Search this site

Media Partner Yuzu Magazine December 2024 | Art & Culture FOR ENGLISH BUTİK VE FARKLI: ART ANTWERP words Onur Baştürk NELE VERHAEREN Managing Director ANDRIESSE-EYCK GALERIE Marijn van Kreij BELGIAN GALLERY Cindy Wright BY LARA SEDBON Stephen Whittaker DE BOER Brad Phillips DE BOER Michael St John Cut GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALERIA PRESENÇA Diogo Nogueira GALERIE CLAIRE GASTAUD Milène Sanchez GALERIE DYS Abel Burger GALERI FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERIE FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERI FLEUR + WOUTER Fiona Lutjenhuis GALLERY SOFIE VAN de VELDE Koos Buster GUY PIETERS GALLERY KETELEER GALLERY Jo Lle Dubois MAGNIN-A Amadou Sanogo UITSALLING GALLERY Aaron-Victor Peeters UITSALLING GALLERY Elia Vanderheyden BASE ALPHA GALLERY Nadia Naveau Anthena VALERIUS GALLERY Ethel Coppieters NELE VERHAEREN Managing Director ANDRIESSE-EYCK GALERIE Marijn van Kreij BELGIAN GALLERY Cindy Wright BY LARA SEDBON Stephen Whittaker DE BOER Brad Phillips DE BOER Michael St John Cut GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALERIA PRESENÇA Diogo Nogueira GALERIE CLAIRE GASTAUD Milène Sanchez GALERIE DYS Abel Burger GALERI FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERIE FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERI FLEUR + WOUTER Fiona Lutjenhuis GALLERY SOFIE VAN de VELDE Koos Buster GUY PIETERS GALLERY KETELEER GALLERY Jo Lle Dubois MAGNIN-A Amadou Sanogo UITSALLING GALLERY Aaron-Victor Peeters UITSALLING GALLERY Elia Vanderheyden BASE ALPHA GALLERY Nadia Naveau Anthena VALERIUS GALLERY Ethel Coppieters Art Brussels’ın düzenlediği global modern sanat fuarı Art Antwerp, dördüncü edisyonuyla 12-15 Aralık tarihleri arasında Antwerp Expo'ya geri dönüyor. 2021'deki lansmanından bu yana keyifli bir yıl sonu atmosferiyle karakterize edilen Art Anwerp, Davet Komitesi tarafından özenle seçilen 70 galeriye ev sahipliği yapacak. Hem köklü hem de yeni sanatçıları bir araya getirecek olan Art Antwerp’in en önemli özelliklerinden biri de Aaron-Victor Peeters (Uitstalling Sanat Galerisi), Bruno V. Roels (Galeri FIFTY ONE), Florian Tomballe (PLUS-ONE Galeri), Bert De Geyter (Settantotto Sanat Galerisi, Gent) ve Willem Boel (BARBÉ, Gent) gibi sanatçıların büyük ölçekli enstalasyonlarını sergileyecek olması. Her galerinin projesini daha iyi vurgulamak için Antwerp'in ünlü galerisi Zeno X'in eski direktörü Nina Hendrickx'in küratöryel metin yazarı olarak davet edildiğini de hatırlatalım. Fuarla ilgili merak ettiğimiz her şeyi fuarın direktörü Nele Verhaeren’e sorduk. Şimdi söz onda… Art Antwerp'i diğer fuarlardan farkı nedir? Art Antwerp'i giderek büyüyen mikro ya da butik sanat fuarları trendinin bir örneği olarak görebilir miyiz? Art Antwerp benzersiz DNA'sıyla öne çıkıyor. Butik olarak tanımladığımız fuar; galeri sahipleri, koleksiyonerler, sanatçılar ve ziyaretçiler arasında doğrudan temas kurarak samimi bir yaklaşımı tercih ediyor. Bu deneyim sanatın keşfedilmesinin çok ötesine geçip unutulmaz anlar yaratıyor. Önemli eserleri hayranlıkla izleyebilir, genç koleksiyoner ya da daha uzman koleksiyonerler için ilham verici konuşmaları dinleyebilir, anıtsal enstalasyonlar arasında dolaşabilir ve hatta Noel ağaçları altında bir kadeh şarap içip yemeğin tadını çıkarabilirsiniz. Art Antwerp güçlü bir bölgesel boyuta sahip olmasına rağmen dünyaya açık olmayı da hedefliyor: 11 ülkeden 70 katılımcı galeri arasında 250 uluslararası sanatçı yer alıyor. BİR KEZ DAVET EDİLEN GALERİ KABUL EDİLMİŞ DEMEKTİR Art Antwerp’e katılım kriterleri neler? Art Antwerp'in bir önceki edisyonuna katılmış olan galeriler davet komitemiz tarafından yapılan bir seçimle tekrar katılım daveti alan ilk galeriler oluyor. Başvurular yapıldıktan sonra (son başvuru tarihi ilkbahar), davet komitesi yeni seçilen uluslararası galeriler listesine davetiye gönderiyor. Süreç çok basit, bir kez davet edilen galeri katılmış demektir. Katılmak isteyen galerilerden sık sık spontane sorular alıyoruz. Bu galerilerden, galeri profillerine ilişkin bilgilerle birlikte ayrıntılı bir stand teklifi sunmalarını talep ediyoruz. Dikkatli bir değerlendirme ve davet komitesi tarafından yapılan oylamanın ardından ilgili galeriye kabul edilip edilmediklerini bildiriyoruz. GALERİLER ARTIK SOLO SUNUMLARI TERCİH EDİYOR Bu yılki fuarda yer alan sanatçıların yüzde 30'unun 35 yaşın altında olması dikkat çekici. Bu bir tesadüf mü yoksa bilinçli bir tercih mi? Fuarda genç sanatçıların ağırlıkta oluşu Art Antwerp'in değişen bağlamının nihai bir sonucu. Başlangıçta, yani pandeminin belirsiz zamanlarında, fuar ağırlıklı olarak yılda 7 ila 10 fuara katılan ve lokal sanatçıların yer aldığı grup sergileri sergileyen galerilerden oluşuyordu. Galerilerin başlıca motivasyonu, mevcut zorlukların ortasında dirençli bir etkinliğin parçası olmaktı. Ardından global fuar takvimi yeniden canlandı ve bugünlerde her zamankinden daha fazla fuar var. Art Antwerp'teki galeriler artık Antwerp, Flanders ve çevre bölgelerin sanat ve kültür camiasıyla sürdürülebilir ilişkiler kurma arzusuyla hareket ediyor. Dolayısıyla, daha genç sanatçıların temsil edilmesine yönelik bu değişim mantıklı bir sonuç. Daha az sayıda fuara katılan genç galeriler, gelişmekte olan sanatçılara yer verme eğiliminde. Galeriler giderek daha fazla bireysel sanatçıyı ön plana çıkarıyor, bu da bu yılki sunumların yüzde 31'ini oluşturan solo ya da ikili projelerin oranına yansıyor. Solo sunumlar bir galeri için sanatçıyı tanıtmanın en iyi yolu. Bununla birlikte, sanatçıların geri kalan yüzde 70'inin 35 yaşın üzerinde olduğunu ve çok beğenilen sanatçıları temsil eden galerilere ev sahipliği yapmaya devam ettiğimizi söylemeliyim. Mesela ilk edisyondan bu yana katılımcı olan Lelong&Co Gallery, Pierre Alechinsky, David Hockney, David Nash, Kiki Smith gibi büyük isimlerin eserlerini sergiliyor. Maurice Verbaet Gallery, 20. yüzyılın ikinci yarısından tanınmış Belçikalı sanatçıların eserlerini sunarken Guy Pieters, Sam Francis ve Yves Klein gibi uluslararası tanınmış isimlerin eserlerine yer veriyor. Dolayısıyla Art Antwerp, genç yeteneklerin canlılığı ile köklü sanatçıların ağırbaşlılığını harmanlayan bir seçki sunuyor. En İyi Stant Ödülü'nün verilmesinin amacı nedir? 2023’teki üçüncü edisyonumuzun ardından stantların kalitesi ve cesaretinde önemli bir gelişme gözlemledik. Giderek artan sayıda galeri, genellikle tek bir sanatçının ya da ikilinin çalışmalarına odaklanan, sanatsal açıdan iddialı projeleri tercih ediyordu. Her galeri kendi stantını sunma konusunda tam yetkiye sahip olsa da bu yenilikçi projeler özellikle dikkat çekiyor ve ziyaretçiler arasında heyecan yaratıyor. İşte bu düşünceyle En İyi Stant Ödülü'nü oluşturmaya karar verdik. Bu ödül cesur ya da sıra dışı bir sunumla kendini öne çıkaran bir galeriyi tanımayı ve vurgulamayı amaçlıyor. Bir örnek vermek gerekirse, Bruno V. Roels'in bir solosunu sunan Gallery FIFTY ONE'ın projesi potansiyel bir adaydır. Cennete giden bir tür bekleme odası olarak tasarlanan stantları, konseptteki cesaret ve özgünlüğü mükemmel bir şekilde örnekliyor. FUARIN SAMİMİ VE BUTİK KARAKTERİNİ KORUYACAĞZ Art Antwerp'in gelecek vizyonu nedir? Fuarı önümüzdeki yıllarda yine butik boyutta mı tutmayı planlıyorsunuz, yoksa büyüme planları var mı? Art Antwerp, fuarın samimi ve butik karakterini korumaya kararlı. Fuarın cazibesi için çok önemli olduğuna inandığımız salonların sınırlı kapasitesine ve geniş koridorlara değer veriyoruz. Rahat atmosfer, fuarımızı farklı kılan ve katılan herkes için eşsiz bir deneyim haline getiren temel bir unsur. Art Antwerp, sanat meraklıları, moda tasarımcıları, mimarlar, küratörler, müze müdürleri, sanatseverler ve girişimcilerden oluşan çok çeşitli bir topluluk için canlı bir merkez olarak kendini kanıtladı. Bir sanat fuarına katılmak sadece bir etkinlikten daha fazlasıdır; seçici bir kitlenin kültürel ve yaratıcı ilgi alanlarıyla rezonansa giren bir yaşam tarzı seçimidir. Her geçen yıl ziyaretçi sayısında istikrarlı bir artış görüyoruz. Bu ivmeyi sürdürmeye ve Art Antwerp'in yarattığı coşkuyu geliştirmeye kararlıyız. Antwerp'teki güçlü galerilerle lokal bağlantılarımızı sürdürmeye ve daha fazla uluslararası galeriyi ağırlayarak fuarın global erişimini genişletmeye de odaklanmış durumdayız. Açık bir başvuru çağrısı olmadığından fuarın varlığı yabancı galeriler tarafından halen bilinmiyor olabilir ve global sanat camiasında görünürlüğümüzü artırmamız gerektiğinin farkındayız. Daha küresel bir bakış açısı benimseyerek ziyaretçilerimize lokal sanatçılardan genç sanatçılara kadar keşfedebilecekleri zengin bir yelpaze sunmayı amaçlıyoruz.

