November 2022 | Art & Culture TR BELOW THE POET HOUSE a Fantastic World Words Alp Tekin The creator of The Poet House, a collection of witty and fantastical illustrations, İsmail Sertaç Yılmaz, shares his story... What is The Poet House and how did it come about? A small press that I produced limited edition, collectible, illustrated poetry and independent slow books. The works I created in The Poet House act together to reach the reader as text, drawing and object. Poems, stories and independent texts in slow books aim to take the reader-book relationship beyond the ordinary book experience in terms of the visuals they contain and the form in which they are presented. The Poet House is the new home of the poet, writer and artist in the common publishing order we know. Do you also draw the covers of books? I design not only the covers of the works I create, but also the pages. I try to add drawings that will enlarge the world of the text, not the corresponding drawing, by going into the text. I'd better say: While the text is flowing in the children's book, there is a drawing staging it. The drawings in The Poet House works, on the other hand, try to say something new with the language of the text. Digital printing of works. So how's your technique? Are they all produced digitally? iPad pro, Apple Pen and Procreate are my devil triangle! Before this trio, there were artbooks that I prepared with a passion for paper and pen. But I don't think I'll be back on paper. Who are the artists you inspire? I'm a fan of David Hockney. I would love to swim in a pool he drew! Pablo Neruda in poetry, Roberto Bolaño in the novel, Nick Cave in the music. These artists not only produce but also their existence inspires me. You use colors intensely and together. Is there a reason? Before I got into colors, i was mostly producing black and white works. I didn't need the colors. But I realized that the situation is different for the audience. For this reason, i started to show the colors i saw in the works i produced in black. Maybe one day i will put a black and white painting next to a color painting. And a completely colorless, unpainted one. I liked coloring, I got used to it. But still, my black desire never ends. Fırlama, esprili, fantastik çizimlerden oluşan The Poet House'u, yaratıcısı İsmail Sertaç Yılmaz anlatıyor... The Poet House nedir, nasıl ortaya çıktı? Sınırlı sayıda, koleksiyonluk, resimli şiir ve bağımsız slow book’lar ürettiğim bir small press. The Poet House’da ortaya çıkardığım eserler metin, çizim ve nesne olarak okura ulaşmak için birlikte hareket ediyor. Slow book’lardaki şiirler, öyküler ve bağımsız metinler, içerdikleri görsel ve sunuldukları form itibariyle okur-kitap ilişkisini sıradan kitap deneyiminin dışına çıkarmayı hedefliyor. Şairin, yazarın ve sanatçının bildiğimiz yaygın yayımcılık düzeninde yeni evi The Poet House. Aynı zamanda kitapların kapaklarını da çiziyorsun? Ortaya çıkardığım eserlerin sadece kapaklarını değil, içini de tasarlıyorum. Metnin içine girerek, ona karşılık gelen çizimi değil de, metnin dünyasını büyütecek çizimler katmaya çalışıyorum. Şöyle dersem daha iyi: Çocuk kitabında metin akarken karşısında onu sahneleyen bir çizim olur. The Poet House eserlerindeki çizimler ise metnin diliyle beraber yeni bir şey söylemeye çabalıyor. Eserlerin dijital baskı. Peki tekniğin nasıl? Hepsi dijital ortamda mı üretiliyor? iPad pro, Apple Pen ve Procreate benim şeytan üçgenim! Bu üçlüden önce kâğıda, kaleme tutkun bir şekilde hazırladığım artbooklar da oldu. Ama kâğıda döneceğimi sanmıyorum. İlham aldığın sanatçılar kimler? Resimde David Hockney hayranıyım. Onun çizdiği bir havuzda yüzmeyi çok isterdim! Şiirde Pablo Neruda, romanda Roberto Bolaño, müzikte Nick Cave. Bu saydığım sanatçıların sadece ürettikleri değil, varoluşları da bana ilham veriyor. Renkleri yoğun ve bir arada kullanıyorsun. Bir nedeni var mı? Renklere bulaşmadan önce çoğunlukla siyah beyaz işler üretiyordum. Renklere ihtiyaç duymuyordum. Ama anladım ki izleyenler için durum başka. Bu nedenle siyah ürettiğim işlerde gördüğüm renkleri göstermeye başladım. Belki bir gün renkli bir tablomun yanına siyah beyazını da koyarım. Bir de tamamen renksiz, boyanmamış olanı. Renklendirmeyi sevdim, alıştım. Ama yine de simsiyah arzum bitmez. Siyahta her rengi görebiliyorum.

June 2024 | Vol 13 TURKISH BELOW PAROS New shining star of the Cyclades words Onur Baştürk & Laura Cottrell P aros is having a moment! And that moment looks set to get bigger and bigger... With ever-more flights landing at the newly renovated airport, new luxury hotels opening at a record pace – along with dazzling boutiques and excellent restaurants, Paros is now the new, cool star of the Cyclades. It offers a great choice of uplifting experiences - from soaking up the atmosphere on the charming streets of Naoussa - to exploring hidden mountain villages, like Prodromos and Marpissa – or just taking time out to enjoy the glorious Greek sea and sunshine. DISCOVER THE CHARMING VILLAGES Once you've explored the two main centers of Paros, Parikia and Naoussa, it's well worth moving on to discover the lovely villages tucked away on the mountainous sides of the island. Lefkes, less than a 20-minute drive from Naoussa, enchants with its narrow, winding streets, colorful gates and blue-domed churches. It is home to the second largest Orthodox church on the island - so put the towering cathedral of Agia Triada at the top of your list - along with a visit to the Lefkiano tavern. A trip to the villages of Prodromos and Marpissa, on the eastern side of Paros, offers a quieter, more intimate experience away from the crowds. Prodromos is a typical Cycladic gem, with narrow, arched streets and bougainvillea-covered white houses. Be sure to stop by the Kallitechniko Kafenio (Art Cafe), where the owner, Maria Ragkousi, prepares delicious appetizers. Try her tender stuffed squid or cuttlefish cooked with wild fennel. TAKE A WALK A great way to explore Paros is on foot. One of the most popular walking areas is Paros Park - home to three easy hiking routes - located just a short drive from Naoussa GET LOST IN THE NIGHTLIFE OF PAROS When the sun goes down, the vibe builds up on Paros. Start the evening off with cooling sundowner, move onto a choice of choice of great restaurants – then head to Agosta to hang out late, listening to the sounds of summer. Here are some real Paros pearls: - Come Back: A perfect café bar for a sunset drink. - Fotis: Another ideal spot for your first cocktail of the night. - Bountaraki: A tavern with delicious food. It doesn't accept reservations – but you’ll get a table if you wait at the door for a while. - Sigi Ikthios: Located in the liveliest square of Naoussa, this iconic restaurant is a big local favorite - with fantastic fresh seafood. - Luaz: A modern restaurant with a beautiful sunset view. The sushi comes highly recommended. - Daverona: A modern restaurant - with meat and vegetarian options - for those who’ve had enough of seafood! - Ouzeri Halaris: A tavern serving good seafood and local Greek cuisine in a lively atmosphere, right next to the port of Piso Livadi. - Mouragio, Manolis and Taverna Aliki: If you like to eat your fresh seafood as close to the water as possible, go for Aliki, a modest fishing village on the south coast of Paros. Aliki’s pier is home to these magnificent taverns, lined up side by side. All three are excellent. - Galazia Hytra: Serving fresh seafood and Greek classics, adjusted to suit the modern palate. Set in the Summer Senses Luxury Resort. - Statheros: Feast on sticky, honey-cheese pies, slow-cooked chickpeas and Cycladic wines at the family-run Statheros. - Agosta: For a live DJ, plus great