Search this site

Softer Workplace by Studio HA/WA is a 64-square-metre Toronto lounge for a boutique law firm, shaped by warm oak, stone and layered lighting. June 8, 2026 | DESIGN & INTERIORS a SOFTER WORKPLACE photo Niamh Barry Perched on the 18th floor of a downtown Toronto tower, this compact lounge by Studio HA/WA rethinks the atmosphere of the workplace. Designed for a boutique law firm, the 64-square-metre space moves away from the language of the traditional office, drawing instead from hotel lounges, residential interiors and contemporary hospitality. Curved seating, layered lighting and warm oak surfaces create a softer rhythm throughout, while lounge, dining and kitchen areas retain distinct identities within a cohesive whole. Materiality sits at the centre of the design. Rift-cut white oak wraps the ceiling beams, millwork and structural columns, paired with porcelain flooring in subtle tonal variations. A full-height Calacatta Gold stone backsplash anchors the kitchen, while muted greens, camel tones and rust-coloured leather bring warmth to the restrained palette. Lighting shifts the mood throughout the day, from the sculptural A-N-D Light Column Pendant to the softer glow of the Malamata Wall Lamp. Custom pieces sit alongside carefully selected contemporary brands, including the Collar Chair by Bensen, marble-based side tables by &Tradition and stools from Design Within Reach. Original works by Toronto artist Alexander Jowett add a more personal layer to the interior. A concealed bar hidden within one of the structural columns captures the project’s overall approach: understated, functional and quietly residential in spirit.

September 2024 | Design & Interiors FOR ENGLISH EN LÜKS AKSESUAR işbirlikleri yazı Pınar Yılmaz / Deliciae 1. Franck Muller & S.T. Dupont Sanat ve yeniliğe olan ortak tutkularıyla Franck Muller ve S.T. Dupont, Haute Horlogerie'nin zarafetini ustalıkla birleştiren Master Lighter’ı sundu. İki yıllık geliştirme sürecinin ürünü olan bu çakmak, mekanizmasına entegre edilmiş çift taraflı ve üç günlük güç rezervli saatiyle teknik bir başyapıt! Her detayı Franck Muller'in mirasını ve S.T. Dupont'un seçkin sanatkârlığını yansıtan Master Lighter, sadece 88 adetle sınırlı ve dört farklı model seçeneği var. 2. Ferrari & Montblanc Lüks yazı gereçleriyle tanınan Montblanc, efsanevi Enzo Ferrari'ye saygı duruşunda bulunan sınırlı sayıda üretilen bir kalem yaratmak için Ferrari ile iş birliği yaptı. Bu kalem, Montblanc’ın ustalığını Ferrari’nin ikonik tasarım unsurlarıyla birleştiriyor. 3. Lamborghini & Roger Dubuis Lamborghini ve Roger Dubuis, her iki markanın da yenilikçilik ve performans tutkusunu yansıtan benzersiz bir iş birliğine imza attı. Excalibur Spider Huracán, Huracán süper otomobilinin performans ve estetik unsurlarını saat tasarımına taşıyor. Saatin iç mekanizması Lamborghini'nin ikonik V10 motorundan ilham alarak tasarlanmış. 4. Moncler x Rimowa İtalyan lüks giyim markası Moncler ve Alman bavul markası Rimowa, tasarım ve işlevselliği bir araya getiren özel bir bavul koleksiyonu sunarak dikkat çekici bir iş birliğine gerçekleştirdi. Bu koleksiyon, her iki markanın da DNA'sını yansıtan unsurlarla dolu. Bu bavul serisi Rimowa’nın imzası haline gelmiş dayanıklı alüminyum yapısını Moncler'in yenilikçi tasarım estetiği ile harmanlıyor. 5. Bang&Olufsen & Ferrari Danimarkalı lüks ses ekipmanı üreticisi Bang&Olufsen, Ferrari ile iş birliği yaparak Beoplay EX modelinin Ferrari tasarımına sahip özel bir versiyonunu piyasaya sürdü. Bu kulaklıklar, Ferrari’nin ikonik kırmızı rengi ve cesur stilini Bang&Olufsen’in üstün ses kalitesiyle bir araya getiriyor. 6. Gucci x Oura İtalyan moda dünyasının önde gelen markası Gucci, sağlık ve fitness teknolojisinde yenilikçi bir marka olan Oura ile iş birliği yaparak lüks ve teknolojiyi buluşturan benzersiz bir akıllı yüzük koleksiyonu geliştirdi. Gucci & Oura yüzüğü, hem sağlık verilerini izleyebilen bir teknoloji harikası hem de Gucci'nin zarif tasarım estetiğini yansıtan şık bir aksesuar.

Hotel Sevilla occupies a reworked 16th-century casona in Mérida, with 17 rooms, four suites, courtyards, a pool and a spa rooted in Mayan wellness. December 23, 2025 | TRAVEL HOTEL SEVILLA: a BASE in MÉRIDA words YUZU Editorial photos Rodrigo Hermida The final stop on Grupo Habita’s map sits in the historic heart of Mérida, on the Yucatán Peninsula. Hotel Sevilla occupies a 16th-century casona (a colonial-era urban mansion organised around an inner courtyard), now quietly reworked into a measured and context-aware place to stay. Built over the ruins of the ancient Maya city of Tihó, Mérida is known for having Mexico’s second-largest historic centre. Spanish colonial architecture, wide streets, shaded plazas and a steady tropical rhythm define daily life here. The hotel is just one block from Plaza Grande, the city’s main square, where the cathedral, Casa de Montejo, street musicians and everyday movement intersect. Stately homes along Paseo de Montejo and the lively Mercado Lucas de Galvez—filled with textiles, crafts and local produce—are all within walking distance. The architecture of Hotel Sevilla brings past and present together without blurring the line between them. The original façade and colonial layout have been carefully retained, while new interventions are clearly contemporary. Concrete additions—a bar, pool and spiral staircase—sit alongside the historic fabric with restraint, establishing a calm balance rather than a visual competition. At the centre of the hotel, a double-height courtyard sets the pace of the day. A relaxed open-air cantina shaded by almond trees creates a gentle sense of activity, while the small bistro upstairs feels more contained and quiet. The kitchen works with French–Mexican influences, shaped by what is available at the nearby market. At the bar, classic cocktails lean on mezcal and tequila. The hotel has 17 rooms and four suites, all designed with a deliberate simplicity. Ceramic floors reference traditional Yucatán homes, custom furniture is made from local woods, and henequen textiles appear throughout. Grey concrete bathrooms add a Brutalist note, softened by warm brass details. In each room, a digital guide points guests toward nearby museums, galleries, restaurants and bars. To the rear of the property, a second courtyard offers a more inward-looking atmosphere. Here, a concrete pool—divided by an existing stone wall—occupies the space where stables once stood. Adjacent to it, the spa draws on Mayan wellness traditions, with a Tuj steam sauna, cold plunge and ritual-based treatments. It is a place designed for slowing down after a day spent walking the city. Hotel Sevilla does not attempt to frame Mérida as a spectacle. Instead, it works as a quiet point of entry into the city’s everyday rhythm—where history, architecture and daily life sit side by side, held together by a sense of balance and restraint.

