November 2024 | Art & Culture TURKISH BELOW EXHIBITION SPREADING THROUGH the VINEYARDS words Burcu Dimili Wine production dates back further than we might think—around 8,000 years. The cultivation of grapes and winemaking, first traced in Mesopotamia, began in the regions of Armenia, Georgia, and Iran. This tradition, which has continued for thousands of years, also has many local examples in Turkey. Tekirdağ and Çanakkale have become prominent locations in recent years, with Barbare Vineyards located in the hills of the Barbaros town in Tekirdağ being one of them. These vineyards, spanning 230 acres, practice organic, sustainable, and biodynamic farming. Alongside the vineyards, there is also a restaurant and accommodation facility. Barbare Vineyards, in operation since 2002, hosted an art project this year. Barbare Studio, founded by Celine Topsakal, is a multidisciplinary art platform. With the material and spiritual support of Barbare Vineyards, the platform offers space to Turkish artists while aiming to deepen the relationship between humans and the land by combining art and viticulture. The first exhibition of Barbare Studio, "Sense of Place," curated by T. Melis Golar, was held from September to November. The exhibition featured works by Dilşad Aladağ, Valentina Bacci, Serra Bilgincan, Dilan Bozer, Didem Erk, Berkay Kahvecioğlu, Milo Kester, Lalin Mercan, Rhian Harris Mussi, Sam Nicholson, Büşra Özdemir, Furkan Öztekin, Arthur Rabut, Eda Şarman, Cengiz Tekin, and Murat Yıldız. Titled "Sense of Place," inspired by the French word "terroir," the exhibition refers to many themes through its name. The term “terroir” defines the climate, soil, geographical structure, and cultivation methods of the region where the vineyards are located. It is a concept that greatly influences the taste profile of wines. This definition also poetically represents the human connection to nature. WHAT DID THE EXHIBITION REMIND US OF? The "Sense of Place" exhibition, deeply intertwined with the geography, climate, ecological diversity, boundaries, and history of Barbare Vineyards, reminded us of the importance of creating space, being present on the land while producing, and listening to the soil. The exhibition also marked the first part of the guest artist and curator program. The curator guest for this program will be T. Melis Golar for the next three years. Through the research, responses, and works created by the artists based on what Barbare Vineyards offers, the program will foster a learning structure where each exhibition inspires the next. If you're interested in understanding the lands of Thrace and reinterpreting the mythological, biological, topographical, and linguistic relationships, you can follow the exhibition series and perhaps visit Tekirdağ during the second edition. ÜZÜM BAĞLARINA YAYILAN SERGİ Şarap yapımı insanlık tarihinde tahmin ettiğimizden daha eskiye -yaklaşık 8000 yıl öncesine- uzanıyor. Mezopotamya’da ilk izlerine rastlanan üzüm yetiştiriciliği ve şarap yapımı Ermenistan, Gürcistan ve İran bölgelerinde başlıyor. Binlerce yıldır devam eden bu üretimin Türkiye’de de birçok lokal örneği var. Tekirdağ ve Çanakkale son yıllarda dikkat çeken lokasyonlar. Tekirdağ’ın Barbaros kasabası tepelerinde yer alan Barbare Bağları da bunlardan biri. 230 dönüm içinde organik, sürdürülebilir ve biyodinamik tarım yapılan bağların içinde aynı zamanda restoran ve konaklama tesisi bulunuyor. 2002 yılından beri faaliyette olan Barbare Bağları bu yıl bir de sanat projesine ev sahipliği yaptı. Celine Topsakal kuruculuğunda hayata geçen Barbare Studio multidisipliner bir sanat platformu. Barbare Bağları’nın maddi manevi desteğiyle Türkiye’deki sanatçılara alan açan platform, sanat ve bağcılığı bir arada düşünerek insanın coğrafyayla olan ilişkisine derinlik kazandırmayı hedefliyor. Barbare Studio’nun eylül-kasım aylarında izleyiciyle buluşan ilk sergisi “Yer Duygusu” ise T. Melis Golar küratörlüğünde gerçekleşti. Sergide Dilşad Aladağ, Valentina Bacci, Serra Bilgincan, Dilan Bozer, Didem Erk, Berkay Kahvecioğlu, Milo Kester, Lalin Mercan, Rhian Harris Mussi, Sam Nicholson, Büşra Özdemir, Furkan Öztekin, Arthur Rabut, Eda Şarman, Cengiz Tekin ve Murat Yıldız’ın çalışmaları karşımıza çıktı. Fransızca’daki “terroir” kelimesinden referansla “Yer Duygusu” adını alan sergi, aslında isim seçimiyle birçok temaya referans veriyor. Üzüm bağlarının bulunduğu bölgenin iklimi, toprağı, coğrafi yapısı ve yetiştirilme yöntemlerini tanımlayan terroir kelimesi, şarapların tat profilini büyük ölçüde etkileyen bir kavram. Bu tanım aynı zamanda insanın doğa ile bağını şiirsel bir biçimde temsil ediyor. SERGİ NELERİ HATIRLATTI? “Yer Duygusu” sergisi Barbare’nin bulunduğu coğrafya, iklim, ekolojik çeşitlilik, sınır ve tarih ile bütünleştiği için bize alan açmayı, üretirken arazide olmayı ve toprağı dinlemeyi hatırlattı. Sergi bir yandan da misafir sanatçı ve küratör programının ilk bölümüydü. Programın küratör konuğu üç yıl boyunca T. Melis Golar olacak. Sanatçıların Barbare Bağları’nın sunduklarına dair araştırmaları, verdikleri yanıtlar ve oluşturdukları üretimler sonucunda birbirinden öğrenen bir yapı sunacak. Her sergi bir sonraki serginin başlığına ilham olacak. Eğer Trakya topraklarını anlamak ve mitolojik, biyolojik, topografik, dilbilimsel ilişkileri yeniden yorumlamak isterseniz sergi serisini takip edebilir, ikinci edisyonda yolunuzu Tekirdağ’a düşürebilirsiniz.

January 2024 | Design & Interiors english below Canadian house inspired by Aman Tokyo words Alp Tekin photos Tina Kulic (Associate photographer at Ema Peter Photography) V ancouver şehir merkezinden 25 dakika uzaklıktaki bu ev projesi Aman Tokyo otelinden ilham alarak tasarlanmış. Tasarımı gerçekleştiren Space 9’dan Sha Wang projeyi şöyle anlatıyor: "En sevdiğim otel olan Aman Tokyo, bu proje için büyük bir ilham kaynağı oldu. Birinci sınıf misafirperverlik hissini bir konut projesine getirmek gerçekten keyifli bir deneyimdi. Müşterinin zevki, kendi tasarım tarzım ve yaşam stilimle tam olarak eşleşiyordu. Dolayısıyla tasarım sürecini derinlemesine incelerken, yarattığımız iç mekanın kendi imzamı temsil edeceğini bilerek gerçekten heyecanlandım”. Wang ile ev sahiplerini buluşturan platform ise Instagram olmuş: "Ev sahipleri beni Instagram aracılığıyla keşfetti ve 30 dakikalık kısa bir sohbetin ardından hızla tasarım teklifini hazırladım. Ev sahiplerinin yaşam tarzı, sevdikleri seyahat yerleri ve hatta tercih ettikleri oteller benim tercihlerime kusursuz bir şekilde uyuyordu”. Zanaatkârlık ve minimalist bir yaklaşımla saflığı, gücü ve sadeliği ön planda tutan evin tasarımında gereksiz süslemeler ve dikkat dağıtıcı unsurlardan kaçınılmış. Malzeme olarak yoğun bir şekilde beyaz meşe, siyah arduvaz ve beton panel kullanılmış. “Birbirini tamamlayan dokulu beton panellerle birleştirilen hafif ve sıcak renk paleti, beyaz meşe tarafından iletilen sıcaklık hissi evin her yerinde çok ilginç bir görsel geometri yaratıyor” diyor Sha Wang. Bu projedeki en önemli zorluklardan biri, birinci sınıf Japon misafirperverliği hissini konut ortamına aşılarken mükemmel dengeyi yakalamak olmuş. Sha Wang, "Aman otelindeki huzur ve dinginliğin özünü yakalamak istesek de, tüm işlevsel gereksinimleri ve bütçe kısıtlamalarını karşılamak da aynı derecede önemliydi” diyor. T his house project, 25 minutes away from Vancouver city center, was designed with inspiration from the Aman Tokyo hotel. Sha Wang from Space 9, who carried out the design, describes the project as follows: “The Aman Tokyo, which happens to be my favorite hotel, served as a major inspiration for this project. It was a truly enjoyable experience to bring a world-class hospitality feel into a single residential project. The client's taste and design brief were an exact match for my own design style and lifestyle and as I delved into the design process, I felt a genuine excitement knowing that the interior space we were creating would embody my own signature style”. The platform that brought Wang and the homeowners together was Instagram: “The homeowners discovered me through Instagram, and after a brief 30-minute conversation, we swiftly proceeded to sign the design proposal, solidifying our collaboration. Life is frequently marked by serendipitous occurrences, as if everything has been intricately orchestrated beforehand”. Unnecessary decorations and distracting elements were avoided in the design of the house, which prioritizes purity, strength and simplicity with a craftsmanship and minimalist approach. White oak, black slate and concrete panel were used extensively as materials. “The light and warm palette, combined with textured concrete panels that complement each other, create a sense of warmth (conveyed by the white oak) and a very interesting visual geometry throughout the home”, says Sha Wang. One of the most significant challenges in this project was striking the perfect balance while infusing a world-class Japanese hospitality feel into a residential environment. “Although we wanted to capture the essence of tranquility and serenity from the Aman hotel, it was equally important to meet all functional requirements and budget constraints because this space would serve as the owners’ full-time home,” says Sha Wang. “Additionally, we aimed to develop the design further to give the space its own unique character. Blending these elements required a careful and thoughtful approach, which truly reflected the homeowners' vision and lifestyle”.

