March 27, 2026 | DESIGN & INTERIORS a BUNGALOW REWORKED words YUZU Editorial photos Graham Dunn, Gabriel Yuri Set on a quiet stair street in Silver Lake, Los Angeles, this 1940s bungalow has been carefully recalibrated rather than transformed. Over the course of a year, designer Gabriel Yuri approached the renovation with restraint—updating the home while preserving the character that defines it. At just under 100 square metres, the single-level, two-bedroom house is modest in scale. The challenge was to modernise without losing its essence. Yuri’s approach was to work with the existing plan, light and proportions, rather than impose a new identity. His studio, New Operations Workshop—founded in 2017—reflects a similar mindset, blending architecture, interiors and visual culture into a composed, cross-disciplinary practice. SILVER LAKE, LAYERED The house sits near the Corralitas Red Car Trail—once part of LA’s trolley network—and within walking distance of the Silver Lake Reservoir. It’s a neighbourhood long associated with creative life and modernist architecture, home to works such as Neutra’s VDL House and Lautner’s Silvertop. Yuri’s presence here is also personal. Splitting his time between New York and California, he acquired the house as a West Coast base while working on a nearby Neutra property in Hollywood. BUILT AROUND A SOFA The interior takes shape around a single piece: a vintage Marenco sofa, reupholstered in burnt orange velvet. From there, a quiet dialogue unfolds—drawing on 1970s Italian design, but grounded in a more relaxed Southern Californian sensibility. White walls and pale oak floors set a neutral base. Pieces such as a Poul Kjærholm PK22 chair and lighting by Eileen Gray and Charlotte Perriand introduce a modernist layer, while works by Luam Melake, Wolfgang Tillmans and Hiroshi Sugimoto add depth without excess. The result feels less like a period reference and more like a mood—somewhere between Italian precision and California ease. A LIGHT TOUCH Architectural intervention is kept to a minimum. The original footprint remains largely intact, with existing elements—such as the bathroom’s glass blocks—carefully preserved. Material choices follow the same logic: white surfaces, chrome details, black accents and controlled moments of colour. The kitchen stays close to its origins with all-white cabinetry, resisting current trends. What emerges is a space that holds different influences in balance. Calm, but not empty. Relaxed, but precise.

Şubat 2021 | Art | Türkiye Olağanüstü denklikler, ince benzerlikler Yazı | Alp Tekin F arklı jenerasyonlardan iki sanatçı. 1962’li Alp İşmen ve 1992’li Yüksel Dal. İkisi bu haftadan itibaren aynı sergide buluşuyor. Mixer’deki “Olağanüstü denklikler, ince benzerlikler” sergisinde. Sergi adını Umberto Eco’nun Foucault Sarkacı romanından almış. Her şeyden önce, serginin sinema filmi ismi gibi duran uzun adına vurulduğumu itiraf etmem gerek. Bu uzun sergi isminin anlamı ise şu: İlk başta görünenin değil, daha derine inildikçe fark edilenin izini sürmek ve tabii iki farklı sanatçının işlerindeki birbirine eş ince detayları keşfetmeye çalışmak… Denklik ise şuradan kaynaklanıyor: İki sanatçı da pratiğini kalem ve kâğıtla yapmayı yeğliyor. Mürekkep her ikisi için de vazgeçilmez bir deneyim alanı. Alp İşmen’in çalışmalarına hayran olup işlerini yakından takip edenler için aslında bu sergi şunu da sağlıyor: Bonus olarak yeni bir sanatçı ve dünyasını keşfetme şansı. Bu nedenle yeni bir sanatçıyla yan yana aynı sergide yer alması İşmen’in mütevazı tavrı diyebiliriz. KAFATASI O KADAR GÜZEL Kİ… Yeni sergideki işlerinde de insan ve hayvan iskeletlerine sıkça rastladığımız Alp İşmen, bu konuyla ilgili bir röportajında şöyle diyor: “Şu işleyen mükemmel organizmayı ayakta tutan kemikler ve ona hareket katan beynin korunduğu kafatası o kadar güzel ki… Sanat tarihi boyunca da bir sürü anlam yüklenmiş. Çünkü gizemli ve ürkütücü”. O zaman, iki sanatçının dünyasından çıkma gizemli desenlere sahip bu serginin son kullanma tarihini de verelim: 3 nisan.

April 2024 | Design & Interiors english below A PARISIAN-STYLE APARTMENT in MOSCOW words Alp Tekin photos Sergey Krasyuk H ayır, bu ev Paris’te değil, Moskova’da. İç mimar Ksenia Mezentseva’nın Paris'in zamansız zarafetinden ilham alarak tasarladığı bu dairede sade bir renk paleti kullanılmış ve farklı malzeme ve dokulara yoğun bir şekilde vurgu yapılmış. Tasarıma dair diğer detayları iç mimar Mezentseva’dan dinleyelim: - “Sade klasik mimarisi ve çağdaş mobilyalarıyla Paris tarzı bir daire yaratmak istedik. Bu proje üzerinde çalışmaya kasım ayında başladık. Birkaç ay sonra pencerenin dışında çok fazla kar ve çıplak ağaç gövdeleri görmeye başladık ve sanırım bu renk paletini etkiledi. Nihai renk tonu ve güneş ışınlarını andıran avizelerle evin ambiyansı beyaz bir kış ormanını andırıyor”. - “Ev sahipleri televizyon izlemiyor. Bu nedenle en önemli şeylerden biri de televizyonun dairede olmamasıydı. Oturma odasını yükselten görkemli şömine, merkez sahneyi alarak rahat ve davetkar bir inzivanın kalbi haline geldi”. AYRINTILAR - Antre: Konsol masası GARDA Decor'dan. Bank, 101 Copenhagen imzalı. Aksesuarlar Moon Stories'den. - Mutfak/oturma odası: Yenek masası özel yapım. Çekmeceli dolap Osaka. Sandalyeler Gubi. Kanepe ve puf B&B Italia. Kahve sehpası Vondom. - Yatak odası: Halı, Carpet Empire. Aksesuarlar, Moon Stories. Tablo, Smart Gallery. Yastıklar ve yatak örtüsü Enere. Sarkıt lambalar, Bright Buro. N o, this chic and elegant apartment is not in Paris, but in Moscow. Inspired by the timeless elegance of Paris, interior designer Ksenia Mezentseva designed this apartment with a simple color palette and a strong emphasis on different materials and textures. Let's hear more details about the design from interior designer Mezentseva: - “We wanted to create a Parisian-style apartment with simple classic architecture and contemporary furniture. We started working on this project in November – a time when a few months later, you see a lot of snow and bare tree trunks outside your window. I think it affected the palette – the final tone resembles a white wintery forest with rays of sun above your head (the chandeliers)”. - “The homeowners do not watch TV, so one of their requirements was that it should not be in the apartment. Elevating the living room, the majestic fireplace takes center stage, becoming the heart of their cozy and inviting retreat”. DETAILS - Entryway: Console table by GARDA Decor. Bench is by 101 Copenhagen. Accessories by Moon Stories. - Kitchen/ Living room: Dining table is custom made. Chest of drawers by Osaka. Chairs by Gubi. Sofa and pouf by B&B Italia. Coffee table Vondom. - Bedroom: Carpet by Carpet Empire. Accessories by Moon Stories. Painting from Smart Gallery. Pillows and bedspread, Enere. Pendant lamps, Bright Buro.

