha deniz, tatil, yaz aşkı ya da 40 yıllık süren yazlık komşuluklar için ev sahipliği yapma şansı yaratıyoruz”. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

Mayıs 2022 | Tasarım | Vol VII 'ROCKET MAN’DEN İKONİK ELTON’A Yazı | Alp Tekin A vrupa’nın birçok ülkesinde mağazası bulunan Danimarka çıkışlı mobilya markası Bolia, ilkbahar-yaz koleksiyonunda İskandinav doğasına referanslar içeren hafif bir tasarım evreni sunuyor. Farklı ülkelerin tasarımcıları tarafından yaratılan yeni koleksiyondaki her ürün yine nesiller boyu kullanılacak şekilde yapılmış. Özellikle iç mekan koleksiyonu Bowie, The Visti ve Elton adlı üç yeni koltukla beraber genişletilmiş. Elton, Tonny Glisman ve Karl Rüdiger ikilisinin tasarımı. Şehirli insanların modern ihtiyaçlarını anlamaya çalışan ikili, mobilya tasarımına gerçekçi bir bakış açısı getirmeyi istiyor. Zamansız bir kanepe olarak nitelenen Elton ise el yapımı hafif masif ahşap iskeleti ve iyi düşünülmüş konstrüksiyonu ile zarif bir İskandinav tasarımı. Elton'ın iç kısmı optimum konfor sağlayan özel bir metal çerçeve ve fiberglas takviyeli naylon çıtalarla inşa edilmiş. Yuzu’nun hem Elton hem de tasarıma dair merak ettiği her şeyi Glismand & Rüdiger adına Karl Rüdiger yanıtlıyor. Tamamı için... Print VOL VII - 2022 Out of Stock View Details No product

November 2023 | Art & Culture | Vol 11 THIS MAZE is not for GETTING LOST, to FIND YOURSELF words Mert Çam The most striking installation that Faena Art will exhibit at this year’s Miami Art Week is “MAZE: Journey Through the Algorithmic Self” by artist, designer and activist Sebastian Errazuriz. This labyrinth installation, designed using Midjourney and DALLE2, will be installed on Faena Beach. The sand-covered maze will both invite visitors to explore complex paths and unite them in a reflective monolith at the center of the maze. The sand-covered maze will invite visitors to explore complex paths and gatherings will be held in the open area at the center of the maze. What was your biggest inspiration when creating The Maze, which will be exhibited at Miami Art Week as part of a collaboration with Faena Art? I am extremely thankful to Faena for the long-extended support to the creative community and artistic development. I am very pleased to present the first maze designed for us to find ourselves, not to get lost. Unlike mazes, which are completely full of complex blind spots, this maze has a large center that serves as a square open to almost everyone. This way, people can escape from their daily routines and walk through the maze, find a place where they can seek peace and read books. What is the philosophy behind your art? I am trying to create works that will allow people to see the reality that has been inherited by them, but created by others before them, as a temporary structure that does not need to continue. By making small changes to the pre-existing classic icons of our culture, I break them down and transform their meaning. I hold up a mirror to the audience and invite them to look again at the everyday, the ordinary. You are working on digital art and more using technology. Have you ever thought that this art style lacks the human touch? It will be vital for future artists to train their minds to be able to develop ideas that are one hundred percent free from artificial intelligence, I believe that. Artificial intelligence should be a tool to help us bring our ideas to life. But until now, artificial intelligence has only created a repeat of previous studies. A truly original innovation is not possible. As creators, it is up to us to delve into the depths of ourselves, as long as technology allows, and try to find original patterns and combinations that no one has created before. What are the advantages of digitized art or digitally designed art? Naturally, efficiency in terms of time, speed, and variety of output. You once said that you warned people about artificial intelligence taking over many industries. Why do you think this could be a danger? The main danger of artificial intelligence and its impact on society is not in the restructuring of every aspect of human development. What is important is the speed at which these developments take place. Humanity has learned to adapt to major changes over time, but we have never been prepared for the speed at which artificial intelligence will affect society. My concern in the short or medium term is how people will make a living or rebuild their identities when artificial intelligence starts to replace professions… So how can humanity be protected from the dangers of technology? The most important tool is education first of all. The faster society understands the risks, potential threats and impacts of artificial intelligence, the sooner we can understand its importance and work for crowdsourcing solutions that will produce regulations that can partially protect us from change. Faena Art’ın bu yılki Miami Art Week’te sergileyeceği en dikkat çekici enstalasyon sanatçı, tasarımcı ve aktivist Sebastian Errazuriz’e ait “MAZE: Journey Through the Algorithmic Self”. Midjourney ve DALLE2 kullanılarak tasarlanacak bu labirent enstalasyonu Faena Plajı’na kurulacak. Kumla kaplı labirent, hem ziyaretçileri karmaşık yolları keşfetmeye davet edecek hem de labirentin merkezinde yer alan yansıtıcı bir monolitte birleştirecek. Miami Art Week’te Faena Art’la iş birliği kapsamında sergilenecek The Maze’i yaratırken en büyük ilham kaynağınız neydi? Yaratıcı topluluğa ve sanatsal gelişime verdiği destek için Faena’ya sonsuz müteşekkirim. Kaybolmak için değil, kendimizi bulmamız için tasarlanmış ilk labirenti sunmaktan büyük mutluluk duyuyorum. Tamamen karmaşık kör noktalarla dolu olan labirentlerin aksine, bu labirent neredeyse herkese açık bir meydan görevi gören büyük bir merkeze sahip. Böylece insanlar günlük rutinlerinden kaçıp labirentte yürüyebilir, huzur arayabilecekleri ve kitap okuyabilecekleri bir yer bulabilir. Sanatınızın ardındaki felsefe nedir? İnsanların, onlara miras kalmış ama onlardan önce başkalarının yarattığı gerçekliği, devam etmesi gerekmeyen geçici bir yapı olarak görmelerini