May 2025 | Art & Culture a NEW CHAPTER in DUBAI’s ART SCENE words Karine Monie photos Courtesy of RARARES In the heart of Dubai’s thriving Financial District, a new space is redefining how fine art is experienced. Launched in 2024, RARARES is not just another contemporary art gallery — it’s a bold vision brought to life by founder, art director, and lead curator Marina Baisel. With her background in interior design and a lifelong passion for art, Baisel has created a gallery that makes fine art a vibrant, integral part of daily life. “Art has always been a central part of my life,” says Baisel. “My mission is to educate people about fine arts, nurture their creativity, and help them develop their own unique artistic taste.” Inspired by the Latin word rarus — meaning rarity and uniqueness — RARARES is committed to celebrating distinctive artistic voices from around the world. A SPACE WHERE ART AND LIFE CONVERGE RARARES offers a refreshing departure from Dubai’s typical gallery scene, which is often split between commercial giants and hyperlocal initiatives. Instead, the gallery champions a diverse range of emerging and established artists, fostering global dialogues and introducing rare talents to the region. The space itself, spanning approximately 100 square meters, is designed to be welcoming and intimate — a place where visitors from all walks of life can explore creativity freely. Each exhibition transforms the environment, offering new settings and experiences that resonate with the mission and themes of the featured artists. “My goal is to showcase art that inspires people to do good, motivates them toward greater accomplishments, and fosters a sense of purpose and possibility,” says Baisel. A GLOBAL VISION ROOTED IN DIVERSITY RARARES represents an impressive roster of international artists, carefully selected for their diversity, originality, and ability to inspire. Highlights include Ghaleb Hawila and Mariam Al Khoori from the UAE, Talal Altukhaes from Saudi Arabia, Zeina Abdullah from Egypt, Yuksel Dal from Turkiye, Mathias Hagen from Norway, Maria Bang Espersen from Sweden, and many more. “We have a strong understanding of the global art landscape and carefully select exceptional artists who inspire us to push the boundaries of the ordinary,” says Baisel.

May 2023 | Travel | VOL VIII english below Yazı Oktay Tutuş AMAN NEW YORK New York’un sessizlik vahası A man Resorts sessiz, sakin ve gizli saklı noktalarda açtıkları otellerinin yanı sıra özenli servisiyle bilinen bir marka. Ama 2014’te bir sürpriz yapıp Tokyo’nun ortasında otel açtılar. Şimdi de New York’un orta yerinde yaz sonu açtıkları yeni otelle ezber bozmaya devam ediyorlar. Aman New York, Manhattan Adası’nın ortasında 5. Cadde ve 57. Cadde’nin kesiştiği noktada yer alan Crown Building’i kendine mesken seçtiğinde herkes binanın neye benzeyeceğine dair meraktaydı. MoMA’nın ilk evi olan bu 100 yıllık bina hem tarihi hem de mimari açıdan bir cevher olarak lanse edildiğinden, onun bu mirasa uygun yenilenip yenilenmeyeceği soru işaretiydi. Bu iş için Aman Resorts, daha önce de birlikte çalıştığı Jean-Michel Gathy ve stüdyosu Denniston Architects’e 25 katlı binayı 82 süit ve 22 rezidans oluşturacak şekilde dönüştürme işini teslim etti. Açılışta görüldü ki, usta işi bir renovasyon ve adeta yeniden yaratılmış bir ambiyansla kapılarını açan otelin “Şehir içinde sessiz bir vaha” vaadi gerçekmiş! New York’un ortasında bir sessizlik ve rahatlama hissi yaratmak için cam ve ses yalıtımı gibi unsurlar, bina genelinde minimalist bir renk ve malzeme paletiyle birleştirilmiş. Meşe, ceviz ve tarçın; ahşap kaplamalar, zeminler, kapılar ve özel mobilyalar için kullanılmış. Bronz, pirinç, paslanmaz çelik ve karartılmış çelik ise sıcaklık katmak için kullanılan metaller olmuş. Markanın Asyalı olmasının referansları; dokuma rattan sepetleri andıran bir desenle döşenmiş dokulu taş zeminler dahil olmak üzere çeşitli detaylarda gizlenmiş. Her süitte Hasegawa Tōhaku’nun 15. yüzyıldan kalma sanat eseri Pine Trees’den ilham alan büyük bir duvar resmi olması da yine markanın Asyalı köklerine saygı duruşu niteliğinde. Jean-Michel Gathy daha önce Aman’ın Grand Canal üzerinde bulunan Venedik otelini de yeniden tasarlamak üzere görevlendirilmişti. Gathy’le yaptığım röportaja, bu iki tarihi binayı karşılaştırmasını isteyerek başlamayı tercih ettim. VENEDİK VE NEW YORK ARASINDA FARK VAR Bugüne dek Aman Resorts ile birçok projeye imza attınız. Sanıyorum Aman Venice hariç tasarım anlamında diğerlerinde oldukça özgür bırakılmıştınız. Bu açıdan bakacak olursak, Aman Venice ile Aman New York arasında benzerlikler var mı? Çünkü her iki projede de mevcut bir tarihi yapının modern bir forma dönüştürülmesi ihtiyacı vardı. İki otelden hangisi daha zordu? Ne demek istediğinizi anlıyorum, renovasyon açısından benziyorlar ama tasarlanan ürün açısından benzerlik yok. Aman Venice tamamen tarihiydi. Hem teknik özellikler hem de zemin, duvar, tavan desenlerinin ve pervazların işlenmesi nedeniyle yenilenme süreci son derece zordu. Ama yapısını değiştirmedik, duvar ve tavana dokunmadık. Çünkü geçmişin dışında tamamlayıcı olmak zorundaydık. Yaptığımız şey gerçekten olağanüstü karmaşıktı ama olağanüstü bir sözleşmeye sahip olduğumuz için çok şanslıydık. New York ise çok farklı. New York’ta bomboş bir yerimiz vardı ve bu bomboş mekanın içini yeniden inşa etmek zorunda kaldık. Boş olduğunda New York’u Venedik’e benzetebilirsiniz. Ama kaplamalar vs. açısından kıyaslanamaz. New York’un tasarımı zordu. Çünkü çok sayıda kod, çok sayıda düzenleme vardı. Yangın kodlarını biliyorsunuz. Sonra erişim kodlarınız var, dikey sirkülasyon var. Bunlar Venedik’te yoktu. Şimdi açıkçası özet olarak zor, ama bu bir tasarım sorunu. Her iki mülkün de yükselttiğimiz mevcut mülkler olduğu bir gerçek. Ancak yükseltme seviyeleri farklı: Aman Venice temelde daha fazla dekorasyon, Aman New York ise daha çok iç tasarımdı. New York’un ortasındaki bir binanın işlevsel olarak yeniden tasarlanma süreci nasıldı? Mesela binanın geçmişinin tasarımınıza etkisi oldu mu? New Yorklu bir binayı güzel bir otele dönüştürmek zordu. Mesela asansörlerin konumu bizim için zordu. Oda boyutları ve pencerelerin konumu da öyle... Düzgün bir otel tasarlarken pencerenin yatak odasına akıllıca uyduğundan emin olmak istersiniz. Hepsi teknik şeyler... Onun dışında erkeksi bir tasarım yarattık. New York’un erkeksi bir yer olduğunu unutmayın. New York ‘hardcore’ ve zorludur! KİMSENİN FARKETMEYECEĞİ TEMEL BİR ŞEY VAR New York projesiyle ilgili pek çok kişinin bilmediği ve bize de anlatabileceğiniz bir detay var mı? Kimsenin anlayamayacağı ya da farketmeyeceği temel bir şey var. Bence çok etkili: Batıda bir odadan diğerine bir kapıdan geçilir. Batı budur. Asya’ya giderseniz, mekanlar duvarların aksine ayrı ya da ekranlarla bölünür. Eski binalarda perdelerle ayrılmış birbirinden güzel köşkler vardır. Aman bir Asya markası, aslen Asya DNA’sına sahip. Ve bir Batı ülkesinde bir Asya ürünü üretiyoruz. Bu yüzden projede ekranlarla eksiksiz bir kompozisyon oluşturmaya karar verdim. Lobide bekleme alanı ve merdivenleri ayıran ekranlarla karşılaşıyorsunuz. Her yerde ekranlar göreceksiniz. Ve bu ekranlar aslında Asya’ya gönderme yapıyor. Bir tasarımcı olarak bu projede sizi en çok ne tatmin etti? Sanırım beni tek bir unsur tatmin etmiyor. Eksiksiz proje ve tasarımın bütünlüklü dili olması gerekiyor. Aman’ın birbirine bağlı bir dil var. Onu huzurlu yapan da bu. Hiçbir yerde bir ülkeden diğerine gittiğinizi hissetmiyorsunuz. Tek bir ülke. Dengeli, uyumlu bir tasarımdan diğerine geçiyorsunuz. Malzemeler ve renkler tutarlı. Bu da ürünü huzurlu kılıyor. BİR GECEDE SIFIRDAN 100’E ÇIKMADIM Dünyaca ünlü bir süperstar mimar ve tasarımcı olarak tanınmak sizi ve işinizi nasıl etkiliyor? Bir süperstar olduğumu söyleme nezaketini gösteriyorsun, ama ben kendime o gözle bakmıyorum. Mesleğimle tamamen sorunsuz bir şekilde büyüdüğümü düşünüyorum. Bir gecede sıfırdan 100’e çıkmadım. Aşamalı olarak iyi bir piyanist olduğunuzda bunun hayatınızın bir parçası olduğunu kabul edersiniz. Elimden gelenin en iyisini yaparım. Ben bir yıldız değilim. Yaptığım şey tutarlı olmak. Şirketi kurduğumuzda hiç hata yapmadık. Bugün sahip olduğumuz itibar bunun sonucu. İşini iyi yaptığında bir yıldız olmuyorsun. Sadece işini en iyi şekilde yapmaya çalışmalısın. Kişisel olarak, aslında çok düşük profilliyim. Çok özel bir hayatım, eşim ve çocuklarım var. Mahremiyetlerine saygı duyuyor ve asil biri olmaya çalışıyorum. Pazarım nedeniyle çok bağlantım var. Bu insanlarla tanışmak için birçok yere davet ediliyoruz. Normal bir hayat yaşayarak işimin yoğunluğuna ayak uyduruyorum. Aile hayatının sağlığım için önemli olduğunu düşünüyorum. Eşim ve ben safarileri severiz. Tutkumuz, arabayı kırsala sürmek ve bir yerde yemek yemek için durmak. Temelde basit biriyim. Words Oktay Tutuş AMAN NEW YORK New York’s Oasis of Silence A man Resorts is a brand known for its elaborative service, as well as the hotels they open in quiet, peaceful and secret locations. However; in 2014, they made a sur prise and opened a hotel in the center of Tokyo. Now, they continue to break the routine with the new hotel they opened in the middle of New York at the end of the summer. When Aman New York chose the Crown Building, which is located