Search this site

Mous Lamrabat pairs Moroccan djellabas with Nike, Louis Vuitton and SpongeBob in playful, ironic photographs from his Mousganistan world. Ocak 2021 | Art | Türkiye MOUS LAMRABAT Lütfen ünlü olmama izin vermeyin Yazı | Onur Baştürk G eleneksel Fas kıyafeti ‘djellaba’yı Nike ya da Louis Vuitton gibi bir markayla buluşturuyor. Olmadı ‘Sünger Bob’ karakteriyle. Tüm fotoğrafları kendiliğinden fırlama, zorlama değil. Neşesi, ironik kışkırtıcılığı şahane. Bakmadan duramıyor, asla kayıtsız kalamıyorsun. İşte bu nedenle son dönemin en parlak yıldızlarından biri fotoğraf sanatçısı Mous Lamrabat. Hikâyesi Fas’ın kuzeyindeki bir Amazigh köyünde başlıyor. Belçika’nın Flaman şehri Sint-Niklaas’ta devam ediyor. Ailedeki dokuz çocuktan biri. Fotoğrafçılığa geçmeden önce Kraliyet Güzel Sanatlar Akademisi’nde iç mimarlık eğitimi alıyor. “Mousganistan” adını verdiği, kendine özgü ironik dünyayı yaratıp fotoğrafçılık dünyasında hızla adını duyurması ise üç yıl önce Fas’a yaptığı bir yolculuk sırasında gerçekleşiyor. “Fas tam oradaydı, kocaman bir fil gibi önümde duruyordu” diye hatırlıyor o zamanları. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details

Vocabolo Moscatelli is a restored 12th-century monastery and intimate boutique hotel in Umbria, founded by Frederik Kubierschky and Catharina Lütjen. October 4, 2025 | VOL 16 the VOCMOS SPIRIT: SMALL, PERSONAL, and FULL of SOUL words Laura Cottrell Some people work in hospitality. Others live it. For Frederik Kubierschky and Catharina Lütjen, founders of Vocabolo Moscatelli, it’s the latter. Their story started in the heart of Swiss five-star hospitality, where they met, learned the ropes, and dreamt up a vision for something more personal—an intimate retreat in Umbria, Italy, where hospitality is about genuine care, thoughtful details, and a sense of belonging. We sat down with Frederik and Catharina to talk about what it means to build a place that feels like home, why Vocabolo Moscatelli is more than a boutique hotel, and how they’re redefining modern hospitality—one thoughtful stay at a time. You both come from strong backgrounds in hospitality. How have your experiences shaped the vision behind Vocabolo Moscatelli? Our story began years ago in the world of Swiss five-star hospitality, where our paths first crossed. Frederik brought his deep experience as a Clef d'Or Chef Concierge, and I had focused on guest relations, sales, and marketing. It didn’t take long for us to realize we made a strong team. We were both lucky to have received top-notch training in the industry, which shaped how we think about service, guest care, and teamwork. Over time, we learned that true hospitality isn’t just about luxury—it’s about creating a sense of belonging, crafting unforgettable experiences, and doing it all with passion and integrity. Today, as we lead our own little boutique hotel, Vocabolo Moscatelli, we know exactly the kind of hospitality we want to create—not just for our guests, but also for our team. We believe a happy team is the foundation of great hospitality. In short, the years we spent in some of the most luxurious and demanding settings have shaped how we approach hospitality in 2025. As we shape the future of our boutique hotel, we keep asking ourselves: What does modern hospitality look like? We’re not just following trends; we want to stay ahead of the curve—creating a place that embraces today’s traveler’s desire for authenticity, connection, and meaningful experiences, while also caring deeply for the well-being of both our guests and our team. IT FELT LIKE WE DIDN’T CHOOSE UMBRIA; UMBRIA CHOOSE US! When did the idea of opening your own hotel first come up—and why Umbria? It’s hard to pin down the exact moment, but we both remember a scene like it was yesterday. We were working at a luxury hotel when a guest was checking out. She smiled at us and said, “You two... If you ever open your own hotel, let me know. I’ll be there.” Those simple words left a big impression—and sparked a dream. That dream is now Vocabolo Moscatelli. We were also incredibly lucky to cross paths with an investor who believed in us and our vision. That support gave us the chance to create something truly special. As for Umbria, it was an opportunity—and we fell in love with this unique region of Italy instantly. It felt like we didn’t choose Umbria; Umbria chose us! Vocabolo Moscatelli is a restored 12th-century monastery. What drew you to this place? Its energy—and its timeless beauty! How was the restoration process? Restoring Vocabolo Moscatelli wasn’t just about preserving a building—it was about breathing new life into a place full of history and character, and creating an atmosphere that feels both timeless and fresh. Our approach was shaped by a deep respect for the region’s heritage, combined with a vision for what modern hospitality should feel like in 2025. From the start, we knew we wanted to preserve the elements that make the building so unique—like the stone walls and wooden beams. Of course, bringing modern comforts into such a historic space came with its challenges. It required careful planning and close collaboration with talented artisans and our architect. Jacopo Venerosi Pesciolini from the Florence-based studio Archiloop and his team designed spaces that transform the atmosphere of this ancient monastery into a warm, timeless experience. The use of local craftsmanship added a special layer of character to the interiors. Some of our rooms and suites even have black outdoor bathtubs for two, placed on private terraces. Each room and suite also features its own color concept. UNLIKE BIGGER, MORE ANONYMOUS PROPERTIES, OUR SMALL SCALE ALLOWS US TO CREATE AN INCREDIBLY PERSONAL AND GUEST-FOCUSED EXPERIENCE How does the small scale of your hotel shape the way you welcome and connect with guests? Unlike bigger, more anonymous properties, our small scale allows us to create an incredibly personal and guest-focused experience. We truly pay attention to the needs and preferences of each individual guest. Our team knows guests by name—and they know us, too. We take the time to build genuine relationships with the people who stay with us. Many of our guests return not just for the beauty of the place, but because they feel connected to the team, the other guests, and the unique “VocMos” vibe. That sense of belonging and community is a big part of what makes our hotel special. How does the region’s nature and culture shape the identity of Vocabolo? The natural beauty of the region is an essential part of who we are. Vocabolo is a place where guests can step away from the chaos of daily life and reconnect with nature. The peaceful, rural atmosphere is woven into the overall experience of the hotel. Everything we do, from art to architecture, is inspired by the cultural heritage of the region. We also celebrate local festivals and traditions, weaving them into the guest experience—like our “Passata” event in August, where we make tomato sauce together for three days, or our special ceramic workshops with local artisans like Elena (Endiadi) in our chapel or garden. The slower rhythm of life here is at the heart of the Vocabolo Moscatelli experience. What are some of the standout features of the hotel? - Our Cotto Etrusco tiles. Every room has its own color story, and all the tiles—especially those in the bathrooms—are handmade for us in Umbria, just 20 minutes from Vocabolo Moscatelli. - The Bamboo Dome. - Double outdoor bathtubs on the terraces. - Our hemp-linen textiles! They’re sustainable, breathable, and durable—hemp has a long tradition in Umbria, historically used for rope, fabric, and household items. - The fire pit: Every evening, Frederik lights a fire in the garden, creating a warm, cozy atmosphere. After dinner, we invite both hotel guests and restaurant diners to gather around the fire, sharing a glass of our homemade limoncello. for more Print VOL XVI - AEGEAN & MEDITERRANEAN 2025 Out of Stock Add to Cart

