Search this site

Erica James designed this minimalist penthouse in downtown Vancouver with monochromatic interiors, leather details, curated art, and luxury finishes. September 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW MINIMALIST PENTHOUSE in VANCOUVER words Karine Monie photos Tina Kulic from Ema Peter Photography Erica James designed this minimalist and masculine apartment in downtown Vancouver. The apartment has a sexy vibe with clean lines, luxurious finishes, curated art and cutting-edge technology, and a monochromatic layout. "This project was a wonderful chance to explore a different style beyond our usual transitional design elements," says Erica James of the design process for the apartment, which features high ceilings and large windows. “We opted for a modern monochromatic color scheme throughout the penthouse to evoke a timeless ambiance,” says Erica. “This choice creates a harmonious and calming atmosphere that complements the sleek lines and minimalist design of the space. It allows the view to shine through. To enhance the masculine effect, we used touches of leather”. Indeed, the dining area features a leather-wrapped Apparatus light fixture and sharp leather straps and buckles on the chairs. 'I GOT INSPIRATION FROM MY TRIP TO MILAN' “I drew a lot of inspiration from a trip to Milan,” remembers Erica. “I visited some super high end showrooms that had very modern unique design features. They used a lot of dark oak, clean lines, and large glass dividers which inspired the office doors. I always wanted to use one of Art & Looms custom rugs which has beautiful organic curves to contrast a lot of the angles we used throughout. Since the rug is custom, it flows perfectly into the living room and gives us more freedom with the custom angular sofa and furniture layout”. DETAILS - Living Room: Carpet by Art and Loom, armchair by Edra, side table and glass coffee table by Minotti (from Living Space). Sofa and upholstered pillows by FFABB home. The tray on the coffee table is Alessi. Side table next to the sofa by Moe's Home. - Kitchen: Counter stools by Thomas Hayes. Upholstery by Listone Giordano from Italy. All metalwork (kitchen handles, office enclosure, staircase) by Iron & Ash. VANCOUVER’DAKİ MİNİMALİST PENTHOUSE Vancouver şehir merkezinde yer alan minimalist ve maskülen stile sahip daire Erica James tasarımı. Temiz çizgileri, lüks kaplamaları, iyi bir şekilde seçilmiş sanat eserleri ve teknolojisiyle seksi bir ambiyansı olan dairenin tek renkli bir düzeni var. Yüksek tavanları ve geniş pencereleriyle öne çıkan dairenin tasarım sürecine dair Erica James, “Bu proje alışılmış tasarım unsurlarımızın ötesinde farklı bir tarzı keşfetmek için harika bir fırsattı” diyor. “Zamansız bir ambiyans uyandırmak için çatı katı boyunca modern tek renkli bir renk düzeni tercih ettik. Bu seçim, mekanın şık çizgilerini ve minimalist tasarımını tamamlayan uyumlu ve sakinleştirici bir atmosfer yaratıyor. Manzaranın ışıldamasını sağlıyor. Maskülen etkiyi artırmak için ise deri dokunuşları kullandık”. Nitekim yemek alanında deriyle sarılmış Apparatus aydınlatma armatürü ve sandalyelerde keskin deri kayış ve tokalar bulunuyor. ‘MİLANO SEYAHATİMDEN İLHAM ALDIM’ “Milano'ya yaptığım seyahatten çok ilham aldım” diye hatırlıyor Erica. “Çok modern ve benzersiz tasarım özelliklerine sahip bazı üst düzey showroomları ziyaret ettim. Çok sayıda koyu meşe, temiz çizgiler ve ofis kapılarına ilham veren büyük cam bölücüler kullanıyorlardı. Her zaman Art & Looms'un özel halılarından birini kullanmak istemiştim. Bu halı, kullandığımız açıların çoğuyla kontrast oluşturacak şekilde organik kıvrımlara sahip. Halı özel olduğu için oturma odasında mükemmel bir şekilde aktı. Köşeli kanepe ve mobilya düzeni ile birlikte daha fazla özgürlük sağladı”. AYRINTILAR -Oturma Odası: Art and Loom'dan halı, Edra'dan koltuk, Minotti'den yan sehpa ve cam sehpa (Living Space'ten). Kanepe ve döşemeli yastıklar FFABB home özel yapımı. Sehpa üzerindeki tepsi Alessi. Kanepenin yanındaki yan sehpa Moe's Home. - Mutfak: Tezgah tabureleri Thomas Hayes. Döşeme İtalya'dan Listone Giordano. Tüm metal işleri (mutfak kolları, ofis muhafazası, merdiven) Iron & Ash tarafından yapılmış.

August 2022 | People | Vol VII CLICK FOR ENGLISH TANER CEYLAN’IN OLİMPOS DÜŞLERİ Words + Photos Onur Baştürk Birkaç gün önce acayip bir rüya gördüm diye heyecanla anlatmaya başladı Taner: “Kalabalık bir yerdeydik. Karanlıktı. Herkes partiliyordu. Alp’e (İşmen) gökyüzünde Küçük Ayı takımyıldızını göstermeye çalışıyordum. Ama gökyüzünde bulutlar vardı. Sonra bulutlar açılmaya başladı. Hani uydu görüntüleri olur ya, dünyanın gece halini gösterirler. Tıpkı onun gibi gökyüzünde başka bir gezegenin kıtası göründü. Herkese bağırmaya başladım. Yukarı bakın, yukarı bakın diye… Herkes kafasını kaldırdı. Çok acayip bir duyguydu. Dünyadan başka bir yerde, başka bir gezegendeki yepyeni bir kıtaya bakıyorduk. Alp burada mısın dedim, bana bir dokun. Öp beni dedim. Sarıldık birbirimize. Çünkü sonrasında ne olacağını hiç kimse bilmiyordu. Sadece böyle kalakaldık. Tam o sırada uyandım. İşte şu an bu evde o duygudayım. Yeni bir keşif, yeni bir hayat. Yeni bir şey başladı”. Taner düşünü öyle iştahla anlatmıştı ki, karşımda tüm görkemiyle duran Tahtalı (ya da esas ismiyle Olimpos) Dağı’na bakarak ben de gündüz gözüyle benzer düşlere dalıp gitmiştim. Yeni bir kıta, yeni bir düş ve yeni bir hayat. Olimpos’un düşleri bile kuantum sıçramalı, başka boyutlara açılan şamanik kapıları anımsatıyor. Tıpkı Taner’in Olimpos’taki evi gibi… RÜYASINDAKİ YERLERDEN GEÇTİĞİNİ FARKEDER VE… Yapımı tam altı yıl süren Olimpos’taki bu evin hikâyesinin başlangıcı da yine bir rüyayla bağlantılı. Yıllar önce gördüğü rüyasında Taner, havadan süzülerek gökten bir vadiye iner. Altında yemyeşil bir ormanın alabildiğine uzandığını görür ve orada yürümeye başlar. Bu etkileyici rüyayı hiç unutmayan Taner, bir yaz günü Olimpos’ta Alman bir kadınla tanışır. Gençliğini Anadolu köylerinde gönüllü olarak ilkokul inşa ederek geçirmiş, daha sonra Sahra Çölü’nde Bedevilerle mistik turlara çıkmış, sonunda Sufi bir dedenin ona verdiği isimle hayatına devam etmiş Zamyat’la... Kısa sürede Zamyat’la arkadaş olur ve bir gün onunla ormanda yürüyüşe çıkar. Zamyat onu Çıralı’nın pek bilinmeyen bir orman yoluna götürür. Yürüyüş başlayınca daha önce hiç görmediği vadiler, sarp uçurumlarla karşılaşır Taner. Çok geçmeden farkeder: Unutamadığı rüyasındaki yerlerden geçmektedir! Yürüyüşün sonunda Zamyat, vadinin ucunda yeni yapılmış küçük beyaz evi gösterir. Eve gelip kapıyı çalarlar. İçeri girmez girmez Taner eve vurulur ve burayı satın almak ister. Evin sahibi Ali Dede bu evi oğluna yaptırdığını, oğlunun geliniyle beraber gelip bu evde yaşayacağını söyler. Taner anlık bir kararla Ali Dede’ye, “Fikrini değiştirecek olursan beni ara” deyip numarasını bırakır. İki hafta sonra New York’tayken Taner’in telefonu çalar. Arayan Ali Dede’nin oğludur. Müjdeli bir haberi vardır. Taner evi önce kiralar, aylar sonra da evle beraber 300 zeytin ağacının olduğu Olimpos Dağı’na bakan düşünde gördüğü bu araziyi satın alır. ŞEHİR BAĞIMLILIĞIM SONA ERDİ Son bir yılı tamamen Olimpos evinde geçirmiş Taner. “Kışın çok romantikti” diyor, “O kadar çok yağmur yağdı ki… Yağmur yağınca burası çok fantastik oluyor. Gördüğün vadiden oradan oraya bulutlar akmaya başlıyor. Fırtına olduğu zaman evden çıkamadık, ama olmadığı zamanlarda bol bol yürüyüş yaptık". Taner’in Olimpos evi üç bölümden oluşuyor. Ana ev, atölye ve depo. Ana evin tam karşısında Taner’in atölyesi var. Sonbaharda açılacak yeni sergisinin işlerini bu atölyede tamamlıyor Taner: “Üretmeye başlayınca daha da iyi oldu burası. Şehir bağımlılığımın tamamen bittiğini gördüm. Bir de İstanbul’da olduğumdan daha sosyalim burada. İstanbul’daki atölyede 8-9 ay geçirir, orada çalışıp yatardım. Burada ise yeni arkadaşlar, dostlar, Beycik tarafına gidip gelmeler, yemekler, partiler… 20 yıldır tiyatroya gitmemiştim. Antalya’da tiyatroya gittim. Alp’e de söyledim, ben bu kadar sosyal biri değildim diye. Başka bir hayat başladı yani”. SOBA TEMİZLEYEMEM, KLİMA HİÇ BANA GÖRE DEĞİL Taner’in aslındaki ilk baştaki fikri Ali Dede’nin oğluna yaptırdığı o beyaz evi düzeltip içinde yaşamakmış. Olimpos evinin mimarı Serpil Bayar Arıcı’ya bu fikirle gitmiş. “Pencereleri büyütelim, ışık alsın, orada resim yapayım istiyordum. İlk başta fikir oydu. Serpil Hanım tamam dedi, ama önce tapuya bir bakalım. Tapuya bakınca gördük ki, yol evin içinden geçiyor! Eski ev sahibi tapuya gitmemiş bile. Nasıl olsa burada oturuyorum diye. Serpil Hanım, sen yabancısın bu ilerde sana dert olur dedi, her şeyi kuralına uygun yapalım… Eski evi yıkıp yeni bir ev yapmamı önerdi. Ama önce sağlam bir istinat duvarı yapılmasını şart koştu. Çünkü arazinin meyli çok fazlaydı”. Böylece yeni evin inşaatı başlamış ve kaba inşaat yaklaşık dört yıl sürmüş. “Ben İstanbul’daydım, arada gelebiliyordum. Bu nedenle banyo dört kere sökülüp yeniden yapıldı. Benim yüzümden!” Olimpos Evi yerden ısıtmalı. O da yine Taner’in seçimi olmuş. “Ben soba temizleyemem. Klima hiç bana göre değil. Araştırdım, en uygun çözüm ısı pompasıydı. Çok ekonomik aynı zamanda. Buzdolabı gibi bir şey. Hani buzdolabının arkasındaki teller ısınır ya, o tellerin evin altında dolaştığını düşün. Soğuyunca da bu kez onu dışarı veriyor. O soğuğu da yazın klimalara verebiliyorsun”. Yazın Olimpos’taki oteller aktif bir şekilde kullanıma geçince bazen elektrik kesiliyormuş. Bu nedenle Taner’in kafasında güneş panellerinden elektrik üretme fikri var. “En azından ışıklarım yansın, televizyon olsun o bana yeter” diyor. Güneş panellerini ilerde hayata geçireceğinden bahsediyor. BENİM İÇİN MÜLKİYET DUYGUSU ÖNEMLİ Evin dikkat çekici unsurlarından biri de taşlar. “Çok iyi bir taş ustasına denk geldik” diyor Taner, “Limra taşı kullandı ve hepsini tek tek döşedi. Ustayı o konuda rahat bıraktım. Son dakikada atölyenin olduğu yapıyı da istedim. O kısım aslında boş bir terastı. Taş ustası dedi ki, buraya taş yapamayız, kaldırmaz. Ama çok iyi bir malzeme bulacağını söyledi. Alaçatı dekoru verilerek yapılmış dökme beton. Usta öyle bir döşedi ki, gerçekten Alaçatı taşı gibi oldu. Üstelik hafif”. Tüm arazinin etrafını duvarla çevirdiğinde ise köylü tepki göstermiş, “Açık kalsın, neden her yeri kapatıyorsun?” diye. “Benim için mülkiyet duygusu çok önemli” diyor Taner, “Boğa burcuyum, ondan sanırım. İstanbul’daki evimin de her yeri duvarla kaplıydı. Köylü burada buna alışık değil. Ama şimdi alışıldı, herkes duvar yapmaya başladı”. HER ŞEY TIKIŞ TIKIŞ OLSUN İSTEDİM Olimpos Evi’nin iki yatak odası vintage avizelerle hayli şıkırtılı bir görünümde. Evin tüm duvarları ise sanat galerisi gibi. Her yerden bir resim, obje ya da heykel fışkırıyor. Taner evin bu tatlı kaotik ambiyansından dolayı mutlu. Çünkü İstanbul’da yaşadığı ev bunun tam tersiymiş: “İstanbul’da 15 yıl kokpit gibi bir evde yaşadım. Galerist dönemimdi. Her şey çok steril, çok beyazdı. Galerist’in içi gibiydi. Mobilya yoktu. Bir hostes arkadaşım, ‘Sen resmen kokpitte yaşıyorsun, o yüzden buraya gelince hiç yabancılık çekmiyorum’ demişti! Boğa burcu olduğum için o yalınlıktan sıkıldım. Dolayısıyla bu evde her şey tıkış tıkış olsun, her yere eserler asılsın ve nesnelerle dolsun istedim”. İLK BAŞTA O SORUMLULUK KORKUTTU Zeytin ağaçlarının arasında gezinip Olimpos Evi arazisinin aşağıdaki bölümlerine indikçe farkediyorum, burası gerçekten büyük! “Koca arazinin sorumluluğu ilk başta korkutmadı mı?” diye soruyorum Taner’e. “İlk başta korkuttu. Her şeyi asistanıma yıkıyordum. O gelip yapıyordu. O ayrılınca nasıl olacak diye düşündüm, ama oluyormuş. Ustalar artık kardeşim gibi oldu. Demircim, ahşapcım geliyor. Her şeyi tatlı, keyifli bir hale dönüştürdük. Bahçe sulamak şu an günün en şahane şeyi. Alp zaten ektiği çamlara aşık. Bostan da ondan sorumlu. Ev kendi kendini yaratmaya başladı. Yaşayan bir organizma gibi”. Arazinin etrafına dikilmiş servi ağaçları ister istemez bana Toskana’yı anımsatıyor. Taner’e bu hissimi söylüyorum, beni doğruluyor: “Evin yapımı sırasında İtalya’ya gitmiştim. Gerçekten İtalya’nın köyleri delice. Servi ağaçları birer heykel gibi, muazzam. O seyahat sırasında dedim ki, kesinlikle serviler arazide olmalı. İtalya dokusuyla Antalya’yı birleştirmek istedim. Bol palmiye ve hurma ağaçlarıyla servileri. Beş yıl sonra palmiye ve hurmaların büyüdüğünü düşün, bambaşka olacak". Tamamı için... Print VOL VII - 2022 Out of Stock View Details

