September 10, 2025 | Art & Culture CHRISTOPHER HERWIG: BEAUTY in the EVERYDAY words Onur Basturk photos Christopher Herwig From 27 September to 12 October 2025, 212 Photography Istanbul returns for its 8th edition, bringing photography and art to nearly 30 venues across the city. Since its founding in 2018, the festival has gone beyond photography to embrace visual storytelling across disciplines, introducing audiences to diverse talents from around the world. Among this year’s highlights is Christopher Herwig, renowned for documenting Soviet-era architecture and uncovering beauty in the everyday. In this conversation, he reflects on his journeys and the story behind his iconic bus stop series. JOURNEYS IN PHOTOGRAPHY Looking back on your journey from your early years in photography to today, which experience has been the most transformative for you? When I biked from London to St. Petersburg in 2002, I anticipated that I might not see many stereotypical tourist attractions along the way, so I created a game for myself: I had to photograph something every hour while biking. This forced me to look for beauty and magic in the everyday things around me—either by finding the special qualities that made them unique or by composing the subjects in a way that made the ordinary appear like a superhero. Having travelled to more than 90 countries, which geography has most changed your perspective on photography? I love photographing in the far north of North America and Europe in the summer, when the sun takes forever to set and the light stays magical for several hours. In contrast, when I’m near the equator, I always feel rushed and unsatisfied, as the light changes so quickly during sunrise and sunset. THE ORIGINS OF A SOVIET BUS STOP STORY How did the idea of photographing Soviet-era bus stops first come about? I first noticed the bus stops while biking through Lithuania, Latvia, and Estonia, and then into Russia. I started a small collection at that point. But after moving to Kazakhstan and spending three years traveling throughout Central Asia, it felt natural to expand the collection as I discovered more along the way. Eventually, I was hooked and began traveling with the sole purpose of finding bus stops throughout all former Soviet countries. Do you see this project merely as an architectural archive, or also as a window into the socio-cultural fabric of the period? I don’t see the project so much as an architectural archive. For me, the word “archive” feels frozen in the past. I see the bus stop designs as opportunities for individual artists to express themselves. Many of them feel like works in progress, in the sense that I hope people see the images and designs, use them as inspiration, and build on them, allowing them to evolve. I also believe that some of these bus stops can serve as a window into the lives of people who lived during the Soviet Union, on an individual level, separate from the broader historical narrative. I feel I can connect with the bus stop designs through the hopes and dreams of these creative individuals. In your work, there is a clear effort to find beauty in the “ordinary objects of everyday life.” In your opinion, what kinds of stories can a bus stop tell us? For me, bus stops can be quite different from one another, and from the research we’ve done, their backstories vary widely—some were state-organized propaganda projects, while others were initiated and built by locals for their own enjoyment. This variety is what attracts me: seeing the different creative ideas expressed. For example, in Niitsiku, Estonia, a group of men from the local furniture factory decided they wanted a bus stop, and they wanted it to be something special they could be proud of. It was not a state initiative; they did it for themselves and built a fabulous bus stop they called “the Spider.” From hitchhiking from Vancouver to Cape Town, to walking across Iceland, to cycling through Europe—how did these journeys shape your relationship with photography? Being able to travel overland at a relatively slow pace is a luxury—something I’m very fortunate and grateful to have experienced for many years. Seeing the places in between the more traditionally famous locations gave me the chance to notice repeating patterns in the details that caught my eye, while also absorbing things at a more relaxed, natural pace. What has been the most unforgettable moment you experienced while shooting in remote and challenging geographies? In 2000, a small group of us were hiking in the far north of the Canadian province of Saskatchewan, looking for a very remote area with rare sand dunes. We reached the dunes, photographed them, and had arranged for a floatplane to pick us up on the shore of Lake Athabasca. But we got stuck in a storm for days. Since we were carrying a lot of heavy camera equipment, we had packed barely enough food for the trip and ran out once we were delayed. Although it may have only been a couple of days living off local berries, it felt like forever until the plane finally found us. Lessons learned: pack light, bring extra food, and always be prepared for sudden, extreme weather.

September 2024 | Design & Interiors FOR TURKISH LUXURY ACCESSORIES collaborations words Pınar Yılmaz / Deliciae 1. Franck Muller & S.T. Dupont With their shared passion for art and innovation, Franck Muller and S.T. Dupont present the Master Lighter, a masterful fusion of the elegance of Haute Horlogerie. The result of two years of development, this lighter is a technical masterpiece with a double-faced clock with a three-day power reserve integrated into its mechanism! The Master Lighter, whose every detail reflects the heritage of Franck Muller and the exquisite craftsmanship of S.T. Dupont, is limited to 88 pieces. 2. Ferrari & Montblanc Montblanc, renowned for its luxury writing instruments, has collaborated with Ferrari to create a limited edition pen that pays homage to the legendary Enzo Ferrari. This pen combines the craftsmanship of Montblanc with the iconic design elements of Ferrari. 3. Lamborghini & Roger Dubuis Lamborghini and Roger Dubuis have created a unique collaboration that reflects both brands' passion for innovation and performance. The Excalibur Spider Huracán brings the performance and aesthetic elements of the Huracán supercar to watch design. The watch's internal movement is inspired by Lamborghini's iconic V10 engine. 4. Moncler x Rimowa Italian luxury apparel brand Moncler and German luggage brand Rimowa have made a remarkable collaboration by presenting an exclusive luggage collection that combines design and functionality. The collection is full of elements that reflect the DNA of both brands. This line of luggage blends Rimowa's signature durable aluminum construction with Moncler's innovative design aesthetic. 5. Bang&Olufsen & Ferrari Danish luxury audio manufacturer Bang&Olufsen has partnered with Ferrari to launch a special Ferrari-designed version of the Beoplay EX. The headphones combine Ferrari's iconic red color and bold style with Bang&Olufsen's superior sound quality. 6. Gucci x Oura Gucci, the leading Italian fashion brand, has collaborated with Oura, an innovative brand in health and fitness technology, to create a unique collection of smart rings that combine luxury and technology. The Gucci & Oura ring is both a technological marvel capable of tracking health data and a stylish accessory that reflects Gucci's elegant design aesthetic.