Nisan 2020 | Tasarım | Türkiye Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Yazı | Alp Tekin O nline alışveriş siteleri bugünlerde en çok dekorasyon ürünlerini satıyor. Nedeni malum: 7/24 evde vakit geçirdiğimiz için yeni ürünler alarak dekorasyonu değiştirmek istiyoruz. Oysa evi değiştirmek için illa dekoratif bir obje almaya gerek yok! Evi yeniymiş gibi yapmanın en basit ve zevkli yolu boyamak! Bütün evi boyamaktan bahsetmiyoruz, delirmeyin! Kendinize -hemen şu saniye- bir duvar belirleyeceksiniz ve sadece orayı başka bir renge boyayacaksınız. Elbette seçeceğiniz renk, evin kalan rengiyle uyumlu olmalı. Bu yıl beş popüler renk var. Biz demiyoruz, en sevdiğimiz dekorasyon dergilerinden ‘Livingetc’ söylüyor. İşte bu beş ana renkten birini seçtiğiniz duvara uygulayıp bir de önüne uygun bir düzenleme yaparsanız, kendiliğinden yeni bir instagram köşesi yakalamış olacaksınız. O renkler şöyle sıralanıyor: 1. BLUSH: Çok sevdiğimiz, yazın bol bol tükettiğimiz blush şarabın rengini kim sevmez? Eğer bu renge karar verirseniz, mobilyalarınızın krem ya da beyaz olması gerekiyor. Yoksa iyi bir sonuç elde edemez, Şeyma Subaşı’nın kapanan kafesindeki gibi gayet sırıtan bir pembeyle, hayli ‘girlie’ bir eve sahip olursunuz. Nitekim Yuzu olarak bunu asla istemeyiz! 2. NATURAL TOUCH: Havalı tanımı böyle, ama kısaca puslu gri diyebiliriz. Yani duman rengi. Bu renk en iyi maviyle çarpışıyor, onunla uyumlu hale geliyor. Ahşap ürünlerle de desteklediğiniz zaman evinizin bir köşesi tam da Kopenhag’tan fırlamış bir kuzey kafesi gibi pekala görünebilir. 3. LIGHT BLUE: Bebek mavisine yakın. Ama tam değil. Riskli bir renk! İyi bir boya markası seçmeniz gerekiyor. İlk aklımıza gelen Jotun mesela. Bu riskli rengi kombinlemek neyse ki kolay. Her şeyle gidiyor. Cart bir sarı mobilya ya da yeşil bir kanepe bile olabilir. Sadece siyahın tonlarındaki mobilyalar olmaz. 4. GREEN BENJAMIN MOORE: İşte Yuzu olarak favorimiz! Çok koyu tonlarını uygulamazsanız, bu dramatik renk evinizin bir köşesine kendiliğinden botanik bahçesi havası getirecek. Sözümüz söz! O köşeye bir de gri, beyaz renklerde mobilya ya da aksesuar kondurdunuz mu, işlem tamam! 5. TERRACOTTA: Tam İtalya’daki evlerin dış cephe rengi bu. Kiremit rengi ya da toprak saksıların rengi. Eve canlılık getireceği kesin. Enerji de. Ama bu rengin önündeki mobilya ve aksesuarın rengi de önemli. Açık renk değillerse, Terracotta’nın önünde boğulurlar çünkü. STİL | Kategorinin diğer yazıları Bir Edition üçlüsü: Sanat, parti ve iyi yemek Bodrum’a sürpriz: Dioriviera pop-up Emre Buga’nın stil atlası İçinden Aman stili geçen bir rüya Janus mu alırdınız Glassafe mi? Köprü + Heykel + Galeri: The Twist İstanbullu Tilda Swinton’ın ‘athleisure’ tarzı Fütüristik otel ‘Svart’ın açılmasına az kala Murat Süter’in ‘lacivert’ sırrı ‘Parazit’in evi aslında gerçek değildi Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Edwina Sponza’nın stil kodları Korona Sonrası Şehir Tabelaları ‘Beslenme farkındalığınız’ ne durumda? Bodrumlu Uzakdoğulu: Leleg Living Bu yazın başrolünde: Soho Roc House Korona günlerinde yaratıcı bir ‘karton’ masa!