The Awakening Space by Renda Helin Design is a nature-led loft in Istanbul’s Beykoz district, designed to support personal growth, balance, and inner work. July 19, 2025 | DESIGN & INTERIORS TR BELOW WHERE DESIGN MEETS INNER WORK words Alp Tekin photos Furkan Uyan interior design Renda Helin Design Set atop the treetop-lined terraces of Ofton Elysium Es in Istanbul’s Beykoz district, The Awakening Space (In Turkish, it's called Uyandırma Merkezi) is more than just a beautifully designed loft—it’s a sanctuary where architecture and personal growth converge. Brought to life by personal development consultant Başak Akseki Doğan and designed by Renda Helin Design, the space was envisioned to support the journey toward balance of mind, body, and soul through thoughtful spatial energy. A DESIGN ROOTED IN NATURE AND BALANCE Every element in the space has been selected with intention. Raw natural stone and unfinished wood reflect the openness, simplicity, and honesty often found in the process of self-discovery. Framing it all is a lush forest view that brings a grounding stillness to the interiors. Renda Helin Design’s approach centers on balance—of light and shadow, color and texture. A palette of soft whites and pale pastels invites calm and clarity, while tactile materials like woven textiles, raw marble surfaces, and wooden accents engage both body and mind, layering the space with a quiet sense of presence. SYBOLISM IN THE SPACE More than just visual, the design weaves in layers of meaning: – Lofty ceilings nod to the idea of limitless personal potential. – A floor-to-ceiling curved and straight wall represents strength and structure, yet also flexibility and flow. – Three wooden sculptures—depicting a woman, a man, and a child—stand in for the family unit, evoking resilience, emotional depth, and the wisdom of lived experience. – A towering wall of bookshelves serves as a metaphor for lifelong growth and the ever-evolving path toward awareness. OBJECTS WITH PURPOSE Every corner of the loft is designed to deepen the experience. Enne’s tailored lounge seating and HAM Design’s armchairs bring comfort with restraint. Sound is grounded with Bang & Olufsen’s Beolit 20 speaker, while scent—through lavender, chamomile, and sandalwood incense and candles—helps balance the senses. Thoughtfully selected objects from Zara Home, Chakra, and Enza Home complete the space’s holistic narrative. TASARIMIN KİŞİSEL GELİŞİMLE BULUŞTUĞU MEKAN İstanbul Beykoz’da, Ofton Elysium Es’in orman manzarasına bakan teras katında konumlanan Uyandırma Merkezi, yalnızca estetik bir loft daire değil—aynı zamanda içsel dönüşümle mimariyi buluşturan bir sığınak. Kişisel gelişim danışmanı Başak Akseki Doğan’ın vizyonuyla hayata geçen projenin iç mekan tasarımı ve uygulaması Renda Helin Design imzası taşıyor. Uyandırma Merkezi’nde amaç; bireyin ruh, beden ve zihin dengesine odaklanan içsel yolculuğu mekanın enerjisiyle desteklemek. TASARIM DOĞALLIK VE DENGE ÜZERİNE KURULU Mekandaki her detay, her malzeme bilinçli bir şekilde seçilmiş. Ham doğal taş ve işlenmemiş ahşap gibi materyaller, kişisel gelişim sürecindeki sadeliği, açıklığı ve içtenliği temsil ediyor. Dört bir yandan içeri süzülen orman manzarası ise bu doğal dokuyu tamamlayarak mekana topraklayıcı bir huzur katıyor. Renda Helin Design’ın tasarım yaklaşımı ışık, gölge, renk ve dokular arasında bir denge kurmayı hedefliyor. Beyaz ve açık pastel tonlardan oluşan renk paleti, mekana ferahlık kazandırırken zihinsel dinginliği de destekliyor. Dokunma hissini pekiştirmek üzere kullanılan dokuma kumaşlar, ham mermer yüzeyler ve ahşap detaylar ise bedeni ve zihni devreye sokan sakinleştirici katmanlar yaratıyor. MEKANA İŞLENEN SEMBOLLER Uyandırma Merkezi sadece bir iç mekan değil, görsel bir metaforlar bütünü: - Yüksek tavanlar, kişinin potansiyelini hatırlatıyor. - Tavana kadar uzanan düz ve kavisli duvar, hem sağlam bir duruşu hem de hayatın akışına uyum sağlamayı simgeliyor. - Doğal ahşaptan yapılmış kadın, erkek ve çocuk figürleri; aileyi, tecrübeyi, yaşanmışlıkları ve duygusal esnekliği temsil ediyor. - Tavanı boydan boya kaplayan kitaplık ise gelişimin ve farkındalığın hiç bitmeyen bir yolculuk olduğunu hatırlatıyor. AMACA HİZMET EDEN MOBİLYALAR Mekanın her köşesi bu deneyimi derinleştirmek üzere tasarlanmış. Oturma alanlarındaki Enne imzalı mobilyalar ve HAM Design berjerler sade ve konforlu. Dengeleyici ses düzeni için Bang & Olufsen’in taşınabilir hoparlörü Beolit 20 tercih edilmiş. Lavanta, papatya ve sandal ağacı notaları içeren mum ve tütsülerle duyular desteklenmiş. Zara Home, Chakra ve Enza Home gibi markalardan seçilen objelerse bütünsel tasarım diline uyum sağlıyor.