February 2024 | Art & Culture TR BELOW AMERICAN GLITCH What can the world trust? words Alp Tekin Technology, memory, American mythologies and narratives are always at the center of the work of New York-based multimedia artist duo Orejarena & Stein. And they currently have an ongoing exhibition titled "American Glitch" at Palo Gallery in New York. Presenting a series of new and recent photographs, "American Glitch" explores the slippage between fact and fiction. Orejarena & Stein examine how society is forced to question what is real and what is fake in the midst of an endless sea of information available at all times. It makes us question that too: What can the world trust, and what is a ‘glitch’? According to Orejarena & Stein, screen domination, conspiracy theories, fake news, and the emergence of the metaverse call us to question our reality and our potential existence in "simulation". Orejarena & Stein transform tools that others would consider artistic mistakes into intentional elements to provoke reflection on the intersection of technology, perception, and human experience. Using digital elements such as Adobe Photoshop and artificial intelligence tools, the exhibition combines large-scale prints of Orejarena & Stein's photographs with smaller prints of their "archive of real-life glitches" in an installation. New York merkezli multimedya sanatçı ikilisi Orejarena & Stein’ın çalışmalarında teknoloji, hafıza, Amerikan mitolojileri ve anlatıları her daim başrolde. Ve şu an ikilinin New York’taki Palo Gallery’de devam eden “American Glitch” isimli bir sergileri var. Bir dizi yeni ve yakın tarihli fotoğrafın sunulduğu “American Glitch”, gerçek ile kurgu arasındaki kaymayı inceliyor. Orejarena & Stein, her an ulaşılabilen sonsuz bilgi denizinin ortasında kalan toplumun neyin gerçek neyin sahte olduğunu sormak zorunda kalmasını inceliyor. Bize de bunu sorgulatıyor: “Dünya neye güvenebilir ve aksaklık nedir?” Orejarena & Stein'a göre ekran hakimiyeti, komplo teorileri, sahte haberler ve Metaverse’ün ortaya çıkışı; gerçekliğimizi ve ‘simülasyon'daki potansiyel varlığımızı sorgulamaya çağırıyor. Adobe Photoshop ve yapay zekâ araçları gibi dijital unsurların kullanıldığı sergide, Orejana & Stein'ın fotoğraflarının büyük ölçekli baskıları ile 'gerçek hayattaki aksaklık arşivi'nin daha küçük ölçekli baskıları bir enstalasyonla bir araya getiriliyor.

Mart 2021 | Art | Türkiye REFİK ANADOL Şimdi teleskop rüyalarının peşinde Yazı | Onur Baştürk Fotoğraflar | Emir Sarısaç R efik Anadol’un İstanbul’da bugüne kadar açtığı en kapsamlı sergi “Makine Hatıraları: Uzay”. Aslında kapsam kelimesi bile şu an yazarken bana yetersiz geldi. Çünkü Refik Anadol bu kez gözünü uzaydaki verilere dikmiş durumda. Sergide üç önemli teleskobun; Dünya’nın “selfie”sini çeken ISS’in, galaksiyi fotoğraflayan Hubble’ın ve 11 yıldır Mars’tan görüntü yollayan MRO’nun toplam iki milyona yakın verisinden elde edilmiş algoritmik bir rüya evreniyle baş başa bırakıyor bizi sanatçı. Yani kapsam hayli sonsuz ve terabaytlarla ölçüp biçilecek gibi değil. Derya deniz. Ünlü astrofizikçi Carl Sagan, 1980'lerde geniş kitlelere ulaşmış Cosmos adlı programının bir bölümünde şöyle demiş: “Hayal gücü bizi genellikle hiç var olmamış dünyalara taşır. Ama o olmadan hiçbir yere gidemeyiz”. Anadol’un yeni sergisi de bunun gibi: Hayal gücümüzü alıp öyle yerlere götürüyor ki, Dolapdere’deki Pilevneli Galeri’den çıktıktan sonra ayaklarımızı yere basmamız cidden çok zor. Sergide işlenen iki tema var. Her ikisi de Refik Anadol’un en başından beri tutkuyla izinden gittiği ve çözmek istediği şeyler: Hatıralar ve rüyalar. Özellikle ikinci bölüm olan “Rüyalar”da üç boyutlu veri heykelleriyle mekanla bütünleşmiş 15 dakikalık bir yapay zeka sineması enstalasyonu var. Bu yapay zeka sineması entalasyonu başlı başına iddialı bir önerme… İşin içine girince bırakmak isteyemeyeceğiniz kadar şahane detayı Refik Anadol’un ağzından dinleyin… Görüşmemizin daha kapsamlı ve daha felsefi kısmı ise nisanda yayınlanacak VOL3’te. DAHA HUZURLU BİR VERİ BİLMİYORUM Önceki işlerinizde insanlar ve doğanın bıraktığı verilerden yola çıkıyordunuz. Bu sergide teleskopların görüntüleri, yani hatıraları var. Uzaydan insanlığa ve dünyaya bir bakış sanki… Yanılıyor muyum? Çok doğru, önceki sergide insanların hatıralarına odaklanıyordum. Şimdi insanlığın, hatta evrenin hatıralarına odaklandım. Dolayısıyla küme büyüdü! Teleskop verilerinin herkese açık olduğunu bilmiyordum. Biz de erişebilir miyiz? Evet, sergideki veriler herkese açık. Tabii ki indirmesi zor! Belirli linklere girip belli kodlar yazmak gerekiyor. Mesela Mars’ın görüntü verileri Arizona Üniversitesi kontrolünde. Ama ulaşmak zor değil. Ben Mars’ın verilerine 2018’de ulaşmıştım. Eğer yapacağınız konu ve fikir yeterince yenilikçiyse kimse size ‘Bu veriye ulaşamazsın’ demiyor. Çünkü zaten verinin amacı insanlığa yardım etmek. Temel anlamda en objektif veriler bunlar. Ego yok, kişisel veri yok, mahremiyet problemi kaygısı yok. Doğruyu söylemek gerekirse, daha huzurlu bir veri bilmiyorum! AY’A İNMİŞLER, KESİN BİLGİ! Bu serginin ilham kaynağı NASA’nın yeni binası için yaptığınız veri heykeli aslında. NASA’yla yaptığınız işbirliğinden neler öğrendiniz? Her şey, altı kişilik NASA ekibinin 2018’de stüdyomuza yaptığı ziyaretle başladı. Yaptığım işlere çok iyi çalışmışlardı. Bilinçli ve hassastılar. Net bir şekilde istedikleri şeyi anlattılar. Şunu da belirteyim: NASA’yla çalışmak gerçekten zor. Federal bir kontrat yapıyorsun. Elini kolunu sallayarak yapabileceğin bir iş değil. Parmak izin alınıyor, FBI hep arkanda. Film gibi yani. Bütün testleri geçince de her şeyi önünüze seriyorlar. Hâlâ kontratımız bitmiş değil, devam ediyor. NASA için yaptığınız veri heykeli bitti ama değil mi? Tabii tabii. Aslında Mars’a iniş yapan Perseverance aracıyla beraber yeni binaları da kabaca açıldı. Sadece pandemi dolayısıyla büyük açılış yapmadılar. Yaptığımız işin bir kısmı da Perserverance inişindeki canlı yayında gösterildi. Ama ben paylaşamıyorum hâlâ. Tüm verileri gerçekten size açtılar mı? Uzaylılarla ilgili olanları filan… (Gülüyor) Ay’a inmişler! Benim gördüğüm veriler pek stüdyoya benzemiyordu! İnilmediğine dair komplolar Rusya ya da Çin’in spekülasyonu olabilir. Pilevneli Galeri'yi nasıl dönüştürdünüz sergi için? Şunu söyleyebilirim: İstanbul’daki sergi hepsinin en üst noktaya ulaştığı sergi oldu. Daha önce “Arşiv Rüyası”nı yapmıştık, ama o sergi küçük ölçekliydi. Verisi başkaydı. Bir bakıma 2018’den bu yana bir hayalin evrimleşmesi ve yükselişini yaşıyorum. Ayrıca Türkiye’de ilk kez izleyiciyi çevreleyen yapay zeka enstalasyonu bu ölçekte yapılacak. İşin içinde bir yapay zeka sineması var. Buna sinema demek zorundayım. Çünkü sadece bir enstalasyon diyemeyiz. 21. YÜZYILIN EN İYİ GÖSTERİM BİÇİMİ Projelerin yapılış sürecini her zaman şeffaf bir şekilde paylaşıyorsunuz. Bu serginin yapım süreci nasıl işledi? Veri kaynaklarını söyledim, hepsi açık kaynak. Gizli, kişiye ait veriden bahsetmiyoruz. İkinci süreç yapay zeka araştırması. Son dört yılda kendimi ve ekibimi çok ciddi bir yapay zeka araştırmasına tabi tuttum. Stüdyoda çok hızlı bir donanım gücümüz var. Bu sergideki gösterme biçimi bu donanımın son noktası. Pigmentleşen bir algoritma olduğu için en iyi teknolojiyi kullanmak gerekiyordu. Dolayısıyla hayal gücümüzün sınırlarını zorladık. Gösterim biçimi açısından bizi neler bekliyor? Birinci katta, serginin hafızasına dönüşen verileri ham şekilde gidip görebilecek izleyici. Oturup uzun uzun izlerseniz o makinenin hatıralarını görmüş olacaksınız. İkinci katta, izleyiciyi 18 parlak projeksiyonla çevreleyen bir sinema deneyimi olacak. Son olarak da bu rüyaların pigmentleşmiş yapay zeka veri resimleri ve heykelleri izlenebilecek. 21. yüzyılın belki de en iyi gösterim biçimlerini kullandık diyebilirim. Kapsamlı hali nisanda VOL III'te!