Mayıs 2020 | İnsan | Antartika Antarktika’ya kendi kullandığı uçakla giden maceracı şef Yazı | Onur Baştürk Y eme içme dünyasına hakim olanlar şef Melih Demirel’i Nişantaşı’ndaki Frankie’den hemen anımsayacaktır. Frankie’den önce de kendi restoranı Tabla’dan. Gayet net hatırlıyorum; Nu Pera içinde 2014’te açılan Tabla hayli başarılıydı, ama ülkenin içinde bulunduğu türlü talihsiz durumlar nedeniyle bu restoran da kapanmak zorunda kalmıştı. Melih’in şeflik geçmişi Türkiye’yle sınırlı değil: Gramercy Tavern, French Laundry, Noma ve Narisawa gibi ünlü restoranlarda da çalışmışlığı var. Şu anda d.ream grubunun marka şefi olan Melih’in parlak kariyeri elbette şahane ama onu şahane kılan, daha doğrusu diğer şeflerden ayrılmasını sağlayan başka bir özelliği daha var: Bir anda karar verip yollara düşmesi! Zaten onunla konuşmak istememin sebebi de bu. Geçen yıl yaptığı 97 günlük Latin Amerika seyahati. Bu seyahatin neden sıradışı olduğunu okuyunca anlayacaksınız… Melih seninki sıradan bir seyahat değildi. Bildiğim kadarıyla gittiğin şehirlerde, hatta kasabalarda bir süre yaşadın ve oraların restoranlarında çalıştın… Evet, gastronomik açıdan zengin her yerde bir süre kaldım. Mesela Kolombiya gastronomik açıdan çok zengin değildi. Ama Arjantin gezip keşfettikçe daha çok şey sunmaya başladı ve yolculuğumun seyri bu zenginliklere göre değişti. Başa dönelim. Nasıl karar verdin seyahate? Neydi seni yola çıkartan? Tamamen plansız ve spontane bir karardı. İstanbul’daki ofiste bunalmış bir şekilde yorucu bir maliyet toplantısından çıkmıştım. Bilgisayara oturdum ve altı gün sonraya tek yön bir Lima bileti satın aldım! İnsan Kaynakları’na gidip ücretsiz izin formu doldurdum. Patrona bir mail attım ve sırt çantamı hazırladım! Çok iyi! Neden Güney Amerika? Gastronomik zenginliği ilgimi çekiyordu. Dahası, St. Pellegrino gibi uluslararası Top 50 değerlendirme ölçütlerinde Güney Amerika’dan çok fazla ülke yer edinmeye başlamıştı. Bir de kendimi donatmayı, farklı kültürler görüp bizim mutfağımızla kıyaslamayı çok seviyorum. Sonuçta biz şefler tecrübemizi tabaklarımızla misafirlerimize iletiyoruz. Ayrıca bu seyahatlerin mutfak milliyetçiliği tarafı da var. Duyduğumuz bu öncü mutfaklar neyi iyi yapmış? Yaptıklarını nasıl duyurmuş ve pazarlamış? Bizden daha iyi hangi ürünleri var? Bu dürtülerin tamamı beni yola çıkartan sebepler oldu. KİMİ DELİ MUAMELESİ YAPTI KİMİSİYLE DE DOST OLDUK Gitmeden önce çalışacağın restoranların şefleriyle yazıştın mı? Yoksa her şey yolda mı gelişti? Hiç hazırlık yapmadım! Hayatım boyunca planlı yaşamadım ki! Biz şefler bu konuda şanslıyız sanırım. Bıçak çantanızı alırsınız, bir şefin kapısını çalarsınız ve sahne sizindir. Girer 3-4 gün çalışır ve kendinizi göstermek için sanatınızı icra edersiniz. Şef sizin çalışmanızı beğenir, restoran çalışanlarıyla da enerjiniz tutarsa orada kalırsınız. Benim için bu hep böyle oldu. Restoranlar günde 14-17 saat boyunca zaman geçirdiğimiz yerler. Dışardan gözükmez ama mutfak çok iyi yağlanmış bir makine gibidir. Uyum çok önemlidir. İyi bir şef bu uyumu yakalayacağı elemanı ilk 10 dakikada anlar. Benim işe alımlarım da bu sebepten dolayı çok sürmez. Yola çıktıktan sonra merak ettiğim, yıllardır ilgimi çeken ve mutfak dünyasında yer edinmiş adamların kapısını çaldım. Kimisi içeri sokmadı, kimisi deli muamelesi yaptı! Kimi ile yakın dost olduk. 97 günlük gezinin tamamı böyle geçti. Sırasıyla nerelerde kaldın ve yaşadın? Önce Lima, sonra sırasıyla Iquitos, Bogota, Medellin, Guatepe, Cartagena, Santa Marta, San Andres, Lima, Cusco, Arequia, Puno, Copacabana, La Paz, Uyuni, San Pedro Atacama, Santiago, Mendoza, Salta, Buenos Aires, Mar del Plata, Puerto Madryn, El Calafate, Ushuaia, Montevideo, Asuncion, Sao Paulo, Rio de Janeiro, Belem ve son durak olarak New York. Peki nerelerde çalıştın? Lima’da Mo Bistro’da, Mercado Numero Trez diye bir pazardaki yerel bir ceviche dükkânında, ayrıca Maido restoranın sushi barında çalıştım. Arequipa’da İspanyollar öncesi Aymara kültürünü çok iyi korumuş yerel bir restoranda çalıştım. Buenos Aires’te ise ‘charcuterie’ yapan küçük bir aile işletmesinde kısa bir süre. Son olarak da NY’ta uzun zamandır hayran olduğum Ignacio Mattos ile uzun bir zaman geçirdim. BOLİVYA’DA ÇOK ZORLANDIM Yemek açısından seni en çok etkileyen yer neresi oldu? En zayıfı tartışmasız Kolombiya’ydı. En çok etkileyen ise çeşitlilik açısından Peru oldu. Kalite açısından ise Arjantin. Buenos Aires benim için en büyük gastronomik sürprizlerden biri bu gezide. Peki en çok zorlayan restoran ya da mutfak? Bolivya mutfağı. Ülke o kadar fakir ki… Paranızla bile keyifli yiyecek bulamıyorsunuz. Sabah kahvaltısında sıcak suya bayat ekmek banıyorlar. Ben de sıcak kahveye bayat poğaça banmıştım! Baharat o yükseklikte sıfır. Benim için zor birkaç gün olmuştu:) Çalıştığın restoranlarda farklı olarak neler gördün? 13 yıllık kariyerimde 47 ülke gezdim. Altı ülkede uzun süreli çalıştım. Ne kadar gezersem gezeyim, farklı gördüğüm tek şey ürün. Şaşırtıcı bir şekilde tüm dünyada kullanılan birkaç çeşit teknik her yerde karşımıza çıkıyor. Aslında toplumlar yıllarca benzer tekniklerle ellerindeki ürünü değerlendirmiş. Bu tekniklerin yüzde sekseni Mezopotamya’dan dünyaya yayılmış. Geriye kalan yüzde 20 teknik ise Latin Amerika topraklarından… Mesela Amazonlar’da fermente edilen meyve suları çok ilginçti. Meyveyi çiğ yiyemiyorsunuz, ama farklı yaprak ve enzimlerle fermente ettiklerinde içmeye doyamadığınız bir şey ortaya çıkıyor. Ya da mısır o kadar fazla ki, bu mısır çeşitliliğinden yapılan, bizim turşu suyuna benzeyen ‘chicha’ dedikleri bir içecek var. Yine ormanlardan toplanan, yendiğinde öldürecek kadar acı biberleri meyvelerle uzun süre bekletip korkunç lezzetli soslar elde ediyorlar. Umami Japonya’da çok baskın bir şekilde karşıma çıkmıştı. Bir de Amazon’larda! Dikkat et, ülke adı vermedim. Bu ormanlarda yenen yemeklerle şehirdeki yemeklerin hiç alakası yok. Deneyim açısından bir de şunu farkettim: Yeniliğe çok açıklar. Nikkei dedikleri yeni bir mutfak kültürleri var: Japon + Peru. Peru, ciddi bir Japon göç dalgası almış. Onların kültürüyle kendi kültürlerinin benzerlik ve farklılığını sentezledikleri yeni bir mutfak ortaya çıkarmışlar. Buna sahip de çıkmışlar. Korumacı milliyetçi tavrımızdan ötürü Türk mutfağının dünyaya pazarlanamadığını düşünen biri olarak, mutfak evliliğinin bu kadar benimsendiği ve uygulandığı bir yapı görmek beni şaşırttı. Ah, bir de tazelik… Bana deneyim açısından çok şey kattı. Biz tarladan sofraya diyoruz ya, çalıştığım mutfaklar bunu bir tık öteye taşımıştı. Her şey günlük ama pazarlar sabah 05’te kuruluyor. Çünkü soğutma sistemi yok. Pazarcı sadece satabileceği kadar ürünü getiriyor. Sabah 10’da satış bitiyor ve bu ürünlerle yemek yapan restoranlar açılıyor. BREZİLYA’DA KAHVALTIDA KURUTULMUŞ AT ETİ YEDİM! Yediğin en ilginç yemek hangisiydi? Kolombiya’da mango. İlginç değil, ama daha iyisini yemedim. Peru’da avokado. İlginç, çünkü en küçüğü hentbol topu kadardı ve anlatılamayacak kadar lezzetliydi. Arjantin’de La Brigada’da kaşıkla kesilen et nefisti. Brezilya’da ise kurutulmuş at eti yedim! Kahvaltıda kızartıp ekmek arası yiyorlar! Paraguay’da çikolata… Dünya üzerindeki çikolatanın yüzde 80’i ticari hale getirilmiş, monocrop dediğimiz büyük çiftliklerden. Paraguay Amazonları’nın içindeki bir köyde en eski çikolata bitkilerinden yediğimiz taze kakaonun içi unutulmazdı… Ağzım sulandı! Başka başka? Bolivya’da dana burnu çorbası içtim. Ekvator’da ise domuz kanıyla kavrulmuş akciğer yedim! Bana Gaziantep’te kahvaltıda yediğim ciğer kavurmasını çağrıştırdı. ANTARKTİKA’YA PIRPIR UÇAK KULLANARAK GİTTİM! Patagonya tarafına gittiğinde oldukça etkilenmiştin. Instagram takibinden hatırlıyorum. Neler yaşadın orada? En çok etkilendiğim katil balinaların fok avlama süreciydi… Tam da mevsiminde oradaydım ve izlemesi üzücü olsa da, izlediğim belgeselleri çeken ekiplerle oturup onları izlemek unutamayacağım bir şeydi. Dünyanın en nadir yunusları olan siyah beyaz yunusları görmek de paha biçilmezdi. Bir de dünyanın en hızlı eriyen buzullarını ziyaret etme şansı yakaladım. Bu hızla tüketmeye devam edersek 2035’de Patagonya’daki bu üç ana buzulun tamamen erimesi bekleniyor. Üzücüydü. Unutmadan, Ushuaia’ya kadar inip orada bir pilotluk kursunu tamamladıktan sonra uçak kiralayıp Antartika’yı havadan gördüm! Bu hayalim de gerçek oldu! Nasıl yani? O pırpır, ‘Cessna’ uçağı mı kullandın? Evet. Ushuaia’da bir pilot kulübü var. Oraya gidip bir haftalık kursu tamamladım. Uçakla ilgili tüm teknik bilgileri öğretiyorlar. Kursun son günü de iniş kalkışı sana yaptırıyorlar. Hatta ben “Bu iş ne kadar kolaymış” diye düşündüm. Belgemi aldıktan sonra 600 dolar verip yanımdaki lisanslı pilotun kontrolünde, ki o da 20 yaşında filandı, Antarktika’ya gidip geri geldim. 2.5 saat sürdü. İniş yapmadınız? Hayır, kışın gittiğimiz için iniş imkansızdı. Sadece havadan görüp geri döndük. Aslında Antarktika’ya tekneyle gitmek istiyordum, ama hem maliyet hem de mevsim izin vermedi. Yolculuğa daha devam eder miydin yoksa “Artık geri dönmem lazım” mı dedin? Yolculuk boyunca geri dönmem gerek demedim:) Yola çıkarken yanıma aldığım bir bütçe vardı ve ona sadık kaldım. Param bitince de döndüm. İNSAN | Kategorinin diğer yazıları Sosyal mesafe çemberinde sonsuza dek mutlu yaşadı… Ekmeklerinin en sıkı müdavimi Sezen Aksu En yeni seksi şef: Karpat Deviren GSA’yla bol olasılıklı konuşma: ‘Hayat ikna olduğun şeye dönüşüyor’ Bir Milanolunun gözünden ‘yeni normal’ ‘Normal’ değiliz hiçbirimiz Antarktika’ya kendi kullandığı uçakla giden maceracı şef Hareketli, yanık tenli, insan canlısı bir çocuk büyüttük Akyaka’da Transhuman evrimine hazır mısınız ’74PODCAST’lerde gelecek konuşmaları Korona günlerinde “Arizona Dream” Tulum’da karantinada olmayı dj Carlita anlatıyor Beden Oyunları Korona günlerinde Alaçatı Hayat, mutfağa kapanıp mükemmelin peşinde koşmak değil Çünkü aylarca çeşitli manastırlarda kaldım… Karantinada yalnız değilim, çünkü köpeğim Zeus var! Yalnız yaşama sanatı: Ohitorisama!

