Media Partner Yuzu Magazine December 2024 | Art & Culture FOR TR TIME to GET to KNOW ART ANTWERP words Onur Baştürk NELE VERHAEREN Managing Director ANDRIESSE-EYCK GALERIE Marijn van Kreij BELGIAN GALLERY Cindy Wright BY LARA SEDBON Stephen Whittaker DE BOER Brad Phillips DE BOER Michael St John Cut GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALERIA PRESENÇA Diogo Nogueira GALERIE CLAIRE GASTAUD Milène Sanchez GALERIE DYS Abel Burger GALERI FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERIE FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERI FLEUR + WOUTER Fiona Lutjenhuis GALLERY SOFIE VAN de VELDE Koos Buster GUY PIETERS GALLERY KETELEER GALLERY Jo Lle Dubois MAGNIN-A Amadou Sanogo UITSALLING GALLERY Aaron-Victor Peeters UITSALLING GALLERY Elia Vanderheyden BASE ALPHA GALLERY Nadia Naveau Anthena VALERIUS GALLERY Ethel Coppieters NELE VERHAEREN Managing Director ANDRIESSE-EYCK GALERIE Marijn van Kreij BELGIAN GALLERY Cindy Wright BY LARA SEDBON Stephen Whittaker DE BOER Brad Phillips DE BOER Michael St John Cut GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALLERY FIFTY ONE Bruno V. Roels GALERIA PRESENÇA Diogo Nogueira GALERIE CLAIRE GASTAUD Milène Sanchez GALERIE DYS Abel Burger GALERI FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERIE FLEUR+ WOUTER Fiona Lutjenhuis GALERI FLEUR + WOUTER Fiona Lutjenhuis GALLERY SOFIE VAN de VELDE Koos Buster GUY PIETERS GALLERY KETELEER GALLERY Jo Lle Dubois MAGNIN-A Amadou Sanogo UITSALLING GALLERY Aaron-Victor Peeters UITSALLING GALLERY Elia Vanderheyden BASE ALPHA GALLERY Nadia Naveau Anthena VALERIUS GALLERY Ethel Coppieters The contemporary art fair Art Antwerp, organized by Art Brussels, is returning to Antwerp Expo for its fourth edition from December 12 to 15. Since its debut in 2021, the fair has been known for its cheerful year-end atmosphere and will once again host 70 galleries carefully selected by the Invited Committee. One of Art Antwerp’s highlights is its ability to bring together both established and emerging artists. This year, visitors can look forward to large-scale installations by artists such as Aaron-Victor Peeters (Uitstalling Art Gallery), Bruno V. Roels (Gallery FIFTY ONE), Florian Tomballe (PLUS-ONE Gallery), Bert De Geyter (Settantotto Art Gallery, Ghent), and Willem Boel (BARBÉ, Ghent). To further spotlight each gallery's project, Nina Hendrickx, the former director of Antwerp’s renowned Zeno X Gallery, has been invited as the curatorial text writer. We spoke with the fair’s director, Nele Verhaeren, to learn everything we’re curious about. Over to her… What are Art Antwerp's strategies and how does it differ from other fairs? Would you consider Art Antwerp an example of the growing trend of micro or boutique art fairs? Art Antwerp stands out for its unique DNA. Often described as a "boutique fair," it favours a direct and friendly approach, with direct contact between gallery owners, collectors, artists, and visitors. The experience goes well beyond the mere discovery of art: it is also about creating memorable moments. One can admire major works, listen to inspiring talks for young collectors or more specialized collectors, wander among monumental installations in the aisles, or even enjoy a glass or a dish under the Christmas trees, all in a warm and festive atmosphere. Art Antwerp is also appreciated for its human scale size, which makes it easy to explore. Although it has a strong regional dimension, it aims to be open to the world: among the 70 participating galleries from 11 countries presenting 250 international artists. THE PROCESS IS SIMPLE, ONCE INVITED THE GALLERY IS ON BOARD What criteria do you use to select galleries for Art Antwerp? Do you also accept applications from galleries that reach out directly? A selection of galleries, done by our Invitation Committee, that participated in the previous edition of Art Antwerp are the first ones to receive an invitation to participate again. Once their applications are submitted (deadline is in spring), the Invitation Committee extends invitations to a newly selected list of international galleries. We send out invitations on behalf of the Invitation Committee to encourage these galleries to join the committed participants. The process is very simple, once invited the gallery is on board. We frequently receive spontaneous inquiries from galleries interested in participating. For these galleries, we request that they submit a detailed stand proposal along with information about their gallery profile. After careful consideration and a vote by the Invitation Committee, we inform the respective gallery whether they have been accepted or not. GALLERIES NOW PREFER SOLO PRESENTATIONS Was the representation of artists under 35 years old deliberate or coincidental? Initially, during the uncertain times of the pandemic, the fair predominantly consisted of galleries who were participating in 7 to 10 fairs annually, showcasing group exhibitions featuring established artists. Their primary motivation was to be part of a resilient event amidst the prevailing challenges. Meanwhile, the international fair calendar picked up again and nowadays there are even more fairs than ever. Galleries at Art Antwerp are now driven by a desire to establish sustainable relationships with the artistic and cultural community of Antwerp, Flanders and surrounding regions. Therefore, this shift to see more younger artists represented is a logical consequence. Younger galleries, which typically partake in fewer fairs, are inclined to feature emerging artists. Galleries are increasingly spotlighting individual artists, which is reflected in the notable proportion of solo or duo projects, making up 31% of this year's presentations. The solo presentations are the best way to for a gallery to introduce an artist. Nevertheless, it's important to acknowledge that the remaining 70% of artists are over 35 years old, and we continue to host galleries that represent highly acclaimed artists. For instance, Lelong & Co Gallery, a participant since the first edition, showcases works by big names such as Pierre Alechinsky, David Hockney, David Nash, Kiki Smith, to name a few. Maurice Verbaet Gallery presents pieces by renowned Belgian artists from the latter half of the 20th century, while Guy Pieters offers works by international established names such as Sam Francis and Yves Klein. Therefore, Art Antwerp presents a diverse array, blending the vigour of youthful talent with the gravitas of established artists. What was the purpose of introducing the Best Booth Award? What are the criteria for selecting the winner? Following the conclusion of our third edition (Art Antwerp 2023), we have observed a significant evolution in the quality and boldness of the booths. An increasing number of galleries are opting for artistically ambitious projects, often focused on the work of a single artist or a duo. Although each gallery has carte blanche to present its booth, these innovative projects have particularly captured attention, generating excitement among visitors. It is with this in mind that we have decided to create the Best Booth Prize. Several criteria will guide the selection. The committee members will evaluate, in particular: - the quality of the exhibited works, - the coherence and originality of the project, - the curatorial audacity, - the visual engagement and aesthetic impact, - the trajectory of the artist (CV) or artists presented, - and openness to diversity or emerging talents or the recognition of a career. To give an example, the project by Gallery FIFTY ONE, which presents a solo by Bruno V. Roels, is a potential candidate. Their booth, designed as a sort of waiting room leading to paradise, perfectly exemplifies boldness and originality in concept. But there are, of course, other examples. The Prize could also go to an artist’s presenting a body of work such as Marijn Van Keij at Andriesse Eyck with works on paper, drawings and collage created the last 10 years. ART ANTWERP AIMS TO MAINTAIN ITS BOUTIQUE CHARACTER What is Art Antwerp’s vision for the future? Do you plan to keep the fair boutique-sized in the coming years, or are there plans for expansion? Art Antwerp is committed to preserving the fair's intimate and boutique character. We cherish the limited capacity of the halls and the spacious aisles, which we believe are crucial to the fair's charm. The cozy atmosphere is a fundamental element that distinguishes our fair and makes it a unique experience for all who attend. Art Antwerp has established itself as a vibrant hub for a diverse community of art enthusiasts, fashion designers, architects, curators, museum directors, art lovers, and entrepreneurs. Attending an art fair is more than just an activity; it's a lifestyle choice that resonates with the cultural and creative interests of a discerning audience. Year after year, we've seen a steady increase in the number of visitors. We are committed to maintaining this momentum and building upon the enthusiasm that Art Antwerp generates. Our aim is to continue fostering this dynamic environment, where passion for art and design not only brings people together but also inspires and enriches their lives. While we are dedicated to maintaining our deep local connections with a strong stake of galleries from Antwerp and we are equally focused on broadening the fair's international reach by welcoming more international galleries. Since there is no open call for applications, the existence of the fair may still be relatively unknown to foreign galleries, and we recognize the need to increase our visibility in the international art community. By adopting a more global (European) perspective, we aim to offer our visitors an even richer array of artistic talent to explore going from a mix of established to young artists. In addition to showcasing a diverse selection of art, we are committed to enhancing the overall experience of the fair. We strive to ensure that Art Antwerp remains a warm and inviting space for visitors, particularly during the festive end-of-year period. Our objective is to create an ambiance that not only exhibits outstanding art but also harmonizes with the celebratory atmosphere of the season.

Aralık 2020 | Art | Türkiye Beş maske beş ayrı dünya Baksı Müzesi’nde, 20 sanatçı ve tasarımcının katıldığı “Maske / Çağrışımlar” sergisinden Yuzu’nun seçtiği 5 favori iş. Eser sahiplerinin anlatımıyla… (Sergi 15 mayısa kadar açık olacak) Enis Karavil “2020.313” Geçmiş ve geleceğin kontrastını yansıtan bu maske, Apple’ın “Voice Control” sistemiyle geliştirildi. Maskeyi takan kişi konuşurken, senkronize bir şekilde metni ekrandan okumak mümkün. Beyza Boynudelik “MERHABA YABANCI” Bugünün dünyasında “öteki”ni izleyen kentli birey, neredeyse tüm tanıklıklarını ekranın ardından, oluşturduğu avatarı ve idealize ettiği kimliğiyle, maskeli bir şekilde gerçekleştiriyor. “Gerçek” maskeler takmak zorunda kaldığımız 2020 yılında ise en çok ihtiyaç duyduğumuz şey ise aslında kendimizle, fauna ve florayla yeniden tanışmak, temas etmek… 2020 tarihli bu işim dahil son dönemde ürettiğim çoğu iş bu “temas” meselesi ve sosyolojik açıdan taktığımız sembolik maskeyi çıkarmak üzerine şekillendi. Aykut Erol “LOVE MASK” İki gerçek var hayatta. Aşk ve ölüm. Yaşanan aşkın hissettirdiği de tam böyle bir şey. Beyinlere hükmeden sadece ve sadece kalptir. Nefes alışlar, kokular, sesler ve sonunda ruhlar iç içe geçmiş, sanki iki vücutta tek bir kalbin atışı duyulur. İki kişidirler ama tek ruh vardır. Aşkın kokusu oksijen etkisi yaratır damarlarında. Simay Bülbül “FANUSTAKİ ÇOCUKLUK” Bahçede, sokakta, okulda oyun oynayacakları en değerli dönemi cam fanus olarak evlerin, duvarların arasında geçirip hayatlarının odak noktası oyuncak yerine maske olan çocuklar için tasarladım bu eseri. Bu nedenle cam pleksi üzerine siyah beyaz bir çocuk resmi baskısı üzerine logodan bir maske ürettim. Bunların hepsi cam bir fanus içinde sergileniyor. Kerem Ariş & Merve Parnas Ariş (Uniqka Design House) “ÖZ” Herkese aynı maske giydirilmiş. Gözler kapalı, görmek imkansız. Ağız kapalı, konuşmaya izin yok. Kulaklar örtülü, duymak mümkün değil. Beyin örülmüş, sıkıştırılmış; düşünmek yasak. Her distopyada olduğu gibi çeşitlilik değil, tek düzelik hakim. Sorgulama değil, itaat bekleniyor. İnsan düşünen değil, güdülen bir hayvana dönüşmek üzere. Ufacık boşluklardan hava almaya çalışıyor. Az da olsa hala görüyor, duyuyor, düşünüyor, hatırlıyor. Maske sadece geçici bir kabuk. Maskeleneni gizler ama var olanı değiştirmez. Maskenin gizlediği, bastırdığı öz; benliğini muhafaza eder. Bu öz bir noktada maskeden kurtulur. Ve distopya sona erer… Kısaca: Maskeyi kavramsal olarak, geçici bir örtü olma özelliğiyle ele aldık. İnsanların baskı altında yaşadığı bir distopyada bile maskenin insan benliğini yok etmeye yeterli olmayacağını, umudun daima var olması gerektiğini ifade etmek istedik.

