March 2024 | Urban english below PENTHOUSE’DAKİ SANAT YEMEĞİNDE NE KONUŞULDU words Onur Baştürk P azartesi gecesi The Ritz-Carlton Residences’ın penthouse katında bir buluşmaya davetliydim. Heyecanlanmayın, öyle seksi bir buluşma değil, bir sanat buluşması. Ama pekala sanat da seksi olabilir değil mi? Mesela Art Basel Miami’de keşfettiğim yeni nesilden Alvin Ong’un ya da hayranı olduğum Hans Op de Beeck’in kimi işleri gayet seksidir. En azından bana göre… Medyadan davetlilerin bir araya geldiği Ritz’deki bu penthouse buluşması ise Artweeks üzerineydi. Malum, Artweeks doğduğu mahalleden, yani Akaretler’den artık ayrılıyor. Artık Artweeks, Ritz’in B Blok tarafında yapılacak. Hatta çok yakın bir tarihte, önümüzdeki 20 nisanda etkinliğin 9’uncu edisyonunun burada yapıldığına tanık olacağız. Ritz’e yabancı değiliz. Şubat ayında Türk galerilerin bir araya gelerek oluşturduğu yeni platform Artshow da burada yapılmıştı. “BU KADAR ETKİNLİK AZ BİLE” 20 nisandaki Artweeks’in açılışından birkaç gün sonra ise Contemporary Istanbul’un lokal fuarı CI Bloom var. Yani şahane bir çakışma söz konusu! Buradan yola çıkarak o gece şunu sordum, “Lokal galerilerin yer aldığı fuar ve etkinlikler sonrası şu söylemi çok duyuyoruz, ‘Hep aynı işleri görüyoruz, değişik bir şey yok’. Yine aynı şey mi olacak?” Bu sorum üzerine, masada bulunan tek galeri sahibi (MERKUR) ve aynı zamanda Artweeks’in yaratıcılarından biri olan Sabiha Kurtulmuş, bu konuda bana katılmadığını söyledi. “Bu kadar etkinlik az bile” dedi Sabiha, “Mesela Miami’ye bak. Art Basel’ın yanı sıra birçok yan etkinlik vardır. Bizim de ana fuarımız Contemporary Istanbul. Ama onun yanı sıra yan etkinlikler de olmalı. Çünkü potansiyel var”. Ben de ısrarla şunu söyledim, “Evet Miami’de çok etkinlik var, ama orada lokal galerilerin yanı sıra farklı ülkelerden galeriler de bu yan etkinliklere katılıyor. Burada sanki bir ‘biz bize’ durumu söz konusu”. Bunun üzerine, Artweeks’in sponsoru Bilgili Holding’i temsilen masada olan şirketin CEO’su Sinan Temo “Artweeks’e yabancı galerilerin gelmesi düşünülüyor” dedi. Evet, beklediğim yanıt tam da buydu. Çünkü bana kalırsa bu “biz bize” durumunun artık bir şekilde aşılması gerekiyor. Yoksa tabii ki birkaç tane daha Artshow ve Artweeks olmalı…. EN DOBRA: SABİHA KURTULMUŞ Bu arada sevgili Sabiha Kurtulmuş’u gecenin en dobra konuşan kişisi seçtiğimi söylemeliyim. Bir ara Contemporary hakkında sohbet edilirken, “CI’a girmek ve orada stand kiralamak çok pahalı” dedi Sabiha, “Oraya girince verdiğiniz paranın karşılığını almak istiyorsunuz”. Ve son CI fuarında bir Rus oligarkın galerisinin standına gelip çok fazla alım yaptığını da ekledi. “Ama yine de giderlerimiz çok fazla” diyen Sabiha, “Bizde hiçbir galerici bu işi yaparak zengin olamaz” dedi. SİNAN TEMO’NUN EVLERİ Doğrusu o gece sohbet hiç beklemediğim kadar hararetli, verimli, hatta eğlenceli geçti. Mesela… - Bir ara Sinan Temo’ya, “En son hangi eseri aldınız?” diye sordum. “Artshow’da Rıdvan Kuday Gallery’den bir eser satın almıştım” diye yanıt verdi. - Temo, koleksiyonuna kattığı eserlerin çoğunu buluşma mekanımız olan Ritz’deki evinde sergiliyormuş. Hatta Temo, masadaki tüm konukları yemek bitince evine davet etti. Böylece evdeki sanat eserlerini görmüş olduk. Bu arada sohbetin bir yerinde, “Bir evim Ritz’de, diğer evim Bebek’te, bazı geceler burada bazı geceler diğerinde kalıyorum” deyince Sinan Temo, gülerek şunu sordum: “Hangi geceler?” WHAT was DISCUSSED at the PENTHOUSE ART DINNER? O n Monday night, I was invited to a meeting on the penthouse floor of the Ritz-Carlton Residences. Don't get excited, it's not a sexy meeting, it's an art meeting. But art can be sexy, right? For example, some of the works by Alvin Ong, a new generation artist I discovered at Art Basel Miami, or Hans Op de Beeck, whom I admire, are very sexy. At least for me... This penthouse meeting at the Ritz, where guests from the media gathered, was about Artweeks. As you know, Artweeks is now leaving Akaretler, the neighborhood where it was born. From now on, Artweeks will take place in Block B of the Ritz. In fact, very soon, next April 20th, we will witness the 9th edition of the event being held here. The Ritz is no stranger to us. In February, Artshow, a new platform for Turkish galleries, also took place here. “SO MANY ART EVENTS ARE TOO FEW” On April 20, a few days after the opening of Artweeks, there is CI Bloom, the local fair of Contemporary Istanbul. Based on this, I asked the following question that night: "After fairs and events where local galleries participate, we often hear this discourse: 'We always see the same artworks, nothing different'. Will it be the same again?" To this question, Sabiha Kurtulmuş, the only gallery owner at the table (MERKUR) and one of the creators of Artweeks, disagreed. "This much event is too little," Sabiha said, "Look at Miami for example. Besides Art Basel, there are many side events. Our main fair is Contemporary Istanbul. But there should be side events as well. Because there is potential”. I insisted, "Yes, there are many events in Miami, but in addition to local galleries, galleries from different countries participate in these side events. It's like an 'us to ‘us situation here”. In response, Sinan Temo, the CEO of Bilgili Holding, the sponsor of Artweeks, who was at the table representing Bilgili Holding, said, "We are thinking of bringing foreign galleries to Artweeks". Yes, that was exactly the answer I was expecting. Because I think this ‘us to us’ situation has to be overcome somehow. Otherwise, of course, there should be a few more Artshows and Artweeks… MOST OUTSPOKEN: SABIHA KURTULMUS By the way, I have to say that I chose dear Sabiha Kurtulmuş as the most outspoken person of the evening. "It is very expensive to enter CI and rent a space there," Sabiha said, "You want to get what you pay for when you enter there”. And she added that at the last CI fair, a Russian oligarch came to her gallery and bought a lot of art. "But still, our expenses are too high," Sabiha said, "no gallerist in our country can get rich from this business”. SINAN TEMO'S HOUSES To be honest, the conversation that night was more heated, productive, and even entertaining than I had expected. For example… - At one point I asked Sinan Temo, "What was the last piece you bought?" He replied, "I bought a work from the Rıdvan Kuday Gallery at the Artshow”. - Temo exhibited most of the works he had added to his collection at his home in the Ritz, our meeting place. Temo even invited all the guests at the table to his house after dinner. At one point in the conversation, Sinan Temo said, "I have a house at the Ritz and another in Bebek, some nights I stay here and some nights I stay there," and I laughed and asked: "Which nights?"

April 2024 | Urban english below Atina’nın sırrı words Onur Baştürk E n sonda söyleyeceğimi en başta söyleyeyim: Atina eğlence hayatının sırrı sadece enerjinin hiç durmamasında değil, aynı zamanda herkesin eğlenmeyi bilmesiyle de ilgili. Mesela cumartesi günü saat 18.00 civarında Albion’a gittik. Mekanın içi tıklım tıklım doluydu ve bizim grup da dahil olmak üzere öyle bir enerjiyle eğlendi ki insanlar, tek kelimeyle müthişti! Oysa İstanbul’da bu kadar kalabalık bir mekanda diken üstünde olmak normaldir. Her an bir arıza ya da kavga çıkabilir diye… Albion’da ise herkes çalan müziğe odaklıydı, her şarkıda daha çok coşuldu. Bir de tüm şarkılar en fazla otuz saniye filan çalındı Albion’da. Nitekim müziğin sürekli ve hızlı bir şekilde değişmesi de bir başka Atina gece hayatı sırrı… Atina’da gittiğim diğer yerlere gelince… Kiraladığımız Airbnb evi Kolonaki’de olduğu için gündüzleri sık sık Malconis ve Queen Bee’de sosyalleştik. Unutmadan: Malconis bir İtalyan restoranı ama üst katında bir de Cabaret var. Uçaktan iner inmez cuma gecesi gittiğimiz yer ise Balthazar’dı. Balthazar’ın hem yemeklerini (özellikle suşilerini) hem de müziğini beğendim. Tamamen lokallerin takıldığı Forte ise bizim modern meyhaneler gibiydi. Bir noktada müzik yükseliyor, sandalyeler kalkıyor ve eller havaya başlıyor. Forte’yi sevdim. Meğer hafta sonları burada yer bulmak imkansızmış. Önceden rezervasyon yaptırdığımız için şanslıydık. FAVORİM AKTİ Esas favorim ise şehir merkezine 40 dakika uzaklıkta yer alan Vougliameni’deki Akti oldu. Pazar günü saat 17.30’da gittiğimiz Akti’de hem çok iyi bir yemek yedik hem de gece 22.00’a kadar eğlendik, ki biz çıkarken eğlence hâlâ sürüyordu. Akti’nin olduğu bölgede ünlü balıkçı restoranı Papaioannou da var. Onun girişinde de kuyruk olduğunu söylemeliyim. Bir dahaki sefere orayı deneyeceğim. Akti öncesinde vakit geçirmek ve denize girmek için Asteras Glyfada Beach’e uğrayın. Biz burada hem güneşlendik hem de denize girerek sezonu açmış olduk! Akti ile Asteras’ın arası 10 dakika. AYRICA… - Klasikleşmiş kokteyl bar The Clumsies ve Zurbaran zaten olmazsa olmaz. - WooWoo’yu da deneyin. - Ah, bir de konserine denk gelseydim Konstantinos Argiros’u izlemek isterdim. “Elpida” şarkısı hoş, tabii kendisi de… - Biz Airbnb evi kiraladık ama Atina’da kalınacak en iyi otelleri şöyle sıralayabilirim: The Modernist, Coco-Mat, The Dolli ve Gatsby. The secret of Athens L et me say at the beginning what I will say at the end: The secret of the Athens entertainment scene is not only that the energy never stops, but also that everyone knows how to have fun. For example, we went to Albion on Saturday around 6 pm. The place was packed and people, including our group, were having fun with such energy, it was just amazing! However, in Istanbul it is normal to be cautious in such a crowded place in case there is a breakdown or a fight at any moment. In Albion, everyone was focused on the music, each song getting more and more enthusiastic. Also, in Albion, all songs were played for about thirty seconds at the most. In fact, the constant and rapid change of music is another secret of Athens nightlife... As for the other places I visited in Athens... Since the Airbnb we rented was in Kolonaki, we often hung out at Malconis and Queen Bee during the day. Before I forget: Malconis is an Italian restaurant, but there is also a Cabaret upstairs. Balthazar was where we went Friday night as soon as we got off the plane. I liked both the food (especially the sushi) and the music at Balthazar. Forte, where only locals hang out, was like our modern taverns. Eventually, the music gets louder, the chairs rise, and the hands start to move. It turns out that on weekends it's impossible to get a seat. We were lucky to have made reservations in advance. MY FAVORITE: AKTI My favorite was Akti in Vougliameni, which is 40 minutes from downtown. We went to Akti at 5:30 pm on Sunday and had a very good meal and had fun until 10:00 pm, which was still going on when we left. There is also the famous fish restaurant Papaioannou in the area where Akti is located. I will try it next time. Before Akti you should stop at Asteras Glyfada beach to spend some time and swim in the sea. We opened the season here by sunbathing and swimming in the sea! It takes 10 minutes from Akti to Asteras. SEE ALSO... - Classic cocktail bars The Clumsies and Zurbaran are a must. - Also try WooWoo. - Oh, and I'd love to see Konstantinos Argiros in concert. His song "Elpida" is nice, and so is he... - We rented an Airbnb house, but I can list the best hotels to stay at in Athens as follows: The Modernist, Coco-Mat, The Dolli and Gatsby.