IDA Design Mates created this Astana apartment for a young family, pairing Kazakh ornament, sculptural furniture, and Ishim River views. May 2025 | DESIGN & INTERIORS A RIVER, A REFLECTION, A RETREAT IDA Design Mates reimagines family living in a sun-drenched Astana apartment where ornamental heritage meets sculptural calm. words Karine Monie photos Damir Otegen interior design IDA Design Mates styling Aisha Adilshiyeva / Moldir Samat / Zhanbota Aitaliyeva Bathed in light and mirrored by water, this elegant riverside apartment in Astana is more than a home—it’s a quiet celebration of harmony, detail, and personal story. Designed by Aisha Adilshiyeva, founder of IDA Design Mates, the project is a poetic response to place: its flowing arches, shimmering surfaces, and rich craftsmanship echo both the movement of the nearby river and the cultural rhythms of Kazakhstan. The journey began before the space even existed. “We started talking nearly a year before the family found the apartment,” recalls Adilshiyeva. “Our conversations began on Instagram—warm, easy, and filled with trust.” When the right home finally appeared, the vision clicked into place: a space for a young family with three energetic sons, designed to be serene, layered, and full of light. WHERE THE RIVER MEETS THE ROOM Located within one of the city’s most coveted complexes, the apartment offers sweeping views of the Ishim River. The proximity to water became both inspiration and guiding principle. “We wanted the river to reflect inside,” says Adilshiyeva, who used mirrored surfaces in the living room and kitchen to echo the light and flow beyond the glass. The effect is atmospheric—a sense of calm that moves through the home like a quiet current. ORNAMENT, REWRITTEN At first glance, the interiors feel restrained and modern—but look closer and a deeper design language unfolds. Custom asymmetrical moldings and stylized floral motifs pay homage to traditional Kazakh ornamentation. “We spent two months just designing the patterns for the ceilings and walls,” notes Adilshiyeva. “They’re unique, geometric, and softly expressive—never strictly classical.” A PALETTE IN BALANCE White walls serve as a clean canvas, allowing pastel tones and bold accents to emerge through carefully curated furniture—such as the sculptural Etcetera lounge chair, the arched mosaic fireplace with red detailing by artist Art Oskolok, and the Wiggle Chair by Frank Gehry near the entrance. “We were working with a large load-bearing column and used it to introduce twin arches,” says Adilshiyeva. “To me, rhythmic arches offer softness and depth—they bring order, without rigidity.” CRAFT & CURVE Throughout the space, craftsmanship takes center stage. Local artisans were commissioned to produce custom shelving, while the fireplace—featuring blue buntings and blooming poppies—required over 100 hours of handcrafting. Natural materials were layered throughout: wood for warmth, marble for refinement, metal and mirror for lightness and dimension. Even lighting became a sculptural element. In the living room, Roche Bobois’s Flou suspension floats like a glowing cloud. Over the dining table, a parabolic chandelier, also by Roche Bobois, creates a dynamic gesture in space—bridging design and geometry. Other pieces by Visual Comfort, Ingo Maurer, and New Works punctuate the apartment with a refined rhythm.

Art Antwerp returns to Antwerp Expo from December 12–15, 2024, bringing together 70 galleries and 250 international artists from 11 countries. Media Partner Yuzu Magazine December 2024 | Art & Culture FOR TR TIME to GET to KNOW ART ANTWERP words Onur Baştürk NELE VERHAEREN Managing Director ANDRIESSE-EYCK GALERIE Marijn van Kreij BELGIAN GALLERY Cindy Wright BY LARA SEDBON Stephen Whittaker DE BOER Brad Phillips DE BOER Michael St John Cut GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALERIA PRESENÇA Diogo Nogueira GALERIE CLAIRE GASTAUD Milène Sanchez GALERIE DYS Abel Burger GALERI FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERIE FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERI FLEUR + WOUTER Fiona Lutjenhuis GALLERY SOFIE VAN de VELDE Koos Buster GUY PIETERS GALLERY KETELEER GALLERY Jo Lle Dubois MAGNIN-A Amadou Sanogo UITSALLING GALLERY Aaron-Victor Peeters UITSALLING GALLERY Elia Vanderheyden BASE ALPHA GALLERY Nadia Naveau Anthena VALERIUS GALLERY Ethel Coppieters NELE VERHAEREN Managing Director ANDRIESSE-EYCK GALERIE Marijn van Kreij BELGIAN GALLERY Cindy Wright BY LARA SEDBON Stephen Whittaker DE BOER Brad Phillips DE BOER Michael St John Cut GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALERIA PRESENÇA Diogo Nogueira GALERIE CLAIRE GASTAUD Milène Sanchez GALERIE DYS Abel Burger GALERI FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERIE FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERI FLEUR + WOUTER Fiona Lutjenhuis GALLERY SOFIE VAN de VELDE Koos Buster GUY PIETERS GALLERY KETELEER GALLERY Jo Lle Dubois MAGNIN-A Amadou Sanogo UITSALLING GALLERY Aaron-Victor Peeters UITSALLING GALLERY Elia Vanderheyden BASE ALPHA GALLERY Nadia Naveau Anthena VALERIUS GALLERY Ethel Coppieters The contemporary art fair Art Antwerp, organized by Art Brussels, is returning to Antwerp Expo for its fourth edition from December 12 to 15. Since its debut in 2021, the fair has been known for its cheerful year-end atmosphere and will once again host 70 galleries carefully selected by the Invited Committee. One of Art Antwerp’s highlights is its ability to bring together both established and emerging artists. This year, visitors can look forward to large-scale installations by artists such as Aaron-Victor Peeters (Uitstalling Art Gallery), Bruno V. Roels (Gallery FIFTY ONE), Florian Tomballe (PLUS-ONE Gallery), Bert De Geyter (Settantotto Art Gallery, Ghent), and Willem Boel (BARBÉ, Ghent). To further spotlight each gallery's project, Nina Hendrickx, the former director of Antwerp’s renowned Zeno X Gallery, has been invited as the curatorial text writer. We spoke with the fair’s director, Nele Verhaeren, to learn everything we’re curious about. Over to her… What are Art Antwerp's strategies and how does it differ from other fairs? Would you consider Art Antwerp an example of the growing trend of micro or boutique art fairs? Art Antwerp stands out for its unique DNA. Often described as a "boutique fair," it favours a direct and friendly approach, with direct contact between gallery owners, collectors, artists, and visitors. The experience goes well beyond the mere discovery of art: it is also about creating memorable moments. One can admire major works, listen to inspiring talks for young collectors or more specialized collectors, wander among monumental installations in the aisles, or even enjoy a glass or a dish under the Christmas trees, all in a warm and festive atmosphere. Art Antwerp is also appreciated for its human scale size, which makes it easy to explore. Although it has a strong regional dimension, it aims to be open to the world: among the 70 participating galleries from 11 countries presenting 250 international artists. THE PROCESS IS SIMPLE, ONCE INVITED THE GALLERY IS ON BOARD What criteria do you use to select galleries for Art Antwerp? Do you also accept applications from galleries that reach out directly? A selection of galleries, done by our Invitation Committee, that participated in the previous edition of Art Antwerp are the first ones to receive an invitation to participate again. Once their applications are submitted (deadline is in spring), the Invitation Committee extends invitations to a newly selected list of international galleries. We send out invitations on behalf of the Invitation Committee to encourage these galleries to join the committed participants. The process is very simple, once invited the gallery is on board. We frequently receive spontaneous inquiries from galleries interested in participating. For these galleries, we request that they submit a detailed stand proposal along with information about their gallery profile. After careful consideration and a vote by the Invitation Committee, we inform the respective gallery whether they have been accepted or not. GALLERIES NOW PREFER SOLO PRESENTATIONS Was the representation of artists under 35 years old deliberate or coincidental? Initially, during the uncertain times of the pandemic, the fair predominantly consisted of galleries who were participating in 7 to 10 fairs annually, showcasing group exhibitions featuring established artists. Their primary motivation was to be part of a resilient event amidst the prevailing challenges. Meanwhile, the international fair calendar picked up again and nowadays there are even more fairs than ever. Galleries at Art Antwerp are now driven by a desire to establish sustainable relationships with the artistic and cultural community of Antwerp, Flanders and surrounding regions. Therefore, this shift to see more younger artists represented is a logical consequence. Younger galleries, which typically partake in fewer fairs, are inclined to feature emerging artists. Galleries are increasingly spotlighting individual artists, which is reflected in the notable proportion of solo or duo projects, making up 31% of this year's presentations. The solo presentations are the best way to for a gallery to introduce an artist. Nevertheless, it's important to acknowledge that the remaining 70% of artists are over 35 years old, and we continue to host galleries that represent highly acclaimed artists. For instance, Lelong & Co Gallery, a participant since the first edition, showcases works by big names such as Pierre Alechinsky, David Hockney, David Nash, Kiki Smith, to name a few. Maurice Verbaet Gallery presents pieces by renowned Belgian artists from the latter half of the 20th century, while Guy Pieters offers works by international established names such as Sam Francis and Yves Klein. Therefore, Art Antwerp presents a diverse array, blending the vigour of youthful talent with the gravitas of established artists. What was the purpose of introducing the Best Booth Award? What are the criteria for selecting the winner? Following the conclusion of our third edition (Art Antwerp 2023), we have observed a significant evolution in the quality and boldness of the booths. An increasing number of galleries are opting for artistically ambitious projects, often focused on the work of a single artist or a duo. Although each gallery has carte blanche to present its booth, these innovative projects have particularly captured attention, generating excitement among visitors. It is with this in mind that we have decided to create the Best Booth Prize. Several criteria will guide the selection. The committee members will evaluate, in particular: - the quality of the exhibited works, - the coherence and originality of the project, - the curatorial audacity, - the visual engagement and aesthetic impact, - the trajectory of the artist (CV) or artists presented, - and openness to diversity or emerging talents or the recognition of a career. To give an example, the project by Gallery FIFTY ONE, which presents a solo by Bruno V. Roels, is a potential candidate. Their booth, designed as a sort of waiting room leading to paradise, perfectly exemplifies boldness and originality in concept. But there are, of course, other examples. The Prize could also go to an artist’s presenting a body of work such as Marijn Van Keij at Andriesse Eyck with works on paper, drawings and collage created the last 10 years. ART ANTWERP AIMS TO MAINTAIN ITS BOUTIQUE CHARACTER What is Art Antwerp’s vision for the future? Do you plan to keep the fair boutique-sized in the coming years, or are there plans for expansion? Art Antwerp is committed to preserving the fair's intimate and boutique character. We cherish the limited capacity of the halls and the spacious aisles, which we believe are crucial to the fair's charm. The cozy atmosphere is a fundamental element that distinguishes our fair and makes it a unique experience for all who attend. Art Antwerp has established itself as a vibrant hub for a diverse community of art enthusiasts, fashion designers, architects, curators, museum directors, art lovers, and entrepreneurs. Attending an art fair is more than just an activity; it's a lifestyle choice that resonates with the cultural and creative interests of a discerning audience. Year after year, we've seen a steady increase in the number of visitors. We are committed to maintaining this momentum and building upon the enthusiasm that Art Antwerp generates. Our aim is to continue fostering this dynamic environment, where passion for art and design not only brings people together but also inspires and enriches their lives. While we are dedicated to maintaining our deep local connections with a strong stake of galleries from Antwerp and we are equally focused on broadening the fair's international reach by welcoming more international galleries. Since there is no open call for applications, the existence of the fair may still be relatively unknown to foreign galleries, and we recognize the need to increase our visibility in the international art community. By adopting a more global (European) perspective, we aim to offer our visitors an even richer array of artistic talent to explore going from a mix of established to young artists. In addition to showcasing a diverse selection of art, we are committed to enhancing the overall experience of the fair. We strive to ensure that Art Antwerp remains a warm and inviting space for visitors, particularly during the festive end-of-year period. Our objective is to create an ambiance that not only exhibits outstanding art but also harmonizes with the celebratory atmosphere of the season.

