Ocak 2022 | Tasarım | Vol VI YILIN İLK ARZU NESNELERİ Yazı | Alp Tekin E rdem Akan, Hasan Burak Akyıldız ve Jaime Hayon... Tasarım anlayışı ve çizgisini çok sevdiğimiz son arzu nesneleriyle karşımızdalar. Ürünlerine dair düşündükleri her şeyi onların cümleleriyle dinliyoruz. ERDEM AKAN’IN İLK MOBİLYALARI Bu proje ev mobilyası anlamında ilk bütünsel çalışmam. Mobilya her zaman heyecan duyduğum, fikirlerimi hayata geçireceğim doğru platformu tam bulamadığım bir alandı. Bu nedenle içimde çok genç bir coşku var. DUDUU, tasarımcıları bir araya getiren bir mobilya platformu olarak dikkatimi çekiyordu. Tasarımcıların çoğunun arkadaşım olması beni buraya daha çok yakınlaştırdı. Oluşumun kurucusu Hasan’la tanışıp çizim defterimdeki fikirleri geliştirme sürecim doğal bir şekilde ilerledi. DUDUU ile geliştirdiğimiz bu dört ürün daha geniş bir koleksiyonun ilk kısmı. Aslında doğup büyüdüğüm şehirde deneyimlediğim mobilya kültürüyle okuduğum tasarım kültürü ve satın aldığım ürünlerin dili birbirinden farklı. Tasarımları yaparken bu ikisi arasındaki olası köprüleri kurmaya çalıştım. Mesela, “Bağdaş kurarak oturmaya izin veren bir koltuk nasıl global tasarım beğenisine yaklaşabilir?” diye düşündüm ya da “Hafızamızdaki form grameriyle yeni ne söyleyebiliriz?” Devamı için... Print VOL VI - 2022 Out of Stock View Details No product

January 2025 | VOL 14 TR BELOW ALEXANDER’S DESIGN ODYSSEY words Onur Baştürk photos Pempki Alexander Diaz Andersson, the creative mind behind the emerging design studio ATRA, leads a life rich in cultural experiences. He grew up in Sweden, studied in Spain, and then took an adventurous leap to Mexico's Yucatan Peninsula to dive into furniture design. Andersson shares that each of these cultures has left a unique mark on him. His Scandinavian roots gave his early designs a minimalist touch, while Mexico opened his eyes to more fluid, dreamlike shapes. And now? He calls Mexico City home, where he embraces a much broader view of design. You grew up in Sweden, studied in Spain, and now call Mexico City home. Can you share a bit about how it all began and how your journey has evolved? After my time in Madrid, I made my way to Mérida, Yucatán, to really dive into traditional craftsmanship, focusing on woodworking and upholstery. We even developed an exchange program, bringing Swedish master upholsterers to share their techniques with our artisans. After about four years of research, we defined our design language and launched the ATRA chair collection, which marked our beginning. Over the next 15 years, both the brand and our manufacturing techniques evolved. We expanded from wood and upholstery to stone, metal, and lighting—creating more sculptural pieces along the way. How has this blend of cultures shaped your work? My work is deeply nostalgic, reflecting memories and moments in life. Growing up in Scandinavia gave my early designs a structured, minimalist vibe, while Mexico has encouraged me to explore more fluid, dreamlike forms. My designs aim to evoke a sense of place - a place that doesn't yet exist, but is in harmony with its surroundings. What drew you to live in Mexico City? I lived in Mérida for many years and moving to Mexico City felt like a natural next step. Mexico, along with Sweden, is a huge part of my heritage, and I am proud of both. Mexico is surreal - rich in culture, color and diversity. It's impossible not to be drawn in, and once you're here, it's even harder to leave. What was your dream when you founded ATRA, and have you now realized that dream? When I founded ATRA, I didn’t have a specific dream—it was more about finding something stimulating to do in Mérida. For context, Mérida is a beautiful town, but it lacked the cultural stimulation I was accustomed to in Europe. Over the years, my dream has evolved into something bigger; it’s less about furniture and more about crafting a conscious lifestyle philosophy that blends multiple disciplines. MY WORK IS DEEPLY NOSTALGIC, REFLECTING MEMORIES AND MOMENTS IN LIFE How would you describe ATRA’s design approach? We’re very context-driven at ATRA. Whether it's architecture, furniture or interiors, we are guided by the situation, location and space requirements. Each project is different. Some are more client-focused, while others are purely conceptual and allow us to express our design philosophy without constraints. ATRA’s furniture features sculptural and futuristic forms. What inspires your designs? As time goes on, the concepts behind each collection evolve. The common thread that ties everything together is our commitment to quality and craftsmanship. Conceptually, we’re inspired by utopian ideas of the future. Our goal is to create timeless objects, both in quality and vision. We’ve even imagined a universe—Earth 2100—where our designs exist, and within that world, we tell stories like “future relics,” envisioning how our pieces will be passed down through generations. Functional furniture or collectible design? Which resonates more with you? I’d say we do both. Some of our pieces aren’t necessarily practical for mobility, but they’re never uncomfortable. I believe design and art are distinct categories. Art doesn’t need to fulfill a functional purpose; it exists for different reasons. Design, however, is something you physically interact with—it’s meant to be lived with. What’s the most important thing you’ve ever designed? For me, it’s the ATRA chair. It was the catalyst for our firm’s success over a decade ago. The other significant piece is the Beluga collection, which marked a shift in our design language—allowing for more free-form, imaginative thinking. I’D LIKE TO SEE A FUTURE WHERE ARCHITECTURE HAS A MORE SYMBIOTIC RELATIONSHIP WITH NATURE You’ve worked on architectural projects like Villa Contenta in Malibu and Vigna Olivetti in Italy. Which ones excite you the most and why? Each project has its own unique context and challenges. Villa Contenta is exciting because of its scale and level of detail. But the project I'm most excited about right now is a city we're designing on the Pacific coast of Mexico. We've spent the last two years researching how to make the architecture "disappear" into the landscape and blend seamlessly with nature in a discreet, respectful way. What do you envision for the future of architecture? I’d like to see a future where architecture has a more symbiotic relationship with nature. There’s a concept called “productive architecture,” which suggests that buildings should not only provide shelter but also contribute positively to their ecosystems. Building is carbon-intensive, but if we integrate technologies that enhance and protect nature while improving people’s lives, the social potential is enormous. I also think we’ll see more mobile, off-grid homes that can be built without relying on existing infrastructure. WE LIVE IN MEXICO CITY BUT WE ALSO SPEND TIME IN TOPANGA, A TOWN IN THE MALIBU MOUNTAINS What’s your lifestyle like? Do you find more inspired in the city or nature? We live in the lively hustle of Mexico City, but we also enjoy spending time in Topanga, a charming town in the Malibu mountains. It's the best of both worlds. Nature inspires me so much; it’s the ultimate design, perfect in every way. I believe we need both solitude and the company of friends to thrive. Without the input of your community, combined with your own experiences, there wouldn't be much to ponder in solitude. What are your dreams for 2025? In 2025, we're looking forward to launching in Europe and becoming more established in that market. My dream is to continue to push our design philosophy and explore new ways to express it as we grow. Son dönemin yükselen tasarımcılarından ATRA’nın kurucusu Alexander Diaz Andersson’ın hayatı için tam bir kültür karışımı diyebiliriz. İsveç’te büyüyen, İspanya’da okuyan ve daha sonra Meksika’nın Yucatan yarımadasına taşınıp orada mobilya denemelerine başlayan Andersson, her kültürün kendisini farklı şekillerde etkilediğini söylüyor. İskandinavya'da yaşamak minimalist estetiğe sahip ilk tasarımlarında etkin olmuş. Meksika ise daha akışkan, rüya gibi formları keşfetmesini sağlamış. Peki ya şimdi? Andersson halen Mexico City’de yaşıyor ve artık tasarıma çok daha geniş bir perspektiften bakıyor. İsveç'te büyüdünüz, İspanya'da okudunuz ve şimdi Mexico City'de yaşıyor ve çalışıyorsunuz. Bize her şeyin nasıl başladığını anlatabilir misiniz? Madrid'den sonra Mérida, Yucatán'a taşındım ve ahşap işçiliğiyle döşemecilik başta olmak üzere geleneksel zanaatın