October 2023 | Design & Interiors english below The concept of Le Flaneur and marries wabi-sabi words Alp Tekin photos Nick Smith B ergman Design House kurucusu ve kreatif direktörü Marie Soliman, tasarladığı bu Londra evi için şöyle diyor: “Bu ev gerçekten Le Flaneur konseptini benimsiyor ve benim gerçek tutkum ve inancım olan wabi-sabi ile birleşiyor: Kusurlu, geçici ve tamamlanmamış şeylerle alışılmamış, mütevazı olanın güzelliği”. Soliman, “Özgün bir tasarım hikâyesi yaratan iyi antika parçaların peşinde koşmanın arkasında o kadar çok tarih, eğlence ve güzellik var ki! Renkleri seviyorum, risk almayı seven biriyim, her zaman meraklıyım ve hikâye anlatmayı seviyorum” diyor. Evde dikkati çeken unsurlardan biri de Joseph Klibanksy’nin, Auguste Rodin'in ünlü “Le Penseur” heykeline saygı duruşu niteliğinde yaptığı “The Thinker” adlı “düşünen astronot” eseri. Sanatçı bu heykeliyle 21. yüzyıl insanlarının 1880’deki insanlara göre nasıl değiştiğini göstermek istemiş. Evin Londra Regent's Park’a bakan güzel manzaralarına alçı pervazlar, balıksırtı zeminler, mermer şömineler ve Zhuang Hong Yi'nin büyülü aydınlatma enstalasyonu eşlik ediyor. Soliman, “Bu daire, Kensington Bahçeleri'nin etkileyici manzarasına sahip koruma altındaki bir binada yer alıyor. Bu nedenle binanın dokusuna dokunmadan açıklık hissi yaratmanın yollarını arayıp bulduk” diyor. Bu nedenle evde dikkatlice yerleştirilmiş ayna paneller ve lüks şivron döşeme, antikalar, koleksiyonluk 20. yüzyıl mobilyaları ve sanat eserleri için mükemmel bir sade arka plan sağlanmış. B ergman Design House founder and creative director Marie Soliman says the following about this London house she designed: “This home truly embraces the concept of Le Flaneur and marries wabi-sabi, which is my true passion and belief: the beauty of things imperfect, impermanent, and incomplete; the beauty of things unconventional and humble”. “There is so much history, fun and beauty behind hunting the good antique pieces that create a very original design story! I love color, I am a risk taker, and curious all the time, and I love telling stories” says Soliman. One of the striking elements in the house is Joseph Klibanksy's "thinking astronaut" work called "The Thinker", which is a homage to Auguste Rodin's famous sculpture "Le Penseur". With this sculpture, the artist wanted to show how the people of the 21st century have changed compared to the people of 1880. The home's beautiful views overlooking London's Regent's Park are accompanied by plaster mouldings, herringbone floors, marble fireplaces and a magical lighting installation by Zhuang Hong Yi. “This apartment is located in a listed building with impressive views over Kensington Gardens,” Soliman said. “For this reason, we looked for ways to create a feeling of openness without touching the fabric of the building”. “It is a listed building with impressive views over Kensington Gardens, so we devised ways to create a feeling of openness without touching the fabric of the building,” says Marie Soliman. Carefully placed mirror paneling and luxurious chevron flooring provide the perfect pared-back backdrop for antiques, collectable 20th century furniture and artworks. As Bergman Design House is also known for being product designers in London, bespoke furniture and color schemes subtly echo the existing shapes and tones in the owners’ collection. The design plays to the strengths of the architecture and treasured objects.

November 5, 2025 | DESIGN & INTERIORS a LONDON ICON REBORN with SHAYNE BRADY words Onur Basturk photos Mark Scott (Portraits + Gallery at The Savoy + The Park) Few London landmarks embody tradition and theatre quite like Simpson’s in the Strand. Once celebrated for its silver carving trolleys and wood-panelled dining rooms, the Grade II–listed restaurant closed its doors in 2020 — a quiet close to more than two centuries of hospitality. Now, under the vision of Jeremy King — the legendary restaurateur behind The Ivy, Le Caprice, and The Wolseley — this London icon is preparing for a grand return. At the centre of the revival stands Shayne Brady, founder of Studio Shayne Brady and one of London’s leading hospitality designers. Renowned for crafting interiors that balance heritage with warmth, Brady has shaped some of the city’s most beloved destinations, from The Savoy’s Gallery and The Aubrey at Mandarin Oriental to Bob Bob Ricard City. The restoration of Simpson’s represents not only one of his most ambitious undertakings yet, but also a deeply personal project — an opportunity to reimagine a British institution while preserving its soul. Set to reopen in January 2026, the renewed Simpson’s will include two restaurants, two distinctive bars, and a small ballroom, each space conceived to evoke continuity rather than nostalgia. (Images of the project are not yet available for publication.) A SHARED VISION WITH JEREMY KING Simpson’s in the Strand is one of London’s most storied dining institutions. What was your first reaction when you were approached to lead its restoration — and what excited you most about reimagining such a historic icon? When Jeremy King asked if I’d like to work on bringing Simpson’s in the Strand back to life, my answer was an immediate, resounding yes. Collaborating with Jeremy is always a joy — we’ve worked together for over a decade, and each opportunity feels like an exciting new chapter in his incredible legacy. It’s a rare privilege to help shape a London icon for a new generation while honouring the memories of those who already love it. The project sits at a fascinating intersection between preservation and reinvention. How did you balance respecting Simpson’s heritage with introducing a new sense of energy and relevance for today’s audience? It’s definitely a balance — Simpson’s is a Grade II–listed building, so you must respect its heritage while gently bringing it into the present. However, I don’t think we’re reinventing it at all. In today’s world, I hope there’s a shift back toward legacy brands with strong foundations, heritage, and history. Designs that follow trends tend to disappear quickly. With Simpson’s in the Strand, we’re staying true to its heritage and originality. I believe that by restoring its original grandeur, it will attract a discerning new audience who want to be part of its next chapter. Working with Jeremy King — who has shaped some of London’s most beloved restaurants — must bring its own dynamic. How would you describe your creative dialogue with him throughout the process? Jeremy and I met in 2010 and have worked together in many capacities ever since. We share a mutual respect; the relationship is part client, part