Search this site

October 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW A TRANQUIL OASIS in the HEART of VANCOUVER words Alp Tekin photos Ema Peter Photography Tucked away on the edge of serene Harbour Green Park and Coal Harbour, this Vancouver home offers a peaceful urban retreat, showcasing breathtaking views from Burrard Inlet to the North Shore mountains. BRIGHT, INVITING SPACES FULL OF PERSONALITY The interior design embraces the home’s natural surroundings, creating a serene and welcoming atmosphere. North-facing windows, shaded by large trees in the summer, allow ample natural light to flood the space. A crisp white color palette enhances the brightness, while light and medium-toned woods add warmth and texture. Sleek black accents introduce a modern, sophisticated touch, creating a harmonious balance. The homeowner’s vibrant art collection adds splashes of color and energy, so the materials and finishes remain simple, allowing the artwork to take center stage. THOUGHTFULLY CHOSEN MATERIALS Among the standout materials is the Volga Black Granite in the kitchen, with stunning blue flecks that shimmer under light, creating a magical effect. Chad Falkenberg, co-founder of Falken Reynolds, notes that black can be tricky since it absorbs light, so they contrasted it with white quartz on the cooktop and backsplash. Light oak flooring throughout keeps the overall space bright and cohesive. A CURATED COLLECTION OF ECLECTIC TREASURES Although much of the furniture is new, the home exudes a carefully curated feel, as if it were a collection of treasures gathered from around the world. Falkenberg sought to create a balanced, eclectic look that reflects the homeowner’s extensive travels. The furnishings strike a balance between warmth and sophistication, while still conveying a playful and effortless charm that brings the space to life. ELEGANCE IN EVERY DETAIL Each corner of this home is imbued with character, blending modern furniture with handcrafted, locally sourced pieces. In the primary bedroom, the delicate Adriel Murano Glass Chandelier adds a subtle feminine touch, perfectly complementing the room's serene and calming ambiance. This home is a true reflection of its owner—warm, vibrant, and full of life. A cozy sanctuary in the heart of the city, it seamlessly combines sophistication with adventure, where every detail tells a unique story. ŞEHİRDE BİR SIĞINAK Sakin Harbour Green Park ve Coal Harbour'un hemen kenarında yer alan bu Vancouver evi, Burrard Inlet'ten North Shore dağlarına uzanan muhteşem manzarasıyla şehrin içinde küçük bir vaha gibi. KARAKTERLİ, AYDINLIK VE SICAK Evin tasarımı doğal çevreyi sakin ve davetkâr bir şekilde yansıtıyor. Pencerelerin çoğu kuzeye baktığı ve yaz aylarında büyük ağaçlar tarafından gölgelendiği için iç mekan canlı bir beyaz paletle aydınlık tutulmuş. Biraz sıcaklık katmak için açık ve orta tonlu ahşaplar her tarafa serpiştirilmiş. Siyah vurgularla şık bir kontrast oluşturularak mekana modern ve sofistike bir hava katılmış. Ev sahibinin canlı sanat koleksiyonu renk ve enerji patlamalarını beraberinde getiriyor. Bu nedenle tasarımda kasıtlı olarak malzeme ve kaplamalar basit tutularak sanat eserlerinin parlamasına izin verilmiş. MEKANI YÜKSELTEN MALZEMELER Ahşap işçiliğinin ötesinde, göze çarpan bir malzeme de mutfaktaki Volga Siyah Granit. Bu granit, ışık altında parıldayan ve büyülü bir etki yaratan çarpıcı mavi beneklere sahip. Evi tasarlayan Chad Falkenberg, siyahın ışığı emdiği için ne kadar zor olabileceğini, bu nedenle kontrast için ocakta ve backsplash'te beyaz kuvars kullandıklarını, açık meşe döşemenin ise her şeyi parlak ve uyumlu tutmak için baştan sona uzandığını açıklıyor. EKLEKTİK HAZİNELERLE DOLU BİR EV Mobilyaların çoğu yeni olmasına rağmen, ev dünyanın dört bir yanından toplanmış parçaların bir koleksiyonu gibi katmanlı ve küratörlü bir his veriyor. Tasarımcı Chad Falkenberg, ev sahibinin yaşamını yansıtan eklektik ama uyumlu bir hava yaratmayı hedeflemiş. Mobilyalar sıcak ve sofistike bir atmosfer yaratmak için özenle seçilmiş, ancak aynı zamanda mekanda zahmetsiz bir oyunculuk da var. Örneğin oturma odasında yerel olarak üretilmiş Artemis sehpa, şık Parentesi sarkıt lamba ve klasik Piero Lissoni 8 Kanepe bulunuyor. Bunlar, sehpanın üzerinde duran seramik bir domuz gibi kişisel dokunuşlarla eşleştirilmiş. DETAYLARDA ŞIKLIK Evin her köşesi modern mobilyaların karışımından el yapımı, yerel kaynaklı parçalara kadar karakterli parçalarla dolu. Ana yatak odasındaki narin Adriel Murano Cam Avize, odanın sakin ve dingin havasını mükemmel bir şekilde tamamlayarak ince bir kadınsılık dokunuşu katıyor.

