September 2024 | Travel TURKISH BELOW Innovative hotel concept by Benetton brothers 21 HOUSE OF STORIES words Onur Baştürk The most different and innovative hotel concept I came across during L.E/Miami was 21 House of Stories. This Milan-based hotel group describes the world they have created as "an innovative hybrid hospitality concept". "Because,” they say, “we are different from a traditional hotel. It's also a place where people can gather, meet and connect”. Yes, these words are also reminiscent of Soho House. But like SH, 21 House of Stories does not require membership. Moreover, their inclusiveness is quite surprising. They organize public events that focus on social issues such as sustainability, recycling, gender identity, technology, and art. They also provide a space for those who have ideas, projects and stories related to such social issues. The first hotel was opened in Milan Città Studi and the second in Milan Navigli, with plans to expand to other European cities in the near future. The creators of 21 House of Stories are brothers Alessandro and Mauro Benetton. When they first set out, the Benetton brothers considered "21 Ways of Living" for the name of the project, but decided on 21 House of Stories because it better reflected the spirit of community. ROOMS INSPIRED BY STORYTELLING The hotel has different room types. But all the rooms have the element of storytelling at the heart of their design. The rooms are named after narrative archetypes inspired by the storytelling found in every fairy tale. The Creator stands out for its creative design, the Wizard for those with a more visionary mindset, the Outlaw room challenges the norm with its lofted space featuring two dynamic areas, Junior Suite Hero for those looking for something a little more daring. Finally, room 609: the SuperHero, with an amazing 100 square meter terrace. Thanks to its unique design, SuperHero can also be used for parties and events. PANORAMIC TERRACES AND A RECOMMENDATION The most striking area of 21 House of Stories in Navigli are the panoramic terraces on the seventh and eighth floors, with 360-degree views of the city skyline. These terraces are home to the I Mirador cocktail bar. Inspired by Italian piazzas and the Iberian "mirador" (meaning "viewpoint"), the architectural design of I Mirador is all about the view. Inspired by the Italian tradition of spending Sundays with loved ones, Domenica is the dining and cocktail area of 21 House. Domenica offers a selection of traditional dishes reinterpreted in a modern way. Inspired by the concept of an Italian grandmother's recipe book, the menu is both sophisticated and casual. The kitchen, led by young chefs Diego Pioli and Alessio Roberto Albiero, is naturally guided by the seasons. Recommendation: Try the paccheri ai tre pomodori. Benetton kardeşlerin yenilikçi otel konsepti 21 HOUSE OF STORIES L.E/Miami günleri sırasında tanıştığım en farklı ve yenilikçi otel konsepti 21 House of Stories’di. Milano merkezli bu otel grubu yarattığı dünyayı, “yenilikçi bir hibrit konukseverlik konsepti” olarak tanımlıyor. “Çünkü” diyorlar, “Biz geleneksel bir otelden farklıyız. Burası aynı zamanda insanların bir araya gelmesi, tanışması ve bağlantı kurması için yaratılmış bir alan”. Evet, ilk bakışta bu sözler Soho House’u anımsatıyor. Ama SH gibi üyelik istemiyor 21 House of Stories. Üstelik kapsayıcılıkları hayli şaşırtıcı. Sürdürülebilirlik, geri dönüşüm, cinsiyet kimliği, teknoloji ve sanat gibi sosyal temalara odaklanan, herkese açık ortak etkinlikler yapıyorlar. Ayrıca bunun gibi sosyal konularda fikri, projesi ve hikâyesi olanlara alan sağlıyorlar. İlki Milano Città Studi'de, ikincisi ise Milano Navigli’de açılan otel yakın zamanda Avrupa’nın başka şehirlerine de açılmayı hedefliyor. 21 House of Stories’in yaratıcıları ise Alessandro ve Mauro Benetton kardeşler. Benetton kardeşler ilk yola çıktıklarında projenin ismi için “21 Way of Living”i düşünmüş, ama topluluk ruhunu daha iyi yansıtacağı gerekçesiyle 21 House of Stories isminde karar kılmışlar. ODALAR HİKÂYE ANLATICILIĞINDAN İLHAM ALIYOR Otelin farklı oda modelleri var. Ama tüm odalar hikâye anlatma unsurunu doğrudan tasarımın kalbine yerleştiriyor. Odalar, her masalda bulunan hikâye anlatıcılığından lham alarak anlatı arketiplerinin isimlerini taşıyor. Yaratıcı tasarımıyla öne çıkan The Creator, daha vizyoner düşünce yapısına sahip olanlar için Wizard, iki dinamik alana sahip çatı katı Outlaw, biraz daha cesur bir şeyler arayanlar için Junior Suite Hero ve son olarak room 609. Burası ‘SuperHero’ olarak da adlandırılan, 100 metrekarelik harika bir terasa sahip beklenmedik bir süit. SuperHero benzersiz tasarımı sayesinde parti ve etkinlikler için de kullanılabiliyor. PANORAMİK TERASLAR VE BİR TAVSİYE Navigli’deki 21 House of Stories’in en dikkat çekici alanı yedinci ve sekizinci katlarda yer alan, şehrin siluetini 360 derece gören panoramik teraslar. Bu teraslarda kokteyl bar I Mirador’u bulacaksınız. İtalyan piazzalarından ve Iber ‘mirador’larından (“seyir noktası” anlamında) ilham alan I Mirador’un mimari tasarımı tamamen manzara odaklı. İtalyanlar’ın pazar günlerini sevdikleriyle birlikte geçirme geleneğinden ilham alan Domenica ise 21 House’un yemek ve kokteyl alanı. Domenica'da, modern bir şekilde yeniden yorumlanmış geleneksel yemeklerden oluşan bir seçki sunuluyor. İtalyan bir anneannenin tarif kitabı konseptinden etkilenen menü ise hem sofistike hem rahat. Genç şefler Diego Pioli ve Alessio Roberto Albiero tarafından yönetilen mutfağa elbette mevsimler rehberlik ediyor. Tavsiye: Paccheri ai tre pomodori’yi mutlaka deneyin…

January 2023 | Travel CASA TO Opened in La Punta Zicatela on the Pacific coast of Mexico's rising region of Oaxaca, Casa TO is a hidden oasis with unusual architecture. The hotel project, designed by Ludwig Godefroy Architecture, presents the traditional and the avant-garde together. It stands out with its simplicity and use of concrete, clay, steel, wood. Casa TO, a reinterpretation of an Oaxacan temple, has two historical inspirations. The first is the Basilica Cistern in Istanbul. The other is Hornsey Wood Reservoir in Finsbury Park, London, built in the 19th century. Meksika’nın yükselen bölgesi Oaxaca’nın Pasifik kıyısındaki La Punta Zicatela bölgesinde açılan Casa TO, alışılmadık mimariye sahip gizli bir vaha. Ludwig Godefroy Mimarlık’ın tasarımını yaptığı otel projesi, geleneksel ve avangardı bir arada sunuyor. Beton, kil, çelik, ahşap kullanımı ve sadeliğiyle ön plana çıkıyor. Bir Oaxacan tapınağının yeniden yorumlanması olan Casa TO’nun iki tarihi ilhamı var. İlki, 6. yüzyıldan kalma İstanbul’daki Yerebatan Sarnıcı. Diğeri ise 19. yüzyılda inşa edilen Londra Finsbury Park'taki Hornsey Wood Reservoir.

April 2025 | TRAVEL Coming Soon: COOLROOMS ARRIVE in PORTUGAL words Onur Baştürk photos CoolRooms Palacio de Villapanés (Seville) CoolRooms Hotels, renowned for transforming historic gems into luxury escapes, is expanding its international portfolio with two sensational new openings in Portugal. This exciting expansion marks a new chapter for the brand, already celebrated for its award-winning properties in Spain (for instance, the Palacio de Villapanes in Seville, as seen in photos). With meticulous restoration and a refined hospitality concept that merges history, design, and exclusivity, CoolRooms Hotels elevates every travel experience to an art form. COOLROOMS PALACIO DUARTE - Porto Imagine stepping into an 18th-century Baroque marvel nestled in the heart of Porto. Once known as Palacio do Belmonte, the soon-to-be CoolRooms Palacio Duarte is undergoing a meticulous restoration to reclaim its former glory. Set between Porto’s storied parishes—Cedofeita, Miragaia, S. Nicolau, Sé, Santo Ildefonso, and Victória—this grand manor house boasts an iconic two-story façade, a striking mansard roof, and finely sculpted granite that whispers tales of a bygone era. Scheduled to open in Q3 2025, Palacio Duarte isn’t just a hotel—it’s a living, breathing testament to the elegance of the past, seamlessly infused with modern design and comfort. COOLROOMS PALACIO DO PATRIARCADO - Lisbon Across the Tagus River in Lisbon, luxury takes on a new meaning at the CoolRooms Palacio do Patriarcado. This 18th-century architectural gem, once the heart of Lisbon’s Patriarchate and a venue graced by Pope John Paul II in 1982, has been reimagined into a 56-room haven of opulence. Located in one of Lisbon’s most exclusive districts—neighboring the Goethe Institute and the German Embassy—this palace is set to welcome guests in Q4 2025. More than just a place to stay, Palacio do Patriarcado offers an immersive cultural experience, complete with a terrace restaurant, bar, dedicated event spaces, a swimming pool, and a state-of-the-art fitness center.