derinliklerine daldım. Hatta bir değişim programı geliştirerek İsveçli usta döşemecileri zanaatkârlarımızla tekniklerini paylaşmaları için getirdim. Yaklaşık dört yıllık bir araştırmanın ardından tasarım dilimizi belirledik ve başlangıcımız olan ATRA sandalye koleksiyonunu piyasaya sürdük. Sonraki 15 yıl boyunca hem markamız hem de üretim tekniklerimiz gelişti. Ahşap ve döşemeden taş, metal ve aydınlatmaya kadar genişledik. Bu süreçte daha heykelsi parçalar yarattık. Bu kültür karışımı çalışmalarınızı nasıl etkiledi? Çalışmalarım son derece nostaljik, hayattaki anıları ve anları yansıtıyor. İskandinavya'da yaşamak daha yapılandırılmış, minimalist estetiğe sahip ilk tasarımlarımı etkiledi. Öte yandan Meksika daha akışkan, rüya gibi formları keşfetmemi sağladı. Tasarımlarım henüz var olmayan, ama çevresiyle uyum içindeki bir yer duygusunu uyandırmayı amaçlıyor. Neden Mexico City'de yaşamaya karar verdiniz? Mexico City'de sizi çeken şey neydi? Uzun yıllar Mérida'da yaşadım ve Mexico City'ye taşınmak bir sonraki doğal adım gibi geldi. Meksika, İsveç ile birlikte mirasımın büyük bir bölümünü oluşturuyor ve her ikisiyle de gurur duyuyorum. Meksika kültür, renk ve çeşitlilik açısından gerçeküstü zenginlikte. İçine çekilmemek imkansız ve bir kez buraya geldiğinizde ayrılmak çok zor. ATRA'yı kurarken hayaliniz neydi ve şimdi bu hayali gerçekleştirdiniz mi? ATRA'yı kurduğumda belirli bir hayalim yoktu. Daha çok Mérida'da yapacak bir şeyler arıyordum. Bağlam açısından Mérida güzel bir şehir, ancak Avrupa'da alışkın olduğum kültürel teşvikten yoksundu. Zamanla hayalim şekillendi ve mobilyadan ziyade birden fazla disiplini bir araya getiren bilinçli bir yaşam tarzı felsefesi oluşturmaya yöneldim. ATRA'nın tasarım yaklaşımını nasıl özetlersiniz? ATRA'da çok bağlam odaklı çalışıyoruz. İster mimari ister mobilya ister iç mekan olsun; durumun, konumun ve alan gereksinimlerinin bize rehberlik etmesine izin veriyoruz. Her proje farklıdır. Bazıları daha müşteri odaklıyken diğerleri tamamen kavramsaldır ve tasarım felsefemizi kısıtlama olmaksızın ifade etmemize izin verir. ATRA'nın birçok yönü var. Söz konusu mobilya olduğunda heykelsi ve fütüristik formlar öne çıkıyor. Tasarımlarınıza neler ilham veriyor? Zaman geçtikçe her koleksiyonun arkasındaki konseptler gelişiyor. Her şeyi birbirine bağlayan ortak nokta ise kalite ve işçiliğe olan bağlılığımız. Kavramsal olarak, geleceğin ütopik fikirlerinden ilham alıyoruz. Amacımız hem kalite hem de vizyon açısından zamansız nesneler yaratmak. Hatta tasarımlarımızın var olduğu bir evren -Dünya 2100- hayal ettik ve bu dünyada, parçalarımızın nesiller boyunca nasıl aktarılacağını öngörerek “gelecekteki emanetler” gibi hikâyeler anlatıyoruz. İşlevsel mobilya mı yoksa koleksiyonluk tasarım mı? Hangisi sizde daha çok etki bırakıyor? İkisini de yaptığımızı söyleyebilirim. Bazı parçalarımız hareketlilik için pratik olmayabilir ama asla rahatsız edici değiller. Tasarım ve sanatın farklı kategoriler olduğuna inanıyorum. Sanatın işlevsel bir amacı olması gerekmiyor, farklı nedenlerle varoluyor. Tasarım ise fiziksel olarak etkileşime girdiğiniz bir şey. Onunla yaşanması gerekiyor. Malibu'daki Villa Contenta ve İtalya'daki Vigna Olivetti gibi mimari projeleriniz var. Sizi en çok heyecanlandıran projeler hangileri? Her projenin kendine özgü bir bağlamı ve zorluğu var. Villa Contenta, ölçeği ve içerdiği detay seviyesi nedeniyle heyecan verici. Ancak şu anda beni en çok heyecanlandıran proje Meksika'nın Pasifik kıyısında tasarladığımız bir kasaba. Son iki yılımızı mimarinin peyzaj içinde nasıl kaybolacağını, doğayla sorunsuz ve saygılı bir şekilde nasıl harmanlanacağını araştırarak geçirdik. Sizce geleceğin mimarisi neye benzeyecek? Hangi unsurlar daha belirgin olacak? Mimarinin doğa ile daha simbiyotik bir ilişki içinde olduğu bir gelecek görmek istiyorum. “Üretken mimari” adı verilen bir kavram var. Bu kavrama göre binalar sadece barınak sağlamakla kalmamalı, aynı zamanda bulundukları ekosisteme de olumlu katkıda bulunmalı. Bina inşa etmek karbon yoğun bir iştir, ancak insanların yaşamlarını iyileştirirken doğayı geliştiren ve koruyan teknolojileri entegre edersek sosyal potansiyel muazzamdır. Ayrıca, mevcut altyapıya dayanmadan inşa edilebilecek daha fazla mobil, şebekeden bağımsız ev göreceğimizi düşünüyorum. Şimdiye kadar tasarladığınız en önemli şey neydi? Benim için ATRA koltuğu. On yılı aşkın bir süre önce firmamızın başarısı için katalizör oldu. Diğer önemli parça ise tasarım dilimizde bir değişime işaret eden Beluga koleksiyonu. Daha serbest biçimli, yaratıcı düşünceye izin veren bir koleksiyon. Yaşam tarzınız nasıl? Şehirden mi yoksa doğadan mı daha çok ilham alıyorsunuz? Hareketli bir şehir ortamı olan Mexico City'de yaşıyoruz, ama aynı zamanda Malibu dağlarında bir kasaba olan Topanga'da da zaman geçiriyoruz. Her iki dünyanın da en iyisi. Doğadan çok ilham alıyorum. Her seviyede mükemmel olan nihai bir tasarım. Yalnızlık ve arkadaşlarla ilgili olarak, işlev görmek için her ikisine de ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum. 2025'e yönelik projeleriniz ve hayalleriniz nelerdir? 2025'te Avrupa'da lansman yapmayı ve bu pazarda kendimizi daha fazla kanıtlamayı dört gözle bekliyoruz. Hayalim, tasarım felsefemizi ileriye taşımaya devam etmek ve büyüdükçe bunu ifade etmenin yeni yollarını keşfetmek. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 970,00₺ Regular Price 870,00₺ Sale Price Add to Cart

December 2024 | Art & Culture FOR ENGLISH ALCOVA MIAMI’DE MEDİTATİF bir MOLA SOMETHING LAST words Alp Tekin Kuşkusuz Miami Art Week’in en çok öne çıkacak yıldızlarından biri her yıl Milano Tasarım Haftası sırasında yapılan ileriye dönük çağdaş tasarım platformu Alcova’nın ikinci Miami edisyonu. Alcova’nın yeni Miami edisyonunda mutlaka görmeniz gereken bir sergi var. Küratörlüğünü Los Angeles'lı tasarımcı Jialun Xiong’un üstlendiği Something Last. Miami’nin hareketli sanat ortamında nadir bir huzur anı sunacak olan bu meditatif tasarım sergisinde yükselişte olan sanatçı ve tasarımcılar Cindy Hsu Zell, Devin Wilde, Jialun Xiong, Mary Ratcliffe Studio, Vy Voi Studio ve Xiaoyan Wei'nin eserleri yer alıyor. Zamansız görsel ifadeye odaklanan Something Last, tasarımı en saf bileşenlerine indirgiyor: Şekil, nokta, çizgi, ışık ve gölge. El yapımı ahşap mobilyalardan porselen aydınlatmaya, mimari seramiklerden metal armatürlere kadar her tasarımcının disiplinini şekil, nokta, çizgi, ışık ve gölgenin rahatlatıcı tekrarı aracılığıyla birleştiren Something Last’te renk olmaması dikkat dağıtıcı unsurları ortadan kaldırıyor. Saflık ve sadeliğe vurgu yapan Something Last’e Silence Please'in özenle hazırladığı ses manzaraları ve Studio/JIALUN XIONG'un ısmarlama kokulu mumları eşlik ediyor. SERGİYE KATILANLAR STUDIO / JIALUN XIONG – Los Angeles Los Angeles merkezli multidisipliner tasarım stüdyosu, mekan, mobilya, aydınlatma ve nesne tasarımlarında ikilik ve yaratıcı kısıtlama fikirlerini araştırıyor. CINDY HSU ZELL – Los Angeles Cindy Hsu Zell, San Gabriel Dağları'nın yakınlarında büyümüş ve Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde güzel sanatlar ve animasyon eğitimi almış. Seramik duvar heykellerinden oluşan Mythos koleksiyonunu Alcova Miami'de görücüye çıkaran Zell, temel form ve malzemeleri kullanarak antik hikâye anlatımından yararlanıyor. DEVIN WILDE – Brooklyn, NY Brooklyn, New York'ta doğup büyüyen sanatçı ve seramikçi Devin Wilde’ın çalışmaları Art Deco, Klasisizm ve Postmodernizm de dahil olmak üzere eklektik bir dizi tarzı yansıtıyor. Antik ve modern duyarlılıkları taşıyan formları araştıran Devin, ışıkla drama yaratmanın bir aracı olarak şekil ve gölge arasındaki ilişkiye odaklanıyor. MARY RATCLIFFE STUDIO – Toronto, Canada Mary Ratcliffe Studio detaylara, kaliteye ve uzun ömürlülüğe titizlikle dikkat ederek çağdaş eserler yaratmaya kendini adıyor. VY VOI – NY & Vietnam Vy Voi, endüstriyel tasarımcı ve seramik sanatçısı Steffany Trần'ın New York ve Sài Gòn, Vietnam'da bulunan ve obje, aydınlatma ve mobilya üzerine odaklanan bir tasarım stüdyosu. WEI XIAOYAN STUDIO – Shanghai, China Mekânsal tasarım, enstalasyonlar ve sanat mobilyalarına odaklanan Wei Xiaoyan Studio, bir dizi deneysel, işlevsel sanat eseri aracılığıyla zaman ve sonsuzluk kavramlarını yeniden tasarlıyor. Geleneksel Çin işçiliğini çağdaş tasarımla birleştiren sanatçı, malzemelerin ve ışığın gizli gücünü keşfediyor. * ALCOVA MIAMI LOCATION: Miami River Inn, 118 SW South River Dr, Miami, FL 33130