October 2023 | People EFE ÇAKAREL CREATOR of MUBI Words Timur Can Ersoy Photos Akira Suemori + Dan Smith Efe Çakarel, who brings unique movies from the arthouse and cinema world to his users with MUBI, which he founded in 2007, talks about the developing digital world, the digital movie platform he developed and of course his lifestyle. Where did the idea of creating a platform where we can watch independent films come from? As an electrical engineering student, how transistors change electrical signals was occupying my mind more than my career plans! I had no idea what I wanted to do in life. But I knew I wanted to build something, and I feel very lucky that I was able to do it. And I'm still doing it. MUBI is my life's work and has been that way for the last 15 years. I can't imagine doing anything else. But I have to admit, I'm still impressed by transistors! How did you cross paths with Martin Scorsese? Marty is probably the most influential and inspiring director in the world. He completely devoted himself to the art of cinema. One morning, I heard that he was restoring Metin Erksan's movie “Susuz Yaz” and decided that I had to find a way to meet him. Finally, I met him and, in cooperation with The Film Foundation, which he was the founder of, we managed to premiere "Susuz Yaz" on MUBI. I love him very much, both as a person and as a great filmmaker. My dream is to make a movie together one day. THIS SIDE OF MUBI IS LIKE A SMALL COFFEE SHOP The Match Factory and Match Factory Productions, the leading brands of the arthouse industry with international importance, based in Germany, have joined MUBI. What kind of innovations can the followers expect in the upcoming days? MUBI and The Match Factory have been in collaboration for many years. We have always been two perfectly matched institutions. We shared the goal of bringing great movies to movie lovers around the world. As we have worked together on many films from Apichatpong Weerasethakul's Memoria to Sebastian Meise's Great Freedom, from Tatiana Huezo's Prayers for the Stolen to Pablo Larraín's Ema, from Gianfranco Rosi's Notturno to Michel Franco's New Order, we know each other very well. We have always admired The Match Factory's work and now it is truly exciting to be alongside them on this journey. MUBI has a database where people rate the movies they watch and share their comments about the movies. Can we say that this is an area where the arthouse world socializes? You can think of this side of MUBI as a small coffee shop. Just around the corner from your favorite cinema, open 24 hours and always lively. The first place you go after watching a movie. It's a place to sit and discuss things with your friends while a scene you just watched is still in your mind. In fact, it is the place you visit right before seeing a movie with the excitement of the new adventure that awaits you. We love creating collective experiences centered around cinema. In fact, this is the essence of the idea of MUBI. We wanted to create a space to discuss, think, explore and share. A SLICE OF TORTA AURORA FROM MARCHESI 1824 MUBI is headquartered in London and you live there too. How does London nourish you? Both in business and social life… London is a wonderful place. When you feel alive, it is alive too. When you need peace, it has its hidden corners . Moreover, it is always possible to find good coffee. And without any difficulty. For business, London is the best place to be, especially for MUBI. There are countless excited and enthusiastic people to meet. There is an energy here that makes you want to do something. I travel all over the world for my job and London makes it easy. It's always a good place to come home to. London is also the center of the cinema world and culture. MUBI feels naturally at home here. I can say that it feels good to be surrounded by cinemas. I can walk from my office to half a dozen movie theaters in five minutes. I also love living here. London is a city shared by all kinds of people coming from every country in the world. You can learn a lot about people and life just by being here. One of my favorite things about living here is finding my own favorite places. Like a bench, a tiny cafe or a lush park. But the best thing about being in London actually comes from Milan. A slice of Torta Aurora from Machesi 1824 on Mount Street. With one or two cups of cappuccino. During a free afternoon and a with good book. CINEMA CAN CHANGE MY PLANS OVERNIGHT How does your one whole day go? The boring version of this answer involves waking up early in the morning, checking emails, occasionally drinking coffee, meeting people, and eating mostly pasta for dinner. Of course, answers that are not boring are more sincere. I don't know. The world of cinema is constantly renewed by its nature. Every morning I get to hear the name of my new favorite movie for the first time. Because of what I do and what MUBI is about, each day anything can happen. Cinema pushes me to think. It always promises to surprise me or show me things I never imagined. It can change my plans or ideas overnight. It is impossible for me to predict any day in advance. Just like I can't predict cinema. It's a pretty good feeling. EFE ÇAKAREL MUBI'nin YARATICISI Yazı Timur Can Ersoy Fotoğraflar Akira Suemori + Dan Smith 2007 yılında kurduğu MUBI ile arthouse ve sinema dünyasının eşsiz filmlerini kullanıcısıyla buluşturan Efe Çakarel, dijital film platformunu ve yaşam stilini anlatıyor. Bağımsız filmleri izleyebileceğimiz bir platform oluşturma fikri nereden çıktı? Bir elektrik mühendisliği öğrencisi olarak, transistörlerin elektrik sinyallerini nasıl değiştirdiği konusu kariyer planlarımdan daha çok meşgul ediyordu zihnimi! Hayatta ne yapmak istediğim hakkında ise hiçbir fikrim yoktu. Ama bir şeyler inşa etmek istediğimi biliyordum ve bunu gerçekleştirebildiğim için kendimi çok şanslı hissediyorum. Hâlâ da gerçekleştiriyorum. MUBI hayatımın işi ve son 15 yıldır bu böyle. Başka bir şey yaptığımı hayal dahi edemiyorum. Ama itiraf etmeliyim ki transistörlerden hâlâ etkileniyorum! Martin Scorsese ile yollarınız nasıl kesişti? Marty, muhtemelen dünyadaki en etkili ve ilham verici yönetmen. Kendini tamamen sinema sanatına adamış. Bir sabah Metin Erksan'ın “Susuz Yaz” filmini restore ettiğini duydum ve onunla tanışmanın bir yolunu bulmam gerektiğine karar verdim. Sonunda onunla tanıştım ve kurucusu olduğu The Film Foundation'la iş birliği yaparak “Susuz Yaz”ın ilk gösterimini MUBI’de yapmayı başardık. Kendisini çok seviyorum, hem insan hem de muhteşem bir sinemacı olarak. Hayalimde bir gün birlikte bir film yapmak var. MUBI’NİN BU YANI KÜÇÜK BİR KAHVE DÜKKÂNI GİBİ Arthouse sektörünün önde gelen, uluslararası öneme sahip Almanya merkezli The Match Factory ve Match Factory Productions markaları MUBI bünyesine katıldı. Önümüzdeki günlerde buna bağlı olarak nasıl yenilikler bekliyor takipçileri? MUBI ve The Match Factory uzun yıllardır iş birliği içindeydi. Her zaman birbiriyle mükemmel şekilde eşleşen iki kurum olduk. Harika filmleri dünyanın her yerinden sinemaseverlerle buluşturma hedefini paylaştık. Apichatpong Weerasethakul'un Memoria'sından Sebastian Meise'nin Great Freedom'ına, Tatiana Huezo'nun Prayers for the Stolen'ından Pablo Larraín'in Ema'sına, Gianfranco Rosi'nin Notturno'sundan Michel Franco'nun New Order'ına, birçok filmde birlikte çalıştığımız için birbirimizi çok iyi tanıyoruz. The Match Factory’nin çalışmalarını her zaman hayranlıkla izledik ve şimdi bu yolculukta yan yana olmak gerçekten heyecan verici. MUBI’de insanların izledikleri filmleri puanladıkları ve filmler hakkındaki yorumlarını paylaştıkları bir database bulunuyor. Arthouse dünyasının sosyalleştiği bir alan diyebilir miyiz? MUBI'nin bu yanını küçük bir kahve dükkânı gibi düşünebilirsiniz. En sevdiğiniz sinemanın hemen köşesinde, 24 saat açık ve her zaman canlı. Film izledikten sonra ilk gittiğiniz yer. Kafanız az önce izlediğiniz bir sahneyle doluyken, oturup arkadaşlarınızla tartışabileceğiniz bir yer. Hatta bir filmi görmeden hemen önce sizi bekleyen yeni maceranın heyecanıyla uğradığınız bir yer. Odağında sinema olan kolektif deneyimler yaratmayı seviyoruz. Hatta bu MUBI fikrinin özünü oluşturuyor. Tartışmak, düşünmek, keşfetmek ve paylaşmak için bir alan yaratmak istedik. MACHESI 1824’TEN BİR DİLİM TORTA AURORA MUBI’nin merkezi Londra’da ve sen de orada yaşıyorsun. Londra seni nasıl besliyor? Londra harika bir yer. Kendinizi canlı hissettiğinizde o da capcanlı. Huzura ihtiyacınız olduğunda gizli köşeleri var. Üstelik her zaman iyi kahve bulmak mümkün. Hem de hiç zorlanmadan. İş açısından, özellikle MUBI için Londra olunabilecek en iyi yer. Tanışılacak birbirinden heyecanlı ve hevesli sayısız insan var. Burada bir şeyler yapmak istemenizi tetikleyen bir enerji var. İşim nedeniyle tüm dünyayı geziyorum ve Londra bunu kolaylaştırıyor. Her zaman eve dönmek için güzel bir yer. Londra aynı zamanda sinema dünyası ve kültürünün de merkezi. MUBI burada kendini doğal olarak evinde hissediyor. Sinemalarla kuşatılmış olmanın iyi bir his olduğunu söyleyebilirim. Ofisimden beş dakikada yarım düzine sinemaya yürüyerek gidebiliyorum. Ayrıca burada yaşamayı seviyorum. Londra, dünyadaki her ülkeden her çeşit insanın paylaştığı bir şehir. Sadece burada kalarak insanlar ve hayat hakkında çok şey öğrenebilirsiniz. Burada yaşamanın en sevdiğim yanlarından biri kendi favori yerlerimi bulmak. Bir bank, küçücük bir kafe ya da yemyeşil bir park gibi. Ama Londra'da olmanın en güzel yanı aslında Milano'dan geliyor. Mount Street'teki Machesi 1824'ten bir dilim Torta Aurora. Bir veya iki kapuçino ile. Boş bir öğleden sonra ve iyi bir kitap eşliğinde. SİNEMA PLANLARIMI BİR GECEDE DEĞİŞTİREBİLİYOR Bir tam günün nasıl geçiyor? Bu yanıtın sıkıcı versiyonunda sabah erken kalkmak, mailleri kontrol etmek, ara sıra kahve içmek, insanlarla tanışmak ve akşam yemeğinde çoğunlukla makarna yemek var. Sıkıcı olmayan yanıtlar tabii ki daha içtendir. Bilmiyorum. Sinema dünyası doğası gereği durmadan yenilenir. Her sabah yeni favori filmimin adını ilk kez duyma ihtimalim var. Yaptığım şey ve MUBI'nin özü dolayısıyla her gün her şey olabilir. Sinema beni düşünmeye itiyor. Her zaman beni şaşırtmayı ya da bana hayal bile etmediğim şeyler göstermeyi vadediyor. Planlarımı veya fikirlerimi bir gecede değiştirebiliyor. Herhangi bir günü önceden tahmin etmem mümkün değil. Tıpkı sinemayı da tahmin edemeyeceğim gibi.

May 2021 | Botany YUZU GARDEN We love collaborating with brands that share our vision and values. Especially when the collaboration involves plants—let's admit it, we go beyond love and pour our hearts into it! After all, YUZU was born as a botanical brand before evolving into a lifestyle community and content platform. YUZU Garden, which recently opened at Paloma Finesse in Side, Antalya, is the product of a delightful “green” collaboration. The concept design of the garden was created by YUZU founder and editor-in-chief Onur Baştürk, while landscape architect Tülay Tosun brought it to life in an impressively short time—just ten days. Of course, this project owes its realization to the vision of Paloma Hotels’ Chairperson Ece Tonbul and Pro İletişim founder Feride Edige, who acted as the bridge connecting the two brands. A SERENE AND MEDITATIVE GARDEN The concept of YUZU Garden draws inspiration from the meditative and open design of Zen gardens, emphasizing stones and rocks. To suit the region where Finesse is located, the garden has been enriched with tropical plants. At its center stands a Ficus Australis tree, a symbol of “life, death, and rebirth” found in many cultures. Beneath its shade, horizontal stone slabs provide a space for visitors to gather, reflect on their lives, and contemplate the world around them. In essence, YUZU Garden by Finesse is designed as a space for pausing, observing, tasting (thanks to its special gin-based cocktails), being alone, coming together, and simply marveling. - TR below - Dünyaya aynı gözlerle baktığımız, değerlerimizin paralel olduğu markalarla iş birliği yapmayı seviyoruz. Özellikle bu iş birliği bitkilerle ilgiliyse, itiraf ediyoruz, kendimizden taşıyoruz! Çünkü biliyorsunuz, YUZU önce bir botanik markası olarak doğdu. Daha sonra yaşam tarzı topluluğu ve içerik platformuna doğru evrildi. Antalya, Side'deki Paloma Finesse'de açılan YUZU Garden da nefis bir ‘yeşil’ işbirliği ürünü. Bahçenin konsept tasarımını YUZU kurucusu ve yayın yönetmeni Onur Baştürk yaptı. Uygulamayı peyzaj mimarı Tülay Tosun (on gün gibi çok kısa bir sürede) gerçekleştirdi. Elbette YUZU Garden’ın yaratılmasını sağlayan, Paloma Hotels Yönetim Kurulu Başkanı Ece Tonbul ile iki markayı bir araya getirerek iletişim köprüsü kuran Pro İletişim sahibi Feride Edige’nin vizyonları oldu. SAKİN VE MEDİTATİF BİR BAHÇE YUZU Garden’ın konsepti Zen bahçelerinin meditatif, geniş alan bırakan, taş ve kaya ağırlıklı biçiminden ilham alıyor. Finesse’in bulunduğu coğrafyaya uygun olarak tropik bölge bitkileriyle zenginleştirilen bahçenin merkezine birçok kültürde karşımıza çıkan, “yaşam, ölüm ve yeniden doğuş”un simgesi konumunda bir Ficus Australis ağacı yerleştirildi. Ficus’un gölgelik alanındaki yatay taşlar ise insanların ağaç altında bir araya gelmesi, hem kendi hayatları hem de yaşadıkları dünya hakkında düşünmelerini sağlayacak bir mola yeri olarak düşünüldü. Kısacası YUZU Garden by Finesse; durma, görme, tatma (bahçeye özel hazırlanan cin bazlı kokteylleri dolayısıyla), yalnız kalma, bir olma ve hayran kalma alanı olarak tasarlandı.