Between House and Garden is a modern North Vancouver farmhouse with interiors by HB Design and an open landscape by Donohoe Living Landscapes. March 22, 2026 | DESIGN & INTERIORS BETWEEN HOUSE and GARDEN A modern farmhouse shaped by landscape and continuity. words Noah Mercer photos Ema Peter Set within a residential pocket of North Vancouver, this project begins with a simple move: bringing together two neighbouring plots into a single, continuous landscape. What emerges is less a house, more a sequence — a main residence, a pool house and a greenhouse, held together by a garden that quietly does most of the work. The architecture follows a modern farmhouse language, but without leaning on nostalgia. It stays restrained, letting material and proportion carry the space. The landscape is not an addition here. It’s the structure. INTERIORS THAT HOLD THEIR TONE The interiors, designed by HB Design, led by Jennifer Heffel and Shannon Bradner, are built around a palette that feels grounded rather than styled. Neutral tones drawn from the surroundings sit alongside darker accents. Nothing feels overly composed. Wood, porcelain tile and quartzite are layered in a way that softens the architecture without diluting it. Storage is absorbed into the structure through custom millwork, keeping the spaces calm and uncluttered. Light is handled carefully. It’s not treated as a feature, but as something that moves across surfaces during the day, changing how materials read. Decorative lighting appears in moments, but never insists on itself. There’s a clear intention here: to create interiors that support daily life without constantly announcing their presence. A LANDSCAPE THAT STAYS OPEN The landscape, designed by Donohoe Living Landscapes under Ryan Donohoe, sets the rhythm of the project. There’s a precise structure to it — paths, terraces and screening elements are all carefully placed — but the planting is allowed to loosen over time. Japanese maples form a light canopy, while grasses and perennials fill in gradually, softening edges and creating depth. Around the pool, the atmosphere shifts. The space opens up, becoming more informal, more social. It’s easy to imagine it in use — doors open, movement flowing between inside and out. What stands out, though, is the decision not to close everything off. Parts of the landscape remain accessible — laneway gardens, planting corridors, even the greenhouse. It’s a subtle move, but it changes the character of the project. The garden doesn’t separate; it connects. BUILT WITH A LONG VIEW The build, led by Meister Construction and Gordon Gildemeister, brings a certain clarity to the project. The approach is straightforward: protect the design intent, and make sure it holds up over time. Materials are chosen with that in mind. Brick, wood and metal are used in a way that feels familiar, but slightly reworked — lighter, more open. Large glazed areas balance the solidity, keeping the house from feeling heavy. A HOUSE THAT SETTLES IN What stays with you is not a single gesture, but the overall balance. Architecture, interiors and landscape read as one idea — not forced, not over-resolved. There’s enough structure to hold it together, and enough looseness to let it evolve. It’s not a house trying to stand out. It’s one that settles in — into its site, into its neighbourhood, and into the routines of the people living there. SOURCES Selected pieces include works by Flexform, B&B Italia, Poliform, &Tradition, Bocci and Apparatus, among others.

Annie Leslau renovates a 19th-century home in Sag Harbor, preserving original details while bringing warmth, light and a fluid modern layout. July 27, 2025 | DESIGN & INTERIORS ANNIE LESLAU’s SAG HARBOR EDIT words Karine Monie photos Kirsten Francis interior design Annie Leslau Once a quiet summer refuge, this 19th-century gem has grown into a multi-generational sanctuary. Located in historic Sag Harbor, the home was originally built in 1890 as a modest village shop—and today, thanks to interior designer Annie Leslau, it gracefully bridges past and present. Leslau led a sensitive renovation, preserving original details like the exposed beams and antique windows while bringing in a fresh sense of lightness and flow. “The renovation is a testament to respecting history while embracing the future,” she notes. The result is a home that feels both lived-in and renewed—warm, timeless, and deeply connected to its story. AN ATMOSPHERE ROOTED IN WARMTH The design palette leans into soft, creamy tones—no cool hues allowed, per the homeowner’s wishes. Natural materials take center stage: aged wood, vintage textiles, marble, porcelain tiles, and unlacquered brass come together in a gentle rhythm that feels both tactile and intentional. HONORING A LOVE FOR VINTAGE “The homeowner had a beautiful collection of vintage furniture she’d gathered over the years,” Leslau explains. “We began with her existing pieces and layered in understated classics—sofas, chairs, casegoods—that complemented the rustic elegance already present in the home.” Every element feels curated, but never precious. BRIGHTER BY DESIGN Originally, the interiors were cloaked in dark-stained wood—walls, ceilings, everything. Leslau and her team sanded back years of heaviness to reveal the natural grain and brightness of the 19th-century planks beneath. “We wanted the space to feel like a real escape from the city: bright, airy, and calming,” she says. HERITAGE, UPDATED While its soul remains intact, the home has been gently brought into the present. - The original hardwood floors were refinished to let their natural beauty shine. - The vintage windows were restored, not replaced, letting in light through the same glass panes that once served the village shop. - The kitchen, now a mix of state-of-the-art function and old-world charm, features marble countertops and an open, flowing layout. - Bathrooms were transformed into serene, spa-like retreats with walk-in showers, marble vanities, and polished nickel fixtures that nod to the past while feeling unmistakably current. A STORY THAT FLOWS Leslau’s approach was all about continuity—creating a dialogue between old and new. The open plan connects former shop spaces with newer additions, making the transition between eras seamless. A quiet, minimalist sensibility prevails, allowing the historical textures—aged beams, restored floors, weathered windows—to take center stage. “The house is more than just a home,” Leslau reflects. “It’s a piece of Sag Harbor’s story, still unfolding.”

Maria DeCotiis’s Vancouver house balances contemporary architecture with quiet neoclassical interiors for her brother Marco DeCotiis and his daughters. May 6, 2026 | DESIGN & INTERIORS a HOUSE THAT HOLDS its SHAPE photos Tina Kulic For Italian-Canadian interior designer Maria DeCotiis, a home doesn’t need to choose between style and everyday life. In this recent project in Vancouver, she brings the two into balance — designing a house for her brother, Marco DeCotiis, and his three daughters that feels both composed and lived-in. Built in 2024, the house presents a contemporary exterior, while the interiors lean toward a quiet neoclassicism. Classic elements are used with restraint, set within a clean, modern framework. A SHARED REFERENCE The project begins with a shared visual memory. Raised in an Italian household with roots in Puglia, and shaped by frequent visits to Rome and Paris, the siblings draw from a familiar architectural language — applied here with control. Marble, plaster mouldings, white oak herringbone floors and unlacquered brass introduce continuity without nostalgia. The approach is deliberate: start with function, define a few key elements, and refine through detail. The result is measured — grounded, but current. A PLAN FOR CHANGE The structure reflects a longer view. Marco developed the house as a duplex, living in one half while renting the other — a practical move that anticipates change. Inside, the same logic holds. Spaces are open yet defined, materials tactile but durable. A single tone runs across the main floor — walls, kitchen and mouldings — creating continuity and warmth. DETAIL, NOT EXCESS The palette remains soft, with controlled shifts in tone. Burgundy in the powder room, navy in the primary suite, a muted lavender-grey in the girls’ bathroom — each gesture is precise. Some spaces carry more weight. The primary bathroom, in Eros grey marble with brass and black accents, reads as a retreat. Marco’s bedroom moves darker — more personal, more contained. Elsewhere, small details do the work. A curved black vanity, gold hardware, a saturated wall — emphasis without excess. In the end, the house is defined by balance. Lived-in, but composed. Contemporary, without urgency.