A Vancouver residence by BLA Design Group combines West Coast modern architecture with traditional Chinese details, nature, and family heritage. January 2025 | DESIGN & INTERIORS BLENDING CULTURES and LANDSCAPES words Karine Monte photos Ema Peter Photography Nestled in the serene Dunbar area of Vancouver, British Columbia, this stunning residence is a masterclass in merging architectural innovation with cultural heritage. Designed by BLA Design Group, the home reimagines contemporary living by intertwining the natural beauty of the Pacific Northwest with traditional Asian design influences. The result? A space that tells a story of family, heritage, and a deep connection to nature. WEST COAST MODERN MEETS EASTERN ELEGANCE The residence is a quintessential example of West Coast modern architecture—characterized by its use of natural materials, clean lines, and forms that seamlessly integrate with the lush forests and dynamic skies of the Pacific Northwest. Earthy tones of brown, beige, and gray dominate the design, paying homage to Vancouver’s misty weather and verdant landscapes. What truly sets this home apart is its infusion of Eastern design principles. As Jerry Liu, co-principal of BLA Design Group, explains: “By reintroducing memories from the past into the present, the house combines West Coast modern architecture with traditional Chinese design details in a personalized way that enhances the owners’ daily comfort and experience.” ARCHITECTURAL HIGHLIGHTS From the first approach, the home’s connection to nature is immediately apparent. Standing seam metal cladding protects the structure from Vancouver’s frequent rain, while naturally stained cedar siding softens its modern lines, anchoring it to its wooded surroundings. A striking gable roof extends over the main level, creating a cantilevered cover for the recessed entry patio—a welcoming gesture for residents and guests alike. At the back of the home, large sliding glass doors blur the line between indoors and outdoors, seamlessly connecting the living and dining areas to the patio and garden. HONORING HERITAGE THROUGH DESIGN The homeowners, a Chinese-Canadian family originally from Hangzhou, China, worked closely with the design team to ensure the home reflected their cultural roots. This collaboration is evident in the thoughtful integration of traditional Chinese elements throughout the design. In the entryway, slatted wood panels frame a custom topographic sculpture of Hangzhou, setting the tone for the home’s harmonious blend of past and present. Elsewhere, wood slatted walls—reminiscent of traditional Chinese ping fengroom dividers—create subtle separations while allowing light to flow freely. Furnishings and décor sourced directly from China further enrich the home’s authenticity. From a custom tea table to carefully selected dining pieces, each item carries cultural significance, creating an environment that feels both personal and timeless. A PALETTE INSPIRED BY NATURE The design’s connection to the Pacific Northwest is reinforced through its carefully chosen materials and color palette. Warm, earthy tones mirror Vancouver’s moody skies and lush forests. Natural wood cladding adds warmth and texture, while sleek metal finishes provide durability and modernity. Inside, matte finishes evoke understated elegance and sophistication.

Lennart Brede discusses photography, film and his CI Photo Focus exhibition at Contemporary Istanbul, curated by Simone Klein, with Onur Baştürk. September 2023 | Art & Culture LENNART BREDE “Fotoğrafçılardan uzak durmaya çalışıyoru m!” words Onur Baştürk Portrait photo of Lennart Brede, Wylie Brede Gallery Anna Laudel C I Photo Focus, 18’inci Contemporary İstanbul’un önemli bölümlerinden biri. Simone Klein küratörlüğünde gerçekleşecek bölümün öne çıkan sanatçısı ise Lennart Brede. Fotoğraf ve film alanlarında çalışan Londra ve Berlin merkezli sanatçıyla CI’daki sergisi öncesi mail aracılığı ile konuştuk. En çok etkilendiğim fotoğraflarınızdan biri trans model Lola’nın portresi. Bu portrede her duygu bir arada: Masumiyet, öfke, gizem, merak… Peki sizin portre çekerken öncelikleriniz nedir? Ah evet, teşekkür ederim. Benim de favorilerimden biri. Lola'nın ortaya çıkardığı ifade gerçekten çok güçlü değil mi? Portre çekerken önceliklerim değişkenlik gösteriyor. Genelde çekeceğim kişiyle oturup sohbet etmeyi severim. Belli bir hava yakalamak için… Sonra bir noktada stüdyo ya da mekana gidip çekimi yapıyoruz. Ama Lola’nın çekiminde durum biraz farklıydı. Voguing balosunda bir performans sergiledi ve tam sahneden indiği anda onu çekip son vuruşu yaptım! Fotoğraflarınızda çıplak gerçeği mi göstermek mi istiyorsunuz yoksa kurgulanmış gerçekliği mi? Hangi sizin için daha cazip? Güzelliğe gerçekten bayılıyorum. İzleyicinin doğrudan kişinin ruhuna bakmasına olanak tanıyan bir resim yapmayı seviyorum. Ve bu konuda iyi olduğumu düşünüyorum. Ama dürüst olmak gerekirse, hiçbir şey beni aynı şeyi yapmaktan daha fazla sıkmıyor. Bu nedenle bir noktada yine süper sahnelenmiş bir şey yaratıyorum. HAYATI ROLLERCOASTER’DA YAŞAYAN MEŞGUL ARI Fotoğrafta ana malzeme ya da unsur sizin için insan mı? Yoksa durumlar ve kavramlar mı? Yüzde yüz insanlar! Ve insan odaklı sorular, sorunlar, zorluklarla ilgili kavramlar. “Colonastics” serinizdeki sarkastik durum şahaneydi. Bu seriden yola çıkarak hayata bakış açınızı merak ediyorum. Nasıl bir hayat felsefeniz var? Oh, teşekkürler! Evet, bu projenin arka planında ciddi bir konu vardı ama yine de çok eğlenceliydi değil mi? Sonuçta alaycılık, zorluklarla başa çıkmanıza yardımcı olur. Çoğu zaman pek çok şey yaşamış olan insanların en iyi mizah anlayışına sahip olduğunu görmek ilginçtir. Benim hayat felsefeme gelince… Hayatı rollercoaster’daymış gibi yaşayan meşgul bir arı gibiyim. Mutluluk ya da acı gözyaşlarıyla.. Hangisi olduğunu kendiniz seçebilirsiniz! Şu an hayatınızın nasıl bir dönemindesiniz ve bu dönemi sizce hangi fotoğraf en iyi şekilde anlatırdı? Hayat asla sabit değil, yerinde durmuyor. Şu an ailem sağlıklı ve ben sanatımla kendimi ifade edebiliyorum. Dolayısıyla çok mutluyum. Yeni ufuklar keşfetmeye hazırım ve bu da heyecan verici. Bu dönemi en iyi anlatan fotoğraf olarak ise “Not Everything Sucks” isimli fotoğrafımı seçerdim. DENGE KURMAK ASLINDA KOLAY Ve tabii ilham aldığınız şeyleri sormak istiyorum. Bir de bugüne kadar sizi hangi sanatçılar etkiledi? Fotoğrafçılardan uzak durmaya çalışıyorum! İlhamımı çoğunlukla müzikten, tanıştığım insanlardan ve kafamda uydurduğum hikâyelerden alıyorum. Ya da direkt kalpten! Ama bana ilham veren ya da vermiş bazı sanatçı isimlerini de sayabilirim: Nick Knight, Travis Scott, Bernd ve Hilla Becher, Jay-Z, Wolfgang Tillmans, Andrea Arnolds. Çalışma alanlarınız arasında sanat fotoğrafçılığının yanı sıra filmler ve markalarla yapılan fotoğraf işbirlikleri de var. Bunlar arasında nasıl bir denge kuruyorsunuz? Yakın gelecekte başka film projeleriniz var mı? Denge kurmak aslında kolay: Daha az uyu, daha çok çalış. Ve akıllıca seçim yap. Şu anda ise bir moda filmi üzerinde çalışıyorum. Adı "Eve Döndüğünde Bana Mesaj Gönder”. Bu film, kadınların bir psikopat tarafından avlanma riskiyle karşı karşıya kalmadan şehirde dolaşamamaları konusuna değiniyor. Contemporary Istanbul’da hangi fotoğraflarınız sergilenecek? Ve daha önce İstanbul’da bulunmuş muydunuz? Eğer bulunduysanız bu şehir ne ifade etti sizin için? Offf, İstanbul'u seviyorum. İlk gelişim bir film çekimi içindi. Aman tanrım trafik fenaydı! Ama insanlar çok nazikti ve bana çok yardımcı oldular. Şehrinizin çok özel bir havası var. Ve İstanbul asla uyumayan, her zaman meşgul olan bir yer. Hızı seviyorum! İstanbul’a ikinci gelişimde ise daha uzun kaldım ve harika arkadaşlarla harika zaman geçirdim. “I try to stay away from photographers!” C I Photo Focus is one of the important sections of the 18th Contemporary Istanbul. The featured artist of the section curated by Simone Klein is Lennart Brede. We spoke to the London and Berlin-based artist, who works in the fields of photography and film, by mail before his exhibition at CI. One of your photographs that impressed me the most is the portrait of trans model Lola. All emotions come together in this portrait: innocence, anger, mystery, curiosity… What are your priorities when taking a portrait? Oh yes, thank you. It’s one of my favs too. A very strong expression Lola did bring across right? It’s a good question and actually it does vary. In general i like to sit down with my guest and we just chat. To catch a vibe. And at some point we go into the studio or on location and do the shot. In this case with Lola it was a bit different. She did a performance on a voguing ball. She totally slayed it on stage and the second she came down I did the shot. Do you want to show the naked truth or fictionalized reality in your photos? Which is more attractive to you? I really adore the beauty in truth! I like to make a picture that let the viewer look right into the persons soul. And I think i m good at this. But to be honest, nothing bores me more than always doing the same. So at some point i create some super staged thing again. Is the main material or element in photography human for you? Or situations and concepts? Humans! 100 percent. And concepts around human driven questions, tasks, challenges… BUSY BEE ON THE ROLLERCOASTER OF LIFE The sarcastic situation in your “Colonastics” series was amazing. Based on this series, i m curious about your perspective on life. What kind of life philosophy do you have? Oh thank you! Yes, this project was big fun with a serious topic as backdrop canvas right. But the sarcasm helps to deal with challenges. It’s interesting to see that people who have been through a lot most of the times have the best humor of all. My life philosophy? Busy bee on the rollercoaster of life. Or, tears of pleasure tears of pain. You can choose for yourself, but print them both :) What period of your life are you in right now, and which photo do you think best describes this period? Well its always shifting right? Life is never constant, never standing still. Right now i am super happy my family is healthy and I can express myself through my art. Art speaking i m reaching out to explore new horizons. Its exciting. Right now I would choose the photo “Not Everything Sucks” as produced and published in my exhibition and photo book “Because You Want to be Loved” i did with Anna Laudel Gallery. THE BALANCE IS EASY And of course, I want to ask you what inspires you. Also, which artists have influenced you so far? I try to stay away from photographers! I get my inspiration from music mostly, and people I meet. And stories i make up in my head or heart. But if i had to drop some names of artist that did/do inspire me it could be Nick Knight, Travis Scott, Bernd and Hilla Becher, Jay-Z, Wolfgang Tillmans, Andrea Arnolds. In addition to art photography, your areas of work also include photography collaborations with films and brands. How do you strike a balance between these? Do you have any other film projects in the near future? The balance is easy, sleep less work more. And choose wisely. Just learning to say no, its a difficult one! I’m working on a fashion film right now. It is called “Text Me When You Get Home” and it touches the topic of women not being able to stroll through the city without running risk getting hunted by some psychopath. I mean its 2023, come on! It is just unbelievable. Which of your photographs will be exhibited at Contemporary Istanbul? And have you been to Istanbul before? If you have been there, what did this city mean to you? Uff, I love Istanbul! The first time I came to shoot a film. The traffic was mental oh my gosh! And the people super kind and helping me on my mission. You have a very unique vibe to your city. And it is a place that never sleeps, always busy. I love the pace. Then i came for another film shoot and stayed longer for Contemporary Istanbul. We had a great time with great friends, making more friends.

