January 2025 | Art & Culture MODERN-DAY MYTHOLOGICAL HEROES words Onur Baştürk In his drawings, he aims to show that love between two men is just as beautiful as any other kind of love. His fantasy universe of muscular, mustachioed heroes is sometimes erotic, sometimes passionate, and often deeply romantic. It feels like a poetic reflection of love, or the erotic fantasies born from it. This sentiment struck me as I spoke to Clément Legrand, an artist who has carved out a unique niche with his work. He is, without a doubt, a meticulous magician, skillfully capturing emotions on paper. A BLEND OF FEELING AND DISAPPOINTMENTS Your work centers on the male body and love between men. You often depict muscular, idealized male figures. Is there a specific reason for that? I think we often desire what we don’t have. That’s why my work reflects this idealized vision of men. I’ve always wanted an athletic body, but that’s not my reality. So, I’ve taken it further in my drawings, creating men with perfect physiques. In a way, it’s a blend of my feelings and disappointments. The men you draw resemble modern-day mythological heroes—heroes who might use an app! Would you want to live in ancient times, like ancient Greece? That depends on the role I’d play! If I could envision myself in an idealized version of ancient Greece, then yes, I’d go. But honestly, I already feel exhausted and overwhelmed by the adventures awaiting me today! Your work reminds me of the erotic world of Tom of Finland Thank you! I’m flattered. Tom of Finland is a hugely influential and talented artist in gay culture. He’s definitely one of my inspirations, alongside others. I must admit, Tom and I do share a particular affection for mustaches! DRAWING FANTASY EROTICISM Do you draw the man of your dreams? A few years ago, I would’ve said, ‘Absolutely, yes, I’m drawing the man of my dreams.’ But life has taught me to separate fantasy from reality. Now, I’d say I draw fantasy eroticism. Is it difficult for two men to love each other? Or is it romantic? Love between two men isn’t inherently complicated. What’s complicated is the societal perception we’ve yet to reshape. For years, media has portrayed us as caricatures—funny but rarely taken seriously. Through my work, I aim to show that our love and emotions are just as beautiful as anyone else’s. Our love is the same; only the details differ. However, expressing that love freely—like holding hands or showing affection in public—can still be risky, depending on where we are. EXPLORING BEYOND PAPER Your work reminds me of Jean Cocteau. Like his drawings on the walls of Villa Santo Sospir, your art sometimes appears on furniture or vases. Do you enjoy this versatility? I’ve never drawn on walls, but I imagine it must be liberating to tell a story that way. Working on materials beyond paper lets me deepen the messages I want to share. For these projects, I often collaborate with friends or family. I’ve worked on metal sculptures with my father, on armchairs with upholsterer Jérôme Thoumyre, and recently on a rug with the talented designer Jean-Edouard Cistacq. It’s a joy to share my universe with them! How would you describe your work? I’m a detached observer, capturing fleeting moments of human emotion—pleasure, joy, sadness, love, anger, passion. My work freezes these intangible moments in time. It’s like a poem, distilled into its purest form. BEGINNINGS AND DREAMS How did you start drawing? What motivated you? This journey began when I was asked to illustrate two songs by Françoise Fabian: Ce Diable d’Homme by Charles Aznavour and La Conversation by Vincent Delerm. Those projects marked the start of my illustration career. Over time, I realized this medium allowed me to express my feelings and my sexuality. You’re both a graphic designer and a director. Which role comes first? I’m both! But those passions have been on pause lately. Maybe one day I’ll return to video. I love capturing moments before anyone notices my presence. As an introvert, though, I find solace in quietly working on my drawings.

November 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW DREAM BIG, STAY HUMBLE UNIQKA words Onur Baştürk The design brand Uniqka, which positions leather as its signature material, has been making waves this year with its Silos Collection, introduced at Milan Design Week. The collection also earned the brand a spot on the shortlist for the Dezeen Awards 2024. Riding this wave of excitement, Uniqka continues to dream big while remaining "organic and humble”. Founders Kerem Ariş and Merve Parnas share the story behind the brand. LEATHER IS AT THE HEART OF UNIQKA’S DESIGN PHILOSOPHY Uniqka is known for its focus on leather, treated with environmentally friendly vegetable tanning rather than harmful chromium tanning. What made you choose leather as your primary material? Uniqka draws its inspiration from sculptor Koray Ariş, who has been using leather in his works for nearly fifty years and has developed unique processing techniques. Our material inspiration comes from him. Leather is Uniqka's signature material, featured in all our products. However, we don't exclusively use leather because Uniqka isn’t a leather goods brand; it’s a design brand. We incorporate other materials into our creations as well. Positioned in the furniture and home decor category, we are a contemporary design brand that uses leather as a defining material. The leather we use is vegetable-tanned, which is both eco-friendly and more natural in character. This process highlights the material's authentic beauty and texture. Leather is actually a by-product of the meat industry, which makes it a form of waste. Transforming this waste into a valuable, durable material is one of humanity’s earliest examples of upcycling. In addition to leather, new-generation materials are emerging as alternatives, and we’re closely following these developments. We run tests and integrate some of these materials into our designs. CRAFTMANSHIP IS UNIQKA’S FOUNDATION Another key aspect of Uniqka is its use of traditional craftsmanship. Recently, many unique brands have been emphasizing artisanship. What guided you toward this approach? Uniqka is a contemporary design brand that creates modern living products through craftsmanship. Craftsmanship is Uniqka’s core value, and just like our material inspiration, this comes from Koray Ariş. He is a craftsman-artist who creates each of his sculptures by hand. His attention to detail and production quality serve as our greatest source of inspiration. Uniqka incorporates leather craftsmanship, and all production is done in-house. This gives us a significant advantage and flexibility. In addition to our collections, we have the infrastructure and expertise to take on special projects and collaborations. SHORLISTED FOR DEZEEN AWARDS This year, you’re a nominee for the Dezeen Awards 2024 in the Furniture Design category. How did the idea for the Silos Collection come about? Studiopepe, whose design language and work we greatly admire, is a design studio that collaborates with significant brands. Once we decided to work together, we asked them to create a coffee table collection for Uniqka, which led to the birth of Silos. The collection features minimalist, geometric forms inspired by silo structures, and its material and color diversity make it especially rich. With Silos, we’ve been shortlisted for the prestigious Dezeen Awards. Unlike many award platforms that have multiple winners per category, Dezeen Awards selects only one winner per category. We’re among six finalists chosen from thousands of submissions, and just making it to this list is as significant as winning. You often collaborate with different designers. Do they approach you, or do you choose them? How does the process work? It works both ways. Designers may reach out to us, or we may contact them directly. Sometimes, serendipitous meetings at fairs, events, or through mutual connections lead to collaborations, whether immediately or years later. Do you have any dream collection concepts that haven’t come to life yet? Of course—several, in fact! As a brand, we aim to work on a global scale, dreaming big while staying organic and humble. We’ve steadily turned our dreams into reality and continue to work hard to bring new ones to life. CHAOS AND INSPIRATION IN ISTANBUL Producing such minimalist collections in the chaotic city of Istanbul is an intriguing contrast. How does Istanbul influence your work in design? The chaos of Istanbul stems from its density—its people, cultures, structures, and emotions. We try to draw inspiration and benefits from this environment. This chaos and crowd also bring diversity and opportunities, which we believe we utilize well in terms of inspiration and production. Our workshop is centrally located in Maçka, on a quiet street. We’re fortunate to be so close to everything yet distanced from the surrounding