September 2023 | Art & Culture CAN AKGÜMÜŞ “If there is a wound, there is an opportunity to heal” words Onur Baştürk C ontemporary Istanbul 2023’teki CI Photo Focus’ta sergilenen siyah beyaz işlerinde bedende açılan boşluk, yara ya da yırtık olarak tanımlanabilecek izler var. Sen bu izleri nasıl tanımlarsın? Bu seride yola çıkış motivasyonun neydi? Son solo sergim “Great Dream” ile aynı ismi taşıyan ve serginin odağını oluşturan yapıt, CI Photo Focus kapsamında KAIROS Galeri’de sergileniyor. Bu seride hem bedenin kırılganlığına hem de dünya üzerinde geçirdiği süre boyunca aslında ne kadar dayanıklı olduğuna dair imajlar bulunuyor. Senin de bahsettiğin gibi bedende açılmış yara izleri ve yırtıkları görüyoruz bu fotoğraflarda. Bu seriyi üretirken “Eğer bir yara varsa, iyileşmek için de fırsat vardır” düşüncesi sürekli aklımdaydı. David Cronenberg’ün J.G Ballard romanından uyarladığı “Crash” filminde insanlar birbirlerinin yara izlerini seviyor, yaralarına karşı şehvet duyuyordu. Bu seride buna benzer bir yara sevicilik durumu var mı? “Crash” hakikaten sıra dışı bir film. Yara sevmekten bahsetmek mümkün. Ama bunun da ötesinde aslında o yaralar bizi birbirimize bağlayan bir deneyime dönüşüyor. Bu, “Hepimiz yalnızsak, yalnızlığımızda da beraberiz” duygusuna çok yakın. Aldığımız yaralar ve izleri bizleri birbirimize yakınlaştırıyor ve bağlıyor. Bedenin fotoğraflanmasıyla olan ilişkin nasıl? Bedenin daha çok bütünüyle değil de, parçaları ve kıvrımlarıyl a ilgilisin ve öyle üretiyorsun gibi geliyor bana. Neden? Başkalarının bedenine bakış, ancak onların izniyle mümkün olan çok hassas bir mevzu. Üstelik kameranın varlığı tüm dengeleri yeniden oluşturmayı gerektiriyor. Oldukça mahrem olan bu bir aradalık, parça-bütün ilişkisiyle dengeleniyor sanırım. Ayrıca parçalarla ilerlediğim zaman bedenler ve izler anonimleşiyor. I n your black and white works exhibited at CI Photo Focus, there are marks that can be described as gaps, wounds or tears on the body. How would you describe these traces? What was your motivation for this series? The artwork, which has the same name as my last solo exhibition "Great Dream" and forms the focus of the exhibition, is exhibited at KAIROS Gallery within the scope of CI Photo Focus. This series contains images of both the fragility of the body and how resilient it actually is throughout the time it spends on earth. As you mentioned, we see scars and tears on the body in these photographs. While producing this series, the thought "If there is a wound, there is an opportunity to heal" was always on my mind. In the movie "Crash", adapted by David Cronenberg from J.G. Ballard's novel, people loved each other 's scars and lusted after each other's wounds. Is there a similar wound loving situation in this series? “Crash” is truly an extraordinary movie. It is possible to talk about loving wounds. But beyond that, those wounds actually turn into an experience that connects us to each other. This is very close to the feeling of “If we are all alone, we are also together in our loneliness”. The wounds and scars we receive connect us to each other. What is your relationship with photographing the body? It seems to me that you are mor e interested in the parts and curves of the body, rather than the whole, and you produce it that way. Why? Looking at other people's bodies is a very sensitive issue that is only possible with their permission. Moreover, the presence of the camera requires re-establishing all balances. I think this quite intimate togetherness is balanced by the part-whole relationship. Additionally, when I progress with the pieces, the bodies and traces become anonymous.

Nisan 2020 | Botanik | Türkiye Evde yetişmesi kolay bitkiler vol.2: Para bitkisi! Yazı | Onur Baştürk P achira Aquatica ya da çok bilinen adıyla ‘para ağacı’ benim yetiştirdiğim ilk bitkilerden biri. Doğrusu bu ya, ben sadece yapraklarının zarifliğine tutulduğum için sevmiştim Pachira’yı. Hakkındaki “şans, para, servet” gibi efsaneleri sonradan araştırınca öğrenmiştim. Demek ki beni çeken başka şeyler de varmış bu bitkide :) O zaman en başa dönelim ve Pachira Aquatica’yı tanıyalım biraz. Anavatanı Orta ve Güney Amerika olan Pachira, esas popülerliğini Tayvan’a borçlu. Çünkü hakkındaki efsaneler burada ortaya çıkıyor! Öncelikle Feng Shui felsefesine göre bu bitkinin evlere pozitif enerji verdiği söyleniyor. Dahası var: Pachira’nın sahibine büyük bir zenginlik getireceğine de inanılıyor. Gövdelerin birbirine örülmesinin nedeni bu yüzden: Servet ve şansı kilitlemek! Tayvan’da başlayan bu alışkanlık sonradan tüm Uzakdoğu’ya yayılıyor ve özellikle restoranlara müşteri çeksin diye mutlaka Pachira konulmaya başlanıyor bir köşeye. Bitkinin ‘para ağacı’ olarak hafızalara kazınmasının hikayesi böyle. İnanıp inanmamak serbest, ama hoş hikaye olduğu da bir gerçek. Zaten Uzakdoğuluların bu hikaye yaratma biçimlerine hayranım… Gelelim Pachira’nın neden evde kolay yetiştirildiğine… Botanikçiler her zaman söyler; evinizde bir ağacın bitkisini yetiştirmek istiyorsanız önce Pachira’dan başlayın diye. Evet Pachira sonuçta bir ağaç. Biz sadece onun orta ve küçük versiyonlarını yetiştiriyoruz evlerde. Pachira kolay, çünkü her şeyden önce dayanıklı bir bitki. Tropik iklim bitkilerinin çoğu ev içinde dayanıklı olmaz. Ya da verim alamazsınız. Özellikle de kışın. Evdeki kuru havadan etkilenirler ya da verdiğimiz soğuk çeşme sularından… Pachira ise -eğer çok kötü bakmazsanız tabii- gayet kendi kendine büyür. Üstelik olağanüstü bir hızla! Dikkat etmeniz gereken tek bir şey var: Hava akımlarından çok hoşlanmaması. Cereyan alan bir köşeye Pachira’yı koymayın, hemen küsebilir. Onun dışında işte genel bakımıyla ilgili tüyolar: IŞIK Aydınlığı sever. Dolaylı güneş ışığına tutkundur. Direkt güneş üzerine gelirse yaprakları sararabilir. SU Normali haftada bir. Sadece yazın haftada iki kez. NEM Evet nemi sever. O yüzden kışın evdeki kuru havadan dolayı yaprak uçları bazen sararabilir, hatta dökülebilir. Hemen üzülmeyin. Yapraklarını fısfıslayın ya da biraz vitamin verin. Canlanır. SICAKLIK 18 ile 25 derece arası Pachira için uygun. 18 derecenin altına düşmemesi gerekiyor sıcaklığın. DAHA FAZLASI İÇİN Yuzu’nun botanik hesabı @yuzubotanic adresini takibe alabilirsiniz. BOTANİK | Kategorinin diğer yazıları Dev yapraklarının hastasıyız: Fil Kulağı Yeni nesil saksı önerileri İlkbahar sonu bahçede yapılacak işler Evde palmiye için 15 maddelik liste Engin Öztürk’ün evindeki bitkiler Evde yetişmesi kolay bitkiler vol.2: Para bitkisi! Fem Güçlütürk’le botanik ‘talk şov’ Evde Yetiştirmesi Kolay Bitkiler Vol.1 Alocasia Polly Bitkisine Nasıl Bakılır Biyofilik misin? Biyofobik mi?

December 2024 | Art & Culture FOR TURKISH DON’T MISS THESE 5 WORKS at MERIDIANS words Alp Tekin This year, Art Basel Miami Beach celebrates the fifth anniversary of “Meridians,” a section dedicated to large-scale works. Curated by Yasmil Raymond, the 2024 selection showcases monumental pieces that are not to be missed. Here are five standout works from this year’s program. 1. ANASTASIA BAY / Venus Over Manhattan Paris-born and Brussels-based Anastasia Bay presents Maestra Lacrymae Acte V, a multi-dimensional installation created exclusively for Art Basel. This work builds upon Bay’s recent solo exhibition, which blends painting, opera, and historical myths. The installation features a suite of three large paintings on uniquely shaped panels and a monumental Harlequin puppet first introduced in Maestra Lacrymae. This nearly five-meter-tall puppet draws inspiration from giant puppets often seen in Belgian festivals like the Nord Carnival and appears in Bay's paintings towering above crowds. For Bay, this character embodies themes of transformation and resilience, connecting historical myth with contemporary identity. Maestra Lacrymae Acte V is on view at the M17 booth. Photos / Courtesy of the artist and Venus Over Manhattan, New York. 2. ALICE AYCOCK / Galerie Thomas Schulte Alice Aycock’s large-scale sculptures and installations often explore themes such as cybernetics, phenomenology, physics, post-structuralism, scientific discoveries, and computer programming, situated at the intersection of architecture and sculpture. At Art Basel Miami Beach, her work Goya will be exhibited. Presented by the Berlin-based Galerie Thomas Schulte, this new piece is made of powder-coated aluminum steel and depicts a vortex of twisting ribbons that alternately tighten and loosen. Photo / Alice Aycock’s 2014 work, HOOP-LA. 3. PORTIA MUNSON / P-P-O-W For nearly 30 years, Portia Munson has decoded the hidden cultural messages embedded in mass-produced objects through maximalist installations, sculptures, paintings, and digital prints. Scouring secondhand shops and flea markets, she collects hundreds of objects to craft her works. Her Bound Angel (2021), on display at Art Basel Miami Beach, examines how mass production shapes identity while drawing connections to ongoing struggles for gender equality, reproductive rights, and ecological justice. 4. ROBERTO HUARCAYA / Rolf Art One of Peru’s most celebrated contemporary artists, Roberto Huarcaya has been focusing on camera-less photography since 2014. Using a primitive technique to create “photograms,” he revisits the origins of photography to capture raw realities. At Art Basel Miami Beach, Huarcaya will showcase a monumental piece from his Amazogramas series, offering a unique glimpse into this innovative approach. 5. ZHU JINSHI / Pearl Lam Galleries A pioneer in impasto abstract painting and Xuan paper installations, Zhu Jinshi presents Pathway, one of the highlights of “Meridians.” The work comprises three intersecting semi-circular structures of Xuan paper mounted on steel frames, forming a large matrix for visitors to walk through. Zhu’s poetic use of rice paper, cotton thread, and fine bamboo explores the connections between tradition, nature, and reality.