Herschel Supply founder Lyndon Cormack renovates a 70-year-old beach house in Deep Cove, North Vancouver, using local materials and eclectic design. June 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW Lyndon Cormack’s design haven in Deep Cove words Leon Williams photos Ema Peter L yndon Cormack, founder of the design-driven accessories brand, Herschel Supply, is one of the privileged few who wake up daily to the wonderful world of Deep Cove, North Vancouver. This area of outstanding natural beauty is known as an idyllic spot for rowing or canoeing. And when Cormack managed to snap up a 70-year-old, Deep Cove beach house, he immediately started work on a major renovation project, designing the whole of the interior himself. ‘I have a deep passion for design, architecture and indoor spaces,’ says the luxury bag entrepreneur. ‘When I was creating my home, the essence of the design was to create spaces that encourage shared moments with loved ones… ‘And although we encountered some minor disruptions in the renovation process, these challenges offered us opportunities for innovative solutions. As a result, the original house has now been embraced by new layers – which carried it into the future. ‘My personal design choices were generally influenced by my travels, my creative network and my sense of gratitude for different design paradigms. I was also hugely inspired by the beautiful natural surroundings at Deep Cove.’ Gloriously located on the edge of a dense forest, Cormack’s home is now an important part of the local community. Set at the foot of Mount Seymour, Vancouver’s popular ski destination, it is also perfectly placed between the mountains and the ocean. With secluded, relaxing corners and spacious common areas, the finished house has five bedrooms, five bathrooms, outdoor showers, saunas, a ceramics studio, outdoor living spaces and a gym. Its large doors open outwards into the garden, overlooking the Pacific Ocean and a vast mooring area of 1,600 square meters. And Cormack is delighted with the result: ‘I used local materials, such as cedar, Douglas fir and stone, wherever possible. These choices ensure that house can integrate harmoniously with the surrounding ocean and forest - one of our most important imperatives. ‘It’s a harmonious combination of eclectic designs. And it also has a deliberate contradiction: modern interventions blend seamlessly with traditional elements.’ DETAILS -Garden: B&B Italia Crinoline chair by Patricia Urquiola. -At the entrance of the ceramic studio: Bocci 21’s lighting fixture. -Family room: Bocci 28’s lighting fixture, Clay fan by Maarten Baas, Cameron Kerr sculpture, Fritz Hansen Swan chair, Wegner Ox chair by Hans J. Wegner for Erik Jorgensen, Knoll chair, B&B Italia Husk sofa, Vince Skelly chair, Tom Dixon stool. -Living room: Sculpture by Rocky LaRock, Charles and Ray Eames lounge chair, Janaki Larsen vase, Andy Warhol artwork, Bocci 28.61 lighting fixture, Cini Boeri sofa for Arflex, McIntosh stereo, Cameron Kerr artwork, Joel Hanser fiber art. -Dining area: Arne Jacobsen Series 7 chairs for Fritz Hansen, Blu Dot table, vintage Herman Miller Shell red chair. Lyndon Cormack’ın Deep Cove’daki tasarım sığınağı E ğer yaz aylarında Kuzey Vancouver’daki Deep Cove’daysanız kanoya binmek ya da kürek çekmek için en ideal lokasyonda olduğunuzu bilin. Sadece manzaranın keyfini çıkartmak da isteyebilirsiniz. Çünkü Deep Cove nefis pastoral manzaralara sahip. Bu manzaranın tadını sürekli yaşayanlardan biri de Herschel Supply Co. kurucusu Lyndon Cormack. Deep Cove’da, iç tasarımı tamamen kendisine ait bir evi olan Cormack, 70 yıllık geçmişe sahip bu sahil evini satın aldıktan hemen sonra yenilenme sürecini başlatmış: “Tasarım, mimari ve iç mekanlara yönelik derin bir tutkum var. Evimi tasarlarken tasarımın özü şu oldu: Sevdiklerimizle paylaşılan anları teşvik etmeye yönelik alanlar yaratmak… Yenilenme sürecinde küçük aksaklıklarla karşılaşsak da, bu zorluklar yenilikçi çözümler için bize fırsatlar sundu. Sonuçta ev, geçmişini yeni katmanlarla beraber kucaklayıp geleceğe taşındı. Tasarım seçimlerim ise genel olarak yaptığım seyahatlerden, yaratıcı ağımdan ve farklı tasarım paradigmalarına olan şükran duygumdan etkilendi”. Yoğun bir ormanın sınırında yer alan Cormack’ın evi pitoresk Deep Cove topluluğunun bir parçası. Bu sakin bölge aynı zamanda Vancouver'ın popüler kayak destinasyonu Seymour Dağı'nın eteğinde elverişli bir konuma sahip. Bu nedenle Cormack’ın evi görkemli dağlar ve okyanus arasında bir sığınak olarak da tanımlanabilir. Beş yatak odası, beş banyo, açık hava duşları, saunalar, seramik stüdyosu, açık yaşam alanları ve spor salonuna sahip olan evin tasarımı için Cormack şöyle diyor: “Eklektik tasarımların uyumlu bir birleşimi. Bu ev aynı zamanda kasıtlı bir çelişkiye sahip. Modern müdahalelerle geleneksel unsurlar birbirine karışıyor”. Gözlerden uzak dinlenme köşeleri ve geniş ortak alanların bulunduğu evin büyük kapıları dışarıya açılıyor ve Pasifik Okyanusu'na bakan bahçeyle birleşiyor. Evin aynı zamanda 1.600 metrekarelik geniş bir tekne demirleme alanı bulunuyor. Cormack, “Bulunduğum çevreden ilham alarak sedir, douglas göknarı ve taş gibi lokal malzemeleri tercih ettim. Bu seçimler, evin etrafını saran okyanus ve ormanla uyumlu bir şekilde bütünleşmesini sağladı” diyor. DETAYLAR - Garden: B&B Italia Crinoline chair by Patricia Urquiola. - At the entrance of the ceramic studio: Bocci 21’s lighting fixture. - Family room: Bocci 28’s lighting fixture, Clay fan by Maarten Baas, Cameron Kerr sculpture, Fritz Hansen Swan chair, Wegner Ox chair by Hans J. Wegner for Erik Jorgensen, Knoll chair, B&B Italia Husk sofa, Vince Skelly chair, Tom Dixon stool. - Living room: Sculpture by Rocky LaRock, Charles and Ray Eames lounge chair, Janaki Larsen vase, Andy Warhol artwork, Bocci 28.61 lighting fixture, Cini Boeri sofa for Arflex, McIntosh stereo, Cameron Kerr artwork, Joel Hanser fiber art. - Dining area: Arne Jacobsen Series 7 chairs for Fritz Hansen, Blu Dot table, vintage Herman Miller Shell red chair.

Santa Joana is a Lisbon restaurant helmed by Nuno Mendes, serving Portuguese cuisine in a former monastery with three distinctive bars. February 2025 | TRAVEL LISBON’s VIBRANT NEW CULINARY HOTSPOT Santa Joana words Onur Baştürk One of the most exciting and lively restaurants I’ve visited in Lisbon recently has to be Santa Joana. Opened in late October 2024, it is the flagship restaurant of the new Lisbon hotel by Locke, a brand with properties across major European cities, including London, Paris, and Berlin. Run in partnership with White Rabbit Projects, the restaurant is helmed by globally renowned chef and culinary director Nuno Mendes. Santa Joana blends Lisbon’s newfound energy with Portugal’s rich culinary history, offering a menu that showcases the country’s gastronomic traditions, evolution, and heritage—a true culinary journey through time. Sourcing ingredients from a vast network of farmers, producers, and artisans within a 300 km radius—including Wisdom Valley, Nutrifresco, and Carnes do Campo—the menu highlights the best of Portuguese land and sea. “One of the luxuries of working in Lisbon is having access to incredible ingredients,” says Chef Mendes, adding, “A few years ago, gastronomic language was barely present on our menus. Now, Lisbon is celebrating its produce and flavors on a whole new level.” SANTA JOANA’S SIGNATURE DISHES A tribute to traditional flavors, the standout dishes include Grilled Chicken with Pica Pau Sauce, Grilled Alentejo Pork Presa with Pickled Turnip & Roasted Walnut Sauce, Chickpea Fritters, Smoked Pork Chouriço, and Mussels from Sagres—all reflecting Portugal’s exceptional ingredients and culinary craftsmanship. 3 DISTINCT BARS CURATED WITH SPIRITLAND Santa Joana is more than just a restaurant—it’s also an ideal destination for parties, thanks to three uniquely designed bar spaces developed in collaboration with music and culture specialists Spiritland. It even hosted the Lisbon Art Weekend opening party, where an expat-heavy crowd transformed the atmosphere into something that felt distinctly New York. Upstairs, Bar Joana boasts an exciting wine selection, while O Pequeno, on the ground floor, stands out for its champagne and signature martini service. The cocktail menu features bold creations such as the Red Pepper & Tomato, made with ginjinha, red pepper, sun-dried tomato, and citrus, and the Apricot & Oolong, a whisky-based punch with apricot, oolong tea, fenugreek, and oat milk. A DESIGN ROOTED IN HISTORY Housed in a former monastery, Santa Joana’s interior is a tribute to Lisbon’s layered past. The space retains its original stonework and 17th-century architectural details, seamlessly integrated into a design-forward setting by the renowned studio Lázaro Rosa-Violán. The restaurant’s walls feature works by textile artist Carolina Vaz, Portuguese design studio Pareidólia, and ceramics atelier Grauo Cerâmica—each piece inspired by the building’s history and the archaeological discoveries made on-site.