noise. However, Uniqka doesn’t identify itself as a Turkish or Istanbul-based brand. We are a global brand headquartered in Istanbul. Our vision allows our products to seamlessly fit projects in cities like New York, Tokyo, or Istanbul. MOST POPULAR COLLECTIONS Which of your collections has been the most popular? Plato and Silos. Designed by Defne Koz, the Plato collection features a variety of organizer trays available in different sizes and colors. They’re versatile, functional for use at home, in offices, or hotel rooms. Its variety, along with the awards it has won, contributed to its commercial success. We introduced Silos at Milan Design Week 2024, where it garnered significant global media attention. BÜYÜK HAYAL KUR, AMA MÜTEVAZI OL UNIQKA Deriyi imza malzeme olarak konumlayan tasarım markası Uniqka, bu yıl Milano Tasarım Haftası’nda tanıttıkları Silos Koleksiyonu’yla gündemdeydi. Silos ile Dezeen Awards 2024’te short list’e de kalan Uniqka bugünlerde hem bu heyecanı yaşıyor hem de büyük hayaller kurarken organik ve mütevazı olmaya devam ediyor. Markanın hikâyesini kurucuları Kerem Ariş ve Merve Parnas anlatıyor… Uniqka olarak en önemli iki özelliğiniz tasarımın odak noktasında derinin bulunması ve bu derinin çevreye zarar veren krom tabaklama yerine bitkisel tabaklama ile işlenmesi. Deriyi seçmenizin nedeni neydi? Uniqka’nın ilham kaynağı yaklaşık elli senedir heykellerinde deriyi kullanan ve kendine özgü işleme teknikleri geliştirmiş heykeltıraş Koray Ariş. Malzeme ilhamımız Koray Ariş’ten geliyor. Deri, Uniqka’nın imza malzemesi. Bütün Uniqka ürünlerinde bu malzemeyi görmek mümkün. Sadece deri kullanmıyoruz, çünkü Uniqka bir deri aksesuar (leather goods) markası değil, tasarım markası. Dolayısıyla diğer malzemeler de Uniqka üretimlerinin parçası. Mobilya ve dekorasyon kategorisinde ürünler sunan ve deriyi imza malzeme olarak kullanan çağdaş bir tasarım markasıyız. Ürünlerimizde bitkisel tabaklanmış deri kullanıyoruz. Bu deriler hem çevre dostu hem de daha doğal ve organik bir yapıya sahip. Malzemenin gerçek karakteri ve güzelliği bu derilerde daha net hissediliyor. Deri, gıda endüstrisi altındaki et endüstrisinin bir yan ürünü. Aslında bir atık. Bu atık çok değerli ve dayanıklı bir malzemeye dönüşüyor. İnsanlık tarihinin ilk ileri dönüşüm (upcycling) örneklerinden biri. Günümüzde deriye alternatifi olarak yeni nesil malzemeler üretilmeye de başlandı. Hepsini yakından takip ediyor, testler yapıyoruz ve bazılarını tasarımlarımızda kullanıyoruz. Bir diğer özelliğiniz geleneksel el işçiliğini kullanmanız. Son dönemde tüm özgün markalarda zanaatkârlar ön plana çıkmaya başladı. Bu yolu tercih ederken felsefeniz neydi? Uniqka el işçiliği ile modern yaşam ürünleri üreten bir çağdaş tasarım markası. Zanaat Uniqka’nın en önemli değeri. Zanaat ilhamı da, tıpkı malzemede olduğu gibi Koray Ariş’ten geliyor. Koray Ariş her heykelini kendi elleriyle yapan, zanaatkâr bir sanatçı. Onun üretim kalitesi ve özeni bizim en büyük ilham kaynağımız. Uniqka deri zanaatini kullanıyor ve üretim kendi bünyemizde. Bu da bize avantaj ve esneklik sunuyor. Kendi koleksiyon ürünlerimiz dışında özel proje ve işbirlikleri gerçekleştirmek için altyapı ve birikime sahibiz. DEZEEN AWARDS’TA SHORT LIST’E KALDIK Bu yıl Furniture Design kategorisinde Dezeen Awards 2024’e adaysınız. Aday olan Silos Collection koleksiyon fikri nasıl ortaya çıktı? Studiopepe, tasarım dilini ve işlerini çok beğendiğimiz bir tasarım ofisi. Çok önemli markalarla iş birlikleri yapıyorlar. Birlikte çalışmaya karar verdikten sonra Uniqka için bir sehpa koleksiyonu tasarlamalarını istedik ve böylece Silos ortaya çıktı. Sade, geometrik formlardan oluşan ve ilhamını silo yapılarından alan bu sehpa koleksiyonu malzeme ve renk çeşitliliğiyle çok zengin. Silos ile prestijli tasarım ödülü Dezeen Awards’ta kısa listeye kaldık. Birçok ödül sisteminde tek bir kategoride birçok kazanan olur. Dezeen Awards’un en önemli özelliği her kategoride bir kazananın olması. Toplam altı tasarımın yer aldığı bir finalist listesindeyiz. Binlerce başvuru arasından bu listeye girmek kazanmak kadar önemli. HAYALLERİ BÜYÜK OLAN ORGANİK VE MÜTEVAZI BİR MARKAYIZ Farklı tasarımcılarla iş birliğini sıkça yapıyorsunuz. Onlar mı sizi buluyor siz mi onları seçiyorsunuz? Süreç nasıl ve neye göre işliyor? Her iki şekilde de olabiliyor. Tasarımcılar bizimle ya da biz tasarımcılarla direkt iletişime geçiyoruz. Bazen de tesadüfen bir fuarda, bir etkinlikte veya bir ortak tanıdık vasıtasıyla tanışıyoruz. Hemen o anda ya da yıllar sonra bir iş birliği fikri ortaya çıkabiliyor. Hayalinizde, henüz yaratmadığınız bir koleksiyon fikri var mı? Tabii ki var! Hem de birden fazla. Biz daima global çapta işler yapmaya çalışan, hedef ve hayallerini büyük tutan, bir o kadar da organik ve mütevazı olmaya çalışan bir markayız. Bugüne kadar hayallerimizi yavaş yavaş gerçekleştirdik ve yenilerini gerçekleştirmek için daha sıkı çalışıyoruz. İSTANBUL’DAKİ KAOS FIRSATLAR DA SUNUYOR Kaosun başrolde olduğu İstanbul’da bu sade koleksiyonları üretmek ve dünyaya yaymak ilginç bir tezat. İstanbul’la tasarım bağlamında ilişkiniz nasıl? İstanbul’a hakim olan kaos, yoğunluktan kaynaklanıyor. İnsan, kültür, yapı ve duygu yoğunluğunun yarattığı bu ortamdan beslenip faydalanmaya çalışıyoruz. Bu kaos ve kalabalık, çeşitlilik ve fırsatlar da sunuyor. İlham ve üretim anlamında İstanbul’dan iyi faydalandığımızı düşünüyoruz. Atölyemiz İstanbul’un merkezinde, Maçka’da sakin bir sokakta. Her şeye bu kadar yakın, ama etraftaki gürültüden uzak olabildiğimiz için şanslıyız. Diğer taraftan Uniqka kendini hiçbir zaman Türk ya da İstanbullu olarak tanımlamıyor. İstanbul merkezli global bir markayız. Dünya çapında işler yapmayı hedefliyoruz. Bu vizyon ile ürünlerimiz İstanbul’da, New York’ta ve Tokyo’da bizim çizgimiz ile örtüşen bir projede rahatlıkla konumlanabiliyor. En popüler koleksiyonunuz hangisi oldu? Plato ve Silos. Defne Koz tasarımı Plato koleksiyonu çeşitli ebat ve renklerde sunulan bir düzenleyici tepsi koleksiyonu. Ev içinde, ofiste ya da otel odasında, farklı şekilde kullanılabiliyor. Çok beğenilmesi ve kazandığı ödüllerin yanı sıra ticari başarısının nedeni sunduğu çeşitlilik. Silos’u ise ilk kez Milano Tasarım Haftası 2024’te tanıttık ve tüm dünya basınında önemli bir yer buldu.

March 2025 | DESIGN & INTERIORS a SEASIDE HOME in BRITISH COLUMBIA words Karine Monie photos Mary McNeill Knowles Creative interior design Studio HA/WA stylist Monika Tischer On the Eastern coast of British Columbia’s Vancouver Island, a newly completed bungalow is redefining West Coast living with a burst of natural light, smart design, and local craftsmanship. Nestled along the tranquil shores of the Strait of Georgia in Qualicum Beach—renowned for its endless white sands and serene waters—this home delivers unbeatable views and a vibrant connection to its surroundings. DESIGN THAT CELEBRATES NATURE AND CRAFTMANSHIP Infused with West Coast Contemporary style and a modern twist, this two-bedroom, two-bath bungalow is all about bringing the outdoors in. Expansive windows showcase breathtaking treetops, soft ocean hues, and a calming sky, while a palette of neutral tones, warm wood finishes, and cool blue accents echoes the nearby ocean. Every detail is meticulously curated—locally sourced stone slabs from Vancouver Island Marble make a striking impact in the main bath, kitchen, and fireplace, and these textures resonate through the furniture, rugs, and even the principal bedroom walls. Local talent shines with original artwork by Victoria-based Joy Kinna, and bespoke lighting from B.C.-based AND Light adds a contemporary flourish. A STUDIO WITH VISION The creative force behind this project is STUDIO HA/WA, led by founder and creative director Erin Hannon-Watkinson, whose experience at Yabu Pushelberg informs a design approach that’s as eco-conscious as it is stylish. “Our projects are designed with their surroundings in mind to ensure longevity and lessen our impact on the environment,” Erin explains. A SEAMLESS BLEND OF FORM AND FUNCTION Inspired by West Coast Contemporary cues like vaulted roof lines and clean overhangs, the design is a masterclass in marrying form and function. Each space flows naturally into the next, unified by a consistent design language that celebrates nature. Here, large windows and doors aren’t just features—they’re dynamic frames showcasing nature’s ever-changing artwork, from lush treetops to sweeping ocean vistas. LOCALLY ROOTED, GLOBALLY INSPIRED Drawing from the calming essence of its natural surroundings, the interior blends neutral tones with subtle blue/grey undertones and warm wood accents. A strong local focus is evident, with community-sourced materials like stone, wood, and lighting fixtures enriching every corner. The natural grain of the stone—highlighted in the travertine-clad ensuite, linear fireplace stone, and pebbled-look floor tiles—brings a unique, tactile quality that grounds the entire home in its coastal character.