Louis & Rose’s design for a 1938 Los Feliz home pairs traditional rooms and English countryside influences with a light, layered interior in Los Angeles. November 26, 2025 | DESIGN & INTERIORS a GENTLE RHYTHM in LA words YUZU Editorial photos Will Myers production Karine Monié Louis & Rose approached this 1938 Los Feliz home with an evocative starting point: “Emily Dickinson living in the English countryside — suddenly dropped into the vibrancy of Los Angeles.” This contrast shapes the project’s tone: introspective calm meeting the cultural energy of one of LA’s liveliest neighborhoods. Rather than opening the plan, the studio preserved the home’s traditional layout, allowing each room to retain its purpose and sense of intimacy. “A defined floor plan supports both solitude and gathering,” says founder JD Irpino. “It gives the home a natural rhythm.” Drawing inspiration from early Boston and Philadelphia interiors, the design blends the pragmatism of early American homes with the charm of the British countryside — not through literal imitation, but through atmosphere. Tongue-and-groove paneling, beadboard, a built-in pantry and breakfast nook bring subtle craftsmanship to the foreground, while moments of whimsy appear in Pierre Frey’s powder-room wallpaper, bold tiles and the mix of vintage and contemporary lighting. The palette stays light and refined: whites, creams, pale greens and blues set a serene tone, paired with oak flooring, Carrara marble and hand-selected tiles from Italy and Sonoma. Visual Comfort pieces, including Thomas O’Brien’s Piaf chandelier, weave together old and new. “We see ourselves as custodians of a home’s story,” Irpino notes. “Timeless materials create continuity — a dialogue between past and present.” Throughout, playful details enliven the calm. Clarence House’s floral dining-room wallpaper introduces confident movement, while sculptural lighting and expressive color choices add character without overwhelming the space. The result is a home that feels layered and quietly expressive — a meeting point between LA brightness, New England restraint and the poetic intimacy of the English countryside.

Villa AM is AM Collective’s collectible design gallery in New York’s West Village, with shoppable objects and the Artifacts sculpture garden. May 2025 | DESIGN & INTERIORS CURATED LIVING: AM COLLECTIVE REDEFINES the GALLERY words Laura Cottrell In a time when the design world is rethinking its spaces, rhythms, and rituals, Amanda Pratt’s newly rebranded AM Collective offers a compelling model for what a contemporary gallery can be. Formerly known as Salon Design, the gallery has not only changed its name but reshaped its entire identity—moving into a 2,600-square-foot townhouse in New York’s West Village and reopening as Villa AM, a living, breathing home for collectible design. Villa AM officially opened its doors on April 24, inviting visitors into a reimagined gallery space that feels more like a thoughtfully designed home than a traditional showroom. Conceived as a more intimate setting, it allows guests to connect with design objects in a lived-in environment—one that reflects how design is increasingly woven into daily life, especially in the U.S., where the appetite for meaningful design is growing. “We’re seeing a shift in how people want to engage with design,” says founder Amanda Pratt, a former investment banker turned interior designer and art advisor. “There’s something deeply human about living with objects that tell a story, and that’s exactly what AM Collective is about.” A NEW KIND OF GALLERY EXPERIENCE Unlike traditional white-cube galleries, AM Collective embraces the storytelling power of design. Here, salon-style presentations replace solo shows, and collections debut in spaces designed for conversation and connection. The gallery’s programming is built around launches, limited editions, collaborations, and site-specific works, all carefully selected for their material intelligence and emotional resonance. Roughly 80% of AM Collective’s featured artists and designers identify as women—a statistic that speaks volumes about Pratt’s mission to support under-recognized voices in contemporary design. From textile innovators in Berlin to experimental lighting designers in Australia, each contributor is united by a commitment to craftsmanship and exploration. A HOME WHERE EVERTHING IS FOR SALE And yes—everything inside Villa AM is shoppable. Whether it’s a sculptural light fixture or a custom textile, each piece is displayed in a way that honors its function and beauty within a living space. INTO THE COURTYARD: DISCOVER ARTIFACTS On May 17, Villa AM expands its vision outdoors with the unveiling of its inaugural sculpture garden installation, Artifacts. Curated by Cola Studios, the creative duo founded by Sam Colamussi and Olya Dmitrieva, this evocative exhibition transforms the villa’s courtyard garden into a poetic, open-air stage. Featuring works by Ian Love, Cory Mahoney, Mamoun Nakumanu, and others, the sculptures appear like relics unearthed from a forgotten civilization—strange, enigmatic forms that seem to have always belonged to the landscape, patiently waiting to be discovered.

At 212 Photography Istanbul, Christopher Herwig discusses his Soviet-era bus stop series and journeys through more than 90 countries. September 10, 2025 | Art & Culture CHRISTOPHER HERWIG: BEAUTY in the EVERYDAY words Onur Basturk photos Christopher Herwig From 27 September to 12 October 2025, 212 Photography Istanbul returns for its 8th edition, bringing photography and art to nearly 30 venues across the city. Since its founding in 2018, the festival has gone beyond photography to embrace visual storytelling across disciplines, introducing audiences to diverse talents from around the world. Among this year’s highlights is Christopher Herwig, renowned for documenting Soviet-era architecture and uncovering beauty in the everyday. In this conversation, he reflects on his journeys and the story behind his iconic bus stop series. JOURNEYS IN PHOTOGRAPHY Looking back on your journey from your early years in photography to today, which experience has been the most transformative for you? When I biked from London to St. Petersburg in 2002, I anticipated that I might not see many stereotypical tourist attractions along the way, so I created a game for myself: I had to photograph something every hour while biking. This forced me to look for beauty and magic in the everyday things around me—either by finding the special qualities that made them unique or by composing the subjects in a way that made the ordinary appear like a superhero. Having travelled to more than 90 countries, which geography has most changed your perspective on photography? I love photographing in the far north of North America and Europe in the summer, when the sun takes forever to set and the light stays magical for several hours. In contrast, when I’m near the equator, I always feel rushed and unsatisfied, as the light changes so quickly during sunrise and sunset. THE ORIGINS OF A SOVIET BUS STOP STORY How did the idea of photographing Soviet-era bus stops first come about? I first noticed the bus stops while biking through Lithuania, Latvia, and Estonia, and then into Russia. I started a small collection at that point. But after moving to Kazakhstan and spending three years traveling throughout Central Asia, it felt natural to expand the collection as I discovered more along the way. Eventually, I was hooked and began traveling with the sole purpose of finding bus stops throughout all former Soviet countries. Do you see this project merely as an architectural archive, or also as a window into the socio-cultural fabric of the period? I don’t see the project so much as an architectural archive. For me, the word “archive” feels frozen in the past. I see the bus stop designs as opportunities for individual artists to express themselves. Many of them feel like works in progress, in the sense that I hope people see the images and designs, use them as inspiration, and build on them, allowing them to evolve. I also believe that some of these bus stops can serve as a window into the lives of people who lived during the Soviet Union, on an individual level, separate from the broader historical narrative. I feel I can connect with the bus stop designs through the hopes and dreams of these creative individuals. In your work, there is a clear effort to find beauty in the “ordinary objects of everyday life.” In your opinion, what kinds of stories can a bus stop tell us? For me, bus stops can be quite different from one another, and from the research we’ve done, their backstories vary widely—some were state-organized propaganda projects, while others were initiated and built by locals for their own enjoyment. This variety is what attracts me: seeing the different creative ideas expressed. For example, in Niitsiku, Estonia, a group of men from the local furniture factory decided they wanted a bus stop, and they wanted it to be something special they could be proud of. It was not a state initiative; they did it for themselves and built a fabulous bus stop they called “the Spider.” From hitchhiking from Vancouver to Cape Town, to walking across Iceland, to cycling through Europe—how did these journeys shape your relationship with photography? Being able to travel overland at a relatively slow pace is a luxury—something I’m very fortunate and grateful to have experienced for many years. Seeing the places in between the more traditionally famous locations gave me the chance to notice repeating patterns in the details that caught my eye, while also absorbing things at a more relaxed, natural pace. What has been the most unforgettable moment you experienced while shooting in remote and challenging geographies? In 2000, a small group of us were hiking in the far north of the Canadian province of Saskatchewan, looking for a very remote area with rare sand dunes. We reached the dunes, photographed them, and had arranged for a floatplane to pick us up on the shore of Lake Athabasca. But we got stuck in a storm for days. Since we were carrying a lot of heavy camera equipment, we had packed barely enough food for the trip and ran out once we were delayed. Although it may have only been a couple of days living off local berries, it felt like forever until the plane finally found us. Lessons learned: pack light, bring extra food, and always be prepared for sudden, extreme weather.