at the intersection of 5th and 57th Streets in the middle of Manhattan Island, everyone was curious about what the building would look like. Since this 100-year-old building, the first home of MoMA, was touted as a substance in terms of both history and architecture, it was a question mark whether this building would be renovated in accordance with this heritage. For this work, Aman Resorts handed over to former collaborator Jean-Michel Gathy and his studio Denniston Architects the job of transforming the 25-floor building to create 82 suites and 22 residences. At the opening, it was seen that the promise of a “quiet oasis in the city” of the hotel, which opened its doors as a result of a masterful renovation and with an almost recreated ambiance, came true! Components such as glass and soundproofing are combined with a minimalist color and material palette throughout the building to create a sense of silence and relaxation in the middle of New York City. Oak, walnut and cinnamon are used for wood veneers, floors, doors and custom furniture. Bronze, brass, stainless steel and blackened steel were the metals used to add warmth. References to the brand’s Asianness are hidden in diversified details, including textured stone floors laid in a pattern reminiscent of woven rattan baskets. In each suite, there is a 15th-century artwork of Hasegawa Tōhaku, inspired by Pine Trees stands in another homage to the brand’s Asian roots and is a large mural. Jean-Michel Gathy was previously commissioned to redesign Aman’s Venice hotel on the Grand Canal. I chose to start my interview with Gathy by asking him to compare these two historic buildings. THERE IS A DIFFERENCE BETWEEN VENICE AND NEW YORK You have done many projects with Aman Resorts so far. I think you were flexible in terms of design except for Aman Venice. Are there any similarities between Aman Venice and Aman New York from this angle? Because there was a need to transform an existing historical structure into a modern form in both projects. Which of the two hotels was harder? I see what you mean, they are similar in terms of renovation but not in terms of the designed product. Aman Venice was completely historical. The renovation process was extremely difficult due to both the technical features and the processing of the floor, wall, ceiling patterns, and moldings. But we did not change its structure, and did not do anything to the wall and ceiling. Because we had to put them together outside of the past. What we did was extraordinarily complicated, but we were very lucky to have an extraordinary contract. New York is very different. We had an empty place in New York and we had to rebuild the inside of this empty place. You can liken New York to Venice when it is empty. But they are incomparable in terms of coatings, etc. The design of New York was difficult. Because there were a lot of codes and editing. You know the fire codes. Then you have access codes, there is vertical circulation. The list goes on. They didn’t exist in Venice. It is hard to summarize, but this is a design issue. It is a fact that both properties are the properties that we are upgrading. But the upgrade levels are different. Aman Venice was basically more decoration; Aman New York was more like interior design. How was the process of functionally redesigning a building in the middle of New York? For example, did the history of the building have an impact on your design? It was hard to turn a New Yorker building into a nice hotel. For instance, the location of the elevators was difficult for us. So were the room sizes and the position of the windows... You have to make sure that the windows suit the room cleverly when you are designing a neat hotel. They are all technical stuff... Besides, we created a masculine design. Remember that New York is a masculine place. It is hardcore and tough! THERE IS ONE ESSENTIAL THING THAT NO ONE WILL NOTICE Is there a detail about the New York project that many people do not know and that you can tell us? There is one essential thing that no one will understand or notice. I think it is effective: In the west, you can pass from one room to another through a door. This is the West. If you go to Asia, the areas are separated or divided by screens as opposed to walls. There are beautiful mansions separated by curtains in the old buildings. Aman is an Asian brand; it has Asian DNA. And we are producing an Asian product in a Western country. So, I decided to include screens in a whole composition for the project. In the lobby, you see screens that separate the waiting area and the stairs. You will see screens everywhere. And these screens actually make reference to Asia. What satisfied you the most about this project as a designer? I don’t think a single element satisfies me. The complete project and design need to have complete language. Aman has an interconnected language. That is what makes it peaceful. You don’t feel like you are going from one country to another. One country. You are going from one balanced, harmonic design to another. The materials and colors are steady. I DID NOT GO FROM ZERO TO 100 IN ONE NIGHT How does being recognized as a worldwide known superstar architect and designer affect you and your business? You have the decency to say I am a superstar, but I don’t see myself that way. I believe I grew up with my profession very naturally. I did not go from zero to 100 in one night. As you improve as a pianist, you accept that it is now a part of your life. I am not a star. What I do is being consistent. We did not make any mistakes when we founded the company. The reputation we have today is the result of this. You are not going to be a star when you do your job well. You just have to try to do the best. Personally, I am actually very low profile. I have a very private life and my spouse and children. I respect their privacy and try to be a nobleman. Because of my market, I have many contacts, and we are invited to many places to meet these people. We do what is asked of us and focus. I maintain the intensity of my profession by living a normal life. I think family life is very important for my health. My spouse and I love safaris. Our passion is driving across the countryside and stopping for a bite to eat. for more... Print VOL VIII - 2022 / 23 Out of Stock View Details

September 3, 2025 | ART & CULTURE a GALLERY at HOME in SOHO words Alp Tekin interiors images Garrett Carroll portrait of Elisabeth Johs Jesse Dittmar production Karine Monié After the success of her first space in Mexico City’s vibrant Roma Norte, Danish curator and art advisor Elisabeth Johs has brought her vision to New York. Her second outpost, tucked inside her own SoHo loft, is both a private gallery and her home. Minimalist yet warm, it merges Scandinavian sensibility with downtown energy—an intimate backdrop where collectors and visitors encounter art in a personal, lived-in setting. By appointment only, the space extends beyond exhibitions. It hosts dinners, performances, and conversations, becoming a dynamic expression of Johs’s creative world. THE CURATOR’S VISION Born in Denmark, Johs has long been fascinated by the meeting point of art and design, with a strong commitment to supporting emerging voices. “Mexico City offers an intimate, immersive setting, while New York keeps me connected to a broader global network,” she reflects. For Johs, the artists themselves shape the evolving identity of her gallery, each adding their own perspective to the dialogue. FROM MEXICO CITY TO NEW YORK JO-HS was conceived as a cultural bridge between two cities that have deeply shaped Johs’s approach. After debuting in Mexico City, she chose SoHo for the second location, drawn by its history and creative spirit. “I’ve always been passionate about presenting art in spaces that feel personal and thoughtfully curated,” she says. “JO-HS is about telling stories and bringing people together through design and creativity.” A LOFT THAT DOUBLES AS A GALLERY Johs’s New York loft-gallery is both a sanctuary and a stage. “It’s about presenting art in ways that feel personal, immersive, and deeply engaging,” she explains. Inspired by the tradition of salons, the space combines art with Scandinavian furniture and lighting by Gubi and Louis Poulsen, creating a cozy, understated atmosphere where design quietly supports the work on view. INSPIRATIONS AND APPROACH The concept draws on Johs’s experiences in New York and Mexico City, as well as her love of modernist architecture and Scandinavian design. She insists on leaving room for air and silence within the gallery: “Gaps are like a breath of air—the space before a new sentence. An empty wall allows you to reflect before experiencing the next work.” ARTISTS AND COLLABORATIONS JO-HS primarily champions emerging artists from Latin America and Mexico, including Melissa Ríos (Costa Rica), Jack Mernin (United States), Floria González (Mexico), Rodrigo Echeverría (Mexico), Chavis Mármol (Mexico)and Rodrigo Red Sandoval (Mexico). Alongside them, Johs has partnered with Danish design houses Gubi and Louis Poulsen, a pairing she finds symbolic: “One is contemporary, the other modern. Despite their different eras, they complement each other beautifully.”