October 2, 2025 | TRAVEL TR BELOW the KEY is SLOWNESS words Onur Basturk photos Courtesy of KeyUrla Mornings at KeyUrla might begin with yoga by a forest pool or a walk through vineyards along the Urla Wine Route. Afternoons could mean a glass of local wine, a mushroom-and-honey pizza fresh from the wood-fired oven, or simply doing nothing at all—just sitting in your villa, listening to the breeze drift in from the pines. This new boutique hotel in İzmir’s Urla region offers all of it at once. The choice is entirely yours. The story starts with Can Ortabas, who planted the first seeds in 1996 with Uzbaş Farm—today known as the Uzbaş Arboretum. What began as rows of palms and thousands of plant species soon evolved into vineyards, and now, into KeyUrla: the final link in a journey rooted in the land. Together with co-founders Selim Özgörkey and Askar Alshinbayev, Ortabaş shares the vision: “Everything here grew out of time spent with nature. We wanted to share a way of life that doesn’t rush, that honors the local, and that respects the soil and its rhythm.” He’s right—step inside KeyUrla and you immediately feel that slower pace seeping in. Sitting under the pines, you catch yourself thinking: “Yes, I could spend hours here just looking at the sky.” ARCHITECTURE BY HAN TÜMERTEKİN The architecture, led by Aga Khan Award-winning architect Han Tümertekin, follows the rhythm of the landscape. The hotel’s 24 villas have been carefully nestled among the trees, positioned so that nature guides the design. “It wasn’t about integrating greenery into architecture—it was about turning the architecture into an extension of the greenery,”says Tümertekin. Local stone and craftsmanship are central. The Urla limestone used for the façades was sourced just a few kilometers away, reducing the carbon footprint while grounding the villas as natural extensions of the terrain. LOCAL INGREDIENTS, URBAN TOUCH An Urla, the hotel’s restaurant, makes an impression with its open kitchen, wood-fired oven, and pine-shaded tables. Under the guidance of chef Seray Öztürk, the menu is crafted entirely from local and seasonal ingredients. Hand-made pastas, wood-fired pizzas, seafood, and signature dishes are given a distinctly urban interpretation. As Öztürk explains: “We couldn’t ignore the richness of local produce. We didn’t have to look far—everything we needed was here. Using local ingredients and drawing on habits rooted in tradition, we created a cuisine that is familiar yet refined, and naturally authentic.” LOCATION Just 52 km from İzmir Adnan Menderes Airport and a short drive from Alaçatı or Seferihisar, KeyUrla feels worlds away. Step inside, and time instantly slows. YAVAŞLAMANIN ANAHTARI KeyUrla Sabahları orman içindeki havuz başında yoga yap ya da birçok bağ ve şaraphaneyi rotasında barındıran Urla Bağ Yolu’nda yürüyüş yap. Şarap tadım turlarına katıl ya da çam ağaçları altındaki restoranda taş fırından çıkan mantarlı-ballı pizzanın tadına bak… Ya da hiçbir şey yapmayıp odanda orman esintisini dinle! İzmir, Urla bölgesinin yeni oteli KeyUrla, birçok şeyi aynı anda vaat ediyor. Seçim size kalmış! Can Ortabaş önce -bugün Uzbaş Arboretum olarak bilinen- Uzbaş Çiftliği’ni kurdu (yıl 1996). 52 türde 250 bin üzerinde palmiye yetiştiren bu devasa yeşil müze, 1900 farklı bitki çeşidiyle çok geçmeden mutlaka görülmesi gereken bir yer haline geldi. Bu çiftlikle beraber keşfedilen bağ setleri ise yeni bir yolculuğu beraberinde getirdi: Urla Şarap Bağları. Şimdi bu ikiliyi tamamlayan son bir halka daha var, KeyUrla. Selim Özgörkey ve Askar Alshinbayev ile beraber KeyUrla’nın kurucu ortaklarından olan Can Ortabaş, “Burada her şey doğayla geçen zamanın içinden çıktı. Acele etmeyen, yereli onurlandıran, toprağa ve ritme saygı duyan bir yaşam biçimini paylaşmak istedik” diyor. Ortabaş haklı, KeyUrla’ya adım atar atmaz o yavaş ritmi hissedip içinize çekiyor ve sakinleşiyorsunuz. Çam ağaçlarının altındaki masalardan birine oturup, “Evet, saatlerce burada gökyüzüne bakabilirim” hissiyle dolup taşıyorsunuz! MİMARİ HAN TÜMERTEKİN’E AİT Ağaçlar demişken… KeyUrla’nın mimarisi, Ağa Han ödüllü mimar Han Tümertekin liderliğinde gerçekleşmiş ve otelin 24 villası ağaçlar arasına özenle yerleştirilmiş. Tüm yapılar, doğanın mimariyi yönlendirdiği bir anlayışla konumlanmış. “Var olan yeşili mimarlığa entegre etmek değil, mimariyi bu yeşilin bir uzantısına dönüştürmek gerekiyordu” diyor mimar Han Tümertekin. Villalardaki en önemli unsur yerel taşlar ve el işçiliği. Dış cephede kullanılan Urla kireç taşı, sadece 3-4 kilometre öteden çıkarılmış. Böylece hem karbon ayak izi azaltılmış hem de yapılar coğrafyanın doğal bir uzantısına dönüşmüş. LOKAL MALZEME, ŞEHİRLİ YORUM KeyUrla’nın restoranı An Urla; açık mutfağı, taş fırını, çam ağaçlarının altındaki masa düzeniyle dikkat çekiyor. Şef Seray Öztürk danışmanlığında oluşturulan menüde yerel ve mevsimsel ürünler kullanılıyor. El yapımı makarnalar, taş fırından pizzalar ve deniz ürünleri şehirli bir yorumla sunuluyor. Menüden özellikle levrek buğulama ve mantarlı pizza tavsiye! Şef Seray Öztürk menünün çıkış noktasını şöyle anlatıyor: “Bölgenin ürün zenginliğini göz ardı edemezdik. Bu nedenle lokal malzemelerle, köklerden gelen alışkanlıklarımızı düşünerek, tanıdık ama özenli, doğal bir mutfak kurguladık.” NEREDE? KeyUrla, İzmir Adnan Menderes Havalimanı’na 52 km uzaklıkta. İzmir, Alaçatı ve Seferihisar gibi merkezlere kısa sürüş mesafesinde yer alıyor.

January 2025 | VOL 14 TR BELOW ALEXANDER’S DESIGN ODYSSEY words Onur Baştürk photos Pempki Alexander Diaz Andersson, the creative mind behind the emerging design studio ATRA, leads a life rich in cultural experiences. He grew up in Sweden, studied in Spain, and then took an adventurous leap to Mexico's Yucatan Peninsula to dive into furniture design. Andersson shares that each of these cultures has left a unique mark on him. His Scandinavian roots gave his early designs a minimalist touch, while Mexico opened his eyes to more fluid, dreamlike shapes. And now? He calls Mexico City home, where he embraces a much broader view of design. You grew up in Sweden, studied in Spain, and now call Mexico City home. Can you share a bit about how it all began and how your journey has evolved? After my time in Madrid, I made my way to Mérida, Yucatán, to really dive into traditional craftsmanship, focusing on woodworking and upholstery. We even developed an exchange program, bringing Swedish master upholsterers to share their techniques with our artisans. After about four years of research, we defined our design language and launched the ATRA chair collection, which marked our beginning. Over the next 15 years, both the brand and our manufacturing techniques evolved. We expanded from wood and upholstery to stone, metal, and lighting—creating more sculptural pieces along the way. How has this blend of cultures shaped your work? My work is deeply nostalgic, reflecting memories and moments in life. Growing up in Scandinavia gave my early designs a structured, minimalist vibe, while Mexico has encouraged me to explore more fluid, dreamlike forms. My designs aim to evoke a sense of place - a place that doesn't yet exist, but is in harmony with its surroundings. What drew you to live in Mexico City? I lived in Mérida for many years and moving to Mexico City felt like a natural next step. Mexico, along with Sweden, is a huge part of my heritage, and I am proud of both. Mexico is surreal - rich in culture, color and diversity. It's impossible not to be drawn in, and once you're here, it's even harder to leave. What was your dream when you founded ATRA, and have you now realized that dream? When I founded ATRA, I didn’t have a specific dream—it was more about finding something stimulating to do in Mérida. For context, Mérida is a beautiful town, but it lacked the cultural stimulation I was accustomed to in Europe. Over the years, my dream has evolved into something bigger; it’s less about furniture and more about crafting a conscious lifestyle philosophy that blends multiple disciplines. MY WORK IS DEEPLY NOSTALGIC, REFLECTING MEMORIES AND MOMENTS IN LIFE How would you describe ATRA’s design approach? We’re very context-driven at ATRA. Whether it's architecture, furniture or interiors, we are guided by the situation, location and space requirements. Each project is different. Some are more client-focused, while others are purely conceptual and allow us to express our design philosophy without constraints. ATRA’s furniture features sculptural and futuristic forms. What inspires your designs? As time goes on, the concepts behind each collection evolve. The common thread that ties everything together is our commitment to quality and craftsmanship. Conceptually, we’re inspired by utopian ideas of the future. Our goal is to create timeless objects, both in quality and vision. We’ve even imagined a universe—Earth 2100—where our designs exist, and within that world, we tell stories like “future relics,” envisioning how our pieces will be passed down through generations. Functional furniture or collectible design? Which resonates more with you? I’d say we do both. Some of our pieces aren’t necessarily practical for mobility, but they’re never uncomfortable. I believe design and art are distinct categories. Art doesn’t need to fulfill a functional purpose; it exists for different reasons. Design, however, is something you physically interact with—it’s meant to be lived with. What’s the most important thing you’ve ever designed? For me, it’s the ATRA chair. It was the catalyst for our firm’s success over a decade ago. The other significant piece is the Beluga collection, which marked a shift in our design language—allowing for more free-form, imaginative thinking. I’D LIKE TO SEE A FUTURE WHERE ARCHITECTURE HAS A MORE SYMBIOTIC RELATIONSHIP WITH NATURE You’ve worked on architectural projects like Villa Contenta in Malibu and Vigna Olivetti in Italy. Which ones excite you the most and why? Each project has its own unique context and challenges. Villa Contenta is exciting because of its scale and level of detail. But the project I'm most excited about right now is a city we're designing on the Pacific coast of Mexico. We've spent the last two years researching how to make the architecture "disappear" into the landscape and blend seamlessly with nature in a discreet, respectful way. What do you envision for the future of architecture? I’d like to see a future where architecture has a more symbiotic relationship with nature. There’s a concept called “productive architecture,” which suggests that buildings should not only provide shelter but also contribute positively to their ecosystems. Building is carbon-intensive, but if we