June 2023 | Travel | Vol 10 TR BELOW KALESMA Not a hotel, like a village Words Onur Baştürk Photos Salva Lopez There is a Mykonos saying I just learned: “When a couple gets married, they build a village”. In a word, they take the first step of a village that will grow and develop through generations. K-Studio, responsible for the architecture of Kalesma opened in 2021, started off with this idea also. “Kalesma is not a hotel, it is a village”, they say: “We designed a village of whitewashed studios and villas which is parametrically arranged around a central area as if pixelating the landscape, inspired by the honesty of the islanders, and embracing the raw beauty of the arid rocky land and the navy blue sea”. MEDITATIVE SUNSET PLATFORM K-Studio, which is also the architect of Mykonos’ new airport, adopts a holistic approach in its work and attaches great importance to the heritage of craftsmanship. An interesting detail from the hotel as an example: The circular structure used to turn wheat into flour was preserved near the traditional stone ‘aloni’ and redesigned as a meditative platform for watching the sunset. By the way, let me remind you: It is a wonderful experience to watch both the sunrise and the sunset from Kalesma located in Ornos! The interior design of Kalesma belongs to Vangelis Bonios. Bonios’ style is based on creating sophisticated, modern and timeless spaces using raw materials. One of the important features of Kalesma is that the rooms have a special heated infinity pool. This is a feature that no other hotel in Mykonos offers. Yeni öğrendiğim bir Mykonos deyişi var, “Bir çift evlendiğinde bir köy kurmuş olur” diye. Yani aslında nesilden nesile büyüyüp gelişecek bir köyün ilk adımını atıyorlar. 2021’de açılan Kalesma’nın mimarisini üstlenen K-Studio da bu fikirden yola çıkmış. “Kalesma bir otel değil, köy” diyorlar: “Kurak kayalık arazinin ve lacivert denizin ham güzelliğini kucaklayan, ada halkının dürüstlüğünden ilham alan, merkezi bir alanın etrafında, sanki manzarayı pikselleştiriyormuş gibi parametrik olarak düzenlenmiş beyaz badanalı stüdyolar ve villalardan oluşan bir köy tasarladık”. MEDİTATİF GÜNBATIMI PLATFORMU Aynı zamanda Mykonos’un yeni havalimanının da mimarı olan K-Studio, çalışmalarında bütünsel bir yaklaşım benimsiyor ve zanaatkârlık mirasına çok önem veriyor. Mesela otelden ilginç bir detay: Buğdayın un haline getirilmesi için kullanılan dairesel yapı, geleneksel bir taş olan ‘aloni'nin yakınında muhafaza edilmiş ve gün batımı izlenebilecek meditatif bir platform olarak yeniden tasarlanmış. Yeri gelmişken hatırlatayım: Ornos’da konumlanan Kalesma’dan hem gündoğumu hem günbatımı izlemek şahane bir deneyim! Kalesma'nın iç mekan tasarımı ise Vangelis Bonios'a ait. Bonios'un stili, ham malzemeler kullanarak sofistike, modern ve zamansız mekanlar yaratmak üzerine kurulu. Kalesma’nın önemli özelliklerinden biri de odaların özel ısıtmalı sonsuzluk havuzuna sahip oluşu. Bu Mykonos’taki hiçbir otelde olmayan bir özellik.

August 2023 | Travel english below BİR GECELİK KIZIL ÇÖL DENEYİMİ words Onur Baştürk M att Damon’ın oynadığı “The Martian (Marslı)” filmi sonrası daha da popüler olmuş bir çöl Wadi Rum. Kum vadisi anlamına gelen Wadi Rum, Ürdün’ün güneyinde, Akabe’ye 40 kilometre uzaklıkta bir doğa harikası. The Martian’ın çekildiği Wadi Rum’un yüzeyi gerçekten de kızıl kum ve kayalıklarıyla Mars’ı andırıyor. Çölün neden set olarak kullanıldığını oraya gidince daha iyi anlıyorsunuz. Bu Mars efektinin görkemli bir sonucu olarak Wadi Rum’da konaklamak isteyenler için “bubble dome”ların ağırlıkta olduğu konforlu kamp alanları peş peşe açılmıştı. İşte Suncity Camp onlar arasında en iyisi. UZAY İSTASYONU EFEKTİ Malum, bu jeodezik kubbelerin alametifarikası yattığın yerden gökyüzünü görebilmen. Doğayla bütünmüşsün gibi hissettirmesi. Yani alabildiğine şeffaf oluşu… Bir de tabii kendiliğinden uzay istasyonu efekti vermesi! Suncity Camp alanındaki ‘bubble dome’da sadece bir gece kaldım ama şunları söyleyebilirim: - Bir ara kuvvetli bir rüzgâr çıktı. Uğultusunu iliklerime kadar hissettim. - Sonra şakır şakır yağmur yağdı. O an dedim ki, galiba bu kabini sel alıp götürecek. - Sabaha karşı ise yıldızlar göründü, ki o kısım nefisti işte… SABAH SAAT 05.30’DA…. Suncity Camp’in en güzel geleneklerinden biri ise şu: Kampta çalışan Bedeviler sabah saat 05.30 sularında gün doğumunu izlemeye götürüyor. Kampın az ilerisinde, arabayla gidilen kızıl bir tepe var. İşte o tepeye çıkartıyorlar. Sabahın körü olduğu için ilk başta biraz mızmızlanıyorsun, ama gün doğmaya başlayınca her şeyi unutuyorsun. Çünkü manzaranın olağanüstülüğü karşısında dilin tutuluyor. Bu arada Wadi Rum’da konaklama deneyimi sadece yürüyüş, bisikletle gezme gibi aktiviteler içermiyor. Sürpriz bir şekilde eğlence de var! Akşam yemeğinden sonra Bedeviler enstrümanlarını alıp çalmaya başladığı andan itibaren yerinizde sabit durmanız pek olası değil. NASIL GİDİLİR? Wadi Rum’a gitmek için Amman ya da Akabe’ye uçabilirsiniz. Akabe daha yakın. Amman’la Wadi Rum arası arabayla üç saat sürüyor. Wadi Rum, Petra’ya yakın. O nedenle Petra’yı görmeden dönmek olmaz. Günübirlik gidip dönülebilir. ONE NIGHT RED DESERT EXPERIENCE W adi Rum is a desert that became even more popular after the movie “The Martian” starring Matt Damon. Wadi Rum, meaning sand valley, is a natural wonder in the south of Jordan, 40 kilometers from Aqaba. The surface of Wadi Rum, where The Martian was filmed, really resembles Mars with its red sand and rock s. You understand better why the desert is used as a set when you go there. As a magnificent result of this Mars effect, comfortable campsites with bubble domes were opened one after the other for those who wanted to stay in Wadi Rum. Here Suncity Camp is the best among them. SPACE STATION EFFECT As you know, the trademark of these geodesic domes is that you can see the sky from where you lie down. Making you feel like you are one with nature. That is, being as transparent as possible… And of course, it gives a space station effect by itself! AT 05.30 IN THE MORNING…. One of the most beautiful traditions of Suncity Camp is this: Bedouins working in the camp take them to watch the sunrise at around 05.30 in the morning. A little further from the camp is a red hill that can be reached by car. Here they take it to the top. You whine a little at first because it's early in the morning, but when the sun comes up, you forget everything. Because you are speechless in the face of the extraordinary scenery. HOW TO GO? You can fly to Amman or Aqaba to go to Wadi Rum. Aqaba is closer. It takes three hours by car from Amman to Wadi Rum. Wadi Rum is close to Petra. Therefore, it is not possible to return without seeing Petra. You can go and return daily.