January 2023 | VOL VIII Design & Interiors below english OLAĞANÜSTÜ İKİ HAWAII EVİ yazı Alp Tekin fotoğraflar Darren Bradley K aliforniya ve Hawaii merkezli mimarlık ofisi Craig Steely Architecture’ın yaptığı olağanüstü iki yeni proje yuzu’nun favorileri arasında: Musubi House ve D Fin House. Craig Steely’nin tüm projeleri Kaliforniya ve Hawaii’deki doğanın gerçekle rüya arasında gidip gelen birer melezi olarak tanımlanıyor. Çünkü Craig Steely, hem doğanın gerçeklerini kucaklamayı önemsediğini belirtiyor hem de kendi bağlamında kök salmış tekil bir mimari geliştirmeye odaklanıyor. MUSUBI HOUSE Musubi House, Hawaii’deki Mauna Kea yanardağının kuzeydoğu yamacıyla Ohia ormanında arasında yer alan muhteşem bir konuma sahip. Ev sahipleri Hamakua sahilinin rüzgârlı doğasını kucaklayan bir ev hayal ettikleri için mimarlık ofisi projenin tüm hikâyesini bu hayal üzerinden kurgulamış. Sonuçta ortaya okyanusta yüzen bir gemi gibi duran, ama okyanus yerine çimenlerin dalgalı zemininde seyrini sürdüren bu ev çıkmış! Musubi House, Japon yemeği “onigiri”nin Hawaii versiyonu olan musubi’den ismini alıyor. Evin bu ismi alışı tamamen doğaçlama: İnşaat sırasında marangozlar proje planının musubi’ye çok benzediğini söylüyor. Daha sonra herkes projeye bu isimle seslenmeye başlayınca evin ismi de öyle kalıyor. Konumu dolayısıyla sert rüzgâr ve yağmura sürekli maruz kalan evin inşaat süreci hayli zor ve karmaşık gerçekleşmiş. Evin proje planını ise şöyle tarif etmek mümkün: Elmas şeklindeki çatıyı destekleyen bir iç mekan üçgeni ve onun içinde yer alan bir dış mekan üçgeni. İç mekan üçgeni, üç kısa kıvrımlı beton duvardan oluşuyor. Merkezdeki üçgen şeklindeki atrium ise Pahoehoe lavlarından üretilmiş bir zemine sahip. Ev sahiplerinin mahremiyete öncelik verme konusundaki isteği, Craig Steely mimarlık ofisi ekibine kapıları ve katı sınırları olmayan bir plan oluşturma özgürlüğünü sağlamış. Bu nedenle evin tüm alanları panoramik manzarayla görsel temas halinde. Çim zeminden tavana ve cam duvarların kenarına kadar manzaranın kesintisiz akışı gerçekten şahane! D FIN HOUSE D Fin House, Büyük Hawaii Adası’ndaki Kealakekua Körfezi’nin yukarısında, Kaptan Cook’un yakınında yer alıyor. D Fin House’un mimarisi oldukça güçlü ve artistik bir hareketle başlıyor: Manzara içinde yüzen ekstrüde bir daire. Üstelik tüm yapı bu formun gücünü kaybetmemesi için dikkatlice kaplanmış. Evin yuvarlak şekli sadece manzarayı çerçevelemiyor, panoramik manzarayı bükerek tüm kıyı şeridinin geniş manzarasını evin içine çekiyor. Dik çatılı çatı katı ise dairenin arkasında, 60’ların klasik D yüzgeçli sörf tahtaları gibi simetrik olarak oturtulmuş. Hawaii’nin eski dönem tek duvarlı evlerine benzer şekilde, duvarlar ve tavan çıplak çam zemin kaplamasından yapılmış. Çerçevesiz cam kenarlı duvarlar ise doğrudan glulamlara (yapıştırılmış lamine ahşap) ve zemine yönlendiriliyor. Ayrıca evin tüm mekanları merkezde duran üstü kapalı dış mekan oturma odası ve çatısız bir atrium oluşturan boşluklarla tanımlanıyor. TWO EXCEPTIONAL HAWAII HOMES writer Alp Tekin photos Darren Bradley T he two extra ordinary new projects by California and Hawaii based architecture firm Craig Steely Architecture are among the favorites: Musubi House and D Fin House. All of Craig Steely’s projects are described as a hybrid of California and Hawaiian nature travelling between reality and dream. Because Craig Steely states that he cares about embracing the realities of nature and focuses on developing a singular architecture that is rooted in its own context. MUSUBI HOUSE Musubi House enjoys a stunning location between the northeast slope of Hawaii’s Mauna Kea volcano and the Ohio forest. Since the homeowners dreamed of a house embracing the windy nature of the Hamakua beach, the architecture office built the whole story of the project based on this dream. As a result, this house has been built that looks like a ship floating in the ocean, but instead of the ocean, it sails on the undulating ground of grass! Musubi House is named after musubi, the Hawaiian version of the Japanese dish “onigiri”. The house was called “musubi” extemporarily: During construction, the carpenters say the project plan is very similar to musubi. Later, when everyone started calling the project by that name, the name of the house was determined as musubi. The construction process of the house, which was constantly exposed to strong wind and rain due to its location, was quite difficult and complex. It is possible to describe the project plan of the house as follows: An interior triangle supporting the diamond-shaped roof and an exterior triangle inside it. The interior triangle consists of three short curved concrete walls. The triangular atrium in the center has a floor made of Pahoehoe lava. The homeowners’ willingness to prioritize privacy also gave the Craig Steely architectural office team the freedom to prepare a plan without doors and rigid boundaries. Therefore, all areas of the house are in visual contact with the panoramic view. The uninterrupted flow of scenery from the grass floor to the ceiling and the edge of the glass walls is truly stunning! D FIN HOUSE D Fin House is located near Captain Cook, above Kealakekua Bay on the Big Island of Hawaii. The architecture of D Fin House begins with a very strong and artistic movement: an extruded circle floating in the landscape. Moreover, the entire structure has been carefully coated so that this form does not lose its strength. The rounded shape of the house not only frames the view, it bends the panoramic view, drawing the broad view of the entire coastline into the house. The steep-roofed penthouse is located behind the flat, symmetrically like the classic 60’s D-fin surfboards. Similar to Hawaii’s ancient single-wall homes, the walls and ceiling are made of bare pine floor cover. Frameless glass- edged walls lead directly to the glulams (glued laminated wood) and floor. In addition, all spaces of the house are defined by the central covered outdoor living room and voids that form a roofless atrium. Tamamı için... | For more... Print VOL VIII - 2022 / 23 Out of Stock View Details No product

Brent Comber presents Connection, a yellow cedar project by Comber Originals, while discussing his wood practice and Vancouver roots with Alp Tekin. july 2023 | Design & Interiors english below New project of Brent Comber C O N N E C T I O N words Alp Tekin B rent Comber Originals; yontulmuş nesneler, fonksiyonel parçalar ve tasarım ortamları yaratan bir tasarım stüdyosu. Markanın kurucusu Brent Comber ve ekibi, Kuzeybatı Pasifik'in benzersiz ortamından ilham alarak fikirleri ve hikâyeleri üç boyutlu sanat eserlerine, enstalasyonlara ve mobilyalara dönüştürüyor. Comber’in son projesi ise “Connection”. Sarı sedir ağacı kullanılarak yapılan Connection; direkleri bağlamak ya da sepet yapmak için kullanılan köklerin kordonundan türetilmiş. Comber, “Doğanın bize sağladıklarını doğal bir biçimde almayı ve bu armağanı zanaat ya da sanatta kullanmayı seviyorum" diyor. NASIL BAŞLADI? Brent Comber, “Yaklaşık 30 yıl önce bahçe tasarlamaya ve inşa etmeye başladım” diye hatırlıyor. “Tasarımlarım genellikle Pacific Rim'den etkilenmişti. O zamanlar bu tasarımlara duyarlı olduğunu düşündüğüm hiçbir mobilya yoktu, bu yüzden Vancouver'da sökülmekte olan eski binalardan kurtarılan keresteden banklar oymaya başladım. Eyer tezgahı, West Vancouver'da bir bahçe için yaptığım ilk parçaydı. Oyma deneyimini ve bankın evde göründüğü halini beğendim. Sonunda bahçe yapmayı bıraktım, ama bu tarz parçalar yapmaya devam ettim”. NEDEN AHŞAP? Comber bu soruya şöyle yanıt veriyor: “Yerle olan bağlantısı nedeniyle her zaman ahşaba, özellikle de yaşadığım yerde yetişen ahşaba ilgi duymuşumdur. Benim için en otantik ahşap işlenmemiş; çatlaklar, kabuk sinirleri, düğümler ve dönen veya düzensiz damar desenleri olan ahşap”. B rent Comber Originals; a design studio that creates sculpted objects, functional pieces and design environments. Inspired by the unique setting of the Pacific Northwest, th e brand's founder Brent Comber and his team transform ideas and stories into immersive works of art, installations and furniture. Comber's latest project is “Connection”. Connection made using yellow cedar wood; derived from the cord of roots used to tie poles or make baskets. “I like to take what nature gives us naturally and use that gift in craft or art,” Comber says. HOW WAS IT START? “I began designing and building gardens about 30 years ago,” remembers the founder, Brent Comber. “The designs were generally Pacific Rim influenced. By that I mean Japanese philosophies centered on balance and harmony plus incorporating plants and grasses of northern California that are more drought tolerant. At the time there was no furnishings available that I felt were sensitive to these designs so I began carving benches from timber recovered from old buildings being dismantled in Vancouver. The Saddle bench was the first piece I ever did for a garden in West Vancouver and the homeowner actually moved it into her home. I liked the experience of carving and the idea that the bench looked and felt right at home inside and out. I eventually stopped making gardens but kept making pieces in this style.” WHY WOOD? Comber answers this question as follows: “I’ve always been drawn to wood because of its connection to place, especially wood that grows where I live. Indigenous wood talks about climate and place, specifically the Pacific Northwest. For me the most authentic wood is unprocessed; wood with cracks, bark sinews, knots, and swirling or uneven grain patterns.”