Mart 2022 | Seyahat | İtalya NAPOLİ’DE BİR GÜN Yazı ve Fotoğraflar | Sezgi Olgaç 07.00 “O Sole Mio” “Ne güzel şey güneşli bir gün Hava ne dingin fırtınadan sonra Ama başka bir güneş var ki O benim güneşim; Senin yüzünde.” Fırtına ve güneşi, kaos ve dinginliği, düşle gerçeği bir çiçek dürbününden bakar gibi izlediğim bir şehirden söz edeceğim size. Evet, burası herhangi bir şehir değil. Mergellina’da yüksek bir noktadan Napoli’de günün doğuşunu izlerken bunu daha iyi anlıyorum. Güneşin ilk ışıkları Vezüv’ün koynundaki kırılgan bir sevgilinin yüzünü aydınlatır gibi dökülüyor şehrin üzerine. Napoli için yazılmış eski, yeni tüm şarkılar kulağıma birer birer çalınıyor. Bir amfitiyatro gibi denizin kıyısına yerleşmiş bu şehirde baş başalığımızın tadını çıkaracağımız yeni günü karşılıyoruz. 08.00 Gran Caffè Gambrinus Belle Époque dönemine doğru yola çıkmanın tam saati. Piazza Trieste e Trento’daki tarihi Gran Caffè Gambrinus’ta içeceğim bir fincan espresso çıkaracak beni bu yolculuğa. 1860 tarihli bu zarif barda tüm baristalar şık, tüm masaların üzerinde vazoda birer karanfil. Napolililer espressoyu sohbete katık edercesine, acelesiz ve ayaküstü içiyorlar. Napolili olmadığım yüzümden okunmuyormuş gibi ben de kahvemi barda, ayaküstü içiyorum. Oscar Wilde, Ernest Hemingway, Jean Paul Sartre’ın yollarını düşürdüğü, nice Canzone Napoletana’ların sözlerinin kâğıtlara döküldüğü bir yer burası. Napoli’yi bir de zaman tünelinden geçer gibi, yüzyıllar arasında mekik dokuyarak gezmek isterdim diye düşünüyorum. Kahvemi içip biraz daha hayal kurduktan sonra Piazza Plebiscito’nun güneşli kalabalığına karışıyorum. 09.00 Düşle gerçeğin arasında: Palazzo Reale Günün 24 saati önünden geçen kalabalıklardan içindeki cevherleri saklamayı başaran Napoli Kraliyet Sarayı’ndayım. Mermer merdivenleri adım adım tırmanıyor, yüksek tavanlara bakarken başımın dönmesine, nefesimin kesilmesine aldırmıyorum. Bu bembeyaz duvarlar, kusursuz heykeller bana şu sözleri fısıldıyor: Bu şehir bir zamanlar krallar ve kraliçelerin şehriydi. Etkileyici giriş kat ve merdivenlerden sonra koridorlar ve odaların labirenti içinde kaybolarak Bourbon kral ve kraliçelerinin dünyasına dalıyorum. Görkemli salonlar, yemek odalarından sonra sarayın içinde yer alan opera salonu Teatrino di Corte’ye geçiyorum. Salon IV. Ferdinand ile Maria Karolina’nın evlilik kutlamasına da tanık olmuş. Duvarları süsleyen Apollo ve esin perilerinin heykelleri, salonun büyüsünü daha da artırıyor. 10:00 Tam ortasındayım: Spaccanapoli Şehrin nefes alıp verdiğini hissetmeye, kendine has karakterleriyle bugünün Napoli’siyle kucaklaşma vakti. Spaccanapoli gerçekten de Napoli’nin orta yeri. Kelime anlamının birebir karşılığı “Napoli’yi bölen” anlamına geliyor. Bu daracık, upuzun caddede yürürken her adımda başka bir sürprizle karşılaşıyorum. Napoli’nin efsanevi futbolcu Maradona ile olan sarsılmaz gönül bağı, Spaccanapoli’de kahvesini içtiğim Bar Nilo’da elle tutulur, gözle görülür hale gelmiş. Bu minicik kafenin duvarını süsleyen Maradona mabedi, unutulmaya yüz tuttuğu dönemlerde Napoli’ye iki İtalya Şampiyonluğu ve bir UEFA kupası şampiyonluğu hediye eden Maradona’ya adanmış küçük bir tapınak. Saç tellerinin durduğu küçük çerçevenin yanında, üzerinde 1991 yazan (Maradona’nın İtalya’dan ayrıldığı yıl) küçük bir şişe iliştirilmiş. Altında da “Napoli’nin Gözyaşları” yazıyor. Maradona’nın ardından Napolililerin döktüğü gözyaşlarını simgeliyor bu küçük şişe. Bu cadde üzerinde Napoli’nin sembolik lezzetlerinden ricotta peynirli enfes tatlısı Sofgliatella ve küçük simitlere benzeyen Taralli’yi ayaküstü tadıp Caravaggio ile göz göze gelmek üzere adımlarımı hızlandırıyorum. 11.00 Caravaggio’dan Banksy’ye Via dei Tribunali ve Vico dei Zuroli’nin kesiştiği yerde buluşacağız. Randevum Barok döneminin en iyi ressamlarından Michelangelo Merisi da Caravaggio ile. 1600’lü yıllarda bir hayır kilisesi olarak kurulmuş Pio Monte della Misericordia’dayım. Sessiz sedasız kiliseden içeri girdiğimde tam karşımda, 1607’den beri bu kilisenin altarında duran Caravaggio eseriyle göz göze geliyorum: Seven Works of Mercy. Keskin kontrasları, “chiaroscuro” tekniğinin derinliğini, aydınlık ve karanlığın mücadelesini uzun uzun izliyorum. Kilisenin hemen önündeki küçük meydanda karşıma çıkan Caravaggio graffitisi beni modern dünyaya geri çağırıyor. Bu zarif meydanı ve graffitiyi de fotoğrafladıktan sonra Piazza Gerolomini’ye ilerliyorum. Burada beni gerçek bir Banksy işi bekliyor: “Madonna with a Pistol”. Zarar görmemesi için cam bir panelle korunan bu çarpıcı işe bakıp Napoli’yle çok iyi anlaştığımızı düşünüyorum. 12.00 L’Antica Pizzeria da Michele “Ye, Dua Et, Sev”de Julia Roberts’ın canlandırdığı ana karakter Pizzeria Da Michele’ye gelir ve şöyle der: “Pizzamla ateşli bir ilişki yaşıyorum”. Burada ısmarladığım Pizza Margherita Doppia (Duble) Mozzarellamı yerken bu cümleyi tüm hücrelerimde hissediyorum. Dünyanın en ünlü müzelerindekine yarışır bir kuyrukta bekledikten sonra bu otantik mekandaki yemek deneyimim, en unutulmazlardan biri olarak hafızamda yerini alıyor. 13.00 Anlat Napoli “Merdivenli yolların kaç basamaktan oluştuğundan, kemer kavislerinin açı derinliğinden, çatıların hangi kurşun levhalarla kaplandığından söz edebilirim sana; ama şimdiden biliyorum, hiçbir şey söylememiş olacağım sonunda. Zira bir kenti kent yapan şey bunlar değil, kapladığı alanın ölçüleri ile geçmişinde olup bitenler arasındaki ilişkidir.” Italo Calvino’nun Görünmez Kentler kitabında okuyup her satırına hayranlık beslediğim bu sözleri Napoli’yi de çok iyi anlatıyor. 2000 yıllık bir şehir bu, “bir elin çizgileri” gibi geçmişin üzerinde barındırdığı izleri, Homeros’un Odysseia’sına kadar uzanıyor. Kirke’nin Odysseus’u yola çıkarken kendini Sirenlerin tehlikeli cazibesine karşı koruması için uyardığı sular, Napoli Körfezi’nin suları. Odysseus Napoli açıklarında Sirenlere rastladığında Kirke’nin önerisiyle mürettebatının kulaklarını balmumuyla kapatıyor. Odysseus’u şarkılarıyla etkileyemeyen sirenlerden Parthenope kendini sulara atıp kıyıya vuruyor. O zamanki adıyla Parthenope’nin, Napoli’nin hikâyesi de böyle başlıyor. Anlatacak binlerce hikâyesi olan bu şehirde geçmişin en çarpıcı izlerini birkaç saatliğine Napoli Arkeoloji Müzesi’nde, bir gün boyunca da Pompeii Antik Kenti’nde görmek mümkün. Napoli’yle olan aşkımız zamanla yarıştığından, beni bekleyen küçücük, güneşten damlamış bir parçaya benzeyen Procida adasına doğru yola çıkıyorum. 15.00 İhtiyacı olanlar için şiirler: Procida 45 dakikalık Aliscafo yolculuğum sonrası Napoli’den Procida’ya ayak basıyorum. Güneşten sararmış, pastel renkli cepheleriyle küçük, kutu gibi evlerin yan yana dizildiği kıyı şeridi bana hiç yabancı değil. Napoli ve Amalfi Kıyıları için yazılmış bazı rehberlerin kapaklarında Procida’nın fotoğrafı var. Aynı zamanda Napolili oyuncu Massimo Troisi’nin naif bir postacıyı canlandırdığı, Neruda’yla olan dostluğunu anlatan Il Postino filmine ev sahipliği yapmış bir ada burası. Filmin birçok sahnesinin çekildiği Marina di Corricella’da verdiğim tatlı ve kahve molasında, filmde geçen şu repliği hatırlıyorum: “Şiir onu yazana değil, ona ihtiyacı olana aittir.” Hemen yukarıda, Santa Maria delle Grazie Kilisesi’nin olduğu meydana vardığımda ise aniden bir başka filme ışınlanıyorum. Scooter’ı ile ‘Mongibello’nun yokuşlarından aşağı inen Dicky Greenleaf sanki tam karşımda. Yetenekli Bay Ripley filminin de kimi sahnelerinin çekildiği Procida’da yapılacak en güzel şey adaya yüksek bir noktadan bakmak. Kendini devasa bir kartpostalın ya da yalnızca ihtiyacı olanların okuduğu bir şiirin içindeymiş gibi hissetmek. 18.00 Ferrante’nin Ischia’sı Aynı günde hem Procida hem Ischia’yı görmek delilik olabilir. Seyahatlerin bizi alışkanlıklarımızın dışına çıkaran hikâyelerle güzelleştiğine inanan biri olarak rotamı tereddüt etmeden Ischia adasına çeviriyorum. Çok sevdiğim Napoli Romanları’ndan iyi tanıyorum Ischia’yı. Birçok Napolili gibi, Romanların kahramanları Lila ve Lenu da yaz tatillerini burada geçiriyor. Napoli Körfezi’ndeki en büyük volkanik ada olan Ischia, tıpkı Procida gibi uzun yıllar Capri ve Amalfi Kıyıları’nın gölgesinde kalarak daha az turist ağırlamış ve daha otantik kalabilmiş. Adaya Forio limanından varıp bu bölgede küçük bir kitapçı, limoncello molasına çağıran kafeler, sokak standları, bembeyaz kiliselerle dolu bir keşif turu yapıyorum. Adayı terkederken aklımda kalacak son imgenin Castello Aragonese’ye ait olmasını istediğim için bir başka limana, Ischia Ponte’ye geçiyorum. Aragonese Kalesi, MÖ 4. yüzyıldan beri aynı yerde duruyor. Benim için Yetenekli Bay Ripley ve HBO’nun Napoli Romanları adaptasyonu My Brilliant Friend dizisinden de tanıdık. Ischia, Roma döneminden kalma bu epik kalenin gölgesinde denize girmeyi de mümkün kılan büyülü bir ada. Birbirinden fotojenik plajları, ikonik şemsiyeleriyle Mezzatorre Hotel’i ve Giardini La Mortella botanik parkına gitmeyi, Ischia’yla bir sonraki buluşmamıza saklıyorum. 21.00 Teatro di San Carlo Kısa bir vapur yolculuğundan sonra Napoli beni romantik bir gün batımıyla karşılıyor. Günün son durağı, yaşayan opera binalarının en eskisi olan San Carlo Tiyatrosu. 1737 tarihli bu salondan 15 yaşındayken babasıyla buraya konser dinlemeye gelen Mozart da, İtalya sahnelerine ilk kez burada adım atan Leyla Gencer de geçmiş. Devasa tavanında Apollo ve Minerva’yı konuk eden süslemeleri, kraliyet locası, görkemli sahnesi, perdesi, sahnenin tam üzerinde, Kronos ve Sirenlerin akrep-yelkovanını elinde tuttuğu saatiyle burası adeta bir müze. Hem de opera salonu. Bu nedenle opera dinlemenin dışında rehberli turlara katılıp tarihçesini ve bilinmedik yönlerini öğrenmek de büyük bir keyif. 24.00 Via Partenope Madem Napoli’nin hikayesi Parthenope efsanesiyle başlamış, ben de günü Via Partenope’de, Castel dell’Ovo’yu, balıkçı teknelerini, Vezüv’ü, ayın Napoli Körfezi’ne yansıyan ışıklarını izleyerek bitirmeliyim. Adına yazılmış romanlar, söylenmiş canzone’ler, bestelenmiş operalar, uğruna dikilmiş kraliyet sarayları, heykeller, hakkında yüzyıllardır anlatılan efsaneleri düşünerek... Bu her şeyiyle “gerçek” ve bakmasını bilenler için “olağanüstü” şehri tanıdığıma bir kez daha sevinerek. Tamamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details No product

