May 2023 | Travel | VOL VIII english below Yazı Oktay Tutuş AMAN NEW YORK New York’un sessizlik vahası A man Resorts sessiz, sakin ve gizli saklı noktalarda açtıkları otellerinin yanı sıra özenli servisiyle bilinen bir marka. Ama 2014’te bir sürpriz yapıp Tokyo’nun ortasında otel açtılar. Şimdi de New York’un orta yerinde yaz sonu açtıkları yeni otelle ezber bozmaya devam ediyorlar. Aman New York, Manhattan Adası’nın ortasında 5. Cadde ve 57. Cadde’nin kesiştiği noktada yer alan Crown Building’i kendine mesken seçtiğinde herkes binanın neye benzeyeceğine dair meraktaydı. MoMA’nın ilk evi olan bu 100 yıllık bina hem tarihi hem de mimari açıdan bir cevher olarak lanse edildiğinden, onun bu mirasa uygun yenilenip yenilenmeyeceği soru işaretiydi. Bu iş için Aman Resorts, daha önce de birlikte çalıştığı Jean-Michel Gathy ve stüdyosu Denniston Architects’e 25 katlı binayı 82 süit ve 22 rezidans oluşturacak şekilde dönüştürme işini teslim etti. Açılışta görüldü ki, usta işi bir renovasyon ve adeta yeniden yaratılmış bir ambiyansla kapılarını açan otelin “Şehir içinde sessiz bir vaha” vaadi gerçekmiş! New York’un ortasında bir sessizlik ve rahatlama hissi yaratmak için cam ve ses yalıtımı gibi unsurlar, bina genelinde minimalist bir renk ve malzeme paletiyle birleştirilmiş. Meşe, ceviz ve tarçın; ahşap kaplamalar, zeminler, kapılar ve özel mobilyalar için kullanılmış. Bronz, pirinç, paslanmaz çelik ve karartılmış çelik ise sıcaklık katmak için kullanılan metaller olmuş. Markanın Asyalı olmasının referansları; dokuma rattan sepetleri andıran bir desenle döşenmiş dokulu taş zeminler dahil olmak üzere çeşitli detaylarda gizlenmiş. Her süitte Hasegawa Tōhaku’nun 15. yüzyıldan kalma sanat eseri Pine Trees’den ilham alan büyük bir duvar resmi olması da yine markanın Asyalı köklerine saygı duruşu niteliğinde. Jean-Michel Gathy daha önce Aman’ın Grand Canal üzerinde bulunan Venedik otelini de yeniden tasarlamak üzere görevlendirilmişti. Gathy’le yaptığım röportaja, bu iki tarihi binayı karşılaştırmasını isteyerek başlamayı tercih ettim. VENEDİK VE NEW YORK ARASINDA FARK VAR Bugüne dek Aman Resorts ile birçok projeye imza attınız. Sanıyorum Aman Venice hariç tasarım anlamında diğerlerinde oldukça özgür bırakılmıştınız. Bu açıdan bakacak olursak, Aman Venice ile Aman New York arasında benzerlikler var mı? Çünkü her iki projede de mevcut bir tarihi yapının modern bir forma dönüştürülmesi ihtiyacı vardı. İki otelden hangisi daha zordu? Ne demek istediğinizi anlıyorum, renovasyon açısından benziyorlar ama tasarlanan ürün açısından benzerlik yok. Aman Venice tamamen tarihiydi. Hem teknik özellikler hem de zemin, duvar, tavan desenlerinin ve pervazların işlenmesi nedeniyle yenilenme süreci son derece zordu. Ama yapısını değiştirmedik, duvar ve tavana dokunmadık. Çünkü geçmişin dışında tamamlayıcı olmak zorundaydık. Yaptığımız şey gerçekten olağanüstü karmaşıktı ama olağanüstü bir sözleşmeye sahip olduğumuz için çok şanslıydık. New York ise çok farklı. New York’ta bomboş bir yerimiz vardı ve bu bomboş mekanın içini yeniden inşa etmek zorunda kaldık. Boş olduğunda New York’u Venedik’e benzetebilirsiniz. Ama kaplamalar vs. açısından kıyaslanamaz. New York’un tasarımı zordu. Çünkü çok sayıda kod, çok sayıda düzenleme vardı. Yangın kodlarını biliyorsunuz. Sonra erişim kodlarınız var, dikey sirkülasyon var. Bunlar Venedik’te yoktu. Şimdi açıkçası özet olarak zor, ama bu bir tasarım sorunu. Her iki mülkün de yükselttiğimiz mevcut mülkler olduğu bir gerçek. Ancak yükseltme seviyeleri farklı: Aman Venice temelde daha fazla dekorasyon, Aman New York ise daha çok iç tasarımdı. New York’un ortasındaki bir binanın işlevsel olarak yeniden tasarlanma süreci nasıldı? Mesela binanın geçmişinin tasarımınıza etkisi oldu mu? New Yorklu bir binayı güzel bir otele dönüştürmek zordu. Mesela asansörlerin konumu bizim için zordu. Oda boyutları ve pencerelerin konumu da öyle... Düzgün bir otel tasarlarken pencerenin yatak odasına akıllıca uyduğundan emin olmak istersiniz. Hepsi teknik şeyler... Onun dışında erkeksi bir tasarım yarattık. New York’un erkeksi bir yer olduğunu unutmayın. New York ‘hardcore’ ve zorludur! KİMSENİN FARKETMEYECEĞİ TEMEL BİR ŞEY VAR New York projesiyle ilgili pek çok kişinin bilmediği ve bize de anlatabileceğiniz bir detay var mı? Kimsenin anlayamayacağı ya da farketmeyeceği temel bir şey var. Bence çok etkili: Batıda bir odadan diğerine bir kapıdan geçilir. Batı budur. Asya’ya giderseniz, mekanlar duvarların aksine ayrı ya da ekranlarla bölünür. Eski binalarda perdelerle ayrılmış birbirinden güzel köşkler vardır. Aman bir Asya markası, aslen Asya DNA’sına sahip. Ve bir Batı ülkesinde bir Asya ürünü üretiyoruz. Bu yüzden projede ekranlarla eksiksiz bir kompozisyon oluşturmaya karar verdim. Lobide bekleme alanı ve merdivenleri ayıran ekranlarla karşılaşıyorsunuz. Her yerde ekranlar göreceksiniz. Ve bu ekranlar aslında Asya’ya gönderme yapıyor. Bir tasarımcı olarak bu projede sizi en çok ne tatmin etti? Sanırım beni tek bir unsur tatmin etmiyor. Eksiksiz proje ve tasarımın bütünlüklü dili olması gerekiyor. Aman’ın birbirine bağlı bir dil var. Onu huzurlu yapan da bu. Hiçbir yerde bir ülkeden diğerine gittiğinizi hissetmiyorsunuz. Tek bir ülke. Dengeli, uyumlu bir tasarımdan diğerine geçiyorsunuz. Malzemeler ve renkler tutarlı. Bu da ürünü huzurlu kılıyor. BİR GECEDE SIFIRDAN 100’E ÇIKMADIM Dünyaca ünlü bir süperstar mimar ve tasarımcı olarak tanınmak sizi ve işinizi nasıl etkiliyor? Bir süperstar olduğumu söyleme nezaketini gösteriyorsun, ama ben kendime o gözle bakmıyorum. Mesleğimle tamamen sorunsuz bir şekilde büyüdüğümü düşünüyorum. Bir gecede sıfırdan 100’e çıkmadım. Aşamalı olarak iyi bir piyanist olduğunuzda bunun hayatınızın bir parçası olduğunu kabul edersiniz. Elimden gelenin en iyisini yaparım. Ben bir yıldız değilim. Yaptığım şey tutarlı olmak. Şirketi kurduğumuzda hiç hata yapmadık. Bugün sahip olduğumuz itibar bunun sonucu. İşini iyi yaptığında bir yıldız olmuyorsun. Sadece işini en iyi şekilde yapmaya çalışmalısın. Kişisel olarak, aslında çok düşük profilliyim. Çok özel bir hayatım, eşim ve çocuklarım var. Mahremiyetlerine saygı duyuyor ve asil biri olmaya çalışıyorum. Pazarım nedeniyle çok bağlantım var. Bu insanlarla tanışmak için birçok yere davet ediliyoruz. Normal bir hayat yaşayarak işimin yoğunluğuna ayak uyduruyorum. Aile hayatının sağlığım için önemli olduğunu düşünüyorum. Eşim ve ben safarileri severiz. Tutkumuz, arabayı kırsala sürmek ve bir yerde yemek yemek için durmak. Temelde basit biriyim. Words Oktay Tutuş AMAN NEW YORK New York’s Oasis of Silence A man Resorts is a brand known for its elaborative service, as well as the hotels they open in quiet, peaceful and secret locations. However; in 2014, they made a sur prise and opened a hotel in the center of Tokyo. Now, they continue to break the routine with the new hotel they opened in the middle of New York at the end of the summer. When Aman New York chose the Crown Building, which is located at the intersection of 5th and 57th Streets in the middle of Manhattan Island, everyone was curious about what the building would look like. Since this 100-year-old building, the first home of MoMA, was touted as a substance in terms of both history and architecture, it was a question mark whether this building would be renovated in accordance with this heritage. For this work, Aman Resorts handed over to former collaborator Jean-Michel Gathy and his studio Denniston Architects the job of transforming the 25-floor building to create 82 suites and 22 residences. At the opening, it was seen that the promise of a “quiet oasis in the city” of the hotel, which opened its doors as a result of a masterful renovation and with an almost recreated ambiance, came true! Components such as glass and soundproofing are combined with a minimalist color and material palette throughout the building to create a sense of silence and relaxation in the middle of New York City. Oak, walnut and cinnamon are used for wood veneers, floors, doors and custom furniture. Bronze, brass, stainless steel and blackened steel were the metals used to add warmth. References to the brand’s Asianness are hidden in diversified details, including textured stone floors laid in a pattern reminiscent of woven rattan baskets. In each suite, there is a 15th-century artwork of Hasegawa Tōhaku, inspired by Pine Trees stands in another homage to the brand’s Asian roots and is a large mural. Jean-Michel Gathy was previously commissioned to redesign Aman’s Venice hotel on the Grand Canal. I chose to start my interview with Gathy by asking him to compare these two historic buildings. THERE IS A DIFFERENCE BETWEEN VENICE AND NEW YORK You have done many projects with Aman Resorts so far. I think you were flexible in terms of design except for Aman Venice. Are there any similarities between Aman Venice and Aman New York from this angle? Because there was a need to transform an existing historical structure into a modern form in both projects. Which of the two hotels was harder? I see what you mean, they are similar in terms of renovation but not in terms of the designed product. Aman Venice was completely historical. The renovation process was extremely difficult due to both the technical features and the processing of the floor, wall, ceiling patterns, and moldings. But we did not change its structure, and did not do anything to the wall and ceiling. Because we had to put them together outside of the past. What we did was extraordinarily complicated, but we were very lucky to have an extraordinary contract. New York is very different. We had an empty place in New York and we had to rebuild the inside of this empty place. You can liken New York to Venice when it is empty. But they are incomparable in terms of coatings, etc. The design of New York was difficult. Because there were a lot of codes and editing. You know the fire codes. Then you have access codes, there is vertical circulation. The list goes on. They didn’t exist in Venice. It is hard to summarize, but this is a design issue. It is a fact that both properties are the properties that we are upgrading. But the upgrade levels are different. Aman Venice was basically more decoration; Aman New York was more like interior design. How was the process of functionally redesigning a building in the middle of New York? For example, did the history of the building have an impact on your design? It was hard to turn a New Yorker building into a nice hotel. For instance, the location of the elevators was difficult for us. So were the room sizes and the position of the windows... You have to make sure that the windows suit the room cleverly when you are designing a neat hotel. They are all technical stuff... Besides, we created a masculine design. Remember that New York is a masculine place. It is hardcore and tough! THERE