mentor, part friend. After so many years, we have a shorthand — I almost know before saying an idea whether I’m pushing it too far or if it aligns with how he envisions the space. Likewise, he has such a thoughtful approach to design that he pushes me further, and together we create truly special spaces. Everything is discussed; no detail is too small. DESIGN WITHIN CONSTRAINTS The building’s Grade II–listed status naturally comes with design challenges and constraints. Can you share a moment or design detail that captures how you navigated those limitations creatively? We couldn’t — and didn’t want to — move any walls, so we relied on colour, texture, and materiality to define and update the spaces while enhancing what was already there. It’s a challenge, but one we’re used to. Studio Shayne Brady recently revamped Gallery at The Savoy, so we’re very familiar with working creatively within listed buildings. Your work often carries what you describe as “a hug from your favourite loved one” — an emotional resonance that goes beyond aesthetics. How does that sentiment translate into a project as grand and layered as Simpson’s? To call Simpson’s an iconic London space is an understatement. People have a real love for it — the kind of love you can’t fake — and the tradition embedded in that building is hard to put into words. There are people who’ve been coming here for decades, even generations, and they’re so excited to see it reopen. A close friend told me how their grandparents used to bring them here for special occasions — that’s the kind of history we’re talking about. We feel a huge responsibility not just to bring it back to life, but to do it justice. It’s about honouring those who’ve always cherished it while ensuring the next generations can fall in love with it too and keep those traditions alive. HOSPITALITY, AT ITS BEST, IS PURE ESCAPISM Many of your projects — from The Savoy to The Aubrey at Mandarin Oriental — reveal a sense of timeless atmosphere. What draws you to hospitality as a medium for storytelling through design? Hospitality, at its best, is pure escapism — just like storytelling. Books, theatre, film — they all transport you somewhere else, and I’ve always been drawn to that idea. I love weaving classic references with contemporary touches, layering lighting, art, and craft to create spaces that feel both transportive and deeply comfortable. How do influences like classical architecture and Eileen Gray shape your work today, and how does craftsmanship keep that dialogue alive? Those influences share a common thread: everything was designed with purpose and intention. We try to work the same way. A room can be beautiful, but if it doesn’t function — if it doesn’t make people feel good — then it’s missing its reason for being. Craftsmanship is vital to that. Skilled makers can translate ideas into pieces that last and feel special. Without that level of craft, design risks becoming disposable. Finally, as you look ahead to Simpson’s reopening in 2026, what do you hope guests will feel when they step inside? I hope they feel embraced — as though they’ve stepped into a space that offers a break from the outside world. More than anything, I hope it brings them joy and becomes a place where they’ll create lasting memories.

May 2024 | Art & Culture english below Oyuncağı sanata dönüştüren TOYKONTAKT words Alp Tekin -Content Partnership- T rendyol’un genç ve yaratıcı sanatçıları desteklemek amacıyla kurduğu dijital sanat platformu Trendyol Sanat’ta bu kez tasarım oyuncaklar seçkisi var. Oyuncak sanatına ilgi duyanlar için Mamut Art Project oluşumu Mamut Limited tarafından derlenen “Toykontakt” başlıklı seçkide Burak Şentürk, Burak Beceren, Bülent Gültek, Can Dağlı, Cihan Gelerli, Cins, Defo, Fatih Öztürk, HAM, Kilink Custom Toys, MRE, Murat Kalkavan, Selin Arısoy (LaserPigeon Toys), Selin Çınar, Tuba Girgiç, Vamk ve Yiğit Yerlikaya’nın karakter tasarımları ve popüler kültür ürünlerine mizahi yaklaşımlar içeren tasarım oyuncakları yer alıyor. Geçtiğimiz hafta bomontiada’da düzenlenen ve Trendyol Sanat’ın da eş sponsor olduğu Mamut Art Project 11. Edisyonunda da sergilenen “Toykontakt” seçkisine ve limitli edisyon illüstrasyonlara Trendyol üzerinden ulaşıp satın almak mümkün. ERİŞİM İÇİN Bu linke tıklayarak ya da Trendyol web sitesinden ve mobil uygulamada “Hizmetlerim” bölümünde yer alan Pozitif Etki logosuna tıklayarak Trendyol Sanat platformundan Toykontakt seçkisine ulaşabilirsiniz. YARATICILIĞI GENİŞ KİTLELERE ULAŞTIRMAK MİSYONUMUZUN PARÇASI Trendyol Grubu Kurumsal İletişim Direktörü İrem Poyraz, Toyart.ist ve Mamut Limited ile kurdukları iş birliğine dair şunları söylüyor: “Yaratıcılığı daha geniş kitlelere ulaştırmak misyonumuzun bir parçası. Koleksiyonerler ve oyuncak meraklılarının bu ilgi çekici tasarımlara online alışveriş rahatlığıyla erişmekten mutluluk duyacağına inanıyoruz”. Mamut Art Project Kurucu Direktörü Seren Kohen Ojalvo ise, “Trendyol ile özel bir projede bir araya gelmeyi hep istiyorduk” diyor: “Bu kadar yeteneğin alışılagelmişin dışında üretimlerle bir araya geldiği bir sergiyi böyle bir platforma taşımak bizim için çok heyecan verici”. TOYKONTAKT turns toys into art -content partnership- T rendyol Sanat, the digital art platform founded by Trendyol to support young and creative artists, this time presents a selection of designer toys. For those interested in toy art, the selection titled "ToyKontakt", which was compiled by Mamut Art Project formation Mamut Limited, includes character designs by Burak Şentürk, Burak Beceren, Bülent Gültek, Can Dağlı, Cihan Gelerli, Cins, Defo, Fatih Öztürk, HAM, Kilink Custom Toys, MRE, Murat Kalkavan, Selin Arısoy (LaserPigeon Toys), Selin Çınar, Tuba Girgiç, Vamk and Yiğit Yerlikaya and design toys with humorous approaches to popular culture products. The "Toykontakt" selection and limited-edition illustrations, which were also exhibited at the 11th edition of the Mamut Art Project, held last week at bomontiada and co-sponsored by Trendyol Art, can be accessed and purchased through Trendyol. FOR ACCESS You can access the Toykontakt selection from the Trendyol Sanat platform by clicking on this link or by clicking on the ‘Pozitif Etki’ logo in the "My Services" section of the Trendyol website and mobile app. BRINGING CREATIVITY TO A WIDER AUDIENCE IS PART OF OUR MISSION. İrem Poyraz, Corporate Communications Director of Trendyol Group, said of the collaboration with Toyart.ist and Mamut Limited: "Bringing creativity to a wider audience is part of our mission. We believe that collectors and toy enthusiasts will be happy to have access to these interesting designs with the convenience of online shopping".