Ocak 2022 | Art | Türkiye for english click here Bir Yok Oluş Repertuvarı Yazı | Alp Tekin İ çinde yaşadığımız yüzyıl, sıcak savaşların yerini savaşın farklı formlarına bıraktığı, ekolojik dönüşümlerin sonuçlarıyla kaçınılmaz biçimde yüzleşildiği ve kapitalizmin en sert biçimde yaşandığı bir çağ. Bireylerin bu yaşananlar karşısındaki konumu ise tekilleşmeye, yalnızlaşmaya ve bir yok oluşa denk düşüyor. Bu yok oluş nihilist çağrışımının aksine, bir dönüşümü ve birey olarak değişen pratiklerimizi, karşımızdaki yeni dünyaya karşı stratejilerimizi temsil ediyor. Altı genç sanatçının işlerinin bir araya geldiği Vision Art Platform’daki “Bir Yok Oluş Repertuvarı” sergisi ise deformasyon kavramı bağlamında, yok oluşun farklı görünümlerini ortaya koyuyor. Bir süreci ve belli aşamaları barındıran deformasyon, kendini iki farklı görünümde ortaya koyuyor. Biri, imgenin temsiline ve anlamına ilişkin bir bozulma. İkincisi ise biçime dair bir bozulma veya biçimsizleşme. Sergide Bedia Ekiz, Hacer Kıroğlu, Parya Pahlevani, N.Pınar Özen, Tuğçe Diri ve Umut Bahçeci’nin işleri yer alıyor. 6 şubata kadar Vision Art Platform Akaretler No:35’te izlenebilecek “Bir Yok Oluş Repertuvarı”, Ceiba Tele Icu katkılarıyla gerçekleşiyor. An Extinction Repertoire Words | Alp Tekin T he century we live in is an age in which hot wars are replaced by different forms of war, the consequences of ecological transformations are inevitably faced, and capitalism is experienced in the harshest form. The position of individuals in the face of these experiences corresponds to singularization, isolation and annihilation. Contrary to its nihilistic connotation, this extinction represents a transformation and our changing practices as individuals, our strategies against the new world in front of us. The “An Extinction Repertoire” exhibition at the Vision Art Platform, where the works of six young artists come together, reveals different aspects of extinction in the context of the concept of deformation. Deformation, which includes a process and certain stages, manifests itself in two different appearances. One is a distortion of the representation and meaning of the image. The second is a distortion or deformity of the form. The exhibition includes works by Bedia Ekiz, Hacer Kıroğlu, Parya Pahlevani, N. Pınar Özen, Tuğçe Diri and Umut Bahçeci. "An Extinction Repertoire”, which can be watched at Vision Art Platform Akaretler No: 35 until February 6, is being realized with the contributions of Ceiba Tele Icu. Çapa 5

Nisan 2021 | Tasarım | Türkiye Konya’nın ortasına yeşil bir tasarım VAHA OASIS Yazı | Onur Baştürk S ahra Çölü’nün girişine konumlanmış, büyüklüğü 3500 tane futbol sahasına denk gelen Fas’taki Noor-Ouarzazate güneş enerjisi kompleksinin fotoğraflarını mutlaka bir yerlerde görmüşsünüzdür. Burası dünyanın en geniş güneş enerjisi santrali olarak biliniyor. Sadece fütüristik görüntüsüyle değil, sağladığı enerji sayesinde gezegeni 760 bin tonun üzerindeki karbon emisyonundan kurtarmasıyla da hayranlık uyandıran bir tesistir Noor-Ouarzazate. Meğer hemen yanı başımızda, Fas’taki bu “yenilenebilir enerji” tesisine rakip bir yer varmış: Konya’daki Karapınar Güneş Enerjisi Santrali. Türkiye’nin çöl niteliğindeki tek bölgesi olan Karapınar’da kurulan santral, toplamda 20 milyon metrekare alan üzerinde yayılıyor. Tesis tamamlandığında 1348 megavat gücüyle dünyanın en büyük güneş enerjisi santrallerinden biri olmaya aday. HERKESİN GÖRMEK İSTEYECEĞİ BİR “SCADA” İşin buraya kadar olan kısmı yenilenebilir enerji ve dünyayı karbon emisyonundan kurtarma adına gayet nefis. Ama işin bir de tasarım kısmı var ki, o daha da nefis! Bu güneş enerjisi santraline kısaca SCADA (Supervisory Control And Data Acquisition) adı verilen bir kontrol merkezi yapılacak. Ama sıradan bir merkez değil. Bilim ve teknoloji alanında konferansların düzenlenip güneş enerjisi teknolojilerinin tanıtılacağı, herkesin merak edip görmek isteyeceği türden bir merkez. Bu nedenle santralin yatırımcısı Kalyon Holding, SCADA binası için bir mimari proje yarışması açtı. Yarışmaya katılan 58 proje jüri başkanı mimar Melike Altınışık rehberliğinde; David Green, Murat Tabanlıoğlu, Refik Anadol, Dr. Deniz Aslan, İmdat As ve Kübra Kalyoncu Şeherli tarafından değerlendirildi. ZENGİN PEYZAJA SAHİP SÜRPRİZ PROJE Sonuç? Y. Mimar Caner Bilgin ve Mimar Begüm Yılmaz Bilgin’in “Vaha Oasis” isimli projesi birinci oldu. Doğrusu, Vaha Oasis’i görür görmez sevdim. Çünkü çevresindeki kurak alana tezat, zengin peyzajı olan bir avluya sahipti. Nitekim proje sahipleri bu yemyeşil avluyla yaşamın esas kaynağına dikkat çekmek istemiş. Bunda da gayet başarılı olmuşlar. Tek kat olarak düzenlenen Vaha Oasis, kendi ekosistemini oluşturmayı amaçlıyor. Yapı çeperindeki katı geometrik sınırlar avlu çeperinde yumuşak bir hal alıyor. Binanın yeşil çatısı aynı zamanda verimli bir yalıtım aracı. Bölgede hakim olan bozkır bitki örtüsüne ait seçilen yoğun peyzajın sulaması ise filtrelenmiş taban suyu ile yapılacak. Böylece fazla enerji harcamadan bitkilerin su ihtiyacı da karşılanmış olacak.

Eylül 2021 | Art | Türkiye ÖZGE HORASAN “Dünya kendisine benim içimden bakıyor” Yazı | Tuba Kocakaya B iyoloji eğitimi aldı, kendini doğal malzemelerle çalışan bir deneyci olarak tanımlıyor. Özge Horasan, Kadıköy’deki Koli Art Space’de 16 eylülde açılacak ilk sergisi “Dünya Kendisine Benim İçimden Bakıyor”u anlattı. Sergi, 10 ekime kadar açık. Özge, öncelikle seni tanıyabilir miyiz? Şu anki serginde odaklandığın teknik ve kavramsal konuları özetleyebilir misin? Kendimi basitçe, doğal malzemelerle çalışan bir deneyci olarak tanımlayabilirim. Doğal boyama; yani bitkisel, hayvansal ve mineral kaynaklardan renk elde etmek, özellikle yoğunlaştığım alan. Hacettepe Üniversitesi’nde biyoloji eğitimi aldım ve aynı bölümde bitki biyolojisi üzerine yüksek lisans yaptım. 2010 yılında akademiden ve bilimsel çalışmadan ayrılıp bağımsız sanat alanına yöneldim. Şu an Datça’da yaşıyor ve buradaki stüdyomda çalışıyorum. “Dünya Kendisine Benim İçimden Bakıyor” ilk kişisel sergim. Pratiğim çok büyük oranda rastlantısallık, kendiliğindenlik ve doğal malzeme ile uyumlanma içeriyor. Kendi üretim sürecimin tamamen benim kontrolümde olmadığı anlamına geliyor bu. Kendimi geride tuttuğum, karşılaşmaların ve malzemenin kendi doğasının sürece yön vermesinden zevk aldığım yollar izliyorum. Açıkçası malzemeye ve sürece hükmetmemek, kendimi dayatmamak beni çok rahatlatıyor. Fakat buradan salıverilmiş bir deneysellik içinde çalıştığım da anlaşılmasın. Özellikle bitkilerden renk elde etme ve renkleri doğal elyaflara bağlama konusunda oldukça ayrıntılı reçetelere sahibim. Tekniğimin analitik kısmı ile benim için ruhani anlamlar barındıran kısmını dengede tutmanın önemli olduğunu düşünüyorum. İşlerin tamamının böyle bir dengeleme ve uyumlanma araştırması olduğunu söyleyebilirim. Bu sergide ‘el’e bir vurgu olduğunu da eklemeliyim. Elin kendi akışına kapılmanın, eli çalıştırmanın bana fazladan iyi geldiği bir kış geçirdim. Özellikle yorganlar bunun bir sonucu. Hepsini ince ince günlerce elde diktim. Güzel rastlantılar sonucu bulduğum, kendi topladığım taş ve toprakları kullandığım işler ise elimin kendi düşüncesinin somutlaşmış hali bana göre. İşlere dokunulabilir olması ise insanlarla ilişki kurma yollarımdan biri. “OLDUĞUMUZ HER YERE YIKIM SAÇIYORUZ” Doğa ve malzeme ile ilişkin hassas ve farklı bir diyalog kuruyor. Neden birçok kişi için bu kadar karmaşık ve oldukça zahmetli bir çalışma sürecini tercih ediyorsun? Bunu kendime de sorduğum oluyor. Özellikle hızlı tüketime indirgenmiş bir zamanda, akıntıya karşı kürek çekiyor gibi hissettiğim durumlarda. Bu bir tür inanç meselesi. Doğal olan ile bağ kurmanın temel ihtiyacımız olduğuna inanıyorum. Bu bağ çok kuvvetli, fakat bir o kadar da yabancılaşmış durumdayız artık. Bunun onarılması gerekiyor. Başka şekilde bu gezegende hayatta kalabileceğimizi düşünmüyorum. Olduğumuz her yere yıkım saçıyoruz. Kendimden başlayarak bu bağı onarmaya çalışıyorum, bu da zahmetli bir süreç. Disiplin ve adanmışlık istiyor. Açıkçası kendimi adamak için bundan daha anlamlı bir şey bulamıyorum. Serginin ismi ve çıkış hikâyesinden bahsedebilir misin? Serginin ismi, Clarice Lispector’un “Yaşam Suyu” kitabından bir alıntı. Serginin çıkış hikâyesi yine sana, serginin küratörüne dayanıyor! İlk kez bundan dört yıl önce atölyeme gelip yaptıklarımı sergilemek konusunda beni ateşlemiştin. Üretim sürecimle hayatım ayrı gitmediği için, ancak dört yıl sonunda o noktaya gelebildim. Bu yaz görüştüğümüzde bana Koli Art Space’den bahsettin, ben de sana son zamanlarda yaptıklarımı gösterdim. Birbirimizi hızlı ve kolay anlayabildiğimiz