August 2024 | Vol 13 TURKISH BELOW İPEK-LEVENT AĞAN ‘The calmness of the North Aegean gives us balance’ The couple İpek-Levent Ağan, the owner of Casa Mila Hotel in Yeşilyurt Village, Trattoria Leo, the restaurant in the same hotel, and the very popular Leo Beach, located on the seaside below the village, speak to us. How was your first visit to the Northern Aegean? How did you decide to settle here? Before we got married, I brought Levent to the region for a few days, but we stayed here for a month. I think since then, a part of us has fallen under the spell of the Northern Aegean. Why Yeşilyurt? There are many characteristics that distinguish Yesilyurt from other villages. What we love the most is that the texture of the village has not deteriorated over time. The historical and architectural structures are preserved. The villagers are friendly and welcoming. In addition, our friends, whom we loved over time, made a second life for themselves in this village. So we had the opportunity to be a big family in this small village. Your life is between Istanbul and here. Do you plan to be here all year? The feeling when we come here from Istanbul, I wouldn't change it for anything. After the energy and diversity of Istanbul, the calmness and natural beauties of the Northern Aegean provide us with a great balance. It is difficult to move completely to Northern Aegean at the moment, but we think about this in the future. How did the Casa Mila Hotel come about? There was a building under construction in the village that we passed on the way to the hotel where we always stayed. Every time we were saying, "We hope someone buys this place, so that we would finally stop seeing it as this dark and unfinished building!" In the end, it would be us! We decided that this building would be the perfect guesthouse for us. However, when we spent a long time in the village in the winter months, we saw that the region had a serious restaurant deficit. At this point, the idea of Trattoria Leo was born. We opened an Italian restaurant that offers our favorite flavors all at once. Then, we created Casa Mila, which contains spacious, comfortable, romantic, refined and luxurious rooms that are not common in this region. We currently have rooms in nine different concepts. In fact, we see Casa Mila as a valuable heritage that we can leave to our children, bearing their names. Due to our passion for the region, we plan to keep the Casa Mila story alive in other villages. Are you concerned about the region becoming popular? No, on the contrary, we want more people to discover the beauties of this region. However, the development should be by preserving the natural beauty and texture of this place. We support people who respect the region and love nature to come here and create sustainable living spaces. İPEK-LEVENT AĞAN ‘Kuzey Ege’nin sakinliği bize denge sağlıyor’ Yeşilyurt Köyü’ndeki Casa Mila Oteli, aynı otel içindeki restoran Trattoria Leo ve köyün aşağısında, deniz kıyısında yer alan oldukça popüler Leo Beach’in sahibi İpek-Levent Ağan çifti anlatıyor. Kuzey Ege’ye ilk gelişiniz nasıl oldu? Buraya yerleşmeye nasıl karar verdiniz? Evlenmeden önce Levent'i birkaç günlüğüne bölgeye getirmiş, ama bir ay boyunca burada kalmıştık. Bence o günden itibaren bir yanımız Kuzey Ege'nin büyüsüne kapıldı. Neden Yeşilyurt? Yeşilyurt’u diğer köylerden ayıran birçok özellik var. En çok sevdiğimiz şey, köyün dokusunun zaman içinde bozulmamış olması. Tarihi ve mimari yapıların korunması. Köylülerin samimi ve misafirperver tavrı. Ayrıca zaman içinde sevdiğimiz dostlarımız da bu köyde kendilerine ikinci bir yaşam kurdu. Böylece bu küçük köyde büyük bir aile olma fırsatı yakaladık. Hayatınız İstanbul’la burası arasında geçiyor. Yaz-kış buralı olmayı düşünüyor musunuz? İstanbul'dan buraya geldiğimiz andaki hissiyat hiçbir şeye değişilmez. İstanbul'un enerjisi ve çeşitliliğinden sonra Kuzey Ege'nin sakinliği ve doğal güzelliklerine geçiş yapmak bize büyük bir denge sağlıyor. Şu an için tamamen Kuzey Egeli olmak zor, ama ilerleyen zamanlarda bunu düşünüyoruz. Casa Mila Oteli nasıl ortaya çıktı? Köyde her zaman kaldığımız otele giderken önünden geçtiğimiz inşaat halinde bir bina vardı. Her seferinde, “Şurayı biri alsa da bu karanlık ve yarım kalmış binayı artık böyle görmesek!” diyorduk. Sonunda bize kısmet oldu! Bu yapının bizim için mükemmel bir misafirhane olacağına karar verdik. Ancak kış aylarında köyde uzun süre vakit geçirince bölgenin ciddi bir restoran açığı olduğunu gördük. İşte bu noktada Trattoria Leo fikri doğdu. En sevdiğimiz lezzetleri bir arada sunan bir İtalyan restoranı açtık. Ardından bu bölgede çok rastlanmayan, geniş, konforlu, romantik, rafine ve lüks odalar içeren Casa Mila'yı oluşturduk. Şu an dokuz farklı konseptte odamız var. Aslında Casa Mila’yı çocuklarımıza bırakabileceğimiz, onların isimlerini taşıyan değerli bir miras olarak görüyoruz. Bölgeye olan tutkumuzdan dolayı Casa Mila hikâyesini başka köylerde de yaşatmayı planlıyoruz. Bölgenin popüler olması sizi endişelendiriyor mu? Hayır, aksine bu bölgenin güzelliklerini daha fazla insanın keşfetmesini isteriz. Ancak gelişim, buranın doğal güzelliklerini ve dokusunu koruyarak olmalı. Bölgeye saygı duyan ve doğayı seven insanların buraya gelerek sürdürülebilir şekilde yaşam alanları oluşturmasını destekliyoruz. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

August 2024 | Urban ENGLISH BELOW INSTAGRAM’ın OLMADIĞI PENCERESİZ DÜNYADAN notlar words Onur Baştürk I nstagram bir haftadır kapalı ve çoğu insan VPN’le instagrama girmeye alıştı bile. Zaten VPN internetteki tüm içeriklere tam erişim özgürlüğü isteyenlerin hayatından hiçbir zaman tam olarak çıkmamıştı. Hep bir şekilde cepte tutuluyordu, ne olur ne olmaz diye… Ancak instagramla beraber görüldü ki, erişimin engellenmiş olması ne instagram’daki etkili influencer’ların tam olarak umrunda oldu (paylaşımlarına hiçbir şey yokmuş gibi devam ettikleri için) ne de sokaktaki insanın… X platformundaki belli başlı kanaat önderlerinin tepkisi haricinde güçlü bir tepkiden bahsetmek de ne yazık ki mümkün değil. Hatta, “Keşke TikTok da kapatılsa” diyen bile var. Elbette bunun sonu yok. Her şey kapatılsın, kafamızı kuma gömelim ve hiçbir şey görmeyelim, duymayalım ve bilmeyelim diyebilirler, diyebilirsiniz. Ama maalesef yeni dünyada işler böyle yürümüyor. Türkiye “instagramla müzakere” gibi kimsenin tam olarak anlamadığı bir oyunu oynarken teknoloji, yeni yaşam tarzları ve yeni fikirler alıp başını gidiyor. Hayat çok hızlandı, ama biz burada ne yazık ki kapanan kapıları güvenilir bir çilingirle (o da VPN oluyor) açmaya çalışan zavallılar gibiyiz. Instagramın kapatılmasını sadece “ekonomik kayıp” olarak görenler ise işin bir başka problemli tarafı. Evet instagramda bir ekonomi var, irili ufaklı birçok marka orada ticaret de yapıyor. Ama instagram aslında herkesin kendini ifade etmesine olanak sağlayan -sev ya da sevme- bir içerik platformu. Herkesin kişisel medyası yani. Bir bakıma herkesin dünyaya açılan penceresi. Şimdi o pencere kapandı. Öylece, pat diye. Ve her durumda penceresizlik berbat bir şeydir. Hava alamıyormuş gibi hisseder, boğulursun. NOTES from the WINDOWLESS WORLD with INSTAGRAM TURNED OFF I nstagram has been down for a week and most people have already gotten used to using a VPN. After all, a VPN has never completely disappeared from the lives of those who want complete freedom of access to all content on the Internet. It was always somehow in the pocket, just in case... However, in the case of Instagram, we saw that the blocked access did not really affect the influencers with many followers on Instagram (as they continued to post as if nothing was happening), nor the people on the street... Unfortunately, it is not possible to speak of a strong reaction other than the reaction of certain opinion leaders on the X platform. There are even some who say "I wish TikTok would be shut down too". Of course, there is no end to this. You can say that everything should be shut down, that we should bury our heads in the sand and not see, hear, or know anything. But unfortunately, this is not how things work in the new world. While Turkey is playing a game like "Negotiating with Instagram" that nobody fully understands, technology, new lifestyles and new ideas are taking over. Life has accelerated a lot, but unfortunately we are like poor people trying to open closed doors with a reliable locksmith (that would be a VPN). Those who see Instagram's shutdown only as an "economic loss" are missing another problematic side of the issue. Yes, there is an economy on Instagram, with many brands large and small doing business there. But Instagram is actually a content platform that allows everyone to express themselves - like it or not. It's everyone's personal medium. In a way, it's been everyone's window to the world. Now that window is closed. Just like that, suddenly, for no reason. And anyway, windowlessness is a terrible thing. You feel like you can't breathe, like you're suffocating.