İpek-Levent Ağan discuss Casa Mila Hotel, Trattoria Leo and Leo Beach, and their life between Istanbul and Yeşilyurt Village in the Northern Aegean. August 2024 | Vol 13 TURKISH BELOW İPEK-LEVENT AĞAN ‘The calmness of the North Aegean gives us balance’ The couple İpek-Levent Ağan, the owner of Casa Mila Hotel in Yeşilyurt Village, Trattoria Leo, the restaurant in the same hotel, and the very popular Leo Beach, located on the seaside below the village, speak to us. How was your first visit to the Northern Aegean? How did you decide to settle here? Before we got married, I brought Levent to the region for a few days, but we stayed here for a month. I think since then, a part of us has fallen under the spell of the Northern Aegean. Why Yeşilyurt? There are many characteristics that distinguish Yesilyurt from other villages. What we love the most is that the texture of the village has not deteriorated over time. The historical and architectural structures are preserved. The villagers are friendly and welcoming. In addition, our friends, whom we loved over time, made a second life for themselves in this village. So we had the opportunity to be a big family in this small village. Your life is between Istanbul and here. Do you plan to be here all year? The feeling when we come here from Istanbul, I wouldn't change it for anything. After the energy and diversity of Istanbul, the calmness and natural beauties of the Northern Aegean provide us with a great balance. It is difficult to move completely to Northern Aegean at the moment, but we think about this in the future. How did the Casa Mila Hotel come about? There was a building under construction in the village that we passed on the way to the hotel where we always stayed. Every time we were saying, "We hope someone buys this place, so that we would finally stop seeing it as this dark and unfinished building!" In the end, it would be us! We decided that this building would be the perfect guesthouse for us. However, when we spent a long time in the village in the winter months, we saw that the region had a serious restaurant deficit. At this point, the idea of Trattoria Leo was born. We opened an Italian restaurant that offers our favorite flavors all at once. Then, we created Casa Mila, which contains spacious, comfortable, romantic, refined and luxurious rooms that are not common in this region. We currently have rooms in nine different concepts. In fact, we see Casa Mila as a valuable heritage that we can leave to our children, bearing their names. Due to our passion for the region, we plan to keep the Casa Mila story alive in other villages. Are you concerned about the region becoming popular? No, on the contrary, we want more people to discover the beauties of this region. However, the development should be by preserving the natural beauty and texture of this place. We support people who respect the region and love nature to come here and create sustainable living spaces. İPEK-LEVENT AĞAN ‘Kuzey Ege’nin sakinliği bize denge sağlıyor’ Yeşilyurt Köyü’ndeki Casa Mila Oteli, aynı otel içindeki restoran Trattoria Leo ve köyün aşağısında, deniz kıyısında yer alan oldukça popüler Leo Beach’in sahibi İpek-Levent Ağan çifti anlatıyor. Kuzey Ege’ye ilk gelişiniz nasıl oldu? Buraya yerleşmeye nasıl karar verdiniz? Evlenmeden önce Levent'i birkaç günlüğüne bölgeye getirmiş, ama bir ay boyunca burada kalmıştık. Bence o günden itibaren bir yanımız Kuzey Ege'nin büyüsüne kapıldı. Neden Yeşilyurt? Yeşilyurt’u diğer köylerden ayıran birçok özellik var. En çok sevdiğimiz şey, köyün dokusunun zaman içinde bozulmamış olması. Tarihi ve mimari yapıların korunması. Köylülerin samimi ve misafirperver tavrı. Ayrıca zaman içinde sevdiğimiz dostlarımız da bu köyde kendilerine ikinci bir yaşam kurdu. Böylece bu küçük köyde büyük bir aile olma fırsatı yakaladık. Hayatınız İstanbul’la burası arasında geçiyor. Yaz-kış buralı olmayı düşünüyor musunuz? İstanbul'dan buraya geldiğimiz andaki hissiyat hiçbir şeye değişilmez. İstanbul'un enerjisi ve çeşitliliğinden sonra Kuzey Ege'nin sakinliği ve doğal güzelliklerine geçiş yapmak bize büyük bir denge sağlıyor. Şu an için tamamen Kuzey Egeli olmak zor, ama ilerleyen zamanlarda bunu düşünüyoruz. Casa Mila Oteli nasıl ortaya çıktı? Köyde her zaman kaldığımız otele giderken önünden geçtiğimiz inşaat halinde bir bina vardı. Her seferinde, “Şurayı biri alsa da bu karanlık ve yarım kalmış binayı artık böyle görmesek!” diyorduk. Sonunda bize kısmet oldu! Bu yapının bizim için mükemmel bir misafirhane olacağına karar verdik. Ancak kış aylarında köyde uzun süre vakit geçirince bölgenin ciddi bir restoran açığı olduğunu gördük. İşte bu noktada Trattoria Leo fikri doğdu. En sevdiğimiz lezzetleri bir arada sunan bir İtalyan restoranı açtık. Ardından bu bölgede çok rastlanmayan, geniş, konforlu, romantik, rafine ve lüks odalar içeren Casa Mila'yı oluşturduk. Şu an dokuz farklı konseptte odamız var. Aslında Casa Mila’yı çocuklarımıza bırakabileceğimiz, onların isimlerini taşıyan değerli bir miras olarak görüyoruz. Bölgeye olan tutkumuzdan dolayı Casa Mila hikâyesini başka köylerde de yaşatmayı planlıyoruz. Bölgenin popüler olması sizi endişelendiriyor mu? Hayır, aksine bu bölgenin güzelliklerini daha fazla insanın keşfetmesini isteriz. Ancak gelişim, buranın doğal güzelliklerini ve dokusunu koruyarak olmalı. Bölgeye saygı duyan ve doğayı seven insanların buraya gelerek sürdürülebilir şekilde yaşam alanları oluşturmasını destekliyoruz. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

Mart 2022 | Seyahat | İtalya | Vol II PUGLIA’nın en iyi saklanan lüks sırrı Yazı | Alp Tekin İ talya’nın Puglia bölgesinin yeni tasarım otellerinden Palazzo Daniele, aslında 159 yıllık bir aile sarayının otele dönüştürülmüş hali. Çağdaş sanat küratörü Francesco Petrucci’nin ailesinin 1861’de inşa ettiği bu ev, son bir yıldır bölgenin en lüks ve dikkat çeken mekanı. ESKİYLE YENİ ARASINDA DENGE Palazzo Daniele eskiyle yeni arasında denge sağlamayı başarmış nadir otellerden. Dokuz süiti olan Palazzo, ünlü otelci Gabriele Salini’nin yeni oluşturduğu GS Collection ile Milanolu tasarım stüdyosu Palomba Serafini Associati tarafından yeniden tasarlanıp güncellenmiş. Böylece minimalizmle 19. yüzyıl ihtişamının uyumlu bir kombinasyonu çıkmış ortaya. Bir yandan sarayın yüz yıllık fresklerine huzur içinde bakıyor bir yandan da Marakeş’ten getirtilen ketenlerin, Japonya’dan alınmış bakır çaydanlıkların mekanla uyumuna hayran oluyorsunuz. Petrucci’nin kendi sanat koleksiyonundan bahsetmeye bile gerek yok. Koleksiyondan seçilen eserler Palazzo’nun her yanını süslüyor. Süitlerin her birinde Claudio Abbate, Eva Jospin ve Christian Frosi gibi çağdaş sanatçıların eserlerinin yanı sıra, mekanı aydınlatarak pratik bir amaca da hizmet eden Simon d’Exea imzalı olağanüstü tasarlanmış ışık kutularına yer verilmiş. YAĞMUR DUŞU Süitlerden birinde yer alan yağmur duşu ise İtalyan sanatçı Andrea Sala tarafından tasarlanmış. Altı metre yüksekliğindeki tavandan akan suyun yarattığı ambiyans, yaşayan bir enstalasyon gibi. HER YIL ORADA: CAPO D’ARTE Puglia’nın Salento bölgesindeki Gagliano del Capo köyündeki otel, iki farklı kıyıya açılan bir kapı aynı zamanda: Adriyatik’in kayalık kıyı şeridiyle İyonya Denizi’nin kumlu plajlarına... Palazzo Daniele’nin bulunduğu köy gastronomi duraklarının bolluğu ve uluslararası sanat gösterisi Capo d’Arte’yle de meşhur. Nitekim Capo d’Arte yine Petrucci’nin organize ettiği bir etkinlik. Bu sanat etkinliği sayesinde bölge yavaş yavaş daha çok duyulmaya başladı. Buna rağmen 2019’un nisan ayında açılmış Palazzo Daniele hâlâ Puglia’nın “en iyi saklanan sırrı” olarak biliniyor. Unutmadan: Helen Mirren’ın otele çok yakın mesafedeki Tricase kasabasında barı var. Eeğer giderseniz oraya da uğramayı ihmal etmeyin. Tamamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details No product

CELO1 founders Costantino Gucci and Edward Raneri discuss mirrors, glass, reflective materials, and the design studio’s work between Italy and the UK. February 2025 | VOL 14 Costantino Gucci & Edward Raneri ‘THE REFLECTION FASCINATES US’ words Onur Baştürk I've always liked to think of mirrors as portals to other dimensions. Because the idea is both mysterious and the feeling of going to other dimensions and coming back is pleasant in every way. Of course, I don't really know if it's possible to come back! CELO1, founded by Costantino Gucci and Edward Raneri, creates products that tap into this sense of wonder and mystery. Working in both Italy and the UK, CELO1 focuses on creating objects and installations that interact with the viewer and the spaces around them. Costantino and Edward work with reflective materials such as glass and mirrors, which alter the viewer's reflected image in unexpected ways to achieve the desired effect. The designer duo painstakingly creates each piece using pigments that react differently when exposed to light, giving the mirror a unique vibrancy. Each reflection captured is an opportunity to explore the complexity of our existence! You met while studying in London and later founded CELO1. What were your dreams and goals when you started CELO1? COSTANTINO - When we founded CELO1 after meeting in London during our product design studies, our dreams and goals were deeply influenced by the experiences and insights we gained there. From the beginning, we knew we didn't want to just improve an object or a function; we aspired to create something that was a true extension of ourselves - our feelings and emotions. Mirror is an impressive material in every way. Why did you choose mirrors? I am very curious about the place of mirrors in your life. COSTANTINO - Mirrors and reflective materials have always been at the center of our focus because we are fascinated by the reflection. We see it not only as a simple external image but also as a revealer of our thoughts and an inner reflection, bridging the gap between perception and reality. I understand that you use not only mirrors, but also other reflective surfaces such as mirrors. Could you tell us more about your design process and the materials you use? COSTANTINO - We use materials such as mirrors, glass, and inks-each of which has a profound effect on the viewer's reflection and spatial perception, often in surprising and unpredictable ways. Glass, in particular, is a key element in our work due to its versatility and the significant impact it has on the visual results. Its reflective properties can vary dramatically depending on several factors, including its shape, thickness, and surface treatment. This variability allows us to manipulate how light interacts with the glass, creating different visual effects and altering the viewer's experience in unique and innovative ways. What are your first three thoughts when you look in the mirror in the morning? EDWARD - In a way, when I look at myself in the mirror, it's hard to focus on any one thought or to be fully aware of it. Aside from using the mirror to get ready, observing yourself and your identity is always a unique experience in which multiple thoughts seem to flow simultaneously. However, there are moments when simply looking at your face creates a heightened sense of awareness, allowing you to see yourself from both an external and internal perspective at the same time. Mirrors and parallel universes. This is another fascinating topic related to mirrors. I also get this sense of parallel universes in some of your products. What do you think, can mirrors be portals to other universes? EDWARD - Mirrors reflect light, often creating optical illusions, but also revealing areas that wouldn't normally be visible, such as your back or a hidden corner. Similarly, both mirrors and glass can create the illusion of additional space or openings that don't exist. In this way, mirrors simulate what could be interpreted as parallel universes or alternate realities. As a young design studio, I am also curious about the things that inspire you the most, could you write about that as well? EDWARD - Inspiration often arises from moments when time seems to stand still. These moments are typically defined by fleeting shapes, rays of light, reflections, and shadows. There's a certain connection between these brief occurrences and much longer-lasting phenomena, such as astronomical events. Thus, inspiration often comes from observing something as simple as a pond, while perceiving much larger, universal forces within it. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 €20,00 Price Add to Cart