Brandilera House is a Pacific coast residence in Mexico by Manuel Cervantes Estudio, created with designer James Perse around gardens and courtyards. September 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW BRANDILERA HOUSE words Laura Cottrell photos Cesar Bejar Brandílera House, located on the Pacific coast of Mexico, was designed by Manuel Cervantes Estudio. Created by Manuel Cervantes in collaboration with designer James Perse, the owner of the house, this cocoon-like house is in the middle of a lush green landscape. The architecture studio, which places as much emphasis on the design of open spaces as closed ones, has developed a lifestyle supported by the garden and columns that are the main feature of the house. The low volume of the building is organized with small pavilion-like courtyards that open onto green spaces. Manuel Cervantes Estudio notes that the interior and exterior elements are connected by paths and routes ‘in a play of walls, porticoes, vegetation and pavements’. Manuel Cervantes Estudio tarafından tasarlanan Brandílera House, Meksika’nın Pasifik kıyısında yer alıyor. Cervantes’in, evin sahibi olan tasarımcı James Perse ile ortaklaşa yarattığı, koza hissiyatına sahip bu ev yemyeşil bir arazinin tam ortasında. Açık alanların tasarımına kapalı alanlar kadar önem veren mimari stüdyo, evin temel özelliği olan bahçe ve sütunlarla desteklenmiş bir yaşam tarzı geliştirmiş. Yapının alçak hacmi, yeşil alanlara açılan ve avlularla noktalı bir dizi küçük pavyon şeklinde düzenlenmiş. Manuel Cervantes Estudio, açık ve kapalı unsurların 'duvarlar, revaklar, bitki örtüsü ve kaldırımlardan oluşan bir oyun içinde' patikalar ve rotalar aracılığıyla birbirine bağlandığını belirtiyor.

Velvet House is a collection of secluded rental homes in France, designed with Label Experience across the Fontainebleau Forest and Normandy. January 9, 2026 | TRAVEL TWO LANDSCAPES, ONE VISION VELVET HOUSE words Onur Baştürk photos Portrait - Yvan Moreau, Houses - Michael De Pasquale + Martina Maffini Velvet House is a growing collection of rental homes in France, quietly hidden within nature. Each house is designed as the kind of place one might dream of owning—secluded, thoughtfully composed, and far removed from everyday noise. There are no neighbours, no distractions; just space to live and rest. The idea behind Velvet House is rooted in a personal memory. Founder Gaspard Konrad traces it back to the summers of his childhood: “Every summer, we left Paris for the Atlantic coast, to a house overlooking the ocean, lost among the dunes of Saint-Girons beach. It wasn’t luxurious, but it had everything—waves, silence, the scent of pine trees, an endless horizon. That’s where I learned to surf, to slow down, and to feel truly alive. That house shaped me.” With Velvet House, Konrad wanted to create places where others could feel what he once felt. To translate this vision into space, he collaborated with Label Experience, the Paris-based global design agency led by CEO and Creative Director Sophie Darrière. Today, Velvet House homes are set within two distinct natural landscapes: the Vaudoué house, at the edge of the Fontainebleau Forest, and the Anneville house, located along the Seine River in Normandy. While each responds differently to its setting, both are conceived as characterful, soulful retreats, deeply connected to their surroundings. Here, Sophie Darrière shares her perspective on the spirit of Velvet House and the design thinking behind these quietly immersive homes. WHERE IT BEGAN How did your path cross with Velvet House? When the first house was proposed, did you imagine it would grow into a long-term collaboration? Our collaboration with Velvet House began with a meeting with Gaspard Konrad, an entrepreneur deeply passionate about creating a collection of unique houses immersed in nature. The project started at a very early stage, and we visited several locations together. Since then, we’ve had the privilege of designing the first two houses, and we hope this shared adventure will continue with future projects. What was the initial idea or emotion that shaped the Vaudoué house? How did its position at the edge of Fontainebleau Forest guide the early design intent? The founding idea was the sensation of being nestled within the forest, almost like an old forest keeper’s house. Its position at the edge of Fontainebleau Forest dictated everything: the notion of a secluded refuge, deeply and authentically connected to the surrounding landscape. WE WANTED TO CREATE A PREMIUM HOUSE Holistic design, craftsmanship and environmental sensitivity are core to Label Experience. How did these principles take form in the Velvet House homes? Our holistic approach is first expressed through the direct relationship between interior and exterior. Windows frame the landscape and invite nature into the house, creating a comfortable and warm cocoon that never feels cluttered. Inside, materials echo the environment: weathered wood, natural leather, textured stone and dark metal. A subtle balance is established between vintage pieces and custom-designed furniture. The living areas, widely open to the landscape, embody this approach—a place anchored in its site that breathes with its surroundings. BALANCING RURAL AND CONTEMPORARY Velvet House brings hotel-level comfort into a countryside retreat. How did you balance rural character with a contemporary sensibility, and what atmosphere were you aiming to create? We wanted to create a premium house without ever drifting into something smooth or impersonal. The inclusion of vintage furniture adds soul and a sense of narrative. We worked carefully with materials, volumes and visual openings so the house could fade into the landscape and fully absorb it. The aim was a seamless balance between the rural character of the site and a contemporary sensibility. Which elements most strongly shape the atmosphere—light, materials or landscape? Where do you feel the soul of these homes resides? Light, materials and, above all, the presence of nature play a defining role. Yet the soul of the house lies in its contemporary interpretation of a forest keeper’s home: a place of silence, welcome and sharing—a refuge where memories can genuinely take shape. TWO LANSCAPES, ONE IDEA Anneville is the second chapter of your work with Velvet House. What connects the two projects, and what did Anneville allow you to explore differently? While the Vaudoué house is nestled within forested hills, Anneville opens onto a serene pond and a horizontal, water-oriented landscape. The two projects are connected by a strong relationship to nature, which is the guiding thread of the Velvet House concept: authenticity, comfort, timeless elegance and harmony with the environment. Though not a hotel, Velvet House aims to offer hotel-style comfort. How did guest experience guide your design decisions? Every detail was conceived to offer the level of comfort expected from an exceptional hotel house, while preserving a sense of domestic warmth. The objective was to create places that feel premium yet deeply human, allowing each guest to enjoy a secluded and memorable experience. A NEW IDEA OF LUXURY How do these homes reflect your studio’s vision for hospitality? And where do you see the future of luxury retreats heading? For us, true luxury today lies in premium yet warm environments—spaces that offer genuine privacy, silence and a privileged relationship with nature. Refuges that enable a deep disconnection from everyday life. This is the vision of hospitality we pursue within Velvet House: sensitive, understated and rooted in experience. https://www.velvet-house.com

MADE LAST: KOVA founders Ece Arıkan Gubler and Mehmet Ali Aydın discuss bespoke furniture, natural materials, craftsmanship, and timeless design. September 28, 2025 | DESIGN & INTERIORS KOVA: MADE to LAST words Sibel İpek photos 1- Reto Güntli & Agi Simoes (EMA House) 2- Dean Hauser (Private Residence) The creative minds behind KOVA—a brand that blends craftsmanship with modern production techniques to create timeless pieces from natural materials—are childhood friends Ece Arıkan Gubler and Mehmet Ali Aydın. What started as a shared passion in Switzerland has since grown into a global design journey. When you founded KOVA, what gap did you want to fill? Where do you see yourselves within the design world? KOVA began with our fascination for craftsmanship and natural materials. It all started when we were asked to design furniture for a residential project in Switzerland, and we quickly realized how limited architects’ access to bespoke furniture was. Our first goal was to make custom design more accessible to architects on a global scale. At the beginning, we only collaborated with architects and hotels, but over time we began working directly with private clients as well—and we’ve truly enjoyed co-creating with them. Today, we’re a team that thrives on bold, imaginative projects. If you had to align KOVA with a particular architectural style or period, which would it be? We’re both big admirers of mid-century modern. Even if its mainstream popularity has waned, its clean lines, functionality, and organic use of natural materials still resonate deeply with us. You can feel that MCM spirit both in our material and color choices, and in the way our pieces interact with the spaces they inhabit. How do you balance aesthetics, durability, and functionality in your material choices? Material is always tied to context. For public spaces, the requirements are different—pieces need to be more durable and adhere to architectural standards. Lately, glass, metal, and ceramic slabs are often favored over wood. In residential projects, we prefer to create pieces that age gracefully alongside their owners. That’s why we work mainly with solid wood, marble, and natural textiles. In your process, does form follow function—or the other way around? Design for us is always born as an answer to a question. Sometimes that question is formal, sometimes it’s functional. We take a holistic view—no design ever leaves our atelier exactly as it was first sketched. There’s always a dynamic back-and-forth between form and function as the piece comes to life. What are three signature elements that instantly say “this is a KOVA piece”? Sharp lines, organic forms carved from solid blocks, and warm tones. How do you merge craftsmanship with modern production techniques? It depends on the piece. Usually, the process begins with CNC machining and ends with the hands of a master craftsman. For us, it’s essential that every object passes through human hands. Technology speeds things up, but in KOVA’s philosophy, no piece is complete without artisanal touch. With trends changing so fast, how do you manage to create a timeless aesthetic? Our guiding principle is to design pieces that carry real value. The beauty of bespoke design is that each piece is centered on the person who will use it, which naturally makes it timeless. Trends in color and material certainly play a role, but the key is to interpret them, not replicate them. That’s how you add lasting value. Looking ahead, where do you want to take KOVA’s design vision? We’re currently working on a new series built around four fundamental materials: glass, wood, stone, and iron. Using resources from our own geography, the collection will merge the organic with the functional—pieces that can also be personalized. TR BELOW KOVA’nın TASARIM YOLCULUĞU El işçiliğiyle modern üretim tekniklerini buluşturan, doğal malzemelerle zamansız parçalar üreten KOVA’nın yaratıcıları çocukluktan beri rkadaş olan Ece Arıkan Gubler ve Mehmet Ali Aydın. İki arkadaşın İsviçre’de başlayan serüvenleri bugün global ölçekte devam ediyor. KOVA’yı kurarken nasıl bir boşluğu doldurmak istediniz? Tasarım dünyasında nasıl bir konumunuz var? KOVA’nın yolculuğu el işçiliği ve doğal malzemeye duyduğumuz merakla başladı. İsviçre’de bir konut projesinin mobilyalarını üretmek üzere yola çıktık, daha sonra mimarların özel tasarım mobilyaya erişimlerinin kısıtlı olduğunu fark ettik. KOVA’yı ilk etapta mimarlara global skalada bu kolaylığı sunmak için kurduk. Başlangıçta sadece mimarlar ve otellerle çalışırken, zaman içerisinde doğrudan müşteriyle birlikte girdiğimiz tasarım süreçleri oldu. Müşteriyle birlikte ürettiğimiz parçalardan da hayli keyif alıyoruz. Cesaret ve yaratıcılık gerektiren projeleri hayata geçirebilen bir ekip kurduk. KOVA’yı bir mimari akım ya da dönemle tanımlasak, hangisi size en yakın olurdu? İkimiz de mid-century modern hayranıyız. Birkaç sene önceki popülerliğini kaybetse de, fonksiyonel ve organik tasarımın doğal malzemeyle buluştuğu bu temiz hatlara sahip akım bizi çok etkiliyor. Hem malzeme ve renk skalamızda hem de mobilyaların içinde bulundukları alanla olan ilişkilerinde MCM esintisini hissetmemek elde değil. Malzeme seçiminizde estetik, dayanıklılık ve işlevsellik arasında nasıl bir denge var? Malzeme seçimi ürünün kullanım alanıyla direkt bağlantılı. Elbette kamusal alanlarda kullanılan mobilyalarla, konut projelerine ürettiğimiz parçaların malzeme ve estetik nitelikleri aynı değil. Kamusal alanlar için gündelik kullanıma daha dayanıklı, mimari standartları göz önünde bulunduran parçalar üretiyoruz. Cam, metal, seramik plakalar son zamanlarda ahşaba göre daha sık tercih ediliyor. Konut projelerinde ise müşteriyle beraber yaşlanacak parçalar üretmek istiyoruz. Bu nedenle ağırlıklı olarak doğal kumaşlar, ahşap ve mermerden oluşan masif parçalar tercih ediyoruz. Tasarım sürecinizde form mu işlevi, işlev mi formu belirliyor? Yoksa ikisi birlikte mi gelişiyor? Tasarım süreci her zaman bir yanıt olarak doğuyor. Bizi yanıt arayışına sokan soru ise kimi zaman formsal kimi zaman da işlevsel. Tasarıma holistik bakıyoruz. Hiçbir tasarım, kalemden kâğıda geçtiği haliyle atölyemizden çıkmıyor. “Bu kesin KOVA işi” dedirten imza niteliğindeki üç unsur nedir? Keskin çizgiler, blok materyalden oyulmuş organik parçalar ve sıcak tonlar. El işçiliğini modern üretim teknikleriyle nasıl harmanlıyorsunuz? Hangi aşamada hangisi ön plana çıkıyor? Yapılan parçaya göre üretim tekniği değişiyor. Genellikle CNC ile başlayan süreç, el ustalığıyla bitiriliyor. Bizim için her parçanın usta elinden geçmesi çok önemli. Modern üretim teknikleri süreci hızlandırmakta işimize yarıyor, ama KOVA’nın felsefesinde usta emeği olmadan işi bitirmemek var. Trendler hızla değişirken zamansız estetik yaratmayı nasıl başarıyorsunuz? En temel prensip değer yaratan mobilya tasarlamak. Kişiye özel mobilya tasarımının en avantajlı yanı, tamamen kullanan kişiye odaklanarak tasarlanmış oluşu. Bunun sonucunda zamandan bağımsız parçalar ortaya çıkıyor. Önümüzdeki dönemde KOVA’nın tasarım vizyonunu hangi alanlarda derinleşecek? Son zamanlarda dört temel materyali barındıran bir seri üzerine çalışıyoruz: Cam, ahşap, taş ve demir. Kendi coğrafyamızdan çıkan malzemelerle, organik ve fonksiyonu harmanlayan tasarımlarımızı yakında sizlerle tanıştıracağız.