için sergiyi de kavramsal olarak güzel hislerle kurguladık. DATÇA’DA ÜRETMENİN AVANTAJI VE DEZAVANTAJI Kentle ilişkimizi sıkça sorguladığımız bu dönemde Datça’da yaşayan ve üreten bir sanatçı olmanın sana göre avantajı ve dezavantajları neler? Kentle olan ilişkimi sorgulamam 2013 yazına dayanıyor. O zamandan beri kentle ilişkimi sadece eğlenceli bir kaçamak olarak tutuyorum. Kentin artık beni beslemekten ziyade tükettiğini sanırım biraz genç yaşta fark ettim. Hep ifade edecek dertleri olan biriydim ama bu ifadeyi yeterince disiplinli bir şekilde geliştiremiyordum. Nedeni de kent yaşamında çok fazla dışsal faktör ve uyaran olmasıydı. Basit ve küçük bir yaşam sürmek bana bu anlamda çok iyi geldi. Her şey elimin altında, güzel, sakin ve basit. Böylece düşüncelerimi düzenlemek ve üretmek için bana çok fazla boş alan kalıyor. Bu boşluk olmadığında üretemiyorum. Tabi bu küçüklük insan etkileşimini bir miktar kısıtlıyor. Fakat bunun bir dezavantaj olduğundan emin değilim. Sadece çok fazla içe kapanmamak için uyanık kalmak gerekiyor. Bu yüzden stüdyom Datça’nın en işlek caddesi üzerinde, insanların geçerken burada ne oluyor diye merak ettikleri, girip baktıkları, sorular sordukları bir yer. Fakat bazen kendimi internet gerçekliğine sıkışmış gibi hissettiğim de oluyor, aktif bir instagram kullanıcısıyım. Üretim sürecimi kaydetmek ve oradan paylaşmaktan zevk alıyorum ama bunun yetersizliğinin de farkındayım. O yüzden kente gelip sergi yapmak benim için çok güzel ve heyecan verici bir deneyim. “YENİDEN DOĞAYA KARIŞACAK ŞEYLER ÜRETİYORUM” Üretiminin insanın doğa ile ilişkisine dokunan bir tavrı olduğu çok açık. Bu aktivist tavrını pratiğinle nasıl birleştiriyorsun? Pratiğimde sadece doğal malzemelere yer veriyorum. Yani bir nevi iz bırakmadan yok olacak ve yeniden doğaya karışacak şeyler üretiyorum. Kendimi tatmin etmek için yapacağım herhangi bir şeyin varlığını yüzbinlerce yıl atık olarak sürdürmesini istemiyorum. Ulaşabildiğim en temiz malzemeleri kullanıyorum. Örneğin, organik pamuk gibi. Bu, pamuğun üretim aşamasında hiç tarım ilacı kullanılmadığı anlamına geliyor. Fakat buradan kendimi aklamaya çalıştığım anlaşılmasın. Tabii ki üretirken tüketiyorum ve tabii ki bunun ekosisteme etkisi var. Sadece elimden gelenin en iyisini yapmaya ve böyle seçeneklerin de var olduğunu ifade etmeye çalışıyorum. Malzeme israf etmemeye çalışıyorum. Üretim sürecim çok fazla deneme içermiyor. Düşüncemde sadeleşmeye giderek yapıp ederken mümkün olan en az malzemeyi harcıyorum. Her zaman için kullandığım tekniklerde daha az kaynak tüketmeye odaklanıyorum. Geleneksel doğal boyama yöntemleri çok fazla su ve enerji tüketen işlemler. Bu yüzden daha az su kullanan, ısı enerjisine ihtiyaç duymayan inovatif teknikler kullanıyorum. Günlük rutininden ve gelecek planlarından bahseder misin? Günlük rutinim yıllardır deneye yanıla kendim için en iyisini bulmaya çalıştığım akışkan bir sistem. Kendimi hoş tutmakla kendimin suyunu çıkarmak arasında bir denge bulmaya çalışıyorum. Güneşle birlikte uyanıyorum, o günkü hissime göre giyiniyorum. Giyinme eylemi ile oynamayı, o konuda da sadeleşmek için konuyu nasıl indirgeyebileceğimi araştırmayı seviyorum. Bu yüzden doğal boyanmış giysiler üreten bir markam da var zaten: sat-su-ma. Çok uzun vadeli planlar zaten yapamıyordum, ama artık hepimizin içinde bulunduğu bu enteresan zaman dolayısıyla plan yapmak iyice güçleşti. Yine de basit birkaç hedefim var. sat-su-ma bir süredir uykuda, onu yeniden canlandıracak fikirlerim var. Düzenli olarak yaptığım doğal boyama eğitimlerine de biraz ara vermiştim, onlara geri döneceğim.

August 2023 | yuzu’s choice | Vol 10 english below Pa.te .os Sakin ve vahşi bir güzel lik words Onur Baştürk photos João Guimarães & Francisco Nogueira S ofia ve Miguel Charters, 15 yıl önce aldıkları bir yazlık evde arkadaşlarını ağırlamış ve o zamandan bugüne misafir ağırlamak en sevdikleri şeylerden biri haline gelmişti. İşte bu sayımızın “tasarım favorisi” olan Pa.te.os projesi bu tutkunun görkemli bir sonucu! Atlantik Okyanusu manzaralı dört evden oluşan proje Lizbon’a bir saat uzaklıkta, Alentejo kıyı şeridinde ve Melides köyüne beş kilometrelik mesafede. Pa.te.os, sakin ve vahşi bir güzellik. Mantar meşeleri, çam ağaçları, zeytin ağaçları ve çilek ağaçlarından oluşan bir manzaranın içinde. Sofia ve Miguel tarafından geliştirilen üzüm bağı, bu pastoral manzarayı tamamlayan bir başka unsur. Sadece 15 dakikalık bir araba yolculuğuyla Portekiz’in en büyük kumsal şeridine ulaşılan Pa.te.os için Sofia ve Miguel şöyle diyor: “Hiçbir gizli numara içermeyen Pa.te.os, gerçek bir duyusal deneyim sunmak amacıyla konfor ve işlevi göz ardı etmeden malzemelerin gerçekliğini yansıtıyor”. MANUEL AIRES MATEUS ANLATIYOR Sofia ve Miguel, Pa.te.os projesinde eskiyi taklit etmek yerine geleneği yeniden yorumlamayı istemiş. Nihayetinde, Portekiz’in güney bölgesindeki mimari projelerde yaygın olan Arap etkisiyle doğayla yakın teması en üst düzeye çıkaran veranda konseptini birleştirmişler. Bu vizyonlarını nitelikli bir pratiğe dökmesi için de aynı zamanda arkadaşları olan ünlü Portekizli mimar Manuel Aires Mateus’a başvurmuşlar. Elbette Manuel Aries Mateus’a projeyle ilgili sorularımız vardı. Şimdi söz onda... Pa.te.os’u oluşturan ve bir sanat eseri gibi duran bu dört evde temel mimari yaklaşımınız neydi? Arazi ve doğa mı sizi yönlen dirdi? Evet, tüm tasarım doğadan yararlanıyor ve onunla bütünleşiyor. Bu dört ev, zamanla kaybolan harabeler gibi peyzajla bütünleşiyor. Bu formlar yapıların, yerleşik olanın, harabelerin ve sınırların hatıraları olarak ortaya çıkıyor. Sonuçta mekanlar her zaman benzersizdir. Dışa açılmaları ve farklı yaşam deneyimlerini korumaları ile ayırt edilirler. Bu projede hedefiniz dış alanları içeriye kadar genişletmek miydi? Bu hedef bir bakıma veranda kavramına yeni bir bakış açısı olabilir mi? Dört evin uyku alanları büyük bir mahremiyetle tasarlandı. Oturma odaları ise dış alanla güçlü bir ilişki içinde. İç mekanlar mantıksal bir süreklilik içinde daima dışarıya doğru uzanıyor. Her evin geniş bir ortak alana açılan kendi avlusu var. Ayrıca verandalara açılan manzaralı alanlar ve özel teraslı alanlar da yer alıyor. Misafirlerin hem farklı evler arasında ortak ilişki kurmasına hem de kendilerini mahrem alanlarda izole etmesine olanak tanındı. DAHA BASİT EVLER, DAHA AZ YAPAYLIK Evlerin havuzu da ayrı bir figür gibi. Bu form özellikle mi yapıldı? Bu büyük yüzme havuzu evleri geometrik olarak birbirine bağlıyor. Dört ev suyun kendisinde birleşiyor. Çünkü su iklimde güçlü bir etkiye sahip ve bir şekilde her zaman arzulanan bir yer. Bu nedenle havuzu dört evi birleştirmek için kullandık. Brüt beton ve ahşap, evin ana malzemeleri gibi görünüyor. Bu malzemeleri hangi kriterlere göre seçtiniz? İlham, koku, renk, doku; kısacası tüm proje dağlar ve denizin peyzajla iç içe yaşama anlayışından yola çıkıyor. Kullanılan malzemelerin (gerçek ahşap, doğal brüt beton ve taş) bir amacı da samimiyet duygusunu vermek. Renk paleti ise yeryüzündeki malzemelerin doğal tonlarından oluşuyor. Yaşadığımız alanlarda doğanın etkisini artık daha fazla hissetmek istiyoruz. Sizce gelecekte buna dair başka ne tür gelişmeler olacak? Giderek daha fazla sadeliğe dönme ihtiyacı duyuyoruz. Bugün dünyanın mücadele ettiği sorunlar bunu anlamamıza neden oluyor. Bu sadece bir ihtiyaç değil, aynı zamanda dünyanın kalkınmasına dair bir katkı. Dünyadaki ağırlığımızı azaltmak için... Yaşamı belirli şekillerde basitleştirmek gerekiyor: Daha basit evler, daha az altyapı, daha az teknoloji, daha az yapaylık, daha az eşyaya sahip olmak... Bugün hepimizin hissettiği yol bu. Calm and wild beauty S ofia and Miguel Charters hosted their friends in a summer house they bought 15 years ago, and hosting has become one of their favorite things ever since. The Pa.te.os project, the “design favorite” of this issue, is a glorious result of this passion! The project consists of four houses with views of the Atlantic Ocean one hour away from L isbon, on the Alentejo coastline, and five kilometers away from the village of Melides. Pa.te.os, a calm and wild beauty. In a landscape of cork oaks, pine trees, olive trees, and strawberry trees. The vineyard developed by Sofia and Miguel is another element that completes this pastoral landscape. Sofia and Miguel tell about Pa.te.os, which is only a 15-minute drive to Portugal’s largest beach strip: “With no hidden tricks, Pa.te.os reflects the reality of materials without compromising comfort and function to offer a true sensory experience”. MANUEL AIRES MATEUS TELLS Sofia and Miguel