May 6, 2026 | DESIGN & INTERIORS a HOUSE THAT HOLDS its SHAPE photos Tina Kulic For Italian-Canadian interior designer Maria DeCotiis, a home doesn’t need to choose between style and everyday life. In this recent project in Vancouver, she brings the two into balance — designing a house for her brother, Marco DeCotiis, and his three daughters that feels both composed and lived-in. Built in 2024, the house presents a contemporary exterior, while the interiors lean toward a quiet neoclassicism. Classic elements are used with restraint, set within a clean, modern framework. A SHARED REFERENCE The project begins with a shared visual memory. Raised in an Italian household with roots in Puglia, and shaped by frequent visits to Rome and Paris, the siblings draw from a familiar architectural language — applied here with control. Marble, plaster mouldings, white oak herringbone floors and unlacquered brass introduce continuity without nostalgia. The approach is deliberate: start with function, define a few key elements, and refine through detail. The result is measured — grounded, but current. A PLAN FOR CHANGE The structure reflects a longer view. Marco developed the house as a duplex, living in one half while renting the other — a practical move that anticipates change. Inside, the same logic holds. Spaces are open yet defined, materials tactile but durable. A single tone runs across the main floor — walls, kitchen and mouldings — creating continuity and warmth. DETAIL, NOT EXCESS The palette remains soft, with controlled shifts in tone. Burgundy in the powder room, navy in the primary suite, a muted lavender-grey in the girls’ bathroom — each gesture is precise. Some spaces carry more weight. The primary bathroom, in Eros grey marble with brass and black accents, reads as a retreat. Marco’s bedroom moves darker — more personal, more contained. Elsewhere, small details do the work. A curved black vanity, gold hardware, a saturated wall — emphasis without excess. In the end, the house is defined by balance. Lived-in, but composed. Contemporary, without urgency.

July 2024 | Art & Culture TURKISH BELOW LET’S MEET at the 'TABLES YOU CAN'T BE' lunch Y uzu Magazine and The Beach of MOMO Dalyan organize "Tables You Can't Be" lunch tomorrow. The theme is inspired by artist Vardal Caniş's "Tables we are not at" series, which was exhibited at Mamut Art Project last may. Vardal Caniş will transform the tables of those attending the lunch at MOMO Dalyan into a work of art. How will she do it? Vardal explains... You previously had an exhibition in Istanbul where you painted the apartments you lived in. It was really an exquisite story of leaving a mark. Did you really paint all the apartments with roses in that work? It was in 2018. It was the first time I had lived in a house for more than a year! Moving was almost an impulsive act for me, and I felt like it was a "thing" that I needed to think about. I am somehow very attached to my past, almost addicted! I love the things I lived through, for better or worse, and respect them in a way I don't know why. The exhibition "Places I grew up in" was born out of these feelings. Umraniye, Kanlıca, Besiktas, Balat, Nisantasi, Bakırkoy, Kadıkoy, Kurtulus, Ferikoy, Ortakoy... I changed 19 houses between these neighborhoods in 10 years! At some point, probably because I had nothing else to do, I started this exhibition. I have a habit of keeping a diary. With a similar motivation, I wanted to record the places where I grew up, to keep alive the beautiful memories of these houses and streets that occupy an important place in my personal history. I prepared a website. I designed an exhibition that could be visited online, using Google Maps to navigate around the city. How did the "Tables We Are Not At" series come about? I had neglected painting for a long time. I didn't have the confidence to paint and put it in a gallery because I couldn't find or search for a subject that I could stand behind with courage or that meant something to me. I made a conscious decision to draw a table with the silkscreen I did for Borderless' Editions series. And the rest followed. Setting a table, gathering around a table, long conversations, the small touches of people who make places into homes without the need for a table with four legs, the bottom of a wall in the shade of which you sit with two bagels in a bag and a glass of Raki... These moments are precious to me. I try to understand my vacillation between feeling comfortable in a place or not. Trying to understand myself is also a kind of mental gymnastics. I also question issues such as our class differences, our understanding of happiness, our views on life while making these paintings. As the saying goes, 'The criterion for being fully settled in a house is when you cook for the first time. As you asked question after question, I realized that there is a parallel between the places I grew up in and the series of tables. There is a tendency to the grove that makes a person who they are. I think that the fact that all my works come from this essence makes it inevitable that they will have similar meanings at some point. I have not limited the Tables series to a number. I don't know where it will go, but there are still many worlds I want to tell through tables. OUR DINNER AT MOMO DALYAN WILL BE LIKE A 'PRESENT MOMENT' THAT I'M WATCHING FROM THE FUTURE. At the dinner we will have at MOMO Dalyan, you will turn the tables into paintings. What do you want to say about this project? When I live a moment, I sometimes feel that it will turn into a memory. Our dinner at Momo Dalyan will be like a 'present moment' that I am watching from the future. I wonder how I will experience it. Living this time as an eye that observes itself and everyone else... Looking behind the frame like a director makes me excited and curious. What are your sources of inspiration? Literature, music and painting... Reşat Ekrem Koçu is someone who has significantly influenced my work, perspective and motivation. I grew up