IS ONE ESSENTIAL THING THAT NO ONE WILL NOTICE Is there a detail about the New York project that many people do not know and that you can tell us? There is one essential thing that no one will understand or notice. I think it is effective: In the west, you can pass from one room to another through a door. This is the West. If you go to Asia, the areas are separated or divided by screens as opposed to walls. There are beautiful mansions separated by curtains in the old buildings. Aman is an Asian brand; it has Asian DNA. And we are producing an Asian product in a Western country. So, I decided to include screens in a whole composition for the project. In the lobby, you see screens that separate the waiting area and the stairs. You will see screens everywhere. And these screens actually make reference to Asia. What satisfied you the most about this project as a designer? I don’t think a single element satisfies me. The complete project and design need to have complete language. Aman has an interconnected language. That is what makes it peaceful. You don’t feel like you are going from one country to another. One country. You are going from one balanced, harmonic design to another. The materials and colors are steady. I DID NOT GO FROM ZERO TO 100 IN ONE NIGHT How does being recognized as a worldwide known superstar architect and designer affect you and your business? You have the decency to say I am a superstar, but I don’t see myself that way. I believe I grew up with my profession very naturally. I did not go from zero to 100 in one night. As you improve as a pianist, you accept that it is now a part of your life. I am not a star. What I do is being consistent. We did not make any mistakes when we founded the company. The reputation we have today is the result of this. You are not going to be a star when you do your job well. You just have to try to do the best. Personally, I am actually very low profile. I have a very private life and my spouse and children. I respect their privacy and try to be a nobleman. Because of my market, I have many contacts, and we are invited to many places to meet these people. We do what is asked of us and focus. I maintain the intensity of my profession by living a normal life. I think family life is very important for my health. My spouse and I love safaris. Our passion is driving across the countryside and stopping for a bite to eat. for more... Print VOL VIII - 2022 / 23 Out of Stock View Details

May 2025 | Travel TR BELOW words Onur Baştürk L.E/MIAMI crowd don’t follow TRENDS; THEY DEFINE THEM F ounded 12 years ago by Serge Dive and Sarah Ball, creators of leading platforms such as PURE Life Experiences, We Are Africa, Further East, Do Not Disturb and SET, L.E/Miami has been described as "the Art Basel of the travel industry". The goal of L.E/Miami, which stands for "limited edition," is to bring together forward-thinking travel professionals to create new connections and ideas. I know from my first L.E/Miami experience last year that the exhibitors and brands were anything but ordinary. Brands that promise design and experience were at the forefront. In addition, L.E/Miami avoided a boring way of bringing its audience together. Let me put it this way: In the middle of the L.E/Miami section of the Miami Beach Convention Center was a bar with a giant LED screen and a DJ booth across from it! During the meetings, the music volume was kept to a minimum, but when there was a break, it immediately went into party mode. So who attends L.E/Miami organization and how does the selection process work? I asked all my questions to the Event Director, Zahava Abend. THIS YEAR’S L.E/ MIAMI IS THE BIGGEST EVER IN TERMS OF DELEGATE NUMBERS L.E/ Miami is celebrating its 12th anniversary this year. Originally created to connect lifestyle travel brands with influential buyers representing the "creative class," how far do you think it has come in fulfilling its ambitious manifesto in 12 years? Serge Dive – CEO & Founder of This is Beyond, our parent company, and L.E/Miami – first envisioned the show after reading the seminal 2002 book, Richard Florida’s Rise of the Creative Class. After carving out a unique context for experiential travel (PURE Life Experiences) he couldn’t shake the feeling that contemporary travel, and those designing travel experiences for creatives, needed a similar space, too. From the beginning, L.E/Miami was decidedly rebellious - the "anti-trade show," if you will. Then, and ever since, our biggest ambition has been for L.E/Miami to be the leading luxury trade event for lifestyle hospitality – to be as ‘limited edition’ as our name. In this regard, we’ve succeeded: this year’s L.E/ Miami is the biggest ever in terms of delegate numbers, and as far as pushing boundaries goes, our aim is always to reinvent the wheel and shake things up, year over year. The L.E/Miami crowd don’t follow trends; they define them, so it’s ultra-important we’re at the forefront of innovation as an industry event. In the new digital world, where people are used to meeting via Zoom or Teams, what do you think is the biggest advantage L.E/Miami offers attendees? Hospitality is inherently social - it's literally built on face-to-face relationships - and L.E/Miami is the ultimate way to facilitate those connections. From up to 45 structured, pre-scheduled meetings to off-the-cuff encounters, we pack as much networking as possible into the four-day program. In fact, the first day of the show - Open House - is an all-day festival of free-flowing networking, F&B and a killer lineup of talks and workshops. Whether it's over coffee on the show floor, during the evening events or over lunch, (almost) every hour of the day at L.E/ brings a new opportunity to connect with someone new. For me, that's something that can never be replicated or replaced by a virtual show. Maybe for other industries, but not for travel. THE L.E/ TEAM SPENDS THE MAJORITY OF THEIR TIME - 361 DAYS A YEAR - CURATING THE GUEST LIST FOR THE SHOW What criteria are used to select L.E/Miami exhibitors? How are hotels and buyers selected? The L.E/ team spends the majority of their time - 361 days a year - curating the guest list for the show, and they do it all by hand. Before they're approved, each prospective buyer or exhibitor goes through an extensive application process - sharing key data such as annual revenue, percentage of suite bookings and a client list - to make sure they're the right fit for L.E/Miami. They’re then required to submit references, who the team then reach out to personally to triple-check their contemporary travel credentials. This precision and thoroughness means the show is incredibly curated and the barrier for entry is higher than ever – curation is the most important part of what we do, the part of our jobs we spend the most time on, and it’s this USP that makes the L.E/ Miami guestlist so relevant. In terms of who makes the cut? What makes a hotel or buyer ‘L.E/’ is intangible, but you know it when you see it. From bijoux independents to multiglobal brands, we’re looking for suppliers who’re progressive, innovative and perhaps most critically, can demonstrate a commitment to lifestyle and culture, whether through their programming, F&B or interior design. More than ever, visuals are everything, so they also have to look incredible. For buyers, we’re after the people and agents with a specific client base: those who curate travel for HNW individuals from the arts and lifestyle industries – people with a fascinating story to tell. OUR SUPPLIER SPLIT İS ABOUT 60% INDEPENDENT AND 40% BRANDED In L.E./Miami it is possible to have a meeting with a hotel group with a large number of hotels, followed by a meeting with a Tuscan eco-hotel with 8 rooms. In my opinion, the small eco-sustainable hotel is more responsible and rebellious than the big hotel. Do you want to create a kind of balance by bringing together large and small hotels at this fair? While 2024 will be our biggest show to date, with 600 exhibitors and 625 buyers, we never want the heart of L.E/ Miami – our commitment to showcasing the most rebellious brands in contemporary travel – to be diluted. Our team are constantly on the lookout for new and exciting hotels, which is why we put together our yearly Master List of Hotel Openings (link) – each year, from tiny independents to the latest big-brand outposts. We believe that diversity is what makes contemporary travel so dynamic, and that large chains have much to learn from small independents, and vice versa. Our supplier split is about 60% independent and 40% branded - this need for balance is also why we offer space and stands on the L.E. show floor to all hotels with contemporary credentials, regardless of size. In terms of sustainability, it's more front of mind than ever. We're conscious of waste, so in 2024 only fully recyclable 'corn' water cups will be offered on the show floor. We won't be providing tote bags this year, instead encouraging the collective to bring their own to be customized and screen printed on the showfloor in collaboration with Urban Worldwide. ALL RUMOURS, I’M AFRAID! Why was Miami chosen as the location for L.E/Miami? Is there any chance that the location will change one day? I heard that it might move to Portugal... All rumours, I’m afraid! We did host a retreat in Lisbon a few years back, and it’s definitely in sync with the L.E/ vibe. And obviously, our collective come from every continent on earth – we’re a truly global community. But we don’t currently have any plans to move away from our namesake. We selected Miami as our home – and it will remain so – for several reasons: it’s a global hub of cultural happenings, from Art Deco to Art Basel to the Grand Prix; it’s got a large international airport and iconic hospitality presence. Above all, it’s a city that is constantly reinventing itself to remain contemporary and future-facing. What would you say if I asked you to describe L.E/Miami in three words? Curated. Contemporary. Rebellious. ‘ L.E/Miami kitlesi trendleri takip etmez, TRENDLERİ TANIMLAR’ P URE Life Experiences, We Are Africa, Further East, Do Not Disturb ve SET gibi önde gelen platformların yaratıcıları olan Serge Dive ve Sarah Ball’un 12 yıl önce kurduğu L.E/Miami’yi tanımlamak için kısaca “seyahat sektörünün Art Basel’ı” deniliyor. Açılımı “limited edition” olan L.E/Miami’nin amacı trendsetter seyahat profesyonellerini bir araya getirmek ve böylece yeni bağlantılar ve fikirler oluşmasını sağlamak. Geçen yılki ilk L.E/Miami deneyimimden biliyorum. Katılımcılar ve markaların hiçbiri sıradan değildi. Tasarım ve deneyim vaat eden markalar ön plandaydı. Dahası L.E/Miami, kitlesini bir araya getirmeyi sıkıcı bir şekilde yapmaktan kaçınmıştı. Şöyle anlatayım: Miami Beach Convention Center’ın L.E Miami için