preferred to reinterpret tradition instead of imitating the old in the Pa.te.os project. They ultimately combined the concept of the patio, which maximizes close contact with nature, with the Arabian influence common in architectural projects in the southern region of Portugal. In order to put these visions into qualified practice, they turned to their friend, the famous Portuguese architect Manuel Aires Mateus. We of course had questions for Manuel Aries Mateus about the project. He has the word now... What was your basic architectural approach in these four houses that make up Pa.te.os and look like works of art? Did the land and nature guide you? Yes, the whole design benefits from nature and integrates with it. These four houses integrate with the landscape like ruins disappear over time. These forms emerge as memories of structures, the inhabited, ruins, and borders. After all, places are always unique. They are distinguished by their openness and preservation of different life experiences. Was your goal in this project to extend the exterior spaces to the interior? Might this goal, in a way, be a new way of looking at the concept of a patio? The sleeping areas of the four houses were designed with great privacy. The living rooms, on the other hand, have a strong relationship with the exterior. The interiors always extend outward in a logical continuity. Each house has its own courtyard that opens onto a large common area. There are also scenic areas opening to verandas and areas with private terraces. Guests are allowed to establish a common relationship between different houses and to isolate themselves in private areas. SIMPLER HOUSES, LESS ARTIFICIALITY The pool of the houses are like separate figures. Was this form made on purpose? This large swimming pool connects the houses geometrically. The four houses merge on the water itself. Because water has a strong influence on the climate and is somehow always a desirable place. That’s why we used the pool to connect the four houses. Exposed concrete and wood seem to be the primary materials of the house. According to which criteria did you choose these materials? Inspiration, smell, color, texture, in short, the whole project is based on the understanding that the mountains and the sea live together with the landscape. Another purpose of the materials used (real wood, natural exposed concrete and stone) is to give a sense of intimacy. The color palette consists of natural tones of earth materials. More and more, we want to feel the impact of nature in the areas where we live. What other developments do you think will happen in this context in the future? More and more we need to return to simplicity. The problems the world faces today make us understand this. This is not only a need, but also a contribution to the world’s development. To reduce our weight in the world... It is necessary to simplify life in certain ways: simpler houses, less infrastructure, less technology, less artificiality, fewer possessions... That’s the way we all feel today. for more Print VOL X - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION - 2023 Out of Stock Add to Cart

January 2023 | Design & Interiors english below E Pool House H abif Mimarlık tasarımı İstanbul Bahçeköy’de yer alan E Pool House, ahşap, beton gibi malzemelerin doğal hallerinde kullanıldığı bir proje. E Pool House’un başrol oyuncusu lineer havuza bakan yüksek, geniş cephe. Evin bir diğer dikkat çeken yanı ise üç boyutlu, dokulu kaplamasıyla şömine. E Pool House, designed by Habif Architecture and located in Istanbul, is a project in which materials such as wood and concrete are used in their natural state. The high, wide facade overlooking the linear pool, the protagonist of E Pool House. Another striking aspect of the house is the fireplace with its three-dimensional, textured coating.

Ocak 2022 | Tasarım | Amerika for english click here NORTHWOOD ADU En Verimli Konut Ünitesi Yazı | Alp Tekin A merika’nın orta batısında giderek yıldızı parlayan mimarlık firmalarından biri T+E+A+M. Bu mimarlık ofisi şu sıralar Michigan Ann Arbor'da enerji açısından verimli konut ünitesi Northwood ADU ile konuşuluyor. Donmaya karşı korumalı, yüksek yalıtımlı ADU’nun en önemli özelliği sığ temel teknolojisini kullanması. Doğrudan zemine inşa edilebilen ve yoğun emek gerektiren şantiye çalışmalarına duyulan ihtiyacı azaltan ilk bina modeli ADU. ADU’NUN SIRRI NE? Az bakım gerektiren düşük atık kaplama malzemelerine (metal, fiber çimento levha gibi) sahip ADU, aslında bir yapısal yalıtımlı paneller (SIPS) kabuğundan oluşuyor. Radyant ısıtmalı zeminlere ve mini bölmelere sahip olan ADU’nun alan deneyiminde görsel gürültü de mümkün olduğunca azaltılmış. Tek kişilik yatak odası, mutfağın üzerinde köşk benzeri bir yapının üzerine oturtulmuş. Pencereler ise mahremiyeti korumak ve iç mekanı ormanla gökyüzüne bağlamak için stratejik olarak yerleştirilmiş. T+E+A+M kurucu ortakları Ellie Abrons ve Adam Fure, Norttwood ADU’nun diğer iki kurucu ortağı Meredith Miller ve Thom Moran ile birlikte halka açık bir alana, 19 dönümlük konut arazisinin kullanımını en üst düzeye çıkarmak için projenin ilk örneğini tamamlamış bulunuyor. ADU konutları yerleşim yerindeki hane sayısını ikiye katlayan bir modele sahip olduğu için özellikle konut sıkıntısı olan şehirlerde popüler olacağı kesin. NORTHWOOD ADU Words | Alp Tekin T +E+A+M is one of the architectural firms whose star is shining in the midwest of America. This architecture office is currently in talks with the energy efficient housing unit Northwood ADU in Ann Arbor, Michigan. The homeowners, T+E+A+M co-founders Ellie Abrons and Adam Fure, along with the firm’s other two co-founders Meredith Miller and Thom Moran, completed the project to maximize the use of their. 19-acre residential lot adjacent to a public wooded area. As an urban strategy, ADUs are increasingly popular in cities with housing shortages as they double the number of households on a residential lot. While the size is limited by zoning regulations, Northwood ADU reaches as far back as possible to the lot line and adds an independent residential addition/unit in the backyard of the existing single-family residence. Technically an addition with its own systems, the 730-square-foot structure is a continuous shell of structural insulated panels (SIPS) with low-maintenance, low-waste cladding materials (metal, fiber cement board, mesh) expressed as independent layers. It is the first building in Ann Arbor to utilize frost-protected, highly insulated shallow foundation technology common in Scandinavia which allows for it to be constructed directly on the ground and reduces the need for labor intensive site work. Additionally, the SIPS only have a 1/8” allowance and thus create a tight, high R-value envelope. The walls are R-28 and the roof is R-26. Based on “blower door test” results, Northwood ADU is one of Michigan’s most efficient buildings. Featuring radiant heated floors and mini-splits, the experience of the space is expanded by reducing visual noise and expressing the volumetric interior of the SIPS shell where possible. The single bedroom sits atop a pavilion-like structure over the kitchen. Exposed LSL joists and painted brackets introduce texture and color without extraneous finishes. Windows are located strategically to maintain privacy from the main house and connect the interior with the forest and sky. Çapa 4