june 2023 | Design & Interiors english below BMW POP-UP STORE AT MANDARIN ORIENTAL BODRUM B MW Türkiye’nin “Retail Next” konsepti çerçevesinde geliştirdiği yeni nesil satış noktası BMW Pop-up Store, Bodrum’un prestijli otellerinden Mandarin Oriental Bodrum’da ziyaretçilerine ayrıcalıklı bir deneyim sunmak üzere kapılarını açtı. Perakendenin geleceğine ışık tutan bütüncül anlayışla tasarlanan BMW Pop-up Store, yeni müşteri beklenti ve ihtiyaçlarına uygun bir deneyim alanı. Sürdürülebilir lüksün merkeze alındığı BMW Pop-up Store, başta yeni BMW 7 Serisi olmak üzere BMW’nin farklı modellerine ev sahipliği yapacak. Borusan Otomotiv İcra Kurulu Başkanı Hakan Tiftik, BMW Pop-up Store’la ilgili şunları söylüyor: “Sürdürülebilirlik hedefleri çerçevesinde elektrifikasyonla başlayan dönüşüm sürecinde, BMW şimdi de perakende çözümlerinde geleceğin temellerini atan Retail Next konseptiyle pürüzsüz bir deneyim sunuyor”. Daha fazla bilgi için tıklayın B MW Pop-up Store, the new generation sales point developed by BMW Turkey in accordance with the "Retail Next" concept, opened its doors to visitors to offer a privileged experience in Mandarin Oriental Bodrum. Designed with a holistic approach to the future of retail, the BMW Pop-up Store offers an experience area that fits the needs of the new customer. Focusing on sustainable luxury, the BMW Pop-up Store will host different models of BMW, especially the new BMW 7 Series. Borusan Otomotiv Chief Executive Officer Hakan Tiftik says the following about the BMW Pop-up Store: “In the transformation process that started with electrification within the framework of sustainability goals, BMW now offers a smooth experience with the Retail Next concept, which lays the foundations of the future in retail solutions”. Click for more information

January 2024 | Design & Interiors english below Canadian house inspired by Aman Tokyo words Alp Tekin photos Tina Kulic (Associate photographer at Ema Peter Photography) V ancouver şehir merkezinden 25 dakika uzaklıktaki bu ev projesi Aman Tokyo otelinden ilham alarak tasarlanmış. Tasarımı gerçekleştiren Space 9’dan Sha Wang projeyi şöyle anlatıyor: "En sevdiğim otel olan Aman Tokyo, bu proje için büyük bir ilham kaynağı oldu. Birinci sınıf misafirperverlik hissini bir konut projesine getirmek gerçekten keyifli bir deneyimdi. Müşterinin zevki, kendi tasarım tarzım ve yaşam stilimle tam olarak eşleşiyordu. Dolayısıyla tasarım sürecini derinlemesine incelerken, yarattığımız iç mekanın kendi imzamı temsil edeceğini bilerek gerçekten heyecanlandım”. Wang ile ev sahiplerini buluşturan platform ise Instagram olmuş: "Ev sahipleri beni Instagram aracılığıyla keşfetti ve 30 dakikalık kısa bir sohbetin ardından hızla tasarım teklifini hazırladım. Ev sahiplerinin yaşam tarzı, sevdikleri seyahat yerleri ve hatta tercih ettikleri oteller benim tercihlerime kusursuz bir şekilde uyuyordu”. Zanaatkârlık ve minimalist bir yaklaşımla saflığı, gücü ve sadeliği ön planda tutan evin tasarımında gereksiz süslemeler ve dikkat dağıtıcı unsurlardan kaçınılmış. Malzeme olarak yoğun bir şekilde beyaz meşe, siyah arduvaz ve beton panel kullanılmış. “Birbirini tamamlayan dokulu beton panellerle birleştirilen hafif ve sıcak renk paleti, beyaz meşe tarafından iletilen sıcaklık hissi evin her yerinde çok ilginç bir görsel geometri yaratıyor” diyor Sha Wang. Bu projedeki en önemli zorluklardan biri, birinci sınıf Japon misafirperverliği hissini konut ortamına aşılarken mükemmel dengeyi yakalamak olmuş. Sha Wang, "Aman otelindeki huzur ve dinginliğin özünü yakalamak istesek de, tüm işlevsel gereksinimleri ve bütçe kısıtlamalarını karşılamak da aynı derecede önemliydi” diyor. T his house project, 25 minutes away from Vancouver city center, was designed with inspiration from the Aman Tokyo hotel. Sha Wang from Space 9, who carried out the design, describes the project as follows: “The Aman Tokyo, which happens to be my favorite hotel, served as a major inspiration for this project. It was a truly enjoyable experience to bring a world-class hospitality feel into a single residential project. The client's taste and design brief were an exact match for my own design style and lifestyle and as I delved into the design process, I felt a genuine excitement knowing that the interior space we were creating would embody my own signature style”. The platform that brought Wang and the homeowners together was Instagram: “The homeowners discovered me through Instagram, and after a brief 30-minute conversation, we swiftly proceeded to sign the design proposal, solidifying our collaboration. Life is frequently marked by serendipitous occurrences, as if everything has been intricately orchestrated beforehand”. Unnecessary decorations and distracting elements were avoided in the design of the house, which prioritizes purity, strength and simplicity with a craftsmanship and minimalist approach. White oak, black slate and concrete panel were used extensively as materials. “The light and warm palette, combined with textured concrete panels that complement each other, create a sense of warmth (conveyed by the white oak) and a very interesting visual geometry throughout the home”, says Sha Wang. One of the most significant challenges in this project was striking the perfect balance while infusing a world-class Japanese hospitality feel into a residential environment. “Although we wanted to capture the essence of tranquility and serenity from the Aman hotel, it was equally important to meet all functional requirements and budget constraints because this space would serve as the owners’ full-time home,” says Sha Wang. “Additionally, we aimed to develop the design further to give the space its own unique character. Blending these elements required a careful and thoughtful approach, which truly reflected the homeowners' vision and lifestyle”.

Haziran 2020 | Art | Türkiye Geçici ama hafızalarda kalıcı olan müdahaleler Yazı | Alp Tekin D ev boyutlardaki yerleştirmeleriyle tanınan Christo ve Jeanne- Cluade Javacheff çiftini yeniden hatırlama zamanı. Çünkü Jeanne-Claude’un 2009 yılındaki ölümünün ardından Christo da geçtiğimiz günlerde 84 yaşındayken New York’taki evinde öldü. Bu muhteşem sanatçı çiftten geriye yaratıcılıkla beslenen müthiş bir aşk hikâyesi ve sınırları her daim zorlamış eserler kaldı. Neler mi yaptı bu çılgın çift? Neler yapmadı ki desek daha doğru olur! Aynı gün doğan (13 haziran 1935) ve 1958’te tanışan Christo ve Jeanne-Claude, çevre için yeni bir bakış açısı yaratmayı amaçlıyorlardı. Bu nedenle geçici müdahaleler serisini başlattılar. Bu müdahaleler kapsamında bir Volkswagen arabayı (1963), binaları (1967-68, 1971-95), bir Ortaçağ kulesini (1968), bir çeşmeyi (1968), kıyıyı ve kayaları (1969), adaların etrafını (1980-83) ve ağaçları (1997-98) sentetik kumaşla kapladılar. Bu eserlerin hepsi bir ila üç hafta gibi sınırlı bir sürenin ardından yeniden eski haline çevrildi. Kullanılan malzemenin tümü geri dönüştürüldü. 100 BİN METREKARELİK YÜZEN İSKELELER Çiftin en çok ses getiren işlerini şöyle bir sıralayalım: Üç yıllık bir izin sürecinin ardından 1983 yılında Miami'nin Biscayne Körfezi'ndeki 11 adanın etrafını 600 bin metrekareden fazla kırmızı polipropilen kumaşla kapladılar. Bu projenin adı “Surrounded Islands”dı. Kaliforniya’da ürettikleri “Running Fence” projesinde ise 59 farklı özel mülkün üstünden geçen, beş buçuk metre yükseklikte, 39 kilometre uzunluğunda beyaz naylon kumaştan bir çit yaptılar. Amaç, ekonomik ve sosyal düzeyleri farklı arsa sahipleri arasında bir kesişim noktası yaratabilmekti. 1971’de projesini çizdikleri, yapımı ancak 1995 yılında gerçekleştirilen “Wrapped Reichstag” projesi de büyük ilgi gören işlerdendi. Berlin’deki Alman Parlamentosu’nu 100 bin metrekare gümüş kumaş ve 90 profesyonel dağcının yardımıyla paketlediler. Parlemento iki hafta boyunca bu paketli haliyle kalmıştı. 1962’de yaptıkları “Wall of Oil Barrels-The Iron Curtain” adlı çalışma ise tamamen varillerden oluşuyordu ve çiftin diğer işlerine göre daha politik bir tavra sahipti. Varilleri, Paris’in Visconti sokağından geçişi engelleyecek şekilde, bu kez izin almadan yığmışlardı. Fikrini 70’li yıllarda geliştirdikleri bir diğer proje “Floating Piers”’ın hayata geçirilmesi ancak Jeanne-Claude’un ölümünden sonra mümkün olabildi. 2016 yılında İtalya’nın Iseo Gölü’nde yapıldı Floating Piers. 100 bin metrekarelik alanı kaplayan, sarı kadife çiçeği rengindeki yüzen iskelelerden oluşan bu yürüyüş yolu çiftin daha önceki yerleştirmeleri gibi halka açıktı. Üç hafta boyunca açık kalan göl üzerindeki bu devasa sarı yoldan binlerce insan yürüdü, ortaya çarpıcı fotoğraflar çıktı. LONDRA MASTABA Çiftin yine 1977’de tasarladığı bir başka proje olan “Mastaba”yı, Christo eşinin anısına ithaf ederek 2018’de tamamladı ve Mastaba’yı Londra’da açtı. İsmini Antik Mısır’daki tavanı düz, yanları eğimli banktan ve mezardan alan Mastaba heykeli aslında 410 bin adet renkli varilden oluşacak ve Abu Dabi’ye yakın bir çölde inşa edilerek dünyanın en büyük heykeli olacaktı. Ama Serpentine Galeri’nin davetiyle Londra’da yapıldı ve Londra Mastaba 7 bin 506 varille yapıldı. Yani tasarlanan ilk heykelin küçültülmüş bir versiyonuydu. ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

December 2022 | Design & Interiors below english 600 adet üretilen anatomik şezlong M obilya tasarımı ve üretiminde uzman Object Embassy tarafından başlatılan ve sanat ile tasarımın sınırlarındaki ürünlerle adından söz ettiren Amsterdam merkezli inCC: markası, BYBORRE ve dünyaca ünlü grafik sanatçısı Nynke Tynagel ile ortaklık kurdu ve piyasaya sürdükleri “Anatomik Şezlong” ile tasarım dünyasında çıtayı oldukça yükseltti. Bu yılki Salone del Mobile'de tanıtılan, sınırlı sayıda üretilecek bu parça aslında geleneksel bir şezlongun yeniden tasarlanıp yorumlanmış hali. Bu muhteşem tasarım, işçilik ve inovasyon söz konusu olduğunda, sanat ve mobilya arasındaki boşluğu kapatmayı amaçlıyor. Bu ortaklıkta BYBORRE, tedarikçi ekosistemlerini ve örgü teknolojisine ilişkin benzersiz bilgi birikimini ortaya koymuş. Nynke ve inCC: ise tasarımın gerçeğe dönüşmesine yardımcı olmak için gerekli araçlara erişimi sağlamış. Mühendislik bilgisiyle BYBORRE, boya fırçasıyla Nynke ve işçiliğiyle inCC: bu şezlongları titizlikle işleyerek, sadece yaratıcılığın sınırlarını zorlamakla kalmayıp aynı zamanda tavizsiz bir şekilde işlevsel ve çevreye karşı sorumlu olan benzersiz bir parça oluşturmuş. Şezlongların her biri numaralandırılmış ve tekrar etmekte fayda var: Sadece 600 adet üretilecekler! 600 pieces of anatomic chair I nitiated by furniture experts Object Embassy and operating on the verge of art and design, Amsterdam-based label inCC: partnered with BYBORRE and world-renowned graphic artist Nynke Tynagel to heighten their ceiling of design with the release of the ‘Anatomic Chair’ -a limited edition piece that debuted at this year’s Salone del Mobile. Reimagining the archetypical traditional beach chair, this exclusive release is limited to 600 pieces worldwide and looks to bridge the gap between art and furniture in a spectacular display of design, craftsmanship and innovation. By opening up their ecosystem of suppliers and unparalleled knowledge of knit technology, BYBORRE gives access to the tools necessary to help Nynke and inCC:’s vision become a reality. With BYBORRE engineering the canvas, Nynke working the paintbrush and inCC: meticulously crafting the chairs, all three parties joined forces to create a unique piece that not only pushes the boundaries of creativity but is uncompromisingly functional and responsible too. A unique take on a century-old design, Nynke and inCC: provide a lens to look into the future of art and furniture, and how the two worlds can coincide together in harmony. Each of the sun loungers is numbered and it is worth repeating that only 600 will be produced.