September 2024 | VOL 13 TR BELOW Foodie Architects: ASTET words Onur Baştürk photos Francisco Nogueira Founded in 2019 by Ala Zreigat and Óscar Engroba, Astet Studio is one of the rising stars of the design world. Astet, an abstract term derived from the combination of the Spanish word "estética" and the English word "aesthete," is based in Barcelona. As a result, the Mediterranean flavor is evident in every project the duo works on. The founders of Astet, who have designed restaurant, bar and hotel projects in many different countries including Spain, Portugal, Italy, Mexico and Dubai, met at the Aethos Hotel project in Ericeira, the surfing hub of Portugal. That's where the interview begins... How did you come together? Astet Studio was founded by me (Ala Zreigat) and Óscar Engroba to pursue our mutual passion for interior design. Although we had very different journeys before we met, we both always wanted to have our own practice and make a genuine mark in interior design. At the time that we met we were both working for an interior design firm in Barcelona. In late 2018, I was approached by an investor who had just bought a fantastic property in Portugal and wanted to convert it into a hotel (Aethos Ericeira). I realized that was the opportunity of a lifetime and asked Oscar if he wanted to partner up and work on this project together. And so in an organically Astet started. How was the design process of the Aethos project? One of the challenges in designing Aethos Ericeira was to make it work in every season, and we believe we have solved this by proposing a dialog between cold and warm materials. With materials such as warm wood, leather, velvet, carpet, stone and marble... We also took into consideration the fact that Aethos Ericeira is aimed at a young, striving community, including nomads who love surfing but also appreciate effortless luxury. We wanted to create a feeling that it belongs to the context, but also that it is like an international project where anyone from anywhere would feel happy and relaxed, that they belong and are not out of place. Astet Studio is mostly known for its restaurant design projects. Is that a particular preference? Why do restaurant design projects appeal to you? We are passionate about the restaurant industry. You could even call us "foodie architects" because we believe that restaurants are the best platform to express our creativity. Designing restaurants allows us to fully explore and push the boundaries of our ideas, creating a whole new world in a short amount of time. What was the main design theme of the Nota Blu project? What was the idea behind the project? Nota Blu project was inspired by the Mediterranean, resulting in a cozy, sophisticated and fresh space, where the intense blue of the sea is combined with the white tones of the buildings of the south. The color palette and textures transform the space, evoking the presence of the sea in a not-so-literal way. Nature is also very present in this project. The combination of materials such as wood, natural stone and cream-colored microcement, together with curved elements, guarantees an organic and fluid perception of the spaces. Large plant installations that descend from the ceiling in the form of light fixtures give the interior a more natural feel and also become a focal point. THERE IS A HIDDEN POSITIVE COMPETITION BETWEEN US What are the difficulties and advantages of duo work? The advantages of working as a duo outweigh the disadvantages, if any. How does it work? The main thing is transparency. A partnership is almost like a marriage, so transparency is really important. The secret is to let things go and not be too picky about every single thing. You have to make room for positivity and good energy all the time. You share a lot of work, and in our case Óscar and I (Ala Zreigat) have very different profiles in the company and very different roles, so we complement each other. We are stronger as a duo than as individuals. We are very united and aligned, and we feel we are stronger together. Having two sets of eyes is always better. There's a kind of secret positive competition. We always want to be better versions of ourselves and always want to prove to each other that we are working hard and doing our best for the benefit of our studio and the projects we are creating. And of course, we support each other. If one of us is low on energy or makes a mistake, we support and help each other out and learn a lot from each other. Maybe the disadvantage is that Oscar is a better dresser than I am, so he always makes me look underdressed compared to him! OUR INSPIRATION IS THE WARMTH, TRADITIONAL CRAFTSMANSHIP AND ENERGY OF THE MEDITERRANEAN What are the Mediterranean things that inspire you as a Mediterranean design studio? We are inspired by the color palettes and natural materials, as well as the warmth, traditional craftsmanship, and energy of the Mediterranean... Our studio relies heavily on tradition and context, drawing inspiration from Mediterranean culture, styles, crafts, food, architectural techniques, and even small details. For example, when I talk about color palettes, I mean the landscape with its earthy tones, deep blues and beautiful greens. The pop of color on this neutral canvas. These characteristics of the Mediterranean definitely inspire our design proposals. You define the essence of Astet Studio as "the balance between simplicity and complexity". But is this balance always achieved in the same way? We draw much of our inspiration from tradition, organic ideas and the surrounding environment. We strive to ensure that each project is unique and different. To achieve a strong and distinctive personality in our creations, the studio offers custom furniture and lighting design for each project, ensuring that every detail is in line with the client's vision and goals. What sets us apart is our attention to detail. From designing chairs and lamps to creating tiles and patterns, the Astet team pushes the boundaries of concept to achieve the most customized result for each client. Designs are being copied all the time, especially restaurants are taking a lot of design inspiration from each other. What do you think about that? In the art and design world, it’s very difficult for people not to copy each other. But when it happens, it should be flattering because it is a form of compliment because it means you are doing a great job and people are copying you. But maybe instead of using the word "copy" we should use the word "inspire" and the idea is to propose projects that are inspired by others and of course pr modify it and change it and make it work for the context and project you are working for. Copying exactly, copy and pasting someone else is obviously a bad idea and will never work. For design we always consider elements in terms of context, user, business model, gastronomic offer, locations... so it's very hard to take something and copy it, unless you're not an intelligent designer. So instead of copying I would say inspired by. Which of your new projects are you most excited about and why? We are very fortunate to have many projects around the world. We are currently working on a restaurant in the Dominican Republic, another restaurant in Miami for the Spanish chef Dani García. We are also working on various projects in Budapest, a restaurant in Bucharest, we just finished a wonderful restaurant (Leña Dubai) in the St. Regis Hotel in the heart of Palm Jumeirah, and we are working on a golf club for the One&Only resort in Mexico. Ala Zreigat ve Óscar Engroba’nın 2019’da kurduğu Astet Studio, tasarım dünyasının yükselen yıldızlarından biri. İspanyolca 'estética' ve İngilizce 'aesthete' kelimelerinin birleştirilmesinden türetilmiş soyut bir terim olan Astet’in merkezi Barselona. Dolayısıyla ikilinin çalıştığı her projede Akdeniz tadı hissediliyor. Başta İspanya olmak üzere Portekiz, İtalya, Meksika ve Dubai gibi birçok farklı ülkede restoran, bar ve otel projesi tasarlayan Astet’in kurucularının tanışma hikâyesi ise Portekiz’in sörf merkezi Ericeira'daki Aethos Otel projesine dayanıyor. Biz de konuşmaya oradan başlıyoruz… Nasıl bir araya geldiniz? Astet Studio, ben (Ala Zreigat) ve Óscar Engroba tarafından iç mekan tasarımına olan ortak tutkumuzu sürdürmek için kuruldu. Tanışmadan önce çok farklı yolculuklarımız olmasına rağmen, ikimiz de her zaman kendi pratiğimize sahip olmak ve iç tasarımda gerçek bir iz bırakmak istedik. Tanıştığımız dönemde ikimiz de Barselona'da bir iç tasarım firmasında çalışıyorduk. 2018'in sonlarında, Portekiz'de harika bir mülk satın alan ve bunu bir otele [Aethos Ericeira] dönüştürmek isteyen bir yatırımcı bana ulaştı. Bunun hayatımın fırsatı olduğunu fark ettim ve Oscar'a bu projede birlikte çalışmak isteyip istemediğini sordum. Ve böylece organik bir şekilde Astet başlamış oldu. Aethos projesinin tasarım süreci nasıldı? Aethos Ericeira'yı tasarlarken karşılaştığımız zorluklardan biri her mevsime uygun hale getirmekti. Bu zorluğu soğuk ve sıcak malzemeler arasında bir diyalog önererek çözebildiğimize inanıyoruz. Sıcak ahşap, deri, kadife, halı, taş ve mermer gibi malzemelerle… Aethos Ericeira'nın, sörf yapmayı seven, ama aynı zamanda çabasız lüksü takdir eden göçebeler de dahil olmak üzere genç bir topluluğa yönelik olduğu gerçeğini de göz önünde bulundurarak, herhangi bir yerden gelen herkesin mutlu, rahat ve oraya ait hissedeceği global bir proje yarattığımızı düşünüyorum. Astet daha çok restoran tasarımı projeleriyle öne çıkıyor. Bu özel bir tercih mi? Restoran tasarımı projeleri neden size cazip geliyor? Restoran endüstrisi konusunda son derece tutkuluyuz. Hatta bize “gurme mimarlar” bile diyebilirsiniz. Çünkü restoranların yaratıcılığımızı ifade etmemiz için en iyi platform olduğunu düşünüyoruz. Restoran tasarlamak, fikirlerimizin sınırlarını tamamen keşfetmemize ve zorlamamıza, kısa bir zaman dilimi içinde tamamen yeni bir dünya yaratmamıza olanak tanıyor. Nota Blu projesinin ana tasarım teması nedir? Hangi fikirden yola çıkarak proje oluşturuldu? Nota Blu; Akdeniz'den ilham alan, denizin yoğun mavisiyle güneydeki binaların beyaz tonlarının birleştiği, rahat, sofistike ve ferah bir proje. Renk paleti ve dokular mekanı dönüştürerek denizin varlığını çok da gerçek olmayan bir şekilde çağrıştırıyor. Doğa da bu projede oldukça mevcut. Ahşap, doğal taşlar ve krem tonlu mikro çimentolar gibi malzemelerin kıvrımlı elemanlarla bir araya getirilmesi, mekanlarda organik ve akışkan bir algı sağlıyor. Tavandan armatür şeklinde inen büyük bitki enstalasyonları iç mekana daha doğal bir his verirken aynı zamanda bir odak noktası haline geliyor. THERE IS A HIDDEN POSITIVE COMPETITION BETWEEN US İkili çalışmanın zorluk ve kolaylıkları neler? Avantajı, dezavantajlarından daha fazla. İşler nasıl yürüyor? En önemli şey şeffaflık. Bir ortaklık neredeyse bir evlilik gibi. Bu nedenle şeffaflık gerçekten önemli. İşin sırrı her şeyi oluruna bırakmak ve her konuda çok seçici olmamak. Pozitifliğe ve iyi enerjiye her zaman yer açmalısınız. Óscar ve ben (Ala) şirkette çok farklı profil ve rollere sahibiz, bu nedenle birbirimizi tamamlıyoruz. İkili olarak, birey olarak ayrı olmaktan daha güçlüyüz. Birbirimize bağlı ve uyumluyuz. Birlikte daha güçlü olduğumuzu hissediyoruz. Ayrıca iki çift gözün olması her zaman daha iyidir! Aramızda gizli bir pozitif rekabet de var. Her zaman kendimizin daha iyi versiyonları olmak istiyoruz. Her zaman birbirimize çok çalıştığımızı ve yarattığımız projelerin yararı için elimizden gelenin en iyisini yaptığımızı kanıtlamak istiyoruz. Tabii ki birbirimizi destekliyoruz. Bazen birimizin enerjisi düşükse ya da bir hata yaparsa birbirimizi destekliyor, birbirimize yardımcı oluyor ve birbirimizden çok şey öğreniyoruz. Belki tek dezavantajı Oscar'ın benden daha iyi giyiniyor olması. Bu yüzden beni her zaman ona kıyasla daha az giyinmiş gösteriyor! OUR INSPIRATION IS THE WARMTH, TRADITIONAL CRAFTSMANSHIP AND ENERGY OF THE MEDITERRANEAN Akdenizli bir tasarım stüdyosu olarak size ilham veren Akdenizli şeyler neler? Renk paletleri ve doğal malzemelerin yanı sıra Akdeniz'in sıcaklığı, geleneksel işçiliği ve enerjisinden ilham alıyoruz. Stüdyomuz büyük ölçüde geleneğe ve bağlama dayanıyor. Akdeniz kültüründen, stilinden, el sanatlarından, yemeklerinden, mimari tekniklerinden ve hatta küçük ayrıntılardan bile ilham alıyoruz. Mesela renk paletlerinden bahsederken toprak tonları, derin maviler ve güzel yeşilli olan manzarayı kastediyorum. Akdeniz'in bu özellikleri tasarım önerilerimize kesinlikle ilham veriyor. Astet Studio'nun özünü “basitlik ve karmaşıklık arasındaki denge” olarak tanımlıyorsunuz. Peki bu denge her zaman aynı şekilde sağlanabiliyor mu? İlhamımızın çoğunu gelenekler, organik fikirler ve çevremizden alıyoruz. Her projenin benzersiz ve farklı olmasını sağlamayı amaçlıyoruz. Kreasyonlarımızda güçlü ve ayırt edici kişilikler elde etmek için her projeye özel mobilya ve aydınlatma tasarımı sunarak her detayın müşterinin vizyonuyla uyumlu olmasını sağlıyoruz. Bizi diğerlerinden ayıran şey, detaylara gösterdiğimiz dikkat. Astet ekibi, sandalye ya da lamba tasarlamaktan fayans ve desen oluşturmaya kadar konseptin sınırlarını zorlayarak her müşteri için en özel sonucu elde ediyor. Tasarımlar sürekli kopyalanıyor, özellikle restoranlar tasarım olarak birbirinden çok fazla ilham alıyor. Bu konuda görüşünüz nedir? Sanat ve tasarım dünyasında insanların birbirlerini kopyalamaması çok zor. Ancak bu gerçekleştiğinde gurur verici olmalı, çünkü bu bir tür iltifat. Çünkü harika bir iş yaptığınız ve insanların sizi kopyaladığı anlamına gelir. Ancak belki de “kopya” kelimesini kullanmak yerine “ilham vermek” kelimesini kullanmalıyız. Buradaki fikir, başkalarından ilham alan projeler önermek ve elbette bunları değiştirerek çalıştığınız bağlama ve projeye uygun hale getirmek. Bir başkasını aynen kopyalamak, kopyalayıp yapıştırmak kesinlikle kötü bir fikir. Ve asla işe yaramaz. Akıllı bir tasarımcı değilseniz, bir şeyi alıp kopyalamak çok zordur. Bu nedenle kopyalamak yerine esinlenmek diyebilirim. Yeni projeleriniz arasında hangileri sizi heyecanlandırıyor ve neden? Dünyanın dört bir yanında birçok projemiz olduğu için çok şanslıyız. Şu anda Dominik Cumhuriyeti'nde bir restoran ve İspanyol şef Dani García için Miami'de başka bir restoran üzerinde çalışıyoruz. Ayrıca Budapeşte'de çeşitli projeler üzerinde çalışıyoruz. Bükreş'te bir restoranı ve Palm Jumeirah'ın kalbindeki St Regis Hotel'deki restoran Leña Dubai’yi yeni bitirdik. Şimdi Meksika'daki One&Only resort için bir golf kulübü üzerinde çalışıyoruz. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