August 2023 | People | Vol 9 TR below ŞAHiKA ERCÜMEN BE ORIGINAL by PANERAI - V words OB photos Ayşegül Dinçkök, Tamer Günal Guillaume Nery, a free-diving athlete like you, said in an interview published on Yuzu, “I dive until I reach a state of deep calm. Up to that point, I fight against the force of the water. When I reach the bottom, I find peace by giving up the struggle and accepting the situation”. What interests me most is this stillness! Is it different every time? I am curious about your experience. I’m sure it’s different every time and for everyone. For me, every dive feels like a new adventure, a fresh experience—a rebirth! As I descend deeper into the water, I embrace total surrender, trust, focus, and pure joy. It’s like a deep meditation, yet it also demands sharp awareness and peak athletic performance. On the other hand, does this deep calm lead to addiction, like the main character in Luc Besson’s “Le Grand Bleu”? For example, was there a time when you did not want to stay there and never went back up? Absolutely! In that moment when you become one with the water, you feel as though you could stay there without breathing, as if time has come to a complete standstill. The water itself is also something that transforms you. You recovered thanks to water after being allergic as a child and hardly leaving the house. Could that be the message of water to you? For example, it is like the messenger who delivers a message to us on the land about the pollution of the waters. For me, life did not begin with the first breath I took, but with the first breath, I held. I know that other lives can change the way my life has changed. I feel responsible for marine conservation projects and bringing more people to the water. I FEEL LIKE FISH OUT OF WATER! Do you have the stress of breaking a record in diving? What part of that work is the record? Is it indispensable? When does it become a disadvantage, and when does it become an advantage? The record-breaking part is something else entirely. Quite exhausting. A record dive takes about 3-4 minutes, but you have been working towards it for months. Also, you only have one chance. To reach this level, you put everything you have, materially and mentally. In fact, diving is the easiest part! Especially organizing the world record is a very stressful job. Finding sponsors, hiring referees, organizing underwater shoots and safety teams... But apart from wanting to break records, I also like to push the limits. If I set a record goal, I can raise the bar. In one of your interviews, you said, “70 percent of the work is mental toughness. Anyone can train physically for 10 hours a day, but it’s your mental strength that makes the difference”. At this point, do you prefer not to tire yourself out with daily routine tasks to keep your mind in check? A lot has to do with how we perceive it. Are the things we call problems really problems? Or are they opportunities we can address gracefully, making us more experienced and powerful? By gently stretching the patterns of my mind, I move forward in harmony with it. I believe you are one of the best people to stay in the moment. What do you feel when you go ashore and mingle with people? When people drift off, expose themselves to social media stimuli, and shift their focus... I feel like a fish out of water! But I can adapt quickly. For example, I can retreat and meditate for 10 days without speaking. But I can go to three cities every day and participate in events. . . In social media, the criterion is our own fine line. As long as we stay balanced and aware, there is still hope. I WILL DIVE INTO THE NORTH POLE Is it true that a diver’s heart slows to 20 beats per minute in the water? What other changes are there? Yes, it is true. Blood is drawn from the arms and legs and concentrated in the vital organs, namely the heart, and brain, and the pulse rate drops. The lungs shrink into a fist because of the pressure, and the blood condenses, so they do not stick together. We call these changes the mammalian diving reflex. These changes are observed in dolphins, whales, and humans. In other words, miraculous changes occur in the human body when he/she dives. When he/she comes to the surface, everything returns to how it was. Is there another corner of the world where you have not dived yet, but would definitely visit if you had the opportunity? Antarctica really impressed me! Now it’s the North Pole’s turn! I AM NOT AWARE OF THE TIME WHILE ON LAND Do you understand the value of time better when you are in the water? In the water, I feel most clearly how relative time is. You hold your breath for minutes; even a few seconds are vital. But I am unaware of the time I watch the sunset on land. I say, “The sun has set, and it’s the evening”. I do not think it would be wrong to say that a good dive watch is your best friend in the water. With that in mind, what do you think of Panerai’s dive watches? Panerai is a watch resistant to harsh conditions and great depths. I can identify very well with my own philosophy. Sizin gibi serbest dalış sporcusu olan Guillaume Nery, Yuzu’da yayınlanan röportajında şöyle demişti: “Derin bir sükunet haline erişene dek dalıyorum. O noktaya kadar suyun kuvvetine karşı mücadele veriyorum. Dibe eriştiğimde ise savaşmayı bırakmış ve durumu kabullenmiş bir şekilde sükuneti buluyorum”. En merak ettiğim şey işte o sükunet hali! Her seferinde farklı mı oluyor? Deneyiminizi merak ediyorum... Her seferinde ve herkes için farklı olduğuna eminim. Benim için her bir dalış yeni bir serüven, yeni bir deneyim, yeniden doğuş! Suda metrelerce derine inerken tamamen teslimiyet, güven, yüzde 100 odaklanma ve keyif almayı seçiyorum. Derin bir meditasyon hali, ama aynı zamanda tamamen uyanık ve yüksek bir sportif performans gerektiren bir süreç. Bir yandan da o derin sükunet -tıpkı Luc Besson’un Derinlik Sarhoşluğu filmindeki ana karakterde olduğu gibi- bir bağımlılığa da yol açıyor mu? Mesela orada kalmak ve yukarı hiç çıkmak istemediğiniz bir an oldu mu? Olmaz mı! Suyla bir olduğunuz an, hiç nefes almadan orada kalabilecek gibi hissediyorsunuz kendinizi, zaman tamamen duruyor. Suyun kendisi sizi dönüştüren bir şey aynı zamanda. Alerjik bünyesi olan ve evden pek dışarı çıkmayan çocukluk günlerinden sonra kendinizi su sayesinde yeniden yarattınız. Suyun size mesajı olabilir mi bu? Biz karadakilere suların kirliliği hakkında mesaj veren elçi gibi mesela. Benim için hayat ilk nefes aldığımda değil, ilk nefesimi tuttuğumda başladı. Benim hayatımın değiştiği gibi başka yaşamların da değişebileceğini biliyorum. Kendimi hem denizleri koruma projelerinde hem de daha çok insanı suyla buluşturma konusunda sorumlu hissediyorum. SUDAN ÇIKMIŞ BALIĞA DÖNÜYORUM! Dalışlarda rekor kırma stresi oluyor mu? Rekor bu işin ne kadarını kapsıyor? Olmazsa olmazı mı? Ne zaman dezavantaja ve avantaja dönüşüyor? Rekor kırma kısmı tamamen başka boyut. Epey stresli. Bir rekor dalışı yaklaşık 3-4 dakika sürüyor, ama bunun için aylarca çalışıyorsunuz. Üstelik tek bir hakkınız var. O seviyeye gelebilmek için maddi manevi her şeyinizi ortaya koyuyorsunuz. Aslında işin en kolay kısmı dalmak! Özellikle dünya rekorunu organize etmek oldukça stresli bir iş. Sponsor bulmak, hakemleri getirtmek, sualtı çekimlerinin ve güvenlik ekiplerinin organizasyonunu yapmak... Ama rekor kırmanın yanı sıra limitleri keşfetmeyi de seviyorum. Rekor hedefi koymak çıtayı yükseltmemi sağlıyor. Bir röportajınızda “İşin yüzde 70’i zihin kuvveti. Herkes günde 10 saat fiziksel antrenman yapabilir, ama farkınızı ortaya koyan mental kuvvetiniz” demiştiniz. Bu noktada zihne hükmetmek adına gündelik