January 2023 | People TR Below ELİF BOYNER Words + Photos OB How did the idea of Vertical form? Did you always have this idea in your mind, what inspired you? The project got its name from ‘Vertical Farming’. But, when I first began to create Vertical, it was initially intended to be a sports-related project. In 2017, we created the SWEATers App, a mobile app that connects athletes. Then, we opened the SWEATers HUB in Bebek after realizing that the athletes needed places to gather. It was an athlete meeting point focused on runners and cyclists. We offered free water refill point there. We served glass bottled beverages. Monthly shower membership was 30 liras. Groups of 40–50 people were running while holding plastic bottles, leaving dozens of bottles behind. While many said they would not use the shower to avoid getting a membership, we noticed wet toilet paper being used as towels on the floor when we entered the restrooms. That is when I decided. So, I thought I should design places not just for people who take care of themselves, but also for those who look out for their world and the environment from now on! Because of this, when I founded Vertical, I wanted to find ways of “how to be sustainable” in city living spaces that were focused on food and beverages. At that time, I was very interested in vertical farming. It is a system that decreases the carbon footprint compared to traditional agriculture while saving 300 times the amount of water. It eliminates a lot of problems like packing and transportation footprint when consumed at the place of production. So, we started to build the project around vertical farming. What else is being done at Vertical to achieve the goal of reducing waste and minimizing carbon footprint? There is a cyclical system. For example, the kitchen of our restaurant, Circle, works with almost zero waste. Almost all of the ingredients used in the menu are used. The unused material is turned into another product by drying it in a dehydrator or a ‘freeze dryer.’ In our bar, coffee grounds turn into coffee liquor, apple peels into apple liquor, and vegetable and fruit pulp turn into banana peel chips in the evaporator machine. Those that cannot be transformed are composted. We created a new garden area out of compost manure. In addition, tests are carried out for fertilizer in our mushroom field. Soon the mushrooms on our menu will also grow with this fertilizer. Even if the mushrooms are left on the plate, they will be composted and become food again. This is one of the best examples of the cycle of “Nothing is lost, nothing is created in the universe”. It excites me and makes me smile. We also have a “Vertical No Waste Pop Up” kitchen in our garden. We make street food plates by utilizing the materials that we don’t use at Circle. The use of plastic bottles is restricted. We will soon stop purchasing glass bottled water and offer it in our own bottles to be refilled. One of our mottos is, “Recycling is so last season... REUSE!”. Because the main contribution is not recycling, but not using at all. We also don’t purchase liquid hand soap. We turn all waste oils used in kitchens into liquid hand soap. We obtain a face mask by drying the used coffee grounds. Aside from that, we reduce glass waste by encouraging guests to consume filtered water. We never use cleaning products containing chemicals. We established our 100-square-meter vertical field to demonstrate that agriculture is possible in the city. Currently, a big bag of garbage comes out from our place, where an average of 600 people come on a regular basis. This garbage is almost the same as the garbage of a family of five who consume irresponsibly. We continue to learn every day about how we can generate less waste. What are you doing to reduce your own carbon footprint? What can be done individually is very simple. The most important thing is to reduce consumption. Not consuming what we don’t need. Eating at responsible eating and drinking places. Paying attention to where the food you buy comes from and how it is produced. Keeping your cloth bag with you, not using plastic products, not using chemical cleaning and personal care products, even producing as many cleaning supplies as possible at home. Vertical fikri nasıl ortaya çıktı? Kafanda bu fikir hep var mıydı, nelerden ilham aldın? Proje ismini ‘Vertical Farming’den aldı. Ama aslında Vertical’ı geliştirmeye başladığımda spor odaklı bir proje olarak yola çıkmıştım. 2017’de SWEATers App adında sporcuları bir araya getiren bir mobil uygulama yaratmıştık. Ardından sporcuların bir araya geleceği lokasyonlara ihtiyacı olduğunu görerek Bebek’te SWEATers HUB’I açtık. Koşucu ve bisikletçi odaklı bir sporcu buluşma noktasıydı. Orada ücretsiz su dolum noktası sunduk. Cam şişeli içeceklere yer veriyorduk. Aylık duş üyeliği 30 liraydı. 40-50 kişilik spor grupları ellerinde pet şişelerle koşularını yapıyor, çıkarken arkalarında onlarca pet şişe bırakıyordu! Birçoğu üyelik almamak için duşu kullanmayacağını söylüyor, ama tuvaletlere girdiğimizde yerlerde havlu niyetine kullanılmış ıslak tuvalet kâğıtları buluyorduk. O dönem karar verdim. Bundan sonra yaratacağımız yerleri sadece kendine iyi bakan bireyleri değil, dünyasına ve çevresine de özen gösteren bireyleri düşünerek kurgulamalıyım diye! Bu nedenle Vertical’a başlarken, şehirdeki yeme-içme odaklı yaşam alanlarında “Nasıl sürdürülebilir olunur”un yollarını bulmak istedim. O dönem dikey tarım ilgimi çok çekiyordu. Geleneksel tarıma göre yüzde 98 karbon ayak izi azaltan, 300 kat su tasarrufu yapan bir sistem. Üretilen yerde tüketildiğinde lojistik ayak izi, paketleme gibi sorunları ortadan kaldırıyor. Böylece dikey tarım etrafında projeyi oluşturmaya başladık. Vertical’da minimum atık ve minimum karbon ayak izi hedefi için başka neler yapılıyor? Döngüsel bir sistem var. Mesela restoranımız Circle’ın mutfağı neredeyse sıfır atıkla çalışıyor. Menüde kullanılan malzemelerin neredeyse tamamı kullanılıyor. Kullanılmayan malzeme ya dehidratör ya da ‘freeze dryer’da kurutularak farklı bir ürüne dönüşüyor. Barımızda çıkan kahve posaları evaporatör makinasında kahve likörüne, elma kabukları elma likörüne, sebze ve meyve posaları ise muz kabuğu cipsine dönüşüyor. Dönüşemeyenler komposta gidiyor. Komposttan çıkan gübreyle yeni bir bostan alanımız oluştu. Ayrıca mantar tarlamızda gübre olarak testleri yapılıyor. Yakında menümüzdeki mantarlar da bu gübreyle yetişecek. Mantarlar tabakta kalsa bile komposta girerek tekrar gıdaya dönüşecek. Ayrıca bahçemizde “Vertical No Waste Pop Up” mutfağımız var. Circle’da tüketemediğimiz malzemeleri değerlendirerek street food tabakları yapıyoruz. Plastik şişe kullanımı ise yasak. Kısa zaman içinde cam şişe su alımını da sıfırlayarak kendi şişelerimizde satacağız. Tekrar doldurulacak şekilde. Mottolarımızdan biri, “Recycling is so last season... REUSE!”. Çünkü asıl katkı geri dönüşüm değil, hiç kullanmamak. Sıvı el sabunu alımını da sıfırladık. Mutfaklarda kullanılan tüm atık yağları sıvı el sabununa dönüştürüyoruz. Kullanılmış kahve posalarını kurutarak yüz maskesi elde ediyoruz. Bunların dışında misafirlerimizi filtreli su içmeye teşvik ederek cam atığımızı minimuma indiriyoruz. Kimyasal içeren temizlik ürünlerini asla kullanmıyoruz. Şehirde tarımın mümkün olduğunu anlatabilmek için dikey tarlamızı kurduk. Şu anda günlük ortalama 600 kişinin geldiği alanımızda bir büyük boy dolusu çöp çıkıyor. Bu çöp, sorumsuz tüketen beş kişilik bir ailenin çöpüyle neredeyse aynı! Her gün öğrenmeye devam ediyoruz. Daha az nasıl atık çıkarabiliriz diye. Kişisel olarak karbon ayak izini azaltmak için neler yapıyorsun? Bireysel yapılabilecekler basit. En önemlisi tüketimi azaltmak. İhtiyacımız olmayanı tüketmemek. Sorumlu yeme-içme noktalarından yemek. Aldığın gıdanın nereden geldiğine, ne şartlarda yetiştirildiğine önem vermek. Bez çantanı yanında bulundurmak, plastik ürünler kullanmamak, kimyasal temizlik ve kişisel bakım ürünleri kullanmamak. Tamamı için... | For more... Print VOL VIII - 2022 / 23 Out of Stock View Details