Art Paris 2026 returns to the Grand Palais with around 165 galleries, curator-led sections, and a measured alternative to Art Basel and Frieze. March 27, 2026 | Art & Culture media partner YUZU ART PARIS’s RETURN to the GRAND PALAIS: Measured Yet Ambitious words Onur Basturk Held at the Grand Palais from 9–12 April 2026, Art Paris once again clarified its position within the contemporary art market — measured, yet ambitious. Notes on Art Paris 2026… A MORE LEGIBLE ALTERNATIVE - The fair’s return to the Grand Palais, an elegant emblem of Belle Époque architecture, reinforced its presence on every level. The density and compression often associated with large-scale fairs gave way to a more balanced, fluid experience. The openness of the space allowed for a clearer, more direct encounter with the works. There was continuity; works were not crowded or overlaid. Art Paris, in this sense, offered a more legible alternative alongside fairs such as Art Basel or Frieze. TWO SECTIONS STOOD OUT - In its 28th edition, Art Paris brought together around 165 galleries, presenting an ambitious program within a Paris that continues to gain momentum in the post-Brexit cultural landscape. A key element was its engagement with contemporary issues through projects led by guest curators. Two sections stood out. Babel – Art and Language in France gathered 21 artists exploring the diversity of linguistic and symbolic systems in contemporary French art. The second, developed by Alexia Fabre, deputy director of the Centre Pompidou Francilien, approached contemporary practice through the notion of “Repair” — understood not only as restoration, but as a way of living with transformation. - Greater visibility for younger galleries was another defining aspect of this year’s edition — a point frequently echoed across the fair. HIGHLIGHTS As for highlights, while difficult to map comprehensively, a selection emerges: - Sepand Danesh (A2Z Gallery) and Alireza Shojaian (Bendana Pinel). - Two distinct voices from Iran; Jeff Kovatch’s Quiet Fullness (Galerie La Forest Divonne). - Maximilen Pelet’s sculptural works in ceramic, steel and wood (Double V Gallery). - Bérangère Fromont’s portraits (Galerie Bacqueville). - Alin Bozbiciu’s striking work (Galerie Sizanieve Tarasieve) and Gustavo Nazareno’s paintings (Opera Gallery). - Also notable were the works of Giuseppe Lo Schiavo (GLOS) (Spazio Nuovo), whose practice moves between technology, science and art history. - Further presentations included Laurent Proux (Semiose Galerie), Bilal Hamdad (Galerie Templon), Anna Fasshauer (Fabienne Levy Gallery), Alison Saar (Galerie Lelong), Cristina Almodóvar (Dutko), Aurélia Jaubert (Galerie Pol Lemaîtres), Mehdi-Georges Lahlou & Raphaëlle Péria (Galerie Papillon), Daniel Buren & Shilpa Gupta (Galleria Continua), and David Tremlett (Galleria Studio G7).

Inside JCB House in São Paulo, where SUITE Arquitetos uses light, wood, stone and garden views to create a calm, connected family home. September 30, 2026 | DESIGN & INTERIORS JCB HOUSE words Noah Mercer photos Pedro Ocanhas In São Paulo, SUITE Arquitetos shapes a family home around light, material continuity and a close relationship between interior and garden. JCB House is built on a quiet architectural idea: reduce the gesture, clarify the spaces, and allow daily life to take over. Designed by SUITE Arquitetos, the residence is organised through a sequence of solids and voids that soften the boundary between inside and out, creating a home that feels open without losing intimacy. BETWEEN GARDEN AND INTERIOR The living room sits between the entrance garden and an internal courtyard, with broad openings bringing light and landscape deep into the house. A sculptural spiral staircase becomes one of the defining elements of the interior, connecting the living spaces, outdoor areas and upper floor in a continuous path. Rather than treating the garden as a backdrop, the architecture allows it to remain present throughout the house. Stone surfaces continue towards the exterior, while open sightlines keep the relationship between architecture and landscape in constant view. MATERIAL AS ATMOSPHERE Concrete, stone, wood and corten steel form the main material palette. The base is intentionally neutral, but never austere. Wood appears throughout the interiors, softening the architecture and adding warmth, while layered textures bring depth without disturbing the clarity of the lines. Furniture takes on a stronger role against this restrained background. Soft upholstery, muted tones and occasional colour give the rooms a more lived-in character. Among the pieces is SUITE Design’s Entrelaço coffee table, made from discarded silk-straw threads that are reworked and handwoven over wooden frames. A QUIET CONTINUITY Outside, the garden and entertaining area extend the rhythm of the house beyond its walls. Interior comfort gives way naturally to vegetation, light and open air, without creating a hard break between the two. The result is less about a single architectural statement than about continuity: between rooms, materials and landscape, and between the architecture itself and the everyday life unfolding within it.