Ocak 2022 | Art | Londra for english click here Sürrealist fırtına şubat sonu Londra’da Yazı | Oktay Tutuş T ate Modern 24 şubatta geniş kapsamlı bir sürrealizm sergisi düzenliyor. “Surrealism Beyond Borders / Sınırlar Ötesi Gerçeküstücülük” isimli bu sergi için Tate Modern’in Atlantik’in diğer yakasındaki The Metropolitan Museum of Art’ı kendine suç ortağı seçmesi boşuna değil. Çünkü bu iki köklü kurumun altını çizmek istedikleri nokta, sürrealizmin sınırların ötesinde ve evrensel olduğu gerçeği. Aynı zamanda sürrealist sanatçıların otoriteye boyun eğmeyip “yeni bir dünya mümkün” hayalini nasıl öğrettiğini de göstermek istiyor sergi. 80 YILLIK ZAMAN DİLİMİNİ KAPSIYOR 1924’te Andre Breton tarafından tanımlanan, sonrasında hızla benimsenen sürrealizm sanatçılar tarafından çoğunlukla şiirsel, hatta komik işlerle yansıtıldı. Dali’nin “Lobster Telephone / Istakoz Telefon” adlı işi buna en güzel örnek. Bunlar yanı sıra bazı sanatçılar sürrealizmi politik, sosyal veya kişisel özgürlükleri için bir silah olarak kullanmaktan çekinmedi. Dolayısıyla bu dev sergide hayal dünyasının sınırlarını zorlayacak türde işler göreceğiz. 80 yıllık bi zaman dilimini kapsayan sergide 150’den fazla iş yer alıyor. Serginin değineceği diğer önemli nokta ise sürrealizmin dünyadaki sanatçılar tarafından nasıl kabul edilip uygulandığını anlayabilmek için akımın gelişip serpildiği yerlere odaklanması. Mesela Sürrealist Araştırma Bürosu’yla Paris, Art et Liberté grubuyla Kahire, sürrealist akımın önce yazarlar tarafından başlatıldığı yer olan Karayipler, kadın sanatçıların yaratıcı bağlarıyla şekillendiği Mexico City ve yine akımın radikal siyaset için bir araç olarak kullanıldığı yer olan Şikago bunlardan bazıları. İYİ BİLİNENLE AZ BİLİNEN BİR ARADA Sergide Joan Miró, Frances del Valle, Yayoi Kusama, Pablo Picasso, Marcel Duchamp, Gabriel García Márquez ve André Breton gibi tanınmış sanatçı ve yazarlar yanı sıra ismini daha önce duymadığımız, belki de onlarca sanatçı ve yazar da yer alacak. Sergide Türkiye’den Yüksel Arslan’ın da olduğunu belirtmeden geçmeyelim. Az duyulmuş ve nadir görülebilecek işlerden en dikkat çekicilerinden birisi Ted Joans’a ait 11 metrelik “Long Distance / Uzun Mesafe (1976-2005)” isimli serbest çizimlerden oluşan katlanır bir defter. Joans, bu işini tüm dünyadan 132 katılımcıyla yaklaşık 30 yılda tamamlamış. Serginin The MET versiyonu, Ekim ayında New York’ta gösterilmeye başlanmıştı. Tate Modern versiyonu ise daha farklı bir sergileme alanı sunacağı için deneyimi bambaşka olacak. Sergi 29 ağustosa dek Londra’da ziyarete açık olacak. www.tate.org.uk Surrealist storm in London at the end of February Words | Oktay Tutuş T ate Modern is holding an extensive surrealism exhibition on February 24. It is not in vain that Tate Modern chose The Metropolitan Museum of Art, on the other side of the Atlantic, as an accomplice for this exhibition titled “Surrealism Beyond Borders”. Because what these two deep-rooted institutions want to underline is the fact that surrealism is beyond borders and universal. At the same time, the exhibition wants to show how surrealist artists do not bow to authority and teach the dream of “a new world is possible”. In addition to well-known artists and writers such as Joan Miró, Frances del Valle, Yayoi Kusama, Pablo Picasso, Marcel Duchamp, Gabriel García Márquez and André Breton, there will also be dozens of artists and writers whose names we have not heard of before. Let's not forget to mention that Yüksel Arslan from Turkey is also in the exhibition. One of the most notable works that are less heard and rarely seen is an 11-meter folding notebook made of free drawings named “Long Distance (1976-2005)” by Ted Joans. Joans completed this work in nearly 30 years with 132 participants from all over the world. The MET version of the exhibition began to be shown in New York in October. The Tate Modern version, on the other hand, will offer a different display area, so its experience will be completely different. The exhibition will be open to the public in London until 29 August. Çapa 5

February 2025 | Art & Culture HIDDEN LIGHTS words Laura Cottrell Italian visual artist Geppy Pisanelli has returned to GR Gallery in New York with Hidden Lights, a solo exhibition exploring the dynamic interplay between nature and artificiality, on view until March 15th.. Rooted in both narrative and compositional intent, the artist's latest works juxtapose natural elements—such as waterbeds, trees, mountains, and waterfalls—with artificial structures, including minimalist shelters and artificial lighting. By placing human-made objects in unexpected natural settings, Pisanelli creates a visual tension that challenges perceptions of reality. This contrast, both poetic and unsettling, invites viewers to reconsider the boundaries between organic and constructed worlds. The exhibition’s title, Hidden Lights, immediately suggests a paradox: light, traditionally linked to illumination and clarity, is described as hidden. This conceptual contradiction mirrors the layered interplay of visibility and obscurity in Pisanelli’s compositions. Through a precise balance of form, subject, and content, the artist crafts enigmatic scenes that feel at once familiar and dreamlike, triggering a sense of intellectual and visual alienation. THRESHOLD IMAGES and THE SEARCH for CONNECTION Born in 1971, Geppy Pisanelli is an Italian visual artist whose practice revolves around painting as a medium of communication. His work is deeply engaged with the creation of archetypal images—compositions that initially appear as realistic depictions but gradually reveal metaphorical and psychological layers. "At the core of my work is the idea of 'threshold images'—scenes that invite the viewer to step inside, much like entering a theatrical stage. Through recurring motifs that I call 'minimum survival units'—bridges, tents, poles, ropes, sea rafts, and human figures—I strive to transcend cultural boundaries, presenting timeless and universal forms." Pisanelli’s work echoes the notion that human existence is deeply interconnected. Referencing Thomas Merton’s reflection that “no man is an island”, his paintings suggest that our shared pursuit of connection and understanding may be essential for survival. This theme becomes particularly poignant in his latest series, where the imagery resonates with the opening lines of D.H. Lawrence’s Lady Chatterley’s Lover (1928), written in the aftermath of war: "Ours is essentially a tragic age, so we refuse to take it tragically. The cataclysm has happened, we are among the ruins, we start to build up new little habitats, to have new little hopes." With Hidden Lights, Pisanelli continues this reflection, offering glimpses of resilience and renewal in an era of uncertainty. His paintings do not merely depict landscapes but rather construct psychological spaces—thresholds between the seen and the hidden, the real and the imagined.

Temmuz 2020 | Tasarım ‘Yeşil tasarım’ bizi kurtarabilir mi? Yazı | Alp Tekin İ klim değişikliğinin ve giderek artan dünya nüfusunun etkilerini her geçen gün daha çok hissediyoruz. Peki tasarım konseptleri bu etkilerin azaltılmasında yardımcı olabilir mi? 1993 yılında Jacob van Rijs ve Nathalie de Vries ile birlikte MVRDV mimarlık ofisini kuran ünlü mimar Winy Maas’ın bu soruya yanıtı net: Kesinlikle! “Yakında dünya üzerindeki nüfusumuz 11 milyar olacak” diyor Maas, “Bu büyümeyi yönetmeliyiz. Yakın gelecekte bazılarımız hayatta kalmak için tundralara gitmek zorunda kalabilir. Bu nedenle insanların nerede yaşayacağını, yiyeceklerin nerede yetiştirileceğini ve yaban hayatı için hangi alanların ayrılacağını belirlemek için sistemler kurulması gerekiyor”. Maas, güneş enerjisi üretmek ve yiyecek yetiştirmek için Sahra Çölü’nü verimli bir alana dönüştürmek gibi vizyoner projelerin dikkate alınması gerektiği görüşünde. YEŞİL PROJELER Ünlü mimar şehirlerin daha yeşil hale getirilmesini de savunuyor. Şehirlerin tamamen ağaç ve bitkilerle kaplı, sürdürülebilir binalarla dönüştürüldüğü “Green Dip” konseptinin yaratıcısı Maas’ın, bu proje için seçtiği demo şehir Hong Kong. Gerçekten de olası bir Green Dip projesi sonrası ormana dönüşmüş Hong Kong’u bu şekilde hayal etmek hem şaşırtıcı hem de nefis! “Green Dip”in yanı sıra Maas ve ekibinin diğer yeşil projeleri arasında şunlar yer alıyor: 1. Rotterdam’daki Boijmans van Beuningen Müzesi’nin yanına inşa edilen, çatısında dev bir orman barındıracak olan “Art Depo”. Dış yüzeyi aynayla kaplı yapının 2021 eylülünde bitirilmesi planlanıyor. 2. Seoullo 7017 olarak da bilinen, Seul’deki Skygarden projesi. Artık kullanılmayan bir otoyolun parka dönüştürülmüş hali olan projede 24 bin bitki ve ağaç yer alıyor. Seuollo, New York’taki High Line’ın daha büyük bir versiyonu aynı zamanda. 3. Amsterdam'ın iş merkezi Zuidas’da yer alan Valley konut kuleleri. 2021’de bitmesi planlanan projede yer alan ofis ve evlerin neredeyse tamamında bahçe yer alıyor. STİL | Kategorinin diğer yazıları Bir Edition üçlüsü: Sanat, parti ve iyi yemek Bodrum’a sürpriz: Dioriviera pop-up Emre Buga’nın stil atlası İçinden Aman stili geçen bir rüya Janus mu alırdınız Glassafe mi? Köprü + Heykel + Galeri: The Twist İstanbullu Tilda Swinton’ın ‘athleisure’ tarzı Fütüristik otel ‘Svart’ın açılmasına az kala Murat Süter’in ‘lacivert’ sırrı ‘Parazit’in evi aslında gerçek değildi Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Edwina Sponza’nın stil kodları Korona Sonrası Şehir Tabelaları ‘Beslenme farkındalığınız’ ne durumda? Bodrumlu Uzakdoğulu: Leleg Living Bu yazın başrolünde: Soho Roc House Korona günlerinde yaratıcı bir ‘karton’ masa!