Aralık 2021 | Tasarım | Vol V YENİ EVİNİZ BELKİ DE 3D YAZICIYLA İNŞA EDİLECEK Yazı | Oktay Tutuş Ü ç boyutlu (3D) yazıcı teknolojisi, kompleks tasarımları gerçeğe dönüştürmek üzere. 1980’lerden bu yana, özellikle tasarımcı, mimar ve üretim yapan firmalar tarafından prototip yapımında 3D kullanılıyor. Ama son 10 yılda bu ileri teknoloji şaşırtıcı derecede gelişti. Artık üç boyutlu yazıcıların evde kullanılabilecek fotokopi makinesi formunda olanlarından tutun da, laboratuvarda yapay organ yapabilenlerine kadar hayal gücünü sınırsız tutan örnekleri geliyor. Hemen her endüstriyi dönüştürebilecek güçteki bu yüksek teknoloji yazıcılar konusunda en çok heyecanlanan sektör ise inşaat. Gezegenimizdeki karbon emisyonun yüzde 11’inden tek başına sorumlu olan geleneksel yöntemlerle yapılan inşaatlara, neredeyse sıfıra yakın emisyon oranlarıyla alternatif olabilecek bu yöntem ne zaman yaygın olarak kullanılacak? Bu yılki Venedik Mimarlık Bienali için Zaha Hadid Architects tarafından tasarlanan Striatus, bu soruya bir yanıt niteliğinde. Kasım 2021’e kadar Giardini della Marinaressa’da sergilenecek 16x12 metrelik bu yaya köprüsü, usta inşaatçıların geleneksel teknikleri ve gelişmiş bilgisayar teknolojisiyle hesaplanmış tasarım, mühendislik ve robotik üretimi birleştiren türünün ilk örneği. Bu da bize gösteriyor ki, 3D baskı çok daha az malzemeyle, çelik takviye ya da harç gerektirmeyen güçlü beton yapılar oluşturmak için kullanılabilir. Bu teknikle 3D baskı teknolojisiyle üretilmiş beton parçaları bir araya getirmek ve dünyanın en kompleks tasarımlarını hayata geçirmek mümkün. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

May 2025 | DESIGN & INTERIORS A RIVER, A REFLECTION, A RETREAT IDA Design Mates reimagines family living in a sun-drenched Astana apartment where ornamental heritage meets sculptural calm. words Karine Monie photos Damir Otegen interior design IDA Design Mates styling Aisha Adilshiyeva / Moldir Samat / Zhanbota Aitaliyeva Bathed in light and mirrored by water, this elegant riverside apartment in Astana is more than a home—it’s a quiet celebration of harmony, detail, and personal story. Designed by Aisha Adilshiyeva, founder of IDA Design Mates, the project is a poetic response to place: its flowing arches, shimmering surfaces, and rich craftsmanship echo both the movement of the nearby river and the cultural rhythms of Kazakhstan. The journey began before the space even existed. “We started talking nearly a year before the family found the apartment,” recalls Adilshiyeva. “Our conversations began on Instagram—warm, easy, and filled with trust.” When the right home finally appeared, the vision clicked into place: a space for a young family with three energetic sons, designed to be serene, layered, and full of light. WHERE THE RIVER MEETS THE ROOM Located within one of the city’s most coveted complexes, the apartment offers sweeping views of the Ishim River. The proximity to water became both inspiration and guiding principle. “We wanted the river to reflect inside,” says Adilshiyeva, who used mirrored surfaces in the living room and kitchen to echo the light and flow beyond the glass. The effect is atmospheric—a sense of calm that moves through the home like a quiet current. ORNAMENT, REWRITTEN At first glance, the interiors feel restrained and modern—but look closer and a deeper design language unfolds. Custom asymmetrical moldings and stylized floral motifs pay homage to traditional Kazakh ornamentation. “We spent two months just designing the patterns for the ceilings and walls,” notes Adilshiyeva. “They’re unique, geometric, and softly expressive—never strictly classical.” A PALETTE IN BALANCE White walls serve as a clean canvas, allowing pastel tones and bold accents to emerge through carefully curated furniture—such as the sculptural Etcetera lounge chair, the arched mosaic fireplace with red detailing by artist Art Oskolok, and the Wiggle Chair by Frank Gehry near the entrance. “We were working with a large load-bearing column and used it to introduce twin arches,” says Adilshiyeva. “To me, rhythmic arches offer softness and depth—they bring order, without rigidity.” CRAFT & CURVE Throughout the space, craftsmanship takes center stage. Local artisans were commissioned to produce custom shelving, while the fireplace—featuring blue buntings and blooming poppies—required over 100 hours of handcrafting. Natural materials were layered throughout: wood for warmth, marble for refinement, metal and mirror for lightness and dimension. Even lighting became a sculptural element. In the living room, Roche Bobois’s Flou suspension floats like a glowing cloud. Over the dining table, a parabolic chandelier, also by Roche Bobois, creates a dynamic gesture in space—bridging design and geometry. Other pieces by Visual Comfort, Ingo Maurer, and New Works punctuate the apartment with a refined rhythm.

June 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW THREE PORTUGUESE ARCHITECT FRIENDS and PAr interview Onur Baştürk photos Alexandre Bogorodskiy (Casa 1923), JCS fotografia (Muralha) P Ar (Plataforma de Arquitectura), the Portuguese architecture office founded by Susana Dos Santos Rodrigues, Vânia Brito Fernandes and Joana Carmo Simões, is on our radar with two cool projects. The first is Casa 1923, a boutique hotel in Faro, in the south of Portugal. The other is Muralha, a residential project with a medieval spirit... How did the PAr team come together? The founders of PAr have a common experience in the Aires Mateus studio in Lisbon, where we have worked together for almost two decades. During this period, we began to work together on our own projects, due to the solid personal and intellectual affinity we had established. It was during this phase that we built the first projects together, which laid the groundwork for the interests and concepts of PAr that would be developed over the following years. By the middle of the last decade, we had created a solid path of knowledge and partnership that allowed us to focus exclusively on PAr's projects. From then on, as from the beginning, we have been consistently committed to the ethical and aesthetic values of PAr design. Beyond the founding members of PAr, we highlight the collaboration with RITA ALVES (M.Arch), co-author in some projects (namely Muralha), whose unique skills match and improve the results of our projects. Can we say that Casa 1923 is a project that sums up your approach to design? To reinterpret the local architectural culture with a contemporary logic... Casa 1923 is an enchanting project that follows several of our research themes, so it is not closed to the idea of reinterpretation. Although there was an existing building with ancient constructive information when the project started, the idea of reinterpretation is as alive there as in a new building project, taking our values. We believe that the ancestral knowledge of architecture is common to several cultures and places on the planet, while locally it has taken different forms of implementation, either materials or forms. This knowledge is about concepts that are not only transversal to places but also to time (such as light, orientation, weight, fluidity, relationship with nature, etc.). It is a wisdom valid for the standards and challenges of contemporary life. So we can say that Casa 1923 embodies our design approach, which we follow in all our projects. What were your limits in interpreting Casa 1923 with a modern logic? Casa 1923 project combines an existing building and an extension floor. In both interventions, one closer to renovation and the other to new construction, we used the idea of reinterpretation of the ancestral architecture. We can highlight some examples: although only the existing floor intervention uses the constructive elements of the art deco original style, all areas share natural based and locally produced materials, with traditional handcraft finishings; both floors follow the best constructive systems in terms of energy saving and sustainability; the playful spirit of the project is enhanced by hidden doors to new cabinets and service rooms in the decorated walls of the existing house, and by disappearing doors that allow fluid spaces in the upper floor. In the end, there is a common feeling through the project that erases the limits between renovation and new. We are not interested in building today as we did in the past, but in suppressing the boundaries of time by reinterpreting cultural memory with contemporary demands. So we can say that our projects are more about erasing boundaries than fixing them. Muralha project is a centuries-old house leaning against a medieval defensive wall. But with the materials used, the spirit of the Middle Ages is still present in the house. Could you briefly summarize what you did to create this atmosphere? Designing a project is often similar to writing a story, at the same time about what that place was and will be. In the Muralha project, the weight of the existing medieval defensive walls was very present. We followed the opportunity of convoking the medieval spirit, removing the quality lacking recent interventions, and adding new solid natural gestures. The materials used were heavy, with desaturated colors: massive limestone elements; exposed solid wood boards; natural brass