Search this site

Kehai House by Rogelio Vallejo Bores is a 95-square-metre home in Morelia, Mexico, shaped by Zen philosophy and a central stone garden. May 17, 2026 | DESIGN & INTERIORS KEHAI HOUSE the EMPTY PRESENT words Onur Basturk photos Cesar Bejar + Gustavo Quiroz In HW STUDIO’s latest residential project, architecture begins not with form, but with emptiness. Designed by architect Rogelio Vallejo Bores for himself, Kehai House is less a conventional home than the physical outcome of a long personal journey — one shaped by Zen philosophy, Japanese spatial thinking and the quiet discipline of living with less. Located in Morelia, Mexico, the compact 95-square-metre house appears almost anonymous from the street: a silent, closed concrete box sitting calmly within the urban landscape. But crossing the threshold reveals something entirely different. At its centre lies a stone garden inspired by Kyoto temples — not decorative, but deeply structural. “The deepest idea of this house,” says Bores, “was that its centre would not be an object, but an empty present.” The project takes its name and spirit from Japanese sensibilities. Bores references writer and art critic Kakuzo Okakuraand his idea that “the void is absolutely powerful because it can contain everything.” That philosophy quietly guides the entire house. Here, absence becomes spatial richness. The stone garden acts almost like a silent core around which daily life unfolds. As in Zen temples, carefully placed rocks sit within grey gravel not to represent anything directly, but to provoke emotion and contemplation. Floating wooden platforms interrupt the composition like pauses within a sentence — spaces not simply to occupy, but to stop, observe and breathe. ARCHITECTURE AS RITUAL Budget limitations also became part of the architectural language. Rather than pursuing spectacle, Bores reduced the house to essentials. “Every coin had to speak with clarity; every centimetre had to make sense,” he explains. The result is an austere home with minimal glazing and only a few carefully framed views directed toward what truly matters: a mountain, a neighbouring pine tree and the tree at the centre of the courtyard. Japanese references continue throughout the interiors, though never in a literal or nostalgic way. Shōji doors made from rice paper filter daylight into something softer and slower. “The day doesn’t rush in — it reclines,” says Bores. Shadow here is treated not as the absence of light, but as its most delicate form. The house unfolds almost like a sequence of quiet rituals. On one side sits the double-height kitchen and dining area; on the other, a contemplative living room where large stones rest like islands in a silent landscape. There is no covered corridor between them. “If it rains, you get wet… or you wait for the rain to stop,” says Bores. Architecture here does not shield life from nature, but reconnects the two. IT WASN’T MADE TO IMPRESS, BUT TO ENDURE IN SILENCE Perhaps the most telling gesture arrives at the entrance. Rather than ascending into the house, visitors descend into it — a move inspired partly by practical construction logic, but also by spiritual symbolism. Bores compares it to passing through the torii gate of an invisible shrine: an act requiring humility before entering. In many ways, Kehai House feels increasingly rare within contemporary residential architecture. It avoids openness as performance, rejects excess and replaces visual noise with stillness. The architect himself describes it best through a Japanese understanding of beauty: not what lasts forever, but what is fragile, incomplete and quietly disappearing. “This house was not made to impress,” he says. “It was made to endure in silence.”

Onur Baştürk reviews Sublime Comporta, a forest-wrapped hotel near Portugal's Comporta, with Bio-Pool Suites, Food Circle dining and a route from Lisbon. July 16, 2025 | TRAVEL STILL WILD, STILL SUBLIME words Onur Basturk Once a well-kept secret, Comporta is now anything but. Word’s out—and for good reason. This stretch of Portugal’s Alentejo coast has one of Europe’s longest, quietest beaches. Think whispering dunes, pine forests, and the kind of deserted-shore energy that feels straight out of a dream. The secret to its serenity? No mega resorts. No sprawling highways. Just tight conservation rules that keep it all blissfully low-key. It helps that the crowd is effortlessly cool. Madonna rode horses on this beach during her Portugal years. Clooney has a house in nearby Melides. And with its low-key villas, good taste, and just the right amount of inaccessibility, Comporta’s been dubbed “the Hamptons of Portugal”—minus the drama. THE BEST WAY TO TAP INTO THE COMPORTA VIBE If you’re looking to truly feel what Comporta’s about, head straight to Sublime Comporta. I started at their Lisbon outpost (don’t miss Davvero, the Italian restaurant—thank me later), then made my way south to their forest-wrapped estate in Comporta. It’s calm, pared back, and exactly where you want to be. The architecture is all about light touch: sustainable materials, stilted structures that leave the land undisturbed, and floor-to-ceiling windows that bring the outdoors inside. Nature leads. Everything else follows. Set across a 17-hectare estate, one of Sublime’s most striking features is the Bio-Pool Suites—a collection of nine cabanas overlooking one of Europe’s largest biological pools. Inspired by the traditional huts used by local farmers and fishermen, they blend rustic character with clean design and lots of stillness. THE FOOD CIRCLE: RAW, FIERY, UNFORGETTABLE Sublime has three restaurants, but Food Circle was something else. Around a circular counter, a dozen of us sat as chef Pedro Calhau and his team worked the fire at the center. Every dish came off those flames—grilled, charred, smoky perfection. It felt primal in the best way. Ritualistic. I still think about it. A QUICK LUNCH THAT TURNED INTO A MINI FEAST On your way to the beach, stop by Sado, Sublime’s low-key off-property spot near the village entrance. I walked in thinking I’d grab something quick. Two hours later, I was still sitting there, completely seduced by the menu. I didn’t get through half of it, which only means one thing: I’ll be back. IN SHORT… If long beach walks, bird calls, silence, and serious food are your thing, Sublime Comporta is non-negotiable. Trust me. WHERE AND HOW TO GET THERE Comporta is about 1.5 hours south of Lisbon, in the northwestern edge of the Alentejo region. It’s made up of a few small villages (including Comporta itself), scattered among rice fields, salt flats, and farmlands, and stretches all the way down the Tróia Peninsula—ending at the coastal resorts of Costa de Galé and Tróia Mar. Comporta village, around 20 km from the hotel, has just enough to charm: a few shops, cafés, and a tiny grocer. Don’t miss The Life Juice concept store—it nails the aesthetic.

March 2023 | Design & Interiors Photographic and white: SUMEI L ocated in Sanya (San Ya Shi) city of Hainan, the popular touristic island of China, Sumei Skyline Coast Hotel draws attention with its photographic design. Designed by GS Design, the purest tone of white is used to highlight the sky, sea view and sunset in the interiors of the hotel. By adopting this classic color, GS Design wanted to transform the hotel into a sophisticated work of art with a long service life. Çin’in popüler turistik adası Hainan’ın Sanya (San Ya Shi) şehrinde yer alan Sumei Skyline Coast Hotel fotografik tasarımıyla dikkat çekiyor. GS Design tasarımı otelin iç mekanlarında gökyüzü, deniz manzarası ve gün batımını öne çıkarmak için beyazın en saf tonu kullanılmış. GS Design bu klasik rengi benimseyerek oteli, uzun kullanım ömrüne sahip, sofistike bir sanat eserine dönüştürmek istemiş.

December 2024 | Art & Culture FOR ENGLISH ALCOVA MIAMI’DE MEDİTATİF bir MOLA SOMETHING LAST words Alp Tekin Kuşkusuz Miami Art Week’in en çok öne çıkacak yıldızlarından biri her yıl Milano Tasarım Haftası sırasında yapılan ileriye dönük çağdaş tasarım platformu Alcova’nın ikinci Miami edisyonu. Alcova’nın yeni Miami edisyonunda mutlaka görmeniz gereken bir sergi var. Küratörlüğünü Los Angeles'lı tasarımcı Jialun Xiong’un üstlendiği Something Last. Miami’nin hareketli sanat ortamında nadir bir huzur anı sunacak olan bu meditatif tasarım sergisinde yükselişte olan sanatçı ve tasarımcılar Cindy Hsu Zell, Devin Wilde, Jialun Xiong, Mary Ratcliffe Studio, Vy Voi Studio ve Xiaoyan Wei'nin eserleri yer alıyor. Zamansız görsel ifadeye odaklanan Something Last, tasarımı en saf bileşenlerine indirgiyor: Şekil, nokta, çizgi, ışık ve gölge. El yapımı ahşap mobilyalardan porselen aydınlatmaya, mimari seramiklerden metal armatürlere kadar her tasarımcının disiplinini şekil, nokta, çizgi, ışık ve gölgenin rahatlatıcı tekrarı aracılığıyla birleştiren Something Last’te renk olmaması dikkat dağıtıcı unsurları ortadan kaldırıyor. Saflık ve sadeliğe vurgu yapan Something Last’e Silence Please'in özenle hazırladığı ses manzaraları ve Studio/JIALUN XIONG'un ısmarlama kokulu mumları eşlik ediyor. SERGİYE KATILANLAR STUDIO / JIALUN XIONG – Los Angeles Los Angeles merkezli multidisipliner tasarım stüdyosu, mekan, mobilya, aydınlatma ve nesne tasarımlarında ikilik ve yaratıcı kısıtlama fikirlerini araştırıyor. CINDY HSU ZELL – Los Angeles Cindy Hsu Zell, San Gabriel Dağları'nın yakınlarında büyümüş ve Güney Kaliforniya Üniversitesi'nde güzel sanatlar ve animasyon eğitimi almış. Seramik duvar heykellerinden oluşan Mythos koleksiyonunu Alcova Miami'de görücüye çıkaran Zell, temel form ve malzemeleri kullanarak antik hikâye anlatımından yararlanıyor. DEVIN WILDE – Brooklyn, NY Brooklyn, New York'ta doğup büyüyen sanatçı ve seramikçi Devin Wilde’ın çalışmaları Art Deco, Klasisizm ve Postmodernizm de dahil olmak üzere eklektik bir dizi tarzı yansıtıyor. Antik ve modern duyarlılıkları taşıyan formları araştıran Devin, ışıkla drama yaratmanın bir aracı olarak şekil ve gölge arasındaki ilişkiye odaklanıyor. MARY RATCLIFFE STUDIO – Toronto, Canada Mary Ratcliffe Studio detaylara, kaliteye ve uzun ömürlülüğe titizlikle dikkat ederek çağdaş eserler yaratmaya kendini adıyor. VY VOI – NY & Vietnam Vy Voi, endüstriyel tasarımcı ve seramik sanatçısı Steffany Trần'ın New York ve Sài Gòn, Vietnam'da bulunan ve obje, aydınlatma ve mobilya üzerine odaklanan bir tasarım stüdyosu. WEI XIAOYAN STUDIO – Shanghai, China Mekânsal tasarım, enstalasyonlar ve sanat mobilyalarına odaklanan Wei Xiaoyan Studio, bir dizi deneysel, işlevsel sanat eseri aracılığıyla zaman ve sonsuzluk kavramlarını yeniden tasarlıyor. Geleneksel Çin işçiliğini çağdaş tasarımla birleştiren sanatçı, malzemelerin ve ışığın gizli gücünü keşfediyor. * ALCOVA MIAMI LOCATION: Miami River Inn, 118 SW South River Dr, Miami, FL 33130