Scorpios Bodrum brings the Mykonos concept to Bodrum with 12 sea-view bungalows, a Ritual Space, a separate beach, Terrace dining and DJ evenings. July 2024 | Travel TURKISH BELOW ALL about SCORPIOS BODRUM words Onur Baştürk W hen Thomas Heyne and Mario Hertel opened Scorpios in Mykonos in 2015, they knew what they wanted: To create a Greek agora-like space of experience and community, not only at night but also during the day, with DJ music, art, design, food and healing rituals... But Thomas and Mario's dream didn't just happen. When they first opened, the banks were closed due to the debt crisis in Greece and no one knew what to expect. Most people were not used to the ethnic house music they played. Also, there were no people standing on tables popping champagne one after the other. Despite all this, Thomas and Mario didn't compromise and continued to build the world of Scorpios step by step. Because they believed in the motto: "If you attract the right people, the two percent who come to you will bring the rest of the people". Thomas and Mario based the general design philosophy of the place on ‘wabi-sabi’. To give Scorpios the feeling of having been there for years, they placed it not on nature but within it. The inspiration for the name of the place came from the name of the private island owned by Jackie Onassis’s family, which made Mykonos famous in the '60s, ‘Skorpios’. Referring to the era when all the celebrities gathered and everything was more innocent, the venue was named Scorpios. And the dazzling result: Scorpios joined the Soho House family in 2019. This summer, Scorpios Bodrum opened. Next up are Tulum, Athens, and Dubai... With the Encounters project and the music label, Scorpios has started to do more of its own content production, which is another plus for the brand. THE MOST STRIKING AREA OF SCORPIOS BODRUM So what is Scorpios Bodrum like? First of all, I should mention the most striking area whose value will be understood in the long run: The Ritual Space. In this area designed by Geomim, I experienced a stunning Sound Healing session that took me to different dimensions. I did kundalini yoga with Yeva Don. I refreshed myself by entering the four-degree cold water pool and attended one of the shamanic concerts usually held in the late afternoon. All were extraordinary and made me forget the chaotic similarities of people in Bodrum. I also had the chance to stay in one of Scorpios Bodrum’s 12 bungalows. The best thing about these rooms is that apart from the serene and wood-heavy design, you see nothing else but the endless sea view stretching right in front of you. Complete privacy is created. THE BEACH IS IN A SEPARATE LOCATION All areas of Scorpios Bodrum are quite spacious and sectioned compared to Mykonos. The beach is one of them and is located separately from the main venue, Terrace. Frankly, this somewhat causes a division. Therefore, the ambiance of “I got out of the sea and now partying against the sunset” that you have at Scorpios Mykonos is not here. At the main venue Terrace of Scorpios Bodrum, everyone starts arriving dressed up around 7 pm. After dinner, they enjoy themselves in the VIP lounges in front and behind the DJ booth. Everything is a bit more orderly. NOW THERE IS A 25-YEAR-OLD RULE Just like all high-end venues in Bodrum, Scorpios Bodrum was also attracting or wanted to attract young people aged 15 to 20. But the Scorpios team made a very new and clear decision on this matter. They no longer admit anyone under 25 to the parties. When I chatted briefly with Thomas Heyne, who I met on the beach, he said the first thing about this was: Balance! Thomas says, “A venue should have young people and middle-aged people as well. People of all ages and backgrounds should be balanced.” He is right. I wish it could always be like that… But achieving this balance is a bit challenging in Bodrum. By the way, although Thomas said he was surprised by the abundance of villas everywhere in Bodrum, he mentioned that he likened the region’s vegetation to St. Tropez. When I asked him about his favorite place in Bodrum, he responded with: Türkbükü Köşebaşı. TRY EGGPLANT FETA Speaking of food, Scorpios Bodrum’s menu is priced in euros. But in terms of price-performance ratio, almost all the dishes on the menu are worth both your taste and the money you spend. For instance, the feta cheese with eggplant and served with Brazilian nut pesto (32 euros). Simply delicious! Or the lemon and zucchini pasta (34 euros)... Congratulations to chef Alexis Zopas for the menu's success, where most portions are for two people. However, I am curious as to why the vegan raw meatballs listed on the menu were removed. If I see him one day, I will ask him. A’dan Z’ye SCORPIOS BODRUM DENEYİMİ T homas Heyne ve Mario Hertel, Mykonos’taki Scorpios’u 2015’te açtıklarında ne istediklerini biliyordu: Sadece gece değil gündüzleri de vakit geçirilen, dj müziğinin yanı sıra sanat, tasarım, yemek ve şifa ritüellerini de kapsayan, Yunan agorası benzeri bir deneyim ve topluluk alanı yaratmak… Ama Thomas ve Mario’nun bu hayali bir anda gerçekleşmedi. İlk açıldıkları günlerde Yunanistan'daki borç krizi nedeniyle bankalar kapalıydı, kimse ne olacağını bilmiyordu. Çaldıkları etnik house müziğe çoğu insan alışkın değildi. Üstelik burada masaların üzerine çıkıp peş peşe şampanya patlatanlar da yoktu. Tüm bunlara rağmen Thomas ve Mario taviz vermedi ve adım adım Scorpios’un dünyasını oluşturmaya devam etti. Çünkü, “Eğer doğru insanları çekerseniz, size gelen yüzde iki geriye kalan insanları buraya getirir” mottosuna inandılar. Thomas ve Mario, mekanın genel tasarım felsefesi olarak ‘wabi-sabi’yi temel aldı. Sanki yıllardır oradaymış hissi vermesi için Scorpios’u doğanın üzerine değil, içine yerleştirdiler. Mekanın ismi için ilhamı ise 60'larda Mikonos'u meşhur etmiş Jackie Onassis’in ailesine ait özel adanın isminden, ‘Skorpios’tan aldılar. Tüm ünlülerin bir araya geldiği ve her şeyin daha masum olduğu o döneme istinaden mekanın ismi Scorpios oldu. Ve göz kamaştırıcı sonuç: Scorpios 2019 yılında Soho House ailesine dahil oldu. Bu yaz başında da Scorpios Bodrum açıldı. Sırada Tulum, Atina ve Dubai var… Encounters projesi ve müzik şirketiyle birlikte Scorpios’un kendi içeriklerini daha çok üretmeye başlaması da markanın bir diğer artısı. SCORPIOS BODRUM’UN EN ÇARPICI ALANI Peki Scorpios Bodrum nasıl bir yer? Öncelikle buranın uzun vadede değeri anlaşılacak en çarpıcı alanını söylemeliyim: The Ritual Space. Geomim’in tasarladığı bu alanda bambaşka boyutlara gidip geldiğim çarpıcı bir Sound Healing seansı deneyimledim. Yeva Don ile kundalini yoga yaptım. Dört derecelik soğuk su havuzuna girip yenilendim ve genelde akşamüstü yapılan şamanik konserlerden birine katıldım. Hepsi de olağanüstüydü ve Bodrum’un birbirine benzeyen insanlarının aynı davranışlar içinde olduğu çılgın kaosunu bana unutturdu. Scorpios Bodrum’un 12 adet bungalovundan birinde de konaklama şansım oldu. Bu odaların en iyi yanı, dingin ve ahşap ağırlıklı tasarımının yanı sıra hemen önünüzde uzanan uçsuz bucaksız deniz manzarası dışında başka hiçbir şeyi görmüyor oluşunuz. Yüzde yüz mahremiyet yaratılmış. PLAJ AYRI BİR YERDE Scorpios Bodrum’un tüm alanları Mykonos’takine göre hayli geniş ve bölüm bölüm. Plaj da onlardan biri ve Scorpios’un ana mekanı Terrace’dan ayrı bir yerde konumlanmış. Açıkçası bu biraz bölünmenize yol açıyor. O nedenle Scorpios Mykonos’taki, “Denizden çıktım, şimdi de gün batımına karşı partiliyorum” ambiyansı burada yok. Scorpios Bodrum’un ana mekanı Terrace’a herkes şıkır şıkır giyinmiş bir halde saat 19.00 gibi gelmeye başlıyor. Yemek sonrası da dj kabininin önü ve arkasındaki VIP localarda eğleniyor. Her şey biraz daha kurallı. ARTIK 25 YAŞ KURALI VAR Üst segment tüm Bodrum mekanlarında olduğu gibi Scorpios Bodrum’a da 15 ila 20 yaş arasındaki genç kitle akın akın geliyor ya da gelmek istiyordu. Ama Scorpios’çular bu konuda çok yeni ve net bir karar aldı. Artık partilere 25 yaşın altındakileri almıyorlar. Scorpios’un plaj kısmında tanışıp ayaküstü sohbet ettiğim Thomas Heyne’in bu konuyla ilgili söylediği ilk şey şu oldu: Denge! Thomas, “Bir mekanda genç insanlar da olmalı, orta yaşlı da. Her kesim ve yaştan insan denge içinde olmalı” diyor. Haklı. Keşke her zaman böyle olabilse… Ama bu denge Bodrum’da biraz zor. Bu arada Thomas, Bodrum’un her yerindeki villaların fazlalılığına şaşırdığını söylese de, bitki örtüsü bakımından bölgeyi St Tropez’e benzettiğini belirtiyor. Bodrum’daki favori mekanını sorduğumda ise yanıtı şu oluyor: Türkbükü Köşebaşı. PATLICANLI FETAYI DENEYİN Yemek demişken, Scorpios Bodrum’un menüsü Euro üzerinden. Ama fiyat-performans açısından bakıldığında neredeyse menüdeki tüm yemekler içinize, ayrıca verdiğiniz paraya değiyor. Mesela patlıcanlı feta peyniri ve üzerine Brezilya fındıklı pestoyla servis edilen tabak (32 euro). Tek kelimeyle nefis! Ya da limonlu, kabaklı makarna (34 euro)… Çoğu tabaktaki porsiyonun iki kişilik olduğu menüdeki başarısından dolayı şef Alexis Zopas’a tebrikler. Ama menüde yazan vegan çiğ köfteyi neden kaldırdığını da doğrusu merak ettim. Eğer bir gün görürsem kendisine soracağım.