in a house with a rich library, with two women who were in the habit of writing every day, my mother and my grandmother. They gave me a world view that allowed me to enjoy the meaning of things. I also read Turkish literature and listened to arabesque. In the field of painting, Bedri Rahmi Eyüboğlu, Tiraje Dikmen, Aliye Berger, Füreya Koral, Fahrünnisa Zeyd and Sabiha Rüştü Bozcalı, the strong and unique women of the Şakir Paşa family. My esteemed teacher from the Academy, Gülçin Aksoy, who recently passed away, is also among the names that have influenced me. ‘OLAMADIĞINIZ MASALAR’ yemeğinde BULUŞALIM B u perşembe Yuzu Magazine ve The Beach of MOMO Dalyan, “Olamadığınız Masalar” isimli bir öğle yemeği daveti gerçekleştirecek. Bu davetin temasına ilham kaynağı ise sanatçı Vardal Caniş’in geçtiğimiz mayısta Mamut Art Project’te sergilenen “Olmadığmız Masalar” serisi. Vardal Caniş, MOMO Dalyan’daki yemeğe katılanların masalarını sonradan bir sanat eserine dönüştürecek. Nasıl mı? Vardal anlatıyor… Daha önce İstanbul'da yaşadığın apartmanları boyadığın bir sergi yapmıştın. Gerçekten nefis bir iz bırakma hikâyesiydi. O çalışmada gerçekten tüm apartmanları gülle boyadın mı? 2018 yılıydı. İlk kez bir evde bir yılı aşkın süredir oturuyordum! Ev değiştirmek benim için neredeyse dürtüsel bir eylemdi ve üzerine düşünmem gereken bir “şey” olduğunu hissediyordum. Geçmişime bir şekilde çok bağlıyım. Hatta neredeyse bağımlı! Yaşadığım şeyleri iyi/kötü ayırmaksızın seviyor ve nedenini bilmediğim bir biçimde saygı duyuyorum. “Yetiştiğim Yerler” sergisi de bu duygularla doğdu. Ümraniye, Kanlıca, Beşiktaş, Balat, Nişantaşı, Bakırköy, Kadıköy, Kurtuluş, Feriköy, Ortaköy … Bu semtler arasında 10 yılda 19 ev değiştirdim! Bir noktada, herhalde yapacak bir işim de yoktu, bu sergiye giriştim. Düzenli günlük tutma alışkanlığı olan biriyim. Benzer bir motivasyonla yetiştiğim yerleri kayıt altına almak, kişisel tarihimde önemli bir alan kaplayan bu evlerin, sokakların güzel hatıralarını yaşatmak istedim. Bir web sitesi hazırladım. Google Maps’in şehir içinde gezinti yapabilme özelliğiyle online olarak da dolaşılabilecek bir sergi tasarladım. Peki “Olmadığımız Masalar” serisi nasıl oluştu? Uzun zamandır resim yapmayı ihmal ediyordum. Arkasında cesaretle durabileceğim ya da benim için anlam ifade eden bir tema bulamadığım ve aramadığım için resim yapmak, onu bir galeriye koyacak güveni kendimde görmüyordum. Bilinçli bir sofra çizme kararını Borderless’ın Editions serisi için hazırladığım serigrafiyle aldım. Sonrasında devamı geldi. Sofra kurmak, bir masa etrafında toplanmak, uzun sohbetler, dört ayaklı bir masaya ihtiyaç duymadan gittiği yerleri yuvaya dönüştüren insanların ufak dokunuşları, bir poşetin içindeki iki simit ve bir kadeh rakıyla gölgesine oturduğunuz bir duvarın dibi… Bu anlar benim için kıymetli. Bir yerde rahat hissetmek ya da hissetmemek arasındaki bocalayışımı anlamaya çalışıyorum. Kendimi anlamaya çalışmak aynı zamanda bir tür zihin jimnastiği. Sınıfsal farklarımız, mutluluk anlayışımız, hayat görüşlerimiz gibi konuları da bu resimleri yaparken sorguluyorum. ‘Bir eve tam anlamıyla taşınmış olmanın kriteri, evde ilk defa yemek pişirildiği zamandır’ denir ya. Şimdi siz peş peşe sorunca yetiştiğim yerlerle masalar serisi arasındaki paralellik olduğunu anladım. Kişiyi kendisi yapan kor bir meyli var. Sanırım tüm çalışmalarımın o özden çıkıyor oluşu onların benzerlik gösteren anlamlar taşımasını belli bir noktada kaçınılmaz kılıyor. Masalar serisini bir sayı ile sınırlamış değilim. Dönüşeceği yerleri bilemiyorum, ama hâlâ masalar üzerinden anlatmak istediğim çok dünya var. MOMO DALYAN’DAKİ YEMEĞİMİZ GELECEKTEN İZLEDİĞİM BİR ‘ŞİMDİKİ AN’ GİBİ OLACAK MOMO Dalyan'da yapacağımız yemekte de masaları sonradan resme dönüştüreceksin. Bu projeyle ilgili ne söylemek istersin? Bir anı yaşarken onun bir anıya dönüşeceğini bazen hissediyorum. Momo Dalyan’daki yemeğimiz de sanki gelecekten izlediğim bir ‘şimdiki an’ gibi olacak. Nasıl deneyimleyeceğimi merak ediyorum. Kendini ve herkesi izleyen bir göz olarak o zamanı yaşamak… Bir yönetmen gibi bir kadrajın arkadasından bakmak heyecanlandırıyor, meraklandırıyor. İlham kaynakların neler? Edebiyat, müzik ve resimde... Reşat Ekrem Koçu çalışmalarımı, perspektifimi ve motivasyonumu önemli ölçüde etkilemiş biri. Zengin kütüphanesi olan bir evde, günlük yazma alışkanlığı olan iki kadınla, annem ve ninemle büyüdüm. Bir şeyin anlamlı olmasından zevk almamı sağlayacak dünya görüşünü bana onlar kazandırdı. Ayrıca Türk edebiyatı okuyor, arabesk dinliyorum genelde. Resim alanında ise Bedri Rahmi Eyüboğlu, Tiraje Dikmen, Şakir Paşa ailesinin güçlü, şahsına münhasır kadınları Aliye Berger, Füreya Koral, Fahrünnisa Zeyd ve Sabiha Rüştü Bozcalı. Yakın zamanda kaybettiğimiz akademiden değerli öğretmenim Gülçin Aksoy da beni etkilemiş isimlerdendir.

Kasım 2021 | Tasarım | Türkiye LEVENT EVİ Yazı | Alp Tekin İ stanbul Levent’te konumlanan ve 2022’de tamamlanması planlanan Levent Evi; Mahmut Kefeli, İrem Başer ve Kerem Erçin’in mimari ofisi escapefromsofa tarafından bu yıl içinde tasarlanmış. Kompakt bir cepheyle sokaktan giriş alan Levent House, geniş açıklıklara sahip bir arka cepheye sahip. 900 metrekare açık ve 250 metrekare kapalı alanı olan projede, ev sahiplerinin birlikte vakit geçirmelerine imkan veren ortak yaşam alanları zemin katta yer alıyor. Salon ve mutfağı açık plan şemasında tasarlanan Levent Evi, geniş açıklıkları sayesinde terasa ve kot farkını nitelikli biçimde yorumlayan bahçeye açılarak mekansal sürekliliği de vurguluyor. Bodrum katta kurgulanan çalışma odası ise bir yandan bahçeye göz kırpıyor bir yandan da kendi sakin atmosferiyle ayrı bir mekan niteliğinde… YALIN GEOMETRİK FORMLAR Proje genelinde yalın geometrik formlar kimi zaman keskin kimi zaman dairesel yüzeylerle birbirine eklemlenmiş. Söz konusu formlar bej renk paletiyle tamamlanıp ortaya çıkarılmış. Beraber kullanılan ahşap ve doğal taşlarla ise estetik kompozisyonlar yaratılmış. Tüm bu detaylar minimal bir yaklaşımın benimsendiği mobilya kullanımıyla desteklenmiş.