January 2021 | People TR Below MUZAFFER YILDIRIM Creating Something New Defines Who I Am Words Onur Baştürk Photos Emre Doğru Muzaffer Yıldırım is an entrepreneur constantly brimming with ideas, a fact he openly embraces. Turning his excitement into tangible projects lies at the heart of his character and life’s path. But there’s more to him than just that. Here’s a look at Muzaffer Yıldırım’s relentless journey from past to present. Don’t take a break—read it all in one go! What motivates you to create something new? Creating something new is part of my nature—maybe even my purpose in life. My goal is to make a positive contribution to the world and bring change through what I do. I can’t stop myself; my mind is constantly buzzing with countless ideas! Every project I’ve undertaken so far—cinemas, sports clubs, restaurants, hotels—has one thing in common: I never get involved in something I wouldn’t personally experience. If I wouldn’t live, stay, work out, watch a movie, or dine there, I don’t pursue it. The thought of “This place needs something like this” is often the spark for a new project. Will these endless dreams ever stop? I don’t know. Does it scare me sometimes? Absolutely! FROM TWO PIGEONS TO 150: A CHILDHOOD IN FATIH From the Muzaffer who trained pigeons in Fatih to the Muzaffer of today, what has changed, and what has remained the same? I was born into a migrant family in Fatih, the son of a politically active father. Looking back, I see that the character I built in childhood has carried on into who I am today. Yes, I used to keep pigeons. Starting with just two, I ended up with 150. While others with larger setups had fewer birds, I think my drive to do things big and impactful started back then. That same philosophy, ambition, and persistence are still with me. I used to be a fighter on the streets; now I fight in other ways. But let me tell you this—I’m committed to getting along with life and adding value to it. I DIDN'T LEAVE BECAUSE I GOT BORED You’ve said goodbye to many of the ventures you’ve built, like Mars and MAC. Were those purely strategic decisions, or did you leave because you got bored? Some of the businesses we started were designed from day one to eventually be sold. This was the case for both cinema and sports. Mars Entertainment Group, for example, was something Menderes Utku and I built and developed with the intention of selling. Today, we’ve sold off all of its assets, fulfilling the dreams we had in the 2000s. So no, I didn’t leave these ventures because I got bored.. Menderes has this analogy for me: “You steer the boat, drop anchor, guide the boat to the anchor, and then throw the anchor farther ahead. You’re always focused on moving the anchor forward.” CREATING CINEMA EXPERIENCES WITH MENDERES UTKU The risks you and Menderes Utku took when founding Mars and the results you achieved are incredible. How did the idea for luxurious cinema experiences come about? In the mid-1990s, Menderes and I constantly talked about doing something new. At the time, I had left Alarko and was receiving several job offers. With the intention of becoming entrepreneurs, we set up a fantastic office with what little money we had and began our journey. We saw an opportunity in the cinema industry and decided to invest. But to do so, we needed capital. Using our existing funds, we launched Nupera, which later helped finance our cinema investments. In 2002, we opened a cinema under the Ritz-Carlton that served sushi and champagne. The idea came partly from Menderes, who hadn’t been to a movie theater in years and said, “Wouldn’t it be great if we could enjoy going to the movies again?” WE KNEW OUR ROLES IN THE PARTNERSHIP What are the similarities and differences between you and Menderes Utku when it comes to work? Menderes and I started as friends, then became partners, and eventually family. While we have significant differences in character, our greatest shared trait is this: “Whatever we do, we aim to do it in the best way possible.” Our human values and core philosophies align perfectly. The difference lies in how we approach work. Menderes is far more strategic and looks at things from diverse perspectives. When developing a project, he plays the defensive role, while I’m more optimistic. In our partnership, we had a clear understanding of our roles. While Menderes focused on thoroughly analyzing the negative aspects of a project, I would look at the positive side. Ultimately, if we could both accept the worst-case scenario, we would move forward with the investment. This blend of perspectives often led to remarkable results. THE NUPERA ERA: 15 YEARS OF AUTHENTICITY Nupera was legendary for Istanbul. What stands out to you from that time? When Nupera opened in 2002, Beyoğlu had little to offer beyond seedy bars and nightclubs. Apart from Babylon, the area lacked vibrant venues. By launching Nupera in what was seen as a dodgy neighborhood, we introduced a fresh experience to people’s lives. Globally, it was reminiscent of Soho’s rise or London’s revitalized Indian quarter. New spaces always spark curiosity and draw people eager to experience something different. At Nupera, you could see people from all walks of life mingling—those heading to the adjacent nightclubs alongside our patrons. The mystery of Beyoğlu at that time was incredibly appealing. Nupera wasn’t about commercial gain; it was a genuine, hands-on venture where I worked the door, served at the bar, and Menderes handled the music. That authenticity lasted 15 years. We eventually decided to close it down, not because it wasn’t doing well, but because we had stopped going ourselves. Is there anyone who inspires you in hospitality? André Balazs, the visionary behind Chateau Marmont, Chiltern Firehouse, Sunset Beach, The Standard, and The Mercer. READY TO BUILD BOATS, WATCH OUT! You named your boat “Belka” after your mother. How did the design process go? Yes, I named it after the strongest woman I know—my mother. I’ve always loved the sea. My first experiences were with inflatable rowboats, followed by small speedboats. My dream of “Belka” began in 2012 when I saw Rıza Tansu’s “Only Now” in Bodrum. By 2016, after selling my company and finally having the means, I turned that dream into reality. Designing Belka took years of thought and collaboration with Tansu; construction itself took three years. MUZAFFER YILDIRIM Yeni Bir Şey Yaratmak Benim Karakterim Kafasından her an binbir proje geçen bir girişimci Muzaffer Yıldırım. Zaten bunu kabul ediyor. Heyecanlandığı an hayalindeki projeyi gerçekleştirmek onun karakteri ve hayat çizgisinin özü. Ama bu kadar değil, fazlası da var. İşte Muzaffer Yıldırım’ın dünden bugüne soluksuz yolculuğu. Seni yeni bir şey yapmaya iten motivasyon nedir? Yeni bir şey yapmak sanırım benim karakterim! Hatta varoluş nedenim. Amacım yaptıklarımla yaşama pozitif bir katkı sağlamak, bir şeyleri değiştirebilmek. Kendimi bu konuda durduramıyorum; aklımda sayısız proje uçuşuyor! Bugüne kadar hayata geçirdiğimiz sinemalar, spor kulüpleri, restoranlar ve otellerin tek bir ortak özelliği var. İçinde yaşamayacağım, konaklamayacağım, spor yapmayacağım, film izlemeyeceğim ya da yemek yemeyeceğim hiçbir projeye girmiyorum! ‘Burada böyle bir yere ihtiyaç var, keşke şöyle bir yer olsa’ düşüncesi beni yeni bir projeye taşıyan belki de en büyük motivasyon. Bu uçuşan hayaller ne zaman biter bilmiyorum. Bazen korkutuyor mu? Evet! İKİ GÜVERCİNLE BAŞLAYIP 150 GÜVERCİNE SAHİP OLMUŞTUM Fatih’te güvercinlere takla attıran Muzaffer’den şimdiki Muzaffer’e: Yıllar sende neleri değiştirdi, neleri değiştirmedi? Göçmen bir ailede, partizan bir babanın oğlu olarak Fatih’te dünyaya geldim. Aslında çocukluktaki karakter oluşumumun devamını tam da ‘bugünkü ben’ olarak görebiliyorum. Evet, güvercin beslerdim. İki güvercinle başlayıp 150 güvercine sahip olmuştum. Daha fazla sayıda güvercin besleyenlerin elli güvercini olurken benim bu sayıya iki güvercinle ulaşmam, bir şeyi yaparken büyük ve etkileyici yapmakla ilgili bir derdim olduğunu gösteriyor. Çocukluktaki bu felsefem, iddiam, hırsım, hatta kavgacılığım ve vazgeçmeme kültürüm halen devam ediyor. O zaman sokakta savaşçıydım, şimdi de savaşçıyım. Değişen sadece şekli. Ama şunu söyleyeyim: Hayatla iyi geçinmeye ve hayata değer katmaya gönlüm var... SIKILDIĞIM İÇİN BIRAKMADIM! Yarattığın işlerle bir noktadan sonra vedalaşıyorsun. Mars ya da MAC’lerde olduğu gibi. Bu olması gereken ticari hamle mi yoksa bir yandan da sıkıldığın için mi bırakıyorsun? Kurduğumuz bazı işler, daha ilk günden ‘Satarız’ diye başladığımız işlerdi. Sinema da spor da öyleydi. Mars Entertainment Group aslında kurulup geliştirilip satılmak üzere Menderes Utku ile beraber tasarladığımız bir oluşumdu. Bugün bu grubun tüm değerlerini sattık. 2000’li yıllarda kurduğumuz hayalleri gerçekleştirmiş olduk. Yani bu işleri sıkıldığım için bırakmadım. Ortağımın benimle ilgili şöyle bir tarifi vardır: “Teknenin yönünü çeviriyorsun, çapasını atıyorsun, çapaya kadar tekneyi götürüyorsun, sonra o çapayı tekrar atıyorsun. Devamlı o çapayı ileri atmakla ilgili bir derdin var”. Mars’ın kuruluşu sırasında Menderes Utku’yla beraber aldığınız riskler ve gelinen sonuç şahane. Hakikaten konforlu sinema salonu fikri nasıl çıkmıştı? 1998 yılı ortalarında Menderes’le yeni bir şeyler yapmak üzerine hep konuşuyorduk. O dönem Alarko’dan ayrılmıştım ve birçok iş teklifi alıyordum. Girişimci olmak ve yeni işler yapmak niyetiyle masaya oturup üç kuruş paramızla muhteşem bir ofis yaptık ve yolculuğumuza başladık. Sinema sektörünün eksiğini, açığını, gelecek noktasını görüp beraber sinema endüstrisine yatırım kararı aldık. Ama buraya yatırım yapmak için öncelikle paraya ihtiyacımız vardı. Varolan bir miktar paramızla Nupera’yı yaptık. Sonraki sinema yatırımlarımıza katkı sağladı. 