rutin problemlerle kendinizi yormamayı mı tercih ediyorsunuz? Pek çok şey onu nasıl algıladığımızla ilgili. Acaba problem dediğimiz şeyler gerçekten problem mi? Yoksa üstesinden zarif bir şekilde gelebileceğimiz, bizi daha çok tecrübe sahibi yapıp güçlendiren fırsatlar mı? Zihnimin kalıplarını yumuşak bir şekilde esneterek, onunla uyum halinde ilerliyorum. Anda kalmayı en iyi başaranlardan birisinizdir diye düşünüyorum. Peki karaya çıkıp insan arasına karışınca ne hissediyorsunuz? İnsanlar sosyal medya uyarıcılarına maruz kalmış ve odağı kaymış bir şekilde sürüklenirken... Sudan çıkmış balığa dönüyorum! Ama hızlı adapte olan biriyim. Mesela 10 gün inzivaya çekilip hiç konuşmadan meditasyon yapabilirim. Ama günde üç şehre gidip etkinliklere de katılabilirim... Sosyal medyada ise kriter, kendi ince çizgimiz. Dengede kalıp farkında olduğumuz sürece hâlâ umut var. KUZEY KUTBU’NDA DALIŞ YAPACAĞIM Dalışçıların kalbinin su içinde dakikada 20 kere atacak kadar yavaşladığı doğru mu? Başka ne gibi değişiklikler oluyor? Evet, doğru. Kan, kol ve bacaklardan çekilip hayati organlara, yani kalp ve beyne yoğunlaşıyor, nabız düşüyor. Akciğerler basınçtan dolayı bir yumruk kadar küçülüyor ve yapışmasın diye içine kan yoğunlaşıyor. Bu değişimlere dalıcı memeli refleksi diyoruz. Yunuslarda, balinalarda, insanlarda gözlemlenen değişimler. Yani dalış yaparken insan vücudunda mucizevi değişimler oluyor. Yüzeye çıkınca her şey eski haline geri dönüyor. Dalmadığınız, ama fırsat olsa mutlaka dalarım dediğiniz dünyanın farklı bir köşesi var mı? Antarktika beni çok etkilemişti! Şimdi sıra Kuzey Kutbu’nda! KARADA ZAMANIN FARKINDA DEĞİLİM Suyun içindeyken zamanın değeri daha mı iyi anlaşılıyor? Su, zamanın nasıl da izafi olduğunu en çarpıcı hissettiğim yer. Dakikalarca nefes tutuyorsunuz ve birkaç saniye bile hayati öneme sahip. Ama karada gün batımı izlerken saatin farkında bile olmuyorum. “Güneş battı akşam oldu” diyorum... İyi bir dalış saatinin sudaki en iyi dostunuz olduğunu söylemek yanlış olmaz sanırım. Bu anlamda Panerai’nin dalış saatlerini nasıl buluyorsunuz? Panerai zor şartlara ve derinliklere çok dayanıklı bir saat. Kendi felsefemle çok özdeşleştiriyorum. for more Print VOL IX - 2023 Out of Stock Add to Cart

June 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW Both MedIterranean & Japanese AKA words Onur Baştürk photos Emre Dörter D esigned by Ayşe Kubilay Architecture (AKA), known for its hotel, restaurant, residential and office projects, AKA Teppanyaki Restaurant is a modern Japanese and Asian cuisine restaurant located at Gloria Serenity Resort Hotel in Antalya. Architect Ayşe Kubilay and her team were inspired by the traditional separators of Japanese architecture called “Shoji” and “Fusuma”. Sliding translucent doors, called “fusuma” in Japanese architecture, dress some of AKA’s facades as backlit lattice style wall coverings. The combination of different materials in a layered structure in the design of the restaurant reflects the Zen philosophy. Textures such as glossy and matte wood, linen and velvet reveal the layers with the combination of backlit lattice wall panels. Pendant lights inspired by the fans used by Japanese women illuminate the tables. The three-dimensional design of AKA’s ceiling is based on the flames that erupt during the teppanyaki show. This three-dimensional ceiling system, made of wooden and metal pipes of various sizes, also has a functional structure that hides the entire infrastructure and ventilation system. While designing AKA restaurant, Ayşe Kubilay Architecture also emphasised the Mediterranean identity of the place and separated the three facades from the open-air areas with a glass partition. The boundaries between interior and exterior spaces are blurred, creating a fluid architectural language. O tel, restoran, konut ve ofis projeleriyle bilinen Ayşe Kubilay Architecture (AKA) tarafından tasarlanan AKA Teppanyaki Restoran, Antalya’daki Gloria Serenity Resort Hotel içinde konumlanan modern bir Japon ve Asya mutfağı restoranı. Mimar Ayşe Kubilay ve ekibi restoranı tasarlarken Japon mimarisinin “Shoji” ve “Fusuma” ismi verilen geleneksel separatörlerinden ilham almış. Arka aydınlatmalı kafes stili separatörler AKA’nın bazı cephelerine giydirilmiş. Restoranın tasarımında farklı malzemelerin katmanlı bir yapıda buluşması ise Zen felsefesini yansıtıyor. Parlak ve mat ahşap, keten ve kadife gibi dokular, kafes tarzı arka plan ışıklı duvar panellerin kombinasyonuyla katmanları açığa çıkartıyor. Japon kadınlarının kullandığı yelpazelerden ilham alan sarkıt aydınlatmalar ise masaları aydınlatıyor. AKA’nın tavanını oluşturan üç boyutlu tasarım ise teppanyaki şovu sırasında çıkan alevlerden yola çıkılarak yapılmış. Farklı boyutlardaki ahşap ve metal borularla tasarlanan bu üç boyutlu tavan sistemi, aynı zamanda tüm altyapı ve havalandırma sistemini de gizleyen fonksiyonel bir kurguya sahip. AKA’yı tasarlarken mekanın Akdenizli kimliğine de vurgu yapan Ayşe Kubilay Architecture, restoranın üç cephesini cam bölme ile açık havadaki alanlardan ayırmış. İç ve dış mekanlar arasındaki sınırlar flulaşarak akıcı bir mimari dil kurgulanmış. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

April 2023 | Design & Interiors english below Laxmi’nin konforlu bohem ofis tasarımı T asarım felsefesini “doğa ve kültürü bağlayan yaşayan mekanlar yaratmak” olarak açıklayan Laxmi Interiors’ın son projelerinden biri Divine Circus markası için tasarladıkları ofis. İstanbul’un Boğaz kıyısı semtlerinden Yeniköy’de yer alan ofis projesi ile ilgili Laxmi kurucusu Pınar Hacıarifoğlu şöyle diyor: “Müzik kültürü; bir toplumun müzik alanında ürettiği, tükettiği, nesilden nesile ilettiği birikimlerin tümü. Bu bağlamdan bakınca, duygu ve düşünceleri ritimlerle ifade etme sanatına odaklanan bu ofis tasarımında samimi bir tasarım yaratmayı hedefledik. Geleneksel olmayan, sanat ve ruhla uğraşan bohem bir tasarım dili oluşturduk. En önemli çabamız; huzur ve aidiyet duygusu veren, konfordan ödün vermeyen, günümüz yaşantısının ihtiyaçlarına yanıt verebilen tasarımdı. Dekor; gösterinin tematik ve estetik olarak aktif bir aktörü olabilirse başarılıdır. Oyuncularla rekabet etmeden, mekanda üretilen anlatıya derinlik katarsa görevini yerine getirmiş demektir. Tıpkı sahne sanatlarında olduğu gibi. Buradaki sahne ise sıcak ve açık renk tonlarının tuvali oluşturduğu, nötr bir sahne. En önemli tasarım kodumuz rahatlatıcı ve huzur verici olması”. Laxmi's comfortable bohemian office design O ne of the latest projects of Laxmi Interiors, which describes its design philosophy as "creating living spaces that connect nature and culture", is the office they designed for the Divine Circus brand. Laxmi founder Pınar Hacıarifoğlu, who is the founder of Laxmi, says about the office project located in Yeniköy, one of the districts on the Bosphorus coast of Istanbul: “We aimed to create a sincere design in this office design, which focuses on the art of expressing emotions and thoughts with rhythms. We created an unconventional, bohemian design language that deals with art and spirit. Our most important effort; It was a design that gave a sense of peace and belonging, did not compromise on comfort, and was able to respond to the needs of today's life. Decor; it is successful if the show can have a thematically and aesthetically active actor. If it adds depth to the narrative produced in the space without competing with the actors, it means that it has fulfilled its mission. Just like in the performing arts. The scene here is a neutral scene where warm and light tones form the canvas. Our most important design code is to be relaxing and peaceful”.