sağlayacak işler yaratmaya çalışıyorum. Kültürümüzün klasik ikonlarında küçük değişiklikler yaparak onları yıkıp anlamlarını dönüştürüyorum. İzleyiciye bir ayna tutuyor ve onları gündelik, sıradan olana yeniden bakmaya davet ediyorum. Hayal ettikleri her türlü yeni gerçekliği ve geleceği kendileri için yaratmaya teşvik etmek için… Teknolojiyi kullanarak dijital sanat ve daha fazlası üzerinde çalışıyorsunuz. Bu sanat tarzının insan dokunuşundan yoksun olduğunu hiç düşündünüz mü? Gelecekteki sanatçıların yapay zekâdan yüzde 100 arınmış fikirler geliştirebilmek için zihinlerini eğitmeleri hayati önem taşıyacak, buna inanıyorum. Yapay zekâ fikirlerimizi hayata geçirmemize yardımcı olacak bir araç olmalı. Ancak şimdiye kadar yapay zekâ sadece önceki çalışmaların bir tekrarını oluşturdu. Gerçek anlamda orijinal bir yenilik mümkün değil. Yaratıcılar olarak, teknoloji izin verdiği sürece içimizdeki derinliklere inmek ve daha önce kimsenin yaratmadığı orijinal kalıp ve kombinasyonları bulmaya çalışmak bizim elimizde. Dijitalleşmiş sanat ya da dijital olarak tasarlanmış sanatın avantajları neler? Doğal olarak zaman, hız ve çıktı çeşitliliği açısından verimlilik. Bir keresinde yapay zekânın birçok sektörü ele geçirmesi konusunda insanları uyardığınızı söylemiştiniz. Bunun neden bir tehlike olabileceğini düşünüyorsunuz? Yapay zekânın temel tehlikesi ve toplum üzerindeki etkisi, insan gelişiminin her yönünün yeniden yapılandırılmasında değil. Önemli olan bu gelişmelerin gerçekleşme hızı. İnsanlık zamanla büyük değişimlere uyum sağlamayı öğrendi, ancak yapay zekânın toplumu etkileyeceği hıza hiçbir zaman hazırlıklı olmadık. Kısa ya da orta vadedeki endişem, yapay zekâ mesleklerin yerini almaya başladığında insanların geçimini nasıl sağlayacağı ya da kimliklerini yeniden nasıl inşa edeceği… Peki insanlık teknolojinin tehlikelerinden nasıl korunabilir? En önemli araç öncelikle eğitim. Toplum yapay zekânın risklerini, potansiyel tehditlerini ve etkilerini ne kadar hızlı anlarsa, biz de onun önemini o kadar çabuk anlayabiliriz ve bizi değişimden kısmen korumaya yardımcı for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart

Eylül 2021 | Art | Türkiye ŞAKİR GÖKÇEBAĞ “Bunlar benim haremim gibi” Yazı | Onur Baştürk Y ıl 2015. Contemporary İstanbul dönemi. Fuarla ilgili davetler hayli yoğun. O koşturmaca içinde en keyif aldığım yer, Selman Bilal’in kısıtlı sayıda davetliye tamamen Türk sanatçılardan oluşan sanat koleksiyonunu açtığı B3 evi. B3, Aga Khan ödüllü mimar Han Tümertekin’in tasarladığı bir ev. Evin bahçesindeki Ayşe Erkmen işine, duvarda yer alan İnci Eviner’e ait video yerleştirmesine bayılıyorum ama en çok dikkatimi çeken iş Şakir Gökçebağ’ın şemsiyelerden oluşan enstelasyonu oluyor. Gökçebağ’ı o günden sonra daha sık takip etmeye başlıyorum. Çünkü Gökçebağ’ın hayatın içinden objeleri gündelik kullanımlarından kopartıp yeniden yorumlaması ve izleyiciye başka açılardan o objeyi okuma fırsatı vermesi, malzemenin sıradan halini sıra dışı bir noktaya taşıdığı için bana zekice geliyor. Süpürge, mandal, hortum, tuvalet kâğıdı, halı ve askı gibi gündelik malzemeleri üretiminde kullanan sanatçı son olarak Nişantaşı’ndaki Ferda Art Platform’da “Redimeyd” adlı bir sergi açtı. 15 ekime kadar sürecek sergide yoğunlukla halılara yer veren Gökçebağ’la, tutkunu olduğu objelerin dünyasını konuşmayı çok istiyordum. İşte o konuşmanın bir kısmı burada, tamamı ekimde yayınlanacak vol5’de… Günlük hayatın içindeki sıradan objeleri bazen öyle bir şekilde kullanıyorsunuz ki, neredeyse o sıradan obje bir arzu nesnesi haline geliyor benim için. Neden objeler üzerinden ilerlemeyi tercih ettiniz? Özel bir nedeni var mı? Çocukluğumdan beri sanki istemeden yapıyor, etrafımı değiştiriyordum. Objeler ve mekanla kurduğum başlangıçta bir oyun olan bu ilişki zaman icinde ciddileşti. Derken sanatla birleşti. Halbuki ben mesleğimi seçmiştim. Resim yapıyor, resim sergileri açıyordum. Aynı zamanda yerleştirme, obje türü işler de ürettim hep. Sonra bunlar resmin önüne gecti. Süpürge, mandal, hortum, tuvalet kağıdı, halı, askı ve tabii ki şemsiye. Hatta en çok da şemsiye. Şemsiyeyle kurduğunuz özel bağı merak ediyorum. Aralarında pek bir fark yok aslında. O gün o malzemeyle, ertesi gün bir başkasıyla… Bunlar benim haremim gibi! Ama doğru, bazen gözdelerim oluyor. Şartlara göre ön plana çıkıyorlar. Bunun nedeni biraz da sergi mekanlarıyla ilgili. Bazı malzemeler her mekana uygun olabiliyor. Bazıları üretkenliğe, varyasyona daha elverişli. Şemsiye de bunlardan biri. Bir de dünyanın neresine giderseniz gidin, ilk görüşte tanınan bir malzemedir şemsiye. Ferda Art Platform’daki son sergide ağırlıklı olarak kullandığınız malzemeniz halı. Ama tabii ki halı öyle farklı katmanlarda kullanılmış ki, başka bir şekilde gıdıklıyor bilinçaltımızı. Yerleştirmelerinizle esas yapmak istediğiniz bu olabilir mi: Bilinçaltımızdakileri uyandırmak, onlarla bağlantıya geçmek… Elbette olabilir, ama zaten bu kendiliğinden olan bir durum. İzleyiciyle kurulan ilişki benim için önemli. Malzeme onlara tanıdık geliyor ve kurguladığım oyuna bir şekilde dahil oluyorlar. Burada ilk etki çok mühim. O ilk etkiden sonra izleyicinin hayal gücü onları başka yerlere götürecektir. Bana kalırsa sanat alternatifler sunmalı ve yeni ufuklar açmalı. Eserinizin en çok yakıştığı ev Selman Bilal’ın Arnavutköy’deki B3 evi. Oradaki şemsiyeli enstalasyon bana her seferinde hüzün veriyor mesela. Buradan yola çıkarak duygu mu yoksa biçim mi öne çıksın istiyorsunuz eserlerinizde? Ya da izleyicilerde tetiklemek istediğiniz şeyler ne? Duygu ve biçim ayrı şeyler, lakin bahsettiğiniz çalışmamda her ikisi de gerçekten dominant. Kırılmış, parçalanmış şemsiyeler hiç de alışıldık bir görüntü değil elbette. Bu şekilde bir şemsiye normalde hemen çöpe gider. Duvarda büyük bir hava muhalefeti yaşandığı belli,. Üstelik evin içinde. Duygu yoğunluğu had safhada diyebiliriz. Fotoğrafı çekilmiş bir kreşendo gibi. Eserin adı “Toccata ve Fugue“. Böylesine alışılmadık dinamik bir görüntü karşısında izleyicinin neler düşüneceğini doğrusu ben de merak ediyorum. Sonuçta sanat eseri izleyiciye ne düşünmesi gerektiğini söylemez, onu düşünmeye sevkeder.