Elmgreen & Dragset's Useless Bodies? at Fondazione Prada in Milan examines how technology, work, and beauty reshape our relationship with the body. Ocak 2022 | Art | İtalya for english click here ELMGREEN & DRAGSET O zaman çöpe atalım bu bedenleri! Yazı | Oktay Tutuş “Bedenlerimiz artık varlığımızın ana unsuru değil. Sanayi çağında olduğu gibi toplumların ileri üretim yöntemlerine değer üretmiyorlar. Hatta fiziksel benliklerimizin bir avantajdan çok bir engel haline geldiği bile iddia edilebilir! 19. yüzyılda beden, günlük malların üreticisiyken, 20. yüzyılda bedenin rolü daha çok tüketicinin rolü haline geldi. 21. yüzyılın yirmi yılında ise Big Tech tarafından toplanan ve satılan verilerimizle, bedenin durumu artık ürünün durumu. Teknoloji şirketlerinden veri toplanmasına ilişkin kamuya açık bilgilerin bu kadar anlamsız olması ve bu tür şirketlerin hayatımızın her alanına yayılma hızının artmasıyla, bedenlerimizin gelecekteki rolünü düşünmek bazen biraz korkutucu geliyor.” Çağdaş sanat dünyasının nadir ikili sanatçılarından Elmgreen & Dragset, 31 martta Milano’daki Fondazione Prada’da açılacak sergileri “Useless Bodies? / İşe Yaramaz Bedenler (mi)?” için yukardaki cümlelerle çarpıcı bir tarif yapıyorlar. Serginin duyurusuna eklenmiş bu cümleler sergide görülebilecek işleri ne kadar kapsamlı bir şekilde betimliyor, henüz bilgi sahibi değiliz. Yine de kesin olan bazı şeyler var! Mesela bu sergi, sanatçıların bize bedenimizle olan ilişkimizi anlatacak cesur yerleştirmelerinden oluşuyor. Toplam 3 bin metrekare alana yayılacak devasa bir sergi oluşu da yine bildiklerimiz arasında. SAHTE BEDEN İMAJINI KUTSAYAN SPA YERLEŞTİRMESİ Peki neler göreceğiz? Elmgreen & Dragset, öncelikle bize bedenlerimizin geçmişteki klasik dönem işlerde nasıl kutsandığını, eski ile yeniyi yan yana sergileyerek gösterecek. Sonrasında boş ve sonsuza uzanan çalışma alanlarıyla (cubical) günümüz için bile çok gereksiz olan ofis ortamı yerleştirmesi var. Bir uzay gemisiyle bilim laboratuvarı arasında gidip gelen ev ortamına da bir başka yerleştirmeyle dikkat çekiyor sanatçılar. Günümüz teknolojisini hayatımızın her alanına nasıl sindirdiğimizi gösterecek bu yerleştirmeyi, sahte beden imajını kutsayan bir spa yerleştirmesi takip ediyor! Genel geçer güzellik kavramıyla anksiyete atakları geçirttiğimiz fani bedenlerimizin en çok kutsandığı yer ne de olsa spalar ve spor salonları. KİTABI DA YAYIMLANACAK Bunlardan başka Fondazione Prada’nın ortak alanlarında da çeşitli heykeller yer alacak. Gündelik hayatımızdaki objelerden oluşacak bu heykelleri biraz aykırı durumlarda göreceğiz. Serginin bir de kitabı yayımlanıyor. Bir katalogdan ziyade serginin devamı niteliğinde planlanan bu kitapta filozoflar, sanatçılar, yazarlar, biliminsanları ve düşünürlerden oluşan 35 kişilik bir grubun bedenlerimiz ve işlevlerine dair yazıları yer alacak. ELMGREEN & DRAGSET Then let's throw these bodies in the trash! Words | Oktay Tutuş “Our bodies are no longer the main element of our being. As in the industrial age, they do not produce value for the advanced production methods of societies. It could even be argued that our physical selves have become more of a hindrance than an advantage! Where as in the 19th century the body was the producer of everyday goods, in the 20th century the role of the body became more that of the consumer. In the twenty years of the 21st century, with our data collected and sold by Big Tech, the state of the body is now the state of the product. With public information on data collection from tech companies being so meaningless and the speed with which such companies are spreading into every aspect of our lives, it is sometimes a little scary to think about the future role of our bodies.” Elmgreen & Dragset, one of the rare duo artists of the contemporary art world, will open their exhibition “Useless Bodies?”, they make a striking description for the above sentences. We do not yet know how comprehensively these sentences added to the announcement of the exhibition describe the works that can be seen in the exhibition. However, some things are certain! For example, this exhibition consists of bold installations by artists that will tell us about our relationship with our body. It is also among what we know that it will be a gigantic exhibition that will spread over a total area of 3 thousand square meters. Çapa 8