ayrılmış bölümünün tam ortasında bir bar, üzerinde dev bir led ekran ve onun karşısında ise dj kabini vardı! Toplantılar boyunca müziğin sesi minimum seviyeye iniyor ama mola verildiği anlarda anında parti moduna geçiliyordu. Peki L.E/Miami organizasyonuna kimler, nasıl katılıyor? Süreç nasıl işliyor? Merak edilen tüm soruları 19 mayıs pazartesi günü başlayacak L.E/Miami öncesi Event Direktörü Zahava Abend’e sordum. BU YILKİ L.E/ MIAMI KATILIMCI SAYISI AÇISINDAN ŞİMDİYE KADARKİ EN BÜYÜK ETKİNLİK Bu yıl L.E/ Miami 12. yıldönümünü kutluyor. Lifestyle seyahat markalarını 'yaratıcı sınıfı' temsil eden etkili alıcılarla bir araya getirmek için kurulan fuar, 12 yılda bu iddialı manifestosunu ne kadar yerine getirebildi? Ana şirketimiz This is Beyond ve L.E/Miami'nin CEO'su ve Kurucusu Serge Dive, Richard Florida'nın 2002 tarihli “Yaratıcı Sınıfın Yükselişi” adlı ufuk açıcı kitabını okuduktan sonra bu programı tasarladı. Deneyimsel seyahat için benzersiz bir konsept olan PURE Life Experiences’i oluşturduktan sonra çağdaş seyahatin ve yaratıcı kişiler için seyahat deneyimi tasarlayanların da benzer bir alana ihtiyacı olduğunu hissetti. L.E/Miami en başından beri kararlı bir şekilde isyankâr oldu. Tabiri caizse, bir anti-ticaret gösterisi! Başlangıçtan bu yana en büyük hedefimiz, L.E/Miami'nin lifestyle konaklama sektörü için önde gelen lüks ticaret etkinliği olmasıydı, ismimiz gibi 'sınırlı sayıda' kalarak… Bu konuda başarılı olduk. Bu yılki L.E/Miami, katılımcı sayısı açısından şimdiye kadarki en büyük etkinlik ve sınırları zorlama konusunda amacımız her zaman tekerleği yeniden icat etmek ve her yıl bir şeyleri sarsmak! Çünkü L.E/Miami kitlesi trendleri takip etmez; onları tanımlar, bu nedenle bir sektör etkinliği olarak yeniliklerin ön saflarında yer almamız son derece önemli. İnsanların Zoom veya Teams üzerinden toplantı yapmaya alıştığı yeni dijital dünyada, L.E/Miami'nin katılımcılara sunduğu en büyük avantaj nedir? Misafirperverlik doğası gereği sosyaldir. Kelimenin tam anlamıyla yüz yüze ilişkiler üzerine kuruludur ve L.E/Miami bu bağlantıları kolaylaştırmanın en iyi yolu. Dört günlük programa 45'e varan önceden planlanmış toplantıdan tutun da plansız karşılaşmalara kadar mümkün olduğunca çok ağ kurma etkinliği sığdırıyoruz. Aslında, fuarın ilk günü yapılan Open House, serbest akışlı ağ oluşturma, yeme-içme ve müthiş bir konuşma ve atölye çalışması dizisiyle dolu tam günlük bir festival. İster fuar alanında kahve içerken, ister akşam etkinliklerinde ya da öğle yemeğinde olsun, L.E/'de günün (neredeyse) her saati yeni biriyle bağlantı kurmak için yeni bir fırsat var. Sanal bir fuarla asla kıyaslanamayacak bir şey bu. Diğer sektörler için belki, ama seyahat için değil. L.E/ EKİBİ YILIN 361 GÜNÜNÜ FUARIN KONUK LİSTESİNİ OLUŞTURMAK İÇİN HARCIYOR! L.E/ Miami katılımcılarını hangi kriterlere göre seçiyor? L.E/ ekibi zamanının çoğunu -yılda 361 gün!- fuarın konuk listesini oluşturmak için harcıyor. Fuara kabul edilmeden önce her muhtemel alıcı veya katılımcı, L.E/Miami için doğru eşleşme olduğundan emin olmak için yıllık gelirlerini, süit rezervasyonlarının yüzdesini ve müşteri listesi gibi önemli verilerini paylaşarak kapsamlı bir başvuru sürecinden geçiyor. Daha sonra katılımcının çağdaş seyahat kimlik bilgilerini üç kez kontrol etmek için kişisel olarak ulaştığı referansları göndermesi gerekiyor. Bu hassasiyet ve titizlik, şovun inanılmaz derecede küratörlü olduğu ve içerde yer almanın her zamankinden daha zor olduğu anlamına geliyor. Nitekim küratörlük, yaptığımız işimizin n çok zaman harcadığımız kısmı ve L.E / Miami konuk listesini bu kadar ilgili kılan da bu USP. Kimler bu listeye giriyor? Bir otel veya alıcıyı 'L.E/' yapan şey soyuttur, ancak onu gördüğünüzde anlarsınız! Bijoux bağımsızlarından çok uluslu markalara kadar, ilerici, yenilikçi ve belki de en önemlisi, ister programlama ister yeme-içme veya iç tasarım yoluyla olsun, yaşam tarzı ve kültüre bağlılığını gösterebilen tedarikçiler arıyoruz. Alıcılar için ise belirli bir müşteri tabanına sahip kişi ve acentelerin peşindeyiz: Sanat ve yaşam tarzı endüstrilerinden HNW bireyleri için seyahat düzenleyenler - anlatacak büyüleyici bir hikâyesi olan kişiler… TEDARİKÇİ DAĞILIMIMIZ YÜZDE 60 BAĞIMSIZ YÜZDE 40 MARKALARDAN OLUŞUYOR L.E/ Miami'de çok sayıda oteli olan bir otel zinciriyle toplantı yaptıktan hemen sonra 8 odalı bir ekolojik Toskana oteliyle de toplantı yapmak mümkün. Bana kalırsa küçük eko-sürdürülebilir otel, büyük otelden daha sorumlu ve asi. Bu fuarda büyük ve küçük ölçekteki otelleri bir araya getirerek bir tür denge mi yaratmak istiyorsunuz? Bu yıl 600 katılımcı ve 625 alıcıyla bugüne kadarki en büyük fuarımızı yapıyoruz. Ama L.E/ Miami'nin ana fikrinin, çağdaş seyahatin en asi markalarını sergileme sözümüzün asla sulandırılmasını istemiyoruz. Ekibimiz sürekli olarak yeni ve heyecan verici oteller arayışında. Bu nedenle her yıl küçük bağımsızlardan en yeni büyük markalara kadar yıllık otel açılışlarını takip ediyoruz. Çağdaş seyahati bu kadar dinamik kılan şeyin çeşitlilik olduğuna ve büyük zincirlerin küçük bağımsızlardan öğreneceği çok şey olduğuna inanıyoruz. Tedarikçi dağılımımız kabaca yüzde 60 bağımsız ve yüzde 40 markalardan oluşuyor. Bu denge ihtiyacı aynı zamanda büyüklüğü ne olursa olsun çağdaş kimliğe sahip tüm otellere L.E/ fuar alanında yer sunmamızın nedeni. Sürdürülebilirlik ise her zamankinden daha fazla ön planda. İsraf konusunda bilinçliyiz ve bu nedenle 2024 yılındaki fuar alanında sadece tamamen geri dönüştürülebilir 'mısır' su bardakları sunulacak. Bu yıl bez çantalar dağıtmayacağız. Bunun yerine Urban Worldwide ile işbirliği yaparak, kitlemizi kendi çantalarını getirmeye teşvik edeceğiz. MAALESEF HEPSİ SÖYLENTİ! L.E/Miami için yer olarak neden Miami seçildi? Lokasyonun bir gün değişme ihtimali var mı? Portekiz'e taşınabileceğini duymuştum… Maalesef hepsi söylenti! Birkaç yıl önce Lizbon'da bir inzivaya ev sahipliği yapmıştık ve organizasyon L.E/ havasıyla çok uyumluydu. Açıkçası kolektifimiz dünyadaki her kıtadan geliyor. Çünkü biz gerçekten küresel bir topluluğuz. Şu anda Miami’den uzaklaşmak gibi bir planımız yok. Miami'yi evimiz olarak seçmemizin birkaç nedeni var. Art Deco'dan Art Basel'e ve Grand Prix'ye kadar kültürel etkinliklerin küresel bir merkezi. Büyük bir uluslararası havalimanı ve ikonik konaklama tesisleri var. Hepsinden önemlisi, çağdaş ve geleceğe dönük kalmak için kendini sürekli olarak yeniden keşfeden bir şehir! L.E/ Miami'yi üç kelimeyle tanımlamanızı istesem ne derdiniz? Kürasyonlu. Çağdaş. Asi.

Haziran 2020 | Seyahat | İzlanda Santorini’de uçurum kenarı süiti Yazı | Alp Tekin T atilde doğal konforun ve tasarımı sevenlerin hep aklında olan yerlerden biridir Coco-Mat Eco Residences. Yunanistan’ın Serifos Adası’nda bulunan Coco-Mat’ın, bulunduğu doğayla uyumlu doğal mimari anlayış gerçekten hayranlık vericidir. Ama Coco-Mat’ın bu yaz ilk kez kapılarını açan bir oteli daha var ki, sanırım Serifos’taki otel bir süreliğine unutulacak! Santorini adasındaki bir uçurumun içinde yer alan Nature Eco Residences. Uçurumun içinde derken, 15 süitten oluşan otelin bazı odaları gerçekten de uçurumdaki kayalığın içine oyularak yapılmış! Yani bir tür uçuruma inşa edilmiş modern mağaralarda kalınıyor desek yanlış olmaz. Üç tip süit var Nature Eco’da. Sunset, sunset private garden ve infinity residence. Özellikle 60 metrekarelik infinity residence tam anlamıyla kayanın içine inşa edilmiş. Tüm odalar deniz ya da volkan manzarasına sahip. Odaların bazılarında balkon, bazılarında teras ya da özel açık hava jakuzileri var. Süitler vintage dekorasyon ürünleri, toprak tonlarındaki ahşap ve el yapımı mobilyalarla dekore edilmiş. Odaların çizgisi tipik Santorini mimarisine özgü düz çizgiler, ustalıkla yapılmış keskin beyaz eğrilerden oluşuyor. Otelin mimarı George Zafiriou’nun üzerinde durduğu tek bir şey var, o da gösterişsizlik. Bir de en ilkel olana geri dönme. Bunda başarılı olduğu da gün gibi ortada… SEYAHAT | Kategorinin diğer yazıları İzlanda’nın Sırları Rota Karadeniz, hedef ‘doğal izolasyon’ Zamanın durduğu şehir: Harar Kyoto’da bir ‘ryokan’da kaldım Karavan tatiline dair merak ettiğiniz her şey Issızlığın ortasındaki 10 inziva oteli Açıl susam açıl: Marakeş Test sonucunu göstererek uçağa bineceğiz Asya’nın mistik kapalı kutusu: Myanmar Tsipouro içmeden o adadan dönmeyin! Issız kanyonun ortasında: Amangiri Mars'a gitmiş kadar oldum! Buenos Aires’te yapmanız gereken 20 seksi şey

Ekim 2021 | Seyahat | Vol V PIEMONTE’DE TRÜF AVI Yazı | Nalan Miri Sözer H er yıl ekim ayında yağan yağmurlardan sonra İtalya’da nefesler üç hafta boyunca “White Truffle” için tutuluyor. Ben de beyaz trüf ziyafeti çekmek ve köpeklerle çıkılan trüf avı heyecanını yaşamak için ikiz oğullarım Deha ve Yekta ile beraber her yıl soluğu Kuzey İtalya’nın Fransa sınırındaki Piemonte’de (Piedmont diye de geçiyor) alıyorum. “Yeni Toskana” olarak adlandırılan İtalya’nın bu bölgesi beyaz trüf mantarının yanı sıra dünyaca ünlü şaraplarıyla biliniyor. Bu nedenle maceracı gurmeler ekim ayından aralık başına kadar Piemonte’ye akın ediyor ve bağlar arasında kaybolarak Kuzey İtalya’nın rafine mutfağını deneyimliyor. Pastoral güzelliği ve verimli topraklarının aurasıyla insanı hemen etkisi altına alan Piemonte, tepeler üzerine kurulmuş Ortaçağ köyleri, uçsuz bucaksız nefis bağları, gurme restoranları ve ‘winery’leri ile heyecan veren bir destinasyon. Sessiz, sakin, iddiasız... Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

Eylül 2021 | Seyahat | Türkiye Mars’ta bir otel odasında kalıyormuş gibi AKANA Yazı | Alp Tekin Bu yazın sürpriz otellerinden biri oldu Bodrum Cennet Koyu tarafındaki Akana. Sezonu hayli geç, temmuzun ikinci haftasında açmasına rağmen Akana sezonu hızlı yakaladı ve özellikle ağustos sonundaki plaj partileriyle adından söz ettirdi. Akana’nın dikkat çeken özelliklerinden biri de kuşkusuz otelin tasarımıydı. Yuvarlak otel odaları Bodrum’da alışık olunan bir şey değil. Bu yüzden Akana’nın odaları kısa sürede ilgi çekti. Mars’ta bir otel odasında kalıyormuş hissi veren Akana’nın gri tonu baskın odalarının mimarisi CDW (Contemporary Design Works) tarafından yapılmış. Otelin yatırımcısı Çağdaş Holding bünyesindeki CDW ekibi Akana’nın nasıl oluştuğunu şöyle anlatıyor: “Dış mimaride parça-bütün ilişkisini temel aldık. İklimin canlılığı, doğal dokunun ihtişamı ve tarihin derinliğini dengeli bir şekilde harmanlamayı hedefledik. Ahşap, hasır ve doğal kumaşların ön planda olduğu bohem stili, çağdaş ve minimal bir lüks anlayışı ile birleştirdik. Odalarda ve otel genelinde ise hologram efektli ışıklandırma kullandık. Bu da Akana’yı taçlandıran konseptin gizemli bir parçası oldu. Kısacası Akana, misafirlerin hayatın tüm renklerini seyrederken, kendilerini dinleyebilmek, daha dingin bir an yakalayabilmek ve yenilenmek için aradıkları her şeyi bulacakları bir ‘içe dönme oteli’ olarak konumlanmış oldu”.