January 2023 | Design & Interiors english below E Pool House H abif Mimarlık tasarımı İstanbul Bahçeköy’de yer alan E Pool House, ahşap, beton gibi malzemelerin doğal hallerinde kullanıldığı bir proje. E Pool House’un başrol oyuncusu lineer havuza bakan yüksek, geniş cephe. Evin bir diğer dikkat çeken yanı ise üç boyutlu, dokulu kaplamasıyla şömine. E Pool House, designed by Habif Architecture and located in Istanbul, is a project in which materials such as wood and concrete are used in their natural state. The high, wide facade overlooking the linear pool, the protagonist of E Pool House. Another striking aspect of the house is the fireplace with its three-dimensional, textured coating.

Santiago Lastra discusses Mexican cuisine, mezcal and the journey to KOL Mezcaleria, his Michelin-starred restaurant in London. June 2024 | People turkish below ‘MEZCAL MAKES YOU VERY HAPPY and OPEN-MINDED’ CHEF, SANTIAGO LASTRA words Onur Baştürk A ward-winning chef, Santiago Lastra, aims to change the world’s perspective about the rich heritage and culture that makes authentic Mexican cooking so exceptional. He’s equally intent on extolling the magic of mezcal at KOL Mezcaleria, his London-based, Michelin-starred restaurant. Mexican-born Santiago’s initial ambition was to be a mathematician: as a child, he was fascinated with problem-solving and competed in mathematics Olympiads. But fate intervened when, at the age of 15, he went to work in an Italian restaurant – and fell in love with food! This new passion led him on a voyage of discovery, with a move to Spain, an immersive experience at Mugaritz - and the beginnings of a plan to open a research laboratory when he returned to Mexico. Unlike his young culinary counterparts, Santiago did not initially dream of opening his own restaurant. Santiago moved on to study in Copenhagen – one of the world’s most innovative culinary capitals. Studying how to make tortillas using Scandinavian grains inspired him to launch a series of pop-up events. Showcasing Mexican recipes, crafted with local ingredients, he held pop-ups in a wide range of destinations, including France, Italy, Portugal, Turkiye, Hong Kong, Taiwan, Japan, Sweden, and Russia. In 2016, during a short stay in Russia, a pivotal message reshaped the trajectory of his career, when the manager of René Redzepi's iconic Copenhagen restaurant, Noma, offered him the role of project manager at their pop-up restaurant in Tulum. Santiago seized the chance! He returned to his homeland, and deepened his understanding of Mexican cuisine with a fresh perspective. And, inspired his Noma experience, he decided his future lay in restaurants - rather than in a research laboratory. He also decided that he should launch his own restaurant in London! ‘I was tired of sunlight,’ he jokes. But the vibrantly cosmopolitan British capital offered many attractions, including a large, sophisticated audience, willing to embrace diverse cuisines - and an English speaking media who could help Santiago reshape global perceptions of Mexican cuisine. And so, London became home to Santiago’s KOL Mezcaleria, launched in 2020. Within a mere three years, it was ranked at number 23 on the prestigious World's 50 Best Restaurants List. Opening a restaurant of their own as soon as possible is every young chef’s dream. But your initial vision was to launch a research laboratory. Why was this? My insatiable desire to learn about food has always been a driving force. My dream of establishing a research laboratory stemmed from the realization that finding time to delve deep into research could be difficult if I was managing a restaurant. My vision was, and still is, to share my discoveries with colleagues, friends and the world. Having an exceptional team here at the restaurant means that I can now fulfil both aspirations. Now that you have your own restaurant, do you feel satisfied? Before I launched KOL, I never realised that collaborating with brilliant, innovative individuals would have such an enormous impact. And that this collaboration would fuel the development of my ideas. One of the standout aspects of KOL is the joy that comes from sharing ideas with the team. Their contributions not only shape and refine my ideas - they propel my dreams to greater heights! We have a small, but exceptional R&D department, dedicated to exploring new concepts – and this is what motivates me to rise and shine each morning. COLLABORATING WITH RENE AND NOMA FUNDAMENTALLY ALTERED MY PERCEPTION OF TEAMWORK, QUALITY AND CREATIVITY What are some of the insights you’ve gained on your journey from running pop-ups to your current success? My travels were driven by a desire to understand the intricate interplay between food, culture and people from diverse perspectives. Equally vital was the quest to define my unique cooking style. Travel serves as a crucible for refining one's style and establishing a brand. Personality is a prerequisite for any endeavour; understanding one's own preferences and values is paramount. To be honest, it took me around 10-15 years to realise what I like and what I don't like. Even now I'm still not sure! So, it's important to listen to your gut and trust yourself. Collaborating with René and Noma fundamentally altered my perception of teamwork, quality and creativity. Discovering more about my own culture and country through the perspective of some of the world’s best chefs, I learnt that that quality doesn't have to equate to luxury. It’s more about the craft and the respect involved. In an ever-changing world, it’s important to stay true to what you know - and to ensure it is authentic. So, it is very important for me to continue the tradition of Mexican cuisine and to maintain its authenticity. This is part of my ethos. You go big on mezcal at KOL. How do you use it to set your restaurant apart? And can you explain the ever-growing global interest in mezcal? We use a lot of mezcal, both in cocktails and cooking at KOL. We when we were creating our long list of mezcals, highlighting their diversity was one of our top priorities. A bit like presenting a wine list, we tried to organise our mezcals according to the subspecies of agave from which they are made - such as Americana and Espadín. It was very important for us to help people understand more about mezcal. You can cook with mezcal because the taste profile is very complex: you can add it to sauces and even cure things with it. For example, we are currently curing beef hearts with mezcal, giving them a wonderfully smoky aroma. Overall, it's very healthy, you can just drink mezcal and be fine the next day. It will make you very happy and open-minded. Mezcal is good for you! Do you think that Mexican cuisine is misunderstood/under-appreciated internationally? And are you trying to change this at KOL? Mexican food is not well represented around the world. Even in the USA, where it is popular, there are still some misconceptions about our authentic cuisine. Most people's idea of Mexican food is that it’s TexMex - which is extremely different to our traditional food! The reason I wanted to open KOL in London was to highlight our beautiful Mexican cuisine – and to help people embrace it. What would you say are the 3 essential ingredients of Mexican cuisine? Chillies are very important: they have a complex flavour which enhances dishes with umami, adding background and complexity. Both dried and fresh chillies are amazing. You can also combine them to create an incredible sensation on the palate. Another key ingredient is corn – used as a base for a wide range of dishes. Citrus fruit is also essential. But, at KOL, we use different local fruits or preserved/fermented ingredients to recreate our authentic Mexican flavours – rather than using imported citrus fruit. So, you serve authentic Mexican cuisine using seasonal English products – creating a different interpretation. What are the advantages and disadvantages of being located in London? Our story is a framework. Making use of local ingredients from around the UK works really well for us. The UK is in a different climate zone and offers