June 2024 | Vol 12 TR BELOW BENEDICTA & BENOÎT’S Utopian Paradise words Onur Baştürk F or London-based Benedicta Linares Pearce, her dream was always one thing: to stay in touch with Menorca, the place where she was born. Benedicta’s dream and her devotion to the island were shared by her husband Benoît, who, soon after his first trip to Menorca, fell “under the mysterious pull of the island”. Eventually, the couple bought two ‘finca’ (Spanish for “estate”) in the heart of the island. They launched the first ‘finca’, Es Bec d’Aguila, in 2018 and the second, Son Blanc Farmhouse, an eco-sustainable hotel, in 2023. Benedicta and Benoît transformed a traditional farmhouse into a self-sufficient model and spent five years working on this utopian community-based eco-hotel. All the while, they challenged themselves to achieve a real impact on climate change. The couple’s coincidental meeting with architect Anne- Cecile Comar, co-founder of Atelier du Pont, is another integral element of the Son Blanc story. Anne-Cecile, who is emotionally attached to Menorca like Benedicta and Benoît, used local materials to design the hotel, including Menorcan clay, reclaimed wood from a Spanish monastery, marès, the local limestone, and ceramics. Traditional architectural features were retained, including wide floor slabs, arched openings, and vaulted ceilings. TRAIL WALKS & GONG BATH The local stone and the landscapes it forms are the most striking aspects of both the island and Son Blanc. Walking along the trails, accompanied by low stone walls, is the most wonderful thing you can do during your stay in Son Blanc. Not just a walk, of course. Whether it’s yoga, meditation, or taking a gong bath and traveling through other dimensions... Or doing nothing at all and sunbathing by the pool overlooking the sea carved into the rock is another alternative. A PRIMITIVE AND FESTIVE CULINARY EXPERIENCE Son Blanc’s cuisine is centered on simple, healthy, authentic, and local dishes. Indeed, they describe their cuisine as “primitive and festive”. Inspired by the earth and the sea, raw, fire-cooked, or pickled ingredients are served in a sparkling, salty, Mediterranean, vibrant, and spontaneous presentation. On the other hand, the hotel’s ecological practices are not merely in words. - They adopt zero waste. For this, they apply the composting method. - They resort to innovative systems to reduce consumption. Radiant ceiling panels used to heat and cool the building, and the nine geothermal wells... WE DESIRE TO DO THINGS ON OUR OWN SMALL SCALE, FOR BIG CHANGES Surrounded by endemic species of wild olive trees and pines, Son Blanc offers 15 rooms. As Benedicta and Benoit say, “This is more than a hotel; it is a family cottage that reconnects us to our essence, to our natural and social environment, and above all to ourselves”. Benoit has one more remarkable thing to say about Son Blanc, which he calls “a family journey”: “Our daughter, now eight years old, has grown up with this project and believes that Son Blanc is the fourth child in the family. In a way, she’s right. Because Son Blanc Farmhouse is the embodiment of a family journey. It is a way of molding the ambitions and dreams of Benedicta and me. It is also a way to share our environmental and social values with our children and other people. We just have a desire to do things on our own small scale to help with the big changes that the world needs to undertake”. L ondra’da yaşayan Benedicta Linares Pearce’in hayali her zaman şuydu: Doğduğu ada Menorca’yla daha fazla bağlantıda olmak… Benedicta’nın bu hayali ve adaya olan bağlılığı, Menorca’ya ilk seyahatinden sonra “adanın gizemli çekim gücüne” kapılan kocası Benoît’ya da geçti. Ve sonunda çift, adanın kalbinde iki ‘finca’ (İspanyolca “mülk” anlamında) satın aldı. İlk ‘finca’yı Es Bec d’Aguila ismiyle 2018’de, ikincisini yani Son Blanc Farmhouse’u ise eko-sürdürülebilir bir otel olarak 2023’te hizmete açtılar. Geleneksel bir çiftlik evini kendi kendine yeten bir modele dönüştüren Benedicta ve Benoît; ütopik topluluk temelli bu eko-oteli yaratmak için beş yıl uğraşmış. Tüm bu süreç boyunca da iklim değişikliğine karşı gerçek bir etki yaratmak için kendilerine meydan okumuşlar. Çiftin, Atelier du Pont’un kurucu ortağı mimar Anne-Cecile Comar ile tesadüfen bir araya gelmesi ise Son Blanc hikâyesinin diğer tamamlayıcı unsuru. Benedicta ve Benoît gibi Menorca’ya duygusal olarak bağlı olan Anne-Cecile; oteli tasarlarken Menorcan kili, bir İspanyol manastırından geri kazanılmış ahşap, yerel kireçtaşı olan marès ve seramik gibi lokal malzemeler kullanmış. Geniş zemin döşemeleri, kemerli açıklıklar ve tonozlu tavanlar gibi geleneksel mimariye ait özellikleri de aynen korumuş. TRAIL WALKS & GONG BATH Lokal taşlar ve onun oluşturduğu manzaralar hem adanın hem de Son Blanc’ın en önemli unsuru. Alçak taş duvarların eşlik ettiği patikalar boyunca yürümek Son Blanc’taki konaklamanız sırasında yapacağınız en şahane şey. Elbette sadece yürüyüş değil. Yoga ve meditasyon yapmak da mümkün ya da gong meditasyonuna (“gong bath”) katılıp başka boyutlarda gezinmek de… Ya da hiçbir şey yapmadan, kayaya oyulmuş deniz manzaralı havuzda güneşlenmek de bir başka seçenek. A PRIMITIVE AND FESTIVE CULINARY EXPERIENCE Son Blanc’ın mutfağı basit, sağlıklı, otantik ve yerel yemekler üzerine kurulu. Nitekim mutfaklarını “ilkel ve şenlikli” olarak tanımlıyorlar. Toprak ve denizden ilham alan mutfakta çiğ, ateşte pişmiş ya da salamura edilmiş malzemeler ışıltılı, tuzlu, Akdenizli, canlı ve spontane bir sunumla servis ediliyor. Öte yandan otelin ekolojik uygulamaları da sadece lafta değil. - Sıfır atığı benimsiyorlar. Bunun için kompostlama yöntemini uyguluyorlar. - Tüketimi azaltmak için yenilikçi sistemlere başvuruyorlar. Binayı ısıtmak ve soğutmak için kullanılan radyan tavan panelleri ve dokuz jeotermal kuyu gibi… WE DESIRE TO DO THINGS ON OUR OWN SMALL SCALE, FOR BIG CHANGES Etrafı yabani zeytin ağaçları ve çamlardan oluşan endemik türlerle çevrili Son Blanc’ta 15 oda yer alıyor. Benedicta’yla Benoit’nın dediği gibi, “Burası bir otelden öte, bizi özümüze, doğal ve sosyal çevremize ve özellikle de kendimize yeniden bağlayan bir aile kır evi”. Benoit’nın “bir aile yolculuğu” dediği Son Blanc için söylediği önemli bir şey daha var: “Şu anda 8 yaşında olan kızımız bu projeyle birlikte büyüdüğü için ailenin dördüncü çocuğunun Son Blanc olduğuna inanıyor. Bir bakıma haklı. Çünkü Son Blanc Farmhouse bir aile yolculuğunun somutlaşmış hali. Benedicta ve benim hırslarımıza ve hayallerimize şekil vermenin bir yolu. Aynı zamanda çevresel ve sosyal değerlerimizi çocuklarımız ve çevremizdeki diğer insanlarla paylaşabileceğimiz bir araç. Kendi küçük ölçeğimizde, dünyanın üstlenmesi gereken büyük değişimlere yardımcı olmak için bir şeyler yapmak istiyoruz” for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

January 2025 | DESIGN & INTERIORS a SENSORY JOURNEY in PARIS: Cosmos and Matter words Karine Monie photos Jérôme Galland, Mathilde Hiley If you need an excuse to visit Paris, here’s the perfect one: this temporary space, located in the heart of Paris in a striking Haussmann apartment adorned with elegant moldings and classic parquet floors, celebrates sustainable design in style. Through a curated selection of pieces by innovative designers, skilled artisans, and visionary artists, it merges aesthetics, wellness, and non-toxic materials. The installation, created by Cosmos and Matter—founded by the Sustainable Design Association in 2021 to promote virtuous practices in the design world—can be visited until February 16. “We believe the nature of the choices we make every day impacts not only our inner selves but also the state of the world at large,” says Marie-Cassandre Bultheel, co-founder of Cosmos and Matter. “We want to offer a new art of living that deeply draws on the knowledge and wisdom of our ancestors while also caring for the future.” “Living in a space is much more complex than a simple interaction with materials,” Marie-Cassandre continues. “It’s about a delicate and precious relationship with the Earth and the cosmos. This is why Cosmos and Matter presents a new proposition, one that can be understood through the sensitivity of our bodies, the power of our perceptions, and the depth of our emotions. For this reason, the installation can be visited barefoot”. How can we live differently within our interiors? This was the starting point for imagining the apartment, which features 10 scenes displayed in different rooms that create a sensory journey. Each area highlights a facet of the art of a more eco-friendly living, where the alchemy between traditions and modernity invites aesthetes, designers and art lovers to question themselves. In the apartment are a Botanic Bar, a Table of the Living, a Moon Lounge, a Sun Lounge and a “cosmic soundscape” room. “I wanted the curation to focus on designers, artisans, and artists who honor natural cycles and universal laws,” says Marie-Cassandre. “It’s about celebrating a form of luxury that respects not just the human soul but also the Earth.” The list of featured designers and artists includes: Alyssa Jos, Anna-Alexandra, Atelier Musset, Attraction Terrestre, Bazar d'Alger, BehaghelFoiny, Elisa Uberti, Hors Studio, Joanna Prunes, Jorg Koziol, Léa Laborie, Linda Pappa, Lucie Ponard, Manon Ledieu, Marie Simon Thomas, Marcela Paz Undurraga, Padmakshi, Pauline Effantin, Paysan Parfumeur, Sacha Parent, Shira Bio, and Tij. The materials chosen for the showcased pieces reflect the philosophy of Cosmos and Matter: reclaimed wood, natural textiles, pigments derived from earth, plant-based leathers obtained from dehydrated fruits and vegetables, and other living, natural, healthy materials (free from petrochemicals)—all selected for their low environmental impact. THE VISIONARY MINDS BEHIND COSMOS AND MATTER The creative force driving Cosmos and Matter comprises two trailblazing women: - Marie-Cassandre Bultheel: An artistic director and curator passionate about creating urban sanctuaries. Known for her conscious approach to design, she is also the co-founder of the Biennale Amour Vivant. - Hélène Aguilar: An entrepreneur, futurist, and exhibition curator with expertise in non-petrochemical materials innovation. She is the founder of the podcast Where is the Beauty? and a co-founder of the Biennale Amour Vivant. Together, they have crafted a concept that seamlessly combines sustainability, artistry, and mindful living. LOOKING TOWARD THE FUTURE This Parisian installation marks just the beginning. Starting in 2025, Cosmos and Matter aims to expand into other cities worldwide, using ephemeral spaces to challenge our perceptions of sustainability and inspire new design practices.