November 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW a CAPTIVATING ESCAPE in YALIKAVAK words Alp Tekin This summer, Ailla opened its doors in Yalıkavak, one of Bodrum’s most popular luxury destinations. With its panoramic views and personalized culinary offerings, the hotel quickly stood out. General Manager Deniz Arkayın shares insights into the creation of this unique retreat. Ailla was originally a mansion before being transformed into a hotel. What changes were made during this transformation? Before becoming a hotel, AILLA was a meticulously designed mansion seamlessly integrated with nature. For the 2024 season, we reimagined it as a sophisticated luxury hotel. We blended minimalism with an Aegean-inspired interior design concept. The property now features 13 uniquely designed rooms, ranging from 35 to 92 square meters, including sea-view rooms and swim-up suites. We also transformed the estate's magnificent 18,000-square-meter garden into a serene haven with an infinity pool and sunbathing areas, designed to offer guests a romantic and unforgettable experience. Perched on a prime location in Yalıkavak, Ailla boasts sweeping views of the entire bay. This setting allows guests to enjoy breathtaking sunsets, making it a truly special destination. Beyond the panoramic views, the hotel also gained attention for its art exhibitions… Indeed, summer for us means a season full of events, gatherings, and weddings. We hosted countless memorable moments against the backdrop of our stunning views. One highlight was the ‘AILLA’DA’ exhibition, created in collaboration with Galeri Selvin. Featuring 70 pieces by 10 sculptors and 5 painters, the exhibition was a resounding success. Being located in Bodrum, a region that continually raises the bar in the arts, inspires us to be more creative. We’re already planning new exhibitions for next summer. We also aim to make Ailla a year-round retreat, offering unique experiences in every season. For those looking to escape the city and unwind, our hotel will remain open throughout the winter, featuring an indoor pool, spa, and hammam services. Guests can enjoy cozy evenings by the fireplace and embrace the beauty of winter. In short, the season never ends at Ailla! What does the name Ailla mean? And how would you describe the hotel’s essence? Ailla refers to the thin, translucent light halo that surrounds the moon and the sun. We chose this name to reflect the mansion’s breathtaking views of sunsets, sunrises, and full moons. Every day at Ailla offers guests a new visual delight to wake up to. Our hotel is designed entirely around enjoyment. With a limited number of rooms, each guest gets to experience the mansion as their own private retreat. For instance, we don’t have fixed breakfast hours. Every detail is thoughtfully tailored to individual preferences. Our chef prepares personalized menus daily for each guest, offering a truly bespoke culinary experience. Do you plan to offer a beach or provide access to one for guests? Last summer, we hosted our guests at Xuma Beach. Additionally, for those seeking other beach experiences, our concierge team arranges reservations and VIP transfers to the desired locations. YALIKAVAK’TA LÜKS bir KAÇIŞ NOKTASI Bodrum, Yalıkavak tarafında bu yaz açılan Ailla, panoramik manzarası ve kişiye özel mutfağıyla öne çıkan bir otel. Otelin genel müdürü Deniz Arkayın nasıl bir otel tasarladıklarını anlatıyor… Ailla, villadan otele dönüştürülen bir yapı. Bu dönüşüm sırasında nasıl değişiklikler yapıldı? AILLA Yalıkavak’ın otele dönüştürülmeden önceki versiyonu da incelikle tasarlanmış bir malikâneydi aslında. Doğayla bütünleşen özel bir mimarisi vardı ve biz burayı sofistike lüks konseptiyle 2024 sezonunda bir otele dönüştürdük. Otelimizin iç tasarımını minimal ve Ege konseptiyle harmanladık. Özel etkinlik, lounge ve yemek alanlarıyla beraber 13 özel oda tasarladık. Büyüklükleri 35 ile 92 metrekare arasında değişen bu 13 odada deniz manzaralı odalar, swim-up süitler bulunuyor. Ayrıca arazinin 18 bin metrekarelik muhteşem bahçesinde yer alan sonsuzluk havuzunu ve güneşlenme alanlarını da konuklarımıza romantik bir deneyim sunmayı hedefleyerek dekore ettik. Ailla, konumundan ötürü Yalıkavak körfezine tamamen hakim. Bu sayede nefes kesen manzarasıyla unutulmaz gün batımını deneyimleyebileceğiniz özel bir otele dönüştü. Panoramik manzaranın yanı sıra sergilerle de otel ön plana çıktı… Evet, yaz bizim için etkinlikler, davetler, düğünlerle dolu bir sezon demek. Yaz boyunca nefes kesen manzaramız eşliğinde unutulmaz anlara ev sahipliği yaptık. Ayrıca Galeri Selvin iş birliğiyle gerçekleştirdiğimiz, 10 heykeltıraş ve 5 ressamdan oluşan 70 eserin sergilendiği ‘AILLA’DA’ sergisi çok ses getirdi. Bodrum gibi, sanat alanında çıtayı her geçen gün yukarıya taşıyan bir bölgede konumlanmak bizi de daha kreatif olmaya teşvik ediyor. Önümüzdeki yaz yeni sergilere ev sahipliği yapmayı planlıyoruz. Ayrıca kış aylarında da Ailla’yı ziyaretçilerin farklı perspektiflerden yararlanabileceği bir otel olarak sunmayı planlıyoruz. Şehirden bir kaçış noktası olarak rahatlamak, nefes almak isteyen misafirlerimize her sezon hizmet sunabilmek büyük şans. Kapalı yüzme havuzu, spa ve hamam hizmetlerimiz kış boyunca devam edecek. Sıcak bir ortamda şömine keyfi yapıp kışın tadını çıkarabileceksiniz. Kısacası Ailla’da sezon asla kapanmaz! Ailla'nın anlamı nedir? Ve otelin tarzını nasıl özetlersiniz? Ailla, ay ve güneşin etrafında oluşan ince ve şeffaf ışık hüzmesi anlamını taşıyor. Bu ismi tercih etmemizin nedeni malikanenin konumundan dolayı sahip olduğu eşsiz gün batımı, gün doğumu ve dolunay… Ailla’da misafirlerimiz her gün yeni bir manzaraya uyanıyor! Otelimiz tamamen keyif almak üzerine kurgulandı. Az sayıda odamız olduğundan her misafir bir bakıma kendi malikane deneyimini yaşıyor. Mesela kahvaltı saatimiz yok. Her ayrıntı her misafire uyum sağlayabilecek şekilde düşünüldü. Şefimiz günlük olarak her misafirimize istediği özel menüyü hazırlıyor. Kısacası, kişiye özel bir mutfağa sahibiz. Konuklar için plaja yönlendirme ya da ilerde plajınız olma ihtimali var mı? Geçtiğimiz yaz misafirlerimizi Xuma Beach‘te ağırladık. Ayrıca arzu edilen farklı beach’lere, isteyen misafirlerimize de konsiyerj ekibimizle hizmet veriyoruz. Rezervasyonlarını yaparak VIP transferlerini gerçekleştiriyoruz.