GamFratesi discuss their designs for Gebrüder Thonet Vienna, including the Allegory Desk and Targa Sofa, and their approach to bent wood and craft. January 2024 | Design & Interiors english below G a m F r a t e s i POETRY, STORY AND WOOD words Onur Baştürk 1840’lar… Michael Thonet ahşabı sıcak buharla şekillendirerek kavisli, zarif, ahşap olması nedeniyle hem güçlü hem de gayet hafif bir mobilya ortaya çıkardı. Bu yeni ürün dönemin ağır tasarımlarını bir anda geri plana attı ve o noktadan sonra Michael Thonet’nin ilerleyişini kimse durduramadı. Özellikle de bir ikon haline gelen No.14 sandalyesi sayesinde. Bugün Michael Thonet’nin zarif ahşap geleneği modern dokunuşlarla yaşamaya devam ediyor. Çünkü Gebrüder Thonet Vienna (GTV) markası, uluslararası sahnenin önde gelen tasarımcılarıyla iş birliği yaparak bu yüzyılın ruhuna uygun koleksiyonlar ortaya çıkarıyor. O tasarımcılardan biri de GamFratesi Studio. Danimarkalı Stine Gam ve İtalyan Enrico Fratesi’nin 2006’da kurduğu stüdyonun tasarım anlayışı gelenek ve yenilenmenin birleşmesi üzerine kurulu. Nitekim Stine ve Enrico ikilisi, Danimarkalı mobilya ve zanaat geleneğinin yanı sıra klasik İtalyan entelektüel ve kavramsal yaklaşımını tasarımlarında kullanmayı ihmal etmiyor. GamFratesi’nin GTV için tasarladığı seriler arasında en çok öne çıkanlar ise Targa Sofa, Allegory Desk ve MOS serisi. ALLEGORY DESK’İN YAPIMI KARMAŞIKTI Hayranı olduğum ‘Allegory Desk’ tasarımıyla ilgili aklınızdan geçen alegoriyi merak ediyorum. Gerçekten bu tasarıma yüklediğiniz başka anlamlar var mı yoksa bu sadece dikkat çekmesi için konulmuş bir isim mi? Aslında “Allegory Desk”in yaratım ve yapım aşaması oldukça karmaşıktı! Ama şu kesin: Bir şiir ve hikâyeyle bağlantısı olan bir masa tasarlamak istiyorduk. Bu öyle bir hikâye olmalıydı ki, tamamen kendiliğinden gerçekleşmeliydi. “Alegori” de edebi, büyük, karmaşık fikirleri ulaşılabilir bir şekilde ifade etmek için kullanılan hikâye ya da görüntü anlamına geliyor. Bu projenin uygulaması ve tasarımıyla ilgili güzel bir metafor olur diye düşünüp bu ismi verdik. GTV markası Avrupa tarihinin büyük bir parçası. Tasarımcı gözüyle bu köklü markaya ve onun gelecek vizyonuna bakışınız nedir? GTV gelenekler ve zanaatkârlıkla ilgili hikâye anlatan bir marka. Bu nedenle DNA'sını her projede tutarlı bir şekilde ifade etmek gerekiyor. Onun haricinde tasarıma modern bir dokunuş yapmak bizim için esas olan nokta. Bükülmüş ahşap ve Viyana hasırı gibi geleneksel, doğal malzemeleri kullanarak hâlâ güncel olabileceğini de kanıtlıyor GTV. Bu nedenle gelecek vizyonunun yanı sıra bu tasarım tutarlılığını korumanın hâlâ mümkün olduğunu düşünüyoruz. Kendi tasarım anlayışınızla GTV’nin anlayışı hangi noktalarda birleşti? İlk projemiz Targa, kanepenin de içinde yer aldığı bir dizi mobilyaydı. Önceliğimiz bir kanepe yaratmaktı, ancak bizim için bu basit bir kanepe yaratmak anlamına gelmiyordu. GTV’nin tüm niteliklerini barındıran bir kanepe olması gerekiyordu: Ahşap, döşemeyi destekleyen güvenilir bir yapı ve hepsini şık bir şekilde taşıyan modern çizgiler. GTV için yapılan serilerde kullanılan malzeme genel olarak belli: Buharla bükülmüş masif kayın ağacı. Bir anlamda başrol malzemenin. Bu malzemeyle çalışmak nasıl bir şey? Malzeme doğal olduğu için projeyi yöneten de o malzeme oluyor. Biz projelerde dürüst olmayı seviyoruz. Bu nedenle malzemenin doğal kapasitesini zorlamak istemiyoruz. Malzemeye meydan okumayı seviyoruz ama projenin sonuna kadar da ona saygı duyuyoruz. Sonuçta ahşap ürünün son haline ulaşmak için bir araç. Dijital çağda tasarımlar hızla kopyalanıyor ya da insanlar Pinterest’te gördüğü her şeyin aynısını yaptırmak için uğraşıyor. Bu konuda ne hissediyorsunuz? Ne yazık ki çok kopya görüyoruz! Markalar için özgünlüklerini anlatmak kesinlikle çok önemli hale geldi. Mobilyaların da yaşanmışlığı olduğuna ve sık değiştirilmemesi gerektiğine inananlardanım. Hatta nesilden nesile aktarılan mobilyalar daha değerli oluyor. GTV için tasarladıklarınız da bana öyle geliyor. Peki GTV için yapılanlar arasında hangi parçanın sizden sonraki nesle aktarılmasını isterdiniz? Tasarımın sürdürülmesi ve gelecek nesillere aktarılması konusunda seninle hemfikiriz. Sahip olduğumuz parçaların çoğunu çok seviyoruz. Ama “Targa Sofa” bizim en değerli mobilyalardan biri. Stüdyo ve evde sürekli olarak onu görüyor, samimi bir şekilde değer veriyoruz! Sizi şu an istediğiniz bir tarihe ışınlayabileceğimi ve sadece bir aylığına gittiğiniz yılın yaşam tarzını görmenize olanak tanıyacağımı söylesem; hangi yıla gitmek isterdiniz? Kesinlikle 1950'lere ışınlanırdık. Bir ay boyunca Paris üzerinden Kopenhag’a, oradan Milano'ya geçip Avrupa’yı gezerdik. İnsanların savaş sonrası kendilerini keşfettiği, başarmak için çok sayıda olasılık bulduğu, olumlu bir ruhla karakterize edilen bir dönem olduğu için değil. Bu zaman dilimi aynı zamanda mobilyaları, projeleri ve mimarisiyle de çok dikkat çekici. 1840s… Michael Thonet designed wooden furniture that he bent with hot steam. It was curved, elegant at the same time robust and yet light. This new product pushed the bulky designs of the time into the background, and no one could stop Michael Thonet’s growth after that moment. The No.14 chair, in particular, has become an icon and helped him with this growth. Today, Michael Thonet’s elegant wooden furniture legacy goes on with modern accents, thanks to the Gebrüder Thonet Vienna (GTV) brand’s collaboration with top worldwide designers to develop collections in line with the spirit of the twenty-first century. GamFratesi Studio is among these designers. The design approach of the company, created in 2006 by Danish Stine Gam and Italian Enrico Fratesi, is focused on a blend of history and renewal. Stine and Enrico’s designs combine the classic Italian intellectual and conceptual style with the Danish furniture and craft heritage. The Targa Sofa, Allegory Desk, and MOS Series are among the most notable GamFratesi for GTV designs. ALLEGORY DESK WERE QUITE COMPLEX I am curious about the allegory that crosses your mind about the "Allegory Desk" design that I admire. Do you have other meanings for this design, or is it just a name to attract attention? In fact, the creation and construction of the “Allegory Desk” were quite complex! But one thing is certain: We wanted to design a table that had a connection with a poem and a story. It had to be such a story that it had to happen completely spontaneously. “Allegory” also means a story or image used to express literary, large, complex ideas in an accessible way. We thought that it would be a good metaphor for the implementation and design of this project, so we named it. The GTV brand is a big part of European history. What is your view of this well-established brand and its vision for the future? GTV is a brand that tells a story about tradition and craftsmanship. For this reason, it is necessary to express its DNA consistently in every project. Apart from that, making a modern touch to the design is the main point for us. Using traditional, natural materials such as bentwood and Viennese straw, GTV also proves that it can still be up to date. That's why we think it's still possible to maintain this design consistency alongside the vision for the future. Where did your design approach intersect with the GTV? Our first project was a series of furnishings that Targa sofa was part of them. The brief was to create a sofa, but for us, it shouldn't be just a simple sofa. We must create a sofa that contain all the qualities of GTV: wood rethought with contemporary lines with a simple construction that could support the upholstery. And the presence of the Vienna straw must be discreet yet elegant. I think the success of this product is related to the people who were able to read these values. We applied the same guidelines then to the other products. Let's say that we liked to range from seats to complement to upholstery: it was a complete journey. The material used in the series made for the GTV is generally clear: Steam bent solid beech wood. In a sense, it’s playing the lead. What is it like to work with this material? Since the material is natural, it is the material that manages the project. We are honest in projects we love. Therefore, we do not want to strain the natural capacity of the material. We like to challenge the material, but we respect it until the end of the project. After all, wood is a tool to reach the final state of the product. In the digital age, designs are copied rapidly, or people are trying to replicate everything they see on Pinterest. How do you feel when you see copies or similar designs of your designs? Unfortunately, we see too many copies! It has become absolutely crucial for brands to convey their authenticity. I am one of those who believe that furniture should be used and not replaced frequently. Furnitures passed down from generation to generation increases value. Your designs for the GTV for example... Which one of them do you want to pass down to the next generation? We agree with you that the design should be preserved and passed down to future generations. We adore most of our design pieces, but the "Targa Sofa” is our most prized possession. We see it all the time in the studio and at home, and we adore it! If I told you that I can teleport you to a date now, which year would you like to go and why? We'd teleport back to the 1950s. For a month, we would travel to Copenhagen via Paris, then to Milan, and then tour Europe. Not because the postwar period is characterized by a positive spirit in which people discovered themselves and discovered many opportunities to achieve. This period is also significant for its furniture, projects, and architecture.