Pizza Mera is a stone-oven pizzeria in Cemaller, Çanakkale, founded by Gizem and Erdem Kocaoğlu after they left corporate careers in Istanbul. January 2024 | Vol 11 TURKISH BELOW the PIZZERIA in a VILLAGE of TEN words & photos Onur Baştürk Cemaller is a small village three kilometres away from Ayvacık district of Çanakkale. When I say small, I mean really small: It has 10 inhabitants. But that’s not what’s surprising. The real surprise is that this village with 10 inhabitants has a has a delicious pizzeria called Pizza Mera and it is not possible to visit the restaurant, which is only open on Fridays, Saturdays and Sundays, without a reservation. I have seen it with my own eyes: All the tables are full and those who have come all the way without calling for a reservation have to turn back. Pizza Mera’s secrets are the energy of Gizem-Erdem Kocaoğlu, the founders of the place, as well as the pizzas coming out of stone ovens and garnished with fresh products from the region. First of all, they work like busy bees. In their little restaurant at the top of the mountain, they have no other staff. Gizem makes the pizzas, Erdem is serving. They don’t want to hire waiters and expand the restaurant. They have no desire to be open on other days of the week. They want to have the time for themselves. Their biggest desire is to spend more time with their eight-year-old daughter Lal and of course to travel more in their caravan. WE’RE IN THE MIDDLE OF NO WHERE So why did they pick this place? The very beginning of the story is actually in Istanbul. Gizem and Erdem came to this region with their caravans while working in good positions at large companies, and then decided to stay. First they take over the management of Manici Farm. In Gizem’s words, “We left everything behind and came to the middle of nowhere”. Some time passes. This time they decide to leave the Manici Farm to do something for themselves. Gizem describes those days as follows: “Our purpose of coming to the region was quite different. We wanted to spend more time with our daughter. We had drifted away from that. So we started looking for places close to Ayvacık. Because Lal had to go to school. Soon we came to the village of Cemaller. No one knew about this place. Seven people lived there. Now there are ten, including us!” Four months after they settled in Cemaller, Gizem and Erdem completed both their house and the Pizza Mera in front of the house. The reason they opened Pizza Mera is that Gizem has been loving to make pizza for years. “There was a stone oven in Manici Farm. I was already making pizza for all the employees there from time to time. This way I could gain experience,” says Gizem. And now, the well-intentioned story of this former white-collar couple from Istanbul, and of course their pizzas, is causing many people from the region to flock to the village of ten. I think that is the source of inspiration behind their story: If you do something good, it doesn’t matter if you are on top of a mountain, people will find you and reward you. Çanakkale’nin Ayvacık ilçesine üç kilometre uzaklıkta küçük bir köy Cemaller. Küçük derken, gerçekten küçük: 10 kişi yaşıyor. Ama şaşırtıcı olan bu değil. Esas hikâye, 10 kişilik bu köyün Pizza Mera isminde nefis bir pizzacıya sahip olması ve sadece cuma-cumartesi ve pazar günleri açık olan restorana rezervasyonsuz gitmenin mümkün olmaması… Gözümle gördüm: Tüm masalar doluyor, telefonda aramadan onca yolu tepenler de geri dönmek zorunda kalıyor. Pizza Mera’nın sırrı, taş fırından çıkan ve yöredeki taze ürünlerle bezenmiş pizzaları kadar mekanın kurucuları Gizem-Erdem Kocaoğlu çiftinin enerjisi. Bir kere arı gibi çalışıyorlar. Dağın başındaki restoranlarında kendilerinden başka çalışan yok. Gizem pizzaları yapıyor, Erdem servisi. Garson alıp restoranı büyütmek istemiyorlar. Haftanın diğer günleri açık olmak gibi bir hevesleri de yok. Zaman onlara kalsın istiyorlar. Sekiz yaşındaki kızları Lal’le daha çok vakit geçirmek ve tabii karavanlarına atlayıp gezmek en büyük arzuları. HİÇLİĞİN ORTASINA GELDİK Peki neden burayı seçmişler? Hikâyenin en başı aslında İstanbul. Gizem ve Erdem kurumsal şirketlerde iyi pozisyonlarda çalışırken karavanlarıyla bu bölgeye geliyor, sonra da kalmaya karar veriyor. Önce Manici Çiftlik’in işletmesini üstleniyorlar. Gizem’in deyişiyle, “her şeyi bırakıp çat diye hiçliğin ortasına geliyorlar”. Aradan bir süre geçiyor. Bu kez kendilerine göre bir şey yapmak için Manici Çiftlik’ten ayrılmaya karar veriyorlar. Gizem o günleri şöyle anlatıyor: “Bölgeye geliş amacımız farklıydı. Kızımızla daha çok vakit geçirmek istiyorduk. Bundan sapmıştık. Böylece Ayvacık’a yakın yerler bakmaya başladık. Çünkü Lal’in okulu vardı. Derken Cemaller Köyü’ne geldik. Kimse burayı bilmiyordu. Yedi kişi yaşıyordu. Şimdi biz dahil on kişi oldu!” Gizem ve Erdem, Cemaller Köyü’ne yerleştikten dört ay sonra hem evlerini hem de evin önündeki Pizza Mera’yı tamamlıyorlar. Pizza Mera’yı açmalarının nedeni ise Gizem’in yıllardır pizza yapmayı seviyor oluşu. “Manici Çiftlik’te taş fırın vardı. Arada bir orada tüm çalışanlara zaten pizza yapıyordum. Bu sayede kilometre yapmış oldum” diyor Gizem. İLHAM VERİYOR Ve şimdi, eski beyaz yakalı İstanbullu çiftin bu iyi niyetli hikâyesi ve tabii pizzaları, bölgede yaşayan birçok insanın on kişilik köye akın etmesine yol açıyor. Bana kalırsa onların hikâyesinin ilham veren damarı bu: İyi bir şey yaparsanız, isterseniz dağ başında olun farketmez, insanlar mutlaka sizi bulup ödüllendiriyor. for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart

Verina Astra in Sifnos pairs George Sfakianakis’s landscape-led architecture with Isidora Chandeli’s slow hospitality and seasonal dining at Bostani. July 4, 2026 | VOL 19 SIFNOS at its OWN PACE words Noah Mercer photos LIFESTYLE — Victoria Garcia Martinez, Sofia Kostantakopoulou ARCHITECTURAL — George Sfakianakis As Isidora Chandeli, managing partner of Verina Astra, puts it: “Sifnos has a quiet confidence. There is a strong sense of measure here — in the landscape, in the villages, in the way people live — creating a balance that is increasingly rare in the Cyclades.” From the moment I arrived, Sifnos felt different. It doesn’t announce itself in the way other Cycladic islands do. It carries a certain presence, but never raises its voice. The island asks for a certain effort — to look closer, to move slower. In return, it offers something increasingly rare — distance from urgency. AN ISLAND THAT DOESN’T RAISE ITS VOICE Verina Astra feels in step with the island. Set on a quiet hillside above the Poulati area, overlooking the Aegean, the hotel follows the contours of the land, allowing light, wind and sea views to shape the experience. Each of the 16 suites opens to uninterrupted views and generous outdoor spaces, blurring the line between interior and landscape. “We wanted to create a space that encourages a slower rhythm,” Chandeli says, “a place where guests can step away from external noise and reconnect with themselves, with nature, and with the simplicity of island life. The architecture and layout are designed to frame stillness, privacy and contemplation, rather than movement or spectacle.” A HOTEL IN STEP WITH THE LANDSCAPE At Verina, gastronomy sits at the center. At Bostani, the group’s farm-to-table restaurant set within an organic garden, Mediterranean cuisine is guided by seasonality and the agricultural traditions of Sifnos. “Local gastronomy and craft are fundamental to how we think about hospitality,” Chandeli explains. “On Sifnos, food, ceramics and everyday rituals are deeply connected to identity and heritage. This has shaped not only Bostani, but the overall philosophy of the hotel.” When asked what not to miss on a first visit, Chandeli keeps it simple: a sunset walk along one of the island’s paths, ending with dinner in a small village. Landscape, light and a deeply rooted culinary culture — it’s all there. - The full story is featured in Vol.19 - Print / NEW VOL XIX - Aegean & Mediterranean 2026 €22,00 Price Add to Cart