vibes and energy, head for Agosta late at night. FIND YOUR FAVORITE BEACH - Monastiri: A stylish beach club with delicious food prepared by famous chef, Dimitris Skarmoutsos. - Aliki: More of a local than a tourist beach. But with a lovely restaurant for lunch - Thalassamou. Try the ceviche, shrimp saganaki and pesto squid. - Kolymbithres: Set close to Naoussa, this is one of the busiest beaches on the island. - Kalogeros: Famous for its clay rocks, used to make face and body masks. - Tsoukalaia: Perfect for those who love peace and seclusion. - Golden Beach: The best place to windsurf on Paros. - Pounda: The island’s most crowded beach club, famous for its great DJ’s and parties - like those held on Mykonos. - Santa Maria Beach: A long beach with a comfortable, laid-back feel. - Lageri: Hard to reach, but worth the effort to enjoy its unusual beauty. - Cabana Beach Bar: Set in Parikia Bay, Cabana is one of the hottest beach clubs on the island. Best time to go is late afternoon: the party and DJ sets start after 17:00. TAKE A DAY TRIP TO ANTIPAROS Take a boat trip to Antiparos and stop off at the Blue Lagoon – so called because of its brilliant turquoise water. Then moor your boat in front of Vathis Volos Beach and hop off to enjoy a fantastic lunch at Pipinos, a traditional seafood tavern. The center of Antiparos is small - but worth exploring. Take a look at the center, then visit the Antiparos cave. Located 10 kilometers south of the harbor, the 85-meter-deep cavern has an impressive array of million-year-old stalactites and stalagmites. Y enilenen havalimanı sonrası artan uçuşları, peş peşe açılan yeni lüks otelleri, göz kamaştıran şık butikleri ve rafine restoranlarıyla Paros; abisi Mykonos’un gölgesinden çoktan sıyrıldı: Artık yeni cool! Naoussa'nın büyüleyici sokaklarını keşfetmekten Prodromos ve Marpissa gibi gizli dağ köylerini keşfetmeye kadar Paros harika deneyimlerle dolu. İşte Paros önerilerimiz…. KÖYLERİ KEŞFEDİN… Paros’un iki ana merkezi Parikia ve Naoussa dışında adanın dağlık taraflarında görülmeye değer gizli köyler var. Bunlardan biri, Naoussa'dan arabayla yaklaşık 18 dakika uzaklıktaki Lefkes. Dar ve dolambaçlı sokakları, renkli kapıları ve mavi kubbeli kiliseleriyle büyüleyici olan Lefkes’te, adanın en büyük ikinci Ortodoks kilisesi olan Agia Triada Katedrali yer alıyor. Ziyaret etmeyi unutmayın… Ziyaret edilmesi gereken ikinci adres ise Lefkiano tavernası. Paros’un doğu tarafında yer alan Prodromos ve Marpissa köyleri ise kalabalıktan uzak, daha lokal ve sessiz bir deneyim için görülmeye değer. Özellikle Prodromos; dar geçitli, kemerli sokakları ve begonvilli beyaz evleriyle tipik Kiklad güzelliğini yansıtıyor. Prodromos’da, sahibi Maria Ragkousi'nin inanılmaz lezzetli mezeler ürettiği Kallitechniko Kafenio’ya ('Arty Café') mutlaka uğrayın. Kalamar dolması ve yabani rezene ile haşlanmış mürekkep balığı tadın. YÜRÜYÜŞ YAPIN… Paros’u keşfetmenin en iyi yollarından biri yürüyüş yapmak. Popüler yürüyüş rotalarından biri, Naoussa'dan arabayla kısa bir mesafede bulunan Paros Parkı. Burada üç kolay yürüyüş rotası var. Ayrıca Lefkes ve Prodromos'u birbirine bağlayan ikonik Bizans yolu da adanın vahşi doğasını keşfetmenin için mükemmel. MORAITIS ŞARAPHANESİNE UĞRAYIN… 1910'dan bu yana şarapçılıkla uğraşan Moraitis ailesinin şaraphanesini ziyaret edip hem şarap yapım sürecini öğrenin hem de şarap tadımı yapın. Şaraphane, Naoussa’nın merkezine kısa bir yürüyüş mesafesinde. PLAJLAR ARASINDA FAVORİNİZİ BULUN… - Monastiri: Menüsü ünlü şef Dimitris Skarmoutsos tarafından hazırlanan, lezzetli yemeklere sahip şık bir plaj kulübü. - Aliki: Turistik değil, gayet lokal bir plaj. Üstelik iyi bir öğle yemeği için sevimli bir restoranı da var: Thalassamou. Ceviche, karides saganaki ve pesto kalamarı deneyin. - Kolymbithres: Naoussa'ya yakın bu plaj adanın en yoğun plajlarından biri. - Kalogeros: Yüz ve vücut maskesi yapmak için kullanılan kil kayalarıyla meşhur. - Tsoukalaia: Sessiz ve tenha kumsalları sevenler için. - Golden Beach: Rüzgar sörfü yapmak isteyenleri buraya alalım. Çünkü en uygun plaj. - Pounda: Paros'un partileriyle meşhur, en kalabalık beach club’ı. Mykonos’taki partilerin benzerlerini arıyorsanız sizi Pounda’ya alalım. Çünkü en iyi dj ve partiler burada. - Santa Maria Beach: Uzun bir kumsala sahip. Rahat etmek çok ideal. - Lageri: Ulaşması zor, ama varınca değiyor. Alışılmadık bir güzelliğe sahip. - Livadia: Parikia’ya en yakın plaj. Kumu nedeniyle sevebilirsiniz. - Cabana Beach Bar: Parikia Körfezi'nde yer alan Cabana adanın en iyi beach club’larından. Saat 17.00’dan sonra dj eşliğinde partinin başladığı Cabana’ya öğleden sonra gitmek elzem. GÜNÜBİRLİK ANTIPAROS'A GİDİP GEZİN… Eğer Antiparos’a tekneyle gidecekseniz; Tigani, Panteronisi ve Glaropounta adalarının oluşturduğu turkuaz deniziyle bilinen ‘Blue Lagoon’u mutlaka ziyaret edin. Lagüne girdiğinizde suyun rengindeki şaşırtıcı tonlara hayran olacaksınız. Daha sonra tekneyi Vathis Volos Plajı'nın önüne yanaştırıp geleneksel bir deniz ürünleri tavernası olan Pipinos’ta görkemli bir öğle yemeği yiyin. Antiparos’un merkezi küçük, ama gezip dolaşmaya değer. Merkezi gezdikten sonra Antiparos mağarasına da uğrayın. Limanın 10 kilometre güneyinde yer alan, 85 metre derinliğindeki dikey mağara, milyon yıllık sarkıt ve dikitleriyle çok etkileyici. Ayrıca, Antiparos’a gelmişken Sosis plajına da göz atın. PAROS’UN GECE HAYATINDA KAYBOLUN… - Bountaraki: Rezervasyon kabul etmeyen, ama kapıda biraz beklerseniz yer bulabileceğiniz, çok lezzetli yemeklere sahip bir taverna. - Sigi Ikthios: Naoussa'nın en canlı meydanında yer alan bu ikonik restoran taze deniz ürünleriyle favorimiz. - Luaz: Güzel bir gün batımı manzarasına sahip modern bir restoran. Suşileri tavsiye. - Daverona: Deniz ürünlerinden bıkanlar için et ve vejetaryen seçenekleri olan modern bir restoran. - Come Back: Gün batımı içkisi için mükemmel bir kafe bar. - Ouzeri Halaris: Piso Livadi limanının hemen yanında, canlı bir atmosferde iyi deniz ürünleri ve yerel Yunan mutfağı sunan taverna. - Mouragio, Manolis ve Taverna Aliki: Deniz ürünlerini taze ve deniz kenarına olabildiğince yakın yemeyi seviyorsanız, Aliki'ye gidin. Paros'un güney sahilindeki bu mütevazı balıkçı köyünün rıhtımında bu üç şahane taverna yan yana sıralanıyor. Üçü de çok iyi. - Galazia Hytra: Taze deniz ürünleri ve Yunan klasiklerinin modern damak tadına göre uyarlanmış halini servis ediyorlar. Summer Senses Luxury Resort içinde. - Statheros: Aile işletmesi Statheros'ta ballı peynirli turtalar, yavaş pişirilmiş nohutlar ve Kiklad şaraplarını tadın. - Fotis: Gecenin ilk kokteylini yudumlamak için ideal bir nokta. - Agosta: Dj müziği eşiliğinde eğlenmek mi istediniz? O zaman sizi gece geç saatlerde Agosta'ya alalım. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

Seyahat + Stil + İnsan + Art + Botanik THE PEOPLE OF BODRUM SAHİR EROZAN THE PEOPLE OF BODRUM ARDA ÖNEN THE PEOPLE OF BODRUM SİNAN BEY RANCH HOUSE BARBAROS RESERVE GASTRO & FUN KARNAS VINEYARDS HOUSE A MODERN & BOHEMIAN SUMMERHOUSE IN BITEZ HOUSE SPACIOUS, CALM AND ECOLOGICAL GASTRO & FUN TRATTORIA IL MANDARINO THE PEOPLE OF BODRUM KEREM YILMAZ HOUSE A SOPHISTICATED TOUCH FROM SANAYI 313 Print BODRUM - COFFEE TABLE BOOK Out of Stock View Details

April 2023 | Community COMMUNITY DINNER Partner: Jumbo The chef of the “Spring Spirit” themed Yuzu Community Dinner was Yılmaz Öztürk. Held at Avlu Bebek with the support of Jumbo, the table setting’s elegant and eye-catching details were curated by Edizione Living and Parla Flower. “Spring Spirit” temalı Yuzu Community Dinner'ın şefi Yılmaz Öztürk’tü. Jumbo'nun katkılarıyla Avlu Bebek'te gerçekleşen yemeğin sofra düzenindeki dikkat çeken şık detaylar ise Edizione Living ve Parla Flower’a aitti.