Sacha Walckhoff discusses Christian Lacroix Maison’s 2024 Pêle-Mêle collection, drawing on Arles, brand history, and designs including Soleil. July 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW SACHA WALCKHOFF ‘THERE’S NO NOSTALGIA HERE, THIS is a NEW VISION on the BRAND HISTORY’ words Onur Baştürk C hristian Lacroix Maison’s latest collection shares its name with Lacroix’s 1992 autobiography: Pêle-Mêle. As he shared his life story, the fashion icon revealed how so many inspirations from his early years later came to form the world of Lacroix as we know it. Creative Director, Sacha Walckhoff, chose Arles, the town where the Lacroix spent his youth, as the inspiration for the Christian Lacroix Maison’s 24 collection. Sacha Walckhoff began his stellar career in fashion and design when he joined forces with Christian Lacroix in 1992. After eight years of fruitful collaboration, Walckhoff took on a new role as the Creative Director of Christian Lacroix. Under his visionary leadership, the brand embarked on an ambitious journey, broadening its horizons into lifestyle design and home decor. Sacha Walckhoff talked to us about his life and latest designs... You chose Pêle-Mêle as the title of the new collection because of Arles, the town where Christian Lacroix was born. Can you elaborate on this? How did Arles inspire you? The first time I visited Arles was with Christian in 2008. Exploring his hometown through his eyes was incredibly special. It really helped me understand that a significant number of the brand’s themes are related to Arles – and to the way the town has evolved throughout the centuries. In his book, Pêle-Mêle, Christian talks about his youth in Arles – and about what led him to create his fashion house. And, in a new, contemporary way, Arles was also the direct inspiration for the Christian Lacroix Maison 2024 collection. There’s no nostalgia here, this is a new vision on the brand history. But we cannot build the future without having a solid knowledge of the past. At the same time, you have to free yourself from the past and its limitations to generate fresh ideas. As Pêle-Mêle has shown, designs with a story attract attention! Can you describe your design process and working style? Arles is famous for having hosted Vincent van Gogh and his sunflowers - so this was the starting point for our Soleil luxurious jacquard. I also came upon a lovely old book that told the history of Arles - starting with the Roman invasion. One of the map engravings in this book was the inspiration for the En allant aux Baux – our embroidered and printed linen canvas. There is always a story behind any new production. However, to do it right whilst enjoying the process, you need to free yourself from your muse. You come from a mixture of Slavic, French, Swiss, and African origins. Has this enriched your creative processes? My background allowed me to adapt to almost any situation and to be comfortable almost anywhere in the world. I am always open to innovative ideas - if I can trust the people with whom I am working.’ Your professional journey with Christian Lacroix began in 1992. What have you learnt about yourself in your personal and work life over the last three decades? I’ve learned that I am able to adapt and move forward without forgetting who I am. In the current world we live in, being balanced is a blessing. What is your favorite material? And, why? There are two materials that I like equally from the 2024 collection: Soleil, Roubine and En allant aux Baux. So, I will also be using these in my new home - which is currently under renovation. If you could depict your lifestyle as a movie or a song, which would it be? “Funny Face” by Stanley Donen! I watched it during my childhood in Switzerland. This film made me become who I am today... PÊLE-MÊLE HIGHLIGHTS Trinquetaille -where Lacroix grew up, in Arles, is the inspiration for our patchwork design, reminiscent of Provençal-style, quilted fabric. Sewn under the Provençal sun, this quilted fabric is also known as boutis. Printed on wallpaper in cotton velvet with terracotta tones, Cotillons speaks of neighborhood festivals with young acrobats dressed as harlequins. Drawing inspiration from both Pablo Picasso and Lucien Clergue. Jardin Hortus is a park inspired by Arles’ ancient past. Printed on linen fabric and panoramic wallpaper, this fruit and flower bouquet design is reminiscent of ancient Roman feasts. SurréArles’isme is an exuberant fresco - a panorama of wild and imaginary flowers. It is a tribute to a town that constantly rediscovers itself, yet manages to remain untouched - while attracting countless artists over time. SACHA WALCKHOFF ‘İÇİNDE YAŞADIĞIMIZ DÜNYADA DENGELİ OLMAK BİR LÜTUF’ C hristian Lacroix Maison’un yeni sezon koleksiyonu “Pêle-Mêle”, Christian Lacroix’nın çocukluğundan Maison de Couture'u kurduğu ilk yıllara kadar olan öyküsünü anlatan kitabının adı. 1992'de basılan kitapta, bugün bildiğimiz Lacroix dünyası haline gelecek birçok temadan bahsediliyordu. Markanın kreatif direktörü Sacha Walckhoff, Christian Lacroix Maison 2024 koleksiyonu için işte bu kitabın ismini ödünç aldı. Çünkü bu sezonun ilham perisi Christian'ın gençliğini geçirdiği Arles. Çok çeşitli etkilere sahip bu çok katmanlı kasaba olmasaydı, Maison Lacroix da olmazdı. Bu nedenle bu koleksiyon, Provence'ın bu tarihi kasabasına bir saygı duruşu olarak tasarlanmış. Sacha ile yeni sezonu konuşmadan önce onun hakkında size kısa ve görkemli bilgiler vermek isterim: Sacha’nın moda ve tasarım dünyasındaki olağanüstü yolculuğu 1992 yılında moda ikonu Christian Lacroix ile güçlerini birleştirmesiyle başladı. Yıllar geçtikçe Lacroix ile olan ilişkisi gelişen Sacha, 2010 yılında markanın kreatif direktörü olarak atandı. Sacha’nın vizyoner liderliği altında Christian Lacroix markası, yaşam tarzı tasarımı, ev dekorasyonu alanlarında ufkunu genişleterek iddialı bir yolculuğa çıktı. Yeni koleksiyonun ismi için “Pêle-Mêle”yi seçmenizin nedeni Christian Lacroix’nın çocukluğunun geçtiği kasabayla bağlantılı. Arles sana nasıl bir ilham verdi? Arles'ı ilk kez 2008 yılında Christian Lacroix ile birlikte ziyaret etmiştim. Memleketini onun gözünden keşfetmek çok eşsiz bir şeydi. Markanın konu ve temalarının önemli bir kısmının doğrudan Arles'la ve şehrin yüzyıllar boyunca geçirdiği evrimle ilgili olduğunu anlamama kesinlikle yardımcı oldu. 1992'de yayınlanan 'PÊLE-MÊLE' adlı kitap, genç Christian'ın Arles'taki yaşamına ve onu moda evini kurmaya iten nedenlere ışık tutuyor. Christian Lacroix Maison 2024 koleksiyonumuz doğrudan Arles'tan ilham alıyor ancak çağdaş ve tamamen yeni bir şekilde. Burada nostalji yok, markanın geçmişine dair yeni bir vizyon var. Geçmişi iyi bilmeden geleceği inşa edemeyeceğimize inanıyorum ama aynı zamanda taze fikirler üretmek için kendinizi geçmişten ve onun sınırlarından kurtarmanız da gerekiyor. Hikayesi olan ürünler her zaman daha çok ilgi çeker. Tıpkı “Pêle-Mêle” gibi. Bu anlamda tasarım sürecinizi ve çalışma stilinizi merak ediyorum. Biraz anlatabilir misiniz? Arles, Vincent van Gogh'u ve onun ayçiçekleri tablolarını ağırlamasıyla tanınıyor, bu nedenle "Soleil" lüks jakarlı kumaşımızın başlangıç noktası burası oldu. Roma istilasından bu yana Arles'ın tarihini anlatan bu 19. yüzyıl kitabını da buldum. Bu kitaptaki harita gravürlerinden biri "en allant aux Baux" işlemeli ve baskılı keten kanvas için bize ilham verdi. Her yeni üretimin ötesinde her zaman bir ilham vardır, ancak bunu doğru yapmak ve süreç boyunca eğlenmek için kendinizi ilhamdan kurtarmanız gerekir ... Slav, Fransız, İsviçre ve Afrika kökenlerine sahip olmak yaratım sürecinizi nasıl zenginleştirdi ve size neler kattı? Sanırım bu sayede hemen her duruma uyum sağlayabiliyor ve dünyanın hemen her yerinde rahat edebiliyorum. Birlikte çalıştığım insanlara güvenebilirsem yeni fikirlere her zaman açığım. Christian Lacroix ile olan maceranız 1992'de başladı. O günden bugüne hem iş hem de özel hayatınızda kendinize dair neler öğrendiniz? Kim olduğumu unutmadan uyum sağlayabildiğim ve ilerleyebildiğim için. İçinde yaşadığımız dünyada dengeli olmak bir lütuf... En sevdiğiniz malzeme hangisi? Koleksiyonun bir parçasını kastediyorsanız, en çok sevdiğim birkaç malzeme var: "Soleil", "Roubine" ve "En allant aux Baux" çünkü şu anda yenilemekte olduğum yeni evimde bunlara sahip olacağım. Yaşam tarzınızı bir film ya da şarkıyla tanımlamanızı istesem; bu hangi film ya da şarkı olurdu? Stanley Donen'dan "Funny Face"! Bu filmi çocukken İsviçre'de izlemiştim ve bugün olduğum kişi olmamı sağlayan filmdir. PELE-MELE KOLEKSİYONUNDAN…. - Çok sayıda Provençal güneşle dikilmiş, “boutis” olarak da bilinen Provençal tarzı kapitone kumaşı hatırlatan patchwork tasarımın ilham kaynağı Christian Lacroix’nın büyüdüğü Arles’teki çok kültürlü bölge Trinquetaille. - Hem pamuklu kadife hem de pişmiş toprak tonlarında duvar kâğıdı üzerine basılan “Cotillons” ise Picasso ve fotoğrafçı Lucien Clergue'e de ilham veren, harlequin gibi giyinmiş genç akrobatlara rastlanan mahalle festivallerinden bahsediyor. Bu neşeli baskı rustik pamuklu bir tuval üzerinde. - “En allant aux Baux”; bölgenin 17. yüzyıldan kalma, büyük bir keten panel üzerine işlenmiş haritasını temsil ediyor. - "SurréArles'isme”, vahşi ve hayali çiçeklerin panoramasından oluşan coşkulu bir fresk. Aynı zamanda kendini sürekli yeniden keşfeden, ancak bir şekilde aynı kalmayı başaran ve zaman geçtikçe daha fazla sanatçı ve yeteneği kendine çeken bir kasabaya da övgü niteliğinde.