January 2024 | Art & Culture TR Below EQUAL BODIES of CHLOE ROSSER from VOL-9 N aked human bodies placed in empty rooms positioned like statues. It doesn't matter their gender, age, body shape or skin color. All equal. Photographer Chloe Rosser's 74 photographs in her first book “Form & Function” subvert the idea of nudity and challenge the mainstream understanding of body image by capturing the fluidity of gender and identity. Can you describe yourself as you see yourself? I grew up in London. On my father’s side I’m English and on my mother’s I’m Polish. Before I studied photography, I began a degree in physics and philosophy. My work has definitely been shaped by my life. I’m interested in how people’s bodies work, both when static and in motion. As well as how our relationship with the body changes over time. Being inclusive and treating people fairly is very important to me. As is making sure I’m constantly learning and exploring. Your work of “Form&Function” where you portray human bodies, tell us the story behind it. “Form&Function” looks at our complicated relationship with the human body, as not only a symbol in culture, but also on a personal level. I’m taking what should be intimately familiar, and turning it into strange, foreign sculptures. They become almost inhuman, but if you look closely you can find moments where human actions have taken place. On one figure, you can see a red mark from a recent scratch, on another the impression left by underwear is visible on the skin. We could see all kinds of body figures, slim, overweight, skinny and all… Is this a protest to the beauty standards where everybody has to be beautiful in the same way nowadays? Yes, absolutely! It’s important to show realistic bodies of normal people and especially to show these different bodies on equal terms. Many of the people I work with warn me that they’re not flexible, but when I’m photographing them, I’m still able to make wonderfully strange shapes with them. I’ve also worked with people who range from age 20 up to age 70, but it’s hard to tell what age people are from these images. I TRY TO DESEXUALISE MY FIGURES Also you photograph male, female, transgender and gender fluid people. Was this on purpose to grab attention towards gender equality ? Yes it was. I wanted to make sure to include people from a range of genders because that reflects how people are. I find it so interesting that often the first thing viewers do is try to figure out the gender, age or race of the figures in these images. And that they often get it wrong. I’m not making fun of people for this, but rather pointing out that you can’t tell everything that you might think you can from looking at someone’s skin. It’s also important to me not to explain who’s who in the images, but to let that be ambiguous. Where is ‘sex’ in your philosophy of creating your art? Considering nude bodies is the attention of the art. I try to desexualise my figures. I’m not interested in sexual attraction here. I’m more much intent on looking at human flesh as a malleable building block. If they’re desexualised then the figures are freed from the critical side that also comes with that kind of gaze. Can you explain the surroundings of the F&F photos? All photos are shot in an empty room with no items and clothing. As if it's meant to be void. The spaces I use are usually homes or lived in spaces, sometimes the homes of the models themselves. I strip them bare so that they become anonymous, but I like to capture the marks on the walls and floors. These show that the spaces are used and lived in, just like how marks and scars on the skin show that the body is lived in. Can you explain why you choose human bodies to portray and the abstracted shapes of the people you shoot? Is there a story behind? The human body is one of the most intimate subjects for imagery, and using actual human flesh that has not been digitally altered is what gives my images their strength. I hide identifying features such as the head, hands and hair, so that you can’t make the usual assumptions or judgements that you would when looking at a portrait of a person. This allows you to approach the figure as a sculpture rather than an individual. CHLOE ROSSER'IN EŞİT BEDENLERİ H eykel gibi konumlandırılmış, boş odalara yerleştirilmiş çıplak insan vücutları. Cinsiyetleri, yaşları, beden şekilleri ya da ten renklerinin önemi yok. Hepsi eşit. Fotoğraf sanatçısı Chloe Rosser’ın ilk kitabı “Form&Function”daki 74 fotoğrafı, çıplaklık fikrini alt üst ediyor ve cinsiyetle kimliğin akışkanlığını yakalayarak ana akım beden imajı anlayışına meydan okuyor. Kendini senin gözünden tanıtır mısın? Londra'da büyüdüm. Babam İngiliz, anne tarafım Polonyalı. Fotoğraf eğitimi almadan önce fizik ve felsefe okudum. İşim kesinlikle hayatım tarafından şekillendirildi. İnsanların bedenlerinin hem statik hem de hareket halindeyken nasıl çalıştığıyla ilgileniyordum. Aynı zamanda bedenle olan ilişkimizin zaman içinde nasıl değiştiğini de… Benim için kapsayıcı olmak ve insanlara adil davranmak çok önemli. Sürekli öğrendiğimden ve keşfettiğimden emin olmak gibi! Form&Function'da insan bedenlerini fotoğraflıyorsun. Çalışmanın hikâyesini anlatır mısın? “Form&Function” insan vücuduyla olan karmaşık ilişkimize yalnızca bir sembol olarak değil, aynı zamanda kişisel düzeyde bakıyor. Yakından tanıdık olması gerekenleri alıp garip, yabancı heykellere dönüştürüyorum. Neredeyse insanlık dışı hale geliyorlar! Ancak yakından bakarsanız, insan eylemlerinin gerçekleştiği anları bulabilirsiniz. Bir figürde, yakın zamanda gerçekleşmiş bir çizikten kırmızı bir iz görebilirsiniz. Bir diğerinde iç çamaşırın bıraktığı iz cildinde görülebilir. Çalışmalarında zayıf, sportif, kilolu ve daha birçok beden tanımlamasını yansıtıyorsun. Bu tavrın günümüzdeki herkesin aynı standartta olmasını bekleyen güzellik anlayışına karşı bir protesto mu? Evet, kesinlikle! Normal insanların bedenlerini eşit şartlarda göstermek önemli. Birlikte çalıştığım insanların çoğu esnek olmadıkları konusunda beni uyarıyor, ama onları fotoğrafladığımda ortaya çok harika ve tuhaf şekiller çıkıyor. Ayrıca 20 ila 70 yaş aralığındaki insanlarla çalıştım. Fotoğraflara bakınca hangi insanın kaç yaşında olduğunu söylemeniz çok zor. FİGÜRLERİ CİNSİYETSİZLEŞTİRİYORUM Aynı zamanda kadın, erkek, trans birey, ‘gender fluid’ bireyler gibi toplumun her kesiminden insanlarla çalışıyorsun. Bu durum cinsiyet eşitliğine bir gönderme mi? Evet, her insanı dahil ettiğimden emin olmak istedim. Çünkü bu, insanların nasıl olduğunu yansıtıyor. Bunu ilginç buluyorum. Çünkü çoğu zaman izleyicinin yaptığı ilk şey, bu görüntülerdeki figürlerin cinsiyetini, yaşını ya da ırkını anlamaya çalışmak oluyor. Çoğu zaman da yanlış anlıyorlar! Birinin tenine bakarak bunun söylenmeyeceğine dikkat çekiyorum. Ayrıca görüntülerde kimin kim olduğunun belirsiz olması benim için önemli. Çalışmalarının odak noktası çıplak bedenler. Seks olgusunun felsefendeki yeri nedir? Figürlerimi cinsiyetsizleştirmeye çalışıyorum. Cinsel çekicilikle ilgilenmiyorum. Daha çok insan bedenine şekillendirilebilir bir yapı taşı olarak bakmaya niyetliyim. Form&Function projendeki tüm fotoğraflarda sanki bir boşluğu simgeler gibi eşyasız, boş ve sade ortamları tercih ediyorsun. Neden? Kullandığım mekanlar genellikle evler. İsimsiz olmaları için onları soyuyorum, ama duvar ve zemindeki işaretleri yakalamayı seviyorum. Bunlar, tıpkı derideki iz ve izlerin vücudun içinde yaşadığını gösterdiği gibi, mekanların kullanıldığını ve içinde yaşanıldığını gösteriyor. Alışılmadık formdaki çıplak bedenleri işliyorsun. Bu tavrını açıklayabilir misin? İnsan bedeni imgeleme için en mahrem konulardan biri ve dijital olarak değiştirilmemiş gerçek insan etini kullanmak imgelerime güç veren şey. Baş, eller ve saç gibi tanımlayıcı özellikleri saklıyorum. Böylece bir kişinin portresine bakarken yaptığınız olağan varsayımları ya da yargıları yapamıyorsunuz. Bu, figüre bir bireyden ziyade bir heykel olarak yaklaşmanızı sağlıyor.

Ocak 2022 | Tasarım | Finlandiya 290 milyon yıllık ağaçtan ilham alan kütüphane Yazı | Alp Tekin N orveçli mimarlık stüdyosu Snøhetta’nın Pekin'de yapılacak bir kütüphane için açıkladığı tasarım projesi hem stili hem de alt metnindeki hikâyesiyle göz kamaştırıyor! Proje, kütüphanenin çatısını destekleyen ağaç benzeri sütunlardan oluşuyor ve tüm bu sütunlar 16 metre yüksekliğindeki camlarla çevrili. Snøhetta ekibi, ağaç benzeri bu sütunların 290 milyon yıllık bir ağaç türü olan Ginkgo’nun gölgesine atıfta bulunmak üzere tasarlandığının altını çiziyor. Gingko Biloba, yelpaze şeklinde yaprakları olan büyük bir ağaç. Çin, Japonya ve Kore bitki örtüsünde sıkça rastlanan Ginkgo Biloba, en uzun yaşayan ağaç türlerinden biri. Öyle ki, bu ağaçlar bin yıl kadar yaşayabiliyor. Çin’deki bazı ağaçların 2500 yaşın üzerinde olduğu söyleniyor! Hatta 1945 yılında Hiroşima'ya atılan atom bombasının düştüğü yerden sadece 2 kilometre uzaklıkta bulunan 6 adet Gingko Biloba ağacının patlamadan kurtulan tek canlı varlıklar olarak tarihe geçtiği biliniyor. Bitkinin kurutulmuş yaprakları ise çay yapmak için kullanılıyor ve faydaları say say bitmiyor! Projenin tasarım stili de tıpkı ilham kaynağı Gingko gibi. Doğrusal sütunlar zemin seviyesinden uzayıp açılıyor ve çatı seviyesine gelindiğinde Ginkgo yaprağı “kanopi”ye benzeyen katmanlara ayrılıyor. Snøhetta ekibi şöyle diyor: “Ağaç benzeri çevreye sahip basamaklı peyzaj alanları, insanları binadaki yolculuklarında oturup mola vermeye davet ediyor. Bir ağacın altında oturup en sevdiğiniz kitabı okuma fikrini yaratıyor”. — English below — Library inspired by 290 million year old tree Words Alp Tekin The design project announced by Norwegian architecture studio Snøhetta for a library to be built in Beijing is dazzling both with its style and its story in the subtext! The project consists of tree-like pillars that support the library's roof, all surrounded by 16-metre-high glass. The Snøhetta team underlines that these tree-like pillars were designed to refer to the shadow of Ginkgo, a 290-million-year-old tree species. Gingko Biloba is a large tree with fan-shaped leaves. Commonly found in the vegetation of China, Japan and Korea, Ginkgo Biloba is one of the longest living tree species. So much so that these trees can live up to a thousand years. Some trees in China are said to be over 2500 years old!In fact, it is known that 6 Gingko Biloba trees, located only 2 kilometers away from the place where the atomic bomb dropped on Hiroshima in 1945, went down in history as the only living beings that survived the explosion. The dried leaves of the plant are used to make tea and its benefits are endless! The design style of the project is just like the inspiration Gingko. The linear pillars extend and open from ground level, and by the roof level, the ginkgo leaf separates into “canopy-like” layers. Says the Snøhetta team: “The cascading landscape areas with tree-like surroundings invite people to sit and take a break from their journey through the building. It creates the idea of sitting under a tree and reading your favorite book”.