2002'de Ritz Carlton’ın altında açtığımız suşili, şampanyalı salon ise biraz da Menderes’in uzun yıllardır sinemaya gitmeyişi ve “Sinemadan eskisi gibi keyif alabilsek, bir şeyler içsek” konuşmasıyla gelişen bir fikir oldu. MENDERES’LE ORTAKLIĞIMIZDA ROLLERİMİZİ İYİ BİLİYORDUK Menderes Utku ile aranızda iş anlamında nasıl benzerlik ve farklılıklar var? Menderes ile önce arkadaşlığımız sonra ortaklığımız gelişti. Aile olduk. Çok önemli karakter farklılıklarımız var, ama ortak özelliklerimizin en değerlisi şu: “Ne yapıyorsak en iyisini yapmak”. İnsani değerlerimiz, ana felsefemiz de aynıdır. Sadece iş yapma şeklimiz farklı. Menderes çok daha stratejiktir, farklı pencerelerden bakar. Proje geliştirirken önümdeki defansif karakterdir. Ben daha optimistim. Menderes’le ortaklığımızda rollerimizi çok iyi biliyorduk. O bir işin negatif yönünü çok fazla tartışırken, ben tam aksine pozitif yönüne bakardım. Sonunda en kötüsüne razıysak o projeye yatırımı yapardık. Bu da farklı bakış açılarının şahane sonuçlarını ortaya çıkardı. NUPERA’DAKİ O SAMİMİYET 15 YIL SÜRDÜ Nupera dönemi İstanbul için efsaneydi. Senin o dönemden unutamadığın şeyler var mı? Nupera 2002’de açıldığında Beyoğlu’nda pavyon ve kötü barlar dışında bir şey yoktu. Tüm Beyoğlu’nda belki sadece Babylon vardı. O dönem gidilmesi zor, batakhane olarak algılanan bir yerde mekan açarak insanların hayatına yeni bir deneyim sunduk. Yeni yerler insanlarda her zaman merak uyandırır ve yenilikleri deneyimlemek, yaşamak isterler. Nupera’ya gelen insanlarla yan tarafta pavyona gelen insanları bir arada görebiliyorduk. Beyoğlu’nun o dönemdeki gizemi çok çekiciydi. Nupera hiçbir ticari kaygı olmadan, kapısında çalıştığım, barında servis yaptığım, müziğini Menderes’in yaptığı samimi bir yerdi. O samimiyet 15 yıl sürdü. Mekan işleyişini sürdürürken ve doluyken, artık kendimiz gitmediğimiz için kapatma kararı aldık. İLHAM KAYNAĞIM ANDRE BALAZS Otel alanında ilham aldığın biri var mı? Andre Balazs. Chateau Marmont, Chiltern Firehouse, Sunset Beach, The Standard ve The Mercer’ı yaratan adam. Alaçatı dışında güneyin diğer noktalarında, mesela Bodrum’da bir Stay açma hayalin var mı? Aslında Alaçatı ya da Bodrum’da başka Stay açma hayalim yok (EDİTÖRÜN NOTU: 2024 yazında Bodrum'da Bobo by The Stay açıldı). Ancak gerçeği söylemek gerekirse, bir yeri görüp oranın ruhu ve enerjisinden etkilendiğim zaman hayallerim başlıyor. Stay’i yurt dışında açma hayalim var. Londra, Berlin, Milano, Paris, Miami, Los Angeles gibi ruhumuza uygun şehirleri sayabilirim. TEKNE YAPMAYA BAŞLIYORUM, SAVULUN! Teknene annenin ismini (“Belka”) verdin. Ne kadar sürdü teknenin tasarımı? Bizzat onunla da uğraştın, ilgilendin. Evet, tekneme tanıdığım en güçlü kadının, annemin ismini verdim: Belka. Denize ilk çıkışım kürekli şişme botla başladı, küçük sürat botlarıyla devam ettim. Denizde olmayı, denizi hep sevdim. Belka’nın hayali 2012 yılında Rıza Tansu yapımı “Only Now” isimli tekneyi ilk kez Bodrum’da gördüğüm an başladı. Şirketimi sattığım için artık biraz paramın olduğu, daha lüks bir şey yapabileceğim dönemde ise hayalim gerçekleşti. Belka’nın tasarımında Rıza Tansu ile anlaşmaya vardığımız yıl 2016’nın eylül ayıdır. Öncesindeki dört yıl tekneyi nasıl yaparız diye kafa yormakla geçti. Yapımı üç yıl sürdü.

May 2025 | DESIGN & INTERIORS VILLA BIONICA words Elena Grabar photos Sergey Krasyuk interior designer Ekaterina Yakovenko styling Natalia Onufreichuk This spacious villa in the Moscow region (also known as Villa Bionica) is the result of a fully collaborative design process led by interior designer Ekaterina Yakovenko. Working in close coordination with architects and engineers from the earliest planning stages, Yakovenko ensured a cohesive vision where architecture, interiors, and landscape merge seamlessly. A FLUID ARCHITECTURAL LANGUAGE The client, who remained closely involved throughout the project, envisioned a contemporary home defined by flowing lines and cutting-edge technology. In response, Yakovenko proposed a design built on soft, organic forms that move through the building like an unbroken flow. These fluid lines not only define the architecture but are echoed in custom furnishings, decorative details, and the surrounding landscape. "From the start, I suggested replacing the original clinker brick cladding with natural dolomite," she explains. "This material then became a key element inside the house as well, creating visual and tactile continuity between indoors and out." LIVING IN COMFORT AND STYLE The villa’s layout strikes a careful balance between public and private zones. On the ground floor, the heart of the home is an open-plan living area with kitchen, dining room, and lounge, where daylight floods in through expansive glazed openings. A spa zone—complete with a 15-meter overflow pool, hammam, and sauna—adds a touch of resort living to everyday life. A gym and a professional stainless-steel kitchen for guest chefs further elevate the lifestyle offering. Upstairs, five serene bedrooms each include en-suite bathrooms and walk-in wardrobes, while a dedicated office provides a quiet space for focused work. REDEFINED TONES AND TACTILE MATERIALS A palette of soft, neutral tones sets the mood throughout the home. Bronze details in the kitchen and warm terracotta accents in the living area—especially on the velvet-upholstered Turri sofa and B&B Italia armchairs—add depth and warmth. Rich textures and luxurious finishes are found in every corner: custom wall treatments, created using Yakovenko’s proprietary technique, deliver a velvety, suede-like effect, while rounded brass elements in a bronze finish enhance shelving, niches, and bedroom details. "I always strive to create a sense of harmony where every material, color, and shape speaks the same design language," says the designer. STONE AS SCULPTURE The home showcases a refined mix of natural stones—Fior di Bosco marble, Crystallo onyx from Henge, granite, and quartzite—bringing both visual depth and tactile richness. In the dining area, a bespoke marble table acts as a sculptural centerpiece. "Each project is a journey of creation and contemplation," Yakovenko concludes. "It takes time and care to build something truly beautiful—and time, after all, is our most precious resource."

August 18, 2025 | DESIGN & INTERIORS the TIMBER MANIFESTO words Elena Grabar photos Mikhail Loskutov style Natalya Yagofarova Designed by interior architect Olga Ryukina for her own family, this timber-clad country home sits quietly among old spruces on a secluded woodland plot. At once architectural and intimate, it serves both as a retreat and as a personal design manifesto. LIVING WITH THE TREES When choosing the site, preserving the forest was the first principle. “We didn’t remove a single tree,” says Ryukina. “The house had to be part of the landscape, not imposed on it.” She oriented the building so that the main rooms face the forest, with floor-to-ceiling glazing opening the interiors to the view. The trees, she says, are the home’s true decoration—and its greatest luxury. Though her husband had long dreamed of a wooden house, Ryukina opted to add interior plasterboard walls to create more functional zoning. This brought technical challenges—wood moves, plaster does not—but with the help of engineers, the structural dynamics were resolved. The result is a space where the warmth of timber meets the precision of thoughtful planning. CIRCULARITY AND CALM The ground floor is fluid and intuitive. A double-height living room anchors the layout, which flows into a smaller lounge, dining area, kitchen, and pantry, with a guest bathroom and entrance hall completing the loop. “I love circular plans,” the designer explains. “They make daily life easier and offer multiple paths through the house—there’s always more than one way to move from A to B.” Upstairs, the mood shifts. The private wing includes the master bedroom with a walk-in wardrobe and study, a guest room, a child’s bedroom, and a family bathroom. In the central hall, open bookshelves frame a quiet reading nook with a view into the treetops. NATURAL TEXTURES, LAYERED TONES Every surface was considered with care. Porcelain stoneware defines the entry axis, while natural wood flooring adds warmth elsewhere. Marble—used for kitchen and bathroom counters—brings a tactile richness that Ryukina finds irresistible. “It’s not the most practical, but I love how it looks and feels. That matters more to me.” Timber remains the leading actor, yet it shares the stage with steel, tinted wall finishes, and custom joinery. Niches for logs are clad in brushed metal; a book alcove in the living room is tiled; door portals and a reading niche are finished in fine veneer. Vertical rhythms recur throughout—from panelled doors and wardrobes to ribbed glass and wooden handles. Even the art aligns with this geometry. In the upstairs hallway, a papier-mâché panel by Ulyana Khokhlova echoes the forest’s silent lines. A LOVE OF VINTAGE AND DETAIL The home’s atmosphere emerged piece by piece—guided by instinct and emotion. It began with a set of vintage Italian dining chairs and an armchair for the lounge. Slowly, the rest followed: a bespoke steel table, a curving sofa, a custom bed, stair sconces designed by Ryukina herself. “I always mix vintage with contemporary and made-to-order items. It softens the space and makes it feel lived-in, less defined by time.” This is a house born of attention—quiet, layered, and deeply personal. A retreat not only into nature, but into a world shaped by light, material, and the subtle discipline of beauty.