Petra Roasting Co. founder Kaan Bergsen discusses specialty coffee, slowing down time and building a lasting company in an interview with Onur Baştürk. September 2024 | People TR below KAAN BERGSEN ‘We are living through times of whining’ words Onur Basturk photos Elif Kahveci Jim Jarmusch has an iconic film called Coffee and Cigarettes consisting of 11 short stories. One day, Esquire magazine goes to interview Jarmusch about that film. Before the interview begins, the reporter is surprised to see Jarmusch drinking tea. Jarmusch says: “I used to drink over 12 glasses a day. I started to get very nervous. That's why I quit coffee years ago”. I wondered how many cups of coffee per day the founder of Petra Roasting Co., Kaan Bergsen, drank. Did he go up to 12 cups like Jarmusch? It was as I had predicted: Kaan was only drinking 2 or 3 cups pf coffee a day. Why was it as I had predicted? Because there is a calmness embedded in Kaan's face, attitude, and even in all his cells, like the smooth waters. There is another reason for this calm. He himself tells his secret: “I spend every day trying to slow down time”. I HAVE A LOVE-HATE RELATIONSHIP WITH THE FLOW OF TIME When I saw the typewriter and other vintage objects on your office desk, I thought, you are physically in this age, but your soul is back in the old times... I have always loved mechanical tools. I like to see how something works with all its springs and cogs. But I don't know if I would want to live in a period without penicillin! I am happy with where today's technology has arrived. I just love having a little more mechanical tools in my life. How would you describe the zeitgeist of today? For example, is not using Whatsapp a little brake from the fast-paced part of it? Exactly! I have a love/hate relationship with the flow of time. I spend every day trying to slow down time. It isn't easy. Raising awareness is like a full-time job. I think that's what Petra serves in essence. "Come, drink coffee, take 25 minutes for yourself". These are small checkpoints and life without them is boring and too fast. And we are living through times of whining. Whoever I look at expects a lot without doing much. So few people are trying to create value! We need to support and be proud of what exists instead of being sorry for what doesn't. Only through this we can be an energetic and progressive generation. Where, how and what do you imagine yourself doing in 10 years? And what do you think the world will be like ten years from now? I want to be in a place where I can still live the four seasons in 10 years! With the speed of global warming, it is increasingly difficult to achieve this dream. From an optimistic point of view, I think that in 10 years' time, the power of individuals will rise above institutions. I CAN STILL SMELL THAT COFFEE How was your relationship with coffee as a child and as a teenager? I come from a coffee family. I can still smell the coffee that was brewed when I was a child. I've always wondered, "How can something that smells so good be so tasteless?" I found out that I wasn't alone! Coffee has also evolved over time. Now we're able to access the best coffees in human history. The coffee industry has grown since you founded Petra in 2013. How would you evaluate the point reached as one of the first entrants in the sector? In the years you mentioned, the entrance barrier of the café industry was quite low. So, many cafes were opened, yes. We knew this would happen. This is why we started as a roasting company. Our primary goal was to supply products to cafes, restaurants and hotels that wanted to differentiate themselves. In fact, we really did not want to run a cafe, which is why we did not have a sign until recently. Petra, as you know it today, is a business that has adapted to the times and conditions and has grown in a controlled manner by responding to the wishes of its customers. Did you always have Petra in mind as an idea? Or did everything progress a little as you go after school in Boston? It materialized in the last year of the university. With the business plan and everything else, it took a year. Then we started step by step. But the real development was on the way. I read that you have a long-term goal of making Petra an unparalleled catering company in the world. How far or close are you to that goal? Our goal from the first day has been to be a unique, time-resistant and product-oriented food and beverage company. “Unparalleled” is a very broad goal. Unfocused goals destroy people on the way. But to be able to resist time, to set out with the aim of a 100-year-old company, this is an accessible effort. I GUESS I'D SAY ‘HE'S A COOL TYPE’ How long have you had a moustache? Why a moustache? I was a senior at Austrian High School in 2008. It's been there since May of that year. I don't think I have a good answer to “why”. It's been there for so long, it's hard to think of a scenario where I don't have a moustache. And it's fun to care for! How would you perceive Kaan if you looked at yourself from the outside? And what gossip would you tell about him? I think I would call him a cool type, specific. If I can get inspired, I will. I never gossip. I usually care about my fashion because I do it out of respect for the places I go, the people I meet, or my job. If I see someone with the same care, I'll think the same. THEY THINK I'M SERIOUS, I KEEP UP THE APPEARANCES How many coffees do you drink a day and which type of coffee is your favorite? 2 or 3 cups, I think. Every morning, we brew filter coffee at home with Nil. Afterwards, I usually drink cappuccino when I come to work. It's my favorite thing these days. Then, the day ends with tastings and tests. Which coffee shops abroad do you like the most for their coffee and ambiance? Copenhagen - April Coffee Paris - Dreamin’ Man and Telescope London - Prufrock NYC-Sey Berlin - Ben Rahim Finally, tell us a little secret about yourself! I'm actually a very sarcastic person, but the people I just met may not understand my sarcasm and think I'm serious, and I keep up the appearances! KAAN BERGSEN ‘Zamanımız mızmızlanma zamanı’ Jim Jarmusch’un 11 kısa hikâyeden oluşan “Coffee and Cigarettes” adlı ikonik bir filmi vardır. İşte o filmle ilgili bir gün Esquire dergisi Jarmusch’la röportaj yapmaya gider. Röportaj başlamadan önce muhabir Jarmusch’un çay içtiğini görünce şaşırır. Jarmusch şöyle der: “Günde 12 bardağın üzerinde içiyordum. Çok gergin olmaya başlamıştım. Bu nedenle kahveyi yıllar önce bıraktım”. Petra Roasting Co. kurucusu Kaan Bergsen’in de günde kaç tane kahve içtiğini merak ediyordum. Jarmusch gibi 12 bardağa kadar çıkıyor muydu? Durum tahmin ettiğim gibi oldu: Günde sadece 2 ya da 3 tane kahve içiyordu Kaan. Neden tahmin ettiğim gibi olmuştu? Çünkü Kaan’ın yüzüne, tavrına, hatta tüm hücrelerine sinmiş, sabahları çarşaf gibi olan deniz misali bir sakinlik var. Bu sakinliğin bir başka nedeni daha var. Sırrını bizzat kendisi söylüyor: “Her günümü zamanı yavaşlatmaya çalışarak geçiriyorum”. ZAMANIN AKIŞIYLA AŞK-NEFRET İLİŞKİM VAR Ofis masandaki daktilo ve diğer vintage objeleri görünce şunu düşündüm: Fiziksel olarak bu çağdasın ama ruhun eskilerden yana… Mekanik çalışan aletleri her zaman çok sevdim. Bir şeyin nasıl çalıştığını bütün yayları ve çarkları ile görebilmek hoşuma gidiyor. Ama penisilinin olmadığı bir dönemde yaşamak ister miydim, bilemiyorum! Günümüz teknolojisinin geldiği yerden memnunum. Sadece biraz daha mekanik ürünlerin hayatımda olmasını seviyorum. Bu zamanın ruhunu nasıl tanımlarsın? Mesela Whatsapp kullanmaman bu zamanın hızlı ruhuna karşı küçük bir fren duygusu mu? Aynen! Zamanın akışıyla ilgili bir aşk/nefret ilişkim var. Her günümü zamanı yavaşlatmaya çalışarak geçiriyorum. Kolay değil. Farkındalık artırmak full time bir iş gibi. Bence Petra da özünde bunu servis ediyor. “Gel, kahve iç, 25 dakikayı kendine ayır” gibi. Bunlar küçük check-point’ler ve onlarsız hayat sıkıcı ve fazla hızlı. Bir de zamanımız mızmızlanma zamanı. Kime baksam pek bir şey yapmadan çok şey bekliyor. O kadar az insan değer yaratmaya çalışıyor ki! Olmayan şeylere üzüleceğimize olanları desteklemek, onlarla gurur duymak lazım. Ancak böyle enerjik ve progresif bir jenerasyon olabiliriz. Kendini 10 yıl sonra nerede, nasıl ve ne yaparken hayal ediyorsun? Ve dünya sence on yıl sonra nasıl bir yere dönüşecek? 10 yıl sonra dört mevsimi hâlâ yaşayabildiğim bir yerde olmak istiyorum! Küresel ısınmanın hızıyla bu hayale ulaşmak giderek zorlaşıyor. Optimist bir bakış açısıyla 10 yıl sonra bireylerin güçlerinin kurumların üzerine çıkacağını düşünüyorum O KAHVENİN KOKUSU HÂLÂ BURNUMDA Çocukken ve ilk gençlikte kahveyle aran/ilişkin nasıldı? Kahveci bir aileden geliyorum. Çocukken pişirilen kahvenin kokusu hâlâ burnumda. Her zaman merak etmişimdir, “Bu kadar güzel kokan bir şey nasıl bu kadar lezzetsiz olabilir?” diye. Meğer yalnız değilmişim! Zaman içinde kahve de gelişti. Şu anda insanlık tarihindeki en iyi kahvelere ulaşabilmek mümkün. Petra’yı kurduğun 2013’ten bu yana kahve sektörü büyüdü. Sektöre ilk girenlerden biri olarak gelinen noktayı nasıl değerlendirirsin? Bahsettiğin yıllarda kafecilik sektörünün giriş bariyeri oldukça alçaktı. Bu sayede birçok kafe açıldı, evet. Bunun olacağını biliyorduk. Bu nedenle kavurma şirketi olarak başladık. Kendini ayrıştırmak isteyen kafe, restoran ve otellere ürün tedarik etmek birincil amacımızdı. Hatta o kadar kafe işletmek istemiyorduk ki, yakın zamana kadar bir tabelamızın olmamasının nedeni bu. Bugün bildiğiniz Petra, zamana ve koşullara adapte olmuş, müşterilerinin isteklerine yanıt vererek, kontrollü bir şekilde büyüyen bir işletme. Peki Petra fikir olarak kafanda hep var mıydı? Yoksa Boston’daki okul sonrası biraz yolda mı gelişti her şey? Üniversitenin son yılı şekillendi. İş planı, vesaire derken bir sene sürdü. Sonra adım adım başladık. Ama asıl gelişim yolda oldu. Petra’yı uzun dönemde dünyada eşi benzeri olmayan bir yeme içme şirketi yapmak gibi bir hedefin olduğunu okumuştum. O hedefe ne kadar uzak ya da yakınsın? Kendine has, zamana direnebilen ve ürün odaklı bir yeme içme şirketi olması ilk günden beri amacımız. “Eşi benzeri olmayan” çok geniş bir amaç. Odaklanılamayan amaçlar yolda insanı yok eder. Ama zamana direnebilmek, 100 yıllık bir şirket amacıyla yola çıkmak, bu erişilebilir bir efor. ‘COOL BİR TİP’ DERİM HERHALDE Bıyığın ne zamandan beri var? Neden bıyık? 2008’de Avusturya Lisesi son sınıftaydım. O yılın mayısından beri var. “Neden” kısmına güzel bir yanıtım yok sanırım. O kadar uzun zamandan beri var ki, bıyığımın olmadığı bir senaryo düşünmek zor. Bir de bakımı eğlenceli! Dışardan kendine dönüp baksan Kaan’ı nasıl algılardın? Ve onun hakkında nasıl dedikodu yapardın? Kendine has, cool tip derim herhalde. İlham alabiliyorsam alırım. Dedikodu hiç yapmam. Genelde giyimime önem gösteririm; çünkü gittiğim yerlere, görüştüğüm insanlara ya da işime olan saygımdan bunu yapıyorum. Birisini de aynı özende görsem bunu düşünürüm. BENİ CİDDİ SANIYORLAR, HİÇ BOZMUYORUM Günde kaç tane kahve içiyorsun ve hangi kahve türü favorin? Bardak olarak 2 ya da 3 sanırım. Her sabah Nil ile evde filtre kahve demliyoruz. Sonrasında işe gelince genelde cappuccino içiyorum. Bu aralar en sevdiğim şey. Sonrasında tadımlar ve testler derken gün bitiyor. Yurtdışında kahvesini ve ambiyansını en beğendiğin kahveciler hangileri? Copenhagen - April Coffee Paris - Dreamin’ Man ve Telescope Londra - Prufrock NYC - Sey Berlin - Ben Rahim Son olarak: Bize kendinle ilgili küçük bir sırrı anlat! Aslında çok sarkastik biriyim, ama yeni tanıştığım insanlar sarkazmimi anlamayıp beni ciddi sanabiliyor, onları hiç bozmuyorum! for more... Print VOL VI - 2022 Out of Stock View Details