Nisan 2020 | Seyahat | Amerika Issız kanyonun ortasında: Amangiri Yazı | Özlem Avcıoğlu U tah ve Arizona sınırında, kuş uçmaz kervan geçmez bir bölgede, kanyonların hemen içinde dünyanın en lüks otellerinden biri bulunuyor: Amangiri! Ünlü Aman Otelleri zincirinin sıra dışı üyelerinden biri olan Amangiri, doğa harikası Glen kanyonu ile Colarado nehrine bağlanan Lake Powell kıyılarına yarım saat uzaklıktaki dev arazinin içinde. Adeta kayaların arasına karışmış bu lüks oteldeki deneyimime geçmeden önce oraya varış hikayemi ve görülecek yerleri anlatmam gerekiyor. ÖNCE LAS VEGAS’A UÇUN Yıllardır izlemekten sahneleri hafızamıza kazınmış western filmleriyle ıssız, upuzun yollarda geçen araba sahnelerinin gerçek mekanı olan Amerika’nın güney batısına yolculuk için en iyi başlangıç seçeneği Las Vegas’a uçmak. Çünkü Phoenix ya da Denver’dan aktarmalı uçuşlar rötar yapabiliyor. Hem de vahşi batıda araba kullanma fikri çok çekici! Ben de arkadaşım Esra’yla New York’tan Las Vegas’a uçtum. Bir gece orada kaldıktan sonra ertesi sabah kiraladığımız araba ile Amangiri’ye doğru yola düştük. ÖNCE GRAND CANYON 446 kilometre uzunluğundaki Grand Canyon, Arizona’da bulunmasına rağmen Utah ve Nevada’ya kadar uzanıyor. Las Vegas’tan doğuya doğru yönelirseniz üç saat içinde ana kanyona ve derin yarların bulunduğu ‘National Park’a ulaşıyorsunuz. Bu park kanyonlar bölgesinin en ucunda. Kanyon, Colarado Nehri’nin kanalı milyonlarca yılda yarmasıyla oluşmuş ve bazı bölgelerinde derinlik 1600 metreye kadar ulaşıyor! Bu inanılmaz dev yarlara bakınca dünyanın iki milyar yıllık tarihine de tanıklık etmiş oluyorsunuz. BÜYÜLEYİCİ: ZION NATIONAL PARK Kuzeye doğru ilerledikçe doğa gerçekten vahşi batıya dönüşüyor. Uzun ve ıssız yollarıyla filmlerde gördüğümüz, 1930 ve 1950’li yıllar arasında eminim binlerce gangsterin gizlice gömüldüğü Nevada Çölü çıkıyor karşımıza. Uzun bir yolculuk sonrası Nevada/Utah sınırına varıyoruz. Burada gezilmesi gereken yerlerden biri kesinlikle doğa harikası ‘Zion National Park’. Zion, yüzyıllarca kuvvetli su akıntıları tarafından oyulmuş, rüzgar, yağmur ve buz gibi doğa olaylarıyla yeniden şekillenmiş kanyonlardan ibaret. Geçitleri, tünelleri, dağlarda trekking yapan insanları ve yemyeşil deresiyle büyüleyici bir yer! NAVAJO YERLİLERİNİN ŞİFRELERİ Sırada Grand Canyon’un en kuzey ucunda bulunan, Lake Powell kıyısındaki Antelope Canyon var. Burası Amerika’nın yaşayan en büyük Kızılderili kabilesi ‘Navajo Reservation’ın ana yerleşim bölgesi. Bu noktada izlemeyenler için 1992 yapımı Windtalkers (Rüzgarla Konuşanlar) filmini anımsatayım. Filmde Navajo yerlilerinin gerçek hikayesi anlatılır. Hikaye de şu: İkinci Dünya Savaşı sırasında Japonlar, Amerikalıların geliştirdiği her şifreyi kırıp haberleşmelerini dinlemeyi başarır. Bunun üzerine Amerikan ordusu yüzlerce Navajo yerlisini askere alır ve onların konuştuğu dilden kırılması çok zor yeni bir kod geliştirir. Bu yerliler Pasifik’te haberleşmede görev alır ve anında şifre çözüp Amerikan ordusunun hızını artırmaya yardımcı olurlar. SONUNDA ‘AMANGİRİ’ GÖRÜNDÜ! Varış noktamıza çeşitli badireler atlatarak, sekiz saatlik bir araba yolculuğu sonrası ulaşıyoruz ama Amangiri Oteli o denli doğa içinde kaybolmuş bir yer ki, ufacık tabelasının önünden geçip gidiyoruz tabii ki! Nihayetinde, “Kapınız nerede?” diye oteli arıyoruz ve tekrar geriye dönüp koskoca kanyonların içindeki ufacık zili buluyoruz! Kapı açılıyor. Bu kez bir yolda ilerlemeye başlıyoruz. Ama git git, hala gözüken bir bina yok! Yolun sonunda doğanın içine oyulmuş ve neredeyse onunla bir olmuş ‘resort’un kapısına ulaşıyoruz. BU OTELDE KİMSE YOK MU? Doğal ortama uyması, hatta kaybolması için büyük çaba sarf edilmiş mimarisi ve kaya oluşumlarını içine alan havuzuyla gerçekten dünyanın en güzel resort otellerinden biri Amangiri. Oteldeki her şey açık toprak rengi. Otelin dışı kadar iç bölümlerinde de bu sakinlik, dinginlik tonu devam ediyor. Otel 34 süitten oluşuyor. Hemen her Aman’da olduğu gibi burada da diğer odalarda kalan müşterilerle karşılaşmıyorsunuz. Sanki bütün resort kendi evinizmiş gibi hissediyorsunuz. Genelde kalanlar akşam yemeklerini kanyon manzaralı teraslarında yiyor. Otelin restoranında tek tük insan oluyor. 23.00’DAN SONRA İÇKİ YOK! Bu arada bana çok ilginç gelen bir kuralla karşılaştık. Amangiri’nin de konuşlandığı Utah’ın kanunlarına göre sadece sabah 11.00 ve akşam 23.00 arası içki servisi yapılabiliyor. Amangiri’de restoran harici bar zaten yok. Süitlerdeki mini barlarda da içki bulunmuyor. Yani gece 23.05 gibi bir bardak şarap alayım derseniz, yasak! “Yahu kanyonların ortasındayız, kim görecek bizi?” diye tutturmama rağmen, “Kural kuraldır” demişti otel görevlileri bana. Bu açıdan kendine özgü bir eyalet Utah. Popüler kültürde Salt Lake City ve Sundance Film Festivali ile bilinse de farklı katmanlara sahip. Halkının büyük çoğunluğunu oluşturan tutucu Mormonlar’ın inanış ve kuralları eyaletin bütününü etkilemiş durumda. Hemen hemen hiç bar bulunmayan eyalette, garsonların size “Ne içersiniz?” diye sormaları bile yasak! Ancak kendiniz içki istediğiniz takdirde servis yapılıyor bu eyalette. Eyaletin Arizona’ya yakın olan taraflarında ise Kızılderili inanışları ve yaşamı halen hüküm sürüyor. Bunun yanı sıra Utah, Amerika’nın en az polisiye vakalarının olduğu, en temiz ve yaşam şartlarının yüksek olduğu bir eyalet aynı zamanda.