integrate technologies that enhance and protect nature while improving people’s lives, the social potential is enormous. I also think we’ll see more mobile, off-grid homes that can be built without relying on existing infrastructure. WE LIVE IN MEXICO CITY BUT WE ALSO SPEND TIME IN TOPANGA, A TOWN IN THE MALIBU MOUNTAINS What’s your lifestyle like? Do you find more inspired in the city or nature? We live in the lively hustle of Mexico City, but we also enjoy spending time in Topanga, a charming town in the Malibu mountains. It's the best of both worlds. Nature inspires me so much; it’s the ultimate design, perfect in every way. I believe we need both solitude and the company of friends to thrive. Without the input of your community, combined with your own experiences, there wouldn't be much to ponder in solitude. What are your dreams for 2025? In 2025, we're looking forward to launching in Europe and becoming more established in that market. My dream is to continue to push our design philosophy and explore new ways to express it as we grow. Son dönemin yükselen tasarımcılarından ATRA’nın kurucusu Alexander Diaz Andersson’ın hayatı için tam bir kültür karışımı diyebiliriz. İsveç’te büyüyen, İspanya’da okuyan ve daha sonra Meksika’nın Yucatan yarımadasına taşınıp orada mobilya denemelerine başlayan Andersson, her kültürün kendisini farklı şekillerde etkilediğini söylüyor. İskandinavya'da yaşamak minimalist estetiğe sahip ilk tasarımlarında etkin olmuş. Meksika ise daha akışkan, rüya gibi formları keşfetmesini sağlamış. Peki ya şimdi? Andersson halen Mexico City’de yaşıyor ve artık tasarıma çok daha geniş bir perspektiften bakıyor. İsveç'te büyüdünüz, İspanya'da okudunuz ve şimdi Mexico City'de yaşıyor ve çalışıyorsunuz. Bize her şeyin nasıl başladığını anlatabilir misiniz? Madrid'den sonra Mérida, Yucatán'a taşındım ve ahşap işçiliğiyle döşemecilik başta olmak üzere geleneksel zanaatın derinliklerine daldım. Hatta bir değişim programı geliştirerek İsveçli usta döşemecileri zanaatkârlarımızla tekniklerini paylaşmaları için getirdim. Yaklaşık dört yıllık bir araştırmanın ardından tasarım dilimizi belirledik ve başlangıcımız olan ATRA sandalye koleksiyonunu piyasaya sürdük. Sonraki 15 yıl boyunca hem markamız hem de üretim tekniklerimiz gelişti. Ahşap ve döşemeden taş, metal ve aydınlatmaya kadar genişledik. Bu süreçte daha heykelsi parçalar yarattık. Bu kültür karışımı çalışmalarınızı nasıl etkiledi? Çalışmalarım son derece nostaljik, hayattaki anıları ve anları yansıtıyor. İskandinavya'da yaşamak daha yapılandırılmış, minimalist estetiğe sahip ilk tasarımlarımı etkiledi. Öte yandan Meksika daha akışkan, rüya gibi formları keşfetmemi sağladı. Tasarımlarım henüz var olmayan, ama çevresiyle uyum içindeki bir yer duygusunu uyandırmayı amaçlıyor. Neden Mexico City'de yaşamaya karar verdiniz? Mexico City'de sizi çeken şey neydi? Uzun yıllar Mérida'da yaşadım ve Mexico City'ye taşınmak bir sonraki doğal adım gibi geldi. Meksika, İsveç ile birlikte mirasımın büyük bir bölümünü oluşturuyor ve her ikisiyle de gurur duyuyorum. Meksika kültür, renk ve çeşitlilik açısından gerçeküstü zenginlikte. İçine çekilmemek imkansız ve bir kez buraya geldiğinizde ayrılmak çok zor. ATRA'yı kurarken hayaliniz neydi ve şimdi bu hayali gerçekleştirdiniz mi? ATRA'yı kurduğumda belirli bir hayalim yoktu. Daha çok Mérida'da yapacak bir şeyler arıyordum. Bağlam açısından Mérida güzel bir şehir, ancak Avrupa'da alışkın olduğum kültürel teşvikten yoksundu. Zamanla hayalim şekillendi ve mobilyadan ziyade birden fazla disiplini bir araya getiren bilinçli bir yaşam tarzı felsefesi oluşturmaya yöneldim. ATRA'nın tasarım yaklaşımını nasıl özetlersiniz? ATRA'da çok bağlam odaklı çalışıyoruz. İster mimari ister mobilya ister iç mekan olsun; durumun, konumun ve alan gereksinimlerinin bize rehberlik etmesine izin veriyoruz. Her proje farklıdır. Bazıları daha müşteri odaklıyken diğerleri tamamen kavramsaldır ve tasarım felsefemizi kısıtlama olmaksızın ifade etmemize izin verir. ATRA'nın birçok yönü var. Söz konusu mobilya olduğunda heykelsi ve fütüristik formlar öne çıkıyor. Tasarımlarınıza neler ilham veriyor? Zaman geçtikçe her koleksiyonun arkasındaki konseptler gelişiyor. Her şeyi birbirine bağlayan ortak nokta ise kalite ve işçiliğe olan bağlılığımız. Kavramsal olarak, geleceğin ütopik fikirlerinden ilham alıyoruz. Amacımız hem kalite hem de vizyon açısından zamansız nesneler yaratmak. Hatta tasarımlarımızın var olduğu bir evren -Dünya 2100- hayal ettik ve bu dünyada, parçalarımızın nesiller boyunca nasıl aktarılacağını öngörerek “gelecekteki emanetler” gibi hikâyeler anlatıyoruz. İşlevsel mobilya mı yoksa koleksiyonluk tasarım mı? Hangisi sizde daha çok etki bırakıyor? İkisini de yaptığımızı söyleyebilirim. Bazı parçalarımız hareketlilik için pratik olmayabilir ama asla rahatsız edici değiller. Tasarım ve sanatın farklı kategoriler olduğuna inanıyorum. Sanatın işlevsel bir amacı olması gerekmiyor, farklı nedenlerle varoluyor. Tasarım ise fiziksel olarak etkileşime girdiğiniz bir şey. Onunla yaşanması gerekiyor. Malibu'daki Villa Contenta ve İtalya'daki Vigna Olivetti gibi mimari projeleriniz var. Sizi en çok heyecanlandıran projeler hangileri? Her projenin kendine özgü bir bağlamı ve zorluğu var. Villa Contenta, ölçeği ve içerdiği detay seviyesi nedeniyle heyecan verici. Ancak şu anda beni en çok heyecanlandıran proje Meksika'nın Pasifik kıyısında tasarladığımız bir kasaba. Son iki yılımızı mimarinin peyzaj içinde nasıl kaybolacağını, doğayla sorunsuz ve saygılı bir şekilde nasıl harmanlanacağını araştırarak geçirdik. Sizce geleceğin mimarisi neye benzeyecek? Hangi unsurlar daha belirgin olacak? Mimarinin doğa ile daha simbiyotik bir ilişki içinde olduğu bir gelecek görmek istiyorum. “Üretken mimari” adı verilen bir kavram var. Bu kavrama göre binalar sadece barınak sağlamakla kalmamalı, aynı zamanda bulundukları ekosisteme de olumlu katkıda bulunmalı. Bina inşa etmek karbon yoğun bir iştir, ancak insanların yaşamlarını iyileştirirken doğayı geliştiren ve koruyan teknolojileri entegre edersek sosyal potansiyel muazzamdır. Ayrıca, mevcut altyapıya dayanmadan inşa edilebilecek daha fazla mobil, şebekeden bağımsız ev göreceğimizi düşünüyorum. Şimdiye kadar tasarladığınız en önemli şey neydi? Benim için ATRA koltuğu. On yılı aşkın bir süre önce firmamızın başarısı için katalizör oldu. Diğer önemli parça ise tasarım dilimizde bir değişime işaret eden Beluga koleksiyonu. Daha serbest biçimli, yaratıcı düşünceye izin veren bir koleksiyon. Yaşam tarzınız nasıl? Şehirden mi yoksa doğadan mı daha çok ilham alıyorsunuz? Hareketli bir şehir ortamı olan Mexico City'de yaşıyoruz, ama aynı zamanda Malibu dağlarında bir kasaba olan Topanga'da da zaman geçiriyoruz. Her iki dünyanın da en iyisi. Doğadan çok ilham alıyorum. Her seviyede mükemmel olan nihai bir tasarım. Yalnızlık ve arkadaşlarla ilgili olarak, işlev görmek için her ikisine de ihtiyacımız olduğunu düşünüyorum. 2025'e yönelik projeleriniz ve hayalleriniz nelerdir? 2025'te Avrupa'da lansman yapmayı ve bu pazarda kendimizi daha fazla kanıtlamayı dört gözle bekliyoruz. Hayalim, tasarım felsefemizi ileriye taşımaya devam etmek ve büyüdükçe bunu ifade etmenin yeni yollarını keşfetmek. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 ₺970,00 Regular Price ₺870,00 Sale Price Add to Cart

May 2023 | Travel | Vol 9 TR below BORGO GALLANA words Alp Tekin photos Salva Lopez Does the desire to leave eventually turn into a longing to return? If you were born and raised in Puglia, the answer is probably yes! Giuseppe De Vanna’s life is the perfect example. Born in this enchanting region, Giuseppe moved to Milan at 18, driven by dreams of discovery and a desire to explore the world. But as he puts it: “Life, like nature, is cyclical. The urge to leave transforms into the urge to come back. The best moments of my life are tied to Puglia—the return to family, summers by the sea, the unique light of the region, the olive trees, and the sound of cicadas.” Today, Giuseppe runs Borgo Gallana, a boutique hotel nestled among olive trees in the countryside of Oria, one of Puglia’s oldest historic towns. A CELEBRATION OF SIMPLICITY Borgo Gallana consists of three traditional stone houses, which Giuseppe describes as “the embodiment of my memories, my happy place, my mother’s beloved Puglia, and my grandmother’s humble Puglia.” To achieve this authenticity, he collaborated with Studio Andrew Trotter for the design. “Andrew brought Puglia’s simplicity to life by working with local materials, artisans, and traditional building techniques,” Giuseppe explains. A GARDEN DEDICATED TO THE MEDITERRANEAN ECOSYSTEM The houses—Casa Camino, Casa Luce, and Casa Limone—each feature a private garden, an outdoor lounge with a stone bathroom and a second kitchen with a barbecue. The central courtyard hosts a swimming pool surrounded by olive trees and aromatic plants. Artists Cosimo Terlizzi and Damien Modolo, founders of Lamia Santolina, envisioned Borgo Gallana’s garden as a tribute to the Mediterranean ecosystem. Alongside ancient olive trees, they planted native and endemic species to revive and enrich the region’s botanical heritage. DESIGN ROOTED IN LOCALITY Studio Andrew Trotter employed vaulted ceilings and concrete floors throughout the three homes. The primary construction material is local sandstone, known as tufo. The bathroom sinks and kitchen counters were also custom-designed by Trotter and crafted locally. The interiors are furnished with timeless brands like Frama, Lumina, Bongio, Tine K, and Gervasoni, alongside locally crafted tableware by Nicola Fasano. Outdoor spaces feature black metal wall lights designed by Studio Andrew Trotter. PUGLIA’S MUST-VISIT TOWNS While staying at Borgo Gallana, don’t miss the chance to explore these charming towns: - ALBEROBELLO Famous for its whitewashed trullo houses—traditional stone huts with conical roofs—this village, located about an hour south of Bari, can easily be explored in a day. - POLIGNANO A MARE Situated on limestone cliffs along the Valle d’Itria coastline, this picturesque town features centuries-old churches, ivy-covered houses, and Italy’s most photographed beach: the pebble cove beneath the Ponte Borbonico di Lama Monachile bridge. - OSTUNI Known as the “White City,” Ostuni is a 40-minute drive down the coast from Polignano a Mare. Sip a Negroni at one of the bars lining its cobblestone streets, then savor exquisite dishes at Piazzetta Cattedrale. - LECCE A baroque gem in Italy’s heel, Lecce offers culinary delights like Rosalba de Carlo’s renowned Alle due Corti and innovative dishes at Arte dei Sapori. Don’t miss La Scarpetta’s romantic garden or the heavenly pastries at Pasticceria Natale. - VIESTE