December 2023 | Art & Culture | Vol 11 SHIZU SALDAMANDO Punk music has shaped my identity words Leon Williams + Onur Baştürk Walking through an art gallery with Shizu Saldamando’s works is almost synonymous with going to a concert with her or meeting all the people in her circle of friends. The daughter of a ‘Chicano’ father and a Japanese American mother, Shizu Saldamando was born in San Francisco and has been living and working in Los Angeles for a long time. Saldamando, who is represented by Charlie James Gallery, experiments with a variety of surfaces and materials, from wood panels to bed linen, as well as portraits and drawings. And Shizu will be exhibiting her work in the “Nova” section of this year’s Art Basel Miami. MOST PEOPLE EXPRESS THEIR EMOTIONS THROUGH THEIR FACES First of all, I have to say: I love your portraits! So why did you choose to focus on portraiture? At a young age I was always looking for relatable images or images from television, visual art, music etc that I could relate to and didn’t find much especially being from a Mexican American and Japanese American identity. So when I could start drawing and doing art I always depicted faces, friends and family. I was also highly influenced by the “Chicano Art Movement” and other activist art movements and political posters, a highly figurative practice to educate and create society. What aspects of people’s faces seem interesting to you? Maybe the inner psychology and emotions of people. Because most people express their emotions through their faces. I was raised to be very stoic and to not show much emotion so maybe I focus on faces that might be harder to read. But I always try to include the names and identities of the people I depict so you can get a larger perspective about who they are and why I chose to paint them. What motivates you to make a portrait of a person? I mostly paint people I really admire for one reason or another, whether it is their creative practice, the music they are interested in, their love for others or even just their fashion choices. I really like to share images of people who deny certain ideas of respectability politics and reject ideas of assimilation and who just really embrace their own uniqueness. I am now making more paintings of my artist friends who share similar views on art, identity and politics. However, when I was younger, I also painted queer punks and goths. PUNK HAS ALWAYS HAD A BIG INFLUENCE ON MY IDENTITY How have your portraits changed over the years? For example, do you still take photos of people at parties or concerts and then make portraits of them? Yes, now that I am a mother and older I don’t have the energy to go out dancing to goth clubs, or punk shows. And I find now that the portraits become much more calculated in that I need to reach out to people and ask them to come over to my backyard studio and take a photo for a portrait. I do more portraits of older artists as well because these are now the people I find myself spending more time with and seeing them at the art exhibitions I frequent. Are there people from a certain culture (or we can call it a subculture) in your portraits? Is this a conscious choice? Yes, punk music has always had a big influence on my identity and on my friends that I grew up with in San Francisco and the Bay Area. I grew up in the Mission district of San Francisco in the 80s and 90s, and there were punk music venues and a large D.I.Y. community. Things have changed a lot since then, but there is still a well-established activist movement there. How did being born and raised in San Francisco and currently living in Los Angeles affect your artwork? Or how does it continue to impress? Growing up influenced by so many community art centers in my birth neighborhood really solidified my interest in finding the same kind of community when I moved to L.A. to attend UCLA’s art school. I found that in the city of East L.A. which was the birthplace of Self-Help Graphics and Art, one of the most renowned Chicano Art centers in the country. I worked there while a student and saw many punk bands perform there and met so many incredible artists there too. When people think of Los Angeles they think of Hollywood and a shallow homogenous city of people who work in that industry. Los Angeles has a huge population of Mexican Americans who have shaped the culture of the city but who are continually erased from history and media. I think this is a huge reason I choose to depict my community as an active stance against this erasure. Which artworks of yours will we see at Art Basel Miami? I am showing a mix of oil paintings on wood of friends and community members. I am showing a portrait of one of my artist mentors Yreina D. Cervantez who is a renowned Chicano professor, fine artist and muralist. I am also showing a portrait of fellow punk scenester Prisca Rios who manages a really great brunch restaurant (Yang’s Kitchen) in Alhambra. I shot a photo of them in his GSM (hardcore punk band from Japan) shirt. I’m showing a portrait Pony Lee Musgrave who runs their chain of LGBTQ hair salons called Folkore Salon in LA. I am also currently working on a portrait of Photographer Cayla Willie who is Floridian Native from the Miccosukee Tribe who I met while I attended of the Fountainhead Arts Residency in Miami. Shizu Saldamando’nun eserlerinin yer aldığı bir sanat galerisinde dolaşmak, onunla beraber bir konsere gitmek ya da arkadaş çevresindeki tüm insanlarla tanışmakla neredeyse eş anlamlı! ‘Chicano’ bir baba ile Japon Amerikalı bir annenin kızı olan Shizu Saldamando, San Francisco doğumlu ve uzun süredir Los Angeles’ta yaşayıp orada üretiyor. Charlie James Gallery tarafından temsil edilen Saldamando, portre ve çizimlerinin yanı sıra ahşap panellerden yatak çarşaflarına kadar çeşitli yüzey ve malzemelerle denemeler yapıyor. Ve Shizu, bu yılki Art Basel Miami’nin “Nova” bölümünde yeni işlerini sergileyecek. ÇOĞU INSAN DUYGULARINI YÜZLERİYLE İFADE EDIYOR Neden portre? İnsanların yüzleri hangi yönüyle size ilginç geliyor? Gençken televizyonda, görsel sanatlarda ve müzikte Meksikalı Amerikalı ve Japon Amerikalı kimlikleriyle ilişkili görseller arıyor ama pek bir şey bulamıyordum. Bu yüzden çizmeye başladığımda önce arkadaşlarım ve ailemin yüzlerinden başladım. Ayrıca “Chicano Sanat Hareketi” ve diğer aktivist sanat hareketleriyle, toplumu eğitmek ve yaratmak için oldukça figüratif bir uygulama olan siyasi posterlerden oldukça etkilendim. İnsanların yüzleri hangi yönleriyle size ilginç geliyor? Sanırım insanların psikolojisi ve iç dünyası nedeniyle. Çünkü çoğu insan duygularını yüzleri aracılığıyla ifade ediyor. Duygusunu çok fazla göstermeyecek şekilde yetiştirildim. Bu nedenle belki de okunması daha zor olabilecek yüzlere odaklanıyorum. Ama her zaman resmini yaptığım insanların isim ve kimliklerini dahil etmeye çalışıyorum. Böylece onların kim olduğu ve neden onları resmetmeyi seçtiğime dair geniş bir bakış açısına sahip olunuyor. Bir insanın portresini yapmaya sizi iten motivasyon nedir? Hayranlık mı yoksa başka bir duygu mu? Kendi yaratıcı pratikleri, ilgilendikleri müzik, başkalarına duydukları sevgi ve hatta sadece moda seçimleri nedeniyle, yani şu ya da bu nedenle gerçekten hayran olduğum insanların resmini yapıyorum. ‘Respectability politics’ ve asimilasyona ilişkin fikirleri reddeden, kendi benzersizliğini benimsemiş insanların resimlerini paylaşmayı gerçekten seviyorum. Artık sanat, kimlik ve politika konusunda benzer görüşleri paylaşan sanatçı arkadaşlarımın resimlerini daha fazla yapıyorum. Ancak daha gençken queer punk’ları, gotikleri de resmettim. PUNK MÜZİK KİMLİĞİM ÜZERİNDE BÜYÜK ETKİYE SAHİP Portreleriniz yıllar içinde nasıl değişti? Mesela hâlâ parti ya da konserlerde insanların fotoğraflarını çekip sonra portrelerini yapıyor musunuz? Artık büyüdüğüm ve bir anne olduğum için gotik kulüplerde ya da punk konserlerde dans edecek enerjim yok. İnsanları arka bahçemdeki stüdyoma davet edip portreleri için fotoğraf çekmem gerektiğinden, portrelerin çok daha hesaplı hale geldiğini görüyorum. Yaşlı sanatçıların portrelerini daha fazla yapıyorum. Çünkü onlar artık daha çok vakit geçirdiğim insanlar… Portrelerinizde belli bir kültürden (ya da alt kültür diyebiliriz) insanların oluşu bilinçli bir tercih mi? Evet, punk müzik hem benim kimliğim hem de San Francisco ile Bay Area’da birlikte büyüdüğüm arkadaşlarım üzerinde her zaman büyük bir etkiye sahip oldu. 80’ler ve 90’larda San Francisco’nun Mission bölgesinde büyüdüm ve orada punk müzik mekanları ve geniş bir D.I.Y topluluğu vardı. O zamandan bu yana işler çok değişti, ama orada hâlâ köklü bir aktivist hareketi var. San Francisco’da doğup büyümek ve şu anda Los Angeles’ta yaşıyor olmak sanat çalışmalarınızı nasıl etkiledi? Doğduğum mahalledeki toplulukların sanat merkezinden etkilenerek büyüdüğüm için UCLA’nın sanat okulu nedeniyle Los Angeles’a taşındığımda aynı türde bir topluluk bulmak istedim. Böylece kendimi ülkedeki en ünlü Chicano sanat merkezlerinden biri olan East L.A.’de buldum. Öğrenciyken orada çalıştım ve birçok punk grubunun orada performans sergilediğini gördüm. Pek çok inanılmaz sanatçıyla tanıştım. İnsanlar Los Angeles’ı Hollywood nedeniyle homojen bir şehir sanıyor. Oysa Los Angeles, şehrin kültürünü şekillendiren ancak tarihten ve medyadan sürekli olarak silinen büyük bir Meksikalı Amerikalı nüfusa sahip. Topluluğumu bu silinmeye karşı aktif bir duruş olarak tasvir etmeyi seçmemin en büyük nedeninin bu olduğunu düşünüyorum! Art Basel Miami’da hangi sanat çalışmalarınızı göreceğiz? Arkadaşlarım ve topluluk üyelerimin ahşap üzerine yağlı boya tablolarının bir karışımını gösteriyorum. Mesela ünlü bir Chicano profesörü ve muralist olan Yreina D. Cervantez’in portresini. Ayrıca Alhambra’da nefis bir restoran (Yang’s Kitchen) işleten Prisca Rios’un, Japonya’dan hardcore punk grubu GSM’in ve Los Angeles’ta Folkore Salon adlı LGBTQ kuaför salonları zincirini işleten Pony Lee Musgrave’nin portresini… Aynı zamanda Miami’deki Fountainhead Arts Residency’ye katılırken tanıştığım, Miccosukee Kabilesi’nden fotoğrafçı Cayla Willie’nin de portresi üzerinde çalışıyorum. for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart

September 22, 2025 | Product KAST EXPANDS ITS CONCRETE UNIVERSE brand KAST photos Courtesy of KAST From its Nottinghamshire base, Kast has spent over two decades perfecting architecturally led concrete design. Acquired by Kohler Co. in 2023, the award-winning brand is globally recognised for its design-forward approach, minimalist DNA, and tactile craftsmanship. At Decorex 2025 (12–15 October), Kast unveils its latest evolution: a collection of handcrafted concrete countertops. Building on the success of its sculptural basins, the new range extends the brand’s universe with surfaces that combine material depth, refined boldness, and clean lines. Available in Kast’s full 28-colour palette, the countertops come in versatile formats — from wall-mounted slabs to double vanity tops, corner solutions, and coordinating shelves — designed for both residential and hospitality settings. “Designers have been asking for options that complement our basins both aesthetically and functionally,” notes Amy Bartlett, Creative Director at Kast. “With countertops, we’re opening up new possibilities for colour play, spatial flow, and personal expression.” Crafted from Kast’s proprietary concrete blend of Derbyshire limestone, fine sands, and high-grade pigments, the pieces adapt effortlessly to a spectrum of interiors — whether industrial or softly layered — offering designers a cohesive, customisable medium that elevates the everyday.

November 2024 | Travel TURKISH BELOW NINE ORCHARD Where History Meets Modern Comfort words Onur Baştürk photos Nine Orchard One of the highlights of my last visit to New York was the Swan Room bar at Nine Orchard, where I enjoyed a margarita before grabbing a snack at the Corner Bar. It was mid-April and a bit chilly, perfect for exploring the vibrant shops of the Lower East Side. Nine Orchard hotel is located in a beautifully restored building that dates back to 1912, formerly the Jarmulowsky Bank, which had been vacant since the mid-2000s. Rather than a complete redesign, the hotel features a careful restoration achieved through collaboration with local New York artists and creators. They contributed to every detail, from the artwork and minibar selections to the bathroom materials and sound system. Architectural historians also helped preserve the building's historic character, integrating original design elements into the façade, including a recreated clock that once hung above the entrance. In the lobby, large arched windows and meticulously restored cornice moldings reflect the building's original design. FURNITURE IS FROM LOCAL MANUFACTURER Each room is simple yet elegantly designed, featuring at least one large window—a wonderful luxury for a stay in New York! The furniture has been specially crafted by local manufacturers, while durable and aesthetically pleasing vintage items have been sourced from Europe. The bathrooms, uniquely designed by Reza Nouranian Design, showcase a trendy collection of black and white stones imported from Spain, Greece, and Portugal. Relaxation areas have also been thoughtfully designed by Reza Nouranian Design in collaboration with Fernando Santiago. MANAGED BY IGNACIO MATTOS Nine Orchard's two restaurants are managed by Ignacio Mattos who is known as one of New York's most exciting chefs. Corner Bar is one of these restaurants. RESTAURANTS AROUND NINE ORCHARD - SHABUSHABU MAYUMON: Tucked away at 115 Division Street, this cozy 8-seat spot serves up an incredible “shabu shabu” tasting menu—think Japanese hot pot at its finest! The chefs whip up mouthwatering pork belly, A5 Miyazaki wagyu, and American wagyu right in front of you, cooking it in bubbling broth and pairing it with delicious sauces like sweet soy and spicy pumice. They’re pretty proud of their skills, boldly stating, “No one else can serve high-quality cooked meat with our amazing spices in just 10 seconds!” - CERVO’S: With its lively mosaic tiles and comfy wood panels, Cervo’s is bursting with energy! This restaurant draws inspiration from the coastal traditions of Spain and Portugal, serving up a tasty homage to the seafood from the Iberian Peninsula—all in the heart of New York City. - CORIMA: The culinary concept of Corima, which means "circle of sharing," focuses on the northern region of Mexico, specifically the states of Sonora and Chihuahua. At Corima, chef Fidel Caballero interprets the materials and techniques of his hometown in northern Mexico in a way that has not been done before. Sotol, which tastes like tequila and mezcal and which Fidel calls "progressive Mexican," is a must try. Bonus: Lobster Nicuatole, Salsa Veracruzana and Black Cod. - TOLO: The menu of Tolo owned by Chinese chef Ron Yan, who has spent his last decade working on New York's culinary scene, offers a variety of dishes from raw seafood to noodles and typhoon shelter-style chicken. - DIRTY CANDY: This place is a gem! Dirty Candy is all about vegetables and is actually the only veggie restaurant in town. Chef Amanda Cohen is on a mission to make veggies tastier than anything you’ve ever had before. Get ready to have your mind blown by how delicious plant-based dishes can be! LOWER EAST SIDE’IN GİZEMLİ COOL’U New York’u son ziyaretimde en zevk aldığım yerlerden biri Nine Orchard’ın Swan Room isimli barıydı. Bu görkemli barda margarita içip daha sonra yan taraftaki Corner Bar’da bir şeyler atıştırmış, sonra da o enerjiyle dışarı çıkmıştım. Nisan ortasıydı, hava soğuktu, Lower East Side’ın enerjik caddelerinde yer alan farklı dükkânlar arasında gezinmek şahaneydi! Nine Orchard otelinin binası tam da bu yeni enerjinin ortasında yer alıyor. 1912’de inşa edilen, eskiden Jarmulowsky Bankası olan ve 2000’lerin ortalarından beri boş duran bu mimari hazine değerindeki bina, tam da tahmin ettiğim gibi yeniden tasarlanmamış, sadece restore edilmiş. 116 odaya sahip Nine Orchard’ın restorasyonu için büyük bir tasarım firmasıyla çalışmak yerine, birçoğu Nine Orchard’ın bulunduğu mahallede yaşayıp çalışan çok yönlü New Yorklu yaratıcılar ve sanatçılarla iş birliği yapılmış. Her odada asılı olan sanat eserlerinden mini bar seçimine, banyo malzemelerinden otel genelindeki özel ses sistemine kadar her türlü detay bu uzman kadro tarafından yapılmış. İlham kaynağı The Dakota gibi ikonik New York binaları olan Nine Orchard’ın restorasyonunda mimarlık tarihçilerinden de yardım alınmış. Böylece binanın tarihi karakteri titizlikle korunmuş ve restore edilen cephedeki orijinal mimari ve tasarım unsurları benimsenmiş. Hatta binanın ana girişinin üzerinde asılı olan, ama yıllar önce kaybolan orijinal saat bile yeniden yaratılmış. Bir zamanlar banka veznedarlarının çalıştığı lobide ise orijinal resimlerden yola çıkılarak büyük, kemerli pencereler ve özenle restore edilmiş korniş pervazlar yeniden yapılmış. ODALARDAKİ MOBİLYALAR LOKAL ÜRETİCİDEN Sade, ama gösterişi dozunda olan her odada en az bir büyük pencere bulunuyor, ki bu da bir New York konaklaması için şahane bir lüks! Odalardaki mobilyalar ise New York’taki lokal mobilya üreticileriyle çalışılarak özel olarak üretilmiş. Ayrıca Avrupa'dan dayanıklı, işlevsel ve elbette estetik açıdan hoş vintage parçalar tedarik edilmiş. Reza Nouranian Design tarafından benzersiz bir şekilde tasarlanan banyolarda ise İspanya, Yunanistan ve Portekiz'den temin edilen siyah ve beyaz taşlardan oluşan son moda bir koleksiyon yer alıyor. Dinlenme alanlarının tasarımı da Reza Nouranian Design ve Fernando Santiago'nun ortak çalışmasıyla gerçekleşmiş. IGNACIO MATTOS YÖNETİMİNDE Nine Orchard’ın iki restoranı New York'un en heyecan verici şeflerinden biri olarak kendini hızla kabul ettiren Ignacio Mattos yönetiminde. Bu restoranlara Corner Bar dahil. NINE ORCHARD ÇEVRESİNDEKİ RESTORANLAR - SHABUSHABU MAYUMON 115 Division Street'teki sekiz kişi oturma kapasiteli bu restoranda Japon hotpot’u olan “Shabu shabu” tadım menüsü servis ediliyor. Restoranın aşçıları birinci sınıf domuz göbeği, A5 Miyazaki wagyu ve Amerikan wagyu etini kaynar et suyunda çalkalayıp ardından tatlı soya, keskin biberli ponzu ve fındıklı miso gibi soslarla terbiye ediyor. Ayrıca çok iddialılar, “Başka hiçbir restoran