different produce. Working with seasonal ingredients is very challenging: winter here is very long; spring and autumn are very short - while summer is relatively long, but has highly inconsistent weather! So, we work with micro-seasonality and a lot of different wild plants - which keeps us on our toes! It took us a year to create recipes that convey the taste of Mexico using local ingredients. We are still learning how to marry Mexican flavours with UK produce. We search for a suitable replacement for every Mexican ingredient. For example, a recipe that requires Mexican mango will be adapted using something different, according to micro-seasonality. ŞEF SANTIAGO LASTRA ‘KOKTEYL ve YEMEKTE MEZCAL’E ODAKLANIYORUZ’ L ondra'daki bir Michelin yıldızlı restoranı KOL'de Meksika kültürü ve mutfağının zengin mirasını modern bir bakış açısıyla sunan şef Santiago Lastra’nın hikayesinin başlangıcı hayli farklı. Çocukluğundan bu yana problem çözmeye ilgi duyan, matematik olimpiyatlarında yarışan, şef olmaktan ziyade bir matematikçi olmak isteyen Santiago’nun kaderi, 15 yaşındayken bir İtalyan restoranında çalışmaya başlamasıyla değişiyor. Sonrası hızlı gelişiyor: İspanya'ya taşınması, Mugaritz deneyimi ve bu deneyimle beraber Meksika'ya dönüp bir araştırma laboratuvarı açmayı düşünmesi. Evet, diğer şeflerin aksine kendi restoranını açma hayali Santiago’nun planları arasında ilk başta hiç yer almıyor. Sonunda kendi kuşağının birçok şefi gibi Santiago da Kopenhag'a taşınıyor. İskandinav tahıllarını kullanarak nasıl tortilla yapılacağını araştıran bir kursa başlıyor. Proje büyük bir ilham kaynağı olunca, Santiago lokal malzeme kullanılarak Meksika tarifleri pişiren bir dizi pop-up etkinliği başlatıyor. Bu etkinliği Fransa, İtalya, Portekiz, Türkiye, Hong Kong, Tayvan, Japonya, İsveç ve Rusya gibi çok sayıda ülkede gerçekleştiriyor. Ve 2016 yılında Rusya'dayken kariyerinin gidişatını değiştirecek bir mesaj alıyor. René Redzepi’nin restoranı Noma’nın yöneticisi, Tulum’da açacakları pop-up restoran için proje yöneticisi olma teklifini iletiyor Santiago’ya. Santiago teklifi kabul ediyor ve böylece ülkesine dönerek yeni bir bakış açısıyla Meksika mutfağı hakkında daha fazla şey öğreniyor. Noma’nın yarattığı sosyal etkiden de ilham alan Santiago, geleceğinin bir araştırma laboratuvarı yerine bir restoranda yattığına karar veriyor. Restoranı için lokasyon olarak Londra’yı seçiyor. Santiago, Londra’yı seçmesine dair “Güneş ışığından sıkılmıştım” şakasını yapsa da, bu şehirdeki bazı etkenler KOL’ü buraya açmasında büyük rol oynuyor: Şehrin kozmopolit yapısı, çok seyahat eden ve yeni şeyler denemeye açık nüfusu ve Meksika yemeğine dair algıyı değiştirmeye yardımcı olacak İngilizce konuşan medyanın varlığı… Sonuç: 2020'de açılan KOL Mezcaleria, 2023’deki Dünyanın En İyi 50 Restoranı Listesi'nde 23. sırada yer aldı. Her genç şefin hayali en kısa sürede kendi restoranını açmaktır. Ancak sizin ilk vizyonunuz bir araştırma laboratuvarı açmak olmuş. Neden? Yemek hakkında doymak bilmeyen öğrenme arzum her zaman beni yönlendiren bir unsur oldu. Bir araştırma laboratuvarı kurma hayalim, bir restoran işletirken araştırmanın derinliklerine inmek için zaman bulmanın zor olabileceğinin farkına varmamdan kaynaklandı. Vizyonum ise keşiflerimi meslektaşlarımla, dostlarımla ve dünyayla paylaşmaktı. Hâlâ da öyle… Artık kendi restoranınız olduğuna göre kendinizi tatmin olmuş hissediyor musunuz? KOL’i kurmadan önce zeki ve yenilikçi kişilerle iş birliği yapmanın bu kadar büyük etki yaratacağını farketmemiştim. Bu iş birliğinin fikirlerimi besleyeceğini de… KOL’in öne çıkan yönlerinden biri, fikirlerimi ekiple paylaşmanın verdiği keyif. Onların katkıları sadece fikirlerimi şekillendirmekle kalmıyor, aynı zamanda hayallerimi daha yükseğe taşıyor! Kendini yeni konseptler keşfetmeye adamış küçük, ama istisnai bir Ar-Ge departmanımız var. Beni her sabah uyanmaya motive eden esas şey de bu! RENE VE NOMA İLE YAPTIĞIM ÇALIŞMA KALİTE VE YARATICILIK ALGIMI DEĞİŞTİRDİ Kariyerinizin gidişatını değiştiren olaylardan biri de farklı ülkelerde gerçekleşen pop-up etkinliği ve sonrasında Noma Tulum teklifi… Bu süreçte gastronomi ve hayata dair neler öğrendiniz? Seyahatlerimin temelinde yemek, kültür ve insanlar arasındaki karmaşık etkileşimi farklı perspektiflerden anlama arzusu yatıyordu. Eşsiz pişirme tarzımı tanımlama arayışım da aynı derecede önemliydi. Seyahat, kişinin tarzını geliştirmesi ve bir marka oluşturması için bir pota görevi görüyor. Karakter ise her türlü çaba için bir ön koşul. Kişinin kendi tercihlerini ve değerlerini anlaması çok önemli. Dürüst olmak gerekirse, neyi sevip neyi sevmediğimi fark etmem yaklaşık 10-15 yılımı aldı. Şimdi bile hâlâ emin değilim! Dolayısıyla içgüdülerinizi dinlemek ve kendinize güvenmek çok önemli. René ve Noma ile iş birliği yapmak ekip çalışması, kalite ve yaratıcılık algımı temelden değiştirdi. Dünyanın en iyi şeflerinden bazılarının bakış açısıyla kendi kültürüm ve ülkem hakkında daha fazla şey keşfederken, kalitenin lüks anlamına gelmek zorunda olmadığını öğrendim. Bu daha çok zanaat ve saygı ile ilgili. Sürekli değişen bir dünyada, bildiğiniz şeylere sadık kalmak ve bunların özgün olduğundan emin olmak önemli. Dolayısıyla Meksika mutfağı geleneğini sürdürmek ve özgünlüğünü korumaya çalışıyorum. Mezcal, KOL’in ana odak noktalarından biri. Bir yandan mezcal tüm dünyada yükselişte. KOL'de mezcal ile ilgili farklı olarak ne yapıyorsunuz? Hem kokteyller hem de yemeklerde mezcal üzerine çok odaklanıyoruz. Uzun bir Mezcal listemiz var, bu listeyi oluştururken aklımızda mezcal çeşitliliğini kolay bir şekilde sergilemek vardı, tıpkı şarap listelerinin sunulduğu gibi. Mezcal listemizi americana, espadin gibi yapıldıkları bitki türlerine ve ayrıca bölgeye göre düzenlemeye çalıştık. Meksika kültürünün Meksika dışında sergilenme biçiminde çok fazla yanlış bilgi var. Bu nedenle insanların Mezcal ve tat profilleri hakkında daha fazla bilgi edinmelerine yardımcı olmak bizim için çok önemliydi. KOL’de kokteyller için mezcal kullanıyoruz ama mezcal'i mutfakta da kullanıyoruz çünkü onunla yemek pişirebilirsiniz ve tat profili çok karmaşıktır. Soslara ekleyebilir ve hatta onunla bir şeyleri iyileştirebilirsiniz. Örneğin şu anda sığır kalplerini mezcal ile kürlüyoruz ve onlara dumanlı bir aroma veriyor. Genel olarak çok sağlıklı, sadece mezcal içebilir ve ertesi gün iyi olabilirsiniz ve bu sizi çok mutlu ve açık fikirli yapacaktır - mezcal sizin için iyidir. Meksika mutfağının Peru mutfağı gibi dünyada hak ettiği değeri gördüğüne inanıyor musunuz? Meksika yemekleri dünya çapında iyi temsil edilmiyor. Meksika dışında dünya çapında Meksika kültürünü yerleştirebilecek çok fazla Meksikalı göçmen ya da topluluk yok. Peru mutfağının dünya çapında keşfedilmiş olması nedeniyle iyi bir örnek olduğunu düşünüyorum. Bence Meksika mutfağı yanlış anlaşılıyor. Çoğu insanın Meksika yemekleri hakkındaki fikri geleneksel Meksika yemeklerinden çok daha farklı olan TexMex. KOL’i Londra'da açmak istememin nedeni Meksika mutfağını sergilemek ve onu kucaklamaktı. Meksika mutfağında sizin için olmazsa olmaz üç malzeme nedir? Acı biber, yemekleri zenginleştiren karmaşık bir lezzete sahip olduğu için çok önemli. Kurutulmuş acı biber ve taze acı biber harikadır. Hatta bunları birleştirebilirsiniz. Bir diğer malzeme de Meksika ve Latin Amerika yemeklerinin temel malzemesi olan mısır. Bunun dışında turunçgillerin Meksika yemeklerinin vazgeçilmezi olduğunu söyleyebilirim. Ancak KOL'de İngiltere'deki turunçgiller yerine bu tatları anımsatan farklı meyve ya da konserve/fermente malzemeler kullanıyoruz. Londra'da olmanın sizin için avantaj ve dezavantajları nelerdir? Birleşik Krallık’ın farklı bir havası ve farklı malzemeleri var. Kış çok uzun. İlkbahar ve sonbahar çok kısa. Yaz uzun, çok kuru ve sıcak. Hava çok tutarsız. Meksika'nın tadını lokal malzemelerle buluşturan tarifleri bulmak bir yılımızı aldı. Meksika lezzetlerini elimizdeki malzemelerle nasıl birleştireceğimizi hâlâ öğreniyoruz. Her bir malzemenin; farklı meyve, sebze ve otların yerine kullanabileceğimiz bir alternatifi var. Mesela mangoyu mikro mevsimselliğe göre farklı bir bitkiyle değiştirebiliriz.