Perched dramatically on cliffs, Vieste is a dream for photographers. Before leaving, visit Castello Beach for stunning views. - MARTINA FRANCA Quieter than its neighbor Alberobello, this charming town is home to the must-see Basilica di San Martino. - AND MORE... Explore hidden gems like Monopoli, Locorotondo, Gallipoli, and Trani for a complete Puglian experience. Gitme arzusu bir süre sonra geri dönme arzusuna dönüşür mü? Eğer Puglia’da doğup büyüdüyseniz dönüşebilir! Giuseppe De Vanna’nın hayatı bunun en güzel kanıtı. Bu bölgede çocukluğunu geçiren Giuseppe hayallerini gerçekleştirmek vedünyayı keşfetme arzusuyla 18 yaşında Milano’ya taşınıyor. Gerisini onun ağzından dinleyelim: “Doğanın bize öğrettiği gibi, hayat döngüsel. Gitme arzusu, geri dönme arzusuna dönüşüyor. Çünkü hayatımın en güzel anları Puglia’da geçirdiğim zamanla bağlantılı. Aileye dönüş, yazı deniz kenarında geçirmek, bölgedeki eşsiz ışık, zeytin ağaçları ve ağustos böcekleri”. Ve şimdi Giuseppe’nin Puglia’nın en eski tarihi kasabalarından biri olan Oria’nın kırsalında, zeytin ağaçları arasında yer alan bir butik oteli var, Borgo Gallana. Üç geleneksel taş evden oluşan Borgo Gallana için, “Anılarımın somutlaşmış hali, mutlu olduğum yer, annemin biricik Puglia’sı ve anneannemin sade Puglia’sı” diyor Giuseppe. Bu sadelik ve özgünlük için Borgo’nun tasarımcısı olarak Studio Andrew Trotter’ı seçmiş Giuseppe De Vanna. “Çünkü” diyor, “Andrew yerel malzemeleri, zanaatkârlarımızı ve geleneksel inşaat yöntemlerini kullanarak Puglian sadeliğini yorumladı”. AKDENİZ EKOSİSTEMİNE ADANAN BAHÇE Casa Camino, Casa Luce ve Casa Limone... Bunlar Borgo Gallana evlerine verilen isimler. Her evin kendine ait özel bahçesi, barbekülü ikinci bir mutfağı ve duşlu taş banyo içeren açık hava dinlenme alanı var. En büyük avluda ise zeytin ağaçları ve şifalı bitkilerle çevrili bir yüzme havuzu bulunuyor. Lamia Santolina’nın kurucusu olan sanatçılar Cosimo Terlizzi ve Damien Modolo, Borgo Gallana’nın bahçesini Akdeniz ekosistemine adanmış bir alan olarak hayal etmiş. Asırlık zeytin ağaçları arazisine ekilen lokal endemik bitkiler, kaybolma riski taşıyan bitki hafızasını da yeniden çeşitlendirme ve zenginleştirmeye yönelik. Studio Andrew Trotter üç evin tümünde tonozlu tavan ve beton zeminler kullanmış. Yerel kumtaşı “tufo” ise yapıların yapımındaki ana malzeme. Ayrıca banyo lavabolarıyla mutfak tezgâhları da yerel üretim ve Studio Andrew Trotter tasarımı. İç mekanlarda Frama, Lumina, Bongio, Tine K, Gervasoni ve yerel sofra takımı Nicola Fasano gibi markalara yer verilmiş. Dış mekanlardaki siyah metal duvar lambası ise yine Studio Andrew Trotter tasarımı. PUGLIA’NIN GÖRÜLMESİ GEREKEN KASABALARI Borgo Gallana’da kalacağınız süre boyunca bu kasabalara mutlaka uğrayın... - ALBEROBELLO Beyaz badanalı “trullo” evleriyle tanınıyor. Trullo, konik çatılı geleneksel taş kulübelere verilen isim. Bari’nin yaklaşık bir saat güneyindeki bu köy, bir günde keşfedilecek kadar küçük. - POLIGNANO A MARE Valle d’Itria kıyısındaki kireçtaşı kayalıklar boyunca uzanan bu kasaba; asırlık kiliselere, sarmaşık ve kaktüslerle kaplı kireçli evlere çıkan dolambaçlı sokaklara sahip. Burası aynı zamanda İtalya’nın en çok fotoğrafı çekilen plajına da ev sahipliği yapıyor: Ponte Borbonico di Lama Monachile köprüsünün altında yer alan çakıllı koy. - OSTUNI “Beyaz şehir” olarak da bilinen bu kasaba, Polignano a Mare’den çıkınca sahilden yaklaşık 40 dakika aşağıda. Ostuni’de şu iki şey mutlaka yapılmalı: Arnavut kaldırımlı sokaklarında sıralanan barlardan birinde Negroni yudumlamak, sonra da Piazzetta Cattedrale’deki nefis yemeklerin tadına bakmak. - LECCE İtalya’nın topuğunda barok tarzdaki Lecce’de önce Rosalba de Carlo’nun meşhur Alle due Corti isimli restoranına uğrayın. Daha sonra Le Zie Trattoria’daki taze otlu günlük orecchiette’yi ve geleneksel tarifleri modern bir şekilde yorumlayan Arte dei Sapori’yi deneyin. La Scarpetta’nın romantik bahçesinde takılın. Vakit kalırsa Caffè Alvino ve Garibaldi bahçelerinin hemen dışındaki Pasticceria Natale’nin tatlılarını da öneririz. - VIESTE Kayalıklara yapışmış gibi duran eski binalar ve denizin üzerinde yükseliyor gibi görünen bir kasaba Vieste. Burada fotoğraf çekmek büyük zevk! Castello Plajı’na uğramadan Vieste’den ayrılmayın. - MARTINA FRANCA Komşusu Alberobello’dan daha az bilinen bu köyde Basilica di San Martino mutlaka görülesi. - VE DİĞERLERİ Monopoli, Locorotondo, Gallipoli ve Trani... for more Print VOL IX - 2023 Out of Stock Add to Cart

December 2024 | Urban ENGLISH BELOW İSTANBUL'DA YIL SONU: MEKANLAR ve PARTİLER words Onur Baştürk Yılın son haftasına girerken İstanbul’da yeni restoran açılması çok da beklenen bir şey değildir. Özellikle de bu ekonomik iklimde. Ama işte burası sürprizli bir şehir, arada böyle şeyler oluyor. O yeni restoran barın ismi Cozy. Lucca’dan ayrılan Emrah Gencer’in kurucu ortakları arasında olduğu Cozy’nin iç tasarımı Rezzan Benardete Interiors’a ait. Henüz fırından yeni çıktığı için gidip görmüş değilim, bunlar sadece ön bilgi olsun, gördükten sonra ayrıca yazarım. MEZKLA’NIN TUHAF YANI Gel gör ki bir ay önce açılan yeni bir restoran daha var, Etiler’de açılan Mezkla. İsminden dolayı Meksika mutfağı olduğunu sanıp heveslenmiştim, ama Meksika ve Akdeniz mutfağının karışımıymış. Peki bu karışım olmuş mu? Amaca yaklaşmışlar diyelim. Biz arkadaşlarımla Chili İçli Köfte ve Mariposa Karides denedik. Mariposa Karides’in en çok tütsülenmiş biberli orzosunu sevdim. Chili İçli Köfte’ye de on üzerinden 7 verdim. En olmasa da olur dediğim tabak, odun ateşinde pişmiş brokoliydi. O da benim hatam, “Hadi sipariş edelim “ diye ısrar eden bendim! Taco’lara gelince bir itiraf: Başka restoranlarda daha iyi taco’lar yedim. Mezkla’nın en iyi yanı ise geniş tekila/mezkal bazlı kokteyl menüsü. Chili’sinden Tommy, Paloma ve Mezcalita’sına kadar her çeşit var ve hepsi de 10 puan! Mezkla’nın en tuhaf yanı ise konuksever olmayan kapısı. “Rezervasyonunuz var mı?” diyerek önümüze etten duvar ören güvenlik görevlisi bir de üstüne, “Beca’ya gelmediniz değil mi? Herkes bizi orayla karıştırıyor” dedi. Tuhaftı. Neyse, bu tatsız girişi Mezkla’nın müdürü Sina Baltutan tüm profesyonelliği ve kibarlığıyla düzeltti. Sina’nın yolu açık olsun! Bu arada Mezkla’nın iç tasarımı Gab Foods girişimiyle tanıdığımız Gabriela Palatchi Elhadef’in Gab Studio’suna ait. Tasarım başarılı, ama aydınlatmanın bir kısmı çoğu İstanbul restoranında olduğu gibi “sorgu ışığıyla” geçiştirilmiş, bu hayli üzücü. YILIN EN İYİ UĞURLAMA PARTİSİ En çok eğlendiğim partide ise tamamen objektif olmam mümkün değil! Çünkü Yuzu Community’nin 2024’teki son partisinde mimar dj ikili Alp Usluduran ve Doruk Kubilay öyle iyi bir set çaldılar ki, bir kez daha onlara bin teşekkür! Tabii Simply Perfect ve nefis atıştırmalıklarla bizi doyuran Pigalle’e de… Alp ve Doruk’un çaldığı Yuzu partisinin ertesi gecesinde ise -yine onlar sayesinde- kendimi Zorlu PSM’deki Fideles performansında buldum! Fideles’in performansı müthişti, ama ben yine kalabalığın sosyolojisindeydim. Her kesimden insan vardı diyebilirim. Özellikle de: Siyah gözlüklerini asla çıkarmayan (nedenini sonradan öğrendim) yarı sert delikanlı yarı şehirli cool -bazen de ter kokabilen- erkekler topluluğu ile müzikten zevk almaya çalışırken almaya çalışırken ortamın hafif tekinsizliği nedeniyle kız arkadaşlarına sıkı sıkı sarılmış diğer erkekler topluluğu… Hiçbir tarafa aidiyet hissetmediğimden bir süre sonra çıktım tabii. YEAR-END in ISTANBUL: SURPRISES, SPOTS, and PARTIES The final week of the year isn’t exactly the prime time for new restaurant openings in Istanbul—especially given the current economic climate. But hey, this city has a way of surprising us, and every now and then, things like this happen. The latest addition is Cozy, a restaurant-bar co-founded by Emrah Gencer, who you might know from Lucca. The interior design is by Rezzan Benardete Interiors, and while I haven’t had the chance to check it out yet (still fresh out of the oven), consider this a little heads-up. I’ll report back once I’ve visited. THE WEIRDEST PART OF MEZKLA? But there’s another newcomer that beat Cozy to it by about a month: Mezkla, located in Etiler. The name had me dreaming of Mexican cuisine, but it turns out it’s more of a Mexican-Mediterranean fusion. So, did the fusion work? Let’s just say they’re on the right track. My friends and I tried the Chili İçli Köfte and the Mariposa Shrimp. The best part of the shrimp dish was the smoky, peppery orzo—it really stood out. As for the Chili İçli Köfte, I’d give it a solid 7 out of 10. The one dish I could’ve done without? The wood-fired broccoli. But that’s on me—I was the one insisting, “Let’s try it too!” Now, about the tacos: confession time. I’ve had better tacos at other places. What Mezkla really excels at, though, is its margarita/tequila-based cocktail menu. From Chili and Tommy margaritas to Paloma and Mezcalita, they’ve nailed it. Every single one deserves a 10/10. The weirdest part of Mezkla? The less-than-welcoming bouncer at the entrance. He stopped us with a stern “Do you have a reservation?” and then added, “You’re not here for Beca, right? Everyone keeps confusing us with them.” Strange vibes, to say the least. Thankfully, Mezkla’s manager, Sina Baltutan, swooped in with utmost professionalism and charm to make up for the awkward welcome. Here’s to Sina and his bright future! On a design note, the interiors are by Gabriela Palatchi Elhadef’s Gab Studio, known for Gab Foods. The design is lovely, but like many Istanbul restaurants, the lighting falls flat—more “interrogation room” than “ambience.” A real shame. PARTIES, DJs, AND THE YEAR’S BEST SEND-OFF When it comes to the most fun New Year’s party I attended, I’ll admit I can’t be entirely objective. The final Yuzu Community bash of 2024 was unforgettable, thanks to the architect-DJ duo Alp Usluduran and Doruk Kubilay, who spun an incredible set. A thousand thanks to them once again! And, of course, props to Pigalle for keeping us fueled with their delicious bites and to Simply Perfect, the tequila that perfectly matched the vibe of the night. The night after that epic Yuzu party, I found myself—thanks to Alp and Doruk—at Zorlu PSM for Fideles’ performance. It was phenomenal. But true to form, I couldn’t help but analyze the crowd. The people-watching didn’t disappoint: a mix of “too-cool-to-take-off-my-sunglasses” urban tough guys (I later found out the reason for the shades) and another group of slightly anxious men clutching their girlfriends for dear life in the faintly edgy atmosphere. Neither group felt like my crowd, so I called it a night early. Here’s to Istanbul, where the unexpected keeps us on our toes and the parties keep us dancing. Bring it on, 2025!