August 15, 2025 | TRAVEL TR BELOW the MAN in SUITE 8065 words Onur Basturk Fifteen years ago, I took my very first cruise—also as a media guest—and quite literally walked into a film shoot happening on board. Now, years later, I’m back at sea. This time, there’s no director yelling “Cut!”, yet I can’t shake the feeling I’m in the middle of a movie. Maybe it’s the inevitable pull of the most famous ship in pop culture, the Titanic, planting that thought in my head. Or maybe the real magic lies in the fact that hundreds of people can spend days, weeks—even an entire month—on what is essentially a floating luxury mansion, barely stepping ashore except for organised excursions. And what does that mean? New friendships. Sudden romances. And yes… the occasional discreet intrigue. THE SHIP: EXPLORA I. THE SUITE: 43-SQUARE-METRE 8065 This particular journey is aboard Explora I, one of the newest additions to the MSC Group fleet—the third-largest cruise brand in the world. We set sail from Istanbul, and as I type, we’re gliding toward the island of Lesbos. Explora doesn’t look anything like your average passenger ship. For starters, there are only 461 suites, all with ocean views. Fewer people, more space—always a good thing. The ship’s sleek, superyacht-inspired design comes courtesy of British designer and architect Martin Francis, alongside long-time MSC collaborators SMC Design, AD Associates, and De Jorio Luxury and Yacht Projects. But I didn’t fully appreciate what sets Explora apart until I walked into Suite 8065. The space feels indulgent—43 square metres, I later discovered (with some suites reaching 70). There’s a living area, a separate walk-in wardrobe, and a bedroom cleverly divided by a partition. The best surprise? A large private balcony. At night, I’d sit out there, hypnotised by the rhythm of the waves in the open sea, half expecting a scene from Ruth Ware’s bestselling The Woman in Cabin 10 (soon to land on Netflix) to unfold. Luckily, unlike the travel-writer heroine of Ware’s novel, no one was thrown—or decided to throw themselves—off the balcony next door. And no, Ware’s plot has nothing to do with the real-life mystery of Dilek Ertek, the Turkish businesswoman thought to have fallen from a cruise ship near French Polynesia in 2022. That’s a whole other enigma—one that may yet get its own series or documentary. HOW DO YOU SPEND TIME AT SEA? The question I get the most: how do you fill your days on a cruise, especially when there’s nothing but water on the horizon? For me, during the 48-hour stretch sailing straight from Paros to Palermo, boredom never had a chance to make an appearance. Up on the very top deck, there’s an open-air track where I walked and ran (mostly to justify what came next). Then I gave in to the inevitable: eating and drinking my way through the voyage. Explora has six distinct restaurants—Japanese, French, Italian, a steakhouse, and more—plus the all-day Emporium Marketplace. Think buffet, but elevated and waste-conscious. How? Every station has an attendant who serves you—even if all you want is a single slice of cheese. At first, I found this slightly fussy. But then I remembered the mountain of untouched food I’ve seen piled high on buffet plates elsewhere, and the logic made perfect sense. One of my favourite spots was the Sky Lounge at the ship’s aft—the ultimate sunset perch for a glass (or several) of champagne, the horizon ahead, and a fleeting moment to wonder: Where is this ship—and my life—actually heading? OTHER NOTES FROM THE VOYAGE - The crew insists there’s “no plastic on board,” though I did see a passenger haul in a box of bottled water back in Paros. Technically, that shouldn’t have been allowed. - Explora’s RINA Dolphin Certification is a genuine highlight—the ship’s noise-reduction system means it disturbs dolphins far less than most vessels. Did I spot any? Absolutely—right as we were leaving Lesbos. - Your passport is collected when you board; your room key doubles as ID during shore excursions. Which means no passport weighing down your pocket on land. - And if you miss the ship’s departure time? It will leave without you. Rules are rules—and the sea, as they say, waits for no one. For information about Explora cruises https://explorajourneys.com 8065 NUMARALI KABİNDEKİ ADAM 15 yıl önce ilk cruise seyahatimi -yine medya davetlisi olarak- yapmış ve geminin içinde bir film çekimine denk gelmiştim. Şimdi yıllar sonra yeniden bir cruise seyahatindeyim. Bu kez film çeken yok, ama sanki bir filmin içindeymişim gibi hissediyorum! Cruise’ların böyle hissettiriyor oluşu popüler kültürün en bilindik ikonu Titanic yüzünden olabilir mi? Seyahat sırasında sıkça bu soru aklıma düştü. Belki de bu hissin altında yatan en büyük gizem, yüzlerce insanın günler ve haftalarca (bazen bir ay boyunca seyahat eden de olabiliyormuş) lüks bir malikâneyi andıran gemiden -kara turları hariç- hiç ayrılmamasıdır. Bu da ne anlama geliyor? Yeni arkadaşlıklar, aşklar ve hatta küçük entrikalar…. GEMİNİN ADI, EXPLORA I. SÜİTİM 43 METREKARELİK 8065 Bulunduğum cruise, dünyanın üçüncü büyük cruise markası olan MSC Grubu'nun yeni gemilerinden Explora 1. Kalkış limanımız İstanbul’du ve şu anda bu satırları yazarken Midilli Adası’na gelmek üzereyiz. Explora, geleneksel bir yolcu gemisinden görünüş olarak oldukça farklı. Öncelikle tamamı deniz manzaralı toplam 461 süiti var. Bu nedenle diğer yolcu gemilerine insan sayısı daha az, ki bu da bence iyi bir şey! Explora 1’in süper yatı andıran tasarımında İngiliz tasarımcı ve mimar Martin Francis’le çalışılmış. Diğer tasarımcılar ise uzun yıllardır MSC ile çalışan SMC Design, AD Associates ve De Jorio Luxury and Yacht Projects. Ama Explora’nın esas farkını 8065 numaralı süitime girdiğimde anlıyorum: Metrekare oldukça geniş (Sonradan öğreniyorum, meğer benim süit 43 metrekareymiş, 70 metrekarelik olan süitler de varmış). Otuma odası, kıyafetlerimi koyabileceğim gömme dolaplı ayrı bir alan ve seperatörle ayrılan yatak odası süitime dahil. Ama en büyük sürpriz, geniş bir balkonumun olması! Elbette geceleri balkonumdan açık denizdeki dalgaları hipnotize olmuş şekilde seyrederken Ruth Ware’in -yakında Netflix’te de gösterilecek- çok satan romanı “The Woman in 10 Cabin” aklıma geliyor. Neyse ki, romanın baş karakteri olan seyahat yazarının tanık olduğu gibi yan balkonumdan kimse aniden aşağı atlamıyor ya da atılmıyor! Ve hayır, Ware’in romanının 2022’de Fransız Polinezyası açıklarındaki cruise seyahati sırasında balkondan atladığı düşünülen Dilek Ertek’le ilgisi yok. O mesele zaten bir başka muamma. Belki yakında onun da dizisi, filmi ya da belgeseli çekilir… CRUISE’DA ZAMAN NASIL GEÇİYOR? Gelelim en çok merak edilen sorulara… Cruise’da zaman -özellikle de hiç kara görülmeyen günlerde- nasıl geçiyor? Doğrusu, Paros’tan ayrılıp Palermo’ya (Sicilya) doğru sadece denizde ilerlediğimiz 48 saatlik zaman diliminde sıkılmaya hiç vaktim olmadı. Mesela: Explora’nın en tepesinde bir açık hava parkuru var, orada yürüyüp koştum. Daha sonra kendimi yeme-içmeye verdim! Gemide altı farklı restoran var. Japon restoranından Fransız mutfağına, İtalyan restoranından steakhouse’a kadar uzanan bir çeşitlilik söz konusu. Bir de her öğle ve akşam açık Emporium Marketplace var. Burası bildiğimiz açık büfelerin daha konforlu ve israfı önleyen versiyonu. Nasıl mı? Her yiyecek istasyonunun başında bir görevli var. Bir dilim peyniri bile tabağınıza o servis ediyor. İlk başta bu oldukça yorucu gelmişti, ama sonra açık büfelerden tıka basa doldurulan ama asla tam olarak bitirilmeyen yemekleri düşününce bu sisteme hak verdim. Explora’da en çok vakit geçirdiğim yerlerden biri ise Sky Lounge’du. Geminin arka tarafındaki bu bar hem gün batımı izleyip “Bu gemi ve hayatım nereye gidiyor?” diye düşüncelere dalmak hem de bir kadeh (ya da çok kadeh!) şampanya yudumlamak için kesinlikle ideal bir noktaydı. GEMİDEN ÖNEMLİ BAŞKA DETAYLAR - “Gemide plastik kullanılmaz” dediler ama ben Paros’tan bir koli pet şişeyi gemiye sokan yolcu gördüm. Bence almamaları gerekiyordu. - Explora’nın en hoş yanı, RINA Yunus Sertifikası olması. Bu ne anlama geliyor? Su altı gürültüsünü azaltan sistemi sayesinde geminin yunusları daha az rahatsız ediyor olması… Peki yunus gördüm mü? Elbette, tam Midilli’den ayrıldığımız saatlerde… - Pasaportunuzu gemiye girdiğinizde teslim ediyorsunuz. Gemiden ayrılıp kara turuna çıktığınızda oda kartınız aynı zamanda kimliğiniz oluyor! Yani pasaportunuz bu turlar sırasında yanınızda olmuyor. - Peki ya geminin kalkış saatini kaçırırsanız? Tabii ki gemi sizi beklemiyor ve gidiyor! Çünkü: Hem kurallar hem de malum, yol beklemez! Daha fazla bilgi için https://explorajourneys.com