August 7, 2025 | DESIGN & INTERIORS a QUIET CONVERSATION with SPACE words Karine Monie photos Lacey Land interior design Joshua Rice Design Tucked inside a refined building designed in the 1980s by Dallas modernist icon Bud Oglesby, this 2,400-square-foot home in Uptown Dallas offers more than just elegant proportions and natural light. It’s a space that holds memory—both architectural and personal. Designed by Joshua Rice for a young woman deeply involved in the arts and early childhood education, the apartment was imagined as a quietly confident home, free from trends yet rich in substance. “From the beginning, the goal was to create something enduring,” Rice explains. “A space where form and feeling are in quiet dialogue.” ROOTED IN LEGACY The building’s original architecture served as both foundation and muse. With its balanced volumes, humble materials, and Oglesby’s signature restraint, Rice approached the project with reverence. “Every decision was filtered through a single lens: what to preserve, what to reinterpret, and how to let the space feel like her own.” While the home draws subtle references from early California and New Mexican modernism, the true inspiration was the client herself—a thoughtful, confident young woman raised in a family with deep ties to Dallas’s art and design community. “Her eye and intuition shaped everything,” Rice notes. “She trusted the process and embraced the nuance.” A FULL CIRCLE For Rice, the commission was also a quiet homecoming. Years earlier, fresh out of school and working as a design intern, he assisted on a project for the homeowner’s parents—known collectors and longtime supporters of architecture in Dallas. The kindness and grace they extended stayed with him. Now, years later, designing for their daughter felt like a closing loop. “This was more than a project,” he says. “It was a personal thank-you.” SOFT TONES, STRONG FOUNDATION The renovation honored the original footprint. Terracotta Saltillo tile was lovingly restored, while 1980s textures were smoothed into calm, museum-quality finishes. The materials palette—mineral-toned plaster, warm oak, patinated metals, and soft leathers—grounds the space with tactile richness and quiet confidence. Nowhere is the balance of proportion and material more evident than in the living room. A vintage Marenco Sofa by Arflex sits alongside a rare Moro Chair by Sebastian Herkner and a one-of-a-kind 11-foot aluminum cabinet by Jonathan Nesci. Paper lamps by Isamu Noguchi float like punctuation throughout. Elsewhere, a vintage Finn Juhl NV55chair, a Donald Judd 115 in copper, and a sculptural Onyx Gade table designed by Rice himself form an understated yet precise composition. The guest room, doubling as a library, introduces a bold note: a deep blue wall of bookcases anchoring the space. In contrast, the bedroom leans into softness, with Santa & Cole’s Tekiò lamp, vintage Franco Poli nightstands, and a Gervasoni Ghost Bed wrapped in calm, natural linens. TIMELESS, NOT TRENDY Throughout the home, restraint is intentional. “We wanted the space to unfold slowly,” Rice explains. “It shouldn’t overwhelm—it should reward attention.” Every element is purposeful, every material chosen for its longevity and aging potential. “It’s not about shouting,” he says. “It’s about resonance.” This is a space that honors the past, lives in the present, and quietly carries itself into the future. Understated, thoughtful, and deeply personal—it’s a portrait of design as reflection.

September 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW DESIGNING a COASTAL OASIS words Karine Monie photos Sergey Krasyuk Located in the heart of Saadiyat Island in Abu Dhabi, home to the UAE Louvre and the upcoming Guggenheim, this home is inspired by the serene colors of the sea, white sand and elegant palm trees. "We wanted to integrate the exterior with the interior, so we chose white, blue and natural wood colors for the project," says interior designer Ksenia Mezentseva (KM Interior Design). Ksenia loves the effect and use of color in interiors, and she offers some advice. "I filmed a big masterclass on this a few years ago (it's on YouTube)," she says. "Different colors have different effects on people. There is a whole theory that teaches you what colors to use in different climates and different rooms based on the effect." BLUE FOR CALM AND FRESHNESS “Blue is one of my favorite colors," says Ksenia. It's cold, calming, relaxing - it's a very complex color. In hot climates, blue brings coolness and freshness to an interior, that's why we like to use it in our projects in southern destinations like the UAE. Blue also brings the color of the sea into the house, thus merging the interior and exterior”. GREEN FOR LIVELINESS “Green was used to add a source of visual greenery to the project,” says Ksenia. “Green symbolizes new life and growth, evoking the essence of trees, grass and flowers,” says Ksenia, "While these natural elements are not abundant in the UAE, incorporating green into the interior design brings a refreshing touch and recreates a natural palette of sea, greenery and sand”. WOOD "Originally, our clients come from cold climates where the use of wood to visually 'warm up' homes is very common. Abu Dhabi is of course a very hot place in itself, so it does not need visual stimulation and warming. On the contrary, cold stone is usually used a lot in the interiors to cool down the houses. But in this project, we used wood floors and wood joinery to give the place a little bit of home-away-from-home feeling”. MARBLE ”Marble is an expensive material. It represents wealth and prosperity. It also represents nature because it has a vivid natural pattern. We often see marble, especially light colored marble, in warm climate projects, and we see dark and 'warm colored' stones in cold climates. We chose this light marble to beautifully enhance the visual appeal of the apartment and introduce the refreshing coolness of the stone, perfectly balancing the warmth of the wood elements”. www.kseniamezentseva.com Bir KIYI VAHASI tasarlamak BAE Louvre ve yakında açılacak olan Guggenheim gibi yapıların bulunduğu Abu Dabi'deki Saadiyat Adası'nın kalbinde yer alan bu ev; denizin dingin renklerinden, beyaz kumlardan ve zarif palmiye ağaçlarından ilham alıyor. Evi tasarlayan iç mimar Ksenia Mezentseva, “Dış cepheyi iç mekanla bütünleştirmek istedik. Bu nedenle proje için beyaz, mavi ve doğal ahşap renklerini seçtik” diyor. Ksenia Mezentseva renklerin iç mekanlardaki etkisini seviyor ve bazı tavsiyelerde bulunuyor. “Birkaç yıl önce bu konuda büyük bir masterclass çektim (YouTube'da var)” diyor. "Farklı renklerin insanlar üzerinde farklı etkileri vardır. Etkiye göre farklı iklimler ve farklı odalarda hangi renklerin kullanılacağını öğreten bütün bir teori var” . SAKİNLİK VE FERAHLIK İÇİN MAVİ “Mavi en sevdiğim renklerden biri” diyor Ksenia. Soğuk, sakinleştirici, rahatlatıcı. Karmaşık bir renk. Sıcak iklimlerde mavi bir iç mekana serinlik ve tazelik katar, bu yüzden BAE gibi güney destinasyonlarındaki projelerimizde bu rengi kullanmayı seviyoruz”. CANLILIK İÇİN YEŞİL Ksenia, “Yeşil, projeye görsel bir yeşillik kaynağı eklemek için kullanıldı” diyor. “Yeşil, ağaçların, çimenlerin ve çiçeklerin özünü çağrıştırarak yeni yaşamı ve büyümeyi sembolize ediyor”. AHŞAP "Aslında müşterilerimiz soğuk bir iklimden geliyor ve orada evleri görsel olarak ısıtmak için ahşap kullanımı çok yaygın. Abu Dhabi elbette kendi başına çok sıcak bir yer. Bu nedenle herhangi bir görsel uyarma ve ısınmaya ihtiyaç duymuyor. Aksine, evleri soğutmak için iç mekanlarda genellikle soğuk taş kullanılır. Ancak bu projede, mekana biraz ev hissi katmak için ahşap zeminler ve ahşap doğramalar kullandık”. MERMER “Mermer pahalı bir malzemedir. Zenginliği ve refahı temsil eder. Aynı zamanda canlı bir doğal desene sahip olduğu için doğayı da temsil eder. Mermeri, özellikle de açık renkli olanları sıcak iklim projelerinde, koyu ve 'sıcak renkli' taşları ise soğuk iklimlerde sıkça görürüz. Evin görsel çekiciliğini artırmak ve ahşap unsurların sıcaklığını mükemmel bir şekilde dengeleyerek taşın ferahlatıcı serinliğini sunmak için bu açık renkli mermeri seçtik”. www.kseniamezentseva.com

April 2025 | DESIGN & INTERIORS A SINGLE MAN HOUSE words Laura Cottrell photos Carbonelli & Seganti Drawing inspiration from Tom Ford’s A Single Man, this Rome residence bursts with creative energy and daring sophistication. Nestled on one of the city's most charming streets, the home transforms a classic artist’s atelier into a vibrant modern haven, celebrating high ceilings and captivating urban heritage—all masterfully envisioned by MarguttArchitetture founder Enzo di Claudio. Step inside and be greeted by a dramatic living area boasting nearly six-meter-high ceilings. A striking, natural-iron staircase not only bridges the two floors but also highlights an impressive full-wall bookshelf. This modular marvel, crafted around the golden ratio, pays a stylish nod to Japanese design icon Shiro Kuramata, infusing the space with an unmistakable avant-garde flair. The renovation kicked off with robust structural restoration that revealed the home’s original wooden ceilings and reopened a majestic arched window. This architectural gem frames a secret bohemian garden facing the Pincio, creating a dynamic interplay between bustling street energy and serene natural beauty. Upstairs, the private area dazzles with a crystal-clear bathroom, complete with a luxurious Turkish bath, serving as a chic backdrop for an expansive, transparent wardrobe. A visual thread connects this sophisticated space to a lower-floor retreat known as “Campanile.” With its dramatic proportions—a compact footprint soaring to a 6-meter height—this intimate room is designed for moments of deep reflection, melodic tunes, and immersive reading. Innovative lighting solutions add the final touch of modernity. Strategically placed spotlights, fixed to robust steel beams, work in harmony with the stunning Candela di Vals suspension lamps by Viabizzuno, casting a captivating glow that transforms every corner of the home. A Single Man House is not just a residence—it’s an exhilarating experience of art, design, and passion, boldly redefining what home can be in the heart of Rome.