August 2024 | Urban ENGLISH BELOW Türk ‘Dolce Vita’sına özlemle… words Onur Baştürk F ederico Fellini'nin 60'ların hareketli Roma'sına övgü niteliğindeki La Dolce Vita filmi; sadece cazibe, tutku ve ışıltının damgasını vurduğu İtalyan ruhunun bir tasviri değil, aynı zamanda Akdeniz 'iyi yaşamı'nın modern bir alegorisi olarak bilinir. Fransız yayıncı Assouline, hem o yılların ruhunu yeniden yakalamak hem de Anita Ekberg'in Trevi çeşmesindeki ikonik anından bu yana geçen altmış yılı kutlamak için nefis bir kitap yayınladı. 320 sayfalık “Dolce Vita” isimli kitap, İtalyan yaşam tarzının güzelliğini, tarzını ve zevkini kapsayan fotoğraf ve yazılarla dolu. İtalyan yazar, öğretim görevlisi, küratör ve gazeteci Cesare Cunaccia tarafından derlenen Dolce Vita, Cunaccia'nın lirik giriş yazısı ve özel bir görsel kürasyonuyla okuyucuları İtalya'da bir yolculuğa çıkarıyor ve Dolce Vita mottosunun kökenlerini keşfetme fırsatı sunuyor. Kitabın sayfaları Maria Callas, Sophia Loren ve Marcello Mastroianni gibi unutulmaz karakterlerle dolu. Ferdinando Scianna ve Bruno Barbey gibi fotoğrafçılar, Emilia-Romagna'dan Roma'ya, Napoli'den Sicilya'ya kadar İtalyan ruhunu belgeleyen fotoğraflarında Dolce Vita’nın özünü mükemmel bir şekilde yakalamış. İşte hem bu kitabın çıkışını kutlamak hem de “Dolce Vita” ruhunu bir kez daha hissedebilmek için Bodrum’daki Villa Maça Kızı’nda Garanti BBVA'nın Türkiye'deki öncelikli temsilcisi olduğu American Express'in bir etkinliği yapıldı. Assouline Türkiye iş birliğiyle gerçekleşen American Express Dolce Vita partisine gelmeden önce eski Türkiye’nin Türk Dolce Vita zamanlarına özlemlerimi sunmamak kaçınılmazdı. 60’ların sonu, en çok da 70’lere denk gelen, hatta belki 80’leri de gayet içine katabileceğimiz Türk Dolce Vita’sı; dönemin tüm siyasi çalkantılarına rağmen samimi, eğlenceli ve masummuş. Ruhunu hepten kaybetmiş ve insanların birbirine tahammülünün artık sıfırlandığı yeni Türkiye’den geçmişe bakınca en azından görünen bu… Nasıl olmasın ki? Misal: Eventin yapılacağı Villa Maça Kızı’na giderken Mandarin’in yeni villa inşaatının içinden geçmek zorunda kaldım. Sonra karşıya baktım, orası da Bulgari Otel inşaatı. Türk Dolce Vita’sının simgesi Bodrum artık zengin Arap, Rus, Kazak ve Azeri müşterinin zevkine göre şekillenen bir yer. Kimliği yok. Özü kalmadı… Yine de umutluyum, Fellini’nin dediği gibi, “Son yoktur. Başlangıç yoktur. Sadece yaşamın sonsuz tutkusu vardır”. Ve o tutku her zaman bir yerlerden mutlaka çıkar geri gelir! Longing for the Turkish 'Dolce Vita'... F ederico Fellini's La Dolce Vita, his ode to the vibrant Rome of the '60s, is known not only as a depiction of the Italian psyche marked by glamour, passion, and glitz, but also as a modern allegory of the Mediterranean "good life”. French publisher Assouline has published an exquisite book celebrating six decades since Anita Ekberg's iconic moment at the Trevi Fountain. The 320-page "Dolce Vita" is filled with photographs and essays that capture the beauty, style and taste of the Italian way of life. Compiled by Italian author, lecturer, curator, and journalist Cesare Cunaccia, Dolce Vita takes readers on a journey through Italy and explores the origins of the Dolce Vita motto through Cunaccia's lyrical introduction and special visual curation. The pages are filled with unforgettable characters such as Maria Callas, Sophia Loren, and Marcello Mastroianni. Photographers such as Ferdinando Scianna and Bruno Barbey have perfectly captured the essence of Dolce Vita, documenting the Italian soul from Emilia-Romagna to Rome, from Naples to Sicily. To celebrate the release of the book and to relive the spirit of Dolce Vita, an event was held at Villa Maça Kızı in Bodrum. Before coming to the American Express Dolce Vita Party organized in collaboration with Assouline Turkey, it was inevitable not to long for the Turkish Dolce Vita times of old Turkey. The Turkish Dolce Vita of the late 60's, most of the 70's and maybe even the 80's was sincere, fun and innocent despite all the political turmoil of the time. This is what we see when we look back from the new Turkey, a country that has lost its soul and where people no longer tolerate each other... How could it not be? For example: On my way to Villa Maça Kızı, where the event was to take place, I had to pass the construction site of the new Mandarin villas. Then I looked over and there was the construction of the Bulgari Hotel. Bodrum, the symbol of the Turkish dolce vita, is now a place shaped according to the tastes of rich Arab, Russian, Kazakh and Azeri clients. It has no identity. It has no essence anymore... Still, I am hopeful, as Fellini said, "There is no end. There is no beginning. There is only the eternal passion of life”. And yes, this passion always comes from somewhere!

Aralık 2021 | Art | Türkiye Betonun Sıra Dışı Güzelliği Yazı | Oktay Tutuş G eçtiğimiz iki yıl ve şu sıralar dünya üzerindeki farklı sergilerle betonun güzelliğini yeniden keşfettik. Bauhaus akımının 100'üncü yılına denk gelen bu zaman aralığı ve devamında hem Bauhaus okulunun yol açtığı modernizmin hem de savaş sonrası dönemin hızlı yapılaşma hevesi sonucu doğan brutalizmin meyvelerinin, betona ilgimizi yeniden cezbettiği bir gerçek. Bunu son 10 yılda beton görmekten nefret etmiş bir toplumun ferdi olarak söylüyorum, ki bu kısmı daha önemli. Maalesef beton aklımızın bir köşesinde her zaman kötü bir malzeme olarak kalacak. Bu hissiyatın en büyük sorumlusu, betondan gerektiği gibi faydalanmasını bilmeyen ve bizi sadece cam ve çelikle olan birlikteliğine bakmaya mecbur bırakan inşaat firmaları ve mimarlar. O nedenle burada herkesi yeniden düşünmeye sevketmesini umduğum bir sergiden bahsetmek istiyorum. Kanada'daki “UQAM Centre de Design” adlı kültür kurumu tarafından 24 Kasım'da açılan “Pier Luigi Nervi: Master Designer / Builder” başlıklı sergi, betonla mucizeler yaratan ustayı ve işlerini anıyor. 6 Şubat 2022 tarihine dek devam edecek serginin küratörleri Carlo Carbone, Réjean Legault ve Cristiana Chiorino. İki parçadan oluşan serginin ilk kısmı Nervi'nin 1920 ve 1970 yılları arasındaki kariyeriyle yakından ilgiliyken; ikinci parçası onun az bilinen beş deneysel projesi üzerinden tasarım kültürünü indirgediği üç temel öğeye odaklanıyor: Malzeme, kalıp ve tekrar. Pier Luigi Nervi’nin en önemli yapılarına gelince… Yolunuz Milano'ya düştüyse, şehrin içinde aykırı bir şekilde yükselen Pirelli Tower'a gözünüz muhakkak ilişmiştir. Mimar Gio Ponti'nin tasarımı bu kule, hem İtalyan tasarımı hem de İkinci Dünya Savaşı sonrası dönemin inşaat akımı adına çok şey anlatır. Kuleyi tasarlayan Gio Ponti kadar önemli bir başka isim de mühendis Pier Luigi Nervi'dir. Sanat ve inşaat biliminin sentezine yönelik çalışan tarihçi Nikolaus Pevsner, Nervi'yi “zamanımızın betonarme alanındaki en parlak sanatçısı” olarak nitelendirir. Her biri birer betonarme sanat eseri olan binalarına bakarsanız hakikaten de öyledir. Muhteşem bir yapısal ve mimari yenilik dönemine ait bu binalar arasında Roma'daki Olimpiyat Oyunları için Küçük Spor Sarayı (1958), Torino'daki İşçi Sarayı (1960) ve Montreal'deki Mimar Luigi Moretti tasarımı Victoria Kulesi (1964) yer alır.