March 2025 | VOL 14 CLEMENT BRAZILLE ‘Playing with limits is a recurring theme in my work’ words Alp Tekin portrait photo Robin Bervini Geneva-based French designer Clément Brazille enjoys exploring the potential and limits of materials in his work, focusing particularly on production methods and the shaping of objects. It's striking that you use diverse materials like ocean travertine, ceramics, and wood in your work. What’s the reason behind this? Is it the pleasure of exploring different materials or pushing boundaries? You're right; I see myself first and foremost as a designer, and I believe it's my duty to understand all materials. Each material is like a blank canvas on which I want to leave my mark. Naturally, every material behaves differently, presenting a balance of constraints and benefits, where I believe innovation thrives. For me, the aesthetic qualities of an object are rarely a primary goal; they are more often a byproduct of a gesture, an idea, or a manufacturing process. Playing with limits is a recurring theme in my work. For instance, while stone has a heavy connotation, I prefer to draw it thin and light. Ceramics often evoke images of tableware and fragility, yet I like to use them in large formats, such as furniture or load-bearing elements. Which material attracts you the most, and why? Naturally, I would say clay and, by extension, ceramics. Clay, in its natural state, is a living and empirical element; a dialogue occurs when you work with it. It’s no coincidence that clay is used in art therapy to enhance emotional and mental well-being. Historically, civilizations utilized earth and ceramics as the first medium for writing. I learned the basics of clay from a self-taught ceramist who worked with renowned artists and collections. Ceramics can be both accessible and highly technical, as seen in applications like space components or technical watchmaking. The history and potential of ceramics fascinate me! If you were to view yourself and your work from an outsider's perspective, how would you define both? Fearless, intrepid, and determined! I trust my intuition with every project I start, integrating boldness, consistency, and a touch of originality. I never compromise on quality, craftsmanship, or the energy required to execute my vision. How did the idea of reinterpreting Harry Bertoia's works and the Bertoia Loom Chair come about? Fifteen years ago, I owned a Harry Bertoia chair, which became my office chair when I began weaving scarves and eventually clothing to enhance comfort and ergonomics. The following year, I was invited to exhibit an object of my choice in Paris, with the theme being “Vintage.” This led me to create a coherent weave using velvet fabric. An art dealer noticed this personalized icon and commissioned several pieces for decorators and architects. It emerged from a pragmatic idea! Today, I design new pieces year-round for decorators, allowing them to select the chair model, color, and fabric to suit each interior project. I collaborate with an upholsterer's workshop to handle the upholstery, delivering anywhere in the world. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 ₺970,00 Price Add to Cart

May 2025 | Art & Culture a NEW CHAPTER in DUBAI’s ART SCENE words Karine Monie photos Courtesy of RARARES In the heart of Dubai’s thriving Financial District, a new space is redefining how fine art is experienced. Launched in 2024, RARARES is not just another contemporary art gallery — it’s a bold vision brought to life by founder, art director, and lead curator Marina Baisel. With her background in interior design and a lifelong passion for art, Baisel has created a gallery that makes fine art a vibrant, integral part of daily life. “Art has always been a central part of my life,” says Baisel. “My mission is to educate people about fine arts, nurture their creativity, and help them develop their own unique artistic taste.” Inspired by the Latin word rarus — meaning rarity and uniqueness — RARARES is committed to celebrating distinctive artistic voices from around the world. A SPACE WHERE ART AND LIFE CONVERGE RARARES offers a refreshing departure from Dubai’s typical gallery scene, which is often split between commercial giants and hyperlocal initiatives. Instead, the gallery champions a diverse range of emerging and established artists, fostering global dialogues and introducing rare talents to the region. The space itself, spanning approximately 100 square meters, is designed to be welcoming and intimate — a place where visitors from all walks of life can explore creativity freely. Each exhibition transforms the environment, offering new settings and experiences that resonate with the mission and themes of the featured artists. “My goal is to showcase art that inspires people to do good, motivates them toward greater accomplishments, and fosters a sense of purpose and possibility,” says Baisel. A GLOBAL VISION ROOTED IN DIVERSITY RARARES represents an impressive roster of international artists, carefully selected for their diversity, originality, and ability to inspire. Highlights include Ghaleb Hawila and Mariam Al Khoori from the UAE, Talal Altukhaes from Saudi Arabia, Zeina Abdullah from Egypt, Yuksel Dal from Turkiye, Mathias Hagen from Norway, Maria Bang Espersen from Sweden, and many more. “We have a strong understanding of the global art landscape and carefully select exceptional artists who inspire us to push the boundaries of the ordinary,” says Baisel.

February 2022 | Botany TR BELOW ARE YOU READY to GROW your own vegetables at home? Words Oktay Tutuş One of the newest technological products, which is a candidate to make life easier for those who grow plants at home or those who try to do vertical farming, is LG's “Tiiun” cabinet. Tiiun, which means “to sprout” in Korean, encourages even the most novice gardener to grow vegetables, greens and even flowers in the comfort of their own homes all year round. Stylish and extremely simple to use, this device offers all the benefits of a fully equipped garden without the worries of pests or adverse weather conditions. Using the famous Inverter Compressor, which we have heard from other products of LG, the Flexible Air Control System precisely adjusts the internal temperature of Tiiun to create the most suitable conditions for organic growth. The same system also automatically regulates temperature and light intensity to mimic the natural day cycle. It's not over! It circulates the ideal amount of moisture, which is essential for the transformation of seeds into healthy plants, with its automatic irrigation system that provides water eight times every 24 hours. The internal structure of the device is designed to increase the efficiency of photosynthesis by enhancing the effect of the internal LED light source to accelerate the growth process. Its transparent door allows users to watch their plants grow, while also providing insulation that maintains the interior temperature and keeps harmful insects out. Evde bitki yetiştiren ya da dikey tarım yapmaya çalışanların hayatını kolaylaştırmaya aday, en yeni teknolojik ürünlerden biri LG'nin “Tiiun” adlı dolabı. Korece “filizlenmek” anlamına gelen Tiiun, en acemi bahçıvanları bile tüm yıl boyunca kendi evlerinin rahatlığında sebze, yeşillik ve hatta çiçek yetiştirmeye teşvik ediyor. Şık ve kullanımı son derece basit olan bu cihaz, zararlılar ya da olumsuz hava koşulları gibi endişeler olmadan tam donanımlı bir bahçenin tüm avantajlarını sunuyor. NASIL ÇALIŞIYOR? LG'nin diğer ürünlerinden de ismini duyduğumuz ünlü Inverter Kompresörü’nü kullanan Esnek Hava Kontrol Sistemi, organik büyüme için en uygun koşulları yaratmak üzere Tiiun'un iç sıcaklığını hassas bir şekilde ayarlıyor. Aynı sistem doğal gün döngüsünü taklit etmek için sıcaklığı ve ışığın şiddetini de otomatik düzenliyor. Bitmedi! Her 24 saatte bir, sekiz kez su sağlayan otomatik sulama sistemiyle, tohumların sağlıklı bitkilere dönüşümünde elzem olan ideal miktarda nemi içinde sirküle ediyor. Cihazın iç yapısı büyüme sürecini hızlandırmak için dahili LED ışık kaynağının etkisini güçlendirerek fotosentez verimliliğini artırmak üzere tasarlanmış. Şeffaf kapısı kullanıcıların bitkilerinin büyümesini izlemesine olanak tanırken, aynı zamanda iç sıcaklığı koruyan ve zararlı böcekleri dışarıda tutan bir yalıtımı da sağlıyor. MOBİL UYGULAMASI DA VAR Las Vegas'taki CES 2022 sırasında tanıtılan LG Tiiun’un mobil uygulaması da var. Uygulama sayesinde tüm çimlenme sürecini uzaktan izlemeniz, ayarları kontrol edip değiştirmeniz mümkün.