Haziran 2020 | Seyahat | Türkiye TEKNEYLE YUNAN ADALARI Yazı | Özlem Avcıoğlu Y unan Adaları’na yıllardır tekneyle gittiğim için en önemli kuralı artık biliyorum: Durman ve durmaman gereken koylar! Çünkü duracağınız koy tatilinizin mükemmel geçmesini de sağlayabilir, gittiğiniz adadan hiç hoşlanmamanızı da… Karada olduğunuz zaman gidip sevdiğiniz plajlar tekneyle durmaya hiç elverişli olmazken, karadan ulaşamayacağınız turkuaz renkli sularda tekne sayesinde yüzebilir, uyanır uyanmaz suya atlayıp denizin üstünde olma keyfini çıkarabilirsiniz. O zaman hazırsanız tekneyle Yunan Adaları turuna çıkalım. Ne de olsa bu yaz tekneyle açılmak en popüler tatillerden biri olacak! Devamı için: YUZU MAGAZINE Volume.I / YAZ PDF olarak görüntülemek ve kaydetmek için tıklayınız! HIGH LOW STİL | Kategorinin diğer yazıları Bir Edition üçlüsü: Sanat, parti ve iyi yemek Bodrum’a sürpriz: Dioriviera pop-up Emre Buga’nın stil atlası İçinden Aman stili geçen bir rüya Janus mu alırdınız Glassafe mi? Köprü + Heykel + Galeri: The Twist İstanbullu Tilda Swinton’ın ‘athleisure’ tarzı Fütüristik otel ‘Svart’ın açılmasına az kala Murat Süter’in ‘lacivert’ sırrı ‘Parazit’in evi aslında gerçek değildi Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Edwina Sponza’nın stil kodları Korona Sonrası Şehir Tabelaları ‘Beslenme farkındalığınız’ ne durumda? Bodrumlu Uzakdoğulu: Leleg Living Bu yazın başrolünde: Soho Roc House Korona günlerinde yaratıcı bir ‘karton’ masa!

Temmuz 2021 | Volume IV - Y A Z O SÖĞÜT AĞACININ ALTINDA ‘YEŞİLMİŞİK’ MUHABBETİ Yazı | Onur Baştürk Fotoğraflar | Elif Kahveci N e zaman şehirdeki binaları arkamda bırakıp Polonezköy yoluna girsem mutlu oluyorum. Özellikle ağaçların yola dek uzanan dalları arasından geçerken böyle oluyor. Anlık, çabasız bir mutluluk. En güzeli de bu değil midir? Bu nedenle o yoldan her seferinde daha yavaş geçmek istiyorum. Tadına tam varabilmek için... Cumhuriyet Köyü’ndeki Komşuköy’e geldiğimde de hep aynı hissiyatı yaşıyorum: Biraz daha mı kalsam, biraz daha mı şu yeşilliklere bakıp dalsam, biraz daha, biraz daha... Bu kez bunlara bir şey daha eklendi: Bu sohbet daha çok mu uzasa, sabaha kadar şu söğüt ağacının altında konuşsak mı? O zaman detay vereyim. O gün Komşuköy’deki o söğüt ağacının altında beş kişiydik. Moda tasarımcısı Aslı Filinta, Komşuköy’ün kurucu ortaklarından Özden Akyıldız, şef Maksut Aşkar, oyuncu Eylül Su Sapan ve ben. Ağacın altındaki sohbetimizde yiyip içtiğimiz şeylerden tutun da, doğanın bize ne hissettirdiğinden ve kendi hayatımızda doğaya saygı adına neler yaptığımıza kadar birçok ‘yeşil’ alt başlıkta konuştuk. Kimi zaman savrulduk, sohbetin akışına uyduk. Doğanın kendisi gibi işte, sohbeti sıkıcı bir moderatör gibi yönetmektense serbest bırakmayı tercih ettim. İşte o sohbetten seçtiğim anlar... “NEOLOKAL’İ TAMAMEN VEJETARYEN YAPACAKTIM” ONUR: Madem Komşuköy’deyiz. Güzel yiyip içiyoruz. Herkese önce nasıl beslendiğini sorayım... EYLÜL: Ben et yemiyorum. Vejetaryenim. Vegan olmayı da denedim. Ama sonra yapamadım. Vejetaryen olmam hem köpek sahiplenmemle hem de aldığım ürünlerin içeriğini okumamla başladı diyebilirim. Sanırım herkes aynı döngüyü yaşıyor. İçeriğe bakınca, biz neler yiyormuşuz gerçeğinin farkına varıyorsun. ASLI: Ben de bir buçuk yıldır et yemiyorum. Balığı da eşim Tolga’yla aramız bozulmasın diye yiyorum! MAKSUT: Geçen yıl çok radikal bir fikir gelmişti aklıma. Ortağıma dedim ki, “Seneye Neolokal’i tamamen vejetaryen olarak açmayı planlıyorum”. Söyledim ve tabii yuttum o lafı! Çünkü bunu yaparsak batma ihtimalimiz çok yüksekti. Neyse ki menü içerisinde çok vejetaryen seçeneğimiz var. Ama ben, “Neden Türkiye’nin ilk vejetaryen fine-dining restoranı olmasın?” diye düşünüyordum. ONUR: Sen et yiyorsun ama, değil mi Maksut? MAKSUT: Evet, ama şöyle düşün: Viyana’da bir tane vejetaryen restoran var, adı Tian. Şefi Paul Ivic vejetaryen değil. Bana göre Avrupa’daki en iyi vejetaryen restoranlarından biri. Aslında her şey güllük gülistanlık olsaydı; yani bombalamalar ve kapanıp açılmalar olmasaydı, eminim vejetaryen Neolokal projesinin arkasında dururdum. “CEKETİM ATIK PARÇALARDAN YAPILDI” ONUR: Sosyal ve iş hayatınızda tabiata saygı adına neler yapıyorsunuz? Nasıl çözümleriniz var? MAKSUT: Özellikle bu noktada insanlar kadar, etki alanlarını düşününce markalara, iş dünyasına da büyük görevler düşüyor. Mesela Anadolu Efes’in yeşil şişesinin arkasındaki QR kodu okuttuğunuzda bir tohum topu atılıyor. Elbette tabiatı koruyup geliştirmenin yanında insanların tabiatla bağlarını güçlendirecek, onlara tabiatın değerini hatırlatacak çalışmalar da çok önemli. Ben kendi markam Neolokal’i kurarken hayal ettiğim şey şuydu: Yeni nesil toprağa dokunmuyor, toprağı bilmiyor. Sanıyorlar ki domates süpermarkette yetişiyor. Onlara bunu öğretmeliyiz. ONUR: Eylül 28 yaşında, ona soralım. Gerçekten öyle mi Eylül? EYLÜL: Evet tabii, annemlerin nesline göre topraktan ayrı, asfaltta büyüyen bir gençliğiz. MAKSUT: İşte benim için de toprağı tanımayan birinin mutfakta yemek pişirebilmesi soru işaretiydi. Bu nedenle Kilyos Gümüşdere’de altı yıl önce bir bahçe kurduk. Her yıl neyi, nasıl ekeceğimize karar veriyoruz. Mutfak ekibi gidip hasat ediyor. Malzemenin değeri çok önemli. Benim için tabiata saygı bu anlama geliyor. ÖZDEN: Maksut’un bahsettiği konuyla bağlantılı bir şey söylemek istiyorum. Biz de Komşuköy olarak bu kaygılarla son beş yıldır USLA Akademi’nin müfredatındayız. Orada okuyan aşçı adayları her cuma buraya gelerek ekip biçip topluyorlar. Yaz sıcağında bir kilo fasulye toplamanın ne kadar zahmetli bir iş olduğunu görüyorlar. Bunu görünce de o fasulyeyi hemen çöpe atamaz bir hale geliyorlar. Sürdürülebilirlik dediğimiz şey bütünü kullanmak, israf etmemek aslında. EYLÜL: Aynen öyle. Ben de sevgilimi motive ettim bu dönemde! Beraber çöpleri ayırıyoruz. Aslında etrafımızdaki birçok insan, özellikle benim yaşımdakiler, yaptığımız küçük bir şeyin çok da işe yaramadığını düşünüyor. İlla çok büyük bir şey yapılması gerektiğine inanıyor. Oysa bu da önemli. ONUR: Peki sen neler yapıyorsun Aslı? ASLI: Üzerimdeki ceket atık parçalardan yapıldı. Bu yaptığımız şeyin adı ileri dönüşüm. Bu süreç anne olmamla beraber başladı. Çocuğuna bir tane kaşmir kazak alıyorsun. Sen onu alana kadar zaten çocuk büyüyor. Özellikle kadınların dolaplarındaki kıyafetlerin yüzde 60’ı kullanmadıkları ürünlerden oluşuyor. Annesinden kalmıştır ya da başka birinden. Veremiyordur ama giyemiyordur da... Bu yüzden web sitemizde bir ileri dönüşüm hizmeti başlattık. Hizmeti satın aldığın zaman ben o giyemediğin ürünü kapından aldırıyorum. “Nasıl olsaydı bu kıyafeti giyerdin?” diye soruyorum. Sonra onu ileri dönüştürerek, yani bizdeki atık kumaşları da kullanarak tekrar değerlendirip sana yolluyorum. Mesela geçen yıl martta New York’ta bir defile yaptım. O defilede annemin bütün çeyizlerini çıkarıp kullandım! Üzerimdeki gömleğin dantelleri de annemin zamanında eliyle yaptığı bir dantel örgüsü. ONUR: Moda denilen kavrama inanıyor musun Aslı? ASLI: Şöyle örnek vereyim: Beş buçuk yaşındaki oğlum online derse katılıyor. Öğretmeni oğluma soruyor, “Annen ne iş yapıyor?” diye. Oğlumdan şöyle bir yanıt geliyor: “Annem moda tasarımcısıydı ama modayı bıraktı”. Soranlara böyle diyorum artık, şahane değil mi? Tamamı için... Print YUZU MAGAZINE - IV Out of Stock View Details