bizim gibi 10 saniye içinde aynı kalitede baharatlar ve malzemelerle yüksek kalitede pişmiş et sunamaz”. - CERVO’S Mozaik karolar ve rahat ahşap panellerle inşa edilmiş bu yüksek enerjili restoran İspanya ve Portekiz'in kıyı geleneklerinden esinlenen menüsüyle öne çıkıyor. Bir bakıma İber Yarımadası'nın deniz ürünlerine New York şehir merkezinde bir övgü. - CORIMA “Paylaşım çemberi” anlamına gelen Corima’nın mutfak konsepti Meksika'nın kuzey bölgesine, özellikle de Sonora ve Chihuahua eyaletlerine odaklanıyor. Şef Fidel Caballero, Kuzey Meksika'daki memleketinin malzemelerini ve tekniklerini daha önce ifade edilmemiş bir şekilde yorumluyor. Fidel'in ‘Progressive Mexican’ olarak adlandırdığı menüde tekila ile mezcal arasında bir tadı olan Sotol mutlaka denenmeli. Ayrıca: Istakoz Nicuatole, Salsa Veracruzana ile Siyah Morina Balığı da… - TOLO Son on yılını New York'un mutfak sahnesinde çalışarak geçirmiş Çinli şef Ron Yan'a ait bir restoran olan Tolo’nun menüsünde çiğ deniz ürünlerinden noodle'a ve Typhoon Shelter tarzı tavuğa kadar çeşitli yemekler açık mutfak fonunda sunuluyor. - DIRTY CANDY İşte civarın en farklı restoranı. Bir sebze restoranı olan Dirty Candy için şehrin tek sebze restoranı da diyebiliriz. Çünkü gerçekten sebzeden başka bir şey servis etmiyorlar ve amaçları sebzeleri daha önce yediğiniz her şeyden daha lezzetli hale getirmek. Mutfağın başında ödüllü şef Amanda Cohen var. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 ₺970,00 Price Add to Cart

March 2025 | DESIGN & INTERIORS MEET the FOUNDERS of ALCOVA VALENTINA CIUFFI & JOSEPH GRIMA words Onur Baştürk portrait photo Piergiorgio Sorgetti Alcova, launched by Valentina Ciuffi and Joseph Grima during Milan Design Week in 2018, will return this year for its ninth edition from April 7–13, 2025. In addition to Villa Borsani and Villa Bagatti Valsecchi in Varedo, Alcova introduces two new venues this year: the former SNIA Factory and the Pasino Glasshouses. In our EXCLUSIVE INTERVIEW with Valentina and Joseph, we discussed Alcova’s DNA, its criteria, and the platform’s future vision. ALCOVA HAS MULTIPLE LAYERS IN ITS DNA In your previous interviews, you mentioned that Alcova is conceptually nomadic—indeed, its venues used to change every year. However, this year—as with last year—Villa Borsani and Villa Bagatti Valsecchi are once again serving as Alcova exhibition spaces. Yes, in addition to Borsani and Valsecchi, there are two new venues, yet it still appears that Alcova is shifting towards a more fixed setup. What are your thoughts on this? We believe the premise of this question is incorrect. Alcova is a nomadic platform but does not change location every year. Since the beginning—starting with the former panettone factory—we have moved every two years. We spent two years there (2018-19), then two years at the former military hospital, and only in the case of the former slaughterhouse did we stay for just one year due to the start of a construction project. For Villa Bagatti and Villa Borsani, we are staying for two years, as per Alcova’s usual practice. Additionally, as you correctly noted, we are introducing two new locations: the Pasino Glasshouses where orchids were originally cultivated, and the large modernist factory of Snia. These locations are very close to those you visited last year, Villa Bagatti and Villa Borsani. But nothing has changed in Alcova’s format—our standard approach has always been to change locations every two years, not every year. What is in Alcova’s DNA? What motivates you? Alcova has multiple layers in its DNA. One of them is certainly being an independent fair that takes place in unconventional spaces—sites never before open to the city—which we interweave with contemporary design narratives. This approach allows objects, exhibitions, and installations to engage in a meaningful dialogue with architecture, creating a unique and compelling context. We have followed this path since the very beginning. But perhaps the most crucial aspect of Alcova’s DNA is its role as a platform for showcasing design research. While we have grown significantly in recent years, we have never stopped highlighting independent designers and experimental practices, alongside startups, galleries, museums, schools, and various institutions that come to present their work. WE BELIEVE ALCOVA HAS GROWN ORGANICALLY Since its debut in 2018, how do you think Alcova has evolved? Have there been any changes along the way? We believe Alcova has grown organically. As we mentioned, the core formula has not changed—we remain focused on showcasing design research and independent designers. This year, we are working across a vast area, spanning four locations, but that doesn’t necessarily mean Alcova will always operate on this scale. Next year, for instance, it could take place in a more compact space. In Miami, where we debuted in 2023, we work with more limited spaces. What matters to us is the quality and profile of the exhibitors, along with the strength of the architecture and the location. This kind of evolution is natural for a project that has gained a solid reputation over the years, becoming more widely recognized and, as a result, increasingly capable of attracting interest. From exhibiting the work of 20 designers in 2018, you now have many more participants and a similarly larger audience. Does this growth intimidate you? No, as we mentioned in response to the previous question, we are not intimidated by something that is entirely natural, normal, and healthy. A project that began more than seven years ago has to grow—otherwise, it would stagnate. The key is to continue evolving in a way that makes sense, gaining greater visibility and reaching a broader audience. What matters most, and what we are focusing on, is enhancing the experience for those who visit Alcova. This is not always easy during Salone del Mobile, given the sheer number of visitors and the fact that some of our spaces are quite small. WE SEEK INNOVATION IN MATERIALS, DESIGN, AND PRODUCTION How did you discover the two new venues added this year—the former SNIA Factory and The Pasino Glasshouses? As far as I know, both of you often enjoy wandering around Milan and uncovering the city's abandoned, forgotten spots, right? As you said, it is part of our practice to investigate the urban fabric of Milan and its surroundings in search of architecturally significant sites—places with an iconic value that are ready to be reactivated but would otherwise be difficult for the public to access. We approached Varedo in the same way. Even though one of the sites, Villa Borsani, is perfectly preserved and visitable by appointment, our approach remains consistent. As for the Pasino’s Glasshouses and the former Snia factory, the decision was quite straightforward since they are located on the same road as Villa Bagatti and Villa Borsani. Naturally, after activating these two locations last year, we walked this route many times, and these two architectural gems did not escape our notice. In fact, we had already discovered them last year, but due to timing constraints, we weren’t able to open them to the public. This year, however, these two major additions will make the trip to Varedo even more worthwhile. Although the exhibition spaces at Alcova are rented, the criteria for selecting designers is always discussed. What criteria do you use to evaluate the proposals you receive from designers? Yes, although Alcova’s spaces are rented, there are clear selection criteria that guide us in choosing from the large number of applications we receive. Innovation, experimentation, and research are at the core of our interests. We look for innovation in materials, in design language, and in production methods—these are all key themes for us. Design that explores social issues is equally important in shaping the ideal mix for an exhibition like ours. Another crucial factor in our selection process is the ability of exhibitors to engage with the spaces they are assigned. When applicants express a preference for a specific location, we always request a project proposal that demonstrates an understanding of the site and an ability to create an experience for visitors. We strongly believe that objects can communicate more effectively when they are presented in a compelling, well-executed display that interacts meaningfully with the surrounding architecture. ALCOVA WILL ALWAYS STAY TRUE TO ITS ESSENCE How do you envision Alcova’s future? Do you have any plans, or is the evolution of this platform unfolding naturally? We hope that Alcova will always stay true to its essence. We also hope this journey will take us to new places around the world. As you know, we took our first step in this direction with Miami, and there may be more locations in the future. That said, Milan and Salone del Mobile’s week remain not only our place of origin but also our most significant appointment. We look forward to returning and continuously raising the bar at this pivotal event for the international design scene. At the same time, we will soon be exploring new exhibition formats within Milan’s design landscape.