Mart 2022 | Tasarım | Türkiye for english click here Eski taş ocağı artık sürdürülebilir yeni bir mahalle Yazı | Oktay Tutuş Y eni ve etkileyici mimari projelerin dikkat çekmesi, tasarımlarıyla neleri pratik bir şekilde çözdükleriyle doğru orantılı. Amaç her zaman ulvi olmak zorunda değil, ancak projelerin kesinlikle sürdürülebilir ve kaynak kullanımı konusunda cimri olması çok önemli. Çağımızın gidişatı o yönde ve biz de ister istemez bu modeldeki projeleri sunmayı tercih ediyoruz. Göteborg’un biraz dışında kalan eski bir taş ocağı madeni işletmesinin de kaderi, bahsettiğime benzer şekilde değişmek üzere. Oyulmuş, kullanılmış ve delik deşik edilmiş bir topoğrafyadan, sürdürülebilir bir mahalle olan Wendelstrand’a doğru evriliyor. Next Step Group tarafından geliştirilen, Snøhetta ile White Arkitekter tarafından Tham & Videgård, Andreas Martin-Löf Architects ve Liljewall ile birlikte tasarlanan bu konut projesinde çeşitli tipolojilerde 1000 ev ve çeşitli ortak alanlar planlanmış. Projenin ilk aşaması, Snøhetta tarafından tasarlanmış, manzarayla bütünleşen ortak bir bina olan Göl Evi ile başlıyor. Snøhetta tarafından tasarlanan bu Göl Evi’ne restoran, kafe, mağazalar, etkinlik alanları, ofisler ve spor salonu da içeren ve yeni mahallenin ortak yaşamının zeminini oluşturacak ortak alanlar eşlik edecek. Etkileyici olduğu kadar da mütevazı tasarımı tam olarak sitenin topoğrafyasını takip ediyor. Kuzeyden güneye doğru yükselerek yeşil alanı ve parkı çatı peyzajı boyunca devam ettiriyor. Projede tahmin edebileceğiniz üzere mümkün olduğunca az çevresel etki amaçlandığı için düşük karbon emisyonlu yerel malzemelere öncelik verilmiş. Bu nedenle ahşap ve taş, projenin baskın materyalleri. NEYSE Kİ… Bu tip yükselerek devam eden çatı tasarımları hem binanın etkileşimini hem de kullanım alanlarını genişletiyor. Bjarke Ingels’in BIG Architecture çatısı altında daha önce bu tip çatı tasarımlarının bambaşka kullanım amaçlarını ve çok çeşitli tezahürlerini görmüştük. Kuzeyliler başlarının üzerinde klasik bir çatı yerine, yaşayan bir alan olmasını tercih ediyor diye genelleyebilir miyiz? Projenin tamamlanması ve eski taş ocağının rehabilite edilerek bir mahalleye dönüşmesi 2024’e dek devam edecek diye öngörülüyor. Neyse ki dünyada başka örneklerle taş ocağı rehabilitasyonu yapılıyor da, sadece bizim İstanbul’a yakın taş ocaklarını havalimanı yapmamız konuşulmuyor artık! The old quarry is now a sustainable new neighborhood Words | Oktay Tutuş T he fate of an old quarry mining operation just outside of Gothenburg is about to change. It evolves from a carved, used and riddled topography to the sustainable neighborhood of Wendelstrand. Developed by Next Step Group and designed by Snøhetta and White Arkitekter in collaboration with Tham & Videgård, Andreas Martin-Löf Architects and Liljewall, 1000 houses of various typologies and various common areas are planned in this residential project. The first phase of the project begins with the Lake House, a collaborative building designed by Snøhetta that integrates with the landscape. This Lake House, designed by Snøhetta, will be accompanied by common areas, including a restaurant, cafe, shops, event spaces, offices and gym, which will form the basis of the communal life of the new neighborhood. Its impressive yet modest design follows the topography of the site exactly. It rises from north to south, continuing the green space and park along the roof landscape. As you can imagine, local materials with low carbon emissions were given priority, as the project aimed to have as little environmental impact as possible. Therefore, wood and stone are the dominant materials of the project. This type of ascending roof designs expands both the interaction of the building and its usage areas. In some of Bjarke Ingels’s projects, we have seen different uses of this type of roof design before. Can we generalize that northerners prefer a living space over their heads rather than a traditional roof? Çapa 4

Şubat 2022 | Art | Türkiye for english click here LAL BATMAN ve EXPÓSE “Sizce de erotik değil mi?” Yazı | Oktay Tutuş E xposé; sergilemek, göz önüne sermek anlamına geliyor. Lal Batman’ın dijital ve plastik sanat pratiklerinden oluşan sergisinin ismi de Exposé. Anna Laudel Gallery’de açılan sergideki işler kendimizi ve birbirimizi nasıl yansıttığımızı mercek altına alıyor. Yağlı boya çalışmalarından dijital illüstrasyona, hologramdan NFT ve video sanatına kadar uzanan geniş bir yelpazede üretilmiş işlerin yer aldığı “Exposé”, 27 marta kadar takibe açık! Şimdi söz Lal’de. İçinde yaşadığımız dünyaya dair, muhtemelen bilmediğimiz veya duymadığımız, bir tane olumlu bir tane de olumsuz ne söyleyebilirsin? “New Generation Love” eserimde de yansıttığım gibi bir arada olmanın bütünlüğünü, büyüsünü ve zorluğunu mercek altına alırken; kompozisyonda kullandığım kelebekler ile bu sürecin naifliğine, ömrüne değinmekteyim. İçimizde yaşadığımız dünyayı da o yüzden aynı “New Generation Love” da olduğu gibi görüyor ve yorumluyorum. Zor, karmaşık ama bir o kadar da naif. Serginin adını da düşününce; gerçekten sanal dünya deyince insanların aklına neden hep teşhir etmek, başkaları tarafından görülmek, izlenmek gibi şeyler gelir? Sosyal medyanın yapısı bu şekilde gelişti ve gelişmeye devam ediyor. Bu devamlılıkla birlikte aslında biz de sistem içerisinde izliyor, izleniyor ve içten içe bundan tatmin oluyoruz. Sergimde yer verdiğim oda yerleştirmesi ise izleme ve izlenme durumunu somut hale getiriyor. Sergiyi ziyaret eden izleyiciler bu alanı deneyimleyerek sergiyle interaktif bir şekilde bağ kurabiliyor. SOSYAL MEDYA MODERN TEŞHİR ALANI ‘Like’ etmek, başka hayatları sürekli takip etmeye çalışmak erotik bir arzu ile nasıl ilişkilendirilebilir? Sosyal medya modern teşhir alanı. İzleniyoruz, dikizleniyoruz ve gözetleniyoruz. Bu olguların hepsi erotizmde de olan unsurlar. Eserlerimde de görüldüğü üzere aslında hiçbiri bize yabancı değil. Sizce de erotik değil mi? Bir insan kendisini dijital dünyada ne ölçüde eş yansıtabilir? Arada kaybolan özelliklerimiz/parçalarımız neler? İnsan kendisini dijital dünyada nasıl görmek istiyorsa ve nasıl rahat hissediyorsa o ölçüde yansıtıyor. Bu yansıtma biçimi aslında kendi görme biçimimizi de ortaya çıkartıyor. Arada kaybolan özelliklerimiz aslında sakladıklarımız ve saklamak istediklerimiz. Lal Batman and Expóse Words | Oktay Tutuş E xpose; to display means to reveal. The name of Lal Batman's exhibition consisting of digital and plastic art practices is Exposé. The works in the exhibition opened at Anna Laudel Gallery examine how we reflect ourselves and each other. Featuring a wide range of works from oil painting to digital illustration, from hologram to NFT and video art, the “Exposé” is open to follow-up until March 27! Now Lal has the word. What can you say about the world we live in, one positive and one negative, that we probably don't know or have heard of? As I reflect in my work “New Generation Love”, while I examine the integrity, magic and difficulty of being together; I refer to the naivety and longevity of this process with the butterflies I use in the composition. That's why I see and interpret the world we live in, just like in "New Generation Love". It is difficult, complex, but also naive. Considering the name of the exhibition; when we say virtual world, why do people always think of things like being exposed, being seen by others, being watched? This is how the structure of social media has evolved and continues to evolve. Along with this continuity, we are actually watching and being watched within the system and we are deeply satisfied with it. The room installation that I have included in my exhibition, on the other hand, makes the situation of watching and being watched concrete. By experiencing this area, the audience visiting the exhibition can interact with the exhibition in an interactive way. How can 'like', trying to follow other lives constantly be associated with an erotic desire? Social media is the modern display area. We're being watched, spied on, and spied on. All of these phenomena are also elements of eroticism. As seen in my works, none of them are foreign to us. Don't you think it's erotic? Çapa 8