Araz House in Kemerburgaz, Istanbul, was redesigned by Pimodek, preserving its original facade while transforming the interiors for modern living. December 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW ARAZ HOUSE a TRANSFORMATION TALE words Alp Tekin photos İbrahim Özbunar Located in Kemerburgaz, Istanbul, Araz House is the reimagining of a detached home originally built in 2013. Redesigned to meet modern living standards, the project was carried out by the Istanbul-based architecture studio Pimodek, founded by Hasan Basri Hamulu. While preserving the original exterior façade, the interior spaces have been transformed into a contemporary living environment. A FUNCTIONAL AND AESTHETIC TRANSFORMATION During the redesign process of the four-story home, the Pimodek team prioritized the daily routines and needs of the homeowners. The original layout, which featured predominantly enclosed spaces and lacked functionality and aesthetic alignment with family life, was entirely overhauled and rebuilt. THE HEART OF THE HOME The ground floor, considered the heart of the home, houses the living room and kitchen. The linear layout of the living room combines a seating area, dining space, and a cozy nook with a fireplace. The architectural shell introduced in the redesign is a key element that ties the contemporary aesthetic together. Connected to the living room, the kitchen—one of the most frequented areas for the family—was expanded for greater usability. A winter garden was also added, creating a stylish connection between the indoors and outdoors, enriching the overall living experience. bir DÖNÜŞÜM HİKAYESİ ARAZ EVİ İstanbul, Kemerburgaz’da konumlanan Araz Evi, 2013’te inşa edilmiş müstakil bir konutun günümüz yaşam standartlarına uygun şekilde yeniden tasarlanmış hali. Yüksek Mimar Hasan Basri Hamulu’nun kurucusu olduğu İstanbul merkezli Pimodek tarafından tamamlanan projede yapının dış cephesi korunarak iç mekanlar çağdaş bir yaşam alanına dönüştürülmüş. FONKSİYONEL VE ESTETİK DÖNÜŞÜM Pimodek ekibi dört katlı evin tasarım sürecinde ev sahiplerinin günlük rutin ve ihtiyaçları dikkate almış. Nitekim orijinal planında kapalı mekanların ağırlıkta olduğu ve aile yaşamına hem fonksiyonel hem de estetik açıdan uyum sağlamayan yapı, tamamen yıkılarak yeniden düzenlenmiş. EVİN KALBİ Evin kalbi olarak görülen zemin katta salon ve mutfak yer alıyor. Lineer planlı salon; oturma ve yemek alanıyla şömineli dinlenme köşesini bir araya getiriyor. Projeye dahil edilen mimari kabuk ise çağdaş tasarım anlayışını tamamlayan en önemli unsur. Salona bağlanan mutfak aile bireylerinin en çok zaman geçirdiği alanlardan biri olduğu için genişletilmiş. Ayrıca mutfağa eklenen kış bahçesiyle iç ve dış mekan arasında şık bir bağlantı sağlanmış.