Ekim 2021 | Tasarım | VOL V SAKIZLI EV Dünyanın sonundaki ev Yazı | Onur Baştürk V arolan eski yapıyı çok fazla yıkıp dökmeden yeni bir hale getirme işi bizde çok da popüler bir durum değildir. Çünkü bu coğrafyanın hakim kültürel kodları malum, sıfırdan üretilmiş yeni yapıya daha çok meftun. Oysa eski yapıyı makyajlayıp yeni bir sürüm elde etmek gayet mümkün. Dünyada örneği çok. Mesela bu işi nefis bir şekilde yapan iki yakın arkadaş, April Brown ve Sarah Sklash, demode motelleri devralıp makyajlamalarıyla ünlüler. Yeniledikleri ilk motel olan June’la müthiş bir popülerlik kazandılar, hatta Netflix’te “Motel Makeover” adlı belgeselleri dahi var. Bizde ise “makeover” alanı yeni yeni gelişiyor. Bu işi en iyi yapanlardan biri Çeşme’de yaşayan Nur Kaşıkçı Eke - Alpkaan Eke çifti. Alaçatı’da butik otelleri olan Eke çifti önce bu otelleri satmış, daha sonra da peş peşe ev satın alarak “makeover” işine başlamış. İki yıl içinde tam altı ev yenileyen Eke çifti yaptıkları bu yeni işi şöyle anlatıyor: “Onlarca yıllık yaşanmışlığın izleri olan Çeşme’nin deniz kıyısı mahallelerindeki evlere ikinci baharlarını yaşatıyoruz. Ruhunu kaybetmiş, yorulmuş yapılara yeni mimari öğelerle tasarım ve fonksiyonelliği sağlıyor; böylece bir nesle daha deniz, tatil, yaz aşkı ya da 40 yıllık süren yazlık komşuluklar için ev sahipliği yapma şansı yaratıyoruz”. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

January 2024 | Vol 11 english below M A L L O R Q U I N S words Robyn Alexander photos Greg Cox/Bureaux production Sven Alberding M allorca, yüzlerce yıldır adanın doğal cazibesinin gücünü hisseden sayısız ünlü sanatçıya ev sahipliği yaptığı için ziyaretçileri ve tabii ziyaretçilerinin şöhreti ile ünlü. 20. yüzyılda ressam Joán Miró ve şair Robert Graves burada yaşamayı benimseyenler arasındaydı. Son yıllarda ise Annie Lennox’tan Stephen Fry’a kadar pek çok ünlü yaratıcı adanın müdavimi oldu. Elbette doğma büyüme Mallorquin olan ve hayatları boyunca burada yaşamış olanlar da var Sanatçı çift Adriana Meunié ve Jaume Roig gibi. Adriana tekstil işleri, Jaume ise resim, heykel ve seramik yapıyor. Her ikisi de Mallorca’nın manzarası ve çevresi için “kimliğimizin bir parçası” diyor. “Bizim için burası ‘dünyanın en iyi yeri’ değil, sadece bildiğimiz ve bağ kurduğumuz bir yer, çünkü burayı doğduğumuzdan beri tanıyoruz”. Çift, Mallorca’nın güneyindeki Campos’ta bulunan evlerinde ayrı ama bitişik stüdyo alanlarında yaşıyor ve çalışıyor. Ev ve stüdyo binaları aslında bir dizi eski ahırdan oluşuyor. Adriana ile Jaume burayı yavaş yavaş kendilerine ait bir yer haline getirmiş. “Mekanları ihtiyaçlarımıza göre uyarlamayı her zaman seviyoruz” diyor Adriana, “Ama bunu kendi başımıza yaptığımız için fazladan bir sürü iş çıkıyor”. Çiftin birlikte yaşadığı keçi Petit ve köpek Tota’nın yanı sıra koyunlar, kediler ve tavuklardan oluşan hayvanlar da günlük bakım gerektiriyor. O nedenle Adriana’nın, sanatçı olmak dışında bir iş yapıyor olsaydı “Kesinlikle bir şekilde hayvanlarla çalışırdım” demesi şaşırtıcı değil. Çiftin evleri ve çalışma alanları estetik açıdan topraksı ama hafif. “Biz her zaman bir alanın görsel olarak temiz ve boş olmasına, eski yapısını korumasına bakarız” diyen çift, geleneksel Mallorquin mimarisine duydukları sevgiyi doğal malzeme ve dokularla birleştirmiş. Adriana ve Jaume birbirine yakın çalışıyor olabilir, ama günlük pratikleri açısından tercihleri farklı. Jaume değişimi ve çeşitliliği seviyor: “Seramik yaptığım dönemler oluyor, sonra resim yapmaya ve hatta oyma gibi yeni şeyler denemeye zaman ayırmam gerekiyor” diyor. Öte yandan Adriana, tekstil işi yapma sürecinin tamamından keyif aldığını ve bir konsept oluştuğunda hızla ilerlediğini söylüyor: “Bir parçaya başladığımda bittiğini görmek istiyorum ve her aşama benim için önemli”. Peki nelerden ilham alıyorlar? Jaume her şeyden önce Mallorca’nın yetiştirdiği büyük sanatçılara atıfta bulunuyor. “Rafel Joan, Ferrán Aguiló, Margalida Escalas, Peter Marquand ve Josefina Pino gibi 80’li ve 90’lı yılların Mallorquin sanatçılarını seviyorum” diyor. “Joan Miró benim için her zaman bir referanstır. Isamu Noguchi de öyle”. Adriana da Miró’nun sanatı ve hayatının büyük bir hayranı olduğunu söylüyor. Aynı zamanda heykeltıraş Ruth Asawa’yı da “kendine özgü benzersiz ifadesi” nedeniyle çok takdir ettiğini ekliyor. Bir de seramikçi Hans Coper’in şiir gibi eserlerini… M allorca is famous for its visitors – and the fame of its visitors – as it has played host to a myriad renowned artists, musicians who have felt the force of the island’s natural attractions over hundreds of years. The artist Joán Miró and the poet Robert Graves were among the 20th century’s adopters of Balearic island living, while in recent decades, Annie Lennox to Stephen Fry have been regulars. But of course there are also many born-and-bred Mallorquins, locals who have lived here all their lives, and among them are artists Adriana Meunié and Jaume Roig. Adriana creates textile works, while Jaume makes paintings, sculptures and ceramics. For both of them, the landscape and environment of Mallorca “is simply part of our identity,” they say. “For us it’s not like it’s ‘the best place in the world’, it’s simply the one we know and connect with because we have known it since forever”. The couple live and work in separate but adjacent studio spaces at their home base in Campos, in southern Mallorca – a place that is a study in earthy simplicity in its own right. The house and studio buildings were originally a set of old cowsheds, and Adriana and Jaume have gradually made the place their own. “We always like to adapt spaces to our needs,” says Adriana, “but as we do it on our own, it’s a lot of extra work”. Also requiring consideration and daily care is the small menagerie of animals that lives with the couple, which includes Petit the goat and Tota the dog, plus various sheep, cats and chickens – almost all of which are rescue animals. Not surprising, then, when Adriana says if she were doing something other than being an artist by trade, “I would definitely be working with animals in some way”. Aesthetically, the couple’s home and working spaces feel earthy, yet light. “We always look for [a space] to be visually clean and empty, and to retain its antique construction,” they say. The couple share a love for traditional Mallorquin architecture, and a core of simplicity in design is also very evident in their work as artists. The couple might work close to one another, but their preferences in terms of their everyday practice differ. Jaume likes change and variation: “I do periods of making ceramics, then I need some time spent painting, and even trying new things like carving,” he says. On the other hand, Adriana relishes the entire process of making one of her textile works, she says, and proceeds rapidly once a concept is in place.