Of Place Studio founder Amy Knerr shapes a Lake Maxinkuckee house in Culver, Indiana, with English cottage references, vintage pieces and modern accents. November 2023 | Design & Interiors english below Lake house inspired by old English cottages words Leon Williams photos Nicole Franzen stylist Brittany Albert I ndiana, Culver’daki Maxinkuckee Gölü kenarında konumlanan bu ev çok eski gibi görünüyor, ama değil. Ama bu eski görünüm bilinçli. Çünkü evin tasarımını gerçekleştiren Of Place Studio kurucusu Amy Knerr, eski İngiliz kır evlerinden ve evin bulunduğu çevrenin doğal ortamından ilham almış. Aynı zamanda ev sahipleri de evlerinin mütevazı ve eski bir kır evi gibi görünmesini özellikle istemiş. Birçok vintage parçayı bünyesinde barındıran bu göl evinin tasarımı için Amy Knerr şöyle diyor: “Tüm harika karışık desenleri ve tatlı tuhaflıkları içeren eski İngiliz kulübelerinin görsellerine baktık ve buna modern bir dokunuş katmak istedik. Çok sevdiğim vintage parçaları tasarıma dahil ettik. Doğal ortam benim en büyük ilham kaynağım oldu. Sarıların, kırmızıların, turuncuların sıcak tonları, su ve gökyüzündeki mavi tonlarıyla birleşti”. Knerr şöyle devam ediyor: “Evin misafirperver, rahat, ama yine de sofistike olması önemliydi. Mesela barın, İngiltere'deki bir bardan çıkartılmış gibi antika bir his vermesini istedik. Ev sahipleri de orta yüzyılın modern parçalarını seviyor. Bu nedenle bu parçaları her yere dahil edebildik”. Temel olarak bu göl evinde doğal ve nötr renkler kullanılmış. Bunun yanı sıra parlak mavi ve sarılar, biraz pembemsi/turuncu, kırmızılar gibi yazlık tonlar da öne çıkıyor. L ocated on Lake Maxinkuckee in Culver, Indiana, this home looks very old, but it's not. But this old look is intentional. Because Amy Knerr, founder of Of Place Studio, who designed the house, was inspired by old English cottages and the natural environment of the environment where the house is located. At the same time, the homeowners specifically wanted their house to look like a modest and old cottage house. Amy Knerr says about the design of this lake house, which contains many vintage pieces: “We looked at images of old English cottages, with all of the wonderfully mixed patterns, the sweet quirks of the homes, and wanted to put a modern spin on it. We certainly incorporated a lot of vintage pieces which I love. It helps to bring a soul to the home. And then truly the natural environment was my biggest source of inspiration – the warm tones of the yellows, reds, oranges, combined with the pops of blues for the water and the sky”. Knerr continues: “We wanted the house to feel welcoming and cozy, relaxed but still sophisticated. For example, we wanted the bar to feel antique, like something pulled out of a pub in England with its copper footrest. We put a vintage Florian Schulz Double Brass Pendant with counterweights over the island. It’s a conversation piece which is really whimsical. The homeowners love mid century modern pieces so they are incorporated throughout. The house is very refined but we still had fun with the design”.