Eylül 2022 | Bodrum Coffee Table Book | THE PEOPLE OF BODRUM SİNAN BEY ÇİFTLİĞİ Tekne motorunun yol açtığı şahane çiftlik Yazı & Fotoğraflar | Onur Baştürk Methini hep duyduğum ama fırsat bulup gidemediğim bir yerdi Sinan Bey’in Çiftliği. Sonunda vakit yaratıldı, rezervasyon yapıldı ve Yalıkavak’tan yola çıkıp 45 dakika sonra Mumcular tarafındaki Bahçeyaka’da buldum kendimi. Kolay da olmadı, çünkü navigasyon sürekli farklı yerleri gösteriyordu. Çiftliğe giriş yaptıktan beş dakika sonra ise durumum şuydu: Bir taş evin arka bahçesindeki uzun masada, ilk kez tanıştığım insanlarla beraber Sinan Bey’in elleriyle yaptığı çeşit çeşit pizzaları yiyordum. Çeşit çeşit pizza derken abartmıyorum, çünkü Sinan Sarpkan o gün tam yedi çeşit pizza yaptı. “Bu kez çok doyduk” dediğimiz anda yenisini çıkarttı odun fırınından. Hemen söyleyeyim: Pizzaların hepsi çok hafif, o yüzden ağırlık hissetmiyorsun. Zaten peyniri çiftlikten. Patlıcan, domates ve diğer sebzeler de köyden... Her şey dibine kadar doğal yani. YENİ İNSANLAR TANIYORSUN Burası bir restoran değil. Kendiliğinden gelişen bir misafir ağırlama olayı. Çünkü burası bir ev. Ama evet, yoğun talepten dolayı arayıp isminizi yazdırmanız gerekiyor. Son altı yıldır Sinan Bey’in çiftliğinin olayı bu. Grup halinde gelemiyorsan, var olan grubun yanına oturtuyor seni Sinan Sarpkan, “Siz tanışıp kaynaşın” diyerek. SİNAN BEY RANCH words & photos | Onur Baştürk Sinan Bey’s Ranch was a place I always heard praise for but never found the chance to go to. Finally, time was created, a reservation was made and I set off from Yalıkavak and found myself in Bahçeyaka on the Mumcular side, 45 minutes later. It wasn’t easy either, because the navigation was constantly showing different places. Five minutes after entering the ranch, my situation was like this: At the long table in the backyard of a stone house, I was eating all kinds of pizzas made by Mr. Sinan’s hands, together with the people I met for the first time. I am not exaggerating when I say various kinds of pizza because that day Sinan Sarpkan made seven kinds of pizza. As soon as we said, “We ate enough this time,” he took out a new one from the wood oven. Let me tell you right away: All of the pizzas are very light, that’s why you don’t feel heavy. Cheese comes from the ranch. Eggplant, tomatoes and other vegetables are also come from the village... Everything is natural to its core. YOU GET TO KNOW NEW PEOPLE This is not a restaurant. A spontaneously emerged hospitality event. Because this is a house. But yes, due to high demand, you need to call and get your name written up. This has been the case on Sinan Bey’s ranch for the last six years. If you aren’t able to come as a group, Sinan Sarpkan seats you next to the group who was already there, saying, “Meet and blend in”. It is nice actually, you get to meet new people. Tamamı için... For more... Print BODRUM - COFFEE TABLE BOOK Out of Stock View Details

July 27, 2025 | DESIGN & INTERIORS DREAMING DESIGNING LIVING words Karine Monie photos Alice Mesguich interior design Lichelle Silvestry It may be a workspace, but Lichelle Silvestry’s Paris studio feels every bit like a home—warm, refined, and deeply personal. Set within a 1918 building in the leafy 16th arrondissement, the space gracefully blends architectural heritage with a tailored modern rhythm, reflecting Silvestry’s distinct approach to timeless Parisian interiors. “I wanted the studio to feel calm, soulful, and quietly elegant,” she says. “It’s not just where we work—it’s a place that inspires us every day.” LOVE, LIGHT, AND A BIT OF SERENDIPITY The studio occupies a corner of Paris Lichelle had admired for years. “I always dreamed of living on this street,” she recalls. “One Sunday, we passed by and saw a tiny ‘For Sale’ sign in the window. By Monday, we were the first to visit—and the decision felt immediate, almost inevitable.” With soaring ceilings, generous light, and the rare presence of a gated garden, the space felt like a hidden gem. “It had soul,” she adds. “Exactly what I wanted to cultivate—for myself, and for my team.” A RESIDENTIAL APPROACH TO WORKSPACE DESIGN The six-month transformation was a full renovation, yet nothing about the final space feels overdesigned. “We approached it like we do a home,” says Silvestry. “The layout was shaped with a residential mindset first—function followed.” The result is a studio that balances openness and intimacy, creating a seamless dialogue between work and life. A STUDY IN PARISIAN REFINEMENT Every detail tells a story: a reclaimed limestone threshold, parquet floors, a fireplace sourced from the Marché aux Puces, and hand-finished brass hardware all nod to craftsmanship and permanence. “The goal was quiet luxury,” she explains. “A space that reflects the care and intention we bring to every project.” A Baccarat lantern from the 1920s became a central reference point, inspiring several bespoke pieces from Silvestry’s own furniture collection. An 18th-century tapestry informed the overall palette. Antique mirrors, custom joinery, and richly layered textures complete the picture—traditional yet fresh, understated but unforgettable. “Timeless Parisian interiors are a dance between classical heritage and personal narrative,” says Silvestry. “You need strong bones, yes—but also softness, intuition, and a touch of boldness.” In her studio, that philosophy comes to life through contrasts: a sculptural Art Deco console sits near a sleek Modulnova kitchen; period Louis XV chairs meet modern silhouettes and moody leathers. The balance is precise but never rigid—every corner is intentional, but still lived-in. LOOKING OUT, LOOKING AHEAD From her desk, Silvestry now gazes out onto the very street she once imagined calling home. “It feels like the beginning of something,” she smiles. “This studio may be the dream realized—but in Paris, the next chapter is always just around the corner.”