November 2023 | Art & Culture | Vol 11 THIS MAZE is not for GETTING LOST, to FIND YOURSELF words Mert Çam The most striking installation that Faena Art will exhibit at this year’s Miami Art Week is “MAZE: Journey Through the Algorithmic Self” by artist, designer and activist Sebastian Errazuriz. This labyrinth installation, designed using Midjourney and DALLE2, will be installed on Faena Beach. The sand-covered maze will both invite visitors to explore complex paths and unite them in a reflective monolith at the center of the maze. The sand-covered maze will invite visitors to explore complex paths and gatherings will be held in the open area at the center of the maze. What was your biggest inspiration when creating The Maze, which will be exhibited at Miami Art Week as part of a collaboration with Faena Art? I am extremely thankful to Faena for the long-extended support to the creative community and artistic development. I am very pleased to present the first maze designed for us to find ourselves, not to get lost. Unlike mazes, which are completely full of complex blind spots, this maze has a large center that serves as a square open to almost everyone. This way, people can escape from their daily routines and walk through the maze, find a place where they can seek peace and read books. What is the philosophy behind your art? I am trying to create works that will allow people to see the reality that has been inherited by them, but created by others before them, as a temporary structure that does not need to continue. By making small changes to the pre-existing classic icons of our culture, I break them down and transform their meaning. I hold up a mirror to the audience and invite them to look again at the everyday, the ordinary. You are working on digital art and more using technology. Have you ever thought that this art style lacks the human touch? It will be vital for future artists to train their minds to be able to develop ideas that are one hundred percent free from artificial intelligence, I believe that. Artificial intelligence should be a tool to help us bring our ideas to life. But until now, artificial intelligence has only created a repeat of previous studies. A truly original innovation is not possible. As creators, it is up to us to delve into the depths of ourselves, as long as technology allows, and try to find original patterns and combinations that no one has created before. What are the advantages of digitized art or digitally designed art? Naturally, efficiency in terms of time, speed, and variety of output. You once said that you warned people about artificial intelligence taking over many industries. Why do you think this could be a danger? The main danger of artificial intelligence and its impact on society is not in the restructuring of every aspect of human development. What is important is the speed at which these developments take place. Humanity has learned to adapt to major changes over time, but we have never been prepared for the speed at which artificial intelligence will affect society. My concern in the short or medium term is how people will make a living or rebuild their identities when artificial intelligence starts to replace professions… So how can humanity be protected from the dangers of technology? The most important tool is education first of all. The faster society understands the risks, potential threats and impacts of artificial intelligence, the sooner we can understand its importance and work for crowdsourcing solutions that will produce regulations that can partially protect us from change. Faena Art’ın bu yılki Miami Art Week’te sergileyeceği en dikkat çekici enstalasyon sanatçı, tasarımcı ve aktivist Sebastian Errazuriz’e ait “MAZE: Journey Through the Algorithmic Self”. Midjourney ve DALLE2 kullanılarak tasarlanacak bu labirent enstalasyonu Faena Plajı’na kurulacak. Kumla kaplı labirent, hem ziyaretçileri karmaşık yolları keşfetmeye davet edecek hem de labirentin merkezinde yer alan yansıtıcı bir monolitte birleştirecek. Miami Art Week’te Faena Art’la iş birliği kapsamında sergilenecek The Maze’i yaratırken en büyük ilham kaynağınız neydi? Yaratıcı topluluğa ve sanatsal gelişime verdiği destek için Faena’ya sonsuz müteşekkirim. Kaybolmak için değil, kendimizi bulmamız için tasarlanmış ilk labirenti sunmaktan büyük mutluluk duyuyorum. Tamamen karmaşık kör noktalarla dolu olan labirentlerin aksine, bu labirent neredeyse herkese açık bir meydan görevi gören büyük bir merkeze sahip. Böylece insanlar günlük rutinlerinden kaçıp labirentte yürüyebilir, huzur arayabilecekleri ve kitap okuyabilecekleri bir yer bulabilir. Sanatınızın ardındaki felsefe nedir? İnsanların, onlara miras kalmış ama onlardan önce başkalarının yarattığı gerçekliği, devam etmesi gerekmeyen geçici bir yapı olarak görmelerini sağlayacak işler yaratmaya çalışıyorum. Kültürümüzün klasik ikonlarında küçük değişiklikler yaparak onları yıkıp anlamlarını dönüştürüyorum. İzleyiciye bir ayna tutuyor ve onları gündelik, sıradan olana yeniden bakmaya davet ediyorum. Hayal ettikleri her türlü yeni gerçekliği ve geleceği kendileri için yaratmaya teşvik etmek için… Teknolojiyi kullanarak dijital sanat ve daha fazlası üzerinde çalışıyorsunuz. Bu sanat tarzının insan dokunuşundan yoksun olduğunu hiç düşündünüz mü? Gelecekteki sanatçıların yapay zekâdan yüzde 100 arınmış fikirler geliştirebilmek için zihinlerini eğitmeleri hayati önem taşıyacak, buna inanıyorum. Yapay zekâ fikirlerimizi hayata geçirmemize yardımcı olacak bir araç olmalı. Ancak şimdiye kadar yapay zekâ sadece önceki çalışmaların bir tekrarını oluşturdu. Gerçek anlamda orijinal bir yenilik mümkün değil. Yaratıcılar olarak, teknoloji izin verdiği sürece içimizdeki derinliklere inmek ve daha önce kimsenin yaratmadığı orijinal kalıp ve kombinasyonları bulmaya çalışmak bizim elimizde. Dijitalleşmiş sanat ya da dijital olarak tasarlanmış sanatın avantajları neler? Doğal olarak zaman, hız ve çıktı çeşitliliği açısından verimlilik. Bir keresinde yapay zekânın birçok sektörü ele geçirmesi konusunda insanları uyardığınızı söylemiştiniz. Bunun neden bir tehlike olabileceğini düşünüyorsunuz? Yapay zekânın temel tehlikesi ve toplum üzerindeki etkisi, insan gelişiminin her yönünün yeniden yapılandırılmasında değil. Önemli olan bu gelişmelerin gerçekleşme hızı. İnsanlık zamanla büyük değişimlere uyum sağlamayı öğrendi, ancak yapay zekânın toplumu etkileyeceği hıza hiçbir zaman hazırlıklı olmadık. Kısa ya da orta vadedeki endişem, yapay zekâ mesleklerin yerini almaya başladığında insanların geçimini nasıl sağlayacağı ya da kimliklerini yeniden nasıl inşa edeceği… Peki insanlık teknolojinin tehlikelerinden nasıl korunabilir? En önemli araç öncelikle eğitim. Toplum yapay zekânın risklerini, potansiyel tehditlerini ve etkilerini ne kadar hızlı anlarsa, biz de onun önemini o kadar çabuk anlayabiliriz ve bizi değişimden kısmen korumaya yardımcı for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart

January 2024 | Design & Interiors english below Canadian house inspired by Aman Tokyo words Alp Tekin photos Tina Kulic (Associate photographer at Ema Peter Photography) V ancouver şehir merkezinden 25 dakika uzaklıktaki bu ev projesi Aman Tokyo otelinden ilham alarak tasarlanmış. Tasarımı gerçekleştiren Space 9’dan Sha Wang projeyi şöyle anlatıyor: "En sevdiğim otel olan Aman Tokyo, bu proje için büyük bir ilham kaynağı oldu. Birinci sınıf misafirperverlik hissini bir konut projesine getirmek gerçekten keyifli bir deneyimdi. Müşterinin zevki, kendi tasarım tarzım ve yaşam stilimle tam olarak eşleşiyordu. Dolayısıyla tasarım sürecini derinlemesine incelerken, yarattığımız iç mekanın kendi imzamı temsil edeceğini bilerek gerçekten heyecanlandım”. Wang ile ev sahiplerini buluşturan platform ise Instagram olmuş: "Ev sahipleri beni Instagram aracılığıyla keşfetti ve 30 dakikalık kısa bir sohbetin ardından hızla tasarım teklifini hazırladım. Ev sahiplerinin yaşam tarzı, sevdikleri seyahat yerleri ve hatta tercih ettikleri oteller benim tercihlerime kusursuz bir şekilde uyuyordu”. Zanaatkârlık ve minimalist bir yaklaşımla saflığı, gücü ve sadeliği ön planda tutan evin tasarımında gereksiz süslemeler ve dikkat dağıtıcı unsurlardan kaçınılmış. Malzeme olarak yoğun bir şekilde beyaz meşe, siyah arduvaz ve beton panel kullanılmış. “Birbirini tamamlayan dokulu beton panellerle birleştirilen hafif ve sıcak renk paleti, beyaz meşe tarafından iletilen sıcaklık hissi evin her yerinde çok ilginç bir görsel geometri yaratıyor” diyor Sha Wang. Bu projedeki en önemli zorluklardan biri, birinci sınıf Japon misafirperverliği hissini konut ortamına aşılarken mükemmel dengeyi yakalamak olmuş. Sha Wang, "Aman otelindeki huzur ve dinginliğin özünü yakalamak istesek de, tüm işlevsel gereksinimleri ve bütçe kısıtlamalarını karşılamak da aynı derecede önemliydi” diyor. T his house project, 25 minutes away from Vancouver city center, was designed with inspiration from the Aman Tokyo hotel. Sha Wang from Space 9, who carried out the design, describes the project as follows: “The Aman Tokyo, which happens to be my favorite hotel, served as a major inspiration for this project. It was a truly enjoyable experience to bring a world-class hospitality feel into a single residential project. The client's taste and design brief were an exact match for my own design style and lifestyle and as I delved into the design process, I felt a genuine excitement knowing that the interior space we were creating would embody my own signature style”. The platform that brought Wang and the homeowners together was Instagram: “The homeowners discovered me through Instagram, and after a brief 30-minute conversation, we swiftly proceeded to sign the design proposal, solidifying our collaboration. Life is frequently marked by serendipitous occurrences, as if everything has been intricately orchestrated beforehand”. Unnecessary decorations and distracting elements were avoided in the design of the house, which prioritizes purity, strength and simplicity with a craftsmanship and minimalist approach. White oak, black slate and concrete panel were used extensively as materials. “The light and warm palette, combined with textured concrete panels that complement each other, create a sense of warmth (conveyed by the white oak) and a very interesting visual geometry throughout the home”, says Sha Wang. One of the most significant challenges in this project was striking the perfect balance while infusing a world-class Japanese hospitality feel into a residential environment. “Although we wanted to capture the essence of tranquility and serenity from the Aman hotel, it was equally important to meet all functional requirements and budget constraints because this space would serve as the owners’ full-time home,” says Sha Wang. “Additionally, we aimed to develop the design further to give the space its own unique character. Blending these elements required a careful and thoughtful approach, which truly reflected the homeowners' vision and lifestyle”.