January 7, 2025 | VOL 17 SILENCE of the ALPS words Onur Baştürk photos Tijs Vervecken At the foot of Mont Blanc, nestled on the slopes of Courmayeur, House Montagna stands as a contemporary refuge shaped by nature’s rhythm. Once a humble mountain chalet, it has been reimagined by the Belgian collective Maison Osaïn into a place where simplicity and serenity define the experience of living. The structure, rebuilt almost entirely from local materials, opens directly to the alpine landscape — where light, texture, and silence become the true architecture. Strategically positioned at the edge of the ski slopes, the house balances rugged authenticity with refined craftsmanship. Inside, aged oak and soft grey concrete create a dialogue between warmth and restraint; each space flows naturally into the next, framing views of the valley and the peaks beyond. Behind this transformation stands Maison Osaïn, founded in 2022 by architect Thomas Maria Verschuren and designer Ann Butaye. A SANCTUARY ON THE MONT BLANC SLOPES — A PLACE TO EXHALE House Montagna is a renovated chalet that feels both authentic and new. How did you balance its mountain heritage with a contemporary language? We wanted to honor the spirit of the region — not replicate the past, but reinterpret it with integrity. The chalet was almost entirely rebuilt using local materials. Its exterior echoes traditional alpine homes: slate stones and timber-framed windows anchor it in its surroundings. For the interiors, we sourced aged oak planks that already carried traces of life. Their imperfections bring depth and authenticity. To balance the warmth of the reclaimed wood, we introduced rough concrete and microcement for the walls and floors — soft grey tones that let the timber breathe. It’s this contrast between old and new, rustic and refined, that gives the house its serene, timeless quality. A sanctuary carved into the Mont Blanc slopes; a place to exhale after a long day on the mountain. The project was conceived as a place to disconnect. How did you translate calm, simplicity, and slowness into spatial design and material choices? The project was conceived as a refuge — a place to disconnect and slow down. Given its modest footprint of 50 square meters per floor over three levels, the design focused on openness and flow. Built-in benches along the perimeter walls double as storage and accommodate functions such as en suite bathrooms. This keeps the central space open — light-filled, transparent, and connected. By avoiding corridors and partitions, a natural continuity emerges: visual connections, shifting perspectives, and a quiet dialogue between spaces. This openness nurtures awareness — of one another, of light, of the surrounding landscape. It’s an architecture of calm and connection. The material palette was deliberately restrained: wood and concrete. The warmth of timber meets the raw honesty of concrete. The natural hue of the wood asserts a gentle presence against the soft grey surfaces. This simplicity invites mental stillness — allowing materials to speak their own language, unadorned and unhurried. CONCRETE CAPTURES THE RAW STRENGTH OF THE PEAKS, WHILE WOOD ECHOES THE SLENDER TREES ALONG THE RIDGES, BRINGING WARMTH AND TACTILITY WITHIN The chalet stands at the edge of the slopes, surrounded by mountains. How did the landscape — its light, textures, and rhythm — influence your architectural and interior decisions? Perched at the edge of the slopes, the chalet lives in close dialogue with its surroundings. We believe architecture should bring nature as near as possible — not as a framed view, but as an experience that seeps into daily life. Concrete reflects the rawness of the peaks, their strength and permanence. Wood mirrors the slender trees tracing the ridgelines, adding warmth and tactility to the interiors. Together, they create a language that feels both grounded and serene — a tactile translation of the landscape itself. When the slopes fall silent at dusk, the mountain turns still. In that calm isolation, the chalet becomes a cocoon for reflection and shared presence. Its quiet simplicity invites closeness — a reminder that stillness is not emptiness, but depth. Maison Osaïn works closely with local artisans, artists, and partners. What does collaboration mean to you, and how do these creative exchanges shape the final atmosphere of your spaces? We see ourselves less as architects imposing a vision and more as curators of space, creating a framework in which others can bring their mastery to life. We deeply believe in the synergy that emerges when different disciplines meet. This openness means the process is never entirely predictable — and that’s what makes it exciting. The key is trust: finding partners who understand your philosophy and can interpret it through their own craft. For instance, we told the local carpenter we wanted to work with wood that already had a life behind it. He took us to his workshop, where he had gathered reclaimed boards, each with its own story. From these, he crafted the cabinetry, beds, and kitchen — pieces that carried warmth and history into the new space. Because the site was perched high on the mountain, sometimes only accessible by cable car or helicopter, the process was unpredictable. We often didn’t know exactly how things would look until they arrived. Yet every surprise was a good one. It’s in these moments — where trust meets craftsmanship — that the true soul of a project emerges. Natural and circular materials are central to your philosophy. How do you define sustainability in practice — beyond material selection — and how did this idea manifest in House Montagna? A sustainable home, to us, is one that remains relevant through time — not because it follows fashion, but because it embodies balance and permanence. Its simplicity gives it longevity. Its restraint gives it strength. In House Montagna, this philosophy guided every decision. The chalet draws from traditional mountain materials but reinterprets them through a contemporary lens. It feels both rooted and renewed — honest and enduring. THE TURNING POINT WAS DEEPLY PERSONAL Maison Osaïn brings together two perspectives — architecture and design, logic and emotion. How do you divide roles when working together on a project? Does the process merge naturally? When a man and a woman design together, both the masculine and the feminine find their way into the space. That duality lies at the heart of Maison Osaïn — structure and softness, reason and intuition, function and feeling. Although it might seem the opposite, Ann is often the more practical one when it comes to planning. She designs from lived experience — thinking about flow, comfort, and how people truly inhabit a space. I tend to start from concept — from atmosphere, proportion, and the emotional resonance of an idea. Ann’s touch defines a home’s warmth and sense of belonging, while I focus on its technical and architectural framework. Material and color decisions are always shared — a dialogue where instinct meets precision. Maison Osaïn was born from a desire to give deeper meaning to the idea of home. What led you to create this platform, and what values guide your work today? The turning point was deeply personal. When Ann fell ill, we were confronted with life’s fragility. Caring for one another became a quiet ritual that reshaped our idea of home — extending beyond emotion to what we surround ourselves with, from nourishing food to honest, tactile materials. This experience shaped our philosophy: natural materials, chosen with intention, create spaces where people can truly thrive. Color, texture, and scent are not decorative but essential — awakening the senses and calming the mind. Our work is guided by a set of values we defined early on: care, stillness, sincerity. Nature as a compass. Beauty as a language. A home that quietly nourishes the soul. If you had to describe the essence of Maison Osaïn in one sentence — not as a brand, but as a way of living — what would it be? As our baseline says: Sincere living. To us, that means living with intention — surrounded only by what feels true and meaningful. It’s about embracing simplicity not as absence, but as depth. Creating spaces that breathe honesty, warmth, and quiet strength. Sincere living is not just a design philosophy — it’s a way of being: gentle, grounded, and deeply human. - The full story is featured in Vol.17 - Print VOL XVII - 2025 ₺1.000,00 Price Add to Cart

December 2024 | Travel ANTWERP’s HIDDEN HAVEN a u g u s t words Onur Baştürk When I hopped into a taxi at Antwerp’s central train station heading to August, the driver started chatting without me even asking: “Your hotel is right where all the different neighborhoods meet. On one side, there’s the Orthodox Jewish quarter, right across is the Arab neighborhood, and just nearby, you’ve got the Turkish community”. Once I stepped out of August and went for a walk, I saw he was spot on—the hotel really is nestled right in the middle of all these vibrant neighborhoods, in an area also known as the Green Quarter. When I hopped into a taxi at Antwerp’s central train station heading to August, the driver started chatting without me even asking: “Your hotel is right where all the different neighborhoods meet. On one side, there’s the Orthodox Jewish quarter, right across is the Arab neighborhood, and just nearby, you’ve got the Turkish community”. Once I stepped out of August and went for a walk, I saw he was spot on—the hotel really is nestled right in the middle of all these vibrant neighborhoods, in an area also known as the Green Quarter. In fact, August’s founder and owner, Mouche Van Hool, had envisioned this kind of interaction from the very beginning. Reflecting on the hotel’s fifth anniversary, she says: “Bringing locals and hotel guests together is something I always love when I travel. With August, that’s exactly what I wanted to create—a space for encounters, but also a place that feels like a warm embrace.” And she’s absolutely right about that “embrace.” The moment I walked into the hotel lobby, I thought, “This place feels like a sanctuary, an oasis.” Especially when I spotted the bar to the right of the reception! It’s located in what used to be the chapel of the old monastery, and its combination of grandeur and understated simplicity is nothing short of breathtaking. Right next to it, the restaurant stretches along a long, narrow corridor beneath a sleek black steel and glass roof. I didn’t get the chance to fully experience the restaurant, curated by head chef Gerd Govaerts, but I did sit at that stunning bar, sipping on a margarita while trying the Beef Bun and North Sea Crab Salad. Both were absolutely delicious—fresh, flavorful, and satisfying. A MODERN MEDITATIVE HAVEN August opened its doors in 2019, and its design is the work of Vincent Van Duysen, the legendary architect known for his mastery of “silent luxury.” With August, he’s created what he describes as “a modern meditative haven”—a place where the spirit of historic Belgian architecture meets a sleek, modern sensibility. It’s also a love letter to craftsmanship; everything, from the cabinets to the light fixtures, is custom-made. As for the rooms... I stayed in room 10 on the second floor. The first thing I noticed was the beautiful wooden ceiling panels—perfectly preserved and full of character. They give the room a warm, chalet-like feel. Sleeping under that ceiling at night was an experience in itself—simple, cozy, and utterly peaceful.