July 16, 2025 | Urban TURKISH BELOW the QUIET RISE of the TURKISH RIVIERA words Onur Baştürk While Bodrum—the best-known stop along the Turkish Riviera—has long surrendered the spotlight to loud luxury (or show-off, flashy luxury, if you will), other stretches of Turkiye’s southern coast have remained relatively quiet, grounded, and understated. But that’s changing. We’re now witnessing the rise of the Riviera’s other side: the region around Fethiye and Gocek. In many ways, it all began with Yazz Collective, a design-forward hideaway accessible only by boat. Representing a vision of effortless luxury, Yazz’s popularity opened the door to two more newcomers this summer—Ahãma, set in Gunluklu Bay, and Miori, located in the famously scenic Bedri Rahmi Bay, one of the most picturesque coves in Gocek. Like Yazz, both are reachable only by sea. I haven’t yet been to Ahãma, but from what I’ve seen and experienced, Miori brings a distinctly different flavor. Sprawled across one side of Bedri Rahmi Bay—named after the famed Turkish painter and poet who once dropped anchor here in the 1970s—Miori channels the spirit of a sanctuary, with pine- and olive-covered hills rising up behind it. But at the same time, with its multiple venues and lively layout, it evokes memories of Reina, the iconic multi-concept nightlife spot that once lit up Istanbul. Inside Miori, you'll find six different spaces, including a line-up of restaurants that reflect the “something-for-every-mood” mindset of its seafaring guests: Isabel’s (Italian), Oko (Japanese), Miori by the Sea (seafood), and even an in-house bakery. When I spoke with Haldun Kilit, one of Miori’s founding partners, at the opening night, he explained: “One night they might feel like Italian, another night seafood. This way, guests don’t get tired of eating the same thing every evening. That’s the idea behind the variety.” CURATED BY A CHEF WHO KNOWS THE COAST All of Miori’s food concepts have been curated by Kemal Demirasal, the seasoned chef who first made waves in Alacatı with Barbun, followed by the widely acclaimed Alancha. I only had the chance to try Miori by the Sea, and the mains were genuinely well executed. That said, big launch events with shared plates often make it difficult to grasp the full flavor of a place—or the soul behind the menu. Part of me was hoping for an Alancha-level culinary narrative. A RIVA FIRST FOR TURKIYE Another elegant addition to this side of the Turkish Riviera: Turkiye’s first Riva Lounge. The legendary yacht brand, famous for its handcraftsmanship and Dolce Vita spirit, began opening lounges in 2019 across Sardinia, Venice, Monte Carlo, and Mallorca. Now, its Göcek outpost has dropped anchor within Miori—bringing the refined glamour of the open sea to shore. THE TWO WORLDS OF CESME Meanwhile, over on the Aegean side of the Turkish Riviera, Ceşme remains very much itself—a place of contrasts, and in many ways, a reflection of the country at large. Just like always, the crowd splits in two. The 16-to-25 set throws money at beach parties, while the 35+ crowd is after something slower, more tasteful, and more intentional. For a while, Elefante dinners at Before Sunset were a much-needed oasis for this second group. But this summer, it’s Sobremesa (a.k.a. Bir Yaz Gecesi Lokantası) that’s stealing the show. Set up right by the shore at Momo Dalyan after sunset, it has quickly become the new favorite. Go for the ‘ot kavurma’, Vongole, and Horiatiki Salad. One small suggestion to the Sobremesa team? Shrink the tables a little. Intimacy often comes from closeness—when you sit a bit tighter, eye contact becomes inevitable, and conversations tend to flow better. Which, really, suits the spirit of Sobremesa perfectly. ‘TURKISH RIVIERA’nın SESSİZ YÜKSELİŞİ ‘Turkish Riviera’nın en çok tanınan yeri Bodrum’da başrol ‘loud luxury’ye (show-off ya da flashy luxury de diyebiliriz pekala) kaptırılmışken, diğer güney Türkiye kıyılarında durum biraz daha sessiz sakin ve kendi halindeydi. Şimdilerde Turkish Riviera’nın diğer tarafının, yani Fethiye ve Göcek civarının yükselişine tanık oluyoruz. Aslında bu süreç, sadece tekneyle ulaşılabilen, karayolu bağlantısı olmayan Yazz Collective’in açılmasıyla başladı. ‘Effortless Luxury’ temsilcisi Yazz’ın ilgi görmesiyle bu yaz aynı bölgede iki yeni markayla tanıştık. Önce Günlüklü Koyu’nda açılan, konaklama birimleri de olan Ahama’yla. Ardından, Göcek’in en güzel koyu Bedri Rahmi Koyu’na konuşlanan Miori’yle… Ahama’yı henüz görmedim, ama Miori tarz olarak hayli farklı. Adını, 1970’lerde buraya gelen ünlü Türk ressam ve şair Bedri Rahmi Eyüboğlu’ndan alan koy, efsanevi Mavi Yolculuk’un ilk demirleme noktalarından biri. Çam ve zeytin ağaçlarıyla çevrili Bedri Rahmi Koyu gerçekten de bir sığınak gibidir… Koyun bir bölümüne boydan boya uzanmış Miori ise altı farklı mekanı içinde barındırmasıyla bir dönem İstanbul’da fırtınalar estirmiş Reina’yı anımsatıyor. Tıpkı Reina modeli gibi, Miori’nin de içinde farklı mutfaklardan restoranlar sıralanmış: İtalyanı (Isabel’s), Japonu (Oko), deniz ürünleri (Miori by the Sea) ve hatta bir adet ‘bakery’ci. Bu çeşitlilik teknecilerin ruh hali düşünülerek yapılmış. Mekanın ortaklarından Haldun Kilit ile açılış gecesinde konuşurken şöyle diyordu: “Bir akşam İtalyan’a, bir başka akşam deniz ürünleri restoranına gelebilirler. Böylece sürekli aynı yemekleri yemek zorunda kalmayacaklar. Bu çeşitlilik bu yüzden”. RESTORANLARIN KÜRATÖRÜ DENEYİMLİ BİR ŞEF Miori’deki tüm restoranların küratörlüğünü ise yıllar önce Alaçatı’da açtığı Barbun, daha sonra Alancha ile tanıdığımız deneyimli şef Kemal Demirasal yürütüyor. Yemek olarak sadece Miori by the Sea’yi denedim, özellikle ana yemekler gayet iyiydi. Ama açıkçası bu tür kalabalık davet yemeklerinde tabaklar ortaya karışık geldiği için yemekleri ya da mekanın ruhunu anlamak, sindirmek kolay olmuyor. Bir de galiba Kemal’den Alancha’daki deneyime benzer bir şey bekliyordum. RİVA LOUNGE DA VAR Tekneciler ve Turkish Riviera’nın bu tarafı için şık bir yenilik daha: El işçiliği ve Dolce Vita estetiğiyle ün salmış Riva yatlarının 2019’da başlayan ve Sardunya, Venedik, Monte Carlo, Mallorca gibi destinasyonlarda peş peşe açılan lounge serisinin Türkiye’deki ilk ayağı Miori’nin içinde yer alıyor. ÇEŞME’DEKİ İKİ AYRI KUTUP ‘Turkish Riviera’nın Ege kıyılarındaki en lokal versiyonu Çeşme’de ise her zamanki gibi kitleler -ülkenin kendisi gibi- ikiye ayrılmış durumda. 16-25 yaş arasındakiler çeşitli beach partilerde para saçarak coşarken, 35-40 yaş üstü kendine daha sakin ve gustolu yerler arıyor. Before Sunset’in arada bir yaptığı Elefante yemekleri bu kitle için geçtiğimiz sezonlarda bir can simidiydi. Momo Dalyan’ın bu yaz gün batımından sonra sahilde kurduğu yeni lokantası Sobremesa (namı diğer Bir Yaz Gecesi Lokantası) ise şimdilerde çok daha popüler. Menüden özellikle ot kavurma, vongole ve Horiatiki salatası tavsiye.... Sobremesa’cılara tavsiye ise masaları biraz küçültmeleri. Ne de olsa küçük ölçekli masa, daha sıkış tepiş, daha samimi ve karşınızdakilerle göz göze sohbete daha çok olanak sağlıyor. Sobremesa’nın da ruhuna uygun…

Mayıs 2022 | Art | Vol VII ADWAIT SINGH ‘Çimenin Vaadi’yle ilgili radikal olan şey izin beklememesi Yazı | Onur Baştürk A dwait Singh, Yeni Delhi merkezli bağımsız bir küratör, teorisyen ve sanat yazarı. Öznellik oluşumu, toplumsal cinsiyet, cinsellik, posthümanizm ve ekofeminizm ile ilgili araştırmalar yapmayı sürdüren Singh, aynı zamanda bu yaz beşinci edisyonu gerçekleşecek Mardin Bienali’nin küratörü. Singh yuzu’nun sorularını yanıtlarken hem Bienal’in kavramsal çerçevesi olan “Çimenin Vaadi”ne dair sırları katman katman önümüze serdi hem de kendi kültürüyle Mardin kültürü arasında kurduğu bağları anlattı. Bienal teması olarak seçtiğiniz çimen metaforunu birçok kavramla ilişkilendirmişsiniz. Ama beni en çok etkileyen şey; çimenin zaptedilemez, kaotik gelişim tavrıyla biz insanların davranış biçimi arasında paralellik kurulması oldu. İnsanların yenilenmesi ve yeniden örgütlenmesi bu şekilde mi gerçekleşecek dersiniz? Bu konuda umudunuz tam mı? Çimenin Vaadi’ni bir de sizden dinlemek isterim… Çimen, Sufi Edebiyatı’nda tekrarlayan bir motif. Çimeni hem alçakgönüllülüğün hem de yeniden dirilişin bir sembolü olarak gören, biraz da paradoksal konuşlandırılan hikâyelerle büyüdüm. Özellikle Cihannara Begüm (Babür Sarayı’ndaki en büyük hanımlara ayrılmış bir unvan) hakkında hayal gücümün üzerinde hüküm süren bir hikâye var. Efsane şöyle devam eder: O zamanlar dünyanın en zengin kadınlarından biri olan ve Sufizm üzerine bir inceleme yazan Cihannara, Piri Nizamuddin Auliya'nın mezarının hemen altında mütevazı bir arazi seçer ve buradaki tek örtünün çimen olmasını emreder. Ebedi istirahati için… Cihannara'nın özverili davranışını tamamen uzlaştırıcı ve geçici buluyorum. Çimeni benimsemesi iktidardan bilinçli bir geri adım olarak yorumlansa da, yine de başka türden bir failin sessiz bir şekilde geri alınmasını öneriyor. Devamı için... Print VOL VII - 2022 Out of Stock View Details No product