October 2024 | Art & Culture FOR ENGLISH İSTANBUL’DA GÖRÜLMESİ GEREKEN 5 SERGİ words Burcu Dimili 1. NAZAN AZERİ, İÇİMDEKİ ŞARKILAR @Loft Art Nazan Azeri’nin resim, fotoğraf ve video gibi farklı türlerden çalışmalarını bir araya getiren sergi Nergis Abıyeva küratörlüğünde, Loft Art’ın bu yılki prestij sergisi olarak açıldı. Sergi 1 Aralık tarihine dek ziyaret edilebilecek. 2. “2.5B” @YUNT Geçtiğimiz yıl açılan YUNT, Murat Germen’in küratörlüğünü üstlendiği 2.5B başlıklı sergiyle yeni sezonu karşıladı. 6 Aralık tarihine dek görülebilecek sergi, iki boyut ile üç boyutun ara noktasındaki bir temsil yöntemi olan iki buçuk boyut evrenini keşfetmeye davet ediyor. Sergide yer alan sanatçılar: Tanzer Arığ, Gökçen Ataman Tanyer, Nora Byrne, Gizem Çeşmeci, Nermin Er, Semih Zeki. 3. TAVİLOĞLU KOLEKSİYONU, BİR KOLEKSİYONER HİKÂYESİ @çeşitli mekânlar Mustafa Taviloğlu’nun 1972 yılında büyük bir heyecanla başlattığı ve 52 yıldır büyütmeye devam ettiği Taviloğlu Koleksiyonu, yedi alana yayılan bir sergilemeyle izleyiciyle buluştu. Derya Yücel ve Marcus Graf küratöryel imzası taşıyan, 903 sanatçının 2412 eserini barındıran koleksiyon, 15 Aralık tarihine dek ziyaret edilebilir. 4. ALEKOS FASSIANOS, BİZANS’A YELKEN AÇMAK @Zeyrek Çinili Hamam Zeyrek Çinili Hamam’da 31 Aralık’a kadar devam edecek olan “Bizans’a Yelken Açmak” sergisi, Yunan sanatçı Alekos Fassianos’un (1935-2022) eserleriyle İstanbul’un tarihi ve kültürel mirasını bir araya getiriyor. Küratörlüğünü Anlam de Coster’in üstlendiği sergi, Atina’da bulunan Alekos Fassianos Müzesi iş birliğiyle düzenleniyor ve hamamın restorasyon çalışmaları sırasında keşfedilen Bizans sarnıcında gerçekleşiyor. 5. AVNİ LİFİJ @1851.gallery İstanbul’un yeni galerisi 1851.gallery, Avni Lifij’in daha önce görülmemiş fotoğraflarıyla kapılarını açtı. Kerim Suner kuruculuğundaki galerinin ilk sergisi Avni Lifij’in platin-paladyum baskı ile üretilmiş fotoğraflarından oluşuyor. 1914 kuşağı ressamlarından Avni Lifij’in fotoğraflarını 100 yıl sonra ilk kez özel olarak hazırlanmış bir sergiyle görmek isterseniz yolunuzu 1851.gallery’ye düşürebilirsiniz.

May 2020 | People TR Below DORUK TİRMAN Words Onur Baştürk Photos Erdem Şirin & Tolga Yılmaz Some places breathe life into their surroundings, elevating and enriching them. No22 Riders’ Inn, located in Akyaka, Turkey’s premier kitesurfing town, is one of those special spots. We sat down with Doruk Tirman, the creator of Riders’ Inn, to talk about its journey. When did you first visit Akyaka? For me, Akyaka is really all about Gökova. My connection to Gökova and my admiration for this region began 25 years ago during family vacations. While my first experience of Gökova dates back to those trips, the real story started in 2006 when I came to Akyaka for kitesurfing. That’s when I discovered that this region’s story goes beyond just kitesurfing. From 2006 to 2011, most of my vacations were spent exploring this area, kiting, riding motorcycles, cycling, and chasing the wind across the sea, trees, and soil. During this time, my admiration for Gökova turned into love. And honestly, I don’t think it’s possible to fall in love with something or someone you’re not already in awe of! What’s the story behind No22 Riders’ Inn and the kite school? In 2012, that love gave birth to its fruit: No22 Riders’ Inn. Since then, we’ve been raising a lively, sun-kissed, people-loving “child” here in the heart of Gökova, Akyaka. The kite school, on the other hand, started with me joining an amazing team led by Yavuz Aksakal (Kite Academy), who first introduced me to the sport and encouraged me to teach it. These sun-kissed kids spend seven months a year growing up immersed in the wind, trees, soil, and sea. I truly love them, and I truly love Gökova! FROM A HANDFUL OF PEOPLE 15 YEARS AGO… What happened after Riders’ Inn opened? How did Akyaka suddenly become so popular? It all began around our square-shaped bar, laughing and chatting about sports, life, and the world with Turkey’s first and second generations of kitesurfers—about 50 or 60 people at the time. Over time, this small group grew into a massive community. Fifteen years ago, there were only a handful of people on the kite beach. Today, thanks to our passionate friends, supportive sponsors, the local municipality, the governor’s office, and the federation, Akyaka has become one of the world’s top kitesurfing spots. No22 Riders’ Inn has become a haven for people who share a love for the sport and know how to enjoy life. Of course, as our “kids” grew more popular, they began inspiring even people with no connection to kitesurfing. What’s the defining feature of Riders? Is it the laid-back vibe? Absolutely. As I mentioned earlier, we’ve always tried to nurture No22 Riders’ Inn as a “people-loving” place. We even choose our staff based on this character. I USED TO BE A WHITE-COLLAR WORKER! Did you ever dream of having a job like this? It’s funny, but although my current lifestyle is quite different, I used to be a white-collar worker! I can’t say I ever really imagined my life like this. There were a few things I knew for sure. Let’s just say I followed those traces. Being in nature, staying active, meeting new people, and learning something from each one of them—these are the things I enjoy most. The story of making Akyaka the place where I spend 7-8 months of the year unfolded that way. First, I got to know it, then I realized I had found my playground. It didn’t take long to realize that, but I wasn’t in a hurry to take action. What does kitesurfing mean to you? Do you get to kite every day when you're in Akyaka? Kitesurfing is, of course, a sport, but it’s also a lifestyle. That’s how I want it to be seen... Akyaka is one of the major reasons for my story. Unfortunately, for the past two years, I haven’t had much time for it. But I have plans to return to my old routine this season! THE UNPLEASANT PART IS CONSUMPTION In kitesurfing, who do you envy the most? The ones who take off over the water and do flips—does that have a name? Is it easy or hard to get to that level? You might not be doing flips right away, but in no time at all, you could find yourself gliding a few meters above the water. Let’s try to nail it together this season! Contrary to popular belief, kitesurfing has a short learning curve. It’s a sport where you go through certain stages during training, but these stages are much quicker to pass than in many other disciplines... That move does have a name, it’s one of the ‘inverted’ tricks. Are you bothered by Akyaka’s popularity? The idea of how to be popular without consuming—that’s one of the most challenging questions for me in every aspect of life... I don’t think Akyaka (Gökova) is just a seasonal hotspot. It holds many enduring truths within it: its trees, rocks, soil, and most importantly, the wind... In that sense, I’m not bothered by Akyaka’s popularity, but what bothers me is its consumption. The degradation and exploitation of natural beauties that can never be restored across generations... Bazı mekanlar bulundukları yere ruh verir, orayı daha da büyütüp geliştirir. Türkiye’nin en önemli kitesurf kasabası olan Akyaka’daki No22 Riders'Inn öyle mekanlardan biri… Mekanın yaratıcısı Doruk Tirman’la Riders’ın bugünlere gelişini konuştuk. Akyaka'ya ilk kez ne zaman geldin? Akyaka aslında benim için Gökova. Gökova ile tanışıklığım, bu coğrafyaya hayranlığım ise 25 yıl önce ailemle çıktığım tatillerde başladı. İlk Gökova tecrübem bu olsa da, esas hikayem 2006’da kitesurf yapmak için Akyaka'ya gelişimle başlıyor. Ve o zaman bu coğrafyadaki hikâyenin sadece kitesurf olmadığını keşfettim. 2006-2011 yılları arasındaki tatillerimin çoğunluğu bu bölgeyi keşfederek, kite yaparak, motora binerek, bisiklet sürerek, denizin, ağacın, toprağın rüzgârın izini sürerek geçti. Bu süreçte de Gökova’ya olan hayranlığım aşka dönüştü. Zaten hayran olmadığın bir şeye ya da birisine aşık olmanın çok mümkün olmadığını düşünüyorum! Peki No22 Riders’Inn ve kite okulunun hikâyesi nedir? 2012’de doğdu işte o aşkın meyvesi: No22 Riders'Inn... Tatlı, hareketli, yanık tenli, insan canlısı bir çocuk büyütmeye başladık o günden beri Gökova'nın başkenti Akyaka'da. Kite okulu ise aslında bu sporu bana aşılayan, öğreten ve öğretmemi sağlayan başta Yavuz Aksakal (Kite Akademi) ve harika bir ekibin içerisine düşmemle başladı... Bu yanık tenli çocuklar yılın yedi ayı rüzgarla, ağaçla, toprak ve denizle iç içe büyüyor. Onları ve Gökova’yı gerçekten çok seviyorum! 