“When I start a piece I want to see it done, and every stage is important”. And what inspires them? First and foremost, Jaume references the great artists Mallorca has produced. “I love Mallorquin artists from the 80s and 90s, including Rafel Joan, Ferrán Aguiló, Margalida Escalas, Peter Marquand and Josefina Pino,” he says. “Joan Miró is always a reference for me, and Isamu Noguchi as well.” Adriana is also a great admirer of “Miró’s art and life,” she says, adding that she much appreciates sculptor Ruth Asawa too, “because she found her own and unique expression, and ceramicist Hans Coper, because I think his pieces are like poems”. for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

August 2023 | Design & Interiors english below Brooklyn’deki tarihi deponun modern yorumu words Leon Williams photos DarcStudio M imar Vincent Appel’ın ikonik Williamsburg mahallesinin ruhuna bir övgü olarak tasarladığı bu ev projesinin hedefi, Brooklyn depo mimarisine saygı duruşunda bulunmak ve eskiden yeniye bir yolculuk yaratmak olmuş. 1910’da inşa edilen bina, özenli ve saygılı bir şekilde çatı katı tarzı modern bir binaya dönüştürülmüş ve çok yakında bu bina iki kat yüksekliğindeki alanlara sahip iki dubleks ve bir triplekse ev sahipliği yapacak. Of Possible mimarlık ofisi kurucusu Vincent Appel projeyle ilgili şunları söylüyor: “Sürekli değişen bir yerin (Williamsburg, Brooklyn) atmosferini yakalamak ama yine de yeni olduğu kadar tanıdık da hissettiren bir bina yapmak istedik. Hem özel hem de sokaktan sessizce izole edilmiş, aynı zamanda bol miktarda doğal gün ışığı alan, iç ve dış mekan arasında açıklık ve süreklilik hissine sahip evler yarattık. İki kat yükseklikte iç mekanların yaratılması, tüm bu niyetleri gerçeğe dönüştüren bir fikir oldu”. Appel, terakota cepheli binanın arka teraslarının çok eşsiz bir alanlar olduğunu söyleyip ekliyor: “Bu alanlar Williamsburg’ün kimliğini yansıtıyor”. "New York’ta pazar o kadar verimli ki, yatırımcıların çoğu pazarda trend olan şeyleri kullanıyor, ancak bu projenin müşterisi farklı bir şey yaratmak istedi" diyor Appel: “Hayat boyu bir New Yorklu ol arak, inşa etmeyi amaçladığı topluluğu anladı, mimari ve inşaat kalitesinin, bir yerin nasıl hissettirdiğine dair daha geniş anlamda nasıl katkıda bulunduğunu derin bir takdirle karşıladı”. web www.ofpossible.com instagram @of_possible A modern interpretation of classic loft living in Brooklyn D esigned by architect Vincent Appel as a tribute to the spirit of the iconic Williamsburg neighborhood, the goal of this house project was to pay homage to Brooklyn rowhouse architecture and loft living. Constructed in 1910, the building has been painstakingly and respectfully transformed into a modern loft-style building that will soon house two duplexes and a triplex with double-height spaces. Vincent Appel, founder of Of Possible architecture office, says: “We wanted to capture the atmosphere of a place that is constantly changing (Williamsburg, Brooklyn) but still make a building that felt as familiar as it did new. We wanted to create homes that were both private and quietly isolated from the street, but also had a sense of openness and continuity between interior and exterior with plenty of natural daylight. The creation of the dramatic double height interior spaces was the idea that brought all these intentions to reality”. “The market in New York is so efficient that most developers use what's trending in the market, but the client for this project wanted to create something different,” says Appel: “As a lifelong New Yorker he understood the community he intended to build for and had a deep appreciation for how the quality of architecture and construction contributes to the broader sense of how a place feels. In this project, we were being asked to imagine what a place should feel like” web www.ofpossible.com instag ram @of_possible

Eylül 2022 | Art | Türkiye Kanlıca’dan yükselen ‘Özgürlük Heykeli’ Yazı | Onur Baştürk T aner Ceylan’ın 15 yıl aradan sonra açtığı yeni sergisinin en rol çalan starı, beyaz saten bir kumaşa sarındığını hayal ettiğimiz, vücut hatları belli, ama bir yandan da gizemli bir İstanbul heykeli. Sergiye mekan olan Kanlıca’daki Mehmet Emin Ağa Yalısı’nın denize bakan girişine kondurulan heykelin cinsiyeti erkek. İstanbul’u yıllardır bir kadın olarak tasvir etmeye alışkın zihinleri ters köşeye yatıran bu heybetli heykelin bir de videosu var. Bir bakıma, heykelin ete kemiğe büründüğü bir video. Cem Adrian’ın hem tema müziğini üstlenip hem de bizzat başrolünde olduğu bir video bu. Videonun sonlarına doğru üzerindeki kumaşı atıp Özgürlük Heykeli misali parlak mehtaba karşı kendini sergiliyor Cem Adrian’da vücut bulmuş İstanbul heykeli. Hayli provokatif, hayli umursamaz, hayli küstah ama aynı zamanda hayli incelikli bir kırılganlık içinde… Bu bağlantılı iki iş, son dönemde ısrarla yükselmesi arzu edilen ve bu uğurda her gün bir şey yapılagelen ama ne yazık ki içi boş olan LGBTİ+ karşıtlığına da çıplak, pirüpak, kudretli/popolu bir yanıt (şaplak) gibi de algılanabilir pekala. İSTANBUL BUNU ÖĞRETİYOR İŞTE Mehmet Emin Ağa Yalısı’ndaki işlere göz gezdirirken dikkat çeken damarlarlardan biri de şu: Tablolardaki figürler kimi zaman küstah, asi ve başını asla öne eğmeyen direnç gülleri. Kimi zaman da kırılgan ve her tür incelikli duyguya aç, teslim olmaya hazır, über duygulu ayrık otları. Tıpkı İstanbul’un kendisi gibi. Yahut İstanbul’un bizi kendine benzetmesi gibi. İkisinden biri. Nitekim hangimiz İstanbul’da bu duygu ve karakter bariyerlerine çarpıp çarpıp her gün ve gece sersem sepet olmuyoruz ki? İstanbul bunu öğretiyor işte: Başka türlü ayakta kalamazsın, kendine gel! GÜZ AYAZINDA KOR ATEŞİM Aslında Taner