hardware; lime based stuccos and paints; slim iron window frames. But the reinterpretation of a medieval atmosphere cannot be reduced to materials. The project aimed to invent new spaces within the existing building, as all the rooms were a new role. Cabinets were created to add depth to the walls, creating a series of arches and niches. The medieval concept was reinforced by the carefully chosen temperature and location of the lighting, and by the specific design of solid wood furniture. We designed this project together with Rita Alves (M.Arch), whose experience and knowledge were essential for the project. What are some of your biggest design influences? Similar interests in architecture led us to work together, after which we developed other common influences. We can emphasize the Portuguese influences: our common background in the studio of Aires Mateus; the publication “Arquitectura Popular em Portugal”, which resulted from a study by the Association of Architects on popular architecture in the 1950s; the Portuguese "Plain Style" architecture of the 16th century; and the Pritzker Prize-winning Portuguese architects Álvaro Siza and Souto de Moura, especially the former. We also frequently revisit our Mediterranean and Classical heritage, the ancestral Japanese architecture, 20th century modernism in its many forms (the North American Frank Lloyd Wright, the Nordic architecture of Alvar Aalto, the London Brutalism), contemporary Swiss architecture (especially Peter Zumthor), among others. S usana Dos Santos Rodrigues, Vânia Brito Fernandes ve Joana Carmo Simões’un kurduğu Portekiz merkezli mimarlık ofisi PAr (Plataforma de Arquitectura), iki cool projesiyle radarımızda. İlk proje, Portekiz’in güneyindeki Faro’da yer alan butik otel Casa 1923. Diğeri ise Orta Çağ ruhuna sahip Muralha isimli konut projesi… PAr ekibi nasıl bir araya geldi? PAr'ın kurucu üyeleri, neredeyse yirmi yıl boyunca beraber çalıştığımız Lizbon’daki Aires Mateus stüdyosunda ortak bir deneyime sahip. Bu süre zarfında yarattığımız sağlam kişisel ve entelektüel yakınlık nedeniyle kendi projelerimiz üzerinde birlikte çalışmaya başladık. Bu, PAr'ın ilgi alanları ve sonraki yıllarda gelişecek olan kavramlarının temelini atan ilk aşamaydı. Geçtiğimiz on yılın ortalarında, sadece PAr'ın projelerine odaklanmamızı sağlayan sağlam bir bilgi ve ortaklık yolu oluşturduk. O zamandan bu yana PAr'ın etik ve estetik tasarım değerlerine sürekli olarak bağlı kaldık. PAr'ın kurucu üyeleri dışında, bazı projelerde (Muralha gibi) ortak yazar olan Rita Alves (M.Arch) ile iş birliğimizin altını çiziyoruz. Eşsiz becerileri projelerimizin sonuçlarıyla eşleşiyor ve onları geliştiriyor. Casa 1923'ün tasarım yaklaşımınızı özetleyen bir proje olduğunu söyleyebilir miyiz? Yerel mimari kültürü çağdaş bir mantıkla yeniden yorumlamak… Casa 1923, araştırma temalarımızdan birkaçını takip eden büyüleyici bir proje. Bu nedenle yeniden yorumlama fikrine kapalı değil. Proje başladığında eski yapı bilgilerine sahip mevcut bir bina olmasına rağmen, değerlerimizi kullanarak yeniden yorumlama fikri yeni bir bina projesinde olduğu kadar heyecan vericiydi. Mimarlığın atalardan gelen bilgisinin, lokal olarak çeşitli uygulama biçimleri ve malzemelerinin kültürler arasında ortak olduğunu düşünüyoruz. Bu bilgi sadece mekanları değil, zamanı da aşan kavramlarla ilgili. Işık, yönelim, ağırlık, akışkanlık, doğayla ilişki gibi… Dolayısıyla Casa 1923'ün tüm projelerimizde izlediğimiz tasarım yaklaşımımızı somutlaştırdığını söyleyebiliriz. Casa 1923'ü modern bir mantıkla yorumlarken sınırlarınız nelerdi? Casa 1923 projesi mevcut bir binayla ek bir katı birleştiriyor. Biri yenilemeye, diğeri yeni inşaata daha yakın olan her iki müdahalede atalardan kalma mimarinin yeniden yorumlanması fikri kullanıldı. Mesela mevcut kat müdahalesinde konstrüktif yapı kullanılmış olsa da, Art Deco orijinal stilinin unsurları tüm alanlarda geleneksel el işi kaplamalarla, doğal bazlı ve yerel olarak üretilen malzemelerle paylaşılıyor. Her iki kat da enerji tasarrufu ve sürdürülebilirlik açısından en iyi yapısal sistemlere sahip. Projenin eğlenceli ruhu; mevcut evin dekore edilmiş duvarlarında yeni dolaplar, servis odalarına açılan gizli kapılar ve üst katta akışkan alanlara izin veren kaybolan kapılarla güçlendirildi. Sonuç olarak, proje boyunca yenileme ve yeni arasındaki sınırları silen ortak bir duygu var. Geçmişte yaptığımız gibi bugünü inşa etmekle değil, kültürel belleği çağdaş taleplerle yeniden yorumlayarak zamanın sınırlarını ortadan kaldırmakla ilgileniyoruz. Dolayısıyla projelerimizin sınırları sabitlemekten çok silmekle ilgili. Muralha projesi, Orta Çağ’dan kalma bir savunma duvarına yaslanmış asırlık bir ev. Ancak kullanılan malzemelerle Orta Çağ ruhu evin içinde hâlâ mevcut. Bu atmosferi yaratmak için neler yaptınız? Bir projeyi tasarlamak çoğu zaman bir hikâye yazmaya benzer. O yerin ne olduğu ve ne olacağı hakkında bir hikâye. Muralha projesinde, mevcut Orta Çağ savunma duvarlarının ağırlığı çok belirgindi. Orta Çağ ruhunu yeniden canlandırmak, son müdahalelerin eksikliğini giderip yeni, sağlam ve doğal unsurlar eklemek istedik. Kullanılan malzemeler ağır ve doygun olmayan renklere sahipti: Masif kireçtaşı, açıkta bırakılmış masif ahşap levhalar, doğal pirinç donanım, kireç bazlı sıva ve boyalar, ince demir pencere çerçeveleri… Ancak bir Orta Çağ atmosferinin yeniden yorumlanması malzemelere indirgenemez. Proje, tüm odalara yeni bir rol biçerek mevcut binanın içinde yeni alanlar yaratmak üzerine kuruldu. Duvara derinlik katan dolaplar oluşturuldu. Bir dizi kemer ve niş şekillendirildi. Ortak odalara akışkanlık ve doğal ışık getirmek için yeni alan bağlantıları oluşturulurken, özel odalarda mahremiyet hissi geliştirildi. Orta Çağ konsepti, özenle seçilen aydınlatma ve masif ahşap mobilyaların özel tasarımıyla pekiştirildi. Bu projeyi deneyimi ve bilgisiyle proje için gerekli olan Rita Alves (M.Arch) ile birlikte tasarladık. Tasarıma dair en büyük ilhamınızı nerelerden alıyorsunuz? Ortak mimari ilgi alanlarımız bizi birlikte çalışmaya yöneltti. Portekiz etkilerini de vurgulayabiliriz: Aires Mateus stüdyosundaki ortak geçmişimiz; Portekiz'in Mimarlar Birliği tarafından 1950'lerdeki yerel mimari üzerine yapılan bir araştırmanın sonucu olan “Arquitectura Popular em Portugal” yayını, Portekiz'in 16. yüzyıldan bu yana olan mimarisi ve Pritzker Ödüllü Portekizli mimarlar Álvaro Siza ve Souto de Moura. Ayrıca Akdeniz ve klasik mirasımız olan ata yadigârı Japon mimarisi, 20. yüzyıl modernizminin çeşitli biçimleri (Kuzey Amerikalı Frank Lloyd Wright, Alvar Aalto'nun İskandinav mimarisi, Londra Brütalizmi), modern İsviçre mimarisi (özellikle Peter Zumthor) ve diğerleri… for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

Mart 2021 | Art | İtalya Botticelli ve 550 yıllık mirası Yazı | Burak Demirkaya S andro Botticelli’nin “Madalyon Tutan Genç Adam” tablosu bir ay önce Sotheby’s New York’ta 92 milyon dolara satılarak rekor kırmıştı. Şimdiye kadar satılan en pahalı ‘ikinci eski usta resmi’ olan tablonun yeni sahibinin Rus bir alıcı olduğu söyleniyor. Oysa Botticelli’nin bu tablosu biçimsel nedenlerden dolayı uzun süre boyunca ilgi çekmemiş, tablo 18. yüzyıl sonlarına kadar Gallerli bir lordun köşkünün duvarını süslemişti. O zamana dek tablodan en cok etkilenen kişi lordun evine on iki yaşında ikinci eş olarak taşınan tiyatro sanatçısı Maria Chiappini’ydi. Londralı tüccar Frank Sabine ile Newborough Lordu arasında geçen bir anekdota göre tablonun değerinin o yıllarda Jean Baptiste Greuze’nin herhangi bir tablosunun kopyası kadar bile olamayacağından bahsedilmişti! Yıllar sonra Londralı tüccar Frank Sabin’in Sir Thomas Merton’a sattığı tablo, varisleri tarafından 1982 yılında Christie’s’de 810 bin sterlin karşılığı müzayedeye çıkarılarak el değiştirmişti. Son on yıldır ismi bilinmeyen Amerikalı sahibi tarafından birkaç kez ünlü müzayede evlerine ödünç verilen ve İtalyan sanatçının en iyi korunmuş bir düzine eseri arasında gösterilen tablo, sonunda Sotheby’s müzayede evinin New York’tan online olarak düzenlediği müzayedede komisyonlar dahil tam 92 milyon dolara alıcı buldu. KÜÇÜK FİCİ YA DA BOTTICELLI Son yıllarda müzayedelerde eserlerinin adını daha sık duyduğumuz İtalyan ressam Sandra Botticelli’nin hayatıyla ilgili fazla bilgi mevcut değil. Bildiğimiz en önemli şey, 1445 yılında dünyaya gelen Botticelli’nin Ortaçağ karanlığından Rönesans’a geçişte en etkili ressamlardan biri olduğu… Asıl adı Alessandro di Mariano di Vanni Filpepi olan ressama kendisinden yaşça büyük dört abisinden birinin “küçük fici” anlamına gelen Botticelli takma adını verdiği söyleniyor. Floransa’da yaşayan Botticelli’nin hayatı Lorenzo de Medici’nin ölümü ve Fransa Kralı VII Charles’ın şehri işgalinden sonra önemli ölçüde değişti. Bu dönemde Floransa toplumunun ahlakını eleştiren Savanarola adlı bir keşiş, kent üzerinde önemli etkiler yaratmaya başlamıştı bile. Bu dini yönlendirmeler sonucu çıkan yangınlarda Botticelli’nin baş yapıtlarından “Prinavera” ve “Venüsün Doğuşu” yanmaktan son anda kurtarıldı. Ancak hâlâ ne kadar eserin tahrip edildiği kesin olarak bilinmiyor. Floransa arşivlerine göre 1502 yılında Botticelli’nin gay olduğuna dair spekülasyonlar başlatılmış. Ama sanat tarihçileri o yıllarda cinsel yönelimlerin yaygın bir hakaret biçimi olarak kullanılmasından dolayı kesin bir kanıya varabilmiş değil.