October 21, 2025 | DESIGN & INTERIORS DUBAI DESIGN WEEK, UP CLOSE words Onur Basturk Now in its 11th year, Dubai Design Week continues to shape the region’s creative landscape as a hub for ideas, innovation, and cultural exchange. Taking place from 4–9 November 2025 in strategic partnership with Dubai Design District (d3) and supported by Dubai Culture, this edition presents a dynamic line-up of exhibitions, installations, and talks. We sat down with director Natasha Carella to discuss its evolving curatorial vision and how design can inspire more human-centred futures.. THIS YEAR BUILDS ON OUR HUMAN-CENTRED APPROACH What do you see as the defining theme of 2025? Rather than centering the festival around a single theme, our approach is guided by a set of principles that shape how we curate each edition. The first is a commitment to high-quality, original design that contributes meaningfully to the global discourse. The second is ensuring that what we present reflects the creative voices of the SWANA region and the wider Global South, in dialogue with international perspectives. And the third is exploring how design can actively contribute to building better futures—socially, culturally, and environmentally. Design spans a wide range of disciplines, from architecture and interiors to urban planning, graphics, product, and industrial design. The festival aims to reflect this diversity through an extensive programme of exhibitions, installations, special commissions, product launches, activations, workshops, talks, and our two anchor fairs, Downtown Design and Editions. Together, they showcase design’s ability to bridge scales—from the intimate and material to the systemic and civic. This year, the curatorial direction builds on a more reflective and human-centred approach that we’ve been nurturing in recent years. It looks at design not only as a practice of innovation but as a social connector—how it helps us live together, communicate, and care for one another and for the world around us. In that sense, it’s less about defining a trend and more about reaffirming design’s role as a shared language that can imagine and shape more inclusive and interconnected futures. How will this human-centred approach shape the experience for visitors and participants? Much of our programming this year is intentionally research-driven and multidisciplinary, exploring how design can respond to human and environmental contexts. In Abwab, themed In the Details, Bahrain’s Maraj Studio revisits ornamentalism as a form of storytelling. Their winning pavilion, Stories of the Isle and the Inlet, uses embroidered mesh inspired by thob al nashil to narrate the threatened ecology of an island off Bahrain’s coast. It’s a powerful example of how detail and decoration can become a language for preserving cultural memory. Similarly, Urban Commissions 2025, themed Courtyard, invites designers to reimagine this archetype as a site of connection. The winning proposal by Some Kind of Practice reinterprets Emirati housh typologies into new shared spatial solutions, highlighting how design can cultivate belonging and collective experience. Other programming extends this approach, connecting design with sound, ecology, and performance. Projects such as Ajzal—a contemporary interpretation of the majlis—reflect on the act of gathering, while Nikken Sekkei’s collaboration with a local woodworking family celebrates craftsmanship and the people behind the process. The d3 Architecture Exhibition, organised in partnership with RIBA, explores how architecture intersects with community, further underscoring the festival’s human focus. We also seek to expand dialogue beyond design audiences. Multidisciplinary initiatives like Bootleg Griot, whose programming weaves storytelling, music, and migration narratives, and our inclusion of book clubs, spoken-word poets, educators, and philosophers, encourage wider public engagement. REGIONAL TALENT LIES AT THE HEART OF DUBAI DESIGN WEEK Regional talent has always been central to the festival. How does DDW 2025 highlight designers from the Middle East alongside international names? Regional talent is central to the ethos of Dubai Design Week. Each edition is designed to spotlight the creative intelligence within the Middle East and the wider Global South, while positioning these voices in dialogue with international names. We work closely with design initiatives and institutions that nurture creative communities year-round—such as Art Jameel and the King Abdulaziz Center for World Culture (Ithra) from Saudi Arabia, Design Doha in Qatar, and the UAE National Pavilion. Each plays a vital role in supporting designers who explore material innovation and identity in ways deeply rooted in place. This year’s programme continues to build on those relationships while introducing new ones. Downtown Design, the festival’s headline fair, remains the most significant platform for contemporary design in the region. Alongside international names such as Kartell, Vitra, Stellar Works, and Roche Bobois, it features strong regional representation through showcases by Tashkeel’s Tanween Programme, 1971 Design Space, and MAKE’s Athath Fellowship. The UAE Designer Exhibition, supported by Dubai Culture, expands mentorship for emerging designers and introduces Lebanese designer Nada Debs as its headline mentor. The festival will also host the culmination of several award platforms that recognise excellence and innovation across the region. The inaugural d3 Awards focus on architecture, celebrating emerging talent in the MENA region, while the RIBA Gulf Future Architects Awards spotlight architectural innovation and education. Together, these initiatives create pathways for new voices to be seen alongside established ones, reinforcing Dubai’s role as a bridge for design talent across the region and beyond. DESIGN WEEKS PLAY AN ESSENTIAL CULTURAL AND SOCIAL ROLE In your view, where does Dubai Design Week stand among global events like Milan Design Week or London Design Festival—and what cultural and social role do design weeks play today? At their core, design weeks around the world share a purpose: to convene communities, exchange ideas, and explore how design can shape our collective future. We have deep respect for other design weeks—each reflects its own context and audience, and all play a vital role in strengthening the global design ecosystem. Dubai Design Week is part of that landscape. What distinguishes our approach is a focus on nuance, diversity, and cultural context. We aim to highlight non-Western communities and markets, and to reflect the richness and complexity of geographies that are sometimes underrepresented or viewed through a limited lens in global conversations. Thanks to Dubai’s unique positioning—culturally, geographically, and economically—we are able to foster collaborations that cut across regions and disciplines, resulting in projects that are both locally grounded and globally resonant. We also strive to reveal the subtleties within regions, showcasing the layers within cultures and subcultures that are often flattened by broader narratives. The festival brings together leading international names—from architectural firms and global design brands to cultural institutions and creative businesses—alongside designers, thinkers, and collectives from across the SWANA region and the wider Global South. The dialogue that emerges between these communities is one of reciprocity rather than contrast: an exchange of methodologies, material cultures, and worldviews that together expand how we imagine design’s role in society. Beyond that, design weeks play an essential cultural and social role. They create key moments in the calendar where designers, institutions, and brands share the results of their year-round programming, launch new products, and reconnect with peers across the global design ecosystem. In Dubai, that moment of convergence brings together architects, designers, educators, businesses, and the public—creating an exchange that extends beyond industry. It becomes a space where ideas circulate, collaborations take root, and new networks form, ultimately strengthening the creative and cultural economy as a whole. And importantly, we hope to build more relationships across the global design ecosystem, including with other design weeks. We see great value in collaboration over competition and would love to see more cross-platform exchanges that amplify our shared purpose.