November 2023 | People FOR TR CONVERSATION about ARCHITECTURE with ECE CEYLAN BABA words Onur Baştürk Our first face-to-face conversation with Yeditepe University Faculty of Architecture Dean Ece Ceylan Baba took place under a "tree of life". That “tree of life” was in a familiar place. A Ficus Australis, the symbol of Yuzu Garden, which opened in 2020 within Paloma Finesse in Antalya-Side. We met with Ece in that delightful garden at the beginning of the summer and talked about sustainable architecture and architectural approaches that are expected to dominate the world in the near future. Of course, not every topic could fit into our conversation that day as part of "Yuzu Weekend". That's why I wanted to publish here the long interview we had after that conversation. Because what Ece has to say concerns us all! ONE IS UTOPIA, THE OTHER IS DYSTOPIA How do you view architects’ projects aimed at “saving” or “healing” the world? For example, BIG’s Bjarke Ingels’ “Masterplanet” project or Liam Young’s fictional film “Planet City.” Can architects really make a difference in saving the world? The argument of saving or healing the world is quite ambitious for a single profession. However, I believe in the transformative power of space. People are influenced by the spaces they inhabit, and spaces, in turn, are influenced by people. They co-evolve like two living organisms contributing to each other. From this perspective, the impact of architecture on human life is significant. While the world’s resources are depleting, the universe has the ability to heal itself. Nevertheless, our era is marked by various crises, and various professionals are taking numerous measures to postpone the possible end of humanity. In the field of architecture, principles of sustainable design, energy efficiency, and the use of environmentally friendly materials have gained importance in the 21st century. Approaches like Masterplanet and Planet City have different arguments in this regard. We can describe them as a kind of duality, one being utopia and the other dystopia, two visionary works. BIG’s Masterplanet project envisions a world that comprehensively addresses the climate crisis and foresees a world where the entire global population lives in similar ideal urban spaces. The project proposes a masterplan for the world and resembles a utopia in some aspects. It approaches environmental issues with a comprehensive solution and places technology at the center of the project. It suggests a design action on a planetary scale, highlighting the inadequacy of current building and even city-scale measures in addressing the climate crisis. The project has a pragmatic architectural approach and offers a critical perspective on local climate crisis measures. In the film “Planet City,” Liam Young explores a dystopia that reinterprets the strong relationship between colonization, globalization, and the economy through metropolises, challenging conventional thinking. It narrates events in an imaginary city where approximately 10 billion people live, and the rest of the world is handed over to the wild nature by a collective decision. The speculative science fiction film suggests that climate change is not just an environmental issue but a political and ideological problem. Both projects are produced by architects and are not intended to be realized; they aim to draw attention to the climate crisis with their manipulative features and question the possibilities of architecture beyond conventional ideas about cities, urban life, the environment, and even the planet’s scale. Do you think the homes of the future will be completely independent from city grids and self-sufficient? What are your thoughts? Or will efforts in this regard remain largely individual? A city exists with its built environment, unbuilt environment, and the lives of the people within it. This situation forms a complex pattern and inherently does not contain uniqueness. The concept of self-sufficient home(s) is bound to eventually evolve into a network of similar lifestyles. Therefore, I believe that cities in the future will enable a non-individual, community- oriented way of life. SLA'S STRUCTURE IN COPENHAGEN IS A VERY GOOD EXAMPLE SLA’s structure in Copenhagen is quite a good example with its emphasis on greenery, even making it the centerpiece of architectural design. Creating organic farming areas and mini-parks on the rooftops of buildings, for instance. The most striking example is the landscape design on the steep roof of the energy plant in Copenhagen, designed by SLA. Do you think all of this is sufficient, or is it merely “greenwashing”? Sustainable design approaches in architecture are a multidisciplinary and holistic subject that involves various stakeholders. It encompasses different areas such as material selection, the presence of adaptable and functional programs, the relationship of the building with its geographical location, energy efficiency, and the use of eco-friendly construction technologies. We cannot return a piece of land taken from the city to wild nature by placing limited greenery on the facade or roof of a massive building. Nor can we make an unsustainable building sustainable by adding some green touches later, just to use it as a marketing argument with a “green building” certificate. This subject should involve a process that starts from the initial stages of design, continues with the involvement of users, and becomes a cyclical, living, and holistic process within life. Anything outside of this framework has the potential to become a form of greenwashing. SLA’s structure in Copenhagen, which I had the opportunity to observe on-site recently, is an excellent example due to its location in the city and its design approach. It successfully integrates the building’s non-public rooftop with the city, eliminates barriers safely, and presents an original idea. IT IS IMPOSSIBLE TO DELIVERY THE WORLD TO WILD NATURE Can we control further green degradation in the next decade? Are you optimistic about this? Research indicates that the world’s population will continue to grow, and consequently, the urban population is expected to increase relative to the rural population. Urban life still seems attractive and maintains its appeal. Therefore, we can say that the need for construction in cities will increase in the next decade. I would like to emphasize one point: repurposing the idle building stock in cities can help control further green degradation unless there is a real need for more green destruction. I am not optimistic about this if methods like improving the efficiency of existing buildings and developing policies that support shared space usage are not adopted. Is it really necessary for us to return a significant part of the world to wild nature? Is this our salvation? What are your thoughts? In fact, I addressed the answer to this question in the previous one. I do not believe it is possible to return a significant part of the world to wild nature. The urbanization trend is expected to continue as the population increases, and the current approach to construction, driven by the capital-focused system we live in, exacerbates this situation, creating environmental problems. One of the reasons for this is the strong appetite for producing mega-scale projects. In my 40s, I learned the power of imperfection. IN MY FORTIES, I HAVE LEARNED THE VALUE OF IMPERFECTION When you were just starting out, in your twenties, how did you view the world, cities, and your profession? What has changed in your vision over the years, and what has remained the same? That’s a wonderful question! In the early years of my professional life, I used to work with the aim of perfection in a project, research, building, or text. I believed it could be achieved, and I dreamed of the possibility of achieving this with proper planning. Years later, especially as I delved into the search for ideal spaces and ideal cities, I confronted the fact that the idealized space being strived for was closed to development, totalitarian, and stagnant. Yet, people are evolving beings, and so are spaces. There is a symbiotic relationship between them. Today, in my forties, I have learned the value of imperfection. I realized how valuable the reality with its flaws is, not the idealized one. I believe that the world and cities continue to evolve with their imperfections, and this is what makes them unique and allows them to differentiate and progress from one another.

March 2025 | DESIGN & INTERIORS BROOKLYN SANCTUARY: a MODERN ECLECTIC HAVEN words Karine Monie photos Brian W. Ferry interior design Lucy Harris Studio styling Katja Greeff In a row of new brownstones in Brooklyn, one home truly stands out. With bespoke landscaping in both front and back gardens and ample outdoor spaces—including a spacious terrace—the residence serves as a sanctuary for a young couple and their new baby. Enlisting the expertise of Lucy Harris Studio, the owners transformed their townhouse into a retreat that blends functionality with artistic flair. AN IMPOSSIBLE BOUQUET OF DESIGN Lucy Harris’s creative approach was inspired by the idea of an “impossible bouquet,” where colors, materials, and inspirations that might not normally coexist come together in harmonious contrast. The project marries peaceful, eclectic spaces ideal for entertaining with intimate areas for quality time. Vintage pieces and creations from small-scale makers lend the home its distinctive character, while playful geometric patterns and natural materials maintain a sophisticated yet relaxed atmosphere. CRAFTING A FAMILY-READY RETREAT “The client wanted a beautiful and practical space that the family could grow into,” says Lucy Harris. "With their first child arriving during the project, the design needed to be alluring yet entirely baby-ready. The couple’s time in the southwestern U.S. and their love of travel inspired elements that evoke a relaxed, nature-infused feel without being overly literal" SEAMLESS INTEGRATION OF INTERIOR AND EXTERIOR Lucy Harris spent 1.5 years meticulously designing spaces with soft edges that encourage open gathering. Interior and exterior elements were developed simultaneously, resulting in a fluid, cohesive environment. Bold features like the custom living room millwork, expansive rug, and striking foyer tile arrived as the final touches that truly brought the design together. The dining area features a custom built-in banquette upholstered in lush moss Brecon fabric by Tibor, while sculptural objects and uniquely meaningful art adorn shelves and walls throughout the home. Upon completion, the home radiated life—a vibrant blend of modern eclecticism and family warmth. Lucy Harris’s vision has culminated in a home that perfectly balances the bold with the serene, creating a modern sanctuary that is as stylish as it is welcoming.