March 2024 | Design & Interiors english below A N D R E A L U P I Curious, Aesthete and Brave interview Onur Baştürk A ndrea Lupi, artistic director of Antoniolupi, talks to yuzu about why he is inspired by fashion brands and the iconic object they are presenting for the first time at this year’s Salone del Mobile. What does it mean to be Art Director of a brand like antoniolupi? It’s a big responsibility, but it’s also a beautiful thing. It didn’t take me many years to find myself in this position. In the beginning, I worked with the designers, listening to their ideas and trying to draw the outline of the company together. Then I realized that this did not lead to a unique and recognizable antoniolupi style, because it was very difficult to work with many different architects, each with their own style, and bring them together in a recognizable style. So I decided to take over the artistic direction of antoniolupi. If I asked you to describe yourself in three words, what would you say? Curious, aesthete and brave. Aesthete because it is part of my DNA as a person to surround myself with beautiful things. Curious because I love to delve deeper into everything I don’t know, because I am aware that there is always so much to learn. And courageous because over the years I carried out so many projects for my company that few other entrepreneurs would have had the courage to undertake. From the Corian project to the new project we will present at the 2024 Salone. I read that your main reference point is fashion brands. Why fashion brands? Very simple, because I don’t see in our industry something to learn from others, but only in fashion I can perceive those stimuli to create beautiful new things. When I look at the fashion shows, the collections, the colors and material combinations, I can take the right ideas to incorporate into my antoniolupi bathroom project. Family tradition and innovation. Do you ever find yourself torn between the two? Always, because the company was born with my father over seventy years ago. He was a small artisan producer of mirrors and bathroom accessories, and I fought when I joined the company trying to carry on another type of project, a path to grow and not remain just a small glass workshop. So I’m always torn in trying to maintain our tradition, and we do it through the quality of our products and the tailoring production still 100% Made in Italy, and at the same time the awareness of having to look forward, to the future and to new technologies, always presenting innovative paths that lead us to be the point of reference in our sector. AN ICONIC OBJECT TO BE UNVEILED AT THE SALONE DEL MOBILE At last year’s Salone del Mobile you exhibited your furniture designed by Carlo Colombo for the first time and there was a lot of talk about this surprise. Will furniture design continue? Yes, definitely. In order for Antoniolupi to grow and become more and more international, it was necessary to change the concept of being just a bathroom furniture company and try to approach other areas of the house. So last year’s project was for me the beginning of a new thought: that is, to try to create not only bathroom objects, but to start giving the possibility of designing a house in the Antoniolupi style, creating sofas, armchairs, carpets, anything that allows us to give a recognizable product. So I will certainly move forward. In addition, we will try to present other things that go beyond what an entrepreneur in our sector might think today. In fact, I can tell you in advance that at the 2024 Salone del Mobile we will present a new object that will become an icon in the world of design, in the world of music and perhaps even in the world of youth: a music console designed with Carlo Colombo and an international artist like DJ Albertino. A ntoniolupi’nin artistik direktörü Andrea Lupi, neden moda markalarından ilham aldığını ve bu yılki Salone Del Mobile’de ilk kez sunulacak, ikonik olmaya aday objeyi yuzu’ya anlatıyor. antoniolupi’nin sanat yönetmeni olmak sizin için ne ifade ediyor? Büyük bir sorumluluk, ama aynı zamanda güzel bir şey. Kendimi bu pozisyonda bulmam uzun yıllar sürmedi. Başlangıçta tasarımcılarla birlikte çalıştım, onların fikirlerini dinledim ve şirketin ana hatlarını birlikte çizmeye çalıştım. Daha sonra bunun benzersiz ve tanınabilir bir antoniolupi tarzına götürmediğini farkettim. Çünkü her biri kendi tarzına sahip birçok farklı mimarla çalışmak ve bunları tanınabilir tek bir tarzda bir araya getirmek çok zordu. Bu nedenle şirketin sanatsal yönetimini devraldım. Kendinizi üç kelimeyle tanımlamanızı istesem, ne söylerdiniz? Meraklı, estetik ve cesur. Estetik, çünkü etrafımda güzel şeylerin olması DNA’mın bir parçası. Meraklı, çünkü bilmediğim her şeyi derinlemesine araştırmayı seviyorum. Her zaman öğrenecek çok şey olduğunun farkındayım. Cesurum çünkü şirketim için çok az girişimcinin cesaret edebileceği pek çok proje gerçekleştirdim. Ana referans noktanızın moda markaları olduğunu okumuştum. Neden moda markaları? Çünkü sektörümüzde başkalarından öğrenecek bir şey görmüyorum! Ama modada bu var. Defileleri, koleksiyonları, renk ve malzeme kombinasyonlarını izlerken, banyo projeme katmak için doğru fikirler alabiliyorum. Aile geleneği ve yenilikçi olmak. Hiç ikisi arasında kaldığınızı hissettiniz mi? Her zaman. Çünkü şirket yetmiş yıl önce babamla birlikte doğdu. Babam ayna ve banyo aksesuarları üreten küçük bir zanaatkârdı ve ben şirkete katıldığımda başka bir şekilde projeyi devam ettirmek, büyümek ve sadece küçük bir cam atölyesi olarak kalmamak için mücadele ettim. Bu yüzden geleneğimizi sürdürmeye çalışırken her zaman ikilemde kaldım. Geçen yılki Salone del Mobile’de Carlo Colombo tarafından tasarlanan mobilyalarınızı ilk kez sergilediniz ve bu sürpriz hakkında çok konuşuldu. Mobilya tasarımı devam edecek mi? Evet, kesinlikle. antoniolupi’nin büyümesini ve giderek daha global bir karaktere sahip olmasını sağlamak için sadece bir banyo mobilyası şirketi olarak kalma konseptini bozmak, bunun yerine evin diğer alanlarına da yaklaşmaya çalışmak gerekiyordu. Dolayısıyla geçen yılki proje benim için yeni bir düşüncenin başlangıcıydı. Artık sadece banyo objeleri değil; kanepe, koltuk, halı, tanınabilir bir ürün vermemizi sağlayan herhangi bir şey yaratarak antoniolupi tarzında ev tasarlama imkanı vermeye başlayacağız. Dolayısıyla, kesinlikle ilerleyeceğim. Aslında Salone del Mobile 2024’te tasarım, müzik ve belki de gençlik dünyasında ikonik hale gelecek yeni bir nesne sunacağımızı şimdiden söyleyebilirim! Carlo Colombo ve DJ Albertino gibi global bir sanatçıyla birlikte tasarlanan bir müzik konsolu. Çünkü sadece kendi kategorimdeki ürünlerle uğraşmayı değil, yeni ufuklarla cesurca yüzleşmeyi seviyorum. Tek bir nesne ve bir müzik nesnesi kadar sıra dışı olsa bile…

March 2024 | Design & Interiors english below COMING SOON: THE ELEVATION GRAVITY words Alp Tekin G aggenau “The Elevation Gravity” konseptini 16-21 Nisan tarihleri arasında düzenlenecek Milano Tasarım Haftası kapsamında tanıtmaya hazırlanıyor. Ama bu tanıtımdan önce konseptin ön izlenimi için online bir basın toplantısı gerçekleştirildi. Biz de editör, tasarımcı ve mimarlarla birlikte İstanbul’dan bu basın toplantısını izlemek için Nisbetiye 10’da yer alan Cosentino showroom’unda bir araya geldik. BSH Türkiye Pazarlama Direktörü Burak Destici’nin konuşması ile başlayan buluşmada bir süre sonra online basın toplantısına bağlandık ve tüm davetlilerle Milano’nun en özel villalarından Villa Necchi Campiglio’daki paneli dinledik. Moderatörlüğünü Studio Ashby kurucusu ve iç mimarı Sophie Ashby’nin üstlendiği panelde Gaggenau Dünya Başkanı Dr. Peter Goetz, Tasarım Başkanı Sven Baacke, 1zu33 Mimari Studio Kurucu ve CEO’su Hendrik Müller yer alıyordu. Ve tüm konuşmacılar Milano Tasarım Haftası için hazırlanan “The Elevation of Gravity” konseptini, markanın yakın gelecekteki başyapıtlarını ve gelecek planlarını ilk kez paylaştı. G aggenau is preparing to unveil "The Elevation Gravity" concept during Milan Design Week from 16 to 21 April. But before the presentation, an online press conference was held to preview the concept. We came together with editors, designers and architects from Istanbul to watch this press conference at the Cosentino showroom at Nisbetiye 10. The meeting started with a speech by Burak Destici, Marketing Director of BSH Turkey, and after a while we connected to the online press conference and listened to the panel discussion at Villa Necchi Campiglio, one of the most exclusive villas in Milan. Moderated by Studio Ashby founder and interior designer Sophie Ashby, the panel included Gaggenau World President Dr. Peter Goetz, Head of Design Sven Baacke, Founder and CEO of 1zu33 Architectural Studio Hendrik Müller. For the first time, all the speakers shared the concept of "The Elevation of Gravity" for Milan Design Week, the brand's upcoming masterpieces and future plans.