Matt Damon’ın oynadığı Marslı (The Martian) filmi sonrası daha da popüler hale gelen bir çöl Wadi Rum.  ​ Kum vadisi anlamına gelen Wadi Rum, Ürdün’ün güneyinde, Akabe’ye 40 kilometre uzaklıkta bir doğa harikası. Wadi Rum’un şöhretinin nedeni Mars yüzeyini andıran kızıl kumları, kayalıkları elbette. Buranın Marslı filminde neden set olarak kullanıldığını oraya gidince daha iyi anlıyorsunuz.    Gerçekten de vadinin iç taraflarına doğru ilerledikçe Mars yüzeyinde geziniyormuş gibi hissediyor insan. Çok acayip bir duygu!  Artık ya filmin yoğun etkisi ya da Mars’a karşı son dönemde gelişen popüler ilginin engellenemez hali. O kızıl kumların üzerinde gezinirken başka türlü bir havaya giriyorsun.    Bu Mars efektinin bir sonucu olsa gerek, Wadi Rum’da konaklamak isteyenler için yapılan kamp alanlarına balon kabinler (nam-ı diğer “bubble dome”) kondurulmuş. Bu balon kabinlerin alamet-i farikası tabii ki yattığın yerden gökyüzünü görebilmen. Doğayla bütünmüşsün gibi hissettirmesi. Yani alabildiğine şeffaf oluşu… Bir de tabii kendiliğinden uzay istasyonu efekti vermesi!   Son yıllarda çok moda olan bu balon kabinler dünyanın dört bir tarafında var aslında. İspanya’dan Avustralya’ya, İzlanda’dan Kanada ve Meksika’ya kadar...Sırf bunlarda kalmak için aylar öncesinden rezervasyon yaptıran var. Bir tür yeni deneyim çılgınlığı bu yani. ​ Peki o balonun içinde konaklamak nasıl bir şey?  ‘Aicha’ (@aichaluxury) adlı kamptaki balonda sadece bir gece kaldım ama şunları söyleyebilirim: Sanki çölün ortasında yatıyormuşum gibiydim.  Bir ara kuvvetli bir rüzgar çıktı. O garip uğultuyu iliklerime kadar hissettim!Sonra şakır şakır yağmur yağdı. O an dedim ki, galiba bu balonu sel alıp götürecek! Korkmadım desem yalan olur! Sabaha karşı ise yıldızlar göründü, ki o kısım nefisti işte… ​ Aicha dışında bir de Suncity Camp (@suncity_camp) var. O da biraz daha konforlu bir kamp. Ama her ikisinin de mantısı aynı: Konforlu bir balon kabin ya da çadırda gelenlere kızıl çöl deneyimini yaşatmak! ​ Benim kaldığım Aicha’da:    - Sabah saat 05.30 sularında kalkıp gün doğumunu izlemeye götürdü kampın çalışanı bedeviler. Arabalarla bir bir kızıl tepeye gittik. Sabah sabah bir tepeye tırmandık. Ama gün doğmaya başlayınca manzara olağanüstüydü!    - Sabah ve gece çok serin olduğu için dev bir kürk kaban veriyorlar. Onunla dolaşmak bile fantastikti!    - Gelelim eğlenceye! Çölün ortasında bedevilerin müziği eşliğinde çılgınca dansedeceğimi söyleseler inanmazdım, ama oldu! Hayatımda en çok eğlendiğim gecelerden biriydi. Bir süre sonra çöl soğuğuna aldırmadık, bedevilerin çaldığı canlı müzik eşliğinde deliler gibi dansedip göbek attık!  ​ Unutmadan:    - Wadi Rum’a gitmek için Amman ya da Akabe’ye uçabilirsiniz. Akabe daha yakın. Amman’dan Wade Rum arabayla iki ila üç saat sürüyor.    - Petra’yı görmeden dönmek olmaz. Wadi Rum’a çok yakın Petra. Günübirlik gidip dönülebilir.  June 2024 | TRAVEL english below İtalyan Alp yazının cazibesi words Laura Cottrell photos Courtesy of Grand Savoia Cortina / Francesca Polizzi D olomitler’in kalbinde yer alan Cortina d'Ampezzo yaz aylarında bambaşka bir kimliğe bürünüp muhteşem dağları, vadileri ve ormanlarıyla trekking sevenler, bisikletçiler, dağcılar ve macera arayanlar için bir cennete dönüşüyor. “Dolomitlerin Kraliçesi” olarak da anılan Cortina d'Ampezzo’nun en gözde oteli Grand Hotel Savoia Cortina d'Ampezzo da Alp yazı için kapılarını 12 hazirandan itibaren yeniden açıyor. Bu beş yıldızlı ikonik otel, UNESCO Dünya Mirası Listesi'nde yer alan görkemli Dolomitler'in yüksekliklerine birkaç dakika mesafede. 1912'de inşa edilen Grand Hotel Savoia’nın popülerliği 1956 yılında zirveye ulaşıyor. Çünkü otel o yıl Sophia Loren'in açılışını yaptığı Kış Olimpiyatları’na ev sahipliği yapıyor. Otelin Dolomitler’e bakan büyüleyici mekanı Terrazza 1224 hazirandan ekime kadar canlı müzik seansları, caz akşamları, DJ’li kokteyl saatlerine ev sahipliği yapıyor. Ayrıca Cortina genelinde birçok yaz etkinliği düzenleniyor. Kaçırılmaması gereken yaz etkinliklerinden biri de 18-21 Temmuz tarihleri arasında gerçekleşecek ACI Sport'un İtalya Grand Touring Otomobil Şampiyonası'nın üçüncü etabı olan Coppa d'Oro Delle Dolomiti. Üç gün sürecek yarışa10 farklı ülkeden 70'in üzerinde ekip katılacak. DOLOMITLER’DE BAŞKA NELER YAPILIR? 1. Geleneksel bir dağ kulübesinde dinlenin: Dolomitler'in her yerinde bulunan bu kulübeler, başlangıçta dağcılar için gece barınakları olarak hizmet vermiş. Yıllar geçtikçe bu kulübeler konforlu dağ sığınakları haline gelmiş. Hatta bazılarında sıcak küvet ve saunalar da bulunuyor. Çoğu dağ kulübesine yürüyerek, bazılarına ise jeep transferiyle ulaşılıyor. Aynı zamanda bu kulübeler yaz aylarında dağ yürüyüşünün ardından öğle yemeği için ideal bir mola noktası. 2. Yürüyüş yapın: Dolomitler’in güzelliğini deneyimlemenin en iyi yolu yürüyüşe çıkmak. Cortina d'Ampezzo, her seviyeden yürüyüşçünün ihtiyaçlarını karşılayacak 400 kilometreden fazla tabelalı patikaya sahip. Yürüyüş rotaları boyunca Torri ve Lagazuoi 5 bölgelerindeki en büyük açık Dünya Savaşı Müzesi, Dolomit Yolu ve Fosses Gölü gibi kaçırılmaması gereken pek çok nokta bulunuyor. 3. Dağ bisikletini deneyin Kasabayı çevreleyen birçok dolambaçlı patika ve yeşil vadide heyecan verici bir dağ bisikleti gezintisine çıkın. Bu gezintiye çıkmadan önce mutlaka Grand Hotel Savoia Cortina d'Ampezzo’nun lokal rehberlernei ve konsiyerjine rotalar konusunda danışın 4. Kaya tırmanışı yapın Sarp kayalar ve sonsuz mavi gökyüzü arasında tırmanışın olağanüstü özgürlüğü vardır! Tırmanış meraklıları için Dolomitler'de efsanevi rotalar var. Bunlardan biri de Via Ferrata. Birinci Dünya Savaşı sırasında askerlerin dağdaki önemli bir stratejik karakola ulaşması için oluşturulan Via Ferrata'da tarihin ayak izlerini takip edin. The allure of the Italian alpine summer C ortina d'Ampezzo, in the heart of the Dolomites, takes on a completely different identity during the summer months, transforming itself into a paradise for trekkers, cyclists, climbers and adventure seekers, with its magnificent mountains, valleys and forests. Cortina d'Ampezzo's most popular hotel, the Grand Hotel Savoia Cortina d'Ampezzo, also known as the "Queen of the Dolomites", reopens its doors for the Alpine Summer from June 12th. This iconic five-star hotel is located just minutes from the heights of the majestic Dolomites, a UNESCO World Heritage Site. Built in 1912, the Grand Hotel Savoia's popularity peaked in 1956. In that year the hotel hosted the Olympic Winter Games, opened by Sophia Loren. Terrazza 1224, the hotel's charming venue overlooking the Dolomites, hosts live music sessions, jazz evenings and cocktail hours with DJs from June to October. There are also many summer events organized throughout Cortina. One of the summer events not to be missed is the Coppa d'Oro Delle Dolomiti, the third round of the ACI Sport Italian Grand Touring Car Championship, which takes place from July 18 to 21. Over 70 teams from 10 different countries will take part in the three-day race. WHAT ELSE TO DO IN THE DOLOMITES? 1. Relax in a traditional alpine hut: These huts, which can be found all over the Dolomites, were originally used as shelters for mountaineers. Over the years they have become comfortable mountain refuges. Some even have hot tubs and saunas. Most of the huts can be reached on foot, while others can be reached by jeep transfer. These huts are also a great place to stop for lunch after a hike in the summer. 2. Hiking: Hiking is the best way to discover the beauty of the Dolomites. Cortina d'Ampezzo has more than 400 km of marked trails to satisfy the needs of hikers of all levels. There are many places to visit along the way, such as the largest open-air museum of the Second World War in the Torri and Lagazuoi 5 area, the Dolomite Path and Lake Fosses. 3. Try mountain biking: Take an exciting mountain bike ride through the many winding trails and green valleys that surround the city. Be sure to ask the local guides and the concierge at the Grand Hotel Savoia Cortina d'Ampezzo about the routes before you set off. 4. Go rock climbing: Between steep cliffs and endless blue skies, climbing is an extraordinary freedom! The Dolomites offer legendary routes for climbing enthusiasts. One of them is the Via Ferrata. Follow in the footsteps of history on the Via Ferrata, built during the First World War to allow soldiers to reach an important strategic outpost on the mountain.