ZTP House by Folistudio uses a diamond plan and full-height glazing, curved forms, warm materials and bold color beside Istanbul's Northern Forests. October 31, 2025 | DESIGN & INTERIORS ZTP HOUSE a STUDY in BALANCE words Noah Mercer photos İbrahim Özbunar (645 Studio) Bordering Istanbul’s Northern Forests, ZTP House explores a quiet tension between structure and softness, nature and precision. Designed by Folistudio, the Istanbul-based creative practice founded by Ece Gökmenoğlu and M. Onur Durna, the house transforms a strict geometric shell into a flowing sequence of warm, tactile interiors. By softening sharp architectural lines through curved gestures and layered textures, the designers have instilled a distinctly contemporary character into the space. The diamond-shaped plan unfolds through full-height glazing, framing the surrounding forest while allowing daylight to penetrate deep into the interiors. At the heart of the home, a “floating” bookshelf in brushed steel and glass acts as both divider and display — a sculptural vitrine for books and art pieces. Nearby, the structural columns have been reinterpreted as visual anchors, turning engineering necessity into an expressive architectural gesture. The material palette moves fluidly between restraint and intensity: oak, linen, and plaster surfaces are counterbalanced by bold cobalt, terracotta, and deep burgundy tones. These accents punctuate the calm, introducing rhythm and warmth to the open plan. More than a statement on minimalism, ZTP House is a study in balance — a home where daily life unfolds in quiet continuity with the landscape beyond the glass. TR BELOW ZTP HOUSE bir DENGE ÇALIŞMASI İstanbul’un Kuzey Ormanları’yla komşu olan ZTP House, yapı ve yumuşaklık, doğa ve hassasiyet arasındaki sessiz karşıtlığı araştırıyor. Ece Gökmenoğlu ve M. Onur Durna’nın kurduğu İstanbul merkezli Folistudio tasarımı ZTP House’da ilk dikkat çeken özellik, geometrik kabuğun sıcak ve dokunsal iç mekanların ardışık bir akışına dönüştürülmesi. İç alandaki keskin mimari çizgileri kavisli formlar ve katmanlı dokularla yumuşatan Folistudio ekibi, böylece mekana belirgin bir çağdaş karakter kazandırmış. Evin elmas biçimli planı tam yükseklikteki cam panellerle çevrili. Bu da dışardaki manzarayı hem çerçeveliyor hem de gün ışığı mekanın derinliklerine kadar taşınıyor. Evin merkezinde yer alan fırçalanmış çelik ve camdan yapılma “yüzer” kitaplık ise hem bölücü hem de sergileme elemanı olarak işlev görüyor: Kitaplar ve sanat objeleri için bir vitrin gibi. Kitaplığın yanındaki taşıyıcı kolonlar ise heykelsi odaklara dönüştürülmüş. Böylece yapısal bir gereklilik estetik bir jest haline getirilmiş. Malzeme paleti dinginlik ile cesur renkler arasında gidip geliyor. Meşe, keten ve sıva yüzeyleri kobalt, toprak tonları ve koyu bordo gibi doygun renk alanlarıyla dengeleniyor. Bu yoğun anlar, sakinliği noktalayarak açık plan içinde ritim yaratıyor. Özetle ZTP House, bir minimalizm manifestosundan çok bir denge araştırması; camın ötesindeki manzarayla süreklilik içinde gelişen bir yaşamın sahnesi.

Dilara Karabay discusses founding Simurg Inn in the Northern Aegean, her home’s collected art, and the region’s changing relationship with nature. August 2024 | Vol 13 TURKISH BELOW DİLARA KARABAY ‘I have no sense of belonging, but this is my first home’ How did you first come to the Northern Aegean? How did you decide to settle here and open the Simurg Inn? Although it was a longer way to the south of Turkey, we always used the Canakkale route. Because I loved going through there. I accidentally found this land in 2005 and fell in love at first sight! In 2007, the construction of the house was finished. After 2016, when I moved from the big house to the small house, I wanted to make the house habitable again. First I organized a dear friend's 50th birthday party here, and then I didn't go back to the city for eight months! Because the first night I came here, I was so happy... When I decided to stay here, I turned our house into Simurg Inn Hotel in a short time, both due to the conditions and as a person who could not stand idle! What do you like most about the Northern Aegean? In fact, the question should have been "What don't you like?" I love the nature, the atmosphere, the feeling, in short, everything about this place. The gods weren't here for nothing! Every time I come home, I feel a happiness that I can't explain. I don't have much of a sense of belonging. I have moved houses a lot so far. But I can say that this was my first and only home. When you opened Simurg Inn, did you think it would get so much attention? I created a place that made me happy. I never had any goals to make it a well-known or hip hotel. In fact, I continued to host guests in my house and set up a long table. I guess my happiness passed to people and spread through word of mouth. Believe me, I'm still surprised! The hotel is evolving organically. For example, we established agricultural areas. We started to grow most of what we ate at the table. We opened the beach without a planned schedule. While we were trying to tidy up the village, two more houses and a shop were added. So we left it to the flow and going on like this. How would you describe the style of your home? A house that totally reflects me! The objects, pictures I have collected for years, my comfortable armchair, my books... It all came together over the years. I can't just say, ’I love only this.' I have collected the works of artists that I will spend my life with and never get tired of looking: such as Yalçın Gökçebağ, Ömer Uluç, Kezcan Arca Batıbeki, Fahrettin Baykal, Murat Tosyalı, Burhan Uygur... How does your typical day go here? I sleep very little. I can never stand still. I go upstairs for breakfast and go for a walk with my dogs. Then I write, draw, cook and spend time with my friends. I actually work every minute. Even when I walk on the road, I mess around. Since I get bored easily, I change the decoration of the hotel and the house. Recently, I have been able to take time for myself because I have been able rein in my controlling side. By the way, my new profession is jewelry design. Now I am in the process of preparing a new collection. There is also a concern about the popularity of the Northern Aegean. What do you think about that? We all have that anxiety. However, it is not possible to resist progress. Therefore, progress should be intertwined with nature, without destroying it. We have to give up the love of concrete. I've lived here for eight years. Our water has decreased since I arrived, it is not raining like it used to. The temperature is rising day by day. We are thankful that we survived every summer without a fire. Kuzey Ege’ye ilk gelişin nasıl oldu? Buraya yerleşip Simurg Inn’i açmaya nasıl karar verdin? Türkiye’nin güneyine inerken daha uzak olmasına rağmen hep Çanakkale yolunu kullanıyorduk. Çünkü oradan geçmeyi seviyordum. 2005’te tesadüfen bu araziyi buldum ve ilk görüşte aşık oldum! 2007’de evin inşaatı bitti. 2016’dan sonra ise büyük evden küçük eve geçince evi tekrar yaşanabilir hale getirmek istedim. Önce çok sevdiğim bir arkadaşımın 50. yaş partisini burada yaptım, sonra da sekiz ay şehre geri dönmedim! Çünkü ilk geldiğim akşam o kadar mutluydum ki… Burada kalmaya karar verince hem şartlar gereği hem de boş duramayan biri olarak evimizi kısa zamanda Simurg Inn Oteli’ne dönüştürdüm! Kuzey Ege’nin en çok nesini seviyorsun? Aslında soru “Nesini sevmiyorsun?” olmalıydı. Buranın doğası, havası, hissi, kısacası her şeyine aşığım. Boşuna tanrılar burada olmamış! Yuvama her kavuştuğumda anlatamayacağım bir mutluluk sarıyor beni. Aidiyet duygum çok yoktur. Bugüne kadar çok ev değiştirdim. Ama burası benim ilk ve tek yuvam oldu diyebilirim. Simurg Inn’i açtığın zaman bu kadar ilgi göreceğini tahmin etmiş miydin? Beni mutlu eden bir yer yaptım. Tanınmış ya da hip bir otel olsun diye hedeflerim hiç olmadı. Aslında evimde misafir ağırlamaya ve uzun masa kurmaya devam ettim. Herhalde benim mutluluğum insanlara geçti ve kulaktan kulağa yayıldı. İnan bende hâlâ şaşırıyorum! Otel organik bir şekilde evriliyor. Mesela tarım alanları kurduk. Sofrada yediklerimizin çoğunu yetiştirmeye başladık. Planlı programlı olmadan plajı açtık. Köyü biraz toparlayalım derken, iki ev ve bir dükkân daha eklendi. Yani akışa bıraktık gidiyoruz. Evinin stilini nasıl tanımlarsın? Tamamen beni yansıtan bir ev! Yıllarca topladığım objeler, resimler, rahat ettiğim koltuğum, kitaplarım… Hepsi yıllar içinde toplandı. ‘Sadece şunu seviyorum’ diyemem. Hayatımı geçireceğim, seyretmekten bıkmayacağım sanatçıların eserlerini topladım bugüne kadar: Yalçın Gökçebağ, Ömer Uluç, Kezcan Arca Batıbeki, Fahrettin Baykal, Murat Tosyalı, Burhan Uygur gibi… Burada bir günün nasıl geçiyor? Az uyurum. Hiç yerimde durmam. Kahvaltı için yukarı çıkıp köpeklerimle yürüyüşe giderim. Sonra yazar, çizer, pişirir ve arkadaşlarıma vakit ayırırım. Aslında her dakika çalışıyorum. Yolda yürürken bile sağa sola bulaşırım. Sıkıntılı bir karakter olduğum için otelin ve evin dekorasyonunu değiştiririm. Son zamanlarda kontrol etme hastalığımı dizginleyebildiğim için kendime vakit ayırabilmeye başladım. Bu arada yeni mesleğim mücevher tasarımcılığı. Şimdi yeni bir koleksiyon hazırlığı içindeyim. Kuzey Ege’nin popüler oluşuyla ilgili bir kaygı da var. Ne düşünüyorsun bu konuda? O kaygı hepimizde var. Ancak gelişime karşı durmak mümkün değil. O yüzden de gelişim doğayla iç içe, onu yok etmeden olmalı. Beton sevdasından vazgeçmeliyiz. Sekiz yıldır burada yaşıyorum. Geldiğimden beri suyumuz azaldı, eskisi gibi yağmurlar yağmıyor. Sıcaklık günden güne artıyor. Her yazı yangınsız atlattığımız için şükrediyoruz. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