Mart 2022 | Seyahat | İtalya | Vol II PUGLIA’nın en iyi saklanan lüks sırrı Yazı | Alp Tekin İ talya’nın Puglia bölgesinin yeni tasarım otellerinden Palazzo Daniele, aslında 159 yıllık bir aile sarayının otele dönüştürülmüş hali. Çağdaş sanat küratörü Francesco Petrucci’nin ailesinin 1861’de inşa ettiği bu ev, son bir yıldır bölgenin en lüks ve dikkat çeken mekanı. ESKİYLE YENİ ARASINDA DENGE Palazzo Daniele eskiyle yeni arasında denge sağlamayı başarmış nadir otellerden. Dokuz süiti olan Palazzo, ünlü otelci Gabriele Salini’nin yeni oluşturduğu GS Collection ile Milanolu tasarım stüdyosu Palomba Serafini Associati tarafından yeniden tasarlanıp güncellenmiş. Böylece minimalizmle 19. yüzyıl ihtişamının uyumlu bir kombinasyonu çıkmış ortaya. Bir yandan sarayın yüz yıllık fresklerine huzur içinde bakıyor bir yandan da Marakeş’ten getirtilen ketenlerin, Japonya’dan alınmış bakır çaydanlıkların mekanla uyumuna hayran oluyorsunuz. Petrucci’nin kendi sanat koleksiyonundan bahsetmeye bile gerek yok. Koleksiyondan seçilen eserler Palazzo’nun her yanını süslüyor. Süitlerin her birinde Claudio Abbate, Eva Jospin ve Christian Frosi gibi çağdaş sanatçıların eserlerinin yanı sıra, mekanı aydınlatarak pratik bir amaca da hizmet eden Simon d’Exea imzalı olağanüstü tasarlanmış ışık kutularına yer verilmiş. YAĞMUR DUŞU Süitlerden birinde yer alan yağmur duşu ise İtalyan sanatçı Andrea Sala tarafından tasarlanmış. Altı metre yüksekliğindeki tavandan akan suyun yarattığı ambiyans, yaşayan bir enstalasyon gibi. HER YIL ORADA: CAPO D’ARTE Puglia’nın Salento bölgesindeki Gagliano del Capo köyündeki otel, iki farklı kıyıya açılan bir kapı aynı zamanda: Adriyatik’in kayalık kıyı şeridiyle İyonya Denizi’nin kumlu plajlarına... Palazzo Daniele’nin bulunduğu köy gastronomi duraklarının bolluğu ve uluslararası sanat gösterisi Capo d’Arte’yle de meşhur. Nitekim Capo d’Arte yine Petrucci’nin organize ettiği bir etkinlik. Bu sanat etkinliği sayesinde bölge yavaş yavaş daha çok duyulmaya başladı. Buna rağmen 2019’un nisan ayında açılmış Palazzo Daniele hâlâ Puglia’nın “en iyi saklanan sırrı” olarak biliniyor. Unutmadan: Helen Mirren’ın otele çok yakın mesafedeki Tricase kasabasında barı var. Eeğer giderseniz oraya da uğramayı ihmal etmeyin. Tamamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details No product

June 19, 2025 | VOL 15 the REINVENTION of a FORMER NUNS’ DORMITORY words Ebru Kılıç photos Ali Bekman Izmir is a city full of surprises. At first glance, you might think you’ve grasped its essence, but the deeper you look, the more stories emerge. Architect Serhan Gürkan’s home in Göztepe, Izmir, is no exception. Nestled on a street lined with apartment buildings, this detached house carries a visible trace of old Izmir. “This is an authentic Izmir neighborhood, where real locals still live—there’s a grocer, a greengrocer, a dry cleaner, cafés, bakeries… It has a completely different spirit,” says Serhan Gürkan. He had always dreamed of designing a home for himself here, in the very streets he wandered as a child, moving between his grandmother’s and aunt’s houses. When the opportunity arose to restore one of these nostalgic homes with a contemporary design approach, he didn’t hesitate. From the outside, the house appears to be a modest, single-story structure. However, it was once a dormitory for the priests and nuns of a church that still stands just across the street. As soon as you step inside, you’re greeted by a high-ceilinged entrance hall— peaceful and quiet, yet bursting with energy, even in the intricate details of the wallpaper. “The windows and doors between the rooms and the hallway create a sense of both transparency and a labyrinthine layout. As you move through the space, you keep discovering new corners, thinking, ‘Wait, there’s more?’” Gürkan explains. One of the boldest design choices in the house is the wallpaper, created in collaboration with Designmixer. It adopts the style of classic toile de Jouy, but with an unconventional twist—its theme revolves around nudity. “We wanted to evoke the feeling of sin, something far removed from the ascetic life of nuns,” he adds. I LIKE TO CREATE DIFFERENT EMOTIONAL ATMOSPHERES WITHIN THE SPACES I DESIGN The entrance level was originally structured around a long, narrow hallway lined with small rooms for the nuns. Rather than eliminating these spaces, Gürkan preserved their essence while repurposing them. “These rooms, with their 4-meter-high ceilings, have been transformed into a dining room, living room, and bedroom. The kitchen, slightly lower and opening onto the garden, was also integrated into this level. The main hallway— wide, tall, and full of character—has become the focal point of the house, a space where both past and present residents have gathered. It’s a true meeting point,” Gürkan says. for more Print VOL XV - 2025 Out of Stock Add to Cart

Şubat 2023 | People ALP ÖZCAN Words Onur Basturk Alp Özcan talks about founding Alen Yacht in 2004, the new Alen 77 model, and his lifelong passion for the sea. You’ve always been deeply connected to the maritime world, haven’t you? Yes, it’s been a part of my life for as long as I can remember. I’ve been sailing since I was six years old. When I was nine, my family sent me to a boarding school by a lake in Switzerland. I trained and competed in sailing races every day there. Then, in 2000, my father had a sailing yacht built in France. I spent half the year at sea with that boat. Besides sailing, I’ve also done kitesurfing and freediving, and I’ve been on countless boats. That exposure led me to believe that boats could be designed and built to offer better functionality and design. After all, only someone with extensive experience at sea can truly design and produce a more "sea-worthy" boat. THE FIRST "WALK-AROUND" BOAT CONCEPT What would you say are the standout qualities of your yacht company? What sets us apart the most is our unique designs. In 2008, we introduced the world’s first "walk-around" boat concept. This design maximizes usability from bow to stern. Unlike traditional boats where the space is often limited to seating around a table at the rear, the "walk-around" concept creates various functional areas on the deck, reclaiming previously wasted space. Another advantage is its safety, which is now a priority for many European and American manufacturers who have adopted the concept. Beyond design, our commitment to producing only 7-8 boats a year allows us to maintain strict quality control. Most of our team has been with us since 2004, and today we’re a group of around 100. We operate in a 10,000-square-meter facility equipped with the latest technology. STAYING PUT WITHOUT ANCHORING Which of your models are you most proud of? The Alen 55 is our best-selling model. Imagine driving an open-top Bentley along the coastal roads of Italy—that’s the feeling you get cruising at 35 knots on the Alen 55. At 17 meters, it’s neither