15 YIL ÖNCE BİR AVUÇ İNSANKEN… Riders'ı açtıktan sonra olaylar nasıl gelişti? Akyaka bir anda nasıl popüler oldu böyle? En başta, kare barımızın etrafında Türkiye’nin ilk ve ikinci jenerasyon kite sörfçüleriyle (ki 50-60 kişidir sanırım) gülüşerek, spordan, hayattan, dünyadan laflayarak başladı hikâye. Bu süreçte kocaman bir komüniteye dönüşüldü… Kite sahilinde 15 yıl önce bir avuç insanken şimdi bu spora gönül veren arkadaşlarımız, bize destek olan sponsorlar, belediye, valilik, federasyon sayesinde Akyaka dünyanın en önemli kite spotlarından biri haline geldi. No22 Riders'Inn ise bu spotta aynı sporu seven, eğlenmeyi bilen insanların bahçesi, atmosferi oldu... Tabii bizim çocuklar popülerleştikçe aslında kitesurf ile ilgisi olmayan insanlara da ilham oldular. Riders'ın en büyük özelliği nedir? Rahatlık mı? Evet doğru tespit! Az önce söylediğim gibi No22 Riders Inn'i olabildiğince ‘insan canlısı' büyütmeye çalışıyoruz. Emin ol çalışanlarımızı bile bu karakterde insanlardan seçiyoruz. BİR ZAMANLAR BEYAZ YAKALIYDIM! Hayalinde böyle bir iş var mıydı peki? Komik ama, her ne kadar şu anki yaşam tarzımın dışında olsa da bir zamanlar beyaz yakalıydım! Bugünleri çok hayal ettiğimi söyleyemem. Bildiğim birkaç şey vardı. O izleri takip ettim diyelim. Doğada olmak, spor yapabilmek, daha çok insanla tanışmak ve hepsinden bir şey öğrenmek en zevk aldığım şeyler. Akyaka'yı senenin 7-8 ayını geçirdiğim yer haline getirme hikâyesi de böyle gelişti. Yani önce tanıdım, sonra da oyun bahçemi bulduğumu anladım. Bunu anlamak uzun sürmedi, ama harekete geçmek için acele etmedim. Kite senin için ne ifade ediyor? Her gün kite yapabiliyor musun Akyaka'dayken? Kite bir spor disiplini olmasının yanında bir hayat tarzı. Böyle algılanmasını arzuluyorum... Akyaka hikâyemin majör 2-3 sebebinden biri benim için. RAHATSIZ EDEN KISMI TÜKETİLMESİ Kite'da benim en hasetle baktığım suyun üzerinde havalanıp bir de takla atanlar. Onun bir adı var mıydı? O seviyeye gelmek kolay mı zor mu? Hemen takla attıramasak da çok kısa sürede kendini suyun birkaç metre üzerinde süzülürken bulabilirsin. Hadi bunu bu sezon becerelim beraber! Kitesurf genel kanının aksine öğrenme süresi kısa, sadece eğitim süresince alışılması ve geçilmesi gereken bazı eşikleri olan bir spor. Bu eşikleri atlamak ve keyif alacağın noktaya gelmekse pek çok diğer disiplinden çok daha kısa... O hareketin ise bir ismi var, 'inverted' tricklerden biri o. Akyaka'nın popüler oluşundan rahatsız mısın? Başka yerde bir şey yapma gibi bir düşüncen var mı? En zor soru! Hayatın her alanında tüketmeden nasıl popüler olunur sorusu beni en zorlayan sorulardan biri... Akyaka (Gökova) dönemsel olarak popüler olmaktan çok uzak bence... Çok kalıcı gerçekleri barındırıyor içinde; ağacı, taşı, toprağı, en önemlisi rüzgârı... Bu anlamda Akyaka’nın popüler olmasından rahatsız değilim, beni rahatsız eden kısmı tüketilmesi. Geri dönüşü nesillerce mümkün olmayan doğal güzelliklerin hırpalanması, talan edilmesi...

March 14, 2026 | Art & Culture TR BELOW the WORLD RISES THROUGH PLEASURE words Burcu Dimili photos Emirkan Cörüt Bihter Yasemin Adalı’s new exhibition, The World Rises Through Pleasure, opened in early February at Art On Istanbul. Moving between personal and collective memory, wakefulness and dream, her work often inhabits spaces that feel both intimate and elusive. We spoke with Adalı about the ideas shaping her practice and this latest body of work. The exhibition runs until 28 March. AN UPWARD PULL The title The World Rises Through Pleasure carries both a visceral and existential tension. What does it represent for you today? In a way, the title is a dialogue with the “fatigue society” and the pleasure-driven culture of consumption that Byung-Chul Han describes. Today, pleasure is often treated as something fleeting—an object of momentary relief. For me, however, The World Rises Through Pleasure suggests that pleasure is not merely an escape, but a possibility for renewal. Drawing upon Jean-Luc Nancy’s insights in The Pleasure of Drawing, I view the artistic act as a sequence of formation, deformation, and reformation. Through this process, we reach a moment of transformation where the self and the work enter a state of flux. To find pleasure in this "becoming" is to resist the exhaustion of the achievement-subject and to embrace a life-affirming vitality. It recalls the sacred dimension of the body and an upward pull, a tension between earth and sky. In contrast to an increasingly digital and disembodied way of living, it points to a moment when the senses awaken and the body reconnects with the world through its own weight and desire. The idea of liminality, existing on a threshold seems to run throughout the exhibition. How does this condition appear in your work? A threshold is a space where we are neither fully inside nor fully outside—an uneasy but potential-filled zone. In my practice, this often appears through figures that never fully reveal themselves or through spaces that remain deliberately undefined. From a Heideggerian perspective, it is the space where being both reveals and conceals itself. I like to connect this idea to the critique that the French philosopher and psychoanalyst Luce Irigaray directs at Western philosophy. Irigaray argues that philosophy has long understood existence as something solid, grounded and constructed, while forgetting the fluid, invisible and vital element that makes everything possible: air, the space of breath. In my paintings, the layering and later scraping away of paint—along with images such as drifting curtains or candles waiting to be blown out on a cake—are attempts to crack openings of space where the soul can breathe. For me, the act of making is neither pure destruction nor pure construction. It unfolds in the fragile balance between the two: an attempt to reintroduce the feminine presence of the air element into the solidity of matter. THESE ARE “PSYCHOLOGICAL READY-MADES” Objects that extend beyond the surface of the painting—dominoes, punching bags, telephone receivers—belong to everyday life yet feel strangely unsettling. How do you think about these objects? For me, these are “psychological ready-mades”. Dominoes symbolise interconnected destinies and the inevitable collapse—or transformation—that begins with a single touch. The punching bag is a somatic image: it represents both the violence we are exposed to and the bodily resilience that absorbs it. The telephone receiver, meanwhile, feels like a remnant of unheard voices, broken communication and the deep loneliness within today’s digital noise. The garden metaphor in the exhibition moves between rooting, decay and transformation. In today’s atmosphere of speed and uncertainty, is it still possible to be “rooted”? Rooting should not be understood as a fixed position but rather as a sense of belonging in motion—being nourished by the deeper layers of one’s own existence. In the fluid and fragmented structure of our time, rooting may no longer be about the soil itself but about trusting the cycle of decay and transformation. A garden does not only bloom; it also withers and turns into compost. A seed waiting in a pot does not always sprout. To root oneself is to surrender to this cycle—to the ancient rhythm within uncertainty. In an age defined by speed, slowing down and walking towards one’s potential rather than running towards it may in fact be the most genuine form of rooting. The small cabin where dreams are shared anonymously feels like one of the most fragile moments in the exhibition. What role do dreams play in your practice? Dreams are where the collective unconscious speaks in its most exposed form. In my practice, I do not treat dreams as a kind of database but rather as an emotional residue. The anonymous cabin becomes a space of confession where the personal meets the public. It draws on the tradition of dream interpretation but filters it through a contemporary psychoanalytic lens—sometimes even bypassing interpretation altogether, allowing the act of overhearing to take precedence. Dreaming is an experience in which logic falls silent and images take over. Listening to one dream after another while observing the paintings through the window of the cabin creates an unexpected intimacy between viewers, while also opening a subtle dialogue between the paintings and the dreams themselves. YERLE GÖK ARASINDAKİ DİKEY GERİLİM Bihter Yasemin Adalı’nın yeni sergisi “Haz ile Göklenir Dünya” şubat başında Art On İstanbul’da ziyarete açıldı. Sanatçıyla yeni sergisinden hareketle üretim pratiğini konuştuk. Sergiyi görmek için son tarih: 28 Mart. O BELİRSİZ, AMA POTANSİYEL DOLU ALAN “Haz ile Göklenir Dünya” hem bedensel hem de varoluşsal bir gerilim taşıyor. Bu başlık bugünün dünyasında neye karşılık geliyor? Bu başlık, Byung-Chul Han’ın işaret ettiği o yorgunluk toplumu ve haz odaklı tüketim dünyası arasında kurduğum bir diyalog aslında. Bugün haz, genellikle anlık ve uçucu bir tüketim nesnesi olarak görülüyor. Oysa benim için “Haz ile Göklenir Dünya,” hazzı bir kaçış değil, bir diriliş imkânı olarak tanımlıyor. Bedensel olanın kutsallığını ve yerle gök arasındaki o dikey gerilimi hatırlatıyor. Bugünün dünyasındaki o donuklaşmış, dijitalleşmiş ve bedensizleşmiş varoluşa karşı; duyuların uyandığı, bedenin kendi ağırlığı ve arzusuyla yeniden dünyaya tutunduğu bir anı temsil ediyor. Jean-Luc Nancy’nin Çizimin Hazzı (The Pleasure of Drawing) adlı eserindeki düşüncelerinden yola çıkarak, sanatsal eylemi bir oluşum, bozma-onarma ve bu sırada dönüşüm dizisi olarak görüyorum. Bu süreç aracılığıyla, hem benliğin ve hem de üretimin bir akış haline girdiği varoluş (becoming) anlarına ulaşırız. Bu gibi süreçlerin hazları, bana yaşamın öğütücülüğüne direnen bir canlılık veriyor, öylece hazla gökleniyor dünya. “Eşikte var olma hali” serginin bütününe yansımış durumda. Bu halin üretimlerine yansımasından bahseder misin? Eşik, ne tam içeride ne de tam dışarıda olduğumuz o belirsiz ama potansiyel dolu alan. Benim üretimimde bu hal, figürlerin tam olarak belirmemesi veya mekânın tanımsızlığıyla, pencere pervazları ile kendini gösteriyor. Heideggerci bir yerden bakarsak; varlığın