May 2025 | Urban ENGLISH BELOW MATCHA KIZLARI ve ZEFFIRINO SÜRPRİZİ words Onur Baştürk Doğruya doğru, İstanbullu mekanlar için 2025 iyi başlamadı. Yılın ilk döneminde fiyatların aşırı pahalı ve buna karşın yemeklerin bir de lezzetsiz oluşundan haklı olarak şikayet etmek ve hafta sonunu Atina’da geçirip dönenlerin, “Bolca yedik içtik, ödediğimiz hesap o kadar az geldi ki!” şeklindeki sitemleri neredeyse sıradan bir hal almıştı. Derken malum, 19 martta olan oldu, bilgisayar oyunundaki gibi bir başka ‘level’a geçildi. Bu kez psikolojiler altüst oldu, keyifler kaçtı. Oysa her daim iş yapan, hatta dolup taşan ve nedense gözden kaçan bir hadise vardı: Matcha odaklı kafeler ve bu kafeleri ayakta tutan Matcha Kızları! En popüler matcha kafesi Poco’nun Bebek şubesi önünden gelip geçerken bizzat (ve maalesef) şahidim: Matcha kızları gruplar halinde; bir grup kalkıyor, diğeri geliyor. Ellerinde bu yeşil içecek, dudaklar büzülü bir şekilde telefonlarına saniyede 500 kez poz veriyorlar. Ve hayır, Derin Talu’dan çok önce keşfettiler matcha’yı (so sad, so sad!). Ama tabii Derin Talu da TikTok’un derin girdapları vesilesiyle ülke çapında matcha’nın anlamsız popülerliğine katkıda bulundu (so sad, so sad!). İyi de, bu Japon kökenli, klasik yeşil çaya göre tadı daha yoğun olan, içerdiği yüksek antioksidan ve doğal kafein oluşuyla bilinen matcha ne oldu da bu kadar popüler oldu? Aslında İstanbul geç bile kaldı. Matcha’nın trendsel çıkışı (elbette) Los Angeles’ta başladı. 2010’ların başında, sağlıklı yaşam ve “clean eating” akımının yükseldiği dönemde, LA’deki wellness merkezleri, yoga stüdyoları ve organik kafe kültürü matcha’yı hızla benimsedi. Üçüncü dalga kahve kültürüne müthiş bir alternatif oldu. Sonunda trend oralardan buralara geldi ama burada sağlıklı yaşamcılardan çok matcha’yı trend yapan bu yeşil içeceğin instagram albenisine kapılan 15-18 yaş arası Matcha kızları oldu. Yani Şeyma’nın kızı Melisa’nın kuşağı… YENİ BİR İTALYAN Yazının bundan sonrası 27 plus için devam edecek, yeni bir restoran müjdesiyle… Üstelik bu yeni restoran hiç beklenmedik bir yerde, Ortaköy’de açıldı. Evet beklenmedik, özellikle de bu civara en son parıltılı Boğaz döneminde (kısaca: Reina + Anjelique era) sıkça gitmiş ve daha sonra burayı Arap turistlere emanet edip bölgenin kumpir destinasyonu olmasına istemeden katkıda bulunanlar, “Ortaköy mü, orası neresi? diyebilir. Eski Anjelique’in hemen yan tarafında açılan ikonik İtalyan lokantası Zeffirino, yeniden bir Ortaköy alışkanlığı getirir mi bilinmez, ama şu bir gerçek: Zeffirino’nun kaptan köşkü gibi denize uzanan manzarasından görünen Boğaz manzarası başka hiçbir yerde yok! Zeffirino, İtalya'nın Cenova’sında Zeffirino Belloni tarafından 1939’da kurulmuş ve beş kuşaktır Belloni ailesi tarafından işletilen köklü bir İtalyan restoranı. İstanbul’a gelişi ise benim iç tasarım stiline ayrıca bayıldığım Beefbar sayesinde. Beefbar, 2005’te Riccardo Giraudi tarafından Monako'da kurulmuş bir lüks et restoranı zinciri. İşte Giraudi, İtalyan mutfağının bu ikonik temsilcisiyle ile iş birliği yaparak markayı globale taşıyan isim. Bu iş birliği sayesinde Zeffirino, İtalya dışındaki ilk şubesini önce Paris ardından Monako'da açtı. Üçüncü şube de İstanbul’a nasip oldu. Ve tabii ki iş sadece Zeffirino ile kalmıyor, sonbaharda Zeffirino’nun alt katına Beefbar Istanbul da açılıyor. Peki İstanbul’da Giraudi’nin ortakları kimler? Tanıyalım: Esra Çevikalp, Barış Erdoğdu ve Murat Varol. Zeffirino Istanbul’un tasarımı ise Sami Savatlı’ya ait. Sade, İtalyan ve şık bir tasarım yapmış Savatlı, ben sevdim. Yemeklere gelince… Zeffirino’nun imza tabağı geleneksel Mortaio kasesinde masada sunulan Pesto Genovese! Sadece Zeffirino’ya özel Stracchino peyniriyle hazırlanmış Focaccia Formaggi ve ev yapımı dondurma Gelato al Pistacchio da mutlaka denenmesi gerekenler arasında. the MATCHA GIRLS and the ZEFFIRINO SURPRISE Complaining about overpriced, underwhelming food had become almost a ritual. And those who escaped to Athens for the weekend often returned with the same bewildered sigh: “We ate and drank non-stop, and the bill was unbelievably low!” Then came March 19. Like a sudden level-up in a video game, the game changed. Spirits dropped, moods soured—and according to those in the F&B world, it wasn’t until May that people even began to feel like themselves again. And yet, amid all this, there was one phenomenon that somehow escaped notice—one that not only survived but thrived: Matcha cafés. And more specifically: The Matcha Girls who kept them alive. I’ve witnessed it myself (sadly) while passing by Poco’s Bebek location—currently the city’s most popular matcha café. Groups of Matcha Girls come and go in shifts: one group leaves, another arrives. All holding their green drinks, lips pursed, striking 500 poses per second for their phones. And no, they didn’t discover matcha from Derin Talu—they were way ahead of her (so sad, so sad). Still, thanks to TikTok’s bottomless scroll, even Derin contributed to matcha’s inexplicable rise in national popularity (so sad, so sad). So what exactly is matcha? This Japanese green tea powder—known for its intense flavor, sky-high antioxidants, and natural caffeine—became a sensation... but how? In fact, Istanbul arrived late to the party. The trend (of course) started in Los Angeles. Back in the early 2010s, at the height of the clean-eating, wellness-obsessed era, LA’s yoga studios, organic cafés, and health hubs fully embraced matcha. It quickly became the go-to alternative to third-wave coffee. Eventually, the trend traveled here—but not via the wellness crowd. In Istanbul, it was Matcha Girls—those 15-to-18-year-olds who fell for its Instagrammable glow—who made it a thing. Think: the generation of Şeyma’s daughter Melisa. A NEW ITALIAN IN TOWN Now, a quick shift for the 27-plus crowd—with news of a fresh restaurant opening. And not just anywhere: it’s in Ortakoy. Unexpected, yes—especially for those who last frequented the area during the glittery Bosphorus era (let’s call it: the Reina + Anjelique years) and then left it to the tourists and kumpir vendors. If you’re one of them, you might be asking, “Ortakoy? Wait, where even is that now?” Right next to the former Anjelique stands a surprising new player: the iconic Italian restaurant Zeffirino. Will it revive Ortaköy as a destination? Time will tell. But one thing is clear—Zeffirino’s panoramic views, extending into the Bosphorus like a captain’s deck, are unmatched anywhere else in the city. Zeffirino was first founded in Genoa in 1939 by Zeffirino Belloni and has remained a family-run institution for five generations. Its arrival in Istanbul is thanks to another name: Beefbar, the upscale meat-focused restaurant brand launched by Riccardo Giraudi in Monaco in 2005. Giraudi partnered with Zeffirino to bring the Italian classic to an international audience. The first outposts outside Italy opened in Paris and Monaco—and now, Istanbul is home to the third. But that’s not all: this fall, Beefbar Istanbul will also open downstairs, adding to the culinary revival. So, who’s behind the Istanbul launch of Giraudi’s ventures? Meet the local partners: Esra Çevikalp, Barış Erdoğdu, and Murat Varol. Zeffirino Istanbul’s interior was designed by Sami Savatlı, whose minimal and effortlessly Italian aesthetic hits just the right note. I liked it. And the food? Start with the house signature: Pesto Genovese, served tableside in a traditional mortaio bowl. Also worth trying: the Focaccia Formaggi, made with Zeffirino’s exclusive Stracchino cheese, and the homemade Gelato al Pistacchio. You won't regret it.

Şubat 2021 | Tasarım | Dünya Pantone 2021 renkleriyle İtalyan tasarımları Yazı | Oktay Tutuş P antone Renk Enstitüsü 2021 için tek bir renk önermek yerine iki tanesinin evliliğini uygun gördü: Gri ve Sarı. Daha doğru isimleriyle bu iki renk “PANTONE 17-5104 Ultimate Gray and PANTONE 13-0647 Illuminating” olarak adlandırılıyor. Geçtiğimiz yılın da insanlara umut aşılayacak bir mavi ile betimlenmiş olması bize ne derece iyi geldi tartışmaya açık. Belki de bu sebeple bu yıl iki renk birden daha uygun görüldü. Çünkü geçen yıla bakarsak bu yılın nasıl geçeceğini tahmin edemediğimizden her türlü desteğe fazlasıyla ihtiyacımız olduğu kesin. Peki neden bu iki renk? Öncelikle son yılların mimari ve dekorasyon açısından en çok tercih edilen rengi gri. Hemen hepimizin bir şekilde hayatında grinin yeri var, bunu yadsıyamayız. Ama tek başına maalesef insanda coşku uyandırmaya yetmiyor. Ancak kendisinden başka renkler için onların hissettirdiği coşkuyu katlayabilen gizli bir gücü ve büyüsü var. Griyi kanvasınız olarak kullandığınızda onunla yakıştıramayacağınız renk neredeyse yok gibi. Sanki tüm renklerin evrensel eşi. Sarı ise tek başına bile yeterince güçlü bir renk. İnsanda coşku, umut, hayret, dikkat ve daha birçok aşırı duygunun yanında samimiyet ve sıcaklık da uyandırıyor. Pantone de özellikle sarının güneş ışığına yakın bir tonunu saf bir gri ile birleştirmiş ve işte bu duyguları canlandırıp köpürtmeyi hedeflemiş. Bu köpürtülmüş coşku kombinasyonundan özellikle de şu sıra memnun olmayacak yoktur değil mi? Beğenelim ya da tam tersi, Pantone ’nin yılın rengi seçimlerinin (bazen tartışmalı olsalar da) tüm dünyada bir dalga yarattığı kesin. Tasarımcılar bu seçimlere çok aldırmasa da sonuçta trendlere kayıtsız kalmaları zor. Bu konuda erken harekete geçenler ise her daim İtalyan markaları oluyor. Tasarım ve dekorasyon açısından yılın kalanında göreceklerimizden bazılarına bakınca, bu iki rengin birlikteliğine kayıtsız kalmanın ne kadar zor olduğunu göreceksiniz. Antoniolupi, RAINDROP duş başlığı Tasarımcı: Calvi Brambilla Tavana gizlenmiş bir duş başlığı olan RAINDROP, tek başına banyo dekorasyonuna kattığı gizemle etkileyici. Evinizde spa ritüellerini yaşamak isterseniz antoniolupi üretimi bu yağmur dansının gri ve sarı renk uygulamalarına da bakın. Casalgrande Padana, Kerinox Taban Seramikleri Yeni Kerinox koleksiyonuyla yaşam alanlarında doğal bir fon oluşturmak isteyen firmanın seramik kaplamaları Bios Antibacterial isimli patentli teknolojisiyle bakteri, koku ve küfe karşı dayanıklı. Bu sayede hem ıslak zeminlerde hem de dış mekanlarda uzun yıllar kullanımı garantiliyor. K-Array, LYZARD-KZ21 mini hoparlör Floransalı ses ürünleri tasarım firması K-Array sadece 2 X 3,5 X 2 cm ölçülere sahip mini minnacık hoparlörleriyle üstün kalitede ses sunuyor. Özellikle restoran, otel, butik ve müzelerde tercih edilen bu becerikli hoparlörler o kadar minik ki sesin nereden geldiğini anlamanız zor. Bronzetto, Cage puf Tasarımcı: Niccolò De Ruvo Pirinç dekorasyonda tartışmasız güzel bir malzeme. Özellikle de yıllar içerisinde aldığı yeşil patinayla herkesin gözdesi. Cage tamamen pirinç alaşımdan yapılmış bir puf ve sizinle yıllandıkça size ait izler taşımak üzere şimdilik parlıyor. MARIONI, BAHIA Sofa Tasarımcı: La Récréation – P. Angelo Orecchioni Arch. Kesinlikle karakteristik bir dinlenme alanına ihtiyacınız varsa Bahia tam size göre. Bu orijinal tasarıma renk seçimlerinizle daha da dikkat çekici bir nazar eklemeniz mümkün. Borzalino, DIVA Koltuk Tasarımcı: Carlo Bimbi Sırt kısmı oturduğunuzda sizi arkadan saran bir istiridye kabuğu veya yelpaze gibi tasarlanmış DIVA , ışıltılı Art Deco döneminin tasarım anlayışının mükemmel bir yorumu. GLASS DESIGN, SLIDE Lavabo Renkli tasarımları mümkün kılan SLIDE lavabolar size kırılgan gibi gelebilir ancak oldukça sağlam olmaları yanında camın sağlığını da sunuyorlar. POGGESI, Şemsiye Havuz başındayken kaliteli bir şemsiye yoksunluğunun ne demek olduğunu biliyorsanız eğer, bu konuda 50 yıldan uzun süredir en iyileri üreten POGGESI ’ye güvenebilirsiniz. MP, GRIMM Kumaş Koleksiyonu MP özellikle üstün dayanıklı ve göz alıcı kumaş tasarımları sunan 60 yıllık bir İtalyan firması. GRIMM isimli yeni koleksiyonlarında kullandıkları Pantone renkleri mobilya tasarımlarında başrol oynamaya talip. Kaliteli ve yıpranmaya dayanıklı olmaları yat mobilyaları için onları daha cazip kılıyor. SCARABEO, SOLID Lavabo ve Etajer, tasarımcı Studio Tecnico Scarabeo SOLID dilerseniz lavabosunu alarak duvara monte edebileceğiniz, dilerseniz de istediğiniz gibi kişiselleştirebileceğiniz etajeriyle banyonuza hava katabileceğiniz bir sistem. Pantone 2021 renkleriyle banyonuzda şüphesiz dikkat çekici ve sıcak bir etki bırakacak. MARIONI, PALM aydınlatma ürünleri, tasarımcı La Récréation – P. Angelo Orecchioni Arch. Adeta konik seramik kovaların üst üste dizilmesiyle yaratılmış gibi duran tasarımlarıyla PALM serisi aydınlatma ürünleri 30’ların ve 40’ların dekorasyon estetiğini yansıtıyor. Pirinç tabana sahip bu lambaları ne kadar kontrast renklerle bir araya getirirseniz o kadar güzel görünüyorlar.