too big nor too small—a seasoned sailor can handle it solo. It’s the perfect "weekend boat". What are the three key features of your new Alen 77 model? The Alen 77, which continues the "walk-around" concept, features four cabins and two crew cabins. Thanks to its advanced technological equipment and machinery, it’s 30% more fuel-efficient and faster compared to boats of similar size and weight. Additionally, it offers a DPS (Dynamic Positioning System) option that uses GPS coordinates to keep the boat stationary without anchoring. This feature simplifies maneuvering, even with a smaller crew. A HIDDEN GEM: AMORGOS AND PANTELLERIA What does sailing mean to you? Happiness, peace, adventure, and freedom! I could spend the entire year at sea. The ability to step off the boat into a bustling crowd whenever I want and then retreat back to solitude is incredibly liberating. I never stay in one place for more than two or three days—I’m always in discovery mode. So far, I’ve kept my boats at a size I could manage without a crew. Being alone or sometimes with friends on the water is a unique experience. There’s always something to do on a boat, which suits me perfectly since I can’t sit still. Where are you planning to sail this summer? This summer, I’ll likely visit the islands of Patmos, Arki, and Marathi in the Aegean. From there, I’ll head to Mykonos. In Italy, Capri is on the list. Since Alen Yacht has another shipyard in St. Tropez, I spend a few months in the South of France every year. For a hidden gem, I’d recommend the secluded Amorgos Island in Greece or Pantelleria Island, located between Sicily and Tunisia

Ocak 2022 | Art | İsviçre for english click here NOMAD ST MORITZ Dev fuarların devri bitiyor mu? Yazı | Oktay Tutuş D ünyada sayısız fuar var, ama katılımcıyla izleyici ve potansiyel alıcı arasındaki iletişimi sağlayabilen fuar çok az. En çok tartışılan şey ise fuar endüstrisinin markalara mı yoksa alıcılara mı daha çok hizmet ettiği. Geldiğimiz noktada çoğu marka, gelişen teknoloji sayesinde kendi tanıtımını hedef kitlesine yine kendisi yapıyor. Bu fuarlar adına kötü bir haber, çünkü gereklilikleri tartışmaya açıldı. Fuar için yapılan masrafların çok daha azını harcayarak, daha yüksek bilinirlik ve satış elde etmek, markalar açısından mümkün. Bu da bildiğimiz anlamda klasik fuarcılığın yakın geçmişte form değiştirmesine yol açtı. BİR ÇEŞİT MİKRO FUARCILIK 2017’den beri klasik kalıplar dışında bir tasarım ve sanat fuarı anlayışını benimseyen NOMAD, yeni nesil fuarlara güzel bir örnek. Seyahat, doğru insanlar ve kurumları bir araya getiren mekan odaklı sergileriyle NOMAD, şimdiden kendine özel ve küçük bir topluluk oluşturdu bile. NOMAD bugüne dek St. Moritz, Monako, Venedik gibi şehirlerde yapıldı ve bir edisyonu da Cannes’da sanal olarak gerçekleşti. Bu yıl ise 1-6 Mart tarihleri arasında yeniden St. Moritz’e geri dönüyor. NOMAD’i diğerlerinden ayıran şey, seçme galeri ve kurumları yine özenle seçilmiş bir davetli ve koleksiyoner listesinden kişilerle buluşturması. Aslında bir çeşit mikro fuarcılık. Giorgio Pace ve Nicolas Bellavance-Lecompte tarafından tasarlanan NOMAD sanat, mimari ve tasarım arasında çok kişisel ve benzersiz bir diyalog kuruyor. Önceden tasarlanmış, belirli ölçülerdeki fuar mekanları yerine St. Moritz'deki Chesa Planta'nın zarif tarihi iç mekanlarını, Monako'daki Villa La Vigie’yi ya da Venedik'teki Palazzo Soranzo Van Axel’in büyük odalarını kendine mesken tutuyor. Son üç yılda yapılan her bir edisyonuna dünyanın en kaymak tabakası diye rahatlıkla tanımlayabileceğimiz 4 bin misafir katıldı. Her biri 4 ya da 5 gün süren bu etkinliklere katılmak ise özel davetiyeyle sınırlanıyor. St. Moritz’deki yeni fuar ise Engadin Vadisi’nde bulunan Chesa Planta’da yapılacak. Zamanında Avrupa aristokrasisinin ileri gelenlerine hizmet vermiş bu barok binada geçen temmuz NOMAD’in yaz edisyonu yapılmıştı. SADECE SERGİLER YOK Bu fuarın farkı sadece mekanları değil, müşterilerine neler sunduğu. Sergiye ek olarak, katılımcılar kendi müşterileri için özel etkinlikler düzenleyebiliyor. NOMAD ekibi, galeri ve özel proje isteklerine göre akşam yemeği, kokteyl, parti, açık hava deneyimi dahil olmak üzere bir dizi sosyal aktiviteyi de düzenliyor. Burada sadece bir şeyler alıp satmak üzerine kurulu bir sistemden çok, zaten birbirine aşina bir grubun bir araya gelip kültür ve fikir alışverişi yapması söz konusu. Şimdi klasik fuarcılıkla NOMAD tarzı özel gezici fuarların nasıl aynı kulvarda var olabileceğini bir düşünün. Sizce hangisi kazanır? Is the era of big fairs coming to an end? Words | Oktay Tutuş T here are countless fairs in the world, but very few fairs can provide communication between the exhibitor, the audience and the potential buyer. The most debated issue is whether the trade show industry serves brands or buyers more. At this point, most brands are promoting themselves to their target audience thanks to the developing technology. This is bad news for fairs, because their requirements are up for debate. It is possible for brands to achieve higher awareness and sales by spending much less than the expenses made for the fair. This has led to a change in form in the recent past, as we know the classical fair organization. Adopting a design and art fair concept other than classical patterns since 2017, NOMAD is a good example of new generation fairs. With its space-focused exhibitions that bring together travel, the right people and institutions, NOMAD has already created a small community of its own. NOMAD has so far been in St. Moritz, Monaco, Venice, etc. This year, between March 1-6, back to St. Moritz. What sets NOMAD apart from others is that it brings together selected galleries and institutions with people from a carefully selected list of invitees and collectors. Designed by Giorgio Pace and Nicolas Bellavance-Lecompte, NOMAD establishes a very personal and unique dialogue between art, architecture and design. Instead of pre-designed fairgrounds of certain sizes, St. Moritz, the elegant historic interiors of Villa La Vigie in Monaco, or the grand rooms of Palazzo Soranzo Van Axel in Venice. Each edition of the last three years has been attended by 4000 guests, which we can easily define as the world's creamiest layer. Participating in these events, each of which lasts 4 or 5 days, is limited to a special invitation. Çapa 3