June 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW Both MedIterranean & Japanese AKA words Onur Baştürk photos Emre Dörter D esigned by Ayşe Kubilay Architecture (AKA), known for its hotel, restaurant, residential and office projects, AKA Teppanyaki Restaurant is a modern Japanese and Asian cuisine restaurant located at Gloria Serenity Resort Hotel in Antalya. Architect Ayşe Kubilay and her team were inspired by the traditional separators of Japanese architecture called “Shoji” and “Fusuma”. Sliding translucent doors, called “fusuma” in Japanese architecture, dress some of AKA’s facades as backlit lattice style wall coverings. The combination of different materials in a layered structure in the design of the restaurant reflects the Zen philosophy. Textures such as glossy and matte wood, linen and velvet reveal the layers with the combination of backlit lattice wall panels. Pendant lights inspired by the fans used by Japanese women illuminate the tables. The three-dimensional design of AKA’s ceiling is based on the flames that erupt during the teppanyaki show. This three-dimensional ceiling system, made of wooden and metal pipes of various sizes, also has a functional structure that hides the entire infrastructure and ventilation system. While designing AKA restaurant, Ayşe Kubilay Architecture also emphasised the Mediterranean identity of the place and separated the three facades from the open-air areas with a glass partition. The boundaries between interior and exterior spaces are blurred, creating a fluid architectural language. O tel, restoran, konut ve ofis projeleriyle bilinen Ayşe Kubilay Architecture (AKA) tarafından tasarlanan AKA Teppanyaki Restoran, Antalya’daki Gloria Serenity Resort Hotel içinde konumlanan modern bir Japon ve Asya mutfağı restoranı. Mimar Ayşe Kubilay ve ekibi restoranı tasarlarken Japon mimarisinin “Shoji” ve “Fusuma” ismi verilen geleneksel separatörlerinden ilham almış. Arka aydınlatmalı kafes stili separatörler AKA’nın bazı cephelerine giydirilmiş. Restoranın tasarımında farklı malzemelerin katmanlı bir yapıda buluşması ise Zen felsefesini yansıtıyor. Parlak ve mat ahşap, keten ve kadife gibi dokular, kafes tarzı arka plan ışıklı duvar panellerin kombinasyonuyla katmanları açığa çıkartıyor. Japon kadınlarının kullandığı yelpazelerden ilham alan sarkıt aydınlatmalar ise masaları aydınlatıyor. AKA’nın tavanını oluşturan üç boyutlu tasarım ise teppanyaki şovu sırasında çıkan alevlerden yola çıkılarak yapılmış. Farklı boyutlardaki ahşap ve metal borularla tasarlanan bu üç boyutlu tavan sistemi, aynı zamanda tüm altyapı ve havalandırma sistemini de gizleyen fonksiyonel bir kurguya sahip. AKA’yı tasarlarken mekanın Akdenizli kimliğine de vurgu yapan Ayşe Kubilay Architecture, restoranın üç cephesini cam bölme ile açık havadaki alanlardan ayırmış. İç ve dış mekanlar arasındaki sınırlar flulaşarak akıcı bir mimari dil kurgulanmış. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

Ocak 2021 | Art | Türkiye MOUS LAMRABAT Lütfen ünlü olmama izin vermeyin Yazı | Onur Baştürk G eleneksel Fas kıyafeti ‘djellaba’yı Nike ya da Louis Vuitton gibi bir markayla buluşturuyor. Olmadı ‘Sünger Bob’ karakteriyle. Tüm fotoğrafları kendiliğinden fırlama, zorlama değil. Neşesi, ironik kışkırtıcılığı şahane. Bakmadan duramıyor, asla kayıtsız kalamıyorsun. İşte bu nedenle son dönemin en parlak yıldızlarından biri fotoğraf sanatçısı Mous Lamrabat. Hikâyesi Fas’ın kuzeyindeki bir Amazigh köyünde başlıyor. Belçika’nın Flaman şehri Sint-Niklaas’ta devam ediyor. Ailedeki dokuz çocuktan biri. Fotoğrafçılığa geçmeden önce Kraliyet Güzel Sanatlar Akademisi’nde iç mimarlık eğitimi alıyor. “Mousganistan” adını verdiği, kendine özgü ironik dünyayı yaratıp fotoğrafçılık dünyasında hızla adını duyurması ise üç yıl önce Fas’a yaptığı bir yolculuk sırasında gerçekleşiyor. “Fas tam oradaydı, kocaman bir fil gibi önümde duruyordu” diye hatırlıyor o zamanları. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details

Mayıs 2021 | Art | Türkiye SABO ile dünyadaki tüm zamanlar Yazı | Begüm Güney V ersus Art Project, 3 Haziran-10 Temmuz tarihleri arasında SABO’nun ikinci kişisel sergisi “Time Machine”e ev sahipliği yapıyor. Sergi, zaman kavramının bulanıklaştığı bugünlerde ‘an’da kalma mücadelesi vermeksizin geçmişi ve geleceği birleştiriyor. “Paracetamol” adlı ilk serginden bu yana iki yıl geçti. Bu süreçte yeni serginin oluşma hikâyesini ve Fulya Çetin’in ifadesiyle ‘plastiğinin öyküsünü’ merak ediyorum. Kavramsal olarak hangi konuları ele aldın? Versus Art Project’ te açmış olduğum “Paracetamol” sergimden hemen sonra çalışmalarına başladığım proje oldu “Time Machine”. Kişisel birtakım anı ve hikâyelerimi anlattığım ilk sergimin ardından bu kez hikâyeyi daha geniş tutarak genel bir bakış yakalamaya çalıştım. Zaman çizelgem içerisindeki ufak hatıralardan başlayan serüven, insanlık tarihine ve sonrasında da geleceğe uzanan bir anlatıma evrildi. Bu sergide insanlığın başarıları, kayıpları, umutları, tecrübeleri, hayal kırıklıkları arasında yolculuk halinde olurken, bir taraftan da zaman makinesi içerisine bizzat kendim girip kişisel bir serüvene çıktığımı da belirtmeliyim. Özellikle bu yolculuk yapmış olduğum Time Machine sanatçı kitapları ile başladı. Öncelikle yakın zamanlı eskiz defterlerimi yeniden ele aldım. Bu defterlerin içerisindeki sayfalardan bir seçki oluşturdum. Sonrasında bu seçkiyi tamamen el yapımı bir kitaba dönüştürmek ilk adımım oldu. Aslında bir nevi kendi işlerimi kopyalama fikri üzerine yoğunlaştım. Sayfaları bitirip kitabın ciltlenmesini de tamamladığımda, istediğim boyut ve formatta ilk el yapımı sanatçı kitabımı bitirmiş oldum. Sonrasında kopyala işlemleri diğer kitapları tamamlayana kadar devam etti. Sonuç olarak birbirinin aynısı olmaya çalışan, toplamda altı adet el yapımı Time Machine sanatçı kitapları ve sergimin adı ortaya çıktı. Seni bu formatta kopyalamaya iten şey neydi? Notlarımı, fikirlerimi netleştirmek ve düzenlemek diyebilirim. Defterlerin içerisinde işlenmemiş halde bulunan her bir parçayı yerli yerine oturtmak bir şekilde. Kopyalama fikrinin dikkatimi çekmesinin nedeni bu oldu. İşlerimi yaparken onları tekrar ele alıp düzenlediğim zamanlar sıkça karşıma çıkıyor. İster istemez yaptığım bir deseni bir kez daha çizmek, değiştirmek durumunda kalabiliyorum. Bu şekilde doğru sonuca yönelmem kolaylaşıyor. İlk kitap bittiğinde tüm sayfaları tekrar kopyalama fikri de bu şekilde ortaya çıktı. Her sayfayı yan yana koyduğumda ve dikkatli bakıldığında görünen ufak farklılıklar işin büyüsünü daha da artırıyor. VERDİĞİMİZ KARARLAR NE KADAR DOĞRU Seride sıklıkla tipografiye yer veriyorsun. Neden? Tipografiler, başlıklar, metinler farklı bir açıdan ilgimi çekiyor. İşlerime dahil ederek tasarım dilini zenginleştirmeyi seviyorum. Bazen tek bir cümle çoğu şeyi özetleyerek anlatabiliyor. İzlediğim bir filmde ya da okuduğum bir kitapta geçen günlük konuşma cümlelerini not alıp ileride kullanmak için biriktiriyorum. Zamanı gelince cümleler ve işler mutlaka birbirlerine kavuşuyor zaten. Ara sıra bu notlara bakıp birbirlerinden kopuk bu cümlelerin alt alta gelerek anlamsız diyaloglar kurmasını izliyorum. PARALEL EVRENDE NASIL HİKÂYELER YAZILIYOR Serginle izleyiciyi hangi zamana götürüyorsun? Sergide geçmiş, şu an ve gelecek anlarının hepsi mevcut. Geçmişte yaşanmış ve tarihe yazılmış başarı öykülerinin yanı sıra günümüze ulaşan hatıralar ve gelecek kaygılarını, tüm bunların yanında belki de anlamsız bir şekilde emekleme çabalarımızı görüyoruz. Verdiğimiz kararlar ne kadar doğru? Bu tür yolculuklarda geçmiş hatalarımızı telafi etmeyi seçer miydik? Umarsızca yolumuza devam edersek gelecekte bizi neler bekliyor? Bunun gibi soruları sormaya çalıştım. Figürlerin geçmiş, şimdi ve gelecek zamanda yolculuk yapıyor ve tek bir düzlemde birleştirdiğin zaman ve mekan olguları kendi yaşamından anlar ile döngüsel bir ironi yaratıyor. Bugün bu durum gerçekten ‘ironik’ mi? Hepimizin geçmişte değiştirmek istediği ufak ya da büyük anıları, silmek istediği hatıraları mutlaka vardır. “It Sucks To Be You” işlerinde olduğu gibi her zaman başkalarının kusurlarını görüp bir anda “Don’t Give Up The Ship” işlerindeki batan gemiyi asla terketmeyen kaptan rolünde kendimizi buluyoruz. Tüm bu duygusal iniş çıkışlar ile verdiğimiz kararlar bizim zamanımızı şekillendiriyor. Peki paralel evrenlerde ya da henüz keşfedilmemiş ikili dünyalarda nasıl hikâyeler yazılıyor? Bunları henüz bilmiyoruz! Kim bilir, belki ilerde diğer versiyonlarımız ile bir araya gelip her birimizin verdiği kararları masaya yatırabileceğimiz bir zaman yaşarız. Yapıtlarında tarihten referanslar ve metinler sıkça karşımıza çıkıyor. Tarihten bugüne insanlığın başarı ve başarısızlıkları neler? Açıkçası en çok odaklandığım nokta, özellikle son birkaç senedir tabiatın sesini duyurmaya çalışıp bizlere göndermiş olduğu tüm alarmlara gözümüzü, kulağımızı kapatmamız oldu. Bu bizim en büyük başarısızlığımız. Şu an sahip olduğumuz tek evimize yaptığımız bu tahribatın yanında savaşların, fetihlerin ya da zaferlerin hiçbir önemi kalmıyor. Ne yazık ki geçmişi değiştiremiyoruz ama bir es verip anı farketmek ve geleceği ufak da olsa iyileştirmeye çalışmak bizim elimizde. Son olarak bu seri geçmişten ve şimdiden geleceğe ne söylüyor? Kendimize yüklediğimiz değerin sandığımız kadar fazla olmadığını, geçmişin yaşanmış bir anı kadar silik, geleceğin ise birçok alternatifi olan yollardan oluşabileceğini anlatıyor. Tüm süreç dönüp dolaşıp şu an verdiğimiz kararların önemini vurguluyor.