Mayıs 2022 | İnsan | Türkiye YAĞIZ ACAR “Agartha’da Kapadokya’nın hikâyesinden kesitler var” Yazı | Timur Can Ersoy K apadokya bu yaz da farklı deneyimleri içinde barındıran festivallere ev sahipliği yapacak. Onlar arasında en popüler ve biletleri tamamen tükenen festival Echoes From Agartha. 29 haziran - 4 temmuz tarihleri arasında düzenlenecek olan festivali kardeşi Yalım’la beraber organize eden Yağız Acar, Agartha’nın hikâyesini anlatıyor. Echoes from Agartha’yı Nevşehir’de yapmanın sebebi nedir? Agartha’nın hikâyesi pandemiyle başladı. Pandeminin en yoğun yaşandığı, aynı zamanda Los Angeles’ta Floyd protestolarının olduğu dönemde üç yıl aradan sonra Türkiye’ye uçmaya karar verdim. Bu gelişim diğerlerinden çok farklıydı. Bu sefer iş stresi olmadan pandeminin durdurduğu dünyada keşif dolu bir yolculuk bekliyordu beni. Yaklaşık 12 yıl aradan sonra Türkiye’de uzun bir süre geçirdim ve bu inanılmaz coğrafyayı Nemrut’tan Mardin’e, Ege’den Akdeniz’e karış karış gezdim. Bu durakların sonuncusu Kapadokya’ydı. Buraya geldiğimde iç sesim bana çok heyecanlı bir şekilde fısıldadı, “Burası inanılmaz bir yer, Yağız burada hemen bir festival yap!” Kapadokya’daki festivali kurgularken nelerden ilham aldın? Mitoloji ve mistisizmden beslenir, tarihten ilham alırım. Kapadokya’daki hikâye tek başına zaten çok güçlü. Burası tarih boyunca Anadolu’nun ilk medeniyetlerinin hep merkezinde olmuş. Echoes From Agartha’da bu hikâyelerin hepsinden birer kesit veriyoruz. Bölge tarihinin ve kültürünün merkezde olduğu bir deneyim sunuyoruz. Bu organizasyonu planlarken hedeflediğin kitleye ulaşabildin mi? İlk yıldan itibaren bir anda global bir işe döndü Agartha. İstatistikler internet sitemizin günde dört binden fazla tıklama aldığını gösteriyor ve bilet satışları dünyanın her bir köşesinden geliyor. Bu yıl yine çok kozmopolit bir kitle ağırlayacağız. GERÇEKLİK İÇİNDE BİR RÜYA Özel parti ve etkinlikler düzenliyorsun. Yaptığın işi tam olarak nasıl özetlersin? Deneyim satıyoruz, gerçeklik içinde bir rüya. Elbette buralara kulüplerin dans pistlerini aşındırarak geldim. Kendimi bildim bileli hep müziğin içindeydim. Bizimkiler evde inanılmaz artistlerin albümlerini çalardı. Aile evim hep bir kulüp havasındaydı. Pink Floyd, Depeche Mode, Genesis’le yatıp kalkardık. O yaşta bu derecede iyi müziğe maruz kalmak insanı başka bir yöne doğru itiyor. Şimdiki jenerasyonun eğlence anlayışını nasıl buluyorsun? Artık iş kulüplerden çok farklı destinasyonlara kaydı. Aynı zamanda sadece müziğin merkezde olduğu değil; sanat, kültür ve destinasyonun ortasında dönen deneyimlere doğru bir trend izliyoruz. Yeni jenerasyon içinde biraz maceranın olduğu, yeni kültürler tanıyıp yeni şehirler deneyimleyeceği etkinlikler arıyor. Bu çok doğru bir anlayış, çünkü tüm duyulara hitap ediyorsun. Los Angeles’ta ne tarz organizasyonlar düzenliyorsun? Los Angeles’ta daha çok urban etkinlikler yapıyoruz. Bu kış son konseptimiz Club Gate’i hayata geçirdik. Club Gate konsepti aslında ayda bir ortaya çıkan pop-up bir kulüp. Farklı lokasyonlarda gerçek bir kulüp inşa ettik, ama sadece bir gece için…

November 6, 2025 | DESIGN & INTERIORS MAARTEN DE CEULAER CURIOSITY. CRAFT. EMOTION. words Onur Basturk portrait photos Joran Vanhaste, Adriaan Hauwaert Curious and endlessly experimental, Belgian designer Maarten De Ceulaer builds worlds where emotion meets precision and materials tell stories of transformation. Fresh off the release of his Impulse lighting collection for Modular and soon to present new works with Sorry We’re Closed at The Rooms fair in Brussels, he continues to blur the lines between art, design, and craft. EVERY PROJECT IS A NEW UNIVERSE You gained international attention straight after graduation with A Pile of Suitcases. Looking back, how did that early success shape your approach to design? I don’t think that early success shaped my approach to design. For me, it was simply very surprising to see how popular my graduation piece suddenly became. One moment I was still a student, and the next I was being interviewed by magazines from all over the world and receiving calls from major galleries. Of course, I thought, this went easier than I imagined while studying. And then you assume the rest of your career will be just as smooth — which, of course, wasn’t always the case. The project was inspired by your travels through Asia. How did that journey influence the way you perceive materials, form, and storytelling today? The project wasn’t really inspired by my travels through Asia, but by my love of traveling itself. I had been dreaming of taking a six-month journey through Asia right after graduating — it was all I could think about at the time. So when I had to find a topic for my graduation project, I chose travel and started researching. I wanted to express a universal feeling that most of us experience: nostalgia for past journeys, or the excitement of those still to come. I sought inspiration in the exquisite leatherwork of old suitcases and cabin trunks from brands like Louis Vuitton or Moynat, interpreting them in a contemporary way. I also liked the idea of separate units that could be reassembled into many different configurations. Once the concept was ready, I found one of the best leather craftsmen in Belgium, Ralph Baggaley, and together we spent countless hours prototyping and refining every detail. That collaboration gave me a tremendous respect for craftsmanship. I really pushed Ralph out of his comfort zone, and together we created something we’re both still very proud of. I LİKE TO STIR PEOPLE’S EMOTIONS Your work often moves between the rational and the emotional, the sculptural and the functional. How do you find balance between these worlds? I like using my work to stir people’s emotions, to inspire their imagination, and to make them wonder. Creating merely beautiful or functional objects doesn’t interest me much — I usually start from a concept or a feeling I want to express. Through form, detail, material, and texture, I guide the viewer’s mind in a certain direction. I love it when people see my work and start daydreaming. I’m a designer, so all of my pieces have a function, but the emotional layer is just as important to me. You’ve spoken about a deep curiosity for material transformation. What draws you to that constant state of experimentation? For me, every project should be its own universe — a world that can stand on its own. I always look for the best material to express a specific idea, which is why I work with so many. Each new project is a chance to discover a material with its own characteristics and production techniques — and that discovery process is the most exciting part of my job. Depending on the material, I have two paths: either I explore it myself, hands-on, as I did with the Cairn Lights, where I sculpted natural stone for the first time; or, when mastering a material would take years, I collaborate with the best craftsmen I can find, as I did with the Suitcase Series. Becoming a skilled leather craftsman would take at least ten years, so there was no point in trying to do it myself. But even then, I immersed myself fully in the process to understand it — so I could push the craftsmen in directions they might not have considered. LIGHT IS A POETIC MEDIUM From Cairn Lights to your soon-to-be-released Impulse collection for Modular, your recent work explores light as a sculptural medium. What fascinates you most about working with light? I love designing lighting objects because light is such a subtle and poetic medium. There’s so much room for expression and exploration. Of course, it has to be functional, but there are so many ways to achieve that — and every material you use changes the light’s character completely. You’ll soon present new work with Sorry We’re Closed at The Rooms fair in Brussels. Can you share a glimpse of what’s to come? With Sorry We’re Closed, I’ll be showing new pieces from the Cairn Lights collection. I’ve been experimenting with new shapes and colour combinations. I’ve really fallen in love with this hands-on process — finding the right stones, combining them in interesting ways, then sculpting and carving them. It’s become a bit of an addiction; I’m constantly thinking about new pieces to make. How do collaborations with brands like Fendi, Casamania, or CC-Tapis differ from your gallery-oriented pieces? Not much, actually. Many evolve from self-initiated ideas. The Fendi project was different — they gave me a specific brief, which I loved, because it challenged me to think beyond my usual approach and explore new directions. CURIOSITY IS A MINDSET Being named Designer of the Year 2025 by Knack Weekend and Le Vif Weekend marks a milestone. How do you interpret this recognition within your personal journey? I’m, of course, very grateful for this recognition. Since the beginning of my career, I’ve mostly worked with galleries and clients abroad. To receive an award like this in my home country is very special — it’s nice to see that the work is being noticed and appreciated. The jury described you as a designer who “remains curious about the unknown.” Do you see curiosity as a method or a mindset? I think it’s a mindset — probably one of my greatest assets. I’m just curious in general, both in my personal and professional life, so I wouldn’t call it a method. My mind simply needs new input regularly, which is why I love travelling — exploring different cultures, meeting people, tasting new food. It’s the same with my work: when I’ve been focused on the same project for too long, I start itching to explore something new. Whenever I encounter a new material or technique, ideas start quietly forming in the back of my mind. Belgium has a unique design landscape — intimate yet internationally connected. How do you see your role within that context? Belgium is a great place to be a designer. We have excellent organisations that support design by organising exhibitions abroad, participating in fairs, offering awards, and helping with prototypes. And, as you said, it’s still a very intimate scene where most people know each other. If you could design without any practical constraints — no gravity, no material limits — what would you create? If I could design without any practical constraints, I would create a living, evolving architecture — a structure that grows, breathes, and adapts like an organism. It would float freely in space, shifting form according to its environment and the needs of its inhabitants. Walls could become transparent or opaque depending on light and mood; spaces could expand, contract, or merge organically.