Ağustos 2020 | Seyahat | Yunanistan Bir yaz hayali: Parilio Yazı | Onur Baştürk S ınırlar açılsa hemen ertesi gün soluğu Yunan Adaları’nda alacak birçok insan tanıyorum. Bu ayıplanası bir şey değil. Kendi topraklarını sevmemek anlamına da gelmiyor. Çoğu insan için Yunan Adaları’nın temsil ettiği şey aslında şu: Eski ya da özgün olanın aynen korunmuş olması. Hiç değişmemesi. Gittiğiniz koyun ertesi yaz herhangi bir yapılaşmayla bozulmaması… O tahta sandalye. O romantik ve rahatsız etmeyen dozunda salaşlık… Ne bileyim; tüm bunların hepsi denilebilir işte. Bir yandan yeni şeyler de olmuyor değil Yunan Adaları taraflarında. Orijinal ruha sadık kalarak yaratılan yeni ve özgün şeyler. YUZU olarak onların peşindeyiz zaten. Radarımıza giren otellerden biri de Paros’taki Parilio. Sevgili Serdar Kutucu sayesinde (hatırlayınız; Yaz Sayısı’nda CEO’su olduğu yeni topluluk Slow’u konuşmuştuk kendisiyle) keşfettim Parilio’yu. Bu yaz bizzat gidip göremesem ve sadece fotoğraflarına bakıp iç geçirsem de, önümüzdeki yaz kalmayı en çok istediğim oteller listesinin ilk sıralarında yer alıyor Parilio. 33 SÜİTİ VAR Sizi otelin nefis fotoğraflarıyla baş başa bırakmadan önce biraz bilgi vermek isterim… Design Hotels üyesi Parilio, Naoussa Körfezi'ndeki Kolympithres plajıyla Naoussa balıkçı köyü arasında yer alıyor. Otel, adanın her yerinde bulunan blok beyaz mimari stilini kendi organik, sade lüks markasıyla harmanlamış. Aurora, Halo, Uranus süitleri ve özel havuzuyla Sun Suite; Parilio’yu oluşturan ana parçalar. Unutmadan toplam 33 süit var. Parilio restoranıyla da iddialı. Şef Alexandros Tsiotinis, adanın gastronomik mirasını simgeleyen yemekler sunuyor misafirlere. Otelin en dikkat çekici yeri ise iki etkileyici kayanın yer aldığı havuz ve güneşlenme terası. Özellikle gün batımında manzaranın bu noktadan şahane olduğunu söylüyor Parilio’cular… SEYAHAT | Kategorinin diğer yazıları İzlanda’nın Sırları Rota Karadeniz, hedef ‘doğal izolasyon’ Zamanın durduğu şehir: Harar Kyoto’da bir ‘ryokan’da kaldım Karavan tatiline dair merak ettiğiniz her şey Issızlığın ortasındaki 10 inziva oteli Açıl susam açıl: Marakeş Test sonucunu göstererek uçağa bineceğiz Asya’nın mistik kapalı kutusu: Myanmar Tsipouro içmeden o adadan dönmeyin! Issız kanyonun ortasında: Amangiri Mars'a gitmiş kadar oldum! Buenos Aires’te yapmanız gereken 20 seksi şey

Alila Villas Uluwatu features 65 villas on Bali’s Buket Peninsula, designed by WOHA with ocean views, recycled wood and local materials. July 2024 | Travel TURKISH BELOW MAGNIFICENT SERENITY on the edge of the CLIFF words Laura Cottrell T he view from Alila Villas Uluwatu, perched atop the limestone cliffs overlooking the ocean on Bali's Buket Peninsula, can be briefly described as follows: A perfect picture! Each of Alila's 65 villas overlooks the Indian Ocean. Designed by Singaporean architects WOHA, the villas have a natural feel with materials such as wood, stone and rattan. The wood is recycled from railroad ties and telephone poles. The bamboo ceilings and rattan in the modern interiors are locally sourced, and the roof of each villa is made from local lava rock. One of the most popular spots at Alila Villas Uluwatu is the Sunset Cabana Bar. At the Sunset Cabana Bar, where you can watch the sunset from the ocean view, it is possible to go to another dimension with the sound of the waves coming from below and a cocktail to sip! One of Alila Villas' standout features is its restaurants. The Mediterranean-inspired Cire, with its focus on fresh vegetables, fruits, legumes, fish and olive oil, and the Warung, serving healthy traditional Balinese dishes, are sanctuaries for foodies. www.alilavillasuluwatujourney.com UÇURUM kenarındaki ŞAHANE DİNGİNLİK B ali’nin Buket Yarımadası’nda, okyanusa doğru uzanan kireçtaşı kayalıklarının üzerindeki uçurumda konumlanan Alila Villas Uluwatu’nun manzarasını kısaca şöyle tanımlamak mümkün: Kusursuz bir resim! Alila’daki 65 villanın her biri Hint Okyanusu manzaralı. Singapurlu mimarlık ofisi WOHA tarafından tasarlanan villalar ahşap, taş ve rattan gibi malzemeler sayesinde doğal dokunuşlara sahip. Ahşap malzemeler demiryolu traversleri ve telefon direklerinden geri dönüştürülerek elde edilmiş. Modern stildeki iç mekanlarda yer alan bambu tavanlar ve rattanlar ise lokal üretim. Her villanın çatısında lokal lav kayaları kullanılmış. Alila Villas Uluwatu’nun en gözde noktalarından biri Sunset Cabana Bar. Günbatımının okyanus manzarasına bakarak görkemli bir şekilde izlenebildiği Sunset Cabana Bar’da, aşağıdan gelen dalgaların sesi ve yudumlanacak kokteyl eşliğinde başka bir boyuta geçmek gayet mümkün! Alila Villas’ın güçlü yanlarından biri de restoranları. Akdeniz'den ilham alan ve taze sebze, meyve, baklagiller, balık ve zeytinyağı odaklı Cire ile sağlıklı geleneksel Bali yemekleri sunan The Warung; yemek meraklıları için kutsal birer mabed niteliğinde. www.alilavillasuluwatujourney.com