September 2023 | Art & Culture LENNART BREDE “Fotoğrafçılardan uzak durmaya çalışıyoru m!” words Onur Baştürk Portrait photo of Lennart Brede, Wylie Brede Gallery Anna Laudel C I Photo Focus, 18’inci Contemporary İstanbul’un önemli bölümlerinden biri. Simone Klein küratörlüğünde gerçekleşecek bölümün öne çıkan sanatçısı ise Lennart Brede. Fotoğraf ve film alanlarında çalışan Londra ve Berlin merkezli sanatçıyla CI’daki sergisi öncesi mail aracılığı ile konuştuk. En çok etkilendiğim fotoğraflarınızdan biri trans model Lola’nın portresi. Bu portrede her duygu bir arada: Masumiyet, öfke, gizem, merak… Peki sizin portre çekerken öncelikleriniz nedir? Ah evet, teşekkür ederim. Benim de favorilerimden biri. Lola'nın ortaya çıkardığı ifade gerçekten çok güçlü değil mi? Portre çekerken önceliklerim değişkenlik gösteriyor. Genelde çekeceğim kişiyle oturup sohbet etmeyi severim. Belli bir hava yakalamak için… Sonra bir noktada stüdyo ya da mekana gidip çekimi yapıyoruz. Ama Lola’nın çekiminde durum biraz farklıydı. Voguing balosunda bir performans sergiledi ve tam sahneden indiği anda onu çekip son vuruşu yaptım! Fotoğraflarınızda çıplak gerçeği mi göstermek mi istiyorsunuz yoksa kurgulanmış gerçekliği mi? Hangi sizin için daha cazip? Güzelliğe gerçekten bayılıyorum. İzleyicinin doğrudan kişinin ruhuna bakmasına olanak tanıyan bir resim yapmayı seviyorum. Ve bu konuda iyi olduğumu düşünüyorum. Ama dürüst olmak gerekirse, hiçbir şey beni aynı şeyi yapmaktan daha fazla sıkmıyor. Bu nedenle bir noktada yine süper sahnelenmiş bir şey yaratıyorum. HAYATI ROLLERCOASTER’DA YAŞAYAN MEŞGUL ARI Fotoğrafta ana malzeme ya da unsur sizin için insan mı? Yoksa durumlar ve kavramlar mı? Yüzde yüz insanlar! Ve insan odaklı sorular, sorunlar, zorluklarla ilgili kavramlar. “Colonastics” serinizdeki sarkastik durum şahaneydi. Bu seriden yola çıkarak hayata bakış açınızı merak ediyorum. Nasıl bir hayat felsefeniz var? Oh, teşekkürler! Evet, bu projenin arka planında ciddi bir konu vardı ama yine de çok eğlenceliydi değil mi? Sonuçta alaycılık, zorluklarla başa çıkmanıza yardımcı olur. Çoğu zaman pek çok şey yaşamış olan insanların en iyi mizah anlayışına sahip olduğunu görmek ilginçtir. Benim hayat felsefeme gelince… Hayatı rollercoaster’daymış gibi yaşayan meşgul bir arı gibiyim. Mutluluk ya da acı gözyaşlarıyla.. Hangisi olduğunu kendiniz seçebilirsiniz! Şu an hayatınızın nasıl bir dönemindesiniz ve bu dönemi sizce hangi fotoğraf en iyi şekilde anlatırdı? Hayat asla sabit değil, yerinde durmuyor. Şu an ailem sağlıklı ve ben sanatımla kendimi ifade edebiliyorum. Dolayısıyla çok mutluyum. Yeni ufuklar keşfetmeye hazırım ve bu da heyecan verici. Bu dönemi en iyi anlatan fotoğraf olarak ise “Not Everything Sucks” isimli fotoğrafımı seçerdim. DENGE KURMAK ASLINDA KOLAY Ve tabii ilham aldığınız şeyleri sormak istiyorum. Bir de bugüne kadar sizi hangi sanatçılar etkiledi? Fotoğrafçılardan uzak durmaya çalışıyorum! İlhamımı çoğunlukla müzikten, tanıştığım insanlardan ve kafamda uydurduğum hikâyelerden alıyorum. Ya da direkt kalpten! Ama bana ilham veren ya da vermiş bazı sanatçı isimlerini de sayabilirim: Nick Knight, Travis Scott, Bernd ve Hilla Becher, Jay-Z, Wolfgang Tillmans, Andrea Arnolds. Çalışma alanlarınız arasında sanat fotoğrafçılığının yanı sıra filmler ve markalarla yapılan fotoğraf işbirlikleri de var. Bunlar arasında nasıl bir denge kuruyorsunuz? Yakın gelecekte başka film projeleriniz var mı? Denge kurmak aslında kolay: Daha az uyu, daha çok çalış. Ve akıllıca seçim yap. Şu anda ise bir moda filmi üzerinde çalışıyorum. Adı "Eve Döndüğünde Bana Mesaj Gönder”. Bu film, kadınların bir psikopat tarafından avlanma riskiyle karşı karşıya kalmadan şehirde dolaşamamaları konusuna değiniyor. Contemporary Istanbul’da hangi fotoğraflarınız sergilenecek? Ve daha önce İstanbul’da bulunmuş muydunuz? Eğer bulunduysanız bu şehir ne ifade etti sizin için? Offf, İstanbul'u seviyorum. İlk gelişim bir film çekimi içindi. Aman tanrım trafik fenaydı! Ama insanlar çok nazikti ve bana çok yardımcı oldular. Şehrinizin çok özel bir havası var. Ve İstanbul asla uyumayan, her zaman meşgul olan bir yer. Hızı seviyorum! İstanbul’a ikinci gelişimde ise daha uzun kaldım ve harika arkadaşlarla harika zaman geçirdim. “I try to stay away from photographers!” C I Photo Focus is one of the important sections of the 18th Contemporary Istanbul. The featured artist of the section curated by Simone Klein is Lennart Brede. We spoke to the London and Berlin-based artist, who works in the fields of photography and film, by mail before his exhibition at CI. One of your photographs that impressed me the most is the portrait of trans model Lola. All emotions come together in this portrait: innocence, anger, mystery, curiosity… What are your priorities when taking a portrait? Oh yes, thank you. It’s one of my favs too. A very strong expression Lola did bring across right? It’s a good question and actually it does vary. In general i like to sit down with my guest and we just chat. To catch a vibe. And at some point we go into the studio or on location and do the shot. In this case with Lola it was a bit different. She did a performance on a voguing ball. She totally slayed it on stage and the second she came down I did the shot. Do you want to show the naked truth or fictionalized reality in your photos? Which is more attractive to you? I really adore the beauty in truth! I like to make a picture that let the viewer look right into the persons soul. And I think i m good at this. But to be honest, nothing bores me more than always doing the same. So at some point i create some super staged thing again. Is the main material or element in photography human for you? Or situations and concepts? Humans! 100 percent. And concepts around human driven questions, tasks, challenges… BUSY BEE ON THE ROLLERCOASTER OF LIFE The sarcastic situation in your “Colonastics” series was amazing. Based on this series, i m curious about your perspective on life. What kind of life philosophy do you have? Oh thank you! Yes, this project was big fun with a serious topic as backdrop canvas right. But the sarcasm helps to deal with challenges. It’s interesting to see that people who have been through a lot most of the times have the best humor of all. My life philosophy? Busy bee on the rollercoaster of life. Or, tears of pleasure tears of pain. You can choose for yourself, but print them both :) What period of your life are you in right now, and which photo do you think best describes this period? Well its always shifting right? Life is never constant, never standing still. Right now i am super happy my family is healthy and I can express myself through my art. Art speaking i m reaching out to explore new horizons. Its exciting. Right now I would choose the photo “Not Everything Sucks” as produced and published in my exhibition and photo book “Because You Want to be Loved” i did with Anna Laudel Gallery. THE BALANCE IS EASY And of course, I want to ask you what inspires you. Also, which artists have influenced you so far? I try to stay away from photographers! I get my inspiration from music mostly, and people I meet. And stories i make up in my head or heart. But if i had to drop some names of artist that did/do inspire me it could be Nick Knight, Travis Scott, Bernd and Hilla Becher, Jay-Z, Wolfgang Tillmans, Andrea Arnolds. In addition to art photography, your areas of work also include photography collaborations with films and brands. How do you strike a balance between these? Do you have any other film projects in the near future? The balance is easy, sleep less work more. And choose wisely. Just learning to say no, its a difficult one! I’m working on a fashion film right now. It is called “Text Me When You Get Home” and it touches the topic of women not being able to stroll through the city without running risk getting hunted by some psychopath. I mean its 2023, come on! It is just unbelievable. Which of your photographs will be exhibited at Contemporary Istanbul? And have you been to Istanbul before? If you have been there, what did this city mean to you? Uff, I love Istanbul! The first time I came to shoot a film. The traffic was mental oh my gosh! And the people super kind and helping me on my mission. You have a very unique vibe to your city. And it is a place that never sleeps, always busy. I love the pace. Then i came for another film shoot and stayed longer for Contemporary Istanbul. We had a great time with great friends, making more friends.