December 2020 | People TR Below BERRAK YURDAKUL The 4 Attitudes to Embrace in Life Words Onur Baştürk The Peacock That Doesn't Speak, The Sixth Race, The Guardian of Two Worlds, A Homemade Parachute, Seven Thoughts About You... Berrak Yurdakul’s books have always carried a subtle wisdom and guidance that never feels condescending. Recently, she’s begun sharing her insights not only through her books but also via online seminars. What sets her apart from other self-improvement guides is this: her solid training in Tibet and her openness about being a Buddhist. How did you come to embrace Buddhism? Did you undergo any formal training? I first encountered Buddhism in my twenties. I was deeply impressed by its approach to the mind, its emphasis on mental discipline, and its realism. During a trip to Nepal, I met Chogye Trichen Rinpoche, who had settled there after the Chinese occupation of Tibet. A brief conversation with Rinpoche was enough to awaken in me the desire to become a Buddhist. I later studied with other teachers, but primarily, I consider myself a student of Trichen Rinpoche. He left his earthly body in 2007, but we believe the teacher-student connection transcends death. SEEING MY OWN PRIDE AND VIOLENCE How did your transformation unfold? Integrating Buddhist practices into my life brought about significant changes. Buddhism teaches us to confront our own darkness. Like many, I had a mind programmed to blame others for the injustices, cruelty, and lack of love in the world while absolving myself of any responsibility. When I looked at myself objectively, I realized that all those dark elements existed within me, too. I saw my own pride, the violence I carried openly and secretly, my selfishness, my hypocrisies, and much more. Completely purging oneself of these isn’t easy, but even acknowledging their existence is a big step forward. Is Buddhism a religion or a teaching? This is a common point of confusion. Buddhism isn’t a religion because Buddha wasn’t a prophet—he was a human being, just like you or me. He looked into his own mind, came to know it, and gained great freedom as a result. He tells us how he achieved this freedom, teaches us the methods he practiced, and assures us that we can find all the answers to existence within ourselves if we apply these practices. You don’t need to be a Buddhist to benefit from Buddhist practices. Regardless of your beliefs, mindfulness and meditation can help you achieve inner freedom, get to know yourself better, and open your heart. FOREVER THE WOUNDED GAZELLE, BECAUSE… I loved your piece on “The Four Attitudes to Life.” The first one is “the wounded gazelle.” You say that, like a wounded gazelle, a person should find a sanctuary where they can heal and return to it often. Why a wounded gazelle? Can’t we visit this sanctuary when we’re not feeling wounded? Must a person always be broken to reconnect with their essence? From a Buddhist perspective, we are always the wounded gazelle. Whether we feel good or bad doesn’t change our wound. This wound comes from not knowing our true nature and being disconnected from our real essence, which is made of love and compassion. PAIN HURTS LESS The second attitude is the “strong lion.” Here you say, “One must not give in to upsetting and shocking situations or let gloomy thoughts take over.” Can you elaborate? It’s essential to fully experience every moment, whether it’s joyful or sorrowful. Life is made up of all these experiences. Rejecting unpleasant moments as “bad” only creates division and conflict. We can’t run away from negative thoughts, but we can strive not to identify with them. By “not being taken over,” I mean staying present with all negative feelings, thoughts, and experiences without letting them consume you. You stay with whatever is happening but avoid getting lost in the narrative your mind creates about it. This attitude brings calm during difficult times and, most importantly, keeps you from falling into the deep pit of self-pity. Over time, practice shows us that when our mind doesn’t overreact or resist, pain hurts less. The most beautiful attitude is “the wind.” Can you explain it further? Our inner state often changes easily based on external influences. If we find our surroundings unpleasant or unattractive, we want to leave. If we’re near someone we’ve labeled as “unlikeable,” we want to get away. The wind, however, makes no such distinctions. It doesn’t find any place ugly or dislike anyone. It isn’t a victim of duality. The wind sees and accepts everything as it is. It moves freely and contentedly everywhere. I also liked the “madman’s attitude,” but it confused me. Is it just about being indifferent to praise and criticism? “Indifference to praise and criticism” is actually a significant mastery. It’s not something you can achieve without inner freedom and escaping the grip of the ego. Otherwise, you might pretend to be unaffected, but in truth, you’re just acting. To truly not be influenced by others’ opinions, you need to have achieved great inner victories. When our minds and hearts are in the hands of the ego, we spend most of our time caring about what others think of us and trying to win their approval. It’s a colossal waste of time and energy. BERRAK YURDAKUL Hayata Karşı Takınılması Gereken 4 Tavır Konuşmayan Tavus Kuşu Camio, Altıncı Irk, İki Cihanın Bekçisi, Ev Yapımı Bir Paraşüt, Senin Hakkında Yedi Şey Düşündüm... Berrak Yurdakul’un kitaplarında üstten bakmayan ince bir bilgelik ve yol göstericilik her daim vardı. Son dönemlerde ise öğrendiklerini sadece kitaplar aracılığıyla değil, online seminerlerle de aktarıyor. O, diğer kişisel gelişimcilerden şu açıdan net bir şekilde ayrılıyor: Tibet’teki sağlam eğitimi ve Budist oluşunu gizlememesiyle... Budizmi benimseyişin nasıl oldu? Bilgileri nerede aldın, herhangi bir eğitimden geçtin mi? Budizmle yirmili yaşlarımda tanıştım ve budist görüşün zihne yaklaşımından, zihin eğitimine verdiği önemden, gerçekçiliğinden çok etkilendim. Bir Nepal seyahatim sırasında, Çin işgalinden sonra Nepal’e yerleşen ‘Chogye Trichen Rinpoche’ ile karşılaştım. Rinpoche ile biraz sohbet etmem, budist olmak isteğini içimde uyandırmaya yetti. Daha sonra başka öğretmenlerle çalıştım, ama esas olarak Trichen Rinpoche’nin öğrencisiyim. Rinpoche, 2007 yılında bu dünyada kullandığı bedenden ayrıldı ama biz öğretmen öğrenci bağının ölümle kopmayacak kadar güçlü olduğuna inanırız. KENDİ KİBRİMİ, ŞİDDETİMİ GÖRDÜM! Dönüşüm sürecin nasıl oldu? Budist pratikleri hayatıma entegre edip çalışmaya başladıktan sonra kendimde birçok değişim gözlemledim. Budizm bize kendi karanlık taraflarımıza bakmayı öğretir. Ben de çoğu insan gibi dünyada gördüğüm adaletsizlikten, zulümlerden, sevgisizlikten dolayı hep başkalarını suçlamaya ve kendimi temize çıkarmaya programlanmış bir zihne sahiptim. Objektif bakışla kendime bakınca, tüm bu karanlık unsurların benim içimde de olduğunu gördüm! Kendi kibrimi, içimde açıkça ve gizlice taşıdığım şiddeti, bencilliğimi, iki yüzlülüklerimi ve daha başka birçok şeyi gördüm. Budizm din mi öğreti mi? Bu konuda kafalar hep karışıktır... Budizm din değil çünkü Buddha bir peygamber değil. Senin, benim gibi bir insan. Kendi zihnine bakmış ve onu tanıyarak büyük bir özgürlük kazanmış. Bize bu özgürlüğü nasıl kazandığını anlatır, kendi uyguladığı yöntemleri öğretir ve pratikleri yaparsak varoluşa dair bütün yanıtları kendimizin bulabileceğini söyler. Budist pratiklerden faydalanmak için budist olmak gerekmez. Hangi inanca sahip olursanız olun, mindfulness ve meditasyon pratikleriyle içsel özgürlükler kazanabilir, kendinizi daha iyi tanımayı ve kalbinizi açmayı öğrenebilirsiniz. DAİMA YARALI CEYLANIZ, ÇÜNKÜ... “Hayata karşı takınılması gereken dört tavır” yazına bayılmıştım. O tavırlardan ilki “yaralı ceylan tavrı”. Diyorsun ki, insan tıpkı bir yaralı ceylan gibi kendini iyileştireceği bir sığınak bulmalı ve oraya sık sık gitmeli. Neden yaralı bir ceylan gibi? Böyle hissetmediğim zamanlarda da kendi yarattığım sığınağa gidemez miyim? İnsanın özünü hissetmesi için hep darbeli mi olması gerekiyor? Budist bakış açısına göre bizler daima yaralı ceylanız! Kendimizi kötü ya da iyi hissetmemiz yaramıza dair hiçbir şey değiştirmez. Çünkü yaramız gerçek doğamızı bilmeyişimizden, sevgi ve şefkatten oluşan gerçek varlığımızdan uzaklaşmış olmaktan kaynaklanır. ACI DAHA AZ ACITIR İkinci tavır, güçlü aslan tavrı. Burada da “İnsan üzücü ve sarsıcı durumlara kendini kaptırmamalı, kasvetli düşüncelerin eline geçirmemeli zihnini” diyorsun. Üzüntülü veya sevinçli, her anın tamamen yaşanması gerekli. Hayat bunların bütünü. Hiçbir tecrübeyi bu kötü diye itip uzaklaştırmaya çalışmamalı. Bu sadece bölünme ve çatışma yaratır. Olumsuz düşüncelerden asla kaçamayız, ama onlarla özdeşleşmemeye gayret etmeli. Ele geçmekten kasıt budur: Kendini zihnin içeriğine kaptırmadan tüm kötü duygularla, düşüncelerle, tecrübelerle kalabilmek... Her ne oluyorsa onunla kalırız, ama zihnimizin o ana dair yazdığı hikâyenin içine dalmayız. Bu tavır bize zor zamanlarda sükunet getirir ve en önemlisi kendine acımanın derin çukuruna düşmekten korur. Zamanla pratiğimiz bize şunu gösterir: Zihnimiz abartılı tepkiler vermediği ve direnç göstermediği zaman acı daha az acıtır. En güzel