At Casa Santo Origen, Noah Mercer explores an eight-suite Oaxaca hotel by Luis García R., with local craft and restaurants Entre Sombras and Entre Leños. July 20, 2026 | TRAVEL a SLOWER SIDE of OAXACA words Noah Mercer photos Courtesy of Casa Santo Origen Twelve minutes from Oaxaca's historic centre, the pace begins to shift. Streets give way to endemic vegetation and, behind a series of warm stone walls, Casa Santo Origen reveals itself gradually. The stay begins not with a formal check-in but with a cup of pennyroyal tea — a small ritual that immediately sets the tone. With just eight suites, the adults-only boutique hotel offers an intimate interpretation of contemporary Oaxacan hospitality, where architecture, craftsmanship and gastronomy are conceived as parts of the same experience. A CONTEMPORARY OF OAXACA Designed by architect Luis García R., Casa Santo Origen doesn't recreate traditional Oaxacan architecture; it translates it into a quieter, contemporary language. Stepped volumes, clean geometries, arcades and a vaulted passage draw inspiration from the region's historic convents and aqueducts without slipping into nostalgia. The material palette is equally rooted in place. Yellow cantera stone from Magdalena de Apasco lends warmth to the restrained architecture, while endemic planting, patios and shaded terraces soften the transition between built space and landscape. Rather than making dramatic gestures, the hotel unfolds gradually, revealing gardens, intimate courtyards and a saltwater pool designed as places to pause rather than perform. The result feels less like a destination hotel than a carefully composed retreat — one that embraces Oaxaca's slower rhythm instead of trying to escape it. CRAFT AS INTERIOR LANGUAGE The interiors continue the same quiet dialogue between contemporary design and local tradition. Rather than relying on decoration, they build atmosphere through texture, materiality and craftsmanship. A bespoke fragrance with notes of white tea and jasmine accompanies handmade textiles, traditional embroidery, hammered copper bathtubs from Santa Clara del Cobre and custom furniture crafted from macuil wood. Works by predominantly Oaxacan artists appear throughout the hotel, with the collection evolving over time, turning Casa Santo Origen into an ongoing platform for local creative voices rather than a static display. WHERE DESIGN MEETS THE TABLE Food is treated as another expression of place. At Entre Sombras, Mediterranean cooking meets Oaxacan ingredients in an all-day menu that moves effortlessly from breakfast to dinner. Just a few steps away, Entre Leños celebrates wood-fired cooking through family recipes and ancestral techniques that continue to shape the region's culinary identity. Mezcal naturally takes centre stage at the bar, where five house-produced labels are served alongside curated tastings and cocktails centred around Oaxaca's most iconic spirit. More than a boutique hotel, it offers a thoughtful way into Oaxaca — through its architecture, its makers, its cuisine and, above all, its slower rhythm.

Koleksiyon’s Minipod, designed by Defne Koz and Marco Susani, wins the 2025 Compasso d’Oro and joins the ADI Design Museum collection in Milan. Deceember 27, 2025 | PRODUCT DESIGN MINIPOD: a SOFTER WAY to WORK Designed by Defne Koz and Marco Susani for Koleksiyon, Minipod has been awarded the Compasso d’Oro 2025, one of the most established honours in international design. Announced at Expo 2025 Osaka and presented in Milan, the award also places Minipod in the permanent collection of the ADI Design Museum. SOFT WORK HABITAT Minipod is part of Koleksiyon’s ongoing exploration of the Soft Work Habitat—a design approach that challenges rigid, modernist work environments in favour of more adaptable, human-centred spaces. Inspired by David Sim’s Soft Citythinking, the concept translates urban softness into the scale of everyday work. A NEW KIND OF WORK POD Responding to post-pandemic shifts in working culture, Minipod moves beyond the conventional desk-and-chair setup. Compact and sculptural, it creates a semi-enclosed thinking capsule suitable for open offices, homes, and shared workspaces—offering focus without isolation. Height-adjustable for seated or standing use, it integrates wired and wireless power solutions, acoustic support, and a gently embracing backrest that balances privacy with openness. Steel elements are softened through fabric upholstery, introducing warmth into professional settings. DESIGNED TO ADAPT More than a functional object, Minipod responds to how people actually work today—across different postures, rhythms, and degrees of concentration. It invites movement, focus, and pause, creating moments of calm within collective environments. Conceived not simply as office furniture but as a living object, Minipod addresses contemporary needs for flexibility, concentration, and emotional comfort. Its Compasso d’Oro recognition reflects a broader shift toward design that prioritises human experience and cultural relevance over fixed typologies.

URBANJOBS redesigns Kitchen, The Trattoria and DAHA at The Bodrum EDITION with chefs Osman Sezener, Stefano Ciotti and Mehmet Akdağ of 7 Mehmet. July 29, 2026 | DESIGN & INTERIORS REDESIGNING DINING at the BODRUM EDITION words Onur Baştürk photos İbrahim Özbunar With the redesign of three restaurants at The Bodrum EDITION , Istanbul-based studio URBANJOBS explores how a single hospitality identity can accommodate three distinct culinary cultures—without losing its architectural coherence. The best hospitality interiors rarely compete with the experience. Instead, they quietly shape it. At The Bodrum EDITION, architecture becomes part of the dining experience not through dramatic gestures, but through atmosphere, materiality and a careful sense of place. Rather than approaching the restaurants as independent destinations, the project conceives them as variations on a shared architectural language—one that remains faithful to the understated elegance of EDITION Hotels while allowing each venue to express its own atmosphere, material palette and identity. The result is less a collection of restaurants than a sequence of atmospheres. FRAMING THE LANDSCAPE Kitchen , led by Michelin-starred chef Osman Sezener, takes its cues from the Aegean. The architecture follows the same direction. White stone, pale timber and a generous colonnade opening towards the sea allow the landscape to become part of the interior. An open raw bar extends onto the terrace, softening the boundary between preparation and dining, while marble surfaces reinforce the restrained material palette that defines the space. Calm, tactile and deeply connected to its setting, the restaurant reflects Sezener's cuisine without ever illustrating it. DESIGNING FAMILIARITY The mood shifts at The Trattoria . Created together with Michelin-starred chef Stefano Ciotti, the restaurant draws on the warmth of Italian hospitality through timber-lined surfaces, monochrome family photographs and a courtyard framed by olive trees. Rather than recreating Italy, the design evokes its everyday rituals and quiet familiarity, balancing the relaxed spirit of a neighbourhood trattoria with the refined sensibility of EDITION. BUILDING WITHOUT BUILDING DAHA , developed with Mehmet Akdağ of the renowned restaurant 7 Mehmet, presents an entirely different architectural challenge. With no roof or permanent structure, the project relies on oversized custom-designed floor lamps to establish rhythm, scale and verticality across the open-air dining space. More than lighting elements, they become architectural markers that define the restaurant after sunset while leaving the sky unobstructed. What ultimately connects the three restaurants is not a shared aesthetic, but a shared discipline. Each remains in dialogue with the quiet identity of EDITION, while allowing its chef's culinary philosophy to shape the experience in a distinct way. At a time when hospitality interiors often compete for attention through spectacle, this project takes a more measured approach. Here, architecture doesn't seek attention. It quietly frames the moments that matter.