December 2023 | Vol 11 ENGLISH BELOW GÖKTUĞ ÖZDEMİR BE ORIGINAL by PANERAI VOL- VII Ritz Carlton, W Hotel ve Hillside Su başta olmak üzere önemli markaların üst kademe pozisyonlarında çalıştıktan sonra bir süredir farklı yeme-içme markalarını aynı çatı altında toplayan, kurucu ortağı olduğun c-paces’le meşgulsün. Nedir bu c-paces? “Curated Social Spaces” olarak adlandırdığımız çatı markamızın kısaltması. Bir küratörün sergi ya da koleksiyona eser seçmesi gibi biz de içinde bulunduğumuz projelere değer katacak marka ve konseptleri seçerek yeni deneyim alanları yaratmak üzere yola çıktık. Yönettiğimiz projelerde sadece kendi işlettiğimiz markalara değil; sektörün diğer güçlü markalarına da yer vererek daha geniş kitlelere ulaşan çekim merkezleri oluşturmak istedik. Şu anda İstanbul’daki üç önemli lokasyonda (Ortaköy, Maçka, Karaköy) yer alan yedi markayı yönetiyoruz. Mesela Feriye’nin içinde Sea Salt, dekk’te ise Nappo Pizza, Banko Burger, Rita Deli gibi iş birliği içinde olduğumuz farklı markalar var. Bu kadar farklı markayı yönetmek nasıl bir çalışma programı gerektiriyor? Zaman sana yetiyor mu? Sürekli ilgi gerektiren bu sektörde, kaybettiğimizde yerine geri koyamadığımız zamanı doğru kullanmak çok önemli. Her an her yerde olma şansım olmadığı için hayata ve işe bakışı bizimle paralel olan güçlü bir ekiple şirketi yönetiyorum. Yaklaşık 30 kişilik bir merkez yönetim ekibi ve her işletmenin ruhuna uygun, yetkin ve şirketi temsil edebilen yöneticileri bulunuyor. Bu sayede şirketin pazarlama, konsept ve iş geliştirme kısımlarında daha aktif rol alabiliyorum. Bu markalar arasında özellikle İstanbullular için Restoran Modern ve Feriye ayrı bir yere sahip. Bu iki markayı nasıl anlatırsın? 27 yılı aşkın bir süredir hizmet veren Feriye; konumu, tarihi, mutfağı ve manzarası ile İstanbul’un klasiklerinden biri olsa da; son birkaç yıldır yenilediğimiz konsepti, içinde bulunan üç farklı markası ve etkinlikleriyle çıtayı sürekli yukarı koyarak yoluna devam ediyor. Lokanta Feriye’nin bu yıl Michelin listesine girmesi de bu çalışmalarımızın onaylanması anlamında bize güç verdi. Restoran Modern ise Türkiye’nin ilk modern sanat müzesi olan İstanbul Modern’in restoranı olması dolayısıyla özel bir yere sahip. Henüz yeni açılmış olmasına rağmen ulaştığı farklı kitlelere, Türk ve Akdeniz Mutfağı’nın en lezzetli örneklerini mevsimsel malzemeler ve modern dokunuşlarla, tarihi yarımadanın nefes kesen manzarası eşliğinde sunan, deneyim odaklı bir restoran. Galataport’taki konumuyla yeni bir cazibe noktası oldu bile. Restoran Modern süssüz, çabasız bir restoran. Ama yemekleriyle iddialı. Üstelik mutfağın başında genç bir şef var. Yemeklere ve şef seçiminde neye dikkat ettin? Ünlü mimar Renzo Piano’nun tasarladığı bu ikonik binada, İstanbul Modern gibi şehrin önemli sanat yapılarından birinin içerisinde yer almanın verdiği sorumlulukla tüm yerli, yabancı misafirlerimize öğle ve akşam başta olmak üzere farklı menüler sunuyoruz. Genç şefimiz Tuğçe Mirza Canik de bu restoranın vizyonunu hayata geçirecek eğitime ve ‘background’a sahip bir şef olarak ekibimize dahil oldu. Otantik lezzetleri koruyarak, mevsimsellik, sürdürülebilirlik, atıksız mutfak gibi felsefelerden vazgeçmeden yenilikçi tabaklar yapmayı başardı. DAHA ŞEHİRLİ BİRİYKEN ŞİMDİ DOĞA İNSANI OLDUM İş dışında nasıl bir life style’ın var? Uzun yıllar New York, Milano, Singapur, İstanbul gibi şehirlerde yaşayıp otel ve yeme-içme sektöründe olunca yeni yerleri görmek, yeni şeyleri keşfetmek yaşam tarzımın bir parçası haline geldi. Zaman bulabildiğim her kısa tatilde özellikle yurtdışına seyahat etmeyi çok seviyorum. Bu hem zihnen dinlenmemi hem de gelişmeye devam etmemi sağlıyor. Spor hayatımın her zaman önemli bir parçasıydı. Halen haftada 2-3 kez yaparak formda kalmaya çalışıyorum. Ama eğer İstanbul’daysam, cumartesi sabahları beni Maslak Oto Sanayi’de görmeniz çok mümkün. Çünkü boş zamanlarımı sahip olduğum klasik otomobillerin restorasyonuna harcıyorum. Özellikle gençlik döneminde almak istediğim 80-90’lı yılların spor araçlarını yeniliyorum ve günlük hayatımda onlarla vakit geçirmekten inanılmaz keyif alıyorum. 10 yıl önceki Göktuğ’la şimdiki arasında nasıl bir değişim var? On yıl önceki ben ile şimdiki ben arasında gerçekten hissettiğim farklar oluştu. 40 yaşına girmeye hazırlanan Göktuğ, kurumsal hayatı bırakmaya karar vermiş daha hırslı, işkolik, maddesel şeylere daha fazla önem veren biriyken on yıl sonra sahip olduğu şeylerden mutlu, daha dingin, yaptığı işlerde değer yaratmaya çalışan, ama işinden ziyade ailesini merkezine koyan bir insan oldu sanki. Daha şehirli bir adamken şimdi daha doğa adamı oldum. Hızlı arabalar yerine klasikleri sevmeye başladım. Gerçekten yaşlanıyorum galiba! 10 yıl sonra kendini, nerede, ne yaparken hayal ediyorsun? On yıl sonra geçmiş on yılda yaşadığım kadar bir değişim yaşayacağımı düşünmüyorum. Şu anki halimi biraz daha sindirmiş olurum herhalde. Yapmak istediğim şeyler arasında yurtdışında bir projeyi hayata geçirmek var. 20’li yaşlardayken yurtdışında çalışma şansım olmuştu. Şimdi ise kendi adıma bir proje yapmak istiyorum. Son dönemde çok fazla zaman geçirdiğim Miami’de otel, restoran gibi bir proje ile sürpriz yapabilirim. LÜKS ARTIK DAHA RAHAT VE MODERN Dünyada hangi restoran ve oteller favorin? Yeme-içme için Yunanistan, İspanya ve Uzakdoğu her zaman favorim. Otellerde ise Philippe Starck imzalı Ian Schrager otelleriyle (Delano, Mondrian, Sanderson) başlayan tasarım otel merakım beni hep tasarım ile konforu bir arada sunan otelleri tercih etmeye yönlendirdi. Mesela şu anda Aman Resorts’un birçok oteli beni mutlu ediyor: Amanzoe, Aman Sveti Stefan, Amankila gibi… Şu sıra sık gittiğim Miami’de ise otel olarak The Setai ve East Otel’i seviyorum. Yine Miami’de restoran olarak Kiki on the River, Bagatelle, Komodo gittiğim yerler arasında… Mekanların dışında İstanbul’daki favori yeme-içme noktaların hangileri? İstanbul son dönemde gastronomi anlamında hızla gelişiyor ve yeni restoranlar açılıyor. Ama aslında çeşitliliğinden çok şey kaybetti. 10-15 yıl öncesinde gittiğimiz birçok mekan, özellikle gece hayatı ve eğlence mekanları, artık maalesef yok. Yaklaşık 18 milyon kişinin yaşadığı, bir o kadar da turistin ziyaret ettiği bir şehrin bu zenginliğinin azalmaması tek temennim. Ama yuzu okuru için şu mekanların bazılarını yemeği bazılarını ise ambiyansı için önerebilirim: Tarabya Kıyı, Turk Fatih Tutak, Mikla, Yeni Lokanta, Ulus 29 ve Pandeli. Dünyadaki yeme-içme trendleri nereye doğru evriliyor? Mesela artık insanlar eskisine göre daha mı fazla dışarda yiyip içiyor? Ne dersin? Trendler kesinlikle değişiyor. Artık ‘fine dining’ dediğimiz o eski, ağır konseptlerin azaldığını görüyoruz. Lüks artık daha rahat, daha modern bir şekilde karşımıza çıkıyor. İnsanlar bu yeni life-style’a uygun, hem yemek yiyip hem de eğlenebildikleri mekanları tercih ediyor. Çoğu restoranda menüler çeşitlendi, ama bir o kadar da birbirine benzedi. İnsanlar akşam gidecekleri restoran tercihini yaparken ne yiyeceklerinden ziyade bulundukları ortama, ambiyansa, müziklere, tasarıma ve yan masalarda kimlerin oturduğuna bakarak karar vermeye başladı. After working in senior positions in important brands such as Ritz Carlton, W Hotel and Hillside Su, you have been busy with c-paces, which gathers different food and beverage brands under the same roof. What are c-paces? It is the short name of our umbrella brand name "Curated Social Spaces". Just as a curator selects works for an exhibition or collection, we set out to create new experience areas by selecting brands and concepts that will add value to the projects we are involved in. In the projects we manage, we wanted to create attraction centres that reach a wider audience by including not only the brands we operate, but also other strong brands of the sector. We currently manage seven brands in three major locations in Istanbul (Ortaköy, Maçka, Karaköy). For example, there are different brands we collaborate with such as Sea Salt in Feriye, Nappo Pizza in dekk, Banko Burger, Rita Deli. What kind of a work programme does it require to manage so many different brands? Is that enough time for you? In this sector, which requires constant attention, it is very important to use the time correctly, which we cannot replace when we lose it. Since I do not have the chance to be everywhere at any time, I manage the company with a strong team whose view of life and work is parallel to ours. There is a central management team of about 30 people and managers who are competent and able to represent the company in accordance with the spirit of each business. In this way, I can take a more active role in the marketing, concept and business development parts of the company. Among these brands, Restoran Modern and Feriye have a special place especially for Istanbulites. How would you describe these two brands? Serving for more than 27 years, Feriye is one of the classics of Istanbul with its location, history, cuisine and view; but in the last few years, it continues on its way by constantly raising the bar with its renewed concept, three different brands and events. The fact that Feriye Restaurant was included in the Michelin Guide list this year gave us strength in terms of the approval of our efforts. Restoran Modern has a special place as it is the restaurant of Istanbul Modern, Turkey's first modern art museum. Although it has just recently opened, it is an experience-oriented restaurant that offers the most delicious examples of Turkish and Mediterranean Cuisine with seasonal ingredients and modern touches, accompanied by a breathtaking view of the historical peninsula. It has already become a new attraction point with its location in Galataport. Restaurant Modern is a no-frills, effortless restaurant. But it's ambitious with its food. Furthermore, they have a young chef in charge of the kitchen. What did you pay attention to when choosing the food and the chef? With the responsibility of being located in this iconic building designed by the famous architect Renzo Piano in one of the important art buildings of the city such as Istanbul Modern, we offer different menus to all our local and foreign guests, especially lunch and dinner. Our young chef Tuğçe Mirza Canik joined our team as a chef with the training and background to realise the vision of this restaurant. By preserving authentic flavours, he managed to make innovative plates without giving up philosophies such as seasonality, sustainability and waste-free cuisine. I WAS A CITY-DWELLER AND NOW I HAVE BECOME A NATURE LOVER What is your life style outside of work? After living in cities such as New York, Milan, Singapore and Istanbul for many years and being in the hotel and food and beverage industry, it has become a part of my lifestyle to see new places and discover new things. I love travelling, especially abroad, on every short holiday I can find time for. This allows me to both rest mentally and continue to develop. Sport has always been an important part of my life. I still try to keep fit by exercising 2-3 times a week. But if I am in Istanbul, you can see me at Maslak Oto Sanayi on saturday mornings. Because I spend my free time restoring the classic cars I own. I restore sports cars from the 80s and 90s that I really wanted to buy when I was young, and I enjoy spending time with these cars in my everyday life. What is the difference between Göktuğ 10 years ago and now? There are differences between me ten years ago and me now that I really feel. Göktuğ, who is about to turn 40, was an ambitious, workaholic, materialistic person who decided to leave the corporate life, but ten years later he seems to have become a more serene person who is happy with what he has, who tries to create value in his work, but who puts his family at the centre rather than his work. I was more of a city-dweller and now I'm more of a nature lover. I started to like classics instead of fast cars. I must really be getting old! 10 years from now, where do you envision yourself, and doing what? Ten years from now, I don't think I will experience as much change as I have experienced in the past ten years. I think I'll be able to digest what I am now. Among the things I want to do is to realise a project abroad. I had the chance to work abroad when I was in my 20s. Now I want to make a project on my own behalf. I may surprise you with a project such as a hotel or a restaurant in Miami, where I have spent a lot of time recently. LUXURY IS NOW MORE COMFORTABLE AND MODERN Which restaurants and hotels around the world are your favourite? Greece, Spain and the Far East have always been my favourite destinations for food and beverages. In hotels, my interest in design hotels, which started with Ian Schrager Hotels (Delano, Mondrian, Sanderson) signed by Philippe Starck, has always led me to prefer hotels that offer a combination of design and comfort. For example, many hotels of Aman Resorts make me happy right now: Amanzoe, Aman Sveti Stefan, Amankila. In Miami, where I go frequently nowadays, I like The Setai and East Hotel. Again in Miami, Kiki on the River, Bagatelle, Komodo are among the places I went to as restaurants... Apart from the venues, what are your favourite places to eat and drink in Istanbul? Istanbul has recently been developing rapidly in terms of gastronomy and new restaurants are opening. But it has actually lost a lot of its diversity. Many of the places we used to visit 10-15 years ago, especially nightlife and entertainment venues, unfortunately no longer exist. It is my only wish that this richness of a city where approximately 18 million people live and as many tourists visit will not diminish. But for yuzu readers, I can recommend some of the following places for their food and some for their ambience: Tarabya Kıyı, Turk Fatih Tutak, Mikla, Yeni Lokanta, Ulus 29 and Pandeli. Where are the global food and beverage trends evolving? For example, do people eat and drink out more now than before? What do you think? The trends are definitely changing. We see that the old, heavy concepts that we call 'fine dining' are decreasing. Luxury now appears in a more comfortable, more modern way. People prefer places that are suitable for this new life-style, where they can both eat and have fun. The menus in most restaurants have diversified, but they have also become similar to each other. When choosing a restaurant to go to in the evening, people started to decide by looking at the environment, ambience, music, design and who is sitting at the tables next to them rather than what they will eat. for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart

Paul Conrad’s Melbourne home balances European elegance with tactile materials, controlled light and artwork by Robert Klippel and Terri Brooks. May 6, 2026 | DESIGN & INTERIORS DEFINED from WITHIN photos Timothy Kaye In Melbourne, architect Paul Conrad has designed a home for himself, his wife Katrina, and their two children — a project that feels both personal and resolved. Defined by clean contemporary lines and a quiet sense of European elegance, the house places interior architecture at its core, shaping everything from light to movement. Natural materials — selected for how they age rather than how they appear when new — bring depth and tactility. Light plays a defining role: filtering through an elliptical skylight and sculptural staircase, or opening fully through floor-to-ceiling glazing that extends the living spaces into the garden. INSIDE FIRST For Conrad, the starting point is always the interior. “My design process always centres around the interior architecture of the project,” he says. “It’s the part that connects architecture and interior design — and the part that has the biggest impact on the end result.” Here, proportions and sightlines set the tone. Windows and doors are positioned not just for function, but to shape atmosphere. “The interior architecture describes the relationships between spaces,” he adds, “and how light is controlled to create emotion.” The result is a house with two distinct but connected conditions: more composed, intimate rooms toward the street, and a more open, fluid sequence of spaces facing the garden. RESTRAINT AND CONTRAST The façade is intentionally understated. Rather than assert itself, the house sits within its context — defined by proportion, material and a sense of permanence. Boston Ivy softens the exterior, leaving a limestone portal and dark-stained oak door as the only clear architectural gestures. Inside, the language shifts toward contrast. “In some ways, the aesthetic is one of contradiction,” Conrad notes. “Minimal yet rich; restrained yet bold; poised yet relaxed.” A warm, neutral base runs throughout, layered with darker accents that introduce depth without disrupting the overall calm. Limestone flooring, Calacatta Paonazzo marble, aged brass and textured European oak establish a consistent material palette — one that prioritises texture over surface. Conrad also embraces imperfection. “Valuing the ageing of materials introduces a resilience,” he says. “The wear of everyday life becomes another layer — not something to conceal.” LIGHT, OBJECTS, AND USE Lighting is treated as a primary design tool. “It has enormous power to create mood,” Conrad explains. Each room is calibrated to its use. Bedrooms shift in tone throughout the day, echoing natural light cycles, while spaces such as the gym move between warmer and cooler settings depending on activity. The effect is subtle, but cumulative. Furnishings and objects are introduced with the same level of control. Pieces such as the Cassina Utrecht chair, Delcourt Collection sofas, and a Glas Italia Marlene mirror sit alongside artworks by Robert Klippel and Terri Brooks, adding moments of focus without disrupting the overall composition. Designing for himself brought a different rhythm. “My own home came with tighter spatial and budget constraints,” Conrad says. “It became an after-hours project — something that evolved over time.” Yet the process was also more direct. “I already understood the brief,” he adds. “There was no need to define it — it was instinctive.” In the end, the house reflects that clarity. Controlled, tactile, and quietly expressive — a space shaped less by gesture, more by proportion, light and time.

American Glitch, an exhibition at Palo Gallery in New York, presents photographs by Orejarena & Stein that explore where fact, fiction and technology meet. February 2024 | Art & Culture TR BELOW AMERICAN GLITCH What can the world trust? words Alp Tekin Technology, memory, American mythologies and narratives are always at the center of the work of New York-based multimedia artist duo Orejarena & Stein. And they currently have an ongoing exhibition titled "American Glitch" at Palo Gallery in New York. Presenting a series of new and recent photographs, "American Glitch" explores the slippage between fact and fiction. Orejarena & Stein examine how society is forced to question what is real and what is fake in the midst of an endless sea of information available at all times. It makes us question that too: What can the world trust, and what is a ‘glitch’? According to Orejarena & Stein, screen domination, conspiracy theories, fake news, and the emergence of the metaverse call us to question our reality and our potential existence in "simulation". Orejarena & Stein transform tools that others would consider artistic mistakes into intentional elements to provoke reflection on the intersection of technology, perception, and human experience. Using digital elements such as Adobe Photoshop and artificial intelligence tools, the exhibition combines large-scale prints of Orejarena & Stein's photographs with smaller prints of their "archive of real-life glitches" in an installation. New York merkezli multimedya sanatçı ikilisi Orejarena & Stein’ın çalışmalarında teknoloji, hafıza, Amerikan mitolojileri ve anlatıları her daim başrolde. Ve şu an ikilinin New York’taki Palo Gallery’de devam eden “American Glitch” isimli bir sergileri var. Bir dizi yeni ve yakın tarihli fotoğrafın sunulduğu “American Glitch”, gerçek ile kurgu arasındaki kaymayı inceliyor. Orejarena & Stein, her an ulaşılabilen sonsuz bilgi denizinin ortasında kalan toplumun neyin gerçek neyin sahte olduğunu sormak zorunda kalmasını inceliyor. Bize de bunu sorgulatıyor: “Dünya neye güvenebilir ve aksaklık nedir?” Orejarena & Stein'a göre ekran hakimiyeti, komplo teorileri, sahte haberler ve Metaverse’ün ortaya çıkışı; gerçekliğimizi ve ‘simülasyon'daki potansiyel varlığımızı sorgulamaya çağırıyor. Adobe Photoshop ve yapay zekâ araçları gibi dijital unsurların kullanıldığı sergide, Orejana & Stein'ın fotoğraflarının büyük ölçekli baskıları ile 'gerçek hayattaki aksaklık arşivi'nin daha küçük ölçekli baskıları bir enstalasyonla bir araya getiriliyor.

Bandido FASE is a lunar-inspired lighting collection handmade in Puebla, Mexico, by the studio founded by Alejandro Campos and Joel Rojas. May 2023 | Design & Interiors english below Bandido’nun yeni koleksiyonu FASE M eksikalı stüdyo Bandido’nun yeni aydınlatma koleksiyonu "FASE" (İspanyolca "Faz" anlamına geliyor) ışık ve gölgenin kesiştiği ay geometrisinin modern bir bakış açısıyla yorumluyor. Işığı emen ve yayan oniks, ayın eğriliğini hatırlatan malzemenin eğriliği ve uzaydaki her bir öğeyi birbirine bağlayan pirinç ve çelik arasındaki denge, koleksiyona ilham veren ay döngüsü fazlarını yansıtıyor. Koleksiyondaki tüm parçalar Meksika’nın Puebla şehrinde el yapımı olarak üretiliyor. Bandido nasıl ve ne zaman başladı? Bandido, Nisan 2016'da Alejandro Campos ve Joel Rojas tarafından kuruldu. FASE koleksiyonunun arkasındaki konsept nedir? Ay, gezegenimizin etrafında yörüngede dolaşarak varlığımız boyunca bize eşlik etti. Dünya'dan bu ay döngüsünü, güneş ışığı yansımasından hafif bir parıltı oluşturan farklı aşamalardan algılıyoruz. Her Ay fazı, sonsuz bir ışık döngüsünde karışan bir ikilik olan ışık ve gölge kontrastından oluşur. Ayın eğriliği, ışık parlamaları ile özetlenmiştir ve araya giren gölgelerin karanlığı bu koleksiyona ilham verdi. Bu koleksiyonda hangi renkler ve malzemeler kullanıldı ve neden? Bu koleksiyonda, ışığı emen ve damarları aracılığıyla yayan oniks kullandık. Bu malzeme, güneş ışığını aldığında kozmosa yayan ve yansıtan ay kabuğuna benzer. Onikste bulunan eğrilerin, damarların ve derinliklerin çeşitliliği, koleksiyona, farklı perspektiflerden gelen ışığın ikiliğiyle oynayan bir ay evreleri döngüsü getiriyor. Pirinç ve metal ise her bir elemanı uzayda uyumlu bir şekilde birbirine bağlar ve askıya alır. Bu ay döngüsünde bulduğumuz ikiliği hesaba katarak, bir malzeme ışığı emer ve yayar, diğeri ise onu yansıtır. Bandido's new collection FASE M exican studio Bandido's new lighting collection "FASE" (meaning "Phase" in Spanish) interprets the lunar geometry where light and shadow intersect from a modern perspective. The balance between onyx, which absorbs and emits light, the curvature of the material reminiscent of the curvature of the moon, and the brass and steel that connects each element in space, reflect the phases of the lunar cycle that inspired the collection. All pieces in the collection are handmade in Puebla, Mexico. How a nd when did Bandido start? Bandido was established in April 2016 by Alejandro Campos and Joel Rojas. Who is at the helm of Bandido? Alejandro Campos (cofounder); Joel Rojas (cofounder); Ana Martínez (associate partner). What is the concept behind the new FASE collection? The moon has accompanied us throughout our human existence, orbiting around our planet. From Earth we perceive this lunar cycle through different phases (“Fases” in Spanish), which generate a faint flash from sunlight reflection. Each Lunar PHASE is made up of light and shadow contrast, a duality that mixes in an endless light cycle. The curvature of the moon is outlined by light flashes and the darkness of the shadows that interposed inspired this collection. What colors and materials were used in this collection and why? Within this collection we used onyx that absorbs and spreads light through its veining. This material is similar to the lunar crust, which spreads and reflects sunlight throughout the cosmos when it receives it. The variation of curves, veins and depths present in the onyx brings to the collection a cycle of lunar phases that play with the duality of light from different perspectives. Brass and metal connect and suspend each element harmoniously in space. One material absorbs and emits light while the other reflects it, taking into account the duality that we find in this lunar cycle.

In Rosendal, Norway, Kvorning Design's Salmon Eye seafood center and Iris restaurant pair Eide Fjordbruk CEO Sondre Eide's vision with chef Anika Madsen. July 2023 | Travel english below Muhteşem Salmon Eye ve Iris yazı Alp Tekin fotoğraf Sebastian L Torjusen / Tobias Lamberg Torjusen S almon Eye, Norveç'in Hardangerfjord bölgesinde, Rosendal'ın hemen dışında yer alan bir deniz ürünleri bilgi merkezi deneyim merkezi. Eşsiz mimarisi, tasarımı ve iç mekanı Kvorning Design tarafından yaratılan Salmon Eye, sürdürülebilir deniz ürünleri ile gezegeni nasıl daha iyi besleyebileceğimiz konusunda dünyaya ilham verme ve bilgi verme vizyonuyla ortaya çıkmış bir mekan. Amaçlarını şöyle açıklıyorlar: “Salmon Eye, Norveç'teki su ürünleri yetiştiriciliği endüstrisinin karbon ayak izine odaklanan rehberli bir öğrenme deneyimi sunuyor”. Proje, Norveç Eide Fjordbruk'un CEO'su ve üçüncü nesil somon girişimcisi Sondre Eide tarafından tasarlanıp finanse edilmiş. Salmon Eye, eliptik tasarımı ve somon balığının parlak, gümüşü andıran derisini taklit eden dış yüzeyiyle dikkat çekiyor. Öyle ki Salmon Eye, Google Earth'ün uydu görüntülerinden bile görülebiliyor. Norveç’in ikonik bir deniz markası olmaya aday Salmon Eye’da yeni açılan bir esrıran da var: Iris. Restoran, yeni okyanus malzemeleri keşfetme tutkusu ve sürdürülebilirliğe olan bağlılığıyla tanınan Danimarkalı şef Anika Madsen tarafından yönetiliyor. Iris’in menüsü sürdürülebilirliğe ve küresel gıda sisteminin karşı karşıya olduğu zorluklara odaklanarak denizden gelen malzemelere odaklanacak. Gorgeous Salmon Eye and Iris words Alp Tekin photos Sebastian L Torjusen / Tobias Lamberg Torjusen S almon Eye is a seafood knowledge center experience center located just outside Rosendal in Norway's Hardangerfjord region. With its unique architecture, design and interior created by Kvorning Design, Salmon Eye is a venue that emerged with the vision of inspiring and informing the world about how we can better feed the planet with sustainable seafood. They explain their purpose: “Salmon Eye offers a guided learning experience focused on the footprint of the aquaculture industry in Norway”. The project was conceived and financed by Sondre Eide, CEO of Norwegian Eide Fjordbruk and a third generation salmon entrepreneur. Salmon Eye stands out with its elliptical design and exterior that mimics the shiny, silvery skin of a salmon. So much so that the Salmon Eye can even be seen from satellite images of Google Earth. Salmon Eye, which is a candidate to become an iconic seafood brand in Norway, also has a newly opened mystery: Iris. The restaurant is run by Danish chef Anika Madsen, known for her passion for discovering new ocean ingredients and her commitment to sustainability. Iris' menu will focus on ingredients from the sea, with a focus on sustainability and the challenges facing the global food system.