Şubat 2022 | Art | Dünya Sony Dünya Fotoğrafçılık Ödülleri 2022 G ündelik hayatımızda artık hepimiz birer fotoğrafçıyız. Cep telefonları sayesinde profesyonele yakın çekimler yapma imkanımız var. Bu hem çok iyi, çünkü anı kaydetmek nefis. Hem de kötü, çünkü fotoğraf sanatı adına iyi olan işler çok nadir. Bir de sürekli fotoğraf çekenler olarak gerçekten fotoğrafın ne olduğunu unutmamız durumu var, ki esas tehlikeli olan da bu. Neyse ki dünyada hâlâ fotoğraf sanatına kendini adamış profesyoneller var. Dünya Fotoğrafçılık Örgütü’nün düzenlediği 2022 Sony Dünya Fotoğrafçılık Ödülleri de bunlardan biri. 211 ülkeden, 170 binin üzerinde yapılan başvuruyu değerlendiren komite, 340 bin fotoğraf arasından ulusal kategorideki birincileri seçti. Bu yıl katılımcı ülkelerden 61 tanesinin ulusal kazananları arasında Türkiye'den Çiğdem Ayyıldız da yer alıyor. Sony Dünya Fotoğrafçılık Ödülleri 2022’nin genel kazananları ise 12 nisanda açıklanacak ve Londra Somerset House’da tüm işler gösterilecek.

May 2025 | DESIGN & INTERIORS a LIGHT-FILLED CLASSIC words Karine Monie photos Damir Otegen interior design Mazurina Design interior stylist Aigerim Mamyraliyeva Designed by Oxana Mazurina of Mazurina Design, this sunlit, Scandi-inspired residence in Almaty redefines classic elegance with a modern, livable spirit. Tucked away in a quiet neighborhood not far from Al-Farabi Avenue—the main artery of Almaty, Kazakhstan—this three-story home radiates understated sophistication. Designed for a vibrant family, it blends neoclassical architecture with the cozy minimalism of Scandinavian style, offering a fresh take on timeless design. When the homeowners first approached Oxana Mazurina, their vision was clear: a neoclassical home bathed in natural light, layered in soft, clear tones, and filled with cozy, tactile materials. DESIGN HIGHLIGHTS 1- A Welcoming Living Room: The heart of the home features a sculptural fireplace nestled between stately oak bookshelves, setting a cozy, grounded tone. Soft, curved furnishings and playful details amplify the relaxed yet polished atmosphere. 2- The Kitchen as a Family Hub Anchored by a Swedish-made dining table and a breakfast island, the kitchen flows naturally into a sunlit terrace—a seamless connection between indoors and out. 3- A Breath of Fresh Air Thanks to double-height ceilings and expansive windows, natural light fills every corner, reinforcing the home's sense of openness and calm. A FOUR-YEAR PAUSE — AND A FRESH START Midway through construction, life took an unexpected turn: a career opportunity moved the family to Astana, halting the project for four years. When they returned to Almaty, with a new baby in the family, the house's design needed refreshing. "The biggest challenge was revisiting everything—plans, shopping lists, even a warehouse full of materials—after so much time had passed," Mazurina recalls. Tastes had evolved, too. "We decided to simplify the interiors, introducing more modern elements while staying true to the original vision." MATERIAL CHOICES Designed to accommodate a large family—including five children—the home is built on a foundation of durability and functionality: - Floors: Natural parquet, soft and easy underfoot - Kitchens: Quartz agglomerate countertops - Bathrooms: Porcelain stoneware and Victorian mosaics from FAP Ceramiche, marble benches and shower trays - Walls & Ceilings: Moisture-resistant paint for longevity COLOR STORY: SCANDINAVIAN SERENITY Mindful of both personal preferences and future flexibility, the homeowners opted for a calming palette: soft grays, warm beiges, pure whites, and muted greens dominate the interiors, echoing the serene tones of Scandinavian design. FINAL IMPRESSION With its marriage of classic structure and fresh Scandinavian spirit, this Almaty residence is a masterclass in how thoughtful design can bridge elegance and everyday life.

Eylül 2021 | Art | Türkiye ŞAKİR GÖKÇEBAĞ “Bunlar benim haremim gibi” Yazı | Onur Baştürk Y ıl 2015. Contemporary İstanbul dönemi. Fuarla ilgili davetler hayli yoğun. O koşturmaca içinde en keyif aldığım yer, Selman Bilal’in kısıtlı sayıda davetliye tamamen Türk sanatçılardan oluşan sanat koleksiyonunu açtığı B3 evi. B3, Aga Khan ödüllü mimar Han Tümertekin’in tasarladığı bir ev. Evin bahçesindeki Ayşe Erkmen işine, duvarda yer alan İnci Eviner’e ait video yerleştirmesine bayılıyorum ama en çok dikkatimi çeken iş Şakir Gökçebağ’ın şemsiyelerden oluşan enstelasyonu oluyor. Gökçebağ’ı o günden sonra daha sık takip etmeye başlıyorum. Çünkü Gökçebağ’ın hayatın içinden objeleri gündelik kullanımlarından kopartıp yeniden yorumlaması ve izleyiciye başka açılardan o objeyi okuma fırsatı vermesi, malzemenin sıradan halini sıra dışı bir noktaya taşıdığı için bana zekice geliyor. Süpürge, mandal, hortum, tuvalet kâğıdı, halı ve askı gibi gündelik malzemeleri üretiminde kullanan sanatçı son olarak Nişantaşı’ndaki Ferda Art Platform’da “Redimeyd” adlı bir sergi açtı. 15 ekime kadar sürecek sergide yoğunlukla halılara yer veren Gökçebağ’la, tutkunu olduğu objelerin dünyasını konuşmayı çok istiyordum. İşte o konuşmanın bir kısmı burada, tamamı ekimde yayınlanacak vol5’de… Günlük hayatın içindeki sıradan objeleri bazen öyle bir şekilde kullanıyorsunuz ki, neredeyse o sıradan obje bir arzu nesnesi haline geliyor benim için. Neden objeler üzerinden ilerlemeyi tercih ettiniz? Özel bir nedeni var mı? Çocukluğumdan beri sanki istemeden yapıyor, etrafımı değiştiriyordum. Objeler ve mekanla kurduğum başlangıçta bir oyun olan bu ilişki zaman icinde ciddileşti. Derken sanatla birleşti. Halbuki ben mesleğimi seçmiştim. Resim yapıyor, resim sergileri açıyordum. Aynı zamanda yerleştirme, obje türü işler de ürettim hep. Sonra bunlar resmin önüne gecti. Süpürge, mandal, hortum, tuvalet kağıdı, halı, askı ve tabii ki şemsiye. Hatta en çok da şemsiye. Şemsiyeyle kurduğunuz özel bağı merak ediyorum. Aralarında pek bir fark yok aslında. O gün o malzemeyle, ertesi gün bir başkasıyla… Bunlar benim haremim gibi! Ama doğru, bazen gözdelerim oluyor. Şartlara göre ön plana çıkıyorlar. Bunun nedeni biraz da sergi mekanlarıyla ilgili. Bazı malzemeler her mekana uygun olabiliyor. Bazıları üretkenliğe, varyasyona daha elverişli. Şemsiye de bunlardan biri. Bir de dünyanın neresine giderseniz gidin, ilk görüşte tanınan bir malzemedir şemsiye. Ferda Art Platform’daki son sergide ağırlıklı olarak kullandığınız malzemeniz halı. Ama tabii ki halı öyle farklı katmanlarda kullanılmış ki, başka bir şekilde gıdıklıyor bilinçaltımızı. Yerleştirmelerinizle esas yapmak istediğiniz bu olabilir mi: Bilinçaltımızdakileri uyandırmak, onlarla bağlantıya geçmek… Elbette olabilir, ama zaten bu kendiliğinden olan bir durum. İzleyiciyle kurulan ilişki benim için önemli. Malzeme onlara tanıdık geliyor ve kurguladığım oyuna bir şekilde dahil oluyorlar. Burada ilk etki çok mühim. O ilk etkiden sonra izleyicinin hayal gücü onları başka yerlere götürecektir. Bana kalırsa sanat alternatifler sunmalı ve yeni ufuklar açmalı. Eserinizin en çok yakıştığı ev Selman Bilal’ın Arnavutköy’deki B3 evi. Oradaki şemsiyeli enstalasyon bana her seferinde hüzün veriyor mesela. Buradan yola çıkarak duygu mu yoksa biçim mi öne çıksın istiyorsunuz eserlerinizde? Ya da izleyicilerde tetiklemek istediğiniz şeyler ne? Duygu ve biçim ayrı şeyler, lakin bahsettiğiniz çalışmamda her ikisi de gerçekten dominant. Kırılmış, parçalanmış şemsiyeler hiç de alışıldık bir görüntü değil elbette. Bu şekilde bir şemsiye normalde hemen çöpe gider. Duvarda büyük bir hava muhalefeti yaşandığı belli,. Üstelik evin içinde. Duygu yoğunluğu had safhada diyebiliriz. Fotoğrafı çekilmiş bir kreşendo gibi. Eserin adı “Toccata ve Fugue“. Böylesine alışılmadık dinamik bir görüntü karşısında izleyicinin neler düşüneceğini doğrusu ben de merak ediyorum. Sonuçta sanat eseri izleyiciye ne düşünmesi gerektiğini söylemez, onu düşünmeye sevkeder.