June 20, 2025 | TRAVEL TR BELOW SUYAH POOL CLUB Italian Meets Japanese -content partnership- Meet Suyah Pool Club, the standout concept of this summer season at Susona Bodrum, LXR Hotels & Resorts. Located in Torba, Bodrum, Suyah takes its name from the Japanese words for "water" and "home," perfectly capturing the dynamic energy of Bodrum and the sophisticated spirit of Susona. Inspired by Italian and Japanese cultures, Suyah Pool Club is more than just a poolside experience—it's a lifestyle. Its philosophy of Fluid Harmony flows through every detail, from the design to the culinary offerings. Created under the guidance of Executive Chef Kaan Yıldırım, the menu fuses the bold flavors of Italian cuisine with the refined precision of Japanese gastronomy. Guests can expect fresh, shareable plates throughout the day—think nourishing bowls, pasta, and pizzas, as well as local delicacies like Bodrum calamari and mussels. A diverse selection of sushi, uramaki, sashimi, and nigiri rounds out the menu’s vibrant East-meets-West character. For those seeking a heightened level of comfort, Suyah Pool Club offers stylish cabanas by the pool and on the pier, each accommodating up to three guests. In short, Suyah Pool Club redefines the rhythm of summer in Bodrum with an atmosphere that embodies the art of quiet luxury. SUYAH POOL CLUB İTALYAN ve JAPON KARIŞIMI -içerik ortaklığı- Bodrum, Torba’da konumlanan Susona Bodrum LXR Hotels & Resorts’un bu yaz öne çıkacak olan konseptiyle tanışın: Suyah Pool Club. Adını Japonca “su” ve “ev” kelimelerinin birleşiminden alan Suyah Pool Club, Bodrum’un dinamizmini ve Susona’nın sofistike ruhunu yansıtıyor. İtalyan ve Japon kültürlerinden ilham alan Suyah Pool Club, özgün konseptiyle bir havuz deneyiminden çok daha fazlası: Suyah’ın özünde bulunan “Fluid Harmony” anlayışı mekanın tasarımından gastronomisine kadar her detaya yansıyor. Susona Bodrum’un executive şefi Kaan Yıldırım’ın danışmanlığında hazırlanan menü, İtalyan mutfağının zengin aromalarını Japon gastronomisinin rafine tatlarıyla harmanlıyor. Günün her saatinde taze ve paylaşmaya uygun seçenekler sunan menüde sağlıklı bowl çeşitleri, lezzetli makarna ve pizzalar, Bodrum kalamarı ve midyesi gibi yerel tatların yanı sıra sushi, uramaki, sashimi ve nigiri seçeneklerinden oluşan zengin bir Uzakdoğu seçkisi ön plana çıkıyor. Suyah Pool Club şık kabanalarıyla da konforu üst seviyeye taşıyor. Havuz başında ve iskelede yer alan kabanalar üç kişiye kadar kullanım imkânı sunuyor. Kısacası Suyah Pool Club, “sessiz lüks” anlayışıyla tasarlanan özgün atmosferiyle Bodrum’un yaz ritmini yeniden tanımlıyor.

May 2025 | DESIGN & INTERIORS A RIVER, A REFLECTION, A RETREAT IDA Design Mates reimagines family living in a sun-drenched Astana apartment where ornamental heritage meets sculptural calm. words Karine Monie photos Damir Otegen interior design IDA Design Mates styling Aisha Adilshiyeva / Moldir Samat / Zhanbota Aitaliyeva Bathed in light and mirrored by water, this elegant riverside apartment in Astana is more than a home—it’s a quiet celebration of harmony, detail, and personal story. Designed by Aisha Adilshiyeva, founder of IDA Design Mates, the project is a poetic response to place: its flowing arches, shimmering surfaces, and rich craftsmanship echo both the movement of the nearby river and the cultural rhythms of Kazakhstan. The journey began before the space even existed. “We started talking nearly a year before the family found the apartment,” recalls Adilshiyeva. “Our conversations began on Instagram—warm, easy, and filled with trust.” When the right home finally appeared, the vision clicked into place: a space for a young family with three energetic sons, designed to be serene, layered, and full of light. WHERE THE RIVER MEETS THE ROOM Located within one of the city’s most coveted complexes, the apartment offers sweeping views of the Ishim River. The proximity to water became both inspiration and guiding principle. “We wanted the river to reflect inside,” says Adilshiyeva, who used mirrored surfaces in the living room and kitchen to echo the light and flow beyond the glass. The effect is atmospheric—a sense of calm that moves through the home like a quiet current. ORNAMENT, REWRITTEN At first glance, the interiors feel restrained and modern—but look closer and a deeper design language unfolds. Custom asymmetrical moldings and stylized floral motifs pay homage to traditional Kazakh ornamentation. “We spent two months just designing the patterns for the ceilings and walls,” notes Adilshiyeva. “They’re unique, geometric, and softly expressive—never strictly classical.” A PALETTE IN BALANCE White walls serve as a clean canvas, allowing pastel tones and bold accents to emerge through carefully curated furniture—such as the sculptural Etcetera lounge chair, the arched mosaic fireplace with red detailing by artist Art Oskolok, and the Wiggle Chair by Frank Gehry near the entrance. “We were working with a large load-bearing column and used it to introduce twin arches,” says Adilshiyeva. “To me, rhythmic arches offer softness and depth—they bring order, without rigidity.” CRAFT & CURVE Throughout the space, craftsmanship takes center stage. Local artisans were commissioned to produce custom shelving, while the fireplace—featuring blue buntings and blooming poppies—required over 100 hours of handcrafting. Natural materials were layered throughout: wood for warmth, marble for refinement, metal and mirror for lightness and dimension. Even lighting became a sculptural element. In the living room, Roche Bobois’s Flou suspension floats like a glowing cloud. Over the dining table, a parabolic chandelier, also by Roche Bobois, creates a dynamic gesture in space—bridging design and geometry. Other pieces by Visual Comfort, Ingo Maurer, and New Works punctuate the apartment with a refined rhythm.

April 2024 | Design & Interiors english below Vondom's flagship store opening in Istanbul D ünyaca ünlü İspanyol outdoor mobilya markası Vondom’un Türkiye’deki ilk mağazası Design-Link (*) International Brands Agency koordinasyonuyla Som Interior tarafından addresistanbul’da açılıyor. 6 mayısta Yuzu Magazine ev sahipliğinde gerçekleşecek açılış partisine tasarımcı, mimar Ramon Esteve de katılacak. Esteve, Vondom markası için The Factory, Faz, Frame ve Pixel gibi koleksiyonlar tasarlamıştı. Ramon Esteve Yuzu’nun 10’uncu sayısında yer alan röportajında tasarladığı koleksiyonları şöyle tanımlıyordu: “The Factory endüstriyel, Frame hafif, Pixel çok yönlü ve modüler, Faz ise kültürel. Ama hepsi zamansız ve her mekana entegre olabiliyor”. Som Interior kurucuları Özge Yıldız Taşkıran ve Berat Taşkıran ise Vondom mağazası açılışıyla ilgili heyecanlı: “Som Interior olarak her zaman yenilikçi ve yüksek kaliteli tasarımlar sunmayı hedefleyerek koleksiyonumuzu genişletiyoruz. Amacımız, müşterilerimize her alanda Som Interior vizyonunda bir yaşam tarzı sunmak. Bu nedenle iç mekan koleksiyonumuzla birlikte, bu tasarım anlayışımızı dış mekana da taşıma kararı aldık. İnovasyon ve estetiği ön planda tutan yaklaşımımıza uygun olarak, dünyaca ünlü İspanyol outdoor markası Vondom’un İstanbul Flagship mağazasını açmaktan büyük heyecan duyuyoruz. addresistanbul'da 750 metrekarelik alanda açacağımız mağazada tüm ikonik açık alan ürünlerini görebileceksiniz”. Editörün notu: (*) Design-Link, Vondom’un yanı sıra antoniolupi, Moroso, Foscarini, Miniforms, Zanotta, Saba, Glasitalia, Porada, Laura Meroni, Contardi, Ingo Maurer gibi dünyaca ünlü pek çok tasarım markasının Türkiye temsilcisi. T he first store of the world-renowned Spanish outdoor furniture brand Vondom in Turkiye will be opened in addresistanbul by Som Interior in coordination with Design-Link (*) International Brands Agency. On May 6, designer and architect Ramon Esteve will attend the opening party hosted by Yuzu Magazine. Esteve has designed collections such as The Factory, Faz, Frame and Pixel for the Vondom brand. In his interview in the 10th issue of Yuzu, Ramon Esteve describes the collections he has designed as follows: ‘The Factory is industrial, Frame is lightweight, Pixel is versatile and modular and Faz is cultural. But all of them are timeless and can be integrated into any space.’ Som Interior founders Özge Yıldız Taşkıran and Berat Taşkıran are excited about the opening of the Vondom store: ‘As Som Interior, we are expanding our collection, always striving to offer innovative and high-quality designs. Our goal is to offer our customers a lifestyle with the Som Interior vision in every area. With this in mind, we have decided to take this design approach outdoors, along with our indoor furniture collection. In line with our approach of prioritizing innovation and aesthetics, we are very excited to open the Istanbul Flagship Store of the world-renowned Spanish outdoor brand Vondom. The flagship store, which we are opening in addresistanbul on an area of approximately 750 square meters, will feature all the iconic outdoor products'.

July 2024 | Urban ENGLISH BELOW BODRUM’daki ERGEN EKONOMİSİ words Onur Baştürk B üyük resimle tanışın: Bodrum’un yeme-içme ekonomisini yönetenler Rus oligarklar, Yunan Adası’na gitmeyip Bodrum’da kalan üç-beş Beyaz Türk değil, 15 ile 18 yaş arasındaki Türk ergenler. Bir işletmeci arkadaşımız gayet tatlı bir şekilde bu durumu itiraf etti: “Bazen ergenleri içeri almayıp geri çeviriyorum, ama içim de acıyor. Gitti milyonlar diye!” İşletmeci arkadaşa hak veriyorum, çünkü mekanlara gittiğimizde hiçbirimiz ergenler kadar hızlı ve kolay para harcamıyoruz. 40’larındaki bir arkadaşımın deyişiyle, “Biz üç-dört tane içip bırakıyoruz, onlar peş peşe şişe açıyor. Parayı kendileri kazanmadığı için değerini de bilmiyorlar”. Bodrum’daki bazı üst segment popüler mekanlar ergenlere set çekmiş durumda. Yaş kuralı koyan, “Artık ergenleri almıyoruz” diye ilan edip ertesi gün gönüllü bir şekilde ergen istilasına uğrayan var. Evet, bu da bir tür istila. Çünkü ergenler kapıdan kovsanız bacadan giriyor. Diyor ki bir işletmeci arkadaşım, “Ünlü bir ailenin ergen kızı annesi adına rezervasyon yaptırıp öyle içeri girdi. Bir baktım, locada ne annesi var ne de onun yaşında insan. Tüm ergenler locaya doluşmuştu. Üstelik telefonda kendini annesi olarak tanıtıp rezervasyonu yaptırmış, sonradan bunu da itiraf etti!” Düşünüyor ve empati yapmaya çalışıyorum. 15 yaşındayken ebeveynlerim bana kredi kartlarını verip “İstediğini yap” dese, böyle çılgın gibi harcar mıydım diye… İşte jenerasyon farkı burada ortaya çıkıyor galiba. Asla harcayamazdım, çünkü bizim jenerasyonlarda (35’ler, 40’lıklar, 50’ler size diyorum) “aileye bağımlı olmama” hissi hakimdi. “Kendi paramla yaparım, özgürüm ben” mottosu yaygındı. Gördüğüm kadarıyla şimdi o yok. Hayat hızlandı. Ergenler sosyal medyada gördükleri her şeyi anında yaşamak istiyor. Elektronik sigaraları ellerinde (evet, onlar arasındaki en büyük trend bu) bir locaya doluşup “yetişkincilik” oynuyorlar. Yetişkinler de onları görünce mekandan kaçıyor. Böyle garip bir kısırdöngü… BODRUM’S ECONOMY is run by TEENAGERS M eet the big picture: It's not Russian oligarchs or three or four white Turks who stay in Bodrum instead of going to the Greek islands, but Turkish teenagers between the ages of 15 and 18 who run Bodrum's food and beverage economy. Our friend, the restaurant owner, admitted this very sweetly: "Sometimes I turn away teenagers, but it hurts me. Millions gone!" I agree with him, because when we go out, none of us spend money as quickly and easily as teenagers. In the words of a friend of mine in his 40s, "We have three or four drinks and stop, they open bottle after bottle. They don't make the money, so they don't appreciate it. Some of Bodrum's popular upscale venues have put up a barrier against teenagers. There are some that set an age rule, announce "We don't accept teenagers anymore" and then invade voluntarily the next day. Yes, it is a kind of invasion. Because if you throw them out the door, they come in through the chimney. A friend of mine who owns a restaurant says, "The teenage daughter of a famous family made a reservation for her mother and came in. When I looked around, there was no one in the table, neither her mother nor anyone of her age. All the teenagers were crowded into the table. Moreover, she introduced herself as her mother on the phone and made the reservation, which she later confessed! I think and try to empathize. If my parents had given me their credit cards when I was 15 years old and said, "Do whatever you want," I would have spent like crazy... This is where the generation gap comes into play. I could never spend because in our generations (35s, 40s, 50s, I'm talking to you) the feeling of "not depending on the family" was dominant. The motto was "I can do it with my own money, I am free". As far as I can see, that is no longer the case. Life has accelerated. Teenagers want to experience everything they see on social media immediately. With their electronic cigarettes in hand (yes, this is the biggest trend among them), they crowd into a booth and play the game of "being like an adult" with pimples popping out on their faces. The adults look at them and run away. Such a strange vicious circle...