Ocak 2021 | Art | Türkiye YUZU Selections Vol - l KOLEKTA Yazı | Onur Baştürk D ijital sanat platformları arasında en geniş arşive sahip olan Kolekta’yla geçen yıl tanıştık. Galeri temsiliyeti olan sanatçılarla bağımsızları bir arada sunan Kolekta, 600’ü aşkın sanatçının 6000’e yakın sanat eserini tek bir adreste bulma imkanını sağladı sanatseverlere. Biz de bu yelpazesi geniş dev koleksiyondan Yuzu dünyasını yansıtanlarla bir seçki yaptık. Seçkilerin amacı genelde bir "öne çıkarma" gibi görünse de, aslında "yeniden bakma"yı da sağlıyor. Çünkü bazen ilk baktığımızda günlük rutinlerimizin hızlı döngüsü arasında dünyasına erişemediğimiz eserler olabiliyor. Onlara yeniden, sakin bir şekilde bakmak gerekiyor. Umarım ilk "Selections"ı seversiniz. Devamı gelecek... Unutmadan; işbirlikleri için İdil Berkant-Ali Kerem Bilge ve Aslı Boduroğlu'na çok teşekkürler. NADİDE AKDENİZ ALİ BİLGE AKKAYA DUYGU AYDOĞAN TUFAN BALTALAR BEKİR DİNDAR AHMET DURU LEYLA EMADİ ALP İŞMEN ÖZGE KAHRAMAN FATİH KAHYA FIRAT NEZİROĞLU ŞENER ÖZMEN LEYLA PEKMEN ERİNÇ SEYMEN APOLONIA SOKOL GÜLCAN ŞENYUVALI ALİ TAPTIK AYŞE TOPÇUOĞULLARI MEHMET ALİ UYSAL NADİDE AKDENİZ İsimsiz, 2011 Tuval üzerine yağlı boya, 160 x 160 cm ALİ BİLGE AKKAYA 1G1, 2014 Diasec, 45 x 61,5 cm DUYGU AKDOĞAN İnsan Sonrası Serisi, 2020 Polimer Kil, Epoksi Reçine, Akrilik, 70 x 35 x 7 cm TUFAN BALTALAR İsimsiz, 2017 Tuval üzerine yağlı boya, 60 x 90 cm BEKİR DİNDAR Ada, 2018 Fine art fotoğraf baskısı, kahverengi ahşap çerçeve, 50 x 50 cm AHMET DURU İstilacı Bitkiler I, 2020 Kâğıt üzerine karakalem, 32 x 37,5 cm LEYLA EMADİ Self Mutation, 2017 Akrilik, Ø 110 cm ALP İŞMEN Melek, 2020 Kâğıt üzerine mürekkep, 42 x 29.7 cm ÖZGE KAHRAMAN The Sound of the Underground, 2020 Pointillist Technique on Canvas, Ø 60 cm FATİH KAHYA İsimsiz, 2019 Keten bez üzerine yağlı boya, 45 x 63 cm (Çerçevesiz) FIRAT NEZİROĞLU Lonely Word, 2017 El dokuması, yün, pamuk, polyester, 93 x 139 cm ŞENER ÖZMEN Supermuslim, 2003 Alüminyum üzerine C-print baskı, 70 x 50 cm (her biri) LEYLA PEKMEN Daydreaming, 2020 Kâğıt üzerine akrilik, 21 x 29 cm ERİNÇ SEYMEN Konfor Alanı A, 2016 Kâğıt üzerine mürekkepli kalem, 72 x 72 cm APOLONIA SOKOL Marcel & Simon E., 2020 Tuval üzerine yağlı boya, 92 x 65 cm GÜLCAN ŞENYUVALI Çift, 2009 Bez üzerine karışık teknik, 20 x 30 cm ALİ TAPTIK Surface Phenomena Series 9, 2013 C-Print, 30 x 30 / 60 x 60 / 90 x 90 / 120 x 120 cm AYŞE TOPÇUOĞULLARI İsimsiz, 2018 Tuval üzerine akrilik, Ø 50 cm MEHMET ALİ UYSAL Paper Boat, 2017 Metal, site specific

Aralık 2021 | Art | Türkiye Betonun Sıra Dışı Güzelliği Yazı | Oktay Tutuş G eçtiğimiz iki yıl ve şu sıralar dünya üzerindeki farklı sergilerle betonun güzelliğini yeniden keşfettik. Bauhaus akımının 100'üncü yılına denk gelen bu zaman aralığı ve devamında hem Bauhaus okulunun yol açtığı modernizmin hem de savaş sonrası dönemin hızlı yapılaşma hevesi sonucu doğan brutalizmin meyvelerinin, betona ilgimizi yeniden cezbettiği bir gerçek. Bunu son 10 yılda beton görmekten nefret etmiş bir toplumun ferdi olarak söylüyorum, ki bu kısmı daha önemli. Maalesef beton aklımızın bir köşesinde her zaman kötü bir malzeme olarak kalacak. Bu hissiyatın en büyük sorumlusu, betondan gerektiği gibi faydalanmasını bilmeyen ve bizi sadece cam ve çelikle olan birlikteliğine bakmaya mecbur bırakan inşaat firmaları ve mimarlar. O nedenle burada herkesi yeniden düşünmeye sevketmesini umduğum bir sergiden bahsetmek istiyorum. Kanada'daki “UQAM Centre de Design” adlı kültür kurumu tarafından 24 Kasım'da açılan “Pier Luigi Nervi: Master Designer / Builder” başlıklı sergi, betonla mucizeler yaratan ustayı ve işlerini anıyor. 6 Şubat 2022 tarihine dek devam edecek serginin küratörleri Carlo Carbone, Réjean Legault ve Cristiana Chiorino. İki parçadan oluşan serginin ilk kısmı Nervi'nin 1920 ve 1970 yılları arasındaki kariyeriyle yakından ilgiliyken; ikinci parçası onun az bilinen beş deneysel projesi üzerinden tasarım kültürünü indirgediği üç temel öğeye odaklanıyor: Malzeme, kalıp ve tekrar. Pier Luigi Nervi’nin en önemli yapılarına gelince… Yolunuz Milano'ya düştüyse, şehrin içinde aykırı bir şekilde yükselen Pirelli Tower'a gözünüz muhakkak ilişmiştir. Mimar Gio Ponti'nin tasarımı bu kule, hem İtalyan tasarımı hem de İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemin inşaat akımı adına çok şey anlatır. Kuleyi tasarlayan Gio Ponti kadar önemli bir başka isim de mühendis Pier Luigi Nervi'dir. Sanat ve inşaat biliminin sentezine yönelik çalışan tarihçi Nikolaus Pevsner, Nervi'yi “zamanımızın betonarme alanındaki en parlak sanatçısı” olarak nitelendirir. Her biri birer betonarme sanat eseri olan binalarına bakarsanız hakikaten de öyledir. Muhteşem bir yapısal ve mimari yenilik dönemine ait bu binalar arasında Roma'daki Olimpiyat Oyunları için Küçük Spor Sarayı (1958), Torino'daki İşçi Sarayı (1960) ve Montreal'deki Mimar Luigi Moretti tasarımı Victoria Kulesi (1964) yer alır.

Aralık 2020 | Art | Türkiye Bir Galeride İki 11.17 C addebostan’da açılan Galeri 11.17’nin iki genç kurucusu var: Aytaç Beyazgül ve Pertev Kökdemir. Her ikisi de sağlık alanında eğitim almış. Biri tıbbi laborant, diğeri diş hekimi. Ve aynı gün doğmuşlar: 11’inci ayın 17’sinde. Akla gelen ilk sorular eşliğinde 11.17’nin ‘büyük resmi’nin tarifi ise şöyle: NEDEN BİR GALERİ? AYTAÇ: Galerimizin olduğu mekan daha önce diş kliniğiydi. Onun taşınmasıyla boş kaldı ve o günlerde resim dersi aldığımız hocamla bu mekanı kendimize ait bir sanat galerisi haline getirebilir miyiz, altyapı ve mekan olarak uygunluğu var mı diye defalarca buraya geldik. Burası öyle bir sanat galerisi olmalıydı ki, insanlar sadece resim ya da heykel satın almak için değil, her ay yenilenen sergileri ziyaret edip burada uzun zaman geçirebilmeli ve ruhları sanata doymuş olarak ayrılabilmeliydi. PERTEV: Galeriyi oluştururken ilk amacımız sanatı ulaşılabilir hale getirmekti. Bu yüzden Bağdat Caddesi gibi merkezi bir konum seçtik. İstanbul'daki sanat galerilerinin yüzde 95'inin aksine Avrupa Yakası'nda değil, Anadolu Yakası'nda oturan insanların da sanata rahat ulaşabilmelerini düşündük. ANADOLU YAKASI ZOR MU KOLAY MI? PERTEV: Anadolu Yakası'nda galeri açmanın zorluğu çevreden gelen “Neden Avrupa Yakası’na açmıyorsunuz da bu tarafa açıyorsunuz?” sorusuyla çok fazla muhatap olmak! AYTAÇ: Kolaylığı ve işin hoş yanı ise şu: Bu yakada oturan yüzlerce ziyaretçimizden teşekkür almamız, bu tarafta müze tadında bir sanat galerisinin, sanatseverlerin kolayca ulaşabilecekleri bir noktada olmasından duydukları memnuniyet. SANATLA OLAN BAĞLANTI? PERTEV: Resim yapmaya yatkınlığım çok fazla yok. Resim konusunda Aytaç çok çalışıyor ve güzel eserler ortaya çıkarıyor. AYTAÇ: Ben tıbbi laborantim. Uzun yıllardır resim yapıyorum, ama belki de bu tıbbi laborant olduktan sonra yaptığım resimlerim değişmiş olabilir. Çünkü mikroskoptan bakınca gördüğüm bakteri ve virüslerin formları, onların doğal ortamları içindeki hareketlerinden etkilenmiş olabilirim. Yani ikimiz de tıp alanında olmamıza rağmen mesleğimizin bize kattıklarıyla sanat hep hayatımızın içindeydi YA SANATÇI TEMSİLİYETİ? PERTEV: Şu an herhangi bir sanatçıyı galeri olarak temsil etmiyoruz. Çünkü sanatçı temsiliyetinin zaman içinde oluşacak bir birliktelik olduğunu düşünüyoruz. Tabii ki kendimizi yakın hissettiğimiz, çizgisini çok beğendiğimiz sanatçılar var. Onların eserlerine kendi galeri koleksiyonumuzda fazlaca yer vermeye çalışıyoruz, ama bu temsiliyetler zaman içinde karşılıklı uyum ile ortaya çıkar. Böylece hem sanatçı hem de galericiyi mutlu edecek uzun süreli beraberlikler oluşabilir.