August 2023 | Art & Culture Heraklitos’un izinde bir Leros sergisi words Selin Akın G alerist ve Perasma olarak gerçekleştirdiğimiz “Time is a Child” isimli karma sergimiz; Leros’un geçmişiyle bugün adada var olan yaşam biçiminin harmanlanmış yapısını ilgi çekici bulmamızla ortaya çıktı. Zamanın bir çocuk gibi umursamaz akışı , kaçınılmaz olarak Leros’un ritmiyle paralel düşünmemize neden oldu. Davet ettiğimiz sanatçıların sergi için önerdiği eserler, adayı tanımamızla, sanatçılarla diyaloğumuzla eş zamanlı gelişti. ETERNITY AND A DAY Bize Leros’ta zaman farklı akıyor gibi geldi: Bu sergiyi düzenlediğimiz için mi yoksa burada zaman gerçekten kendine has bir şekilde aktığı için mi? Orasını bilmek pek mümkün değil. Zamanın kendi akışında sürdüğü bu adada Alice Guittard, Ayça Telgeren, Burcu Yağcıoğlu, Elif Uras, Evgenia Vereli, Kostis Velonis, Lara Ögel, Malvina Panagiotidi, Maria Joannou, Martin Creed, Merve İşeri, Nazım Ünal Yılmaz, Nil Yalter, Nuri Kuzucan, Rashid al Khalifa, Savvas Laz, Serkan Özkaya, Serra Duran, Silva Bingaz, Stefania Strouza, William Kentridge, Yeşim Akdeniz ve Yusuf Sevinçli’den oluşan, toplamda 22 sanatçının bir araya gelerek oluşturduğu birliktelik, bir yelken okulunun dönüştürülmesiyle gerçekleşti. Serginin ilhamı ise Teodoros Angelopulos yönetmenliğindeki “Eternity and a Day” filmi ve Heraklitos’un “Zaman, sahilde beş taş oy nayan bir çocuktur” cümlesiydi. Ada sakinlerinin günün her saatinde rutin yüzme program için kullandığı Koulouki koyunda yer alan yelken okulu, sabah saatlerinde adanın ihtiyar heyetinin, ilerleyen saatlerde ise işinden öğle tatili için çıkan gençlerin uğrak yeri oluyor. Ada yaşamında usulca kendine yer edinen “Time is a Child” sergisi, ziyaret edenlerin meraklı bakışları ve ders almaya gelen çocukların keyifli sorularıyla sanki hep oradaymış gibi bir hisle devam etti. Her bir sanatçının zamanla olan iletişimini bambaşka kanallardan aktardığı sergide; kimisi çocukluğundaki zamanın akışına kimisi zamanın döngüselliğine, kimisi de zamanın enerjisine değindiği eserlerle birbirine eşlik etti. Türkiye, Yunanistan, İngiltere, Fransa ve Güney Afrika’dan sanatçıların bir araya geldiği bu sergide, 22 sanatçının her birinin zamanı kendi zihinlerinde ve duygu durumlarında nasıl yorumladıklarını deneyimleme fırsatı bulduk. A Leros exhibition in the footsteps of Heraclitus O ur group exhibition, "Time is a Child," which we held as Galerist and Perasma, arose from our interest in the blended structure of Leros' past and the lifestyle that exists on the island today. The erratic flow of time, like a child, compelled us to think in synchronization with the rhythm of Leros. The works proposed by the artists we invited for the exhibition evolved concurrently with our exploration of the island and our dialogues with the artists. ETERNITY AND A DAY We had the impression that time moved differently on Leros: Was this because we organized the exhibition here, or because time moves in its own way here? That is impossible to know. The exhibition was inspired by the Theodore Angelopoulos film "Eternity and a Day" and Heraclitus's aphorism, "Time is a child playing five stones on the beach." The sailing school in Koulouki Bay, which is used by the island's residents for routine swimming programs at all hours of the day, is frequented in the morning by the island's elders and in the following hours by young people who leave their jobs for lunch. The "Time is a Child" exhibition, which had gradually gained a place in island life, continued with the curious gazes of visitors and the pleasant questions of the children who came to take lessons, as if it had always been there. Each artist conveyed their communication with time through completely different topics in the exhibition; some touched on the flow of time in their childhood, others on the circularity of time, and still others on the energy of time. In this exhibition, which brought together artists from Turkiye, Greece, England, France, and South Africa, we were able to see how each of the 22 artists interpreted time in their own minds and moods.

August 2022 | People | Vol VII CLICK FOR TR TANER CEYLAN's DREAMS of OLYMPOS Words + Photos Onur Baştürk Taner started to tell excitedly that he had a strange dream a few days ago: “We were in a crowded place. It was dark. Everyone was partying. I was trying to show Alp (İşmen) the Ursa Minor in the sky. But the sky was cloudy. Then the clouds began to clear. You know, satellite images, that show the night state of the world. Just like that, the continent of another planet appeared in the sky. I started calling out everyone. "Look up, look up…" Everyone raised their heads. It was a very strange feeling. We were looking at a brand-new continent on another planet, somewhere other than Earth. I said, "Alp are you here? Touch me." I said, "Kiss me". We hugged each other. Because nobody knew what would happen next. We stayed just like that. At that moment, I woke up. That's how I feel in this house right now. A new discovery, a new life. Something new has begun”. Taner told his dream with such emotion that I was lost in similar dreams in daylight, looking at the Tahtalı (or Olympos, its known name) Mountain standing in front of me in all its glory. A new continent, a new dream, and a new life. Even the dreams on Olympos have quantum leaps, reminiscent of shamanic gates to other dimensions. Just like Taner's house in Olympos... HE REALIZES HE'S VISITED THESE PLACES IN HIS DREAMS The beginning of the story of this house in Olympos, which took six years to build, is also connected with a dream. In the dream he had years ago, Taner descends into a valley from the sky gliding. He sees a lush forest emanating wide under his feet and starts walking. Never forgetting this impressive dream, Taner meets a German woman in Olympos one summer day. She has spent her youth voluntarily building primary schools in Anatolian villages, has gone on mystical tours with Bedouins in the Sahara Desert, and eventually has gone on to live with the name, Zamyat, given to her by a Sufi grandfather. In a short span of time, he befriends Zamyat and one day goes for a walk in the forest with her. Zamyat takes him to an unknown forest road of Çıralı. When the walk begins, Taner encounters valleys and steep cliffs that he has never seen before. He soon realizes; he is passing through the places in his dreams that he cannot forget! At the end of the walk, Zamyat points to the small, newly built white house at the edge of the valley. They come home and knock on the door. As soon as he enters, Taner is infatuated with the house and wants to buy it. The owner of the house, Ali Dede, tells that he had this house built for his son and that his son will come and live in this house with his bride. Taner, with a momentary decision, says to Ali Dede, "Call me if you change your mind," and leaves his number. Two weeks later, while in New York, Taner's phone rings. The caller is Ali Dede's son. He has good news. Taner first rents the house, and months later, he buys this house along with the land including 300 olive trees, which he sees in his dreams, overlooking Mount Olympos. MY CITY ADDICTION IS OVER Taner has spent the last year entirely at the Olympos house. “It was very romantic in the winter,” he says, “It has rained so much… When it rains, this place becomes so fantastic. From this valley you see, clouds begin to flow backwards and forwards”. Taner's house in Olympos consists of three parts. The main house, workshop, and warehouse. Taner's workshop is right across the main house. Taner is completing the works of his new exhibition to be opened in the autumn in this workshop: “When I started working, this place got even better. I saw that my city addiction was completely over. Also, I am more social here than in Istanbul. I used to spend 8-9 months in the workshop in Istanbul and work and sleep there. Here, on the other hand, there are new friends, pards, trips to Beycik, dinners, parties… I hadn't been to the theater for 20 years. I went to the theater in Antalya. As I also told Alp, I was not such a social person. That is, another life has begun”. I CAN'T CLEAN THE HEATING STOVE, THE AIR CONDITIONER IS NOT FOR ME Taner's original idea was to fix the white house Ali Dede had built for his son and live in it. He has visited Serpil Bayar Arıcı, the architect of the Olympos house, with this idea. “I wanted to enlarge the windows, let the room get light, and make my paintings in there. At first, this was the idea. Mrs. Bayar Arıcı said "ok", "but first let's take a look at the deed". When we looked at the deed, we saw that the road passes through the house! The former landlord didn't even go to the directorate of land registry, as he thought he would be living here anyway. Mrs. Bayar Arıcı said, 'You are a foreigner, this will be a problem for you in the future, let's do everything according to the rules'... She suggested to demolish the old house and build a new one. But primarily, she stipulated the construction of a solid retaining wall. Because the slope of the land was too much." By this way, the construction of the new house has begun, and the rough construction has taken about four years. “I was in Istanbul; I could visit from time to time. For this reason, the bathroom was dismantled and rebuilt four times. My fault!" Olympos House has heated floors. It was again Taner's choice. “I can't clean the heating stove. Air conditioning is not for me at all. I explored, and the best solution was a heat pump. It is also very economical. Something like a refrigerator. Well, the wires behind the refrigerator get hot, imagine those wires running under the house. When it gets cold, this time it gives it outside. You can also transfer that cold to air conditioners in the summer”. In the summer, when the hotels in Olympos were actively used, there has been power outage sometimes. Therefore, Taner has the idea of generating electricity from solar panels. He says, "At least I can get my lights on, have the TV turned on, that's enough for me." He tells of that he will implement solar panels in the future. THE FEELING OF OWNERSHIP IS IMPORTANT TO ME One of the remarkable elements of the house is the stones. “We came across a very good stonemason,” says Taner. “He used Limra stone and laid them all one by one. I let the stonemason well alone in that regard. At the last minute, I also wanted the building where the workshop is located. That part was actually an empty terrace. The stonemason said, "We can't use stone here, it won't lift." But he said he would find a very good material. Cast concrete made with Alaçatı decor. The stonemason laid it in such a way that it really became like Alaçatı stone. Moreover, it is light”. When he surrounded the whole land with a wall, the villagers have reacted, saying "Keep it open, why are you closing everyplace?" . “The sense of ownership is very important to me,” says Taner. “I'm a Taurus, that's why, I guess. My house in Istanbul was also covered with walls. The villagers are not used to this here. But now they are used to it, everyone started building walls.” I WANTED EVERYTHING TO BE CRAMMED TOGETHER The two bedrooms of Olympos House look very stylish with vintage chandeliers. All the walls of the house are like an art gallery. A painting, object, or sculpture is springing forth from everywhere. Taner is happy with this sweet chaotic ambiance of the house. Because the house he lived in Istanbul was the opposite of this; “I lived in a house like a cockpit for 15 years in Istanbul. It was my Gallerist period. Everything was very sterile, very white. It was like the inside of Galerist. There was no furniture. A stewardess friend of mine said, 'You literally live in the cockpit, so I don't feel as a stranger when I come here'! As I'm a Taurus, I got tired of that simplicity. Therefore, I wanted everything to be crammed in this house, artifacts to be hung everywhere and the house filled with objects.” AT FIRST, THAT RESPONSIBILITY WAS TERRIFYING As I wander through the olive trees and descend into the lower parts of the Olympos House lands, I realize that this place is really huge! "Wasn't the responsibility of the whole estate intimidating at first?" I ask Taner. He responds, “Yes, at first the responsibility was terrifying. I was dumping everything on my assistant. He was coming and doing the stuff. I thought about what it would be like when he left, but it's ok now. Constructors are now like my brothers. My ironmonger or my carpenter comes. We transformed every work into pleasant and enjoyable. Watering a garden is the most fabulous thing of the day right now. The house began to create itself. Like a living organism”. The cypress trees planted around the land inevitably remind me of Tuscany. I tell Taner this feeling, and he confirms me; “I went to Italy during the construction of the house. Indeed, the villages of Italy are fantastic. The cypress trees are enormous, like sculptures. During that trip, I said that the cypresses must be on my land. I wanted to combine the texture of Italy with Antalya. With plenty of palm and date trees and cypresses. Think of the palms and dates growing in five years, this place will be different. A little more patience.” for more... Print VOL VII - 2022 Out of Stock View Details