Ceylan’ın İstanbul temalı bu yeni resimlerindeki referanslar gayet eski zamanlara ait. Ama nedense bana hiçbiri “eski” gelmedi. Yahut şöyle de denebilir: Bir şeyler değişiyor gibi geliyor ama öz aynı kalıyor. Beni en çok etkileyen işlerden biri de elindeki beyaz gülle öylece kalakalmış, ama çapkın şehvetinden de gram eksilme olmamış eski dönem askerinin tablosu. Askerin hemen karşısındaki tabloda yer alan, günümüzün “gender fluid” akımına uygun olarak gayet cinsiyetsiz ve bir yılan çevikliğinde kendini gösteren figür ise -Taner Ceylan’ın deyişiyle- askerin bu kadar hüzün denizine düşmüş olmasının yegâne sebebi! Bir yanıyla İstanbul’un gay barlarında danseden kıvrak bir zenneyi yahut ‘drag queen’i de anımsatmıyor değil bu deli dolu, küstah ve başına buyruk figür. İkisine de bakınca Sezen Aksu’nun “Yarası Saklım” şarkısının şu iç titreten dizelerini mırıldanmamak imkansız görünüyor gönül bağlarının sazlı sözlü akşamlarında: “Yaralı kuşum, hazan güneşim, güz ayazında kor ateşim, bir sözün uçur göğüm gün açsın, yad eller aldı bizi”. YARATILAN CENNETİN SON MAHSULLERİ Londra’daki “I Love You” isimli ilk sergisini 2016’da açtıktan sonra verdiği bir Ali Tufan Koç röportajında şöyle demişti Taner Ceylan: “Herkes hayatım boyunca kendi doğrusunu empoze etmeye çalıştı bana. Reddettim. Aksine kendi gerçeğimi anlatmaya çalıştım. Zor oldu, ama başardım. Şu an cennette gibiyim” İşte bu sergideki işler de Ceylan’ın kendi elleriyle yıllar boyu ince ince dokuduğu ve sonunda başardığı engin cennetinin son mahsülleri. Nitekim taze meyvenin dayanılmaz sulu cazibesi gibi hepsini ısırmak, içine çekmek istiyor insan. Bazı eserler elbette şunu da alt metinliyor daha bakar bakmaz: “Benden uzak dur, ısırmak yasak, sadece bak”. Nitekim Koral Sagular’ın poz verdiği tablo onlardan biri. Ceylan tüm bu işleri Kemer’deki heybetli Olimpos Dağı’na ve zeytin ağaçlarına bakan, bir yamacın sırtına inşa ettirdiği evindeki atölyesinde yaptı. Orayı kafasındaki cennetin somutlaşmış hali olarak merkezledi; ki oraya dair düşlerini yakın zamanda Yuzu Vol7 sayısında yazmış, fotoğraflamıştık. Şanslıyız. Son olarak; “Aheste Çek Kürekleri Mehtap Uyanmasın” sergisine giderken şu aklınızda olsun: Tıpkı heykelin kendisi gibi gözlerin hep yükselen mehtaba doğru kilitlenip sarhoş olduğu, ama ertesi gün her daim dimdik ayakta günler/geceler yaşatıyor İstanbul. Tam bir aşk/nefret gelgitliğinde…

January 2025 | DESIGN & INTERIORS a SENSORY JOURNEY in PARIS: Cosmos and Matter words Karine Monie photos Jérôme Galland, Mathilde Hiley If you need an excuse to visit Paris, here’s the perfect one: this temporary space, located in the heart of Paris in a striking Haussmann apartment adorned with elegant moldings and classic parquet floors, celebrates sustainable design in style. Through a curated selection of pieces by innovative designers, skilled artisans, and visionary artists, it merges aesthetics, wellness, and non-toxic materials. The installation, created by Cosmos and Matter—founded by the Sustainable Design Association in 2021 to promote virtuous practices in the design world—can be visited until February 16. “We believe the nature of the choices we make every day impacts not only our inner selves but also the state of the world at large,” says Marie-Cassandre Bultheel, co-founder of Cosmos and Matter. “We want to offer a new art of living that deeply draws on the knowledge and wisdom of our ancestors while also caring for the future.” “Living in a space is much more complex than a simple interaction with materials,” Marie-Cassandre continues. “It’s about a delicate and precious relationship with the Earth and the cosmos. This is why Cosmos and Matter presents a new proposition, one that can be understood through the sensitivity of our bodies, the power of our perceptions, and the depth of our emotions. For this reason, the installation can be visited barefoot”. How can we live differently within our interiors? This was the starting point for imagining the apartment, which features 10 scenes displayed in different rooms that create a sensory journey. Each area highlights a facet of the art of a more eco-friendly living, where the alchemy between traditions and modernity invites aesthetes, designers and art lovers to question themselves. In the apartment are a Botanic Bar, a Table of the Living, a Moon Lounge, a Sun Lounge and a “cosmic soundscape” room. “I wanted the curation to focus on designers, artisans, and artists who honor natural cycles and universal laws,” says Marie-Cassandre. “It’s about celebrating a form of luxury that respects not just the human soul but also the Earth.” The list of featured designers and artists includes: Alyssa Jos, Anna-Alexandra, Atelier Musset, Attraction Terrestre, Bazar d'Alger, BehaghelFoiny, Elisa Uberti, Hors Studio, Joanna Prunes, Jorg Koziol, Léa Laborie, Linda Pappa, Lucie Ponard, Manon Ledieu, Marie Simon Thomas, Marcela Paz Undurraga, Padmakshi, Pauline Effantin, Paysan Parfumeur, Sacha Parent, Shira Bio, and Tij. The materials chosen for the showcased pieces reflect the philosophy of Cosmos and Matter: reclaimed wood, natural textiles, pigments derived from earth, plant-based leathers obtained from dehydrated fruits and vegetables, and other living, natural, healthy materials (free from petrochemicals)—all selected for their low environmental impact. THE VISIONARY MINDS BEHIND COSMOS AND MATTER The creative force driving Cosmos and Matter comprises two trailblazing women: - Marie-Cassandre Bultheel: An artistic director and curator passionate about creating urban sanctuaries. Known for her conscious approach to design, she is also the co-founder of the Biennale Amour Vivant. - Hélène Aguilar: An entrepreneur, futurist, and exhibition curator with expertise in non-petrochemical materials innovation. She is the founder of the podcast Where is the Beauty? and a co-founder of the Biennale Amour Vivant. Together, they have crafted a concept that seamlessly combines sustainability, artistry, and mindful living. LOOKING TOWARD THE FUTURE This Parisian installation marks just the beginning. Starting in 2025, Cosmos and Matter aims to expand into other cities worldwide, using ephemeral spaces to challenge our perceptions of sustainability and inspire new design practices.