September 16, 2025 | VOL 16 MILOS, in SLOW MOTION words Nicolas Vamvouklis photos 1-Courtesy Domes White Coast Milos, 2-Onur Basturk, 3- Emre Doğru There’s an island in the Cyclades where the landscape resembles sculpture, the sea turns turquoise in unexpected coves, and the food tells stories of salt, earth, and sun. Milos is not just beautiful—it feels self-authored, as if shaped by nature with a designer’s eye. Lying quietly in the Aegean, Milos has slowly become a discreet magnet for those in search of elemental luxury. Artists, architects, and travelers with a taste for the unpolished are now coming here not only for the beaches, but for the feeling—of openness, of texture, of something rare. The island is shaped like a horseshoe, its topography defined by its volcanic origin. This geological past has endowed Milos with mineral-rich cliffs, soft sandy arcs, and rock formations that flirt with abstraction. What sets it apart is its refusal to be flashy. It doesn’t overperform. It simply is—and that is its greatest seduction. THE SHAPE OF A PLACE Your introduction to Milos will likely be Adamas (or Adamantas), the main port. The town is modest, a bit sleepy around the edges, but it holds a few key ingredients for settling in: shaded cafes, car rentals, pharmacies, and bakeries for that essential morning spanakopita (a traditional pie made with spinach and feta cheese). From there, roads fan out across the island toward beaches, villages, and viewpoints that seem to unroll slowly, like scenes in a slow cinema. Drive north, and you reach Plaka—the capital and perhaps the most picturesque village on the island. Its alleys are tight, its walls blindingly white, and the light, especially near sunset, hits like a filterless dream. A climb to the old Venetian Castle rewards you with one of the finest sunsets in the Aegean. Below Plaka, the seaside villages of Klima, Mandrakia, and Firopotamos offer another kind of magic. These tiny, postcard-like settlements are defined by their syrmata—brightly painted boat garages nestled into the rocks. Fishermen once used them to store their vessels, but today some have been turned into holiday homes, their facades cheerful in red, yellow, green, and blue. They’re impossibly photogenic and oddly calming, as if color and rhythm could soothe the soul. WHERE THE SEA WRITES THE STORY But Milos is, above all, about water. The island boasts more than 70 beaches—a staggering variety for its size. The most iconic is Sarakiniko. Here, white volcanic rock has been carved by wind and sea into smooth, lunar curves. The absence of vegetation and the glare of the sun bouncing off the chalk-white surfaces create an otherworldly experience. Visitors don’t just swim here—they wander, climb, sit, stare. It’s as much a landscape as a seascape. Then there’s Firiplaka, where rose-colored cliffs tower above shallow turquoise waters, and Tsigrado, reachable only by a rope and ladder descent through a cleft in the rock—a small price for what feels like a private Eden. For a full experience of Milos’s coastline, book a boat to Kleftiko. Once a pirate hideout, it is a collection of sea caves, rock arches, and sapphire pools accessible only by water. Here, swimming feels ceremonial! TRACES OF THE PAST Milos also holds a quiet pride in its ancient heritage. The island is the birthplace of the Venus de Milo, the famed statue of Aphrodite now residing in the Louvre. Discovered accidentally in 1820 by a farmer near the village of Trypiti, the sculpture remains a powerful symbol of classical beauty. For a glimpse into this and more, the Archaeological Museum in Plaka houses Cycladic figurines, Roman relics, and a faithful plaster cast of the original goddess herself. FLAVORS OF THE AEGEAN If nature is the dominant force on Milos, food is its elegant reply. The island’s culinary scene balances simplicity and sophistication with ease. Traditional taverns still thrive, but in recent years, a handful of standout restaurants have elevated the offer—making dining part of the island’s deeper charm. The most talked-about address right now is Makris Restaurant, located within Domes White Coast Milos, perched above the sea on the island’s northwestern edge. Led by chef Petros Dimas, whose résumé includes stints in Michelin-starred kitchens, Makris has carved out a reputation for refined Greek cuisine with a contemporary sensibility. Dimas doesn’t obscure local ingredients but highlights them—red mullet is served with fennel and citrus, squid is delicately grilled and paired with smoked eggplant, while desserts play on Greek nostalgia with elegant restraint. The setting is equally arresting: a sleek, whitewashed terrace that overlooks the coast’s moonlike terrain. In Tripiti, another standout is Barriello, a sophisticated taverna housed in a 19th-century building. The setting is all stone arches and soft candlelight, but the kitchen is firmly contemporary. Local fava with capers, seafood pasta with saffron, and inventive vegetarian plates round out a menu that changes often. The wine list is Greek and proud—spotlighting organic and natural bottles from small producers. For those drawn to places with a lived-in, almost bohemian charm, Oh Hamos! near Adamas is a must. Run by a local family, this tavern is known for growing its own produce, making its own cheese, and hand-writing its menus with endearing commentary. Dishes are hearty—think goat with rosemary, baked aubergines, and stuffed zucchini blossoms. The shaded terrace, buzzing with conversation and shaded by trees, encapsulates a version of Greece that is unpretentious and deeply satisfying. Seafood lovers should also consider Medusa, in the tiny fishing village of Mandrakia. Tables are perched on the rocks just above the water. There’s no booking system—you come, you wait, you eat what the fishermen brought in that morning. Grilled octopus, marinated anchovies, and fried calamari are served simply but perfectly. The vibe? Slow and salt-kissed. Cafés and bars on the island tend to lean casual, but you’ll find thoughtful aesthetics in places like Aggeliki Ice Cream Shop in Adamas—a family-run spot serving fresh fig gelato, and Utopia Café in Plaka, a prime spot for a sundown cocktail with sweeping views. TIME SLOWS Accommodation on the island reflects the same understated elegance. Many properties have embraced Cycladic minimalism—white tones, natural textures, hand-crafted details. At the top end, Skinopi Lodge offers sculptural villas set into the cliff, almost invisible from afar. Closer to the port, Salt Suites & Executive Rooms in Pollonia deliver design-minded comfort a few steps from the sea. Domes White Coast Milos, where Makris Restaurant is located, merges boutique luxury with earthy aesthetics—all neutral palettes, rough stone, and clean lines. Unlike some islands that invite you to “do,” Milos encourages you to “be.” Sit longer, swim slower, eat better. Its magic lies not in spectacle, but in attention. You don’t rush Milos—and it doesn’t rush you. You find yourself seduced not by curated experiences, but by elemental ones: the warmth of a rock under the sun, the quiet at dusk, the crispness of a tomato just picked. For travelers with a sensitivity to design, to mood, to space, Milos is an island that offers something increasingly rare: room to breathe. for more Print VOL XVI - AEGEAN & MEDITERRANEAN 2025 Out of Stock Add to Cart

February 2025 | VOL 14 HOLISTIC STAY words Alp Tekin The sun of the Canary Islands casts dreamy shadows over the palm-lined Arico Valley on the southeastern coast of Tenerife. A warm breeze rustles through the lush lavender, rosemary, and cypress bushes, filling the air with a delightful aroma. There’s hardly a soul in sight—just a cluster of traditional houses surrounding EcoHotel El Agua. Nestled among expansive olive groves, EcoHotel El Agua is a stylish blend of design, integrative medicine, and sustainability. From the epigenetic test you take right when you arrive to the Wim Hof exercises before breakfast, everything is designed with a holistic touch. The hotel’s founder, Anthony Picq, has carefully restored a 200-year-old abandoned stone farmhouse and transformed the dry land into a lush oasis filled with olive, lemon, banana, and palm trees. With a passion for Hippocratic medicine, phytotherapy, and naturopathy, Anthony has also created a fantastic menu of treatments and programs for guests to enjoy during their stay. Anthony, how did you decide to create EcoHotel? What was your goal in building the hotel? More than a goal, creating EcoHotel is a mission for me. It's rooted in the philosophy of preventive medicine inspired by Hippocrates. My goal is to promote sustainability and holistic health in a space that reflects the principles of wabi-sabi, an aesthetic that celebrates beauty in imperfection. This hotel is designed to nurture both the environment and the well-being of our guests, creating a harmonious experience that aligns with these values. In our design process, we prioritized sustainability, ensuring that all materials and techniques are eco-friendly and in harmony with the surrounding environment. We also focused on creating versatile spaces that promote well-being and relaxation, allowing guests to immerse themselves in nature. The design embodies a wabi-sabi aesthetic that celebrates natural imperfection and fosters a sense of peace. Ultimately, our goal was to create a space that not only looks beautiful, but also supports the holistic lifestyle we advocate. You describe EcoHotel as “not just a hotel, but a search for a holistic way of life”. Could you elaborate on that? What is a holistic lifestyle, and what exactly do you promise your guests? When I say, "It's not a hotel, it's a search for a holistic way of life," I mean that EcoHotel transcends traditional hospitality. A holistic lifestyle encompasses a balanced approach to well-being, integrating physical, mental, and emotional health. It recognizes the intricate connections between our environment, our health, and our overall quality of life. At EcoHotel, we promise our guests an immersive experience that fosters this holistic way of living. This includes wellness programs that promote preventative medicine, sustainable practices that honor the planet, and soothing design inspired by Wabi-Sabi, which encourages mindfulness and appreciation of life’s imperfections. Our goal is to create an environment where guests can rejuvenate, reconnect with nature, and cultivate a deeper understanding of what it means to live in harmony. Through workshops, healthy dining options, and nature-inspired activities, we aim to empower our guests to embrace this holistic philosophy long after their stay. The food experience at the hotel is also noteworthy. Guests can choose between vegan, raw vegan, or vegetarian cuisine, all served in a unique cave setting. Can you provide more details about this dining experience? Yes, that's correct! At EcoHotel, we provide a unique food experience that emphasizes a farm-to-table philosophy, utilizing organic, seasonal, and locally sourced products. Our Ecochef, Kalo, is a true culinary artist, crafting what we define as healthy and delicious gastronomy. Guests can choose from vegan, raw vegan, or vegetarian cuisine, all thoughtfully prepared