August 14, 2025 | TRAVEL TEN HOUSES, ONE VISION words Onur Basturk In a world where luxury travel often leans on surface glamour, Les Maisons CAB offers something far richer — an invitation to live inside a work of art. Spread across Europe and the Caribbean, these ten remarkable vacation homes are not just styled with museum-worthy pieces; they are curated, immersive environments where design history, architectural heritage, and contemporary art converge. CASA BIBI - PANAREA STAYING INSIDE THE COLLECTION The vision belongs to Hubert Bonnet — Belgian collector, aesthete, and founder of Fondation CAB. For more than two decades, Bonnet has pursued a singular passion: the intersection of modernist and vernacular architecture from the 1930s to the 1970s. Over the years, he quietly assembled a portfolio of extraordinary properties — from the modular Maison Prouvé in Saint-Paul-de-Vence to a sun-washed retreat in Panarea — each restored in collaboration with architects of equal renown: Marc Corbiau, Louis-Herman de Koninck, Charles Zana, Christophe Gevers, Louis Vincent, and Jean-Jacques Honegger among them. LES AILES - GENEVA Inside, the interiors speak a fluent language of form and function. Pieces by Jean Prouvé, Alvar Aalto, Hans Wegner, Charlotte Perriand, and India Mahdavi sit alongside avant-garde sculptures and contemporary works pulled directly from the Fondation CAB collection. Some homes are enriched with site-specific commissions — a Sol LeWitt wall painting at Villa Paquebot in Knokke, a Mathis Bensimon fresco animating Casa Bibi in Panarea. The seed for this living-gallery concept was planted years earlier, when François Laffanour introduced Bonnet to a 1944 demountable house by Jean Prouvé. The encounter became a turning point in his appreciation for functional, modular design — a sensibility that now permeates each Maison CAB. PARIS SELECTION Originally private residences where Bonnet himself lived, the houses were opened to guests in 2024, extending the Fondation’s artistic spirit far beyond its Brussels and Saint-Paul-de-Vence spaces. It’s an evolution that transforms the act of travel: staying in a Maison CAB is not simply booking a home, but inhabiting a layered narrative of architecture, art, and place. From the Caribbean rhythms of Casa Bibi in Las Terrenas to the Alpine crispness of Chalet Bibi in Verbier, from the Mediterranean ease of Casa Bibi in Panarea to the quiet modernism of Belle Vue in Brussels, each address holds a distinct sense of place. The portfolio spans Paris (Jacob), Geneva (Les Ailes), London (London Mews), Knokke (Le Paquebot), and Saint-Paul-de-Vence — home to both the Fondation CAB and the iconic Maison Prouvé. Ten destinations, one vision: preserving rare architectural heritage, ensuring its longevity, and offering a way of traveling that is both deeply personal and culturally resonant. REPUBLIQUE DOMINICAINE SELECTION

March 2024 | Design & Interiors english below A N D R E A L U P I Curious, Aesthete and Brave interview Onur Baştürk A ndrea Lupi, artistic director of Antoniolupi, talks to yuzu about why he is inspired by fashion brands and the iconic object they are presenting for the first time at this year’s Salone del Mobile. What does it mean to be Art Director of a brand like antoniolupi? It’s a big responsibility, but it’s also a beautiful thing. It didn’t take me many years to find myself in this position. In the beginning, I worked with the designers, listening to their ideas and trying to draw the outline of the company together. Then I realized that this did not lead to a unique and recognizable antoniolupi style, because it was very difficult to work with many different architects, each with their own style, and bring them together in a recognizable style. So I decided to take over the artistic direction of antoniolupi. If I asked you to describe yourself in three words, what would you say? Curious, aesthete and brave. Aesthete because it is part of my DNA as a person to surround myself with beautiful things. Curious because I love to delve deeper into everything I don’t know, because I am aware that there is always so much to learn. And courageous because over the years I carried out so many projects for my company that few other entrepreneurs would have had the courage to undertake. From the Corian project to the new project we will present at the 2024 Salone. I read that your main reference point is fashion brands. Why fashion brands? Very simple, because I don’t see in our industry something to learn from others, but only in fashion I can perceive those stimuli to create beautiful new things. When I look at the fashion shows, the collections, the colors and material combinations, I can take the right ideas to incorporate into my antoniolupi bathroom project. Family tradition and innovation. Do you ever find yourself torn between the two? Always, because the company was born with my father over seventy years ago. He was a small artisan producer of mirrors and bathroom accessories, and I fought when I joined the company trying to carry on another type of project, a path to grow and not remain just a small glass workshop. So I’m always torn in trying to maintain our tradition, and we do it through the quality of our products and the tailoring production still 100% Made in Italy, and at the same time the awareness of having to look forward, to the future and to new technologies, always presenting innovative paths that lead us to be the point of reference in our sector. AN ICONIC OBJECT TO BE UNVEILED AT THE SALONE DEL MOBILE At last year’s Salone del Mobile you exhibited your furniture designed by Carlo Colombo for the first time and there was a lot of talk about this surprise. Will furniture design continue? Yes, definitely. In order for Antoniolupi to grow and become more and more international, it was necessary to change the concept of being just a bathroom furniture company and try to approach other areas of the house. So last year’s project was for me the beginning of a new thought: that is, to try to create not only bathroom objects, but to start giving the possibility of designing a house in the Antoniolupi style, creating sofas, armchairs, carpets, anything that allows us to give a recognizable product. So I will certainly move forward. In addition, we will try to present other things that go beyond what an entrepreneur in our sector might think today. In fact, I can tell you in advance that at the 2024 Salone del Mobile we will present a new object that will become an icon in the world of design, in the world of music and perhaps even in the world of youth: a music console designed with Carlo Colombo and an international artist like DJ Albertino. A ntoniolupi’nin artistik direktörü Andrea Lupi, neden moda markalarından ilham aldığını ve bu yılki Salone Del Mobile’de ilk kez sunulacak, ikonik olmaya aday objeyi yuzu’ya anlatıyor. antoniolupi’nin sanat yönetmeni olmak sizin için ne ifade ediyor? Büyük bir sorumluluk, ama aynı zamanda güzel bir şey. Kendimi bu pozisyonda bulmam uzun yıllar sürmedi. Başlangıçta tasarımcılarla birlikte çalıştım, onların fikirlerini dinledim ve şirketin ana hatlarını birlikte çizmeye çalıştım. Daha sonra bunun benzersiz ve tanınabilir bir antoniolupi tarzına götürmediğini farkettim. Çünkü her biri kendi tarzına sahip birçok farklı mimarla çalışmak ve bunları tanınabilir tek bir tarzda bir araya getirmek çok zordu. Bu nedenle şirketin sanatsal yönetimini devraldım. Kendinizi üç kelimeyle tanımlamanızı istesem, ne söylerdiniz? Meraklı, estetik ve cesur. Estetik, çünkü etrafımda güzel şeylerin olması DNA’mın bir parçası. Meraklı, çünkü bilmediğim her şeyi derinlemesine araştırmayı seviyorum. Her zaman öğrenecek çok şey olduğunun farkındayım. Cesurum çünkü şirketim için çok az girişimcinin cesaret edebileceği pek çok proje gerçekleştirdim. Ana referans noktanızın moda markaları olduğunu okumuştum. Neden moda markaları? Çünkü sektörümüzde başkalarından öğrenecek bir şey görmüyorum! Ama modada bu var. Defileleri, koleksiyonları, renk ve malzeme kombinasyonlarını izlerken, banyo projeme katmak için doğru fikirler alabiliyorum. Aile geleneği ve yenilikçi olmak. Hiç ikisi arasında kaldığınızı hissettiniz mi? Her zaman. Çünkü şirket yetmiş yıl önce babamla birlikte doğdu. Babam ayna ve banyo aksesuarları üreten küçük bir zanaatkârdı ve ben şirkete katıldığımda başka bir şekilde projeyi devam ettirmek, büyümek ve sadece küçük bir cam atölyesi olarak kalmamak için mücadele ettim. Bu yüzden geleneğimizi sürdürmeye çalışırken her zaman ikilemde kaldım. Geçen yılki Salone del Mobile’de Carlo Colombo tarafından tasarlanan mobilyalarınızı ilk kez sergilediniz ve bu sürpriz hakkında çok konuşuldu. Mobilya tasarımı devam edecek mi? Evet, kesinlikle. antoniolupi’nin büyümesini ve giderek daha global bir karaktere sahip olmasını sağlamak için sadece bir banyo mobilyası şirketi olarak kalma konseptini bozmak, bunun yerine evin diğer alanlarına da yaklaşmaya çalışmak gerekiyordu. Dolayısıyla geçen yılki proje benim için yeni bir düşüncenin başlangıcıydı. Artık sadece banyo objeleri değil; kanepe, koltuk, halı, tanınabilir bir ürün vermemizi sağlayan herhangi bir şey yaratarak antoniolupi tarzında ev tasarlama imkanı vermeye başlayacağız. Dolayısıyla, kesinlikle ilerleyeceğim. Aslında Salone del Mobile 2024’te tasarım, müzik ve belki de gençlik dünyasında ikonik hale gelecek yeni bir nesne sunacağımızı şimdiden söyleyebilirim! Carlo Colombo ve DJ Albertino gibi global bir sanatçıyla birlikte tasarlanan bir müzik konsolu. Çünkü sadece kendi kategorimdeki ürünlerle uğraşmayı değil, yeni ufuklarla cesurca yüzleşmeyi seviyorum. Tek bir nesne ve bir müzik nesnesi kadar sıra dışı olsa bile…