Creator Doruk Tirman discusses No22 Riders’ Inn, its kite school, and the growth of kitesurfing culture in Akyaka and Gökova, Turkey. May 2020 | People TR Below DORUK TİRMAN Words Onur Baştürk Photos Erdem Şirin & Tolga Yılmaz Some places breathe life into their surroundings, elevating and enriching them. No22 Riders’ Inn, located in Akyaka, Turkey’s premier kitesurfing town, is one of those special spots. We sat down with Doruk Tirman, the creator of Riders’ Inn, to talk about its journey. When did you first visit Akyaka? For me, Akyaka is really all about Gökova. My connection to Gökova and my admiration for this region began 25 years ago during family vacations. While my first experience of Gökova dates back to those trips, the real story started in 2006 when I came to Akyaka for kitesurfing. That’s when I discovered that this region’s story goes beyond just kitesurfing. From 2006 to 2011, most of my vacations were spent exploring this area, kiting, riding motorcycles, cycling, and chasing the wind across the sea, trees, and soil. During this time, my admiration for Gökova turned into love. And honestly, I don’t think it’s possible to fall in love with something or someone you’re not already in awe of! What’s the story behind No22 Riders’ Inn and the kite school? In 2012, that love gave birth to its fruit: No22 Riders’ Inn. Since then, we’ve been raising a lively, sun-kissed, people-loving “child” here in the heart of Gökova, Akyaka. The kite school, on the other hand, started with me joining an amazing team led by Yavuz Aksakal (Kite Academy), who first introduced me to the sport and encouraged me to teach it. These sun-kissed kids spend seven months a year growing up immersed in the wind, trees, soil, and sea. I truly love them, and I truly love Gökova! FROM A HANDFUL OF PEOPLE 15 YEARS AGO… What happened after Riders’ Inn opened? How did Akyaka suddenly become so popular? It all began around our square-shaped bar, laughing and chatting about sports, life, and the world with Turkey’s first and second generations of kitesurfers—about 50 or 60 people at the time. Over time, this small group grew into a massive community. Fifteen years ago, there were only a handful of people on the kite beach. Today, thanks to our passionate friends, supportive sponsors, the local municipality, the governor’s office, and the federation, Akyaka has become one of the world’s top kitesurfing spots. No22 Riders’ Inn has become a haven for people who share a love for the sport and know how to enjoy life. Of course, as our “kids” grew more popular, they began inspiring even people with no connection to kitesurfing. What’s the defining feature of Riders? Is it the laid-back vibe? Absolutely. As I mentioned earlier, we’ve always tried to nurture No22 Riders’ Inn as a “people-loving” place. We even choose our staff based on this character. I USED TO BE A WHITE-COLLAR WORKER! Did you ever dream of having a job like this? It’s funny, but although my current lifestyle is quite different, I used to be a white-collar worker! I can’t say I ever really imagined my life like this. There were a few things I knew for sure. Let’s just say I followed those traces. Being in nature, staying active, meeting new people, and learning something from each one of them—these are the things I enjoy most. The story of making Akyaka the place where I spend 7-8 months of the year unfolded that way. First, I got to know it, then I realized I had found my playground. It didn’t take long to realize that, but I wasn’t in a hurry to take action. What does kitesurfing mean to you? Do you get to kite every day when you're in Akyaka? Kitesurfing is, of course, a sport, but it’s also a lifestyle. That’s how I want it to be seen... Akyaka is one of the major reasons for my story. Unfortunately, for the past two years, I haven’t had much time for it. But I have plans to return to my old routine this season! THE UNPLEASANT PART IS CONSUMPTION In kitesurfing, who do you envy the most? The ones who take off over the water and do flips—does that have a name? Is it easy or hard to get to that level? You might not be doing flips right away, but in no time at all, you could find yourself gliding a few meters above the water. Let’s try to nail it together this season! Contrary to popular belief, kitesurfing has a short learning curve. It’s a sport where you go through certain stages during training, but these stages are much quicker to pass than in many other disciplines... That move does have a name, it’s one of the ‘inverted’ tricks. Are you bothered by Akyaka’s popularity? The idea of how to be popular without consuming—that’s one of the most challenging questions for me in every aspect of life... I don’t think Akyaka (Gökova) is just a seasonal hotspot. It holds many enduring truths within it: its trees, rocks, soil, and most importantly, the wind... In that sense, I’m not bothered by Akyaka’s popularity, but what bothers me is its consumption. The degradation and exploitation of natural beauties that can never be restored across generations... Bazı mekanlar bulundukları yere ruh verir, orayı daha da büyütüp geliştirir. Türkiye’nin en önemli kitesurf kasabası olan Akyaka’daki No22 Riders'Inn öyle mekanlardan biri… Mekanın yaratıcısı Doruk Tirman’la Riders’ın bugünlere gelişini konuştuk. Akyaka'ya ilk kez ne zaman geldin? Akyaka aslında benim için Gökova. Gökova ile tanışıklığım, bu coğrafyaya hayranlığım ise 25 yıl önce ailemle çıktığım tatillerde başladı. İlk Gökova tecrübem bu olsa da, esas hikayem 2006’da kitesurf yapmak için Akyaka'ya gelişimle başlıyor. Ve o zaman bu coğrafyadaki hikâyenin sadece kitesurf olmadığını keşfettim. 2006-2011 yılları arasındaki tatillerimin çoğunluğu bu bölgeyi keşfederek, kite yaparak, motora binerek, bisiklet sürerek, denizin, ağacın, toprağın rüzgârın izini sürerek geçti. Bu süreçte de Gökova’ya olan hayranlığım aşka dönüştü. Zaten hayran olmadığın bir şeye ya da birisine aşık olmanın çok mümkün olmadığını düşünüyorum! Peki No22 Riders’Inn ve kite okulunun hikâyesi nedir? 2012’de doğdu işte o aşkın meyvesi: No22 Riders'Inn... Tatlı, hareketli, yanık tenli, insan canlısı bir çocuk büyütmeye başladık o günden beri Gökova'nın başkenti Akyaka'da. Kite okulu ise aslında bu sporu bana aşılayan, öğreten ve öğretmemi sağlayan başta Yavuz Aksakal (Kite Akademi) ve harika bir ekibin içerisine düşmemle başladı... Bu yanık tenli çocuklar yılın yedi ayı rüzgarla, ağaçla, toprak ve denizle iç içe büyüyor. Onları ve Gökova’yı gerçekten çok seviyorum! 15 YIL ÖNCE BİR AVUÇ İNSANKEN… Riders'ı açtıktan sonra olaylar nasıl gelişti? Akyaka bir anda nasıl popüler oldu böyle? En başta, kare barımızın etrafında Türkiye’nin ilk ve ikinci jenerasyon kite sörfçüleriyle (ki 50-60 kişidir sanırım) gülüşerek, spordan, hayattan, dünyadan laflayarak başladı hikâye. Bu süreçte kocaman bir komüniteye dönüşüldü… Kite sahilinde 15 yıl önce bir avuç insanken şimdi bu spora gönül veren arkadaşlarımız, bize destek olan sponsorlar, belediye, valilik, federasyon sayesinde Akyaka dünyanın en önemli kite spotlarından biri haline geldi. No22 Riders'Inn ise bu spotta aynı sporu seven, eğlenmeyi bilen insanların bahçesi, atmosferi oldu... Tabii bizim çocuklar popülerleştikçe aslında kitesurf ile ilgisi olmayan insanlara da ilham oldular. Riders'ın en büyük özelliği nedir? Rahatlık mı? Evet doğru tespit! Az önce söylediğim gibi No22 Riders Inn'i olabildiğince ‘insan canlısı' büyütmeye çalışıyoruz. Emin ol çalışanlarımızı bile bu karakterde insanlardan seçiyoruz. BİR ZAMANLAR BEYAZ YAKALIYDIM! Hayalinde böyle bir iş var mıydı peki? Komik ama, her ne kadar şu anki yaşam tarzımın dışında olsa da bir zamanlar beyaz yakalıydım! Bugünleri çok hayal ettiğimi söyleyemem. Bildiğim birkaç şey vardı. O izleri takip ettim diyelim. Doğada olmak, spor yapabilmek, daha çok insanla tanışmak ve hepsinden bir şey öğrenmek en zevk aldığım şeyler. Akyaka'yı senenin 7-8 ayını geçirdiğim yer haline getirme hikâyesi de böyle gelişti. Yani önce tanıdım, sonra da oyun bahçemi bulduğumu anladım. Bunu anlamak uzun sürmedi, ama harekete geçmek için acele etmedim. Kite senin için ne ifade ediyor? Her gün kite yapabiliyor musun Akyaka'dayken? Kite bir spor disiplini olmasının yanında bir hayat tarzı. Böyle algılanmasını arzuluyorum... Akyaka hikâyemin majör 2-3 sebebinden biri benim için. RAHATSIZ EDEN KISMI TÜKETİLMESİ Kite'da benim en hasetle baktığım suyun üzerinde havalanıp bir de takla atanlar. Onun bir adı var mıydı? O seviyeye gelmek kolay mı zor mu? Hemen takla attıramasak da çok kısa sürede kendini suyun birkaç metre üzerinde süzülürken bulabilirsin. Hadi bunu bu sezon becerelim beraber! Kitesurf genel kanının aksine öğrenme süresi kısa, sadece eğitim süresince alışılması ve geçilmesi gereken bazı eşikleri olan bir spor. Bu eşikleri atlamak ve keyif alacağın noktaya gelmekse pek çok diğer disiplinden çok daha kısa... O hareketin ise bir ismi var, 'inverted' tricklerden biri o. Akyaka'nın popüler oluşundan rahatsız mısın? Başka yerde bir şey yapma gibi bir düşüncen var mı? En zor soru! Hayatın her alanında tüketmeden nasıl popüler olunur sorusu beni en zorlayan sorulardan biri... Akyaka (Gökova) dönemsel olarak popüler olmaktan çok uzak bence... Çok kalıcı gerçekleri barındırıyor içinde; ağacı, taşı, toprağı, en önemlisi rüzgârı... Bu anlamda Akyaka’nın popüler olmasından rahatsız değilim, beni rahatsız eden kısmı tüketilmesi. Geri dönüşü nesillerce mümkün olmayan doğal güzelliklerin hırpalanması, talan edilmesi...