tavır, rüzgâr tavrı. Onu biraz daha açar mısın? Genellikle içsel durumumuz dış tesirlere göre kolayca değişir. Bulunduğumuz yeri çirkin ya da kötü görüyorsak oradan hemen çıkmak isteriz. ‘Sevmiyorum, beğenmiyorum’ diye etiketlediğimiz birinin yanındaysak ondan uzaklaşmak isteriz. Rüzgâr böyle ayrımlar yapmaz. Hiçbir yeri kötü bulmaz, kimseyi beğenmemezlik etmez, ikiliğin kurbanı değildir. Herkesi ve her şeyi olduğu gibi görür, kabul eder. Her yerde aynı kolaylıkla, aynı hoşnutlukla dolaşır. Bir başka hoşuma giden ama kafamı karıştıran tavır da delilerin tavrı! Sadece eleştiri ve övgüye kayıtsız kalma durumundan mı ibaret delilerin tavrı? ‘Sadece eleştiri ve övgüye kayıtsız kalabilmek’ dediğimiz şey aslında büyük bir ustalık gerektiriyor. İçsel olarak özgürleşmeden, egonun elinden kaçmadan yapılabilecek şey değildir bu. Ancak etkilenmiyormuş gibi, numara yaparsın belki. Gerçekten etkilenmemek için büyük içsel zaferler kazanmış olmak gerekir. Aklımız ve kalbimiz egonun eline geçmişken, zekâmız egoya hizmet ederken vaktimizin büyük bir bölümünü başkalarının bizim hakkımızda ne düşündüğünü önemseyerek ve kendimizi başkalarına beğendirmeye çalışarak geçiriyoruz. Bu çok büyük bir zaman ve enerji israfı. RÜYADAYKEN RÜYADA OLDUĞUNU ANLAMAK İÇİN... Bir başka merak ettiğim mesele: Rüyadayken rüyada olduğunu bilmek. Bunu yapabilmek için nasıl bir zihin eğitimi gerekiyor? Tibet’te ‘rüya yogası’ olarak bilinen bir pratik yapılır. Bu pratik, rüyayı yönetebilmek için yapılan bir pratiktir ve rüyadayken rüyada olduğunu bilmek ilk adımdır. Hiç de kolay olmayan bu ilk adımı atabilmek için gün boyu bazı özel egzersizler yapılır. Bir zamanlar gizli öğretiler olan tüm bu pratiklere artık kolayca ulaşılabiliyor. İletişim çağının en güzel taraflarından biri bu: Tüm manastırlar canlı yayın yapıyor, çok büyük hocalar online dersler veriyor, eskiden ‘sır’ olan pratikler herkese açıldı.

Aralık 2020 | İnsan | Türkiye Under'30 Yazı | Onur Baştürk Lal Batman, Miro Gerede Erkaya, Buğra Büyükşimşek, Kutsal Engeç Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details

September 28, 2025 | DESIGN & INTERIORS KOVA: MADE to LAST words Sibel İpek photos 1- Reto Güntli & Agi Simoes (EMA House) 2- Dean Hauser (Private Residence) The creative minds behind KOVA—a brand that blends craftsmanship with modern production techniques to create timeless pieces from natural materials—are childhood friends Ece Arıkan Gubler and Mehmet Ali Aydın. What started as a shared passion in Switzerland has since grown into a global design journey. When you founded KOVA, what gap did you want to fill? Where do you see yourselves within the design world? KOVA began with our fascination for craftsmanship and natural materials. It all started when we were asked to design furniture for a residential project in Switzerland, and we quickly realized how limited architects’ access to bespoke furniture was. Our first goal was to make custom design more accessible to architects on a global scale. At the beginning, we only collaborated with architects and hotels, but over time we began working directly with private clients as well—and we’ve truly enjoyed co-creating with them. Today, we’re a team that thrives on bold, imaginative projects. If you had to align KOVA with a particular architectural style or period, which would it be? We’re both big admirers of mid-century modern. Even if its mainstream popularity has waned, its clean lines, functionality, and organic use of natural materials still resonate deeply with us. You can feel that MCM spirit both in our material and color choices, and in the way our pieces interact with the spaces they inhabit. How do you balance aesthetics, durability, and functionality in your material choices? Material is always tied to context. For public spaces, the requirements are different—pieces need to be more durable and adhere to architectural standards. Lately, glass, metal, and ceramic slabs are often favored over wood. In residential projects, we prefer to create pieces that age gracefully alongside their owners. That’s why we work mainly with solid wood, marble, and natural textiles. In your process, does form follow function—or the other way around? Design for us is always born as an answer to a question. Sometimes that question is formal, sometimes it’s functional. We take a holistic view—no design ever leaves our atelier exactly as it was first sketched. There’s always a dynamic back-and-forth between form and function as the piece comes to life. What are three signature elements that instantly say “this is a KOVA piece”? Sharp lines, organic forms carved from solid blocks, and warm tones. How do you merge craftsmanship with modern production techniques? It depends on the piece. Usually, the process begins with CNC machining and ends with the hands of a master craftsman. For us, it’s essential that every object passes through human hands. Technology speeds things up, but in KOVA’s philosophy, no piece is complete without artisanal touch. With trends changing so fast, how do you manage to create a timeless aesthetic? Our guiding principle is to design pieces that carry real value. The beauty of bespoke design is that each piece is centered on the person who will use it, which naturally makes it timeless. Trends in color and material certainly play a role, but the key is to interpret them, not replicate them. That’s how you add lasting value. Looking ahead, where do you want to take KOVA’s design vision? We’re currently working on a new series built around four fundamental materials: glass, wood, stone, and iron. Using resources from our own geography, the collection will merge the organic with the functional—pieces that can also be personalized. TR BELOW KOVA’nın TASARIM YOLCULUĞU El işçiliğiyle modern üretim tekniklerini buluşturan, doğal malzemelerle zamansız parçalar üreten KOVA’nın yaratıcıları çocukluktan beri rkadaş olan Ece Arıkan Gubler ve Mehmet Ali Aydın. İki arkadaşın İsviçre’de başlayan serüvenleri bugün global ölçekte devam ediyor. KOVA’yı kurarken nasıl bir boşluğu doldurmak istediniz? Tasarım dünyasında nasıl bir konumunuz var? KOVA’nın yolculuğu el işçiliği ve doğal malzemeye duyduğumuz merakla başladı. İsviçre’de bir konut projesinin mobilyalarını üretmek üzere yola çıktık, daha sonra mimarların özel tasarım mobilyaya erişimlerinin kısıtlı olduğunu fark ettik. KOVA’yı ilk etapta mimarlara global skalada bu kolaylığı sunmak için kurduk. Başlangıçta sadece mimarlar ve otellerle çalışırken, zaman içerisinde doğrudan müşteriyle birlikte girdiğimiz tasarım süreçleri oldu. Müşteriyle birlikte ürettiğimiz parçalardan da hayli keyif alıyoruz. Cesaret ve yaratıcılık gerektiren projeleri hayata geçirebilen bir ekip kurduk. KOVA’yı bir mimari akım ya da dönemle tanımlasak, hangisi size en yakın olurdu? İkimiz de mid-century modern hayranıyız. Birkaç sene önceki popülerliğini kaybetse de, fonksiyonel ve organik tasarımın doğal malzemeyle buluştuğu bu temiz hatlara sahip akım bizi çok etkiliyor. Hem malzeme ve renk skalamızda hem de mobilyaların içinde bulundukları alanla olan ilişkilerinde MCM esintisini hissetmemek elde değil. Malzeme seçiminizde estetik, dayanıklılık ve işlevsellik arasında nasıl bir denge var? Malzeme seçimi ürünün kullanım alanıyla direkt bağlantılı. Elbette kamusal alanlarda kullanılan mobilyalarla, konut projelerine ürettiğimiz parçaların malzeme ve estetik nitelikleri aynı değil. Kamusal alanlar için gündelik kullanıma daha dayanıklı, mimari standartları göz önünde bulunduran parçalar üretiyoruz. Cam, metal, seramik plakalar son zamanlarda ahşaba göre daha sık tercih ediliyor. Konut projelerinde ise müşteriyle beraber yaşlanacak parçalar üretmek istiyoruz. Bu nedenle ağırlıklı olarak doğal kumaşlar, ahşap ve mermerden oluşan masif parçalar tercih ediyoruz. Tasarım sürecinizde form mu işlevi, işlev mi formu belirliyor? Yoksa ikisi birlikte mi gelişiyor? Tasarım süreci her zaman bir yanıt olarak doğuyor. Bizi yanıt arayışına sokan soru ise kimi zaman formsal kimi zaman da işlevsel. Tasarıma holistik bakıyoruz. Hiçbir tasarım, kalemden kâğıda geçtiği haliyle atölyemizden çıkmıyor. “Bu kesin KOVA işi” dedirten imza niteliğindeki üç unsur nedir? Keskin çizgiler, blok materyalden oyulmuş organik parçalar ve sıcak tonlar. El işçiliğini modern üretim teknikleriyle nasıl harmanlıyorsunuz? Hangi aşamada hangisi ön plana çıkıyor? Yapılan parçaya göre üretim tekniği değişiyor. Genellikle CNC ile başlayan süreç, el ustalığıyla bitiriliyor. Bizim için her parçanın usta elinden geçmesi çok önemli. Modern üretim teknikleri süreci hızlandırmakta işimize yarıyor, ama KOVA’nın felsefesinde usta emeği olmadan işi bitirmemek var. Trendler hızla değişirken zamansız estetik yaratmayı nasıl başarıyorsunuz? En temel prensip değer yaratan mobilya tasarlamak. Kişiye özel mobilya tasarımının en avantajlı yanı, tamamen kullanan kişiye odaklanarak tasarlanmış oluşu. Bunun sonucunda zamandan bağımsız parçalar ortaya çıkıyor. Önümüzdeki dönemde KOVA’nın tasarım vizyonunu hangi alanlarda derinleşecek? Son zamanlarda dört temel materyali barındıran bir seri üzerine çalışıyoruz: Cam, ahşap, taş ve demir. Kendi coğrafyamızdan çıkan malzemelerle, organik ve fonksiyonu harmanlayan tasarımlarımızı yakında sizlerle tanıştıracağız.