KOOP Architects founder Y. Burak Dolu discusses the award-winning Sedd el Bahr Fortress restoration and preserving Istanbul's historic landmarks. January 2025 | DESIGN & INTERIORS TR BELOW the DELICATE BALANCE BETWEEN MEMORY and MODERNITY words Onur Baştürk fortress photos Egemen Karakaya KOOP Architects has been awarded the "Heritage Project of the Year" at the 2024 Dezeen Awards for the restoration of the Sedd el Bahr Fortress in Canakkale, Turkiye. Built in 1656 by the mother of an Ottoman sultan, the fortress now features a redesigned entrance complex, artist workshops, and a reimagined village square, symbolizing a future where the war is a distant yet significant memory. We spoke with KOOP’s founder, Y. Burak Dolu, about this restoration project and his thoughts on preserving some of Istanbul’s iconic historic structures. The jury remarked, “This project skillfully balances the memory of the past with contemporary design, celebrating both old and new through a light but impactful intervention.” How did you achieve this balance? Although achieving this balance seems challenging, it happens naturally once you understand the site well. Designing in a place rich in memory, history, and natural accumulation requires a nuanced balance of belonging to the site without imitating it, while still being original. At Seddülbahir Fortress, we had plenty of time to understand the site. The project itself spans 26 years, with us joining in the last seven. When we entered the competition in 2016, we spent months studying the area, created our design, and won. Upon winning, we thoroughly reviewed the research, archival work, excavations, and all data gathered over the previous 19 years, spending months on-site. The principles of our initial design remained valid—that’s why we were chosen. However, as we became more immersed in the site’s memory, it began guiding our design decisions. The site “tells” you how to design: “Don’t place this here; there are ruins. This spot is perfect for accessible pathways and blends best with the silhouette.” One of the main reasons for the project’s success was the collaboration of a disciplined team. Experts from Koç and Istanbul Technical Universities and many professionals made significant contributions over 26 years. What are the biggest challenges you face in restoring historic structures? Bureaucracy and fear! Any technical difficulties with the building can be overcome. In fact, these challenges often lead to creative and rational solutions with positive outcomes. But the energy and time wasted dealing with bureaucracy and timid individuals are completely lost. For listed historic structures, approvals are required from numerous institutions, often leading to excessive demands that consume unnecessary time and effort. Additionally, some institutions or clients can exhibit a narrow-minded approach. By this, I mean nearly century-old rigid, "reconstructionist" perspectives. I believe historic structures and their surroundings should be preserved as they are, with any new additions clearly identifiable as contemporary. The balance you mentioned earlier is crucial here. Unfortunately, many projects fail to achieve this balance, leading institutions and clients to act conservatively. They fear backlash and prefer a more traditional "restoration" approach, concerned about being labeled as part of a "restoration scandal" in the age of social media. A SUCCESSFUL RESTORATION AT MAIDEN’S TOWER What are your thoughts on the restoration of popular landmarks like Maiden’s Tower or Galata Tower? I have to admit, despite passing Galata Tower daily, I’ve never entered it! Partly because of the lines, but also out of fear of being disappointed by what I’d see. However, I’ve examined the before-and-after photos of both Maiden’s Tower and Galata Tower. The work on Maiden’s Tower looks particularly impressive. For instance, the removal of the concrete cone added during a previous “restoration” was a significant improvement, despite the outcry on social media. In Galata Tower’s case, the initial use of jackhammers rightly drew criticism. However, the final outcome appears promising. The kitschy spaces inside the tower have been replaced with simple, well-designed interiors. I hope the details from the 1970s adaptive reuse project have been preserved. It’s crucial to safeguard a building’s history across all periods, as a structure’s memory doesn’t belong to a single era. Sometimes, we associate these landmarks with how we’ve known them for the past 15–20 or 50 years and feel unsettled by changes. Yet, these buildings are far richer than our limited memory of them. NOT JUST A RESTORATION ARCHITECT When founding KOOP, did you intend to focus on projects like historic restorations, museums, cultural centers, or urban spaces? Yes, these were always the areas I wanted to work in. Even before founding KOOP, my work was geared toward building that foundation. Since my earliest internships, I sought opportunities with firms specializing in historic, cultural, and public spaces. Over time, I began taking on freelance projects, which eventually led to the founding of KOOP. While we’ve also worked on hotels, residential interiors, and offices, I find joy in this variety. However, we steer clear of more standard projects or those we sense won’t bring satisfaction. Both the projects we’ve declined and those we’ve completed successfully have shaped the quality of our portfolio. That said, I must admit I’m uncomfortable with labels like “restoration architect” or “museum and cultural center architect.” We approach smaller projects, such as homes, restaurants, or commercial spaces, with the same passion and care. Are there public spaces worldwide whose designs you admire? The Neues Museum in Berlin is a masterpiece of how to add to and integrate with a historic structure. I’ve even been questioned by security while examining its details! Another example is the Victoria and Albert Museum, which has sharper, angular lines—something I wouldn’t dare attempt. The Oslo Opera House, with its use of the building’s rooftop and surrounding areas as public spaces, is also excellent. Israel’s Plads in Copenhagen is another standout. In Mediterranean cultures, people often create better public spaces themselves—with a couple of stools, a tree, and flowers in an oil tin on a street corner! When such spaces are created by authorities, the human scale can sometimes be lost. Oversized, over-designed areas with large hard surfaces often fail to be enjoyable. HAFIZA ve YENİ ARASINDAKİ İNCE DENGE KOOP Architects, Çanakkale’deki Seddülbahir Kalesi’nin restorasyon projesiyle 2024 Dezeen Awards’ta “Heritage Project Of The Year” ödülünü aldı.1656 yılında bir Osmanlı sultanının annesi tarafından inşa edilen kale şu anda giriş kompleksi, sanatçı atölyesi ve yeniden tasarlanan köy meydanıyla savaşın artık uzak ama önemli bir anı olduğu bir geleceğe bakıyor. KOOP’un kurucusu Y. Burak Dolu ile hem bu restorasyon projesi hem de İstanbul’un popüler tarihi yapılarının restorasyonu üzerine konuştuk. Restorasyon projesiyle ilgili jüri şöyle diyor; “Bu proje, geçmişin anısını çağdaş tasarımla ustaca dengeleyerek hem eski hem de yeniyi kutlayıp hafif, ama etkili bir müdahale yaratıyor”. Bu dengeyi nasıl kurdunuz? Bu dengeyi kurmak zor görünse de, aslında alanı iyi anladığınızda kendiliğinden oluşan bir şey. Hafızası, tarihi ve doğal birikimi yoğun olan bir yerde tasarım yaparken hem oraya ait olabilmek hem taklit etmemek hem de özgün olabilmenin incelikli bir dengesi var. Seddülbahir Kalesi’nde alanı anlamak için çok zamanımız vardı. Son 7 yılına yetiştiğimiz proje toplamda 26 yıla yayılıyor. 2016’da bir yarışma ile projeye dahil olduğumuzda birkaç ay alanı anlamaya çalışarak bir tasarım yaptık ve kazandık. Yarışmayı kazanıp işe başladığımızda, bizden önceki 19 yılda yapılmış araştırmalar, arşiv çalışmaları, kazılar ve tüm verileri inceleyip alanda aylarca zaman geçirdik. İlk tasarımımızdaki prensipler elbette geçerli ve bu yüzden seçilmiştik. Ancak alan ve hafızasıyla hemhal oldukça, yer sizi tasarım konusunda yönlendiriyor. ‘Bu yapıyı oraya koyma kalıntılar var, bak burası hem engelsiz erişim için ideal hem de silüette en saklanabileceğin yer’ diyerek sana nasıl tasarlaman gerektiğini öğretiyor. Burada yaptıklarımızın başarılı bulunmasının başlıca nedenlerinden biri de disiplinli bir ekibin iyi bir ortaklıkla çalışması. Koç ve İstanbul Teknik Üniversitesi’nden çeşitli alanlarda hocalar ve birçok profesyonel ekip 26 yılda projeye büyük katkılar sağladı. Tarihi bir yapının restorasyonunda sizi en çok zorlayan neler oluyor? Bürokrasi ve korkaklık! Yapıyla ilgili her türlü teknik zorluk bir şekilde aşılır. Hatta bu zorluklar insanı farklı düşünmeye, akılcı çözümler bulmaya iterek iyi sonuçlara yol açar. Ama bürokrasi ve korkak insanlarla harcadığınız enerji ve zaman tamamen kayıp! Tarihi yapılar tescilli, yani koruma altındaysa, birçok kurumdan onay almanız gerekiyor. Bu onay aşamasında kurumlardan yapının ölçeği ve işlevine göre gereğinden fazla mesai harcatan talepler gelebiliyor. Ya da bazı kurum veya işverenler çok bağnaz davranabiliyor. Bağnazlıktan kastım, neredeyse yüz yıl önce terkedilmiş birlikçi, ‘rekonstrüksiyonist’ yaklaşımlar. Tarihi yapı ve çevrelerde var olanı olduğu gibi korumak, yeni eklerin çağdaş ürünler olduğunu belirgin kılmak gerektiğini düşünüyorum. Önceki soruda bahsettiğiniz denge burada çok önemli. Belki de birçok projede bu denge iyi kurulamadığından bazı kurum ve işverenler cesur davranamıyor. Daha klasik bir ‘restorasyon’ anlayışları oluyor. Olası tepkilerden korkuyorlar. Sosyal medya çağında kimse ‘restorasyon skandalı’ haberi ile anılmak istemiyor. KIZ KULESİ’NDE OLDUKÇA İYİ İŞ YAPILMIŞ Kızkulesi ya da Galata Kulesi gibi daha popüler simge yapıların restorasyonu hakkında düşünceleriniz nedir? Utanarak söyleyeyim ki her gün Galata Kulesi’nin önünden geçiyorum ve daha içine girmedim! Biraz kapıdaki kuyruktan biraz da önyargılı bir şekilde göreceğim şeylerden korktuğum için. Ama Kız Kulesi’nin de Galata Kulesi’nin de öncesi-sonrası fotoğraflarına baktım. Kız Kulesi’nde oldukça iyi bir iş yapılmış gibi görünüyor. Mesela sosyal medyada, ‘Kız Kulesi’ni çalmışlar’ gibi yaygaralar koparılmasına neden olan, bir dönem betonarme olarak ‘restore’ edilmiş külahın sökülmesi çok doğru bir uygulama. Galata Kulesi’ne de başta hiltilerle girdiler ve haklı tepkiler doğdu. Ama sonunda yapılan iş iyi görünüyor. Kule içindeki kitsch mekanlardan kurtulmuşuz ve sade mekanlar tasarlanmış. 1970’lerde yapılan yeniden kullanım projesindeki o döneme özgü detaylar da korunmuştur diye umuyorum. Yapıları tüm dönemleriyle koruyabilmek çok önemli ve bu dönemleri tamamen koruyabilmek bazen zor olabiliyor. Bir mekanın hafızası tek bir döneme ait değil. Bazen hafızamızda yapıları belirli bir şekilde tanımlıyoruz ve bundaki değişiklikler bizi mutsuz ediyor. Oysa ki o yapı hafızamızdaki halinden çok daha fazlasına sahip. Biz yapılanları kendi hafızamızdaki 15-20, bilemedin 50 yıllık haliyle yargılıyoruz. SADECE RESTORASYON MİMARI DEĞİLİM KOOP’u kurarken tarihi yapı restorasyonu, müze + sergi tasarımı, kültür merkezleri, sosyal merkezler ya da kent meydanları gibi projelere daha çok ağırlık vermeyi planlamış mıydınız? Evet, bunlar hep çalışmak istediğim alanlardı. KOOP’tan önceki yaptıklarım da bunun altyapısını kurmak üzerineydi. İlk stajlarımdan itibaren hep tarihi mekanlar, kültürel ve kamusal alanlar üzerine çalışan yerlere başvurdum. Bir süre sonra freelance işler almaya başladım ve sonra KOOP’u kurdum. Otel, konut iç mekanı, ofis gibi işler de yaptık ve yapıyoruz. Bu çeşitlilikten çok zevk alıyorum. Ama daha standart yapılardan ya da zevk almayacağımızı anladığım işlerden uzak duruyorum. Yani hem reddettiğimiz işler hem de iyi sonuçlanan işler şu andaki portfolyomuzun niteliğini oluşturdu. Ancak ‘restorasyon mimarı’ ya da ‘müze-kültür merkezi mimarı’ etiketlerinden rahatsız olduğumu söylemeliyim. Ufak bir konut, bir restoran ya da ticari bir yapıda da benzer yaklaşım ve heyecanla çalışabiliyoruz. Dünyada tasarımına hayran olduğunuz kamusal alanlar var mı? Berlin Neues Museum, tarihi bir yapının hem içine hem de etrafına nasıl ekleneceğiyle ilgili bir başyapıt! Detaylarını incelerken güvenlik tarafından sorgulanmışlığım var! Bir başka örnek Victoria and Albert Museum. Daha keskin, açılı hatları var, ki ben böyle bir şeye cesaret edemezdim. Oslo Opera Binası’nın da yapı üstünü ve çevresini kamusal açık mekanlar olarak kurgulaması çok iyi. Kopenhag’daki Israels Plads Meydanı da öyle. Akdeniz kültüründe ise sahil ya da herhangi bir sokak köşesinde iki tabure, bir ağaç, yağ tenekesine iki çiçek yerleştirip kendi kendine daha iyi kamusal alan yapıyor insanlar! Kamu eliyle yapıldığında bazen bu insani ölçek kaçabiliyor. Aşırı tasarlanmış, büyük sert zeminlerden oluşan mekanlar ortaya çıkabiliyor. İyi örnekler de yok değil. İstanbul, Eminönü sahil düzenlemesi, Bursa Hanlar Bölgesi gibi.

Hovagimyan Hotel and Suites occupies a 1910s Karaköy building by León Nafilyan, offering 21 suites, Art Nouveau antiques, and Bosphorus views. April 25, 2026 | VOL 18 ISTANBUL’s NEW COOL SPOT: Hovagimyan words Onur Basturk In every city, what feels “cool” shifts over time, and Istanbul is no exception. A decade ago, Karakoy was in its prime. There were only a handful of restaurants, but they were good. The neighbourhood had not yet been overtaken by low-quality crowds, and the Galataport development — with its open-air mall atmosphere — had not yet reshaped the waterfront. And yet, despite everything, Karakoy endures. Karakoy Lokantası is still here, even if it has changed address. Istanbul Modern remains, even if it now sits within Galataport. And today, Karaköy has a new highlight: Hovagimyan Hotel and Suites, standing directly opposite the Peninsula — a symbol of a very different, more polished world. A BUILDING WITH A LONG MEMORY What makes Hovagimyan recall the Karakoy of its earlier, more characterful days begins with the building itself. The hotel occupies a structure from the 1910s designed by architect Leon Nafilyan, who brought a Parisian sensibility to the heart of Istanbul. With more than a century behind it, the building feels like a quiet time traveller, carrying the city’s memory within its walls. This historic han has been carefully reactivated through the refined vision of Rana and Erol Tabanca — the duo behind projects such as Alavya in Alacati and OMM (Odunpazarı Modern Museum) in Eskisehir, both known for contributing meaningfully to Turkey’s cultural landscape. OUR AIM WAS NOT TO DISPLAY THE PAST, BUT TO LIVE WITH IT Hovagimyan includes 21 suites of varying sizes. The first thing that draws you in is the view: the Historic Peninsula on one side, the Bosphorus on the other. But there is another layer. The rooms are furnished with Art Nouveau and Art Deco antiques and artworks, all selected from Erol Tabanca’s personal collection. Creative Director Selina Pirinccioglu explains that preserving the building’s character while giving it a new life was central to the project: “This is not a hotel that repeats a single idea throughout. It carries traces of different periods and reflects Istanbul’s layered identity. Our aim was not to display the past, but to make it possible to live with it.” FAMILIAR FLAVOURS, REVISITED General Manager Aslı Buyuka highlights what sets Hovagimyan apart: “We didn’t try to invent a new concept. We focused on how to keep a strong building alive in a special part of Istanbul. That’s why we didn’t limit ourselves to the accommodation experience alone, but designed a flow that extends throughout the day. The restaurant at the entrance and the Penthouse becoming meeting points are part of this idea.” As Büyüka notes, the ground floor hosts a restaurant shaped under the consultancy of chef Seray Öztürk: sen’den. As its name suggests in Turkish, sen’den brings a sense of familiar intimacy to the table, interpreted with a contemporary touch. Think crisp fried mussels, lamb baked with orzo, lentil mantı, bonito pilaki with olives, beef brisket, freekeh rice with seafood — and, to finish, a salted-caramel rice pudding that quietly steals the scene. - The full story is featured in Vol.18 - Print VOL XVIII - 2026 €20,00 Price Add to Cart