to highlight the flavors and nutritional benefits of the ingredients. Meals are served in a mystical cave setting, surrounded by the lush greenery of the tropical forest and complemented by a serene swimming pool with crystal-clear blue water. This transcendent dining experience is enhanced by a tranquil atmosphere, free from electromagnetic waves—only the gentle breeze and the serene silence of nature accompany you during your meal. Hotels like the EcoHotel, which are ecologically conscious and also serve as retreats, are on the rise. What changes do you foresee in the accommodation industry in the near future? The rise of eco-conscious hotels like EcoHotel reflects a broader shift in the accommodation industry toward retreats that prioritize well-being and a connection to nature. In the near future, I anticipate a growing demand for disruptive offerings that provide healing spaces where guests can truly connect, disconnect from the hustle and bustle of everyday life, and regenerate both body and soul. Travelers are increasingly seeking accommodations that offer beautiful architecture, healthy food options, and opportunities to learn about sustainable and healthy habits. This shift is moving away from the conventional all-inclusive resorts that often dominate the tourism landscape. While all types of tourism can coexist and share the market, there has been an extraordinary need over the past four years for new spaces that allow people to spend days immersed in therapies, enjoying good vibes and surrounded by exquisite gardens and natural beauty. I believe this trend will continue to grow as more travelers prioritize experiences that promote wellness, sustainability and a deeper connection to the environment during their stays. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 ₺970,00 Price Add to Cart

April 2024 | Travel TR BELOW WHAT to DO and WHERE to GO in SICILY words Onur Baştürk Sicily was one of the islands I wanted to visit for a long time. The fact that the second season of White Lotus was set in Taormina in Sicily made me want to go even more and finally I found myself in Catania after a two-hour Turkish Airlines flight. Now here are my Sicily notes... NOTO Sicily's most baroque town, Noto, used to be somewhere else. After an earthquake in 1693 left the original city in ruins, it was rebuilt nearby, and no expense was spared. The resulting city is described as: "There are thousands of lovely old towns all over Sicily and Italy. But none more charming than Noto". And one more thing: Sicilians find the people in Noto more noble. "Because", they say, "it's all about the attitude in the 'passeggiata'" (Passeggiata is a word for walking slowly down the street. A kind of swaying walk). Anyway, there is one more place to visit after seeing Noto: Ragusa. Try to arrive in Ragusa at noon and have dinner at Ciccio Sultano before the service closes. This is a restaurant in the "don't leave without tasting" category. After Ragusa, I visited Modica which is very close. They said the chocolate here is very famous. Maybe because I am not a chocolate lover or maybe because I visited Modica after Noto and Ragusa, I did not love Modica. But if you visit here, it is essential to stop by Antica Dolceria and buy chocolate. SYRACUSE Syracuse has become one of my favorite places. Especially Ortigia, the peninsula at the edge of the city. There are some delicious concept shops here, as well as an unforgettable restaurant: Apollonion Osteria da Carlo. They have a menu of only four dishes. And they are all very good dishes. TAORMINA See Taormina from the top, from Castelmola. If you have time, visit the village of Savoca. Then go back to the center and try these restaurants: Osteria da Rita, Osteria Santa Domenica, Tischi Toschi and Anciovi, the lunch-only restaurant at the Four Seasons, home of the White Lotus. PALERMO At first glance, the capital Palermo looks very neglected, but that changes once you get inside and explore its streets. Because the real Sicilians are here! Especially compared to Taormina, this place is not so touristic. In this respect, it is possible to mingle with the locals. The most popular bar is Hic! La Folie du Vin. It is a wine bar and they sell all the wines grown on the island by the glass. What's more, it's crowded both inside and outside and as I said, you instantly mingle with Sicilians and become a "local"... I will recommend two other Palermo restaurants that are always frequented by locals: Bocum and Sardina PastaBar. Two important buildings to see while walking in Palermo are The Palazzo dei Normanni and The Cathedral of Monreale. Both of these buildings are "Sicilian Romanesque". In other words, an eclectic fusion of western and Arabic architecture. It is also recommended to stop for an espresso at the Mercato il Capo, Palermo's famous open-air market, and the café Ojda. Before I forget: Dine at Locanda Del Marinaio in Cefalù, an hour from Palermo. WHERE TO STAY - At the Zash Country Boutique Hotel in the Catania region, in the middle of vineyards and at the foot of Etna. - At Villa Igiea, an early 20th-century palace, a splendid Art Nouveau design heritage. - At Dimora Delle Balze, a 19th-century estate turned into a chic boutique hotel with a restaurant called Lumia, 15 minutes from Noto and my favorite hotel on the island. * Bu seyahatteki katkılarından ötürü Sestri Lifestyle & Travel ’e teşekkürler Uzun süredir gitmek istediğim adalardan biriydi Sicilya. White Lotus’un ikinci sezonunun Sicilya’daki Taormina’da geçmesi gitme isteğimi daha çok kanatlandırdı ve sonunda iki saatlik THY uçuşu sonrası kendimi Catania’da buldum. Şimdi buyurun Sicilya notlarına… NOTO Sicilya’nın en barok kenti Noto, aslında eskiden başka bir yerdeymiş. 1693’teki depremden sonra orijinal kent harabeye dönünce yakın mesafede kent yeniden yeniden inşa edilmiş ve bunun için hiçbir masraftan kaçınılmamış. Sonuçta ortaya çıkan kent için şöyle deniliyor: “Sicilya ve İtalya'nın her yerinde binlerce sevimli eski şehir var. Ama hiçbiri Noto'dan daha sevimli değil”. Bir şey daha: Sicilyalılar, Noto'daki insanları daha soylu buluyor. “Çünkü” deniliyor, “Her şey ‘passeggiata’daki tavırla ilgili” (Passeggiata, sokakta yavaş adımlarla yürüyüp gezinmek için kullanılan bir kelime. Bir tür, salınarak yürümek). Noto’yu gördükten sonra uğranacak bir yer daha var: Ragusa. Ragusa’ya öğle vakti gelmeye çalışın ve servis kapanmadan Ciccio Sultano’da yemeğe oturun. Burası “tatmadan dönme” kategorisinde bir restoran. Ragusa’dan sonra çok yakın olan Modica’ya da uğradım. Buranın çikolatası çok meşhur dediler. Belki çok çikolata delisi olmadığımdan belki de Noto ve Ragusa’dan sonra gittiğim için Modica’ya pek bayılmadım. Ama buraya uğrarsanız Antica Dolceria dükkânına uğrayıp çikolata almak elzem. SYRACUSE Syracuse ya da bir diğer seslenişiyle Sirakuza en sevdiğim yerlerden biri oldu. Özellikle kentin ucundaki yarımada Ortigia. Burada çok nefis konsept dükkânların yanı sıra unutulmaz bir restoran da var: Apollonion Osteria da Carlo. Sadece dört tabaktan oluşan bir menüleri var. Hepsi de birbirinden iyi tabaklar ve euro ödemenize rağmen fiyatlar İstanbul’daki popüler bir restorandan daha ucuz. TAORMINA Taormina’ya önce en tepeden, yani Castelmola’dan bakın. Vakit kalırsa Savoca köyüne uğrayın. Sonra da merkeze dönüp şu restoranları deneyin: Osteria da Rita, Osteria Santa Domenica, Tischi Toschi ve White Lotus’un mekanı Four Seasons’ın sadece öğlenleri açık olan restoranı Anciovi. PALERMO Başkent Palermo ilk bakışta çok bakımsız duruyor, ama içine girip sokaklarını keşfedince durum değişiyor. Çünkü gerçek Sicilyalılar burada! Özellikle Taormina’ya göre burası o kadar turistik değil. Bu açıdan lokallerle kaynaşmanız mümkün. En popüler barı açıklıyorum: Hic! La Folie du Vin. Bir şarap barı ve adada yetişen tüm şarapları kadeh olarak satıyorlar. Dahası, hem içerisi hem de dışarısı kalabalık ve dediğim gibi Sicilyalılarla anında kaynaşıp “lokal” oluyorsunuz… Hep lokallerin gittiği iki Palermo restoranı daha önereceğim: Bocum ve Sardina PastaBar. Palermo’da yürüyüş yaparken görülmesi gereken iki önemli yapı ise The Palazzo dei Normanni ve The Cathedral of Monreale. Bu iki yapı da “Sicilian Romanesque”. Yani batı mimarisi ile Arap mimarisinin eklektik bir füzyonu. Palermo’nun meşhur açık hava pazarı Mercato il Capo ve Ojda isimli kafede espresso molası vermek de ayrıca tavsiye. Unutmadan: Palermo’ya bir saat uzaklıktaki Cefalù’daki Locanda Del Marinaio’da yemek yiyin. NEREDE KALMALI - Catania bölgesinde, Etna’nın eteğinde yer alan Zash Country Boutique Otel’de. - 20. yüzyıl başlarında bir saray olan, görkemli bir Art Nouveau tasarım mirası olan Villa Igiea’da. - 19. yüzyıldan kalma bir mülkün şık bir butik otele çevrilmiş hali olan, Lumia isimli restoranı ayrıca nefis, Noto’ya 15 dakika uzaklıkta, adadaki en favori otelim olan Dimora Delle Balze’de.

Matt Damon’ın oynadığı Marslı (The Martian) filmi sonrası daha da popüler hale gelen bir çöl Wadi Rum.  ​ Kum vadisi anlamına gelen Wadi Rum, Ürdün’ün güneyinde, Akabe’ye 40 kilometre uzaklıkta bir doğa harikası. Wadi Rum’un şöhretinin nedeni Mars yüzeyini andıran kızıl kumları, kayalıkları elbette. Buranın Marslı filminde neden set olarak kullanıldığını oraya gidince daha iyi anlıyorsunuz.    Gerçekten de vadinin iç taraflarına doğru ilerledikçe Mars yüzeyinde geziniyormuş gibi hissediyor insan. Çok acayip bir duygu!  Artık ya filmin yoğun etkisi ya da Mars’a karşı son dönemde gelişen popüler ilginin engellenemez hali. O kızıl kumların üzerinde gezinirken başka türlü bir havaya giriyorsun.    Bu Mars efektinin bir sonucu olsa gerek, Wadi Rum’da konaklamak isteyenler için yapılan kamp alanlarına balon kabinler (nam-ı diğer “bubble dome”) kondurulmuş. Bu balon kabinlerin alamet-i farikası tabii ki yattığın yerden gökyüzünü görebilmen. Doğayla bütünmüşsün gibi hissettirmesi. Yani alabildiğine şeffaf oluşu… Bir de tabii kendiliğinden uzay istasyonu efekti vermesi!   Son yıllarda çok moda olan bu balon kabinler dünyanın dört bir tarafında var aslında. İspanya’dan Avustralya’ya, İzlanda’dan Kanada ve Meksika’ya kadar...Sırf bunlarda kalmak için aylar öncesinden rezervasyon yaptıran var. Bir tür yeni deneyim çılgınlığı bu yani. ​ Peki o balonun içinde konaklamak nasıl bir şey?  ‘Aicha’ (@aichaluxury) adlı kamptaki balonda sadece bir gece kaldım ama şunları söyleyebilirim: Sanki çölün ortasında yatıyormuşum gibiydim.  Bir ara kuvvetli bir rüzgar çıktı. O garip uğultuyu iliklerime kadar hissettim!Sonra şakır şakır yağmur yağdı. O an dedim ki, galiba bu balonu sel alıp götürecek! Korkmadım desem yalan olur! Sabaha karşı ise yıldızlar göründü, ki o kısım nefisti işte… ​ Aicha dışında bir de Suncity Camp (@suncity_camp) var. O da biraz daha konforlu bir kamp. Ama her ikisinin de mantısı aynı: Konforlu bir balon kabin ya da çadırda gelenlere kızıl çöl deneyimini yaşatmak! ​ Benim kaldığım Aicha’da:    - Sabah saat 05.30 sularında kalkıp gün doğumunu izlemeye götürdü kampın çalışanı bedeviler. Arabalarla bir bir kızıl tepeye gittik. Sabah sabah bir tepeye tırmandık. Ama gün doğmaya başlayınca manzara olağanüstüydü!    - Sabah ve gece çok serin olduğu için dev bir kürk kaban veriyorlar. Onunla dolaşmak bile fantastikti!    - Gelelim eğlenceye! Çölün ortasında bedevilerin müziği eşliğinde çılgınca dansedeceğimi söyleseler inanmazdım, ama oldu! Hayatımda en çok eğlendiğim gecelerden biriydi. Bir süre sonra çöl soğuğuna aldırmadık, bedevilerin çaldığı canlı müzik eşliğinde deliler gibi dansedip göbek attık!  ​ Unutmadan:    - Wadi Rum’a gitmek için Amman ya da Akabe’ye uçabilirsiniz. Akabe daha yakın. Amman’dan Wade Rum arabayla iki ila üç saat sürüyor.    - Petra’yı görmeden dönmek olmaz. Wadi Rum’a çok yakın Petra. Günübirlik gidip dönülebilir.  January 2024 | TRAVEL TR below BEACH CLUB on TOP of the MOUNTAIN words Joel Nunez-Smith photos Gray Malin Could there be a beach club on top of the mountain? Of course it can! It could very well be! There is no sand at Aspenx Beach Club designed by Gray Malin, but there is more. Magnificent views of the Highland Bowl and Elk Range, the wonderful contrast of bright red&white stripes on white snow and a vintage atmosphere inspired by beach clubs in Miami. Aspenx opens its new season as of the end of this month. This mountain beach club, which has a ticketed entrance fee, is open on Fridays and Saturdays. Dağda beach club olur mu? Gayet olabilir! Gray Malin’in tasarladığı Aspenx Beach Club’ta kum yok ama fazlası var. Highland Bowl ve Elk Range'in muhteşem manzarası, kırmızı parlak çizgilerin beyaz kar üzerindeki şahane kontrastı ve Miami'deki beach club’lardan ilhamla yaratılan vintage atmosfer. Aspenx, ocak sonu itibariyle yeni sezonunu açıyor. Giriş ücreti biletli olan, dj performanslarıyla eğlencenin doruğa çıktığı bu dağ beach club’ı cuma ve cumartesi günleri açık. Bazen pazar günleri de…