Zeynep Erol reflects on her home in Behramkale Bay, creative life in Assos and the authentic character of the North Aegean. September 2024 | Vol 13 TURKISH BELOW ZEYNEP EROL ‘I love this authenticity’ How was your first visit to Assos? I first came in 1985. In those years, my husband Sami was scuba diving. This is how we used to come and go to the region. It was impossible not to admire the sea and under the sea. And the untouched nature of the region stole me away. The calm, sea and a passion for diving led us to buy a house in Behramkale Bay in 1987. In 1990, we completed our first house and moved there. When our family grew, we decided to move to a bigger place. We had the chance to buy the house behind our first house, which Faruk Malhan had built for himself but decided to sell. How did the process of arranging the interior and exterior of the house go? We made small changes inside the house, but we left the main lines exactly the same. Behramkale is already within the complete protected area. Therefore, it was out of the question to make a new addition. In 2010, we took the house next to it and turned it into a guest house. The process of obtaining permission from the Board of Monuments for this house took four years. Then we destroyed the wall in between and enlarged the garden. These houses, which were spread over time and obtained according to the needs, turned into our living space where we found a lot of peace. Right now, life in the garden takes up more space than life in the house, but that suited our sense of freedom very well. What attracted you to the North Aegean? I love its vast untouchedness, its simple but clean living spaces, and the group of friends I acquired over the years made up of genuine people. The fact that I have established a different friendship with the villagers because I have been from here for 34 years has always enabled me to keep my foot on the ground. I love this authenticity. It is very good for me to deshell beans with Mevlide or to be a confidant for Ülzile's problems. At the same time, you produce here... How does your typical day go? I spent almost the entire pandemic period here. In winter, we took walks on the edge of Gemedere. But apart from that, I produced... First, we made the flower of life with master Kadir on the garden stones of the house, and then we made large-scale versions of some of my jewelry with Remzi, the blacksmith master in the village. So my garden was overflowing with sculptures. THIS REGION WILL CONTINUE TO DEVELOP, IT IS INEVITABLE. I HOPE THE DEVELOPMENT HAPPENS WITHOUT LOSING ITS AUTHENTICITY What are your favorite places in the region? For me, eating at Muzaffer (Yıldız Hotel) in the harbor is still the most authentic thing. I had my first meal there in 1985. We spent countless New Year's Eve there with our groups of friends. We welcomed the new year by waltzing in the courtyard of the tall house. The harbor continues to impress me even today. There is a concern about the popularity of Assos and its surroundings. What do you think about that? Of course, a lot of new space has opened up, but I like the authentic ones. For example, Pizza Mera is one of the places I like. This region will continue to develop, it is inevitable. I hope the development happens without losing its authenticity. And it gets filled with beautiful people. My biggest fear is the formation of closed communities. Their proliferation means that the region is becoming like everywhere else... I hope that doesn't happen. For 34 years, we have had very good times in this liberated area. I would like our children and grandchildren to have the same pleasure, collecting lavender from the field and chasing butterflies in the olive groves and continue to listen to Nuri Efendi's life. To eat the fish they caught in the sparkling sea and create their own stories... Assos’a ilk gelişin nasıl oldu? İlk kez 1985’de geldim. O yıllarda eşim Sami tüple dalış yapıyordu. Bu şekilde bölgeye gelip gidiyorduk. Buranın denizine ve deniz altına hayran kalmamak mümkün değildi. Bir de bölgenin bakirliği beni benden almıştı. Sakinlik, deniz ve dalma tutkusu bizi 1987’de Behramkale koyunda ev almaya yöneltti. 1990’da ilk evimizi tamamlayıp taşındık. Ailemiz büyüyünce daha büyük bir yere geçmeye karar verdik. İlk evimizin arkasında bulunan, Faruk Malhan’ın kendisi icin yaptırdığı, ama satmaya karar verdiği evi alma şansımız oldu. Evin içini ve dışını düzenleme süreci nasıl gelişti? Evin içinde ufak tefek değişiklikler yaptık, ama ana hatları aynen bıraktık. Zaten Behramkale komple sit alanı içinde. Bu nedenle yeni bir ilave yapmak söz konusu değildi. 2010’da yan evi de alıp misafir evine dönüştürdük. Bu ev için de Anıtlar Kurulu’ndan izin alma süreci dört yıl sürdü. Daha sonra aradaki duvarı yıkarak bahçeyi büyüttük. Zamana yayılmış ve ihtiyaçlar doğrultusunda oluşmuş bu evler, çok huzur bulduğumuz yaşam alanlarımıza dönüştü. Şu anda bahçedeki yaşam evin içindeki yaşamdan daha fazla yer tutuyor, ama bu da bizim özgürlük hissimize çok uygun düştü. Kuzey Ege’de seni çeken ne oldu? Uçsuz bucaksız bakirliğini, basit ama temiz yaşam alanlarını ve yıllar içinde sahici insanlardan oluşan arkadaş grubumu seviyorum. 34 yıldır buralı olmaktan ötürü köylülerle iç içe, farklı bir dostluk kurmuş olmak ayağımı yere hep sağlam basmamı sağladı. Bu sahiciliği çok seviyorum. Mevlide’yle beraber fasulye ayıklamak ya da Ülzile’nin sorunlarına dert ortağı olmak bana çok iyi geliyor. Aynı zamanda burada üretiyorsun da… Bir günün nasıl geçiyor? Pandemi sürecinin tamamını neredeyse burada geçirdim. Kışın Gemedere kenarında yürüyüşler yaptık. Ama onun dışında ürettim de… Önce evin bahçe taşlarına Kadir Usta ile yaşam çiçeğini, sonra da bazı takılarımın büyük ölçekli hallerini köydeki demirci ustası Remzi ile yaptık. Böylece bahçem heykellerle dolup taştı. Bölgede en çok sevdiğin yerler neresi? Benim icin hâlâ limandaki Muzaffer’de (Yıldız Otel) yemek yemek en otantik şey. İlk kez 1985’de orada yemek yemiştim. Sayısız yılbaşı gecesini arkadaş gruplarımızla orada geçirdik. Uzun evin avlusunda valsler yaparak yeni yıla girdik. Liman, bugün bile beni hâlâ etkilemeye devam eder. Assos ve çevresinin popüler oluşuyla ilgili bir kaygı var. Ne düşünüyorsun bu konuda? Elbette yeni çok yer açıldı ama ben otantik olanı severim. Mesela Pizza Mera sevdiğim yerlerden biri. Bu bölge gelişmeye devam edecek, bu kaçınılmaz. Umarım sahiciliğini yitirmeden gelişir. Güzel insanlarla dolar. En büyük korkum sitelerin oluşması. Bu durumun çoğalması bölgenin her yer gibi olmaya başlaması demek… Umarım bu gerçekleşmez. 34 yıldır bu kurtarılmış bölgede çok güzel yıllarımız oldu. Çocuklarımızın ve torunlarımızın da aynı keyifle, lavantaları tarladan toplayıp zeytinliklerin içinde kelebekler peşinde koşarak, Nuri Efendi’nin hayatını dinlemeye devam etmelerini isterim. Pırıl pırıl deniz sularında, kendi topladıkları balıkları yiyip kendi hikâyelerini oluşturmalarını da… for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

Architectural Criticism: On the Edge of Violence brought 15 speakers to Istanbul Modern to examine earthquakes, migration and war across four sessions. December 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW ARCHITECTURAL CRITICISM on the EDGE of VIOLENCE words Alp Tekin The shared belief that nothing will change or new ideas cannot emerge without a critical perspective on the world... This was the starting point for the "Architectural Criticism" panel program organized by DAC Communication at the Istanbul Modern Museum Auditorium. Held under the title "On the Edge of Violence," the program featured 15 speakers this year (including Murat Germen, Deniz Ülke Kaynak, Erdem Ceylan, Alireza Taghaboni, Heval Zeliha Yüksel, Celal Abdi Güzer, Hürriyet Öğdül, Ahmet Tercan, Ece Ceylan Baba, Levent Çırpıcı, Emre Arolat, Bekir Ağırdır, Can Öz, Korhan Gümüş, Bülent Tanju, and Nilay Örnek) across four sessions. The program addressed architectural criticism through themes such as earthquakes, migration, and war. The first session, titled "Destruction-Architecture-Wounded Spaces," was moderated by Prof. Dr. Ece Ceylan Baba and featured researcher Bekir Ağırdır, architect Emre Arolat, and architect, photographer, and archivist Murat Germen, who shared insights on collaborative efforts following the Antakya earthquakes. SELECTED HIGHLIGHTS FROM THE TALKS EMRE AROLAT: I can begin by highlighting how we fail to organize even within the field of architecture. Sometimes, the goodwill of architecture is, in fact, profoundly detrimental! What emerged was a narrative of structured, orchestrated violence—but unfortunately, this orchestration was not genuinely architect-driven. This political construct blatantly instrumentalized architecture, steering it towards a specific agenda. MURAT GERMEN: Wherever there is significant capital and property, there is power, and where there is power, exploitation—and hence violence—is not just on the fringes but at its very core. Recently, the city has become the epicenter of this violence. Cities are no longer spaces of freedom but of captivity! DENİZ ÜLKE KAYNAK: Migration has brought with it the concept of profound displacement and rootlessness. People are no longer individuals, no longer free. They are not in that global order where rights are prioritized and their boundaries are expanded. CAN ÖZ: Sometimes, the cracks life leaves in you can make you stronger, but more often than not, they make you weaker. Across stadiums, in sports, and everywhere else, we see this. In places where the city splits apart... Looted, shattered areas have turned into questionable construction sites, becoming hideous structures inaccessible to the public. NİLAY ÖRNEK: We all have a collective memory, like a cloud. Verbal archives, documentaries, and their integration are essential. Otherwise, we find ourselves lost in an incomplete puzzle. We lack a sense of connective wholeness. I often say, 'We’ve become effortless inheritors of ancestors.' What do we know, and how accurately do we know it? If we don’t learn the truth about the past, someone else steps in and plants their version of that memory. MİMARİ ELEŞTİRİ- ŞİDDETİN KIYISINDA Dünyaya eleştirel gözle bakmadıkça hiçbir şeyin değişmeyeceğine ve yeni bir şeyin üretilemeyeceğine dair ortak inanç… İstanbul Modern Müze Oditoryumu’nda DAC İletişim tarafından organize edilen Mimari Eleştiri panel programı bu bakış açısından yola çıkarak yapıldı. “Şiddetin Kıyısında” başlığıyla gerçekleşen programda bu yıl 15 konuşmacı (Murat Germen, Deniz Ülke Kaynak, Erdem Ceylan, Alireza Taghaboni, Heval Zeliha Yüksel, Celal Abdi Güzer, Hürriyet Öğdül, Ahmet Tercan, Ece Ceylan Baba, Levent Çırpıcı, Emre Arolat, Bekir Ağırdır, Can Öz, Korhan Gümüş, Bülent Tanju ve Nilay Örnek) dört farklı oturumda yer aldı. Deprem, göç ve savaş başlıkları ekseninde mimarlık eleştirisinin konuşulduğu üç oturumun ilki, “Yıkım-Mimarlık-Yaralı Mekanlar” oldu. Prof. Dr. Ece Ceylan Baba moderatörlüğünde yapılan bu oturumda Antakya depremlerinin ardından ortak çalışmalar yapan araştırmacı Bekir Ağırdır, yüksek mimar Emre Arolat ve mimar, fotoğraf sanatçısı ve arşivci Murat Germen konuştu. KONUŞMALARDAN SEÇKİ EMRE AROLAT: Sadece mimarlık alanında bile nasıl örgütlenemediğimizin altını çizerek başlayabilirim. Mimarlığın iyi niyeti bazen hakikaten çok kötüdür! Ortaya çıkan hikâyenin bütünlüklü ve kurgulanmış bir şiddet olduğunu, ama bu kurgunun maalesef gerçekten mimarlara ait bir kurgu olmadığını gördük. Bu politik kurgu düpedüz mimarlığı araçsallaştırıp enstrümantal hale getirerek bir noktaya kadar yürüdü. MURAT GERMEN: Büyük sermaye ve mülkiyetin olduğu yerde güç, gücün olduğu yerde ise yalnızca kıyısında değil, kalbinde de bir sömürü ve dolayısıyla şiddet vardır. Son zamanlarda şiddetin merkezinin kent olduğunu görüyoruz. Kent artık bir özgürlük yeri değil, esaret yeri! DENİZ ÜLKE KAYNAK: Göç aslında büyük bir yersiz yurtsuzlaşma fikrini de beraberinde getirdi. İnsanlar artık birey değil, özgür değil. Yani esas olarak haklarını ön plana çıkartan ve haklarının sınırlarını genişletmeye çalıştığı o küresel düzende değil. CAN ÖZ: Bazen dünyanın sizi kırdığı yerden güçlü çıkarsınız, ama tüm bu stadyumlarda, sporda, hatta her yerde böyle, çoğunlukla zayıf çıkıyorsunuz. Şehrin tam ortadan kırıldığı yerlerde… Yağmalanan kırılmış yerler, kamuya ne kadar ait olduğu tartışılacak inşaatlara dönüşüp kamu tarafından da kullanılamayan gudubetlere dönüşmüş durumda. NİLAY ÖRNEK: Hepimizin kolektif hafızası var, bir bulut gibi. Sözel arşivler, belgeseller ve bunların birleşmesi gerekiyor. Yoksa, eksik bir yap-bozun içinde olmaktan farksızız. Bağlantısal bütünselliğe sahip olamıyoruz. ‘Zahmetsiz ecdad sahibi’ olduk diyorum. Neyi, ne kadar biliyoruz ve ne kadar doğru biliyoruz? Eğer bizler geçmişe dair doğruyu bilmezsek, birileri geliyor ve o hafızayı ekiyor.