Kasım 2022 | Art & Culture | Miami türkçe için tıklayın Bodrum Maça Kızı’s Art Basel party Writer Onur Baştürk A rt Basel was founded in 1970 by the gallerists Ernst Beyeler, Trudl Bruckner and Balz Hilt of Basel in Switzerland to rival its neighbor 'Art Cologne'. The goal of the three gallerists when they set out was this: To attract rich new collectors interested in art to their fairs in the nascent consumer society. In a short time, Art Basel attracted great attention. Moreover, it has become an art fair, which not only attracts attention, but also has the highest sales of all time. Not only in terms of sales, it was also a fair where great discussions took place. Remember: Maurizio Cattelan's "Comedian", a piece of banana glued to the wall with black tape, "What kind of art is this?" created a controversy at the fair in 2019. Art Basel currently has fairs spanning three continents. The fair, which was held in Basel as well as in Miami and Hong Kong, was held in Paris for the first time this weekend. But with a small difference. The new fair, which was established under the name Paris + par Art Basel, attracted attention with its coverage not only of art but also of design and fashion. At the end of this month, there is Art Basel Miami. One of the surprise aspects of Art Basel Miami, which will start with a VIP preview on November 29 and continue until December 3, is the Maça Kızı pop-up tent that will remain open throughout the fair. A big party will be held on the night of 30 November in the tent designed by architect Ahmet Alataş, who also signed the new winter section of the Maça Kızı. Maça Kızı’nın Miami sürprizi Yazı Onur Baştürk A rt Basel, 1970 yılında komşusu ‘Art Cologne'a rakip olmak için İsviçre’deki Basel’ın galericileri Ernst Beyeler, Trudl Bruckner ve Balz Hilt tarafından kurulmuştu. Yola çıkarken üç galericinin hedefi şuydu: Yeni gelişmeye başlayan tüketim toplumunda sanata meraklı zengin yeni koleksiyoncuları fuarlarına çekmek. Kısa sürede Art Basel büyük ilgi gördü. Dahası, ilgi görmekle kalmayıp aynı zamanda her daim en yüksek satışların yapıldığı sanat fuarı haline geldi. Sadece satış anlamında değil, büyük tartışmaların çıktığı bir fuar da oldu. Hatırlayın: Maurizio Cattelan’ın duvara siyah bantla yapıştırılmış muzdan ibaret “Komedyen” isimli eseri “Bu nasıl sanat?” tartışması yaratmıştı 2019 yılındaki fuarda. Art Basel’ın şu anda üç kıtaya yayılan fuarları var. Basel’ın yanı sıra Miami ve Hong Kong’ta yapılan fuar bu hafta sonu ilk kez Paris’te yapıldı. Ama küçük bir farkla. Paris + par Art Basel ismiyle kurulan yeni fuar sadece sanatı değil, tasarımı ve modayı kapsamasıyla da dikkatleri üstüne çekti. Bu ayın sonunda ise Art Basel Miami var. 29 kasımda VIP ön izlemeyle başlayacak ve 3 aralık’a kadar devam edecek Art Basel Miami’nin bizim için sürpriz yanlarından biri ise Maça Kızı’nın fuar boyunca açık kalacak pop-up çadırı. Maça Kızı’nın kışlık yeni bölümüne de imza atan mimar Ahmet Alataş tarafından tasarlanan çadırda 30 kasım gecesi büyük bir parti de yapılacak. Çapa 1

The Grand Tarabya Residences combine private apartments with five-star hotel services, Bosphorus views, Miele kitchens and access to Therapia Spa. February 2024 | Travel english below HOTEL COMFORT in YOUR PRIVATE RESIDENCE -content partnership- Boğaz manzarasına hakim, denizle iç içe bir yaşam alanında, ev rahatlığını lüks otel konforuyla birleştiren The Grand Tarabya rezidansları orta ve uzun dönem konaklamalar için eşsiz bir deneyim sunuyor. Tarabya koyunun kalbinde yer alan İstanbul'un ikonik otellerinden biri olan The Grand Tarabya, yıllar içinde kazandığı konukseverlik tecrübesiyle ev sıcaklığını beş yıldızlı otel konforunda yaşatıyor. Evini yenilemek için geçici bir yuva arayışına girenlere ya da otel yaşamının konforunu tercih eden gezginlere yönelik The Grand Tarabya rezidansları her ihtiyaca uygun esnek modelleri ve farklı daire tipleriyle ideal çözümlere sahip. “Marina”, “Boğaz” ve “Kuzey” adı altında üç kategorideki rezidans daireler; bir, iki ya da üç odalı alternatifli ve 74 metrekareden 260 metrekareye uzanan geniş bir yelpazede. Kuzey rezidanslarında sabah uyanıp tek tuşla odanızın tüm perdelerini açtığınızda günün ilk manzarası Boğaz’ın Karadeniz çıkışının nefis panoraması. Boğaz rezidanslarının salonlarında ise büyük yemek masaları yer alıyor ve böylece misafir ağırlama, yemekli toplantı yapma imkanı sağlanmış oluyor. Rezidanslar ayrıca, modern ve minimalist tasarımlarıyla içinde yaşayacak olanların kişisel dokunuşlarına yer bırakıyor. Miele beyaz eşyalarla döşeli mutfaklarda dileyen misafirler ev atmosferinde yemek yapabiliyor. Ayrıca misafirler istedikleri zaman otelin yeme-içme noktalarından yararlanabiliyor. Sosyalleşmek için ise Cafe R.E.A.D'e inerek ya da Diba Bar’a çıkarak otel hayatının tadını çıkarıyorlar. Yerden tavana uzanan pencereleriyle muhteşem Boğaz manzarasının eşlik ettiği 4500 metrekarelik Therapia Spa’da tecrübeli terapistlerin seçkin terapi&bakım seanslarına rezervasyon yapmak mümkün. Rezidans konukları otelin concierge, oda servisi ve kat hizmetlerinin yanı sıra kuru temizleme ve ütü gibi hizmetlerinden de en hızlı şekilde yararlanabiliyor. The Grand Tarabya Residences offer a unique experience for medium and long term stays, combining the comforts of home with the amenities of a luxury hotel in a living space overlooking the Bosphorus. Situated in the heart of Tarabya Bay, The Grand Tarabya, one of Istanbul's iconic hotels, offers the warmth of home with the comforts of a five-star hotel and years of hospitality experience. For those who are looking for a temporary home to renovate their home or for travelers who prefer the comfort of hotel life, The Grand Tarabya Residences offer ideal solutions with flexible models and different apartment types to suit every need. The residences in three categories, "Marina", "Bosphorus" and "North", have one, two or three bedroom alternatives and range from 74 square meters to 260 square meters. In the North Residences, when you wake up in the morning and open all the curtains of your room with a single button, the first view of the day is the exquisite panorama of the Black Sea exit of the Bosphorus. The lounges of the Bosphorus Residences are equipped with large dining tables, making it possible to receive guests and hold dinner meetings. The residences are also modern and minimalist in design, leaving room for residents' personal touches. Guests can cook in a home-like atmosphere in kitchens equipped with Miele appliances. Guests can also take advantage of the hotel's food and beverage outlets at any time. Cafe R.E.A.D. or the Diba Bar are ideal for socializing and enjoying hotel life. At the 4500 square meter Therapia Spa, with its floor-to-ceiling windows and magnificent views of the Bosphorus, guests can book exclusive therapy and care sessions with experienced therapists. Residence guests can also take advantage of the hotel's concierge, room service, housekeeping, dry cleaning and ironing services.

Şubat 2021 | Botanik | Almanya Kutsal narenciye aşkına! Yazı | Oktay Tutuş T aschen tarafından yeni yayımlanan The Book of Citrus Fruits isimli harika illüstrasyonlarla dolu kitap bize gösteriyor ki, botanik aşkınızı ne kadar anlatırsanız anlatın, yine de bitirmeye daha ciltlerce yolunuz var! Şimdi geriye yaslanın ve kendinizi 17. yüzyıl sonuyla 18. yüzyılın başlarında Avrupa’da hayal edin. Ve hayal bu ya, ekonomik durumunuz yerinde ve o zamanlar gemilerle Yeni Dünya’dan gelen çeşitli tuhafiye ürünlerine sahip olma şansınız var. Ancak siz belki de botanikçi olan babanızdan aldığınız el ile aristokrat bahçelere ve onları süsleyen egzotik bitkilere, ama ille de narenciyeye tutkunsunuz. Ve tüm ömrünüz bu tutkunun peşinde geçecek, yetmeyecek onu herkese duyurmak için de kitaplar yaptıracaksınız. Kulağa nasıl geliyor? Şairane değil mi? Üstelik gerçek! Nürnbergli J. C. Volkamer (1644-1720) bahsettiğimiz şairane ruha sahip botanik tutkunu bir tüccar. Bahsettiğimiz üzere babası da botanikçi olduğundan kendisi de Padova’da bu baba mesleğinin ilmini sürdürmek üzere okumaya gider. Döndüğünde ise kalbinde hem gördüğü muhteşem İtalyan bahçelerinin hem de narenciyelerin aşkı vardır. Yaşamı boyunca çoğunlukla İtalya, Almanya, Kuzey Afrika ve hatta Ümit Burnu'ndan posta yoluyla bitki siparişi vererek, bu tür meyvelerin Alpler'in kuzeyinde hâlâ büyük ölçüde bilinmediği o zamanlarda, kendine kokulu ve egzotik turunçgillere adanmış bir koleksiyon yaratır. Bununla da yetinmez, bahçesinde yer alan bu çok çeşitli meyvelere olan tutkusunu tasvir etmeleri için bir bakır levha gravür ekibi tutar ve onlar da 170 narenciye türünden, 256 levhadan oluşan, iki ciltlik bir çalışma hazırlar. Volkamer her bir levhada Kuzey İtalya'nın yemyeşil manzaralarına, memleketi Nürnberg'e ve hayal gücünü cezbeden diğer yerlere saygılarını sunar. Bunun yanında her bir manzaraya sanki ilahi bir varlıkmışcasına muhakkak dahil olan bir meyve eşlik ediyordur. Sonuç, aynı anda fantastik bir botanik güzelliğin eşlik ettiği yemyeşil ve harika bahçelerde şiirsel bir tur olur. Şimdi de hak ettiği şekilde özel bir sınırlı baskı ile Taschen tarafından yeniden hayata getirilen capcanlı renkleriyle büyüleyici bu tura eşlik etmek elinizde. Volkamer’in çalışmalarından birkaç renkli setin bugün hâlâ korunduğu biliniyor. Bunun yanında bu harika kitaptaki çoğu görsel, Schloss Burgfarrnbach'daki Fürth şehrinin belediye arşivinde yakın zamanda bulunan iki adet elle boyanmış cilde dayanıyor. Iris Lauterbach tarafından yayıma hazırlanan bu yeniden basım, ayrıca Volkamer'in üçüncü bir ciltte sunulması planlanan 56 adet yeni keşfedilmiş illüstrasyonunu da içeriyor. J. C. Volkamer. The Book of Citrus Fruits Iris Lauterbach 27.6 x 39.5 cm, 4.40 kg, 384 sayfa Çokdilli edisyon: İngilizce, Fransızca, Almanca