Eylül 2020 | Art | Türkiye click for english İçinden Matisse ve Warhol geçen minyatürler Yazı | Onur Baştürk Ö nce Mamut Art Project’te, daha sonra da 2017 yılında Londra’daki Saatchi Galeri’de sergilenen ”Mitoloji” serisinde minyatür sanatını Starbucks kahve bardaklarına taşımıştı. Taner Ceylan’ın küratörlüğünü yaptığı “Olimpos / Portreler-1” sergisinde ise şeffaf kağıt üzerine tamamı 24 K. gerçek altınla yapılmış “Otoportre” isimli çalışmasıyla dikkatleri çekmişti. Onu kısaca “minyatürü güncel hale getiren sanatçı” diye tanımlayabilirim. Onur Hastürk’ten bahsediyorum. Şu anda Anna Laudel Düsseldorf’ta açılan ve ekim ayı sonuna kadar sürecek “Asimilasyon” sergisiyle gündemde. Serginin ana damarı Matisse ve Warhol. Onları buluşturan ise minyatür. İşte Onur Hastürk’ün kendine has dünyası… “Asimilasyon” sergisinde minyatürün dünyasıyla Henri Matisse ve Andy Warhol'un dünyasını kesiştirmek nereden aklınıza geldi? Farklı dünyaları buluşturmaktan alınan haz mı yoksa yurtdışına yönelik bir hamle mi bu? Uzun süredir Doğu-Batı, geleneksel-güncel, geçmiş ve günümüz arasında bağ kurmaya çalışıyorum. Üretim süreçleri öncesinde de yoğun okuma ve araştırmalar yapmaktayım. Böyle bir esnada Goethe Enstitüsü’nde düzenlenen “Modern Sanatta İslam Estetiği” başlıklı sempozyumun 2005 Aralık tarihinde yayımlanan bildiriler kitabında Henri Matisse’in 1910 yılında Münih’te, Ernst Kühnel tarafından düzenlenen “İslam Sanatının Şaheserleri” sergisini ziyaretinin ardından söylediği şu sözler sergimin çıkış noktasını oluşturdu: “Doğu minyatürleri benim için mümkün olan duyu algılamalarının bütün biçimlerinin farkına varmamı sağladı. Bu minyatürlerde kullanılan resim türü ile bu sanat büyük ve gerçekten kendine has bir alanı ifade ediyor. Bu da benim taklitçi resimden kurtulmama yardımcı oldu”. Vay, bunu bilmiyordum… Öte yandan Matisse, özellikle 1910-1929 yılları arasında “Odalisque” (Türkçe kökenli “Odalık”) adını verdiği elli civarındaki yağlıboya resim çalışmasıyla beni kendine çeken sanatçıların başında oldu. Doğu sanatından feyz alarak, batıda yeni bir dönem açan ve zihnimde kıvılcımlar çakmasına sebep olan Matisse’in bu resimleri bende kendi kültür ve geleneklerimin etkileşimiyle birlikte yeniden asimile etme arzusu oluşturdu. BİZİ BİRBİRİNE BAĞLAYAN GÖRÜNMEZ BAĞ Peki Warhol? Warhol’un “A Gold Book” kitabı ve serisinde yer alan kağıt üzerine altın kaplama olarak yaptığı çizimlerde farklı desenleri (kadın ayakkabıları, feminen oğlanlar, davetkar figürler vb.) beni inanılmaz etkilemiştir. “Altın”ın yüzyıllar içinde sanat malzemesi olarak kullanımı ve sanattaki çok katmanlı ilişkisi benim için hep ilgi çekici oldu. Andy Warhol’un eserlerimdeki ilk yansıması ise katılımcısı olduğum ve güncel sanatta görünür olmamı sağlayan 2016 Mamut Art Project’te, Starbucks kâğıt bardakları üzerine klasik minyatür eserleri yorumladığım “One More Coffee” serisiyle başladı. Böylece batı sanatının parlayan yıldızları Matisse ve Warhol’la farklı zamanlarda da olsak, bizi birbirine bağlayan görünmez bir bağın olduğunu farkettim. Aslında her şey oradaydı, karşımda beni bekliyordu. Geriye sadece şimdiki zamanda bir minyatür sanatçısının gözünden bunun nasıl görüldüğünü göstermek kalmıştı. Dolayısıyla 110 yılın ardından (mekansal bir referansla), Matisse eserlerinin klasik minyatür üslubunda yeniden yorumlandığı bu sergiyi, ilk olarak Almanya / Anna Laudel Düsseldorf Galeri’de izleyiciyle buluşturma fikri ortaya çıkmış oldu. HEP KABINA SIĞMAYAN BİR ADAM OLDUM Minyatür gerçekten her alana uyarlanabilir mi? Sınırları var mı? Ne kadar özgür olunabilir minyatürde? Ana sanat dalım Tezhip ve Minyatür ama eğitimim boyunca fakültedeki diğer tüm geleneksel ve plastik sanatların üretim disiplinlerine de ilgim oldu. Hocalarımız bize eğitim yıllarında gelenekselin bir oda olduğunu ve bu odanın içinde istediğimizi yapabileceğimizi söylediler. Ama ben hep kabına sığmayan bir adam oldum. O odaya pencereler çizdim gökyüzünü görebilmek için, kapılar çizdim başka odalara geçebilmek için, fırça benim elimdeydi ve sınır yalnızca kendimdim… Yüksek lisansımı Süleymaniye Yazma Eserler Kütüphanesi’ndeki “Suver-ul Kevakib” adlı 15. yüzyıla ait bir astronomi kitabının analizi üzerine yazarken, tezimi bitirmeme yakın Mamut Art Project‘e kabul edildim ve orada da Starbucks’ın kağıt bardaklarının üzerlerine saray nakkaşhanelerinde sultanlar için nakşedilen minyatürleri ve tezimde incelediğim burçların minyatür figürlerini yeniden yorumladım. MİNYATÜR BENİ SEÇTİ Peki en başta neden minyatürü seçmiştiniz? Açıkçası ben onu değil de, sanki o beni seçti. Varoluşu anlamaya ve kendimi tanımaya çalıştığım bu yolculuğumda sanatın bana yol göstermek için hep bambaşka ufuklar açtığını düşünürüm. Geleneksel sanat anlayışı; yeryüzü gibi görünen ve görünmeyen sınırlarla (coğrafi, siyasi, kültürel, inanç vb.) çevrili. Sanki bir simülasyon içindeymişiz gibi; karşımızda figürler, desenler var ama gölgeleri yok. Aslında iki boyutlu ama içinde sonsuzluğa açılan boyutlar saklı. Her zaman bir kuralı bir sınırı var, ama benim için bu sınırları kullanarak sınırsızlığa ulaşılacak bir akıl oyunu gibi… İçinde olduğunuz odadan başka odalara geçmenizi sağlayan kapılar açıyor zihninizde. Ben bazı kapıların eşiğinde durup sadece içeriyi izlerken bazılarından da içeri girip yeni ve farklı yaşamları keşfediyor ve bu yaşamları kendi hayatıma asimile ederek kendimi yeniden tanımlıyorum. Serginin adı “Asimilasyon”. Aslında negatif içeriği olan bir kavram. Yaptığınız sentez asimilasyona girer mi yoksa bu kavramdan kastınız başka bir durum mu? Sanat tarihçi Thadeus Jay Dare Dowad tarafından sergi kataloğuna yazılan bir yazıyı alıntılamak isterim: “İslam sanatı her zaman Roma ve Bizans’ın ve İslamiyet öncesindeki İran, Afrika, Güney Asya ve Çin’in sanat geleneklerini harmanlayan asimilatif bir varlık oldu. Doğu ve Batı sanat kültürleri için bir pota olarak, İslam sanatı yüzyıllar boyunca İslami alanda yeni ve gelişmekte olan gelenekler oluşturmak için coğrafi olarak uzaklara yayılan stiller ve teknikleri özümsedi”. Bu bağlamda Asimilasyon; özümseme, benimseme anlamlarıyla bu sergide yer alıyor. Farklı kültürlerin aynı sanat üzerinde ilişki kurduğu bir anlayışa dönüşüyor. MİNYATÜR VE ÇIPLAKLIK Minyatür ve çıplaklık meselesi de kafamı kurcalıyor. Seks pozisyonları bile rahatlıkla yer alabilmiş bildiğim kadarıyla minyatürlerde. Sizce minyatürün bu anlamda tavrı nedir? Osmanlı ve İslam sanatı kelimeleriyle yan yana gelince haliyle kafada kalıplar oluşuyor çünkü. Ne dersiniz? Minyatür, Türkler’in İslamiyeti kabul edişinin yüzyıllar öncesine konumlanan bir kronolojide yer alması itibariyle İslam öncesi bir süreçten günümüze geliyor. İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi’nde bulunan Enderunlu Fazıl’ın minyatürlü “Hubanname” (erkek güzelliğiyle ilgili) ve “Zenanname” (kadın güzelliğiyle ilgili) yazmalarındaki kimi kadınların göğüsleri tam açıktır. Bunlarla beraber hamamda yıkanan çıplaklar, üryan ya da uçkuru çözülmüş uzanan oğlanlar, göğüs dekolteli kadınlar, hatta seks sahnelerinin olduğu minyatürler de gösterilmiştir. Bunun gibi çıplak kadınlarla ya da oğlanlarla ilgili daha pek çok örnek vardır. Dolayısıyla günlük yaşamın doğal bir parçası olan cinselliğin Osmanlı nakkaşları tarafından da en naif şekillerde resmedildiği görülmektedir.