Ocak 2022 | Botanik | Vol VI 10 KAT DAHA HIZLI BÜYÜYEN MİKRO ORMANLAR Yazı | Oktay Tutuş A şırı sıcak havayı soğutacak olan nedir? Yanıt belli: Ağaçlar. Özellikle de kentlerde betonlaşmadan dolayı oluşan ısı adalarını engelleyecek olan yine onlar. Ama doğal bir ormanın ne kadar uzun zamanda oluştuğu da herkesin malumu. İşte burada Miyawaki metodu devreye giriyor. 1970’lerde Japon botanikçi Akira Miyawaki’nin geliştirdiği ve halen onun ismiyle anılan bu yöntemin özü mikro ormanlar yaratmak. Avrupa, Hindistan ve diğer ülkelerde iklim krizine bir tepki olarak insanlar daha az yer kaplayan bu mikro ormanları yaratıyor. Bu ormanlar küçük olsa bile böcekler ve yeni bitki türleri dahil olmak üzere biyolojik çeşitliliği hemen kendine çekiyor. Ayrıca bu küçük orman parçaları karbon tutulmasına katkıda bulunuyor, şehirlerin yükselen sıcaklıklara uyum sağlamasına yardımcı oluyor. Devamı için... Print VOL VI - 2022 Out of Stock View Details

May 2025 | Art & Culture UGO RONDINONE’s ’TERRONE’ a POETIC MEDITATION on IDENTITY words Bike Çetinel As Milan pulses with creativity during Art Week, one exhibition quietly yet powerfully rises above the noise: Ugo Rondinone. terrone at GAM – Galleria d’Arte Moderna di Milano. On view from April 1 to July 6, 2025, this marks the artist’s first institutional solo exhibition in the city — arriving at just the right moment to offer space for reflection, identity, and memory amid a fast-paced, image-saturated art scene. Curated by Caroline Corbetta, terrone is more than a retrospective — it’s a deeply personal, intimate, and timely exploration of Ugo Rondinone’s Italian heritage and the universal experiences of displacement and migration. Born in Switzerland to Italian parents from Matera, and based in New York since the late 1990s, Rondinone boldly reclaims terrone — a historically charged, often derogatory term for southern Italians — and transforms it into a symbol of belonging, resilience, and memory. The exhibition unfolds across the evocative spaces of GAM Milano, a museum renowned for its 19th- and early 20th-century Italian art collection. This rich historical context becomes an essential voice in the dialogue Rondinone constructs. At its emotional core is Giuseppe Pellizza da Volpedo’s masterpiece The Fourth Estate, a monumental painting that symbolizes the dignity of labor and the march of the working class. In a city like Milan — long a magnet for internal migration and social transformation — Rondinone responds to this iconic image with works that echo the stories of countless Italian migrants, including that of his own family. Through sculptures, installations, and text-based pieces, terrone extends the themes of The Fourth Estate, adding personal, poetic, and even spiritual layers to the ongoing conversation around identity, migration, and collective memory. What makes this exhibition particularly resonant is the bridge it builds between Rondinone’s contemporary practice and GAM’s classical collection. This is not a contrast for contrast’s sake, but an emotionally charged dialogue in which past and present coexist, confront, and enrich one another. It recalls curatorial approaches seen in European institutions like Vienna’s Belvedere or Paris’s Petit Palais, where contemporary art is meaningfully placed within historic settings. Yet here, the dialogue takes on a distinctly Milanese tone, shaped by the city’s layered identity as both a keeper of tradition and a stage for evolving cultural narratives. Beyond its visual and historical impact, terrone serves as a poetic meditation on origins and futures, individual stories and shared identities. Amid the whirlwind of Milan Art Week — a carousel of openings, panels, and performances — this exhibition feels like a whispered confession, a quiet yet urgent reminder of where we come from and where we might be heading. It’s one of those shows that stays with you — lingering in the mind, haunting your thoughts long after you’ve stepped back into Milan’s crowded streets and neon-lit nights. Terrone doesn’t just participate in Milan Art Week; it transforms it into something more grounded, thoughtful, and emotionally resonant. For those seeking more than spectacle, Ugo Rondinone. terrone at GAM Milano offers a rare kind of honesty — rooted in memory, identity, and the quiet, enduring strength of those who came before us.

Ağustos 2022 | Bodrum Coffee Table Book | GASTRO & FUN KARNAS BAĞLARI Yazı & Fotoğraflar | Onur Baştürk S elva ve Haluk İşmen’in 2005 yılında kurduğu Karnas Bağları, son yıllarda özellikle lüks segment otellerde konaklayan turistlerin gözde uğrak yerlerinden biri. Nedenlerini şöyle sıralayabiliriz: 1. Buranın ambiyansı Toskana’yı anımsatıyor. Ziyaretçiler zeytin bahçeleri, meyve ağaçları ve asmaların arasından geçen kıvrımlı, romantik ve pastoral bir yolu takip ederek selvi ağaçlarıyla çevrili, terrakota malzemenin kullanıldığı bir binaya ulaşıyor. 2. Karnas Bağları, Roma döneminde dikildiği söylenen bin senelik ihtişamlı zeytin ağacı dahil olmak üzere kimisi genç, kimisi yüzlerce yıllık olan Memecik, Domat ve Gemlik türlerinden 2500 adet zeytin ağacına ev sahipliği yapıyor. 3. Buranın alameti farikası Zinfandel üzümü. Kaliforniya Napa Vadisi’nde yetişen meşhur Zinfandel üzümü, İşmen çifti sayesinde uzun süredir burada da yetişiyor ve elde edilen şarap yemeklerin yanında servis ediliyor. 4. Dahası, bağ restoranında sunulan yemekler çok leziz. Slow Food Bodrum kurucularından şef Aslı Mutlu tarafından hazırlanan menüde keşkek risotto, piruhi ve bağ otlarıyla pişirilmiş kuzu yer alıyor. Ayrıca restoranın gün batımı manzarası bu gastronomik deneyime eşlik eden en şahane unsur. KARNAS VINEYARDS writer & photography | Onur Baştürk K arnas Vineyards, founded by Selva and Haluk İşmen in 2005, in recent years, has been one of the most popular destinations particularly for tourists staying in luxury segment hotels. We can list the reasons as follows: 1. The ambiance here reminds of Tuscany. By following a curled, romantic, and idyllic path through olive gardens, fruit trees, and vineries, visitors reach a building made of terracotta, surrounded by cypress trees. 2. Karnas Vineyards is home to 2500 olive trees, some of which are young and some of which are hundreds of years old, from the Memecik, Domat, and Gemlik types, including the exquisite olive tree that is said to have been planted in the Roman period. 3. The trademark of this place is the Zinfandel grape. The famous Zinfandel grape, which grows in California’s Napa Valley, has been growing, for a long time, here as well, thanks to the İşmen couple, and its wine is served next to meals. 4. Furthermore, the meals served in the vineyard restaurant is very delicious. In the menu, composed by Chef Aslı Mutlu, one of the founders of Slow Food Bodrum, risotto, piruhi and lamb cooked with vineyard seasonings take place. Additionally, the restaurant’s sunset view is the most striking element that chaperones this gastronomic experience. Tamamı için... For more... Print BODRUM - COFFEE TABLE BOOK Out of Stock View Details