Mart 2022 | Seyahat | İtalya NAPOLİ’DE BİR GÜN Yazı ve Fotoğraflar | Sezgi Olgaç 07.00 “O Sole Mio” “Ne güzel şey güneşli bir gün Hava ne dingin fırtınadan sonra Ama başka bir güneş var ki O benim güneşim; Senin yüzünde.” Fırtına ve güneşi, kaos ve dinginliği, düşle gerçeği bir çiçek dürbününden bakar gibi izlediğim bir şehirden söz edeceğim size. Evet, burası herhangi bir şehir değil. Mergellina’da yüksek bir noktadan Napoli’de günün doğuşunu izlerken bunu daha iyi anlıyorum. Güneşin ilk ışıkları Vezüv’ün koynundaki kırılgan bir sevgilinin yüzünü aydınlatır gibi dökülüyor şehrin üzerine. Napoli için yazılmış eski, yeni tüm şarkılar kulağıma birer birer çalınıyor. Bir amfitiyatro gibi denizin kıyısına yerleşmiş bu şehirde baş başalığımızın tadını çıkaracağımız yeni günü karşılıyoruz. 08.00 Gran Caffè Gambrinus Belle Époque dönemine doğru yola çıkmanın tam saati. Piazza Trieste e Trento’daki tarihi Gran Caffè Gambrinus’ta içeceğim bir fincan espresso çıkaracak beni bu yolculuğa. 1860 tarihli bu zarif barda tüm baristalar şık, tüm masaların üzerinde vazoda birer karanfil. Napolililer espressoyu sohbete katık edercesine, acelesiz ve ayaküstü içiyorlar. Napolili olmadığım yüzümden okunmuyormuş gibi ben de kahvemi barda, ayaküstü içiyorum. Oscar Wilde, Ernest Hemingway, Jean Paul Sartre’ın yollarını düşürdüğü, nice Canzone Napoletana’ların sözlerinin kâğıtlara döküldüğü bir yer burası. Napoli’yi bir de zaman tünelinden geçer gibi, yüzyıllar arasında mekik dokuyarak gezmek isterdim diye düşünüyorum. Kahvemi içip biraz daha hayal kurduktan sonra Piazza Plebiscito’nun güneşli kalabalığına karışıyorum. 09.00 Düşle gerçeğin arasında: Palazzo Reale Günün 24 saati önünden geçen kalabalıklardan içindeki cevherleri saklamayı başaran Napoli Kraliyet Sarayı’ndayım. Mermer merdivenleri adım adım tırmanıyor, yüksek tavanlara bakarken başımın dönmesine, nefesimin kesilmesine aldırmıyorum. Bu bembeyaz duvarlar, kusursuz heykeller bana şu sözleri fısıldıyor: Bu şehir bir zamanlar krallar ve kraliçelerin şehriydi. Etkileyici giriş kat ve merdivenlerden sonra koridorlar ve odaların labirenti içinde kaybolarak Bourbon kral ve kraliçelerinin dünyasına dalıyorum. Görkemli salonlar, yemek odalarından sonra sarayın içinde yer alan opera salonu Teatrino di Corte’ye geçiyorum. Salon IV. Ferdinand ile Maria Karolina’nın evlilik kutlamasına da tanık olmuş. Duvarları süsleyen Apollo ve esin perilerinin heykelleri, salonun büyüsünü daha da artırıyor. 10:00 Tam ortasındayım: Spaccanapoli Şehrin nefes alıp verdiğini hissetmeye, kendine has karakterleriyle bugünün Napoli’siyle kucaklaşma vakti. Spaccanapoli gerçekten de Napoli’nin orta yeri. Kelime anlamının birebir karşılığı “Napoli’yi bölen” anlamına geliyor. Bu daracık, upuzun caddede yürürken her adımda başka bir sürprizle karşılaşıyorum. Napoli’nin efsanevi futbolcu Maradona ile olan sarsılmaz gönül bağı, Spaccanapoli’de kahvesini içtiğim Bar Nilo’da elle tutulur, gözle görülür hale gelmiş. Bu minicik kafenin duvarını süsleyen Maradona mabedi, unutulmaya yüz tuttuğu dönemlerde Napoli’ye iki İtalya Şampiyonluğu ve bir UEFA kupası şampiyonluğu hediye eden Maradona’ya adanmış küçük bir tapınak. Saç tellerinin durduğu küçük çerçevenin yanında, üzerinde 1991 yazan (Maradona’nın İtalya’dan ayrıldığı yıl) küçük bir şişe iliştirilmiş. Altında da “Napoli’nin Gözyaşları” yazıyor. Maradona’nın ardından Napolililerin döktüğü gözyaşlarını simgeliyor bu küçük şişe. Bu cadde üzerinde Napoli’nin sembolik lezzetlerinden ricotta peynirli enfes tatlısı Sofgliatella ve küçük simitlere benzeyen Taralli’yi ayaküstü tadıp Caravaggio ile göz göze gelmek üzere adımlarımı hızlandırıyorum. 11.00 Caravaggio’dan Banksy’ye Via dei Tribunali ve Vico dei Zuroli’nin kesiştiği yerde buluşacağız. Randevum Barok döneminin en iyi ressamlarından Michelangelo Merisi da Caravaggio ile. 1600’lü yıllarda bir hayır kilisesi olarak kurulmuş Pio Monte della Misericordia’dayım. Sessiz sedasız kiliseden içeri girdiğimde tam karşımda, 1607’den beri bu kilisenin altarında duran Caravaggio eseriyle göz göze geliyorum: Seven Works of Mercy. Keskin kontrasları, “chiaroscuro” tekniğinin derinliğini, aydınlık ve karanlığın mücadelesini uzun uzun izliyorum. Kilisenin hemen önündeki küçük meydanda karşıma çıkan Caravaggio graffitisi beni modern dünyaya geri çağırıyor. Bu zarif meydanı ve graffitiyi de fotoğrafladıktan sonra Piazza Gerolomini’ye ilerliyorum. Burada beni gerçek bir Banksy işi bekliyor: “Madonna with a Pistol”. Zarar görmemesi için cam bir panelle korunan bu çarpıcı işe bakıp Napoli’yle çok iyi anlaştığımızı düşünüyorum. 12.00 L’Antica Pizzeria da Michele “Ye, Dua Et, Sev”de Julia Roberts’ın canlandırdığı ana karakter Pizzeria Da Michele’ye gelir ve şöyle der: “Pizzamla ateşli bir ilişki yaşıyorum”. Burada ısmarladığım Pizza Margherita Doppia (Duble) Mozzarellamı yerken bu cümleyi tüm hücrelerimde hissediyorum. Dünyanın en ünlü müzelerindekine yarışır bir kuyrukta bekledikten sonra bu otantik mekandaki yemek deneyimim, en unutulmazlardan biri olarak hafızamda yerini alıyor. 13.00 Anlat Napoli “Merdivenli yolların kaç basamaktan oluştuğundan, kemer kavislerinin açı derinliğinden, çatıların hangi kurşun levhalarla kaplandığından söz edebilirim sana; ama şimdiden biliyorum, hiçbir şey söylememiş olacağım sonunda. Zira bir kenti kent yapan şey bunlar değil, kapladığı alanın ölçüleri ile geçmişinde olup bitenler arasındaki ilişkidir.” Italo Calvino’nun Görünmez Kentler kitabında okuyup her satırına hayranlık beslediğim bu sözleri Napoli’yi de çok iyi anlatıyor. 2000 yıllık bir şehir bu, “bir elin çizgileri” gibi geçmişin üzerinde barındırdığı izleri, Homeros’un Odysseia’sına kadar uzanıyor. Kirke’nin Odysseus’u yola çıkarken kendini Sirenlerin tehlikeli cazibesine karşı koruması için uyardığı sular, Napoli Körfezi’nin suları. Odysseus Napoli açıklarında Sirenlere rastladığında Kirke’nin önerisiyle mürettebatının kulaklarını balmumuyla kapatıyor. Odysseus’u şarkılarıyla etkileyemeyen sirenlerden Parthenope kendini sulara atıp kıyıya vuruyor. O zamanki adıyla Parthenope’nin, Napoli’nin hikâyesi de böyle başlıyor. Anlatacak binlerce hikâyesi olan bu şehirde geçmişin en çarpıcı izlerini birkaç saatliğine Napoli Arkeoloji Müzesi’nde, bir gün boyunca da Pompeii Antik Kenti’nde görmek mümkün. Napoli’yle olan aşkımız zamanla yarıştığından, beni bekleyen küçücük, güneşten damlamış bir parçaya benzeyen Procida adasına doğru yola çıkıyorum. 15.00 İhtiyacı olanlar için şiirler: Procida 45 dakikalık Aliscafo yolculuğum sonrası Napoli’den Procida’ya ayak basıyorum. Güneşten sararmış, pastel renkli cepheleriyle küçük, kutu gibi evlerin yan yana dizildiği kıyı şeridi bana hiç yabancı değil. Napoli ve Amalfi Kıyıları için yazılmış bazı rehberlerin kapaklarında Procida’nın fotoğrafı var. Aynı zamanda Napolili oyuncu Massimo Troisi’nin naif bir postacıyı canlandırdığı, Neruda’yla olan dostluğunu anlatan Il Postino filmine ev sahipliği yapmış bir ada burası. Filmin birçok sahnesinin çekildiği Marina di Corricella’da verdiğim tatlı ve kahve molasında, filmde geçen şu repliği hatırlıyorum: “Şiir onu yazana değil, ona ihtiyacı olana aittir.” Hemen yukarıda, Santa Maria delle Grazie Kilisesi’nin olduğu meydana vardığımda ise aniden bir başka filme ışınlanıyorum. Scooter’ı ile ‘Mongibello’nun yokuşlarından aşağı inen Dicky Greenleaf sanki tam karşımda. Yetenekli Bay Ripley filminin de kimi sahnelerinin çekildiği Procida’da yapılacak en güzel şey adaya yüksek bir noktadan bakmak. Kendini devasa bir kartpostalın ya da yalnızca ihtiyacı olanların okuduğu bir şiirin içindeymiş gibi hissetmek. 18.00 Ferrante’nin Ischia’sı Aynı günde hem Procida hem Ischia’yı görmek delilik olabilir. Seyahatlerin bizi alışkanlıklarımızın dışına çıkaran hikâyelerle güzelleştiğine inanan biri olarak rotamı tereddüt etmeden Ischia adasına çeviriyorum. Çok sevdiğim Napoli Romanları’ndan iyi tanıyorum Ischia’yı. Birçok Napolili gibi, Romanların kahramanları Lila ve Lenu da yaz tatillerini burada geçiriyor. Napoli Körfezi’ndeki en büyük volkanik ada olan Ischia, tıpkı Procida gibi uzun yıllar Capri ve Amalfi Kıyıları’nın gölgesinde kalarak daha az turist ağırlamış ve daha otantik kalabilmiş. Adaya Forio limanından varıp bu bölgede küçük bir kitapçı, limoncello molasına çağıran kafeler, sokak standları, bembeyaz kiliselerle dolu bir keşif turu yapıyorum. Adayı terkederken aklımda kalacak son imgenin Castello Aragonese’ye ait olmasını istediğim için bir başka limana, Ischia Ponte’ye geçiyorum. Aragonese Kalesi, MÖ 4. yüzyıldan beri aynı yerde duruyor. Benim için Yetenekli Bay Ripley ve HBO’nun Napoli Romanları adaptasyonu My Brilliant Friend dizisinden de tanıdık. Ischia, Roma döneminden kalma bu epik kalenin gölgesinde denize girmeyi de mümkün kılan büyülü bir ada. Birbirinden fotojenik plajları, ikonik şemsiyeleriyle Mezzatorre Hotel’i ve Giardini La Mortella botanik parkına gitmeyi, Ischia’yla bir sonraki buluşmamıza saklıyorum. 21.00 Teatro di San Carlo Kısa bir vapur yolculuğundan sonra Napoli beni romantik bir gün batımıyla karşılıyor. Günün son durağı, yaşayan opera binalarının en eskisi olan San Carlo Tiyatrosu. 1737 tarihli bu salondan 15 yaşındayken babasıyla buraya konser dinlemeye gelen Mozart da, İtalya sahnelerine ilk kez burada adım atan Leyla Gencer de geçmiş. Devasa tavanında Apollo ve Minerva’yı konuk eden süslemeleri, kraliyet locası, görkemli sahnesi, perdesi, sahnenin tam üzerinde, Kronos ve Sirenlerin akrep-yelkovanını elinde tuttuğu saatiyle burası adeta bir müze. Hem de opera salonu. Bu nedenle opera dinlemenin dışında rehberli turlara katılıp tarihçesini ve bilinmedik yönlerini öğrenmek de büyük bir keyif. 24.00 Via Partenope Madem Napoli’nin hikayesi Parthenope efsanesiyle başlamış, ben de günü Via Partenope’de, Castel dell’Ovo’yu, balıkçı teknelerini, Vezüv’ü, ayın Napoli Körfezi’ne yansıyan ışıklarını izleyerek bitirmeliyim. Adına yazılmış romanlar, söylenmiş canzone’ler, bestelenmiş operalar, uğruna dikilmiş kraliyet sarayları, heykeller, hakkında yüzyıllardır anlatılan efsaneleri düşünerek... Bu her şeyiyle “gerçek” ve bakmasını bilenler için “olağanüstü” şehri tanıdığıma bir kez daha sevinerek. Tamamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details No product