February 2023 | Design & Interiors english below PIERO LISSONI Yazı | Onur Baştürk İ talyan mimar ve tasarımcı Piero Lissoni Milano'da büyüdü. Çevresi ve ilgi alanları doğal olarak onu mimar ve tasarımcı olmaya yöneltti. 1986'da mimari, sanat yönetimi, iç tasarım ve ürün tasarımına odaklanan global stüdyo Lissoni Associati’yi kurdu. Daha sonra markası Milano ve New York’ta birer ofisi bulunan Lissoni&Partners'a evrildi. Kısa sürede üst düzey otel ve konut projelerinin aranan ismi olan Lissoni’nin portföyünde Ayer alan en parlak projeler Amsterdam’daki Conservatorium Hotel ve Hırvatistan’daki Grand Park Hotel. Kariyeri boyunca Cappellini, Alessi, Flos, De Padova ve Kartell gibi prestijli mobilya markalarıyla da çalışan Lissoni, bu yılın başında köklü İtalyan mobilya markası B&B Italia’nın kreatif direktörlüğü görevini de üstlendi. B&B Italia’nın küresel imajını yeniden şekillendirmeyi amaçlayan bu güçlü işbirliğinin aslında bir geçmişi var. Lissoni son dört yılda B&B Italia için çeşitli tasarımlar yaratmıştı. Bu tasarımlar arasında modüler Dock kanepesi, Liagò depolama sistemi ve Borea dış mekan koleksiyonu yer alıyordu. 54 yaşındaki Lissoni şimdi B&B Italia’nın tüm görsel kimliğini, stilistik kodunu geliştirmeye hazırlanıyor. Lissoni yeni pozisyonunda hem markanın mirasına saygı duyan hem de geleceğe taşınmasını sağlayan bir strateji üzerinde çalışmayı planlıyor. O stratejilerden biri de daha sürdürülebilir bir tasarım markası olmak. Nitekim Lissoni'nin marka için daha önce yaptığı Borea tasarımı bunun ilk adımlarından biriydi. Borea, geri dönüştürülebilir alüminyum ve geri dönüştürülmüş pet şişelerden elde edilen polyester elyaf minderlerden oluşuyordu. Çok popüler olan Borea için Lissoni, “1920'lerden kalma bir bisikletin, yarış arabasının ve hatta bir kanepenin melezi” demişti bir röportajında. Lissoni’nin yeni pozisyonunu konuşmak için Milano’daki ofisine bağlandım ve ünlü tasarımcıya B&B Italia özelindeki hedeflerini sordum. “BOREA’NIN HER BİR ÖĞESİ YENİDEN KULLANILABİLİR” B&B Italia’daki yeni pozisyonunuzdaki ana hedef hem markanın geçmişine saygı duymak hem de geleceğe taşımak. Bunu nasıl yapacaksınız? Benim işim daha çok bir ince ayar meselesi. Şirketin modern olana yönelik yeteneğini daha fazla ortaya çıkarmak istiyorum. Belki tarz konusunda biraz daha risk alarak bunu yapacağım. Ama bunu geçmişle süreklilik içinde ve markanın tarihine saygı duyan bir dille gerçekleştireceğim. Tüm bunların yanı sıra iletişim üzerinde sürekli çalışmak da stratejilerim arasında. Markanın geleceğe uzanmasını sağlayan ilk adımını Borea koleksiyonuyla attınız aslında. Borea tasarımı geri dönüştürülebilir ve geri dönüştürülmüş malzemelerden oluşuyordu. Borea’nın çıkış noktası tamamen sürdürülebilirlik üzerine kuruluydu diyebilir miyiz? Kesinlikle! Borea tasarım, konfor, dayanıklılık ve sürdürülebilirlik gibi sıra dışı özelliklere sahip bir eko-tasarım koleksiyonu. Kullanım ömrü bittiğinde ayrılabilen, geri dönüştürülmüş ve geri dönüştürülebilir malzemelerden oluyor. İstenirse Borea’nın her bir öğesi yeniden kullanılabilir ya da çevreye zarar vermeyecek şekilde bertaraf edilebilir. Çünkü Borea’nın ana malzemesi alüminyum son derece güçlü ve dayanıklı. Kolayca geri dönüştürülebilir ve bu nedenle sonsuz sayıda ürün üretmek için tekrar tekrar kullanılabilir. “TASARIM SORUMLU VE DÜRÜST OLMALI” Bir yandan tüm dünya iklim krizinin etkileriyle boğuşuyor. Bu anlamda tasarımın yakın gelecekte gideceği yön sizce nasıl olmalı? Tasarımın sorumlu ve dürüst olması gerektiğine inanıyorum. İnşa eden, çabalarını ve hayallerini yaptığı işe adayanların çeşitli sorumluluk seviyeleri var. Bu nedenle tasarım, olabildiğince dürüst olmanıza, malzemeleri en iyi şekilde kullanmanıza, güvenilir ve profesyonel olmanıza yardımcı olabilir. Bir yandan Lissoni&Partners devam ediyor. Sizin için hangisi daha öncelikli ve kreatif olarak ağır basıyor? Mobilya mı yoksa bir iç mekanı baştan sonra tasarlamak mı? Bir ailede bir çocukla diğeri arasında nasıl seçim yaparsınız? Yapamazsınız. Biri daha güzeldir, diğeri farklıdır, öteki daha özeldir; ama hiçbirini seçemezsiniz. Çünkü her birinin harika nitelikleri ve bazen de kusurları vardır. Onları olduğu gibi kabul edersiniz. Ben de bu işler arasında hiçbirini o şekilde düşünüp birbirinden ayırmıyorum. Geçmişte yaptığınız Eda-Mame tasarımı çok sevdiklerimden biri. Tasarım yaparken sizi neler etkiliyor? Dönemden döneme etkilendiğiniz, ilham aldığınız şeyler değişiyor mu? Genel olarak hayat diyebileceğimiz şeyden ilham alıyorum. Hayat o kadar çok şey içeriyor ki: Edebiyat, şiir, fotoğraf, sinema, yemek, seyahat, kokular, kıyafetler, insanlar… Bir proje üzerinde çalışırken tek bir referans noktası seçmek benim için imkansız. “GELECEK, TASARIMCININ DEĞİL KARMAŞIK BİR SİSTEMİN ELİNDE” Dünya pandemiyle beraber değişti ve değişmeye devam ediyor. Bu anlamda tasarım nasıl etkilendi? Daha mı sadeleşti? Hem bireysel profesyoneller hem de şirketler adına sürekli bir değişim araştırması öngörüyorum. Artık en sorumlu şirketlerde bile kalite arayışında sürekli bir kararlılık, çevreye ve malzemelere karşı akıllı ve saygılı davranma, her şeyden önce de yüksek kaliteli kaynakları mümkün olan en iyi şekilde kullanma arzusu var. Bu nedenle gelecek tasarımcıların elinde değil. Şirketlerin ve bizim sadece bir parçası olduğumuz karmaşık bir sistemin elinde.

XO Cape Arnna brings Yeşim Kozanlı Architects & Interior Design’s Orchestrated Design to a multi-sensory hotel on the Fethiye Coast. September 10, 2025 | DESIGN & INTERIORS ORCHESTRATED DESIGN on the FETHIYE COAST words Noah Mercer photos İbrahim Özbunar - 645 Studio On the sunlit cape of Fethiye, on Turkiye’s southern coast, XO Cape Arnna rises as a destination where architecture, history, and experience converge. Designed by Yeşim Kozanlı Architects & Interior Design, the hotel draws inspiration from the region’s ancient cultures—particularly the Luwians, known as the “children of light”—and reimagines their spirit of hospitality for today. MULTI-SENSORY JOURNEY The design philosophy, described as Orchestrated Design, treats architecture like a symphony: each space takes on its own role, creating harmony between light, sound, texture, scent, and taste. From the lobby, envisioned as a luminous prelude, to the main axis that links dining and gathering spaces, the hotel unfolds as a multi-sensory journey. Olive trees appear like recurring notes throughout the interiors, grounding the design in the local landscape. SPACES THAT ENGAGE THE SENSES Every corner of XO Cape Arnna has been conceived as a “stage” for experience. The lobby’s lighting shifts throughout the day to create rhythm, spa ceilings shimmer with reflective surfaces inspired by flowing water, and the diverse gastronomy venues capture cultural richness with distinctive atmospheres. A patisserie channels the freshness of a spring garden, while restaurants ranging from Italian to Asian cuisines each carry their own identity. Pastel tones, organic forms, and the recurring presence of olive trees soften the atmosphere, while reflective ceilings, dark woods, and natural stone add depth and character to the interiors. EXTRA ORDINARY HOSPITALITY The name XO is derived from both “Extra Old”—symbolizing maturity and refinement—and “Extra Ordinary,” embodying a philosophy that goes beyond the expected. More than a physical structure, Cape Arnna is envisioned as a living composition. Guests become active participants in its rhythm, immersed in layers of light, sound, and scent as part of a carefully orchestrated design narrative.