Fondazione Dries Van Noten opens its first exhibition, The Only True Protest Is Beauty, across 20 rooms at Palazzo Pisani Moretta in Venice. May 5, 2026 | Art & Culture BEAUTY as PROTEST in VENICE words YUZU Editorial photos Matteo de Mayda portrait photos Camilla Glorioso Opened on 25 April and on view through 4 October 2026, Venice — Fondazione Dries Van Noten presents its first exhibition, The Only True Protest Is Beauty, at Palazzo Pisani Moretta. A new cultural address has taken shape in Venice this spring. Set within the historic Palazzo Pisani Moretta along the Grand Canal, Fondazione Dries Van Noten begins its programme with a measured, reflective opening — one that avoids spectacle in favour of atmosphere. BEAUTY AS QUESTION Curated by Dries Van Noten, the exhibition approaches beauty not as surface, but as a form of inquiry. Borrowing its title from a line by American songwriter Phil Ochs, it positions beauty as something that can unsettle as much as it attracts — a subtle form of resistance grounded in ambiguity. Spread across 20 rooms on the ground floor and Piano Nobile levels, the exhibition brings together more than 200 works spanning fashion, jewellery, art, ceramics, glass and collectible design. There is no fixed narrative. Instead, the experience unfolds through a series of quiet encounters, where objects sit in loose dialogue with one another.; A PALAZZO IN CONVERSATION The setting is central to this reading. Palazzo Pisani Moretta — a private residence rarely open to the public — acts not as a backdrop, but as a collaborator. Throughout the rooms, works are placed in subtle tension with their surroundings. Couture by Christian Lacroix and Comme des Garçons appears beneath allegorical ceiling paintings, while contemporary glass pieces extend a dialogue with Murano traditions embedded in the building. Fashion runs as a continuous thread, tracing both a broader cultural language and Van Noten’s own trajectory. Elsewhere, materials take precedence — ceramics, textiles, metals — each piece foregrounding the act of making. Founded by Dries Van Noten and Patrick Vangheluwe, the Fondazione positions craftsmanship as a cultural tool, connecting disciplines through process rather than category. The emphasis remains on continuity — on the relationship between hand, material and time. Access is intentionally limited. As the palazzo prepares for restoration, the exhibition offers a rare opportunity to experience the building in its current state. Entry is granted through a membership programme, reinforcing a slower, more attentive mode of viewing. As a first statement, the exhibition sets a clear tone: calm, precise and open-ended — where beauty is not resolved, but held in tension.

Salone del Mobile 2024 at Rho Fiero Milano introduces neuroscience-led navigation, major installations and a future-focused program. April 2024 | Design & Interiors EVOLUTION of SALONE DEL MOBILE words Onur Baştürk photos Courtesy of Salone del Mobile April is a busy month for the design and art world! First, the 62nd edition of the Salone del Mobile will be held at Rho Fiero Milano from April 16 to 21, followed by the opening of the Venice Biennale. But the star of this article is the Salone del Mobile. Let's take a look at what's on offer at this year's fair. The goal of this year's fair is to give the design community more of a vision of the future and to be an open ecosystem and experience space to connect the community. That's why the key words for this year's fair are "evolution" and "innovation". Maria Porro, President of the Salone del Mobile Milano, explains: "Capturing new trends, the evolution of an entire sector, involving and listening to all communities, near and far, identifying new approaches, methods and technologies, experimenting, being, as we say, on the frontier... All this is still the passion of the Salone del Mobile". This year, for the first time, the Salone del Mobile will use neuroscience to improve the visitor's experience. First, the neurological, emotional and perceptual responses of visitors to the fair in previous years were analyzed. This data was then used to create a symmetrical path that supports the stands on the outer perimeter walls. The main street navigation was also expanded. Cultural installations and rest areas were created to counteract the typical "museum fatigue" that can occur at the Salone. For example, instead of the 1.2-kilometer walk in previous years, visitors will now only need to walk 640 meters to visit all the stands. There will also be three major installations at the Salone. The first is a project by David Lynch. Lynch's installation, "A Thinking Room," consists of symbolic doors that lead into two identical, mirrored thinking rooms. The second installation is called "Under The Surface". Designed by Accurat, Design Group Italia and Emiliano Ponzi for the International Bathroom Exhibition (Pavilion 10), this installation explores the power, fascination and fragility of water alongside ethics, sustainability and technology. The installation aims to make visitors question their daily habits regarding the use of water. The large, fluid and inviting stage at the center of EuroCucina will present an unprecedented vision of the present and future of the natural material, with artists, designers and chefs from around the world. But that's not all! The 2024 events will bring together more than 1900 participants, including 600 young talents under 35 and 22 design schools. Nisan ayı tasarım ve sanat dünyası için aşırı yoğun! Önce Salone del Mobile’in 62’inci edisyonu için 16-21 Nisan tarihleri arasında Rho Fiero Milano’da olacağız, daha sonra da Venedik Bienali açılacak. Ama bu yazının yıldızı Salone del Mobile. Şimdi fuarda bu yıl neler var, ona bir bakalım. Bu yılki fuarın hedefi tasarım topluluğuna geleceğin vizyonunu daha çok sunabilmek ve topluluğu birbirine bağlamak için açık bir ekosistem ve deneyim alanı olabilmek. Bu nedenle fuarın bu yılki anahtar kelimeleri “evrim” ve “inovasyon”. Salone del Mobile Milano Başkanı Maria Porro şöyle diyor: “Yeni trendleri, tüm bir sektörün evrimini, yakın ve uzak tüm toplulukları dahil edip dinleyerek yakalamak, yeni yaklaşımlar, metodolojiler ve teknolojiler belirlemek, deneyler yapmak, dediğimiz gibi sınırda olmak… Tüm bunlar bugün hâlâ Salone del Mobile'ın tutkusu”. Salone del Mobile’de bu yıl ilk kez ziyaretçi deneyimini iyileştirmek için nörobilimden yararlanılacak. Öncelikle, geçmiş yıllarda ziyaretçilerin fuar içinde izlediği güzergahta verdiği nörolojik, duygusal ve algısal tepkiler analiz edilmiş. Daha sonra da bu verilerden yola çıkılarak dış çevre duvarlarındaki stantları destekleyen simetrik bir yol oluşturulmuş. Ayrıca ana yol navigasyonu genişletilmiş. Salone'de ortaya çıkabilen tipik “müze yorgunluğuna” karşı kültürel enstalasyonlar ve sessiz alanlar yaratılmış. Böylece, önceki yıllardaki 1.2 kilometrelik yürüyüş mesafesinin aksine, artık tüm stantları ziyaret etmek için sadece 640 metrelik bir yürüyüş yeterli olacak. Salone’de ayrıca üç büyük enstalasyon olacak. İlki, David Lynch'in projesi. Lynch’in “A Thinking Room” adlı enstalasyonu; birbirinin aynısı olan, aynalı iki düşünme odasına girilmesi için tasarlanmış sembolik kapılardan oluşuyor. İkinci enstalasyon ise “Under The Surface”. Etik, sürdürülebilirlik ve teknolojinin yanı sıra suyun gücü, büyüleyiciliği ve kırılganlığını konu alan bu enstalasyon Accurat, Design Group Italia ve Emiliano Ponzi tarafından Uluslararası Banyo Sergisi (Pavilyon 10) için tasarlandı. Enstalasyon, ziyaretçilerin su kullanımıyla ilgili günlük alışkanlıklarını sorgulamalarını amaçlıyor. EuroCucina'nın tam ortasında yer alan büyük, akıcı ve davetkâr sahne ise dünyanın dört bir yanından sanatçılar, tasarımcılar ve şeflerle birlikte doğanın sunduğu malzemelerin bugünü ve geleceğine ilişkin benzeri görülmemiş bir vizyon sunacak. Elbette bu kadar değil! 2024 etkinlikleri 35 yaş altı 600 genç yetenek ve 22 tasarım okulu da dahil olmak üzere 1900'den fazla katılımcıyı bir araya getirecek.