August 2024 | Travel TR BELOW UNCOVERING COOL VANCOUVER words Alp Tekin V ancouver has a reputation as one of the world’s most livable cities – with a beautiful setting and an enviable record in terms of healthcare, culture, environment, education, and infrastructure. Vancouverism is a trendy new socio- term, for a trendy new type of urban living ideal. It is based on a powerful sense of respect for the environment; for dynamic urban living; for the essence and importance of public spaces - and for the popularity of public transport. Which all adds up to a pretty compelling formula for the world’s disaffected city dwellers. But this utopian ideal also has its critics. Some argue that Vancouverism is merely about ‘building density’, while others complain it leads to social and economic inequality by raising the cost of living in the city. Whatever! Vancouver continues to set an example to other cities, particularly with its stance on climate change. The city has been endorsing effective climate action plans since the 1990s. Zero Waste 2040, a community-driven initiative, is one of the most impressive climate projects in the city. Tempted to move to the world’s most liveable city? Check out the coolest neighborhoods... DAVIE VILLAGE/WEST END Recognized for its seamlessly-integrated LGBTQ+ community, favorite haunts include Earnest Ice Cream, Caffe Mira, Honolulu Coffee, Elysian Coffee, Cardero Cafe, and Mary’s on Davie. Take time out to hunt for goodies in the stylish concept stores, like Wooden Spoon, Salt Spring, Biblio, The Archie and Little Mountain. KITSILANO Top choice of young professionals and families, with social hubs such as 49th Parallel Coffee and The Only Cafe. For Vietnamese culinary delights, visit La La Island, Head to the Noodle Man for ramen. And discover a wealth of local design treasures at 3204 W Broadway. GASTOWN Home to numerous edgy art galleries, innovative cafes, and boutiques. Enjoy great coffee at Revolver, Purebread, Propaganda, and Cafe Monaco. Eat well at Pourhouse, Water St Cafe, Meat & Bread, Di Beppe, Pidgin, L’abattoir, and MeeT. Discover unique goodies at The Latest Scoop, The Block, Artemisia Clothing and One of a Few. Have a cocktail at Bagheera, a speakeasy bar inspired by Rudyard Kipling’s The Jungle Book. Decorated with 19th and 20th century Indian and French references, Bagheera was designed by Bergman Design House, founded by Marie Solomon and Albin Berglund. Bagheera is accessed through a shop (also called Happy Valley Turf Club) where bets are placed on horse races. COMMERCIAL DRIVE A bohemian haven, the area’s daytime hotspots include Prado Cafe, Café Calabria, Commercial Street Cafe, and Cafe Deux Soleils. Popular dinner options include, Arriva Ristorante, Havana Vancouver, Biercraft and Tapas, and Famoso Italian Pizzeria. Check out the must-visit concept stores, like The Found & the Freed, People’s Co-Op Bookstore and Paranada Traders. UP AND COMING AREAS - MOUNT PLEASANT: Known for its flashy stores, eclectic restaurants and vibrant murals. Explore great concept stores like The Arbor Restaurant and Some Other Place. Refuel in Kudu, The Daily, Vintage Coffee, Burdock & Co, Old Bird, The Acorn Restaurant, and Published on Main. - RENFREW-COLLINGWOOD: Enjoy a melting pot of diverse dining options, ranging from Ruka Coffee to La Saison de Patisserie and Marui Bakery. EN YAŞANABİLİR ŞEHRİN cool MAHALLELERİ V ancouver’ın dünya çapındaki ünü malum: Bu şehir sağlık, kültür, çevre, eğitim ve altyapı alanlarındaki yüksek puanları nedeniyle her daim dünyanın en yaşanabilir şehirlerinden biri olarak seçiliyor. Dahası, “Vancouverizm” diye bir terim var. Vancouverizm, yeni tür şehir yaşamını tanımlamak için kullanılıyor. Hem kent mimarisi ve planlaması hem de şehir yaşamı için bir ideali temsil ediyor. Vancouverizm’in anahtar kelimeleri ise şöyle: Doğaya saygı, dinamik şehir yaşamı, kamusal alan ruhu, toplu taşımaya önemli ölçüde bağımlılık ve yeşil alanlar… Ama bu idealin eleştirildiğini de söylememiz gerek. Vancouverizm’in aslında sadece “bina yoğunluğu” olduğunu söyleyen de var, şehirdeki maliyetleri yükselttiği için sosyal ve ekonomik eşitsizliğe yol açtığına dikkat çeken de… Her şeye rağmen Vancouver ve Vancouverizm diğer şehirlere örnek olmaya devam ediyor. Özellikle de iklim konusunda. Çünkü 90'lardan bu yana Vancouver bir iklim eylem planı üzerinde çalışıyor ve bu konuda gerçekten lider. Ve gelelim bu ideal şehrin birbirinden farklı atmosferlere sahip cool mahallelerine… DAVIE VILLAGE/WEST END Özellikle LGBTİ+ topluluğuyla tanınıyor. Mahallenin gözde mekanları: Earnest Ice Cream, Caffe Mira, Honolulu Coffee, Elysian Coffee, Cardero Cafe ve Mary’s On Dave. Ayrıca Wooden Spoon, Salt Spring, Biblio, The Archie, Little Mountain isimli konsept dükkânları da uğramalık. KITSILANO Genç profesyoneller ve aileler arasında popüler olan bir mahalle. 49th Parallel Coffee ve The Only Cafe en iyi sosyalleşme noktaları. Vietnam restoranı La La Island ve noodle restoranı Noodle Man iyi restoranlar arasında. 3204 W Broadway ise lokal tasarım ürünlerin bulunabileceği bir dükkan. GASTOWN Galeriler, yenilikçi kafeler ve bağımsız butiklerin karışımını sunan bir mahalle. Revolver, Purebread, Propaganda ve Cafe Monaco; tavsiye ettiğimiz kafeler. Pourhouse, Water St Cafe, Meat & Bread, DiBeppe, Pidding and L’Abattoir ve MeeT ise bu mahallenin iyi restoranları. The Latest Scoop, The Block, Artemisia, One Of a Few ise uğranılması gereken konsept dükkânlar… COMMERCIAL DRIVE Bohem atmosferiyle tanınan bu mahallede gündüzleri takılmak için Prado Cafe, Cafe Calabria, Commercial Street Cafe, Cafe Deux Soleils’e, akşam yemeği için ise Arriva, Havana, Biercraft Tap and Tapas ve Famoso’ya uğranabilir. Bu mahallenin gözde konsept dükkanları ise şöyle sıralanıyor: The Found and the Freed, People’s Co-Op Bookstore, Paranada Traders. YÜKSELİŞTEKİ MAHALLELER 1. MOUNT PLEASANT: Gösterişli mağazaları, eklektik restoranları ve çarpıcı duvar resimleriyle tanınan bir mahalle. Uğranması gereken konsept dükkânları The Arbor ve Some Other Place. Popüler kafe ve restoranları ise şöyle: Kudu, The Daily, Vintage Coffee, Burdock&Co, Old Bird, The Acorn, Published on Main. 2. RENFREW-COLLINGWOOD: Bu mahalle farklı zevk ve tercihlere hitap eden restoran ve kafeler de dahil olmak üzere çok çeşitli yemek seçenekleri sunuyor. Mesela Ruka Coffee, La Saison de Patisserie ve Marui Bakery.

February 2025 | TRAVEL LISBON’s VIBRANT NEW CULINARY HOTSPOT Santa Joana words Onur Baştürk One of the most exciting and lively restaurants I’ve visited in Lisbon recently has to be Santa Joana. Opened in late October 2024, it is the flagship restaurant of the new Lisbon hotel by Locke, a brand with properties across major European cities, including London, Paris, and Berlin. Run in partnership with White Rabbit Projects, the restaurant is helmed by globally renowned chef and culinary director Nuno Mendes. Santa Joana blends Lisbon’s newfound energy with Portugal’s rich culinary history, offering a menu that showcases the country’s gastronomic traditions, evolution, and heritage—a true culinary journey through time. Sourcing ingredients from a vast network of farmers, producers, and artisans within a 300 km radius—including Wisdom Valley, Nutrifresco, and Carnes do Campo—the menu highlights the best of Portuguese land and sea. “One of the luxuries of working in Lisbon is having access to incredible ingredients,” says Chef Mendes, adding, “A few years ago, gastronomic language was barely present on our menus. Now, Lisbon is celebrating its produce and flavors on a whole new level.” SANTA JOANA’S SIGNATURE DISHES A tribute to traditional flavors, the standout dishes include Grilled Chicken with Pica Pau Sauce, Grilled Alentejo Pork Presa with Pickled Turnip & Roasted Walnut Sauce, Chickpea Fritters, Smoked Pork Chouriço, and Mussels from Sagres—all reflecting Portugal’s exceptional ingredients and culinary craftsmanship. 3 DISTINCT BARS CURATED WITH SPIRITLAND Santa Joana is more than just a restaurant—it’s also an ideal destination for parties, thanks to three uniquely designed bar spaces developed in collaboration with music and culture specialists Spiritland. It even hosted the Lisbon Art Weekend opening party, where an expat-heavy crowd transformed the atmosphere into something that felt distinctly New York. Upstairs, Bar Joana boasts an exciting wine selection, while O Pequeno, on the ground floor, stands out for its champagne and signature martini service. The cocktail menu features bold creations such as the Red Pepper & Tomato, made with ginjinha, red pepper, sun-dried tomato, and citrus, and the Apricot & Oolong, a whisky-based punch with apricot, oolong tea, fenugreek, and oat milk. A DESIGN ROOTED IN HISTORY Housed in a former monastery, Santa Joana’s interior is a tribute to Lisbon’s layered past. The space retains its original stonework and 17th-century architectural details, seamlessly integrated into a design-forward setting by the renowned studio Lázaro Rosa-Violán. The restaurant’s walls feature works by textile artist Carolina Vaz, Portuguese design studio Pareidólia, and ceramics atelier Grauo Cerâmica—each piece inspired by the building’s history and the archaeological discoveries made on-site.

Temmuz 2021 | Volume IV - Y A Z YAZZ COLLECTIVE Akdeniz’den çıkan zamansız konsept Yazı & Fotoğraflar | Onur Baştürk T urunç Pınarı ya da deniz haritalarındaki adıyla Pınaraltı Koyu. En basit tarifi şöyle: Fethiye’deki Hillside Beach Club’ın az ilerisindeki yan koy. Teknecilerin dilindeki konumu ise yıllardır aynı: Osman’ın Yeri. Osman Aydın’ın balıkçısına gelip salaş atmosferden etkilenen ve denizden çıkarılmış taze balığı tadanlar, her yaz en az bir kez buraya uğramayı alışkanlık haline getirmişti. Alışkanlığı giderek tutkuya dönüşen biri daha vardı, yapımcı Timur Savcı. Ünlü yapımcı beş yıl önce bu nefis koyu satın aldı. Bu yaz ise Turunç Pınarı’ndan yükselen yeni bir konseptle tanışacağız: Yazz Collective. Timur Savcı bu projede yalnız değil. Yaklaşık 20 yıldır turizm ve eğlence sektöründe olan Mehmet Can Uzun’la beraber çıkmış yola. Mehmet Can sürecin nasıl geliştiğini şöyle anlatıyor: “Amacım yeni bir marka yaratmaktı. Hayalim şuydu: Doğru konumlanmış bir butik otel zinciri kurmak. Global trendlere baktığımızda artık insanlar daha özel deneyimler yaşamak istiyor. Buna rağmen Akdeniz’den çıkmış Aman gibi bir marka da yok. Hedefim bunu gerçekleştirmek. Bir başka amacım da, Türkiye’de butik otelcilik alanında bir ilerleme kaydetmek. Çünkü bizde butik otelcilik hep ‘küçük otelcilik’ olarak algılanıyor. Halbuki butik otel demek butik servis ve kendine özgü olmak demek. Dolayısıyla hayalim her zaman Akdeniz’in sunduğu bu yuvadan çıkacak bir marka kurmaktı. Timur da bu hayali biliyordu. Burayı alması ve çok sevmesi ortak bir başlangıca yol açtı”. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - IV Out of Stock View Details