kendini hem açtığı hem de gizlediği aralık. Ben bu aralığı, Fransız düşünür ve psikanalist Luce Irigaray’ın Batı felsefesine yönelttiği eleştiriyle bağlamayı tercih ediyorum. Irigaray; felsefe tarihinin varlığı hep katı, toprağa bağlı ve inşa edilen bir şey olarak gördüğünü, ancak her şeyi mümkün kılan o akışkan, görünmez ve hayati olan nefes payını unuttuğunu söyler. Resimlerimde boyanın katmanlaşması ve sonra kazınması, başat imgeler arasında yer alan uçuşan perdeler, pasta üzerinde üflenmeyi bekleyen mumlar gibi imgeler tam da insanın ruhuna soluk aldıran havalanma alanını açma çabası. Benim için üretim ne tam bir yıkım ne de tam bir inşa. İkisinin arasındaki o kırılgan dengede, katı olanın içinde hava elementinin dişil varlığını yeniden yaşam repertuvarına katma eylemi. PSİKOLOJİK HAZIR-NESNE Resimden taşan nesneler - domino taşları, boks torbaları, telefon ahizeleri- gündelik hayata ait ama aynı zamanda tekinsiz. Bunları seçerken nasıl bir çağrışım haritası kuruyorsun? Bu nesneler benim için birer "psikolojik hazır-nesne". Domino taşları, birbirine bağlı olan kaderleri ve o ilk dokunuşla başlayacak olan kaçınılmaz yıkımı ya da dönüşümü simgeliyor. Boks torbası, hem maruz kaldığımız şiddeti hem de o şiddeti göğüsleyen bedensel direnci temsil eden somatik bir imge. Telefon ahizesi ise duyulmayan seslerin, kesilmiş iletişimin ve bugünün dijital gürültüsündeki o derin yalnızlığın bir kalıntısı gibi. Sergideki bahçe metaforu; köklenme, çürüme ve dönüşüm arasında salınıyor. Bugünün hız, belirsizlik ve istikrarsızlık ortamında “köklenmek” hâlâ mümkün mü? Köklenmeyi sabit bir duruş değil, hareket halindeki aidiyet ve kendi varlığındaki derinlerden beslenmek olarak yeniden tanımlayabiliriz belki de. Günümüzün akışkan olduğu kadar çok parçalı yapısında köklenmek, belki de toprağa değil, o çürüme ve dönüşüm döngüsünün varlığına güvenmekle mümkün. Bahçe hep çiçek açmıyor, aynı zamanda soluyor ve gübreye dönüşüyor. Saksıda bekleyen tohum bazen de filiz vermiyor. Köklenmek, bu döngüye, yani belirsizliğin içindeki o kadim ritme teslim olmak demek. Hız çağında yavaşlamak ve "potansiyeline koşmak yerine yürümek", aslında en gerçek köklenme biçimi. Rüyaların anonim bir alanda paylaşıldığı kulübe, serginin en kırılgan noktalarından biri. Rüyalar senin sanat pratiğinde nasıl bir yer tutuyor? Rüyalar, kolektif bilinçdışının en çıplak haliyle konuştuğu yer. Rüyaları birer "veritabanı" olarak değil, birer "duygusal tortu" olarak kullanıyorum. Anonim bir kulübe, bireysel olanın kamusal olanla buluştuğu bir itiraf alanı gibi. Rüya Tabirleri geleneğinden beslenen, ama onu bugünün psikanalitik süzgecinden geçiren ve hatta onu bile bypass ederek kulak misafirliğini önemseyen bir alan rüya kabini. Rüya görmek, mantığın sustuğu, imgenin hüküm sürdüğü bir deneyim ve galeriye bakan kulübenin penceresinden resimleri süzerken bir rüyadan diğerine kulak vermek hem bizi birbirimizle umulmadık bir anda samimi hale getiriyor, hem de resimler ve rüyalar arasında bir yakınlaşma sağlıyor.

March 15, 2026 | PEOPLE FORM-MAKER JAN ERNST words YUZU Editorial photos (Courtesy of Jan Ernst) Marguerite Oelofse, Suly Kuhn of Laaaik Social Media, Jan Ernst, Tijs Vervecken, Justin Craythorne production Karine Monié Jan Ernst’s objects at the intersection of art, architecture and nature. In the work of South African designer and artist Jan Ernst, objects rarely appear fully engineered. Instead, they feel as if they have quietly grown into being. Across ceramics, lighting and sculptural pieces, Ernst explores the delicate territory between structure and imagination—where architectural discipline meets the unpredictable logic of nature. Ernst approaches design with the curiosity of both an artist and an architect. Trained in architecture in Barcelona, shaped by an art residency in France and grounded in his life in South Africa, his work sits at the intersection of art, architecture and nature. Organic forms balance poetic expression with functional intent, drawing inspiration from the elegance of Art Nouveau and the dreamlike theatricality of Surrealism. “My work moves fluidly between disciplines: it is concept-driven and sculptural, but also often functional and rooted in material exploration,” Ernst explains. “I think there’s something powerful in that tension—between form and function, intuition and precision.” Through limited-edition works and bespoke commissions, Ernst aims to create objects that are both sculptural and functional, emotional yet timeless. With new collections, residencies and exhibitions planned throughout the year, 2026 is shaping up to be a pivotal moment for the designer, whose practice is increasingly recognised within the evolving landscape of contemporary African design. A PRACTICE SHAPED BY LANDSCAPE Ernst’s relationship with form began long before architecture school. Growing up in an agricultural family in South Africa meant spending long hours outdoors, immersed in nature and observing the rhythms of growth, decay and seasonal change. “That upbringing instilled in me a deep sensitivity to organic form and the rhythms of growth and decay—something that continues to shape my work today,” he says. Frequent moves during childhood also exposed him to the diverse landscapes of South Africa—from coastal stretches to arid plains and fertile valleys. These shifting environments shaped his sensitivity to form, texture and the relationship between objects and space. Later, Ernst completed his Master’s degree in architecture in Barcelona, where the influence of Antoni Gaudí proved formative. “My time there expanded my understanding of how art, architecture, and environment can merge into something poetic and sculptural,” he says. After several years working in luxury residential architecture, Ernst began to feel drawn toward a more tactile form of expression. “That led me to ceramics and sculpture—mediums that allowed me to work more intuitively, and to reconnect with the raw, hands-on creativity I experienced as a child,” he explains. “Today, my practice is an ongoing exploration of the intersection between architecture, nature, and emotional form.” OBJECTS THAT CARRY ATMOSPHERE For Ernst, design is not only about form but about the atmosphere an object can create. He is interested in how objects hold memory, evoke mood and carry a quiet narrative through their material presence. Each piece is shaped through a balance between intention and instinct.“Every curve, cavity, and surface is intentional, yet guided by intuition—allowing space for imperfection, spontaneity, and surprise,” he says. “My practice is about creating forms that feel alive—objects that speak to their environment and invite contemplation, whether they live in a private home, a museum, or a wild, open landscape.” MATERIAL EXPLORATION Ceramics has always been at the heart of Ernst’s practice, but the studio’s material vocabulary has gradually expanded in recent years. A few years ago, Ernst began incorporating bronze into his work, creating a dialogue between ceramic’s grounded matte surface and bronze’s reflective fluidity. One of the first explorations was TIDE, a limited-edition series of candelabras inspired by the movement of ocean currents. Plaster entered the practice as a way to explore larger, more fluid forms. Ernst’s first plaster piece—a sculptural coffee table—demonstrated how structural clarity and poetic expression could coexist at a greater scale. The studio has also experimented with woven Imisi grass, a material deeply rooted in the Cape Town region where it grows naturally. Working with local artisans who have developed their own weaving traditions around the grass, Ernst and his team created pieces that feel both ancient and contemporary. A CONTEMPORARY AFRICAN PERSPECTIVE Ernst sees his work as part of a broader conversation around contemporary African design—one that brings together heritage and innovation. “I believe my work epitomizes contemporary African design because it celebrates the continent’s rich cultural legacy while pushing it into new, dynamic territories,” he says. Growing up in South Africa fostered a strong connection to land, craft traditions and storytelling. At the same time, Ernst’s international education and exhibitions have positioned his work within a global design dialogue. “My work reflects the rich traditions of craftsmanship and storytelling that Africa has long been known for, but it also embraces the global contemporary design landscape,” he explains. A PALETTE DRAWN FROM THE EARTH Colour plays a quiet yet deliberate role in Ernst’s work. Rather than dominating the objects, it reinforces their sculptural presence. His palette is largely inspired by tones found in nature: soft whites, deep charcoals, earthy terracottas and muted metallics. “These colours evoke a sense of timelessness and refined simplicity, complementing the sculptural forms and textures of the pieces,” Ernst says. Ultimately, Ernst sees himself less as a designer defined by discipline and more as a maker of forms. “I think of myself as a form-maker,” he says. “Using whatever language—be it art, design, or architecture—to explore ideas and evoke feelings. Whether a piece is collectible design, a sculptural object, or a functional light, it begins with the same intention: to create something meaningful and enduring.”