Mayıs 2020 | Art | Türkiye Yuzu & Nom-Studios sunar ‘LOOP’ sergisi Bağımsız sanatçıları atölye ziyareti ve röportajlar üzerinden tanıtan, seçili eserlerini hızlı ve kolay bir şekilde koleksiyonerlerle buluşturan nom-studios, geçen yıl kurulmuş çok yeni bir dijital sanat platformu. Her ikisi de güncel sanat alanında çalışmış Yonca Keremoğlu ve Melih Avcılar’ın kurduğu nom-studios’da şu anda 15 bağımsız sanatçı var. Ortak yaptığımız bu ilk dijital sergide nom sanatçılarının işlerinden seçtiğim eserleri göreceksiniz. NOM STUDIOS web www.nom-studios.com instagram @nom_studios Yazı | Onur Baştürk Ahmet Özcan Undefined Creature III, 2019 Kâğıt üzerine pigment suluboya, 29,7 x 21 cm Belmin Pilevneli A Night Full Of Moons, 2016 Kâğıt üzerine karışık teknik, Ed. 10, 30 x 21 cm Belmin Pilevneli The Kiss, 2019 Kâğıt üzerine karışık teknik, Ed. 10, 30 x 21 cm Deniz Bayoğlu Lovers, 2019 Karışık teknik, 80 x 60 cm Mehmet Üskül Forest II, 2017 Tuval üzerine yağlı boya, 160 x 140 cm Mehmet Üskül Forest IIl, 2020 Tuval üzerine yağlı boya, 120 x 210 cm Mehmet Üskül Hedonism, 2014 Tuval üzerine yağlı boya, 165 x 140 cm Mehveş Leliç Ode To My Mother, 2016 From the Ex Terra series, Ed. 3 + 1 AP, 50 x 70 cm Seda Gecü İsimsiz, 2018 Karışık teknik, Ed. 50 Seda Gecü Yaşam Alanı II, 2019 Kâğıt üzerine karışık teknik, 20 x 15 cm Sırma Aksuyek "Durak" serisinden, 2019 40 x 60 cm Zeynep Kaynar Beautification, 2019 Scanography & manuel image processing, 70 x 50 cm Ahmet Özcan Undefined Creature III, 2019 Kâğıt üzerine pigment suluboya, 29,7 x 21 cm Belmin Pilevneli A Night Full Of Moons, 2016 Kâğıt üzerine karışık teknik, Ed. 10, 30 x 21 cm Belmin Pilevneli The Kiss, 2019 Kâğıt üzerine karışık teknik, Ed. 10, 30 x 21 cm Deniz Bayoğlu Lovers, 2019 Karışık teknik, 80 x 60 cm Mehmet Üskül Forest II, 2017 Tuval üzerine yağlı boya, 160 x 140 cm Mehmet Üskül Forest IIl, 2020 Tuval üzerine yağlı boya, 120 x 210 cm Mehmet Üskül Hedonism, 2014 Tuval üzerine yağlı boya, 165 x 140 cm Mehveş Leliç Ode To My Mother, 2016 From the Ex Terra series, Ed. 3 + 1 AP, 50 x 70 cm Seda Gecü İsimsiz, 2018 Karışık teknik, Ed. 50 Seda Gecü Yaşam Alanı II, 2019 Kâğıt üzerine karışık teknik, 20 x 15 cm Sırma Aksuyek "Durak" serisinden, 2019 40 x 60 cm Zeynep Kaynar Beautification, 2019 Scanography & manuel image processing, 70 x 50 cm Ahmet Özcan Undefined Creature III, 2019 Kâğıt üzerine pigment suluboya, 29,7 x 21 cm Belmin Pilevneli A Night Full Of Moons, 2016 Kâğıt üzerine karışık teknik, Ed. 10, 30 x 21 cm Belmin Pilevneli The Kiss, 2019 Kâğıt üzerine karışık teknik, Ed. 10, 30 x 21 cm Deniz Bayoğlu Lovers, 2019 Karışık teknik, 80 x 60 cm Mehmet Üskül Forest II, 2017 Tuval üzerine yağlı boya, 160 x 140 cm Mehmet Üskül Forest IIl, 2020 Tuval üzerine yağlı boya, 120 x 210 cm Mehmet Üskül Hedonism, 2014 Tuval üzerine yağlı boya, 165 x 140 cm Mehveş Leliç Ode To My Mother, 2016 From the Ex Terra series, Ed. 3 + 1 AP, 50 x 70 cm Seda Gecü İsimsiz, 2018 Karışık teknik, Ed. 50 Seda Gecü Yaşam Alanı II, 2019 Kâğıt üzerine karışık teknik, 20 x 15 cm Sırma Aksuyek "Durak" serisinden, 2019 40 x 60 cm Zeynep Kaynar Beautification, 2019 Scanography & manuel image processing, 70 x 50 cm 1/12 ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

Nisan 2021 | Art | Türkiye Fran Aniorte’nin Akdeniz anıları MEDITERRANEO “Gerçek lüks, yaşadığımız deneyimlerdir: İnsan teması, insanlarla bağlantı doğa, sessizliğin yeniden keşfi, ustalık ve özgünlük gibi ender görülen her şey!” Barselona ve İstanbul arasında yaşayan İspanyol sanatçı ve tasarımcı Fran Aniorte’ye ait bu sözler. 14 nisanda Goba Art&Design’da “Mediterráneo” adlı bir sergi açacak olan Aniorte’nin çalışmalarının kapsamı geniş. “Object-art” ve sanat enstalasyonlarının yanı sıra tasarım ve sanat yönetmenliği de yapıyor. Bu çeşitliliğin nedenini şöyle anlatıyor Fran Aniorte: “Kişisel bir evren yaratmak için sanatı, tasarımı, zanaatı ve yaşam tarzını birleştiriyorum. Yıllarca dijital araçlarla tasarım yaptıktan sonra temel olana dönmeye ve ellerimle çalışıp sanatımla yeniden bağlantı kurmaya karar verdim”. Yapıtlarında biraz sihir olduğunu söyleyen Fran, basit fikirleri ve doğal malzemeleri kendiliğinden tuhaf bir tarzla birleştirdiğinin altını çiziyor. Ortaya çıkan sonucu ise modern ve sofistike, ama aynı zamanda mütevazı ve insani parçalar olarak yorumluyor. Sanat projelerinin yanı sıra halen Karaca'nın kreatif direktörlüğü görevini de sürdüren Fran, sergisiyle ilgili detayları şöyle açıklıyor: “Mediterráneo bir yıl önce başladığım bir sanat projesi. Bu projede Akdeniz hakkındaki kişisel vizyonumu, eski kültürlerden ilham alan günlük nesneler ve grafik sanat eserleri aracılığıyla keşfetmeye çalıştım. İspanya, Türkiye, İtalya ve daha birçok bölgeden popüler el sanatlarında kullanılan hayvanları ve grafikleri stilize edip modern bir çizgiye taşıdım. Bunları Akdeniz'de geçen çocukluk anılarımla harmanladım. Her parçayı Akdeniz kültürünün arkaik referanslarıyla süsledim. Kuşlar, organik geometri, dikenli armutlar, incirler, coşkulu bitki örtüsü gibi… Çocukken incir ağaçları, kuşlar ve sakin yaşamla dolu bir Akdeniz'de, alçak vadinin tarlalarında yaşadığım özgürce akıp gitmiş unutulmaz anılarımı hâlâ saklıyorum. Sanırım bu anılar artık sanat formunda bana geri dönüyor”.

September 2024 | Art & Culture TURKISH BELOW NEW DESIGN LANGUAGES FROM FOUR DESIGNERS words Alp Tekin You might be interested in the exhibition "Crossing Paths and New Design Languages", a collaboration between four designers during the London Design Festival. The exhibition runs until September 22 at Studio Sahil's new studio showroom (address below) and features ESMEZ, Studio Sahil, Studio Pangaea and Kätlin Lõbu. All four designers push the boundaries of glass, ceramics, textiles and jewelry through material experimentation and conceptual exploration. The exhibition is a journey of textural exploration, featuring handmade pieces that embody slow design and emphasize time, care and attention to detail. ESMEZ Let's talk about the four designers... ESMEZ is a London-based design studio founded by Elif Esmez. Specializing in ceramic-based creative products, ESMEZ will present the Istif collection at the London Design Festival. Istif, meaning “stack of/stacking” in Turkish, refers to Elif's versatile elevated surfaces, which come in various sizes and textures designed to be stacked. STUDIO SAHIL Award-winning London-based design studio Sahil is inspired by natural phenomena, patterns and forms. The name 'Sahil', which means 'shore' in Turkish, reflects this connection with nature. For LDF, Studio Sahil will present new blown glass objects based on research with volcanic sand and ash. These natural materials come from Eyjafjallajökull, Snæfellsnes and Reynisf in Iceland. KATLIN LŌBU Kätlin Lõbu is a freelance curator and textile designer working mainly with natural materials such as linen and cotton. Kätlin intertwines her experiences and influences to encode a new language and build her own narrative in contemporary patchwork design. She combines bold colors from Asia, heritage knitting patterns from her native Estonia, and the influences of the vibrant city of London. STUDIO PANGAEA Founder Ayşe E. Coşkun is a product designer and academic. Ayşe will be exhibiting a range of handmade jewelry under the Studio_Pangaea brand for the first time at the London Design Festival. DÖRT FARKLI TASARIMCIDAN YENİ TASARIM DİLLERİ Londra Tasarım Festivali sırasında dört tasarımcının bir araya gelerek oluşturduğu “Crossing Paths and New Design Languages” sergisi ilginizi çekebilir. 22 eylüle kadar Studio Sahil’in yeni atölye showroom’unda (adresi aşağıda) sürecek sergiye ESMEZ, Studio Sahil, Studio Pangaea ve Kätlin Lõbu katılıyor. Dört tasarımcı da malzeme deneyleri ve kavramsal araştırmalarla cam, seramik, tekstil ve mücevherin sınırlarını zorluyor. Sergi, yavaş tasarımı somutlaştıran, zaman, özen ve ayrıntılara dikkati vurgulayan el yapımı parçaların yer aldığı doku keşfine bir yolculuk niteliğinde. ESMEZ Gelelim dört tasarımcının kimler olduğuna… Londra merkezli bir tasarım stüdyosu olan ESMEZ, Elif Esmez tarafından kurulmuş. Seramik bazlı kreatif ürünlerde uzmanlaşan ESMEZ, Londra Tasarım Festivali'nde Is koleksiyonu sergileyecek. STUDIO SAHIL Londra merkezli ödüllü tasarım stüdyosu Sahil; doğal fenomenler, desenler ve formlardan ilham alıyor. Türkçe'de sahil/kıyı anlamına gelen 'Sahil' ismi doğayla olan bu bağlantıyı yansıtıyor. Studio Sahil LDF için volkanik kum ve külle yapılan bir araştırmaya dayanan yeni üfleme cam objelerini sergileyecek. Bu doğal malzemeler İzlanda’daki Eyjafjallajökull, Snæfellsnes ve Reynisf'ten elde edilmiş. KATLIN LŌBU Kätlin Lõbu ağırlıklı olarak keten, pamuk gibi doğal malzemelerle çalışan serbest küratör ve tekstil tasarımcısı. Kätlin, deneyimleriyle yeni bir dil kodluyor ve çağdaş patchwork’te kendi anlatısını inşa ediyor. STUDIO PANGAEA Kurucusu Ayşe E. Coşkun bir ürün tasarımcısı ve akademisyen. Ayşe, Studio_Pangaea markası altında ilk kez Londra Tasarım Festivali'nde bir dizi el yapımı mücevher sergileyecek. ADRES: Studio Sahil, 3 Torrens St, Londra EC1V 1NQ