Şubat 2022 | Tasarım | Türkiye for english click here Yeni Karaköy Lokantası’nın tasarım kodları Yazı | Alp Tekin Fotoğraflar | Flufoto 2 000 yılından bu yana gündüzleri esnaf lokantası, akşamları ise modern meyhane olarak varlığını sürdüren Karaköy Lokantası geçtiğimiz yaz aynı sokak üzerinde yeni yerine taşınmıştı. Tarihi bir apartmandan bu kez bir şehir otelinin altına. Yine de Karaköy Lokantası en başından beri oluşturduğu kimliği burada da devam ettirdi. ÇİNİLER BAŞROLDE Yeşim Bakırkür’ün liderlik ettiği Ypsilon Tasarım’ın yaptığı yeni Karaköy Lokantası’nın en dikkat çekici unsuru, mutfak ile yemek alanını birbirinden ayıran duvardaki el yapımı çiniler. Lokanta için özel tasarlanan bu çiniler Türkiye’deki seramik endüstrisinin öncülerinden Gorbon Seramik’te üretilmiş. Lokantanın cam eklentisi de dahil tüm zeminde uygulanan mermer mozaik döşemeyle bütünlüklü bir zemin algısı yaratılmak istenmiş. Girişten yemek alanına kadar tüm mekanı kapsayan ahşap modüler tavan ise açılı ve derinlikli formuyla akustik kontrol, iklimlendirme, aydınlatma, müzik yayını gibi tüm unsurları aynı anda çözüyor. Lokantaya girenleri karşılayan meze dolabı ve bar, beklerken yemek seçimi ve içki servisine imkan verecek şekilde tasarlanmış. Uzun, monoblok yapısıyla girişte etkin bir yeri olan barın tezgâhı, mat yüzeyiyle doğal taşın kullanımını ve temasını yumuşatıyor. The design codes of the New Karaköy Restaurant Words | Alp Tekin Photography | Flufoto K araköy Restaurant, which has been serving as an artisan restaurant during the day and as a modern tavern in the evenings since 2000 in Karaköy, moved to its new location on the same street last summer. From a historical apartment, this time under a city hotel. Despite this, Karaköy Lokantası has maintained the identity it created from the very beginning. The most striking element of the new Karaköy Restaurant, built by Ypsilon Design, led by Yeşim Bakırkür, is the handmade tiles on the wall separating the kitchen and dining area. These tiles, specially designed for the restaurant, were produced by Gorbon Seramik, one of the pioneers of the ceramic industry in Turkey. With the marble mosaic flooring applied on the entire floor, including the glass addition of the restaurant, an integrated floor perception was intended to be created. The wooden modular ceiling covering the entire space from the entrance to the dining area, on the other hand, solves all the elements such as acoustic control, air conditioning, lighting, music broadcasting at the same time with its angled and deep form. Çapa 4

Ocak 2021 | İnsan | İtalya Ergenliğini sev WE ARE WHO WE ARE Yazı | Onur Baştürk H erhalde hiç kimse ergenliğini muhteşem bir şekilde hatırlamıyordur. Keza muhteşem olması ergenliğin öz doğasına aykırı! Nitekim ergenlik dediğimiz şey; bir gün suratında berbat bir şekilde ortaya çıkıp ertesi gün yok olabilen serseri mayın sivilceler gibi gayet düzensiz, asla stabil olmayan bir ruh hali, balta girmemiş ormanlık arazi, vahşi doğanın ta kendisi! Tam “araf” aslında. Geçiş bölgesi ergenlik. Yetişkinliğe doğru evrildikçe de ergenlik boyunca yaptığın tüm o iniş çıkışları, hatta saçmalıkları bir anda unutup gidiyorsun. Yetişkinliğin önceden belirlenmiş düzenine teslim olur olmaz… O yüzden, içindeyken hiç mi hiç güzel gelmese de, aslında ergenlik güzel şey! Elbette bana ergenliği yeniden sevdirmiş biri var: Yönetmen Luca Guadagnino. “Call Me By Your Name” (bundan sonra kısaca CMBYN diyelim) desem anlayacaksınız. Ünlü yönetmenin CMBYN filmini çok çok sevmiş olanlar, sonbaharda HBO’da yayınlanmış yeni dizisine de eminim bayılacak: We Are Who We Are (Blu TV’de var). ELIO VE FRASER İtalya’daki bir Amerikan üssünde geçen dizide bu kez başroldeki ergenimiz: Fraser. CMBYN’deki Elio bir önceki kuşağın ergeniydi. Kültürlüydü, kendine ait bir dünyası olsa bile dış dünyayla o kadar da savaşmıyor, içine kapanmıyordu. Fraser öyle değil. Fraser şimdiki kuşağın ergeni. Dış dünyayla, otoriteyle bir pasif agresif bir savaşı var. Özellikle de lezbiyen annesiyle. Ama o da Elio gibi meraklı ve kültürlü. Tipik Z kuşağı mensubu sayılmaz. Üstelik kaynağı sadece internet değil, kitap okuyor. Her şeyi takip ediyor ve asla kimseyi yargılamıyor. Ama Elio gibi aşırı hassas ve kırılgan. O UPUZUN PARTİ SAHNESİ Gel gör ki We Are Who We Are’da sadece Fraser’a çakılıp kalmıyor yönetmen Guadagnino. Onun etrafındaki diğer ergenlerin dünyalarına da giriyor. Onların din, aile, sistem, cinsel kimlikteki akışkanlık meselesi gibi dertlerine odaklanıyor. Üstelik bunu uzun uzun yapıyor! Sahneler tipik Amerikan dizilerinde olduğu gibi hızlı bir şekilde akmıyor. Yavaş ve bazen olanca gerçekliğiyle bize yansıyor. Mesela ergenlerimizin bir parti sahnesi var. Öyle uzun ki, her detayı göstermiş yönetmen. Ben izlerken hiç sıkılmadım. Hatta kendim partileşmiş kadar oldum! YETİŞKİNLER NE KADAR RENKSİZ! Dizi ergenler kadar yetişkinlerin dünyasını da sorguluyor. Yetişkinlerin kendilerini tamamen “düzen” ve “sistem”e kaptırmalarını, hayatı sorgusuz ve renksiz yaşamalarındaki kayıtsızlığı görüyorsun. Özellikle de Chloe Sevigny’nin oynadığı Sarah ve Faith Alabi’nin oynadığı Jenny rollerinde bu kayıtsızlığın altını fazlasıyla çizmiş yönetmen. HER ŞEYİN BAŞI: YENİLENME Bir şey daha: Her Guadagnino yapımında olduğu gibi (hatırlayın CMBYN’de de vardı) karakterler değişime uğruyor. “Büyüyorlar” desem belki daha doğru... Ve biz onların yavaş yavaş başlayan değişimlerini izlerken hep şunu soruyoruz. Ya da en azından ben kendime sordum: “Ergenliğimden yetişkinliğime geçişte ruhsal olarak neler değişmişti, hepsini hatırlamam lazım”. Doğrusu bu ya, hatırlıyorsun. Ve gariptir, dizi sayesinde kendi ergenliğine şefkatle sarılıyor ve o zamanları çok daha iyi anlıyorsun. Ah en güzeli de, tıpkı Fraser ve suç ortağı Caitlin’in yaptığı hiçbir nedeni olmayan saçmalıklardan yapmak istiyorsun. İşte o kısım, yetişkinliğin berbat ikilemine giriyor: Şimdi böyle saçmalarsam alem ne der!