Ocak 2021 | Art | Türkiye Herkesin sanat eseri sahibi olması için çalışıyoruz F arklı alanlardaki yeni akım ürünleri tek çatı altında toplamasıyla tanıyıp sevdiğimiz (özellikle sneakers’larına bayılıyoruz) shopi go, şimdi yeni bir platformla karşımızda: shopi go ART Bir ay önce açılan bu yeni sanat platformunun kimliğini, hedeflerini kreatif direktörü Murat Süter (onun da lacivert stiline bayılıyoruz!) anlatıyor. shopi go ART nasıl ve neden ortaya çıktı? shopi go’yu kurarken sadece bir marka değil, bir dünya yaratmak üzere yola çıkmış ve bu dünyada moda ve sanatın her zaman aynı fikre hizmet ettiğini savunmuştuk: İyi hissetmek! shopi go ART’ı kurarken de bizi bu DNA harekete geçirdi. Uzun süredir hayata geçirmek istediğimiz bir projeydi. Sanat platformlarının bugüne kadar geri durduğu dijitalleşme hareketinin pandemi süreciyle hızlanarak tüm dünyada aktive olması ise bizi başlamamız için cesaretlendiren en önemli şey oldu. Pandemi sürecinde online art satış platformları gerçekten peş peşe geldi. Peki shopi go ART’ı diğerlerinden ayıran özellikler neler? Pandeminin sanat adına yaratıcılıkta ve üretimde büyük etkileri olduğu kesin. Bu süreçte evlerimizde olma gerekliliği, evlerimizin içinde iyi hissetme isteği, hepimizin sanatı farklı bir bakış açısıyla değerlendirmesine neden oldu. shopi go ART böyle karanlık ve can sıkıcı bir süreçte hem küratör ekibi tarafından yapılan detaylı çalışma sonucu oluşturulmuş özel seçkiler hem de sanatçılarla gerçekleştirilen işbirlikleriyle sanatta yeni normali tanımlayarak yeni deneyimlerin peşine düştü. Hedefimiz, sanatla henüz tanışmamış ya da sanatı ulaşılmaz görüp bir sanat eserine sahip olmaya cesaret edememiş herkesi cesaretlendirmek. Sanatı hayatın bir parçası gibi hissettirmeyi amaçlıyoruz. Galeri temsiliyeti olmayan sanatçıları mı seçiyorsunuz? Sıra dışı yöntemlerle çalışan, kavramsal sorgulamaları ele alan, “bağımsız" sanatçılarla işbirliği yapıyoruz. Her daim yeniyi arayan ve sınırları zorlayan bu çalışma biçimi de tamamen shopi go ruhundan geliyor. Dijital sanat platformları sayesinde koleksiyonerlik de tıpkı bir dönem lüksün demokratikleşmesi gibi bir kıvama gelebilir mi? Koleksiyonerlik belli bir grubun tekelinden çıkar mı? Ne dersin? Evet, sanat toplumun tüm kesimleri tarafından sahiplenilirse varlığını sürdürebilir. shopi go ART’ı bu bilinçle kurduk. Sanatın yatırım aracından ziyade hayatın bir parçası olarak görülmesini istiyoruz ve herkesin en az bir sanat eserine sahip olması için çalışıyoruz. shopigo ART’ı ulaşılabilir bir sanat platformu olarak yaşatacağız. Şu an bünyenizde kaç sanatçı var? Sayı artacak mı? Şu an 71 sanatçı yer alıyor. Sürekli olarak yeni sanatçılar ve yeni pratikleri seçkimize ekliyoruz. Dinamik olarak sürekli yenilenen, güncellenen ve yeni yetenekler keşfedilebilecek bir platform olmak amacındayız. Yakın gelecekte shopi go ART’ın global sanat sahnesinin bir parçası olmasını ve en önemlisi Türkiye’den çıkan sanatçıların global olarak bilinirliğinin artmasında ufak da olsa bir payımızın olmasını çok istiyoruz.

June 2024 | Design & Interiors english below THE VISTA HOUSE Where nature with Legendary West Coast Architecture words Laura Cottrell photos Andrew Latreille S akin ormanlar ve dağlarla çevrili The Vista House, doğa ile kusursuz kaynaşmanın iyi bir örneği. Nefes kesici manzaralar ve çağdaş mimariden esinlenen bu ev, cam ve ahşap aksanları uyumlu bir şekilde harmanlayan şık siyah dış cephesiyle öne çıkıyor. Ron Thom, Arthur Erickson ve Olson Kundig gibi ikonik Batı Yakası mimarlarından esinlenen evin tasarımı BLA Design Group’a ait. Şehrin karmaşasının yerini sakin bir dağ fonuna bıraktığı Kuzey Vancouver’da konumlanan The Vista House’un tasarımında, arazinin düzensiz huni şekli ve dik topografyası temel bir rol oynamış. Evin cam girişinde açık yaşam alanlarındaki mahremiyeti korumak için tasarlanmış bir dizi ahşap çıta yer alıyor ve bu aynı zamandagün boyunca gölge etkileşimi de yaratıyor. Girişten içeri adım attığınızda görülen dış beton duvar iç mekana kadar uzanıyor ve büyüleyici bir iç mekan özelliğine dönüşüyor. Önden tek katlı basit bir yapı olarak görünen ev, çevredeki manzaraya nazikçe yerleşiyor. Sedir tavan, ana yaşam alanıyla benzer manzaraları paylaşan evin birincil yatak odasında da devam ediyor. Büyük bir sürgülü cam kapı ise uzak dağ manzaraları ve doğrudan balkon erişimi sağlayarak hem mahremiyette hem de alanlar arasında bağlantıda esneklik sağlıyor. BLA Design Group ekibi dış cephede ağırlıklı olarak siyah, iç mekanlarda ise ahşap ve bej tonlarını bir arada kullanmış. BLA’dan Jerry Liu ve Jesse Basran, “Evin dış cephesi eğimli araziye entegre durumda olduğu için mekanların aydınlık ve ferah olmasını istedik” diyor. S urrounded by serene forests and mountains, The Vista House is a fine example of seamless integration with nature. Inspired by breathtaking views and contemporary architecture, this home features a sleek black exterior that harmoniously blends glass and wood accents. Inspired by iconic West Coast architects such as Ron Thom, Arthur Erickson and Olson Kundig, the home was designed by BLA Design Group. Located in North Vancouver, where the hustle and bustle of the city gives way to a serene mountain backdrop, the irregular funnel shape and steep topography of the site played a key role in the design of The Vista House. The glass entrance to the house features a series of wooden slats designed to maintain privacy in the open living spaces while creating an interplay of shadows throughout the day. As one steps through the entry, the exterior concrete wall extends into the interior and becomes a charming interior feature. From the front, the home appears as a simple one-story structure that gently blends into the surrounding landscape. The cedar ceiling continues into the home's master bedroom, which shares similar views with the main living area. A large sliding glass door provides distant mountain views and direct access to the balcony, allowing for flexibility in both privacy and connectivity between spaces. The BLA Design Group team used predominantly black for the exterior and a combination of wood and beige tones for the interior. "The exterior of the house is integrated into the sloping site, so we wanted the spaces to be light and airy," say BLA's Jerry Liu and Jesse Basran.