December 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW ARAZ HOUSE a TRANSFORMATION TALE words Alp Tekin photos İbrahim Özbunar Located in Kemerburgaz, Istanbul, Araz House is the reimagining of a detached home originally built in 2013. Redesigned to meet modern living standards, the project was carried out by the Istanbul-based architecture studio Pimodek, founded by Hasan Basri Hamulu. While preserving the original exterior façade, the interior spaces have been transformed into a contemporary living environment. A FUNCTIONAL AND AESTHETIC TRANSFORMATION During the redesign process of the four-story home, the Pimodek team prioritized the daily routines and needs of the homeowners. The original layout, which featured predominantly enclosed spaces and lacked functionality and aesthetic alignment with family life, was entirely overhauled and rebuilt. THE HEART OF THE HOME The ground floor, considered the heart of the home, houses the living room and kitchen. The linear layout of the living room combines a seating area, dining space, and a cozy nook with a fireplace. The architectural shell introduced in the redesign is a key element that ties the contemporary aesthetic together. Connected to the living room, the kitchen—one of the most frequented areas for the family—was expanded for greater usability. A winter garden was also added, creating a stylish connection between the indoors and outdoors, enriching the overall living experience. bir DÖNÜŞÜM HİKAYESİ ARAZ EVİ İstanbul, Kemerburgaz’da konumlanan Araz Evi, 2013’te inşa edilmiş müstakil bir konutun günümüz yaşam standartlarına uygun şekilde yeniden tasarlanmış hali. Yüksek Mimar Hasan Basri Hamulu’nun kurucusu olduğu İstanbul merkezli Pimodek tarafından tamamlanan projede yapının dış cephesi korunarak iç mekanlar çağdaş bir yaşam alanına dönüştürülmüş. FONKSİYONEL VE ESTETİK DÖNÜŞÜM Pimodek ekibi dört katlı evin tasarım sürecinde ev sahiplerinin günlük rutin ve ihtiyaçları dikkate almış. Nitekim orijinal planında kapalı mekanların ağırlıkta olduğu ve aile yaşamına hem fonksiyonel hem de estetik açıdan uyum sağlamayan yapı, tamamen yıkılarak yeniden düzenlenmiş. EVİN KALBİ Evin kalbi olarak görülen zemin katta salon ve mutfak yer alıyor. Lineer planlı salon; oturma ve yemek alanıyla şömineli dinlenme köşesini bir araya getiriyor. Projeye dahil edilen mimari kabuk ise çağdaş tasarım anlayışını tamamlayan en önemli unsur. Salona bağlanan mutfak aile bireylerinin en çok zaman geçirdiği alanlardan biri olduğu için genişletilmiş. Ayrıca mutfağa eklenen kış bahçesiyle iç ve dış mekan arasında şık bir bağlantı sağlanmış.

April 2025 | DESIGN & INTERIORS LUCAS ZITO TAKES OVER MILAN words Onur Baştürk During Milan Design Week, your designs will be showcased across eight different venues throughout the city, almost as if you're set to take over with your creations. How did this extensive exhibition and organizational process come together, and which exhibitions should we be sure to see in sequence? I enjoy sharing my work within different contexts. Fortunately, there are even more possibilities than last year! During this year’s Milan Design Week, my work will be exhibited at eight distinct presentations: - GOOD SELECTION In addition to my Pan and Patch collections, previews of the works of 60 other designers will be featured. (Via Santa Cecilia 12B, Varedo) - NO SELECTION A special exhibition, highlighting the creative process of 41 of the 61 GOOD SELECTION designers. (BIM, Viale Piero e Alberto Pirelli 10) - MASTERLY / The Dutch in Milano Presentation of a 6m-high light installation from the Ivy collection. (Palazzo dei Giureconsulti, Piazza dei Mercanti 2) - LABÒ / Cultural Project Presentation with Modern Metier of the Buoy Café collection. (Fondazione Rodolfo Ferrari, Via Biella 6) - ForA / La Fabbrica del Vapore Presentation of select pieces from my new Patch collection. (Via Giulio Cesare Procaccini 4) - COMUNE Presentation with Polish design collective Dérive. (Superspatial, Via Nicola Antonio Porpora 126) - GALLERIA ROSSANA ORLANDI / RoCollectible Presentation of a special edition of the Buoy Offcut range, from the coffee-colored Dolls collection. (Via Matteo Bandello 14-16) - ATLAS CONCORDE STUDIO MILANO Presentation of the Buoy floor lamps and Offcuts in the center of Brera. (Via San Marco 12) AN EXHIBITION FOR US, BY US Among these exhibitions, the GOOD SELECTION—launched with Marika Caputo—stands out. What inspired the idea of curating an exhibition that brings together over 60 designers? GOOD SELECTION is a group exhibition, initiated and orchestrated by me and Marika Caputo, stands out for its collaborative ambition and international scope. It brings together over 60 international designers in a spirit of collaboration and networking. Conceived as a laboratory for encounters and exchanges, the exhibition brings together talents from all over Europe and beyond, offering an insight into contemporary creation in all its forms. After the first successful edition during Paris Design Week, GOOD SELECTION moves to a former furniture factory in Varedo with a 300 m2 space during Milan Design Week. In an increasingly dominated sector by complex commercial mechanisms, GOOD SELECTION is an accessible and non-profit alternative that frees artists from intermediaries and the high economic impositions characterizing the traditional design market. The elimination of any type of filter creates a more transparent and accessible sales system, giving full autonomy back to the designers. The exhibition of works does not imply giving up one’s economic autonomy; on the contrary, the sale guarantees a full profit for the artist, without any commission. “An exhibition for us, by us” is the motto that encapsulates the spirit of the project: an exhibition conceived and realized by designers, for designers. This is precisely why the project carries an intrinsic and indissoluble bond between artists in its DNA, rooted in the mutual awareness of being understood and valued. Although the excellence of design is showcased, the silent struggles of each artist are never forgotten: the twists and turns of the paths that lead designers to be recognized as such are often the common denominator. In fact, every artist shares an experience that translates into an authentic connection, fostering the creation of a dynamic and self-sustaining community where collaboration and mutual support are fundamental pillars. Similarly, for the works, what is sought is the complementarity and completeness of the pieces: the goal is to incorporate a wide variety of techniques, cultures, and disciplines, hoping that these can serve as inspiration for others and a stimulus for growth. In this new scenario, the artist is no longer just a creator but also a promoter and guardian of their own value, capable of establishing an authentic relationship with the public that enriches them in every way. The exhibition unfolds through different setups, where objects from various artists interact with each other, creating micro-scenarios that are either opposite or complementary. Each pairing becomes an act of enhancement, a moment in which the object itself emerges, revealing new potential. In this space, the exhibition transforms into a true promenade through different works and personalities: a path that guides the spectator, allowing them to immerse themselves in a plurality of universes, each with its own evocative power and perceptual capacity. Each scenario will be designed so that the relationship between the observer and the object is direct, encouraging true immersion. The fluid exploration of the space and objects in their entirety will enable the audience to feel more involved. The intent, in fact, is not to elevate the object to the status of a work of art by isolating it, but rather to bring it closer to the audience, so that it can be experienced personally and, most importantly, connected to each individual’s daily life. I ORIENTED MYSELF MORE TOWARD THE GENERAL DESIRE TO CREATE VALUE Since the beginning, your design approach has focused on merging aesthetics and functionality through ecological sustainability. Your 3D-printed designs have become your signature, and with the Buoy collection, you've captured widespread admiration. Have you integrated any new techniques or technologies into your eco-sustainability approach, or in other words, what additional measures have you taken to enhance this approach? I oriented myself more toward the general desire to create value, whether that value is expressed in physical forms or remains something to carry and embody. For this reason, alongside my constant experimentation with materials and forms, in September 2024 during the Paris Design Week, GOOD SELECTION was born, marking the beginning of a new direction, that of curating. The project embodies a value that transcends materiality, formed through cohesion, dialogue, and the creation of connections. It is not merely a showcase for design, but a bearer of a collective vision that unites artists with the intention of enhancing the power of collaboration and community. What are the key elements you consider most important in eco-sustainable design? Next to durability and recycled material especially beauty and quality so the owner/ user will respect, cherish and take good care of it which increases the life-span and reduces the ecological footprint. I ENJOY FOCUSING ON LIGHTING, TRANSLUCENCY AND THE INTERPLAY WITH SCALE Why choose lighting design? Do you plan to venture into other design fields as well? I enjoy focusing on lighting, translucency and the interplay with scale. My particular interest is to make light palpable and dense through the use of transparent materials refracting and diffracting the light.

Ağustos 2022 | Tasarım | Amerika İlham veren tasarımıyla BRIARCLIFF Yazı | Alp Tekin Fotoğraflar | Rafael Gamo 1 825'te kurulan ve Detroit şehir merkezinin kuzeybatısında yer alan Franklin, pitoresk ortamı ve büyük evleriyle tanınan bir bölge. Iannuzzi Studio tarafından yapılan bu bölgede yapılan Briarcliff evinin tasarımı da nesiller boyu inşa edilmiş üçgen çatılı klasik Michigan çiftliklerinden ilham alıyor. Bu tanıdık form elbette modern inşaat teknikleri ve yenilikçi detaylarla güncellenmiş. Evin yer aldığı çevreye özgü koşulları inceleyen ve ona göre tasarımı yapan Iannuzzi Studio, burada da ekolojik prefabrik çatı panelleriyla ek bir yapıya ihtiyaç duymayan çelik dirsekler kullanarak geniş açıklıkların oluşmasını sağlamış. Bu açıklıklar sayesinde güneş ışıklarının içeriye girmesi düşünülmüş. Dört ayrı bölüme ayrılan evdeki en geniş alan, havuza doğru uzanan geniş cam ve mahremiyet yaratan özel yapım duvarın kesintisiz bir hacimle yan yana durduğu yer. Ana giriş ve fuaye ise ön kapı yerine ana pavyonlardan ikisinin birbirinden ayrılmasıyla oluşturulan boşluğa ustaca yerleştirilmiş. BRIARCLIFF with its inspiring design Words | Alp Tekin Photography | Rafael Gamo F ounded in 1825 and located northwest of downtown Detroit, Franklin is an area known for its picturesque setting and large houses. The design of the Briarcliff home in this area by Iannuzzi Studio is also inspired by classic Michigan farms with gable roofs that have been built for generations. This familiar form has of course been updated with modern construction techniques and innovative details. The home’s functions are separated into four distinct pavilions, creating clear separations between private and public zones. The longest pavilion runs side-to-side across the property in an uninterrupted volume that features exposed steel bents, expansive glass towards the pool, and a wall of custom millwork creating privacy from the street. Eco-friendly, prefab roof panels allow large spans between the steel bents without need for additional structure Iannuzzi Studio always looks into site-specific environmental factors (sun, wind, views), and in this case, tried to balance all of these factors while ensuring privacy/openness and access/views as the client desired. It was important for the kitchen to be bathed in morning light.

Ocak 2022 | Tasarım | Vol VI YILIN İLK ARZU NESNELERİ Yazı | Alp Tekin E rdem Akan, Hasan Burak Akyıldız ve Jaime Hayon... Tasarım anlayışı ve çizgisini çok sevdiğimiz son arzu nesneleriyle karşımızdalar. Ürünlerine dair düşündükleri her şeyi onların cümleleriyle dinliyoruz. ERDEM AKAN’IN İLK MOBİLYALARI Bu proje ev mobilyası anlamında ilk bütünsel çalışmam. Mobilya her zaman heyecan duyduğum, fikirlerimi hayata geçireceğim doğru platformu tam bulamadığım bir alandı. Bu nedenle içimde çok genç bir coşku var. DUDUU, tasarımcıları bir araya getiren bir mobilya platformu olarak dikkatimi çekiyordu. Tasarımcıların çoğunun arkadaşım olması beni buraya daha çok yakınlaştırdı. Oluşumun kurucusu Hasan’la tanışıp çizim defterimdeki fikirleri geliştirme sürecim doğal bir şekilde ilerledi. DUDUU ile geliştirdiğimiz bu dört ürün daha geniş bir koleksiyonun ilk kısmı. Aslında doğup büyüdüğüm şehirde deneyimlediğim mobilya kültürüyle okuduğum tasarım kültürü ve satın aldığım ürünlerin dili birbirinden farklı. Tasarımları yaparken bu ikisi arasındaki olası köprüleri kurmaya çalıştım. Mesela, “Bağdaş kurarak oturmaya izin veren bir koltuk nasıl global tasarım beğenisine yaklaşabilir?” diye düşündüm ya da “Hafızamızdaki form grameriyle yeni ne söyleyebiliriz?” Devamı için... Print VOL VI - 2022 Out of Stock View Details No product