November 5, 2025 | DESIGN & INTERIORS a FUNCTIONALIST HOME words Alp Tekin photos Alex Shoots Buildings In Prague’s New Town, architect Martin Cenek turns his own apartment into a meditation on form, function, and memory. The result is a space where modernist precision meets quiet, lived warmth. In a late-1930s functionalist building in Prague’s New Town, architect Martin Cenek has transformed his own apartment into a quiet reflection on time, identity, and design. The 49-square-metre flat — both home and experiment — balances restoration with renewal. Cenek approached the project as both architect and inhabitant. Original windows, doors, and fittings were meticulously restored, while a raw concrete ceiling, once hidden under plaster, now anchors the living room with sculptural clarity. A new block of custom furniture in stained oak and white lacquer conceals the bathroom, kitchen, and storage — a minimalist gesture that shapes space without erasing history. Every piece tells a story: Thonet chairs from his great-grandparents, a 1930s lamp from his great-uncle’s office, a rare tubular chair by Karel Ort, and a Nendo “Fusion” sofa coexist naturally, joined by a pink piglet stool — a humorous gift that softens the discipline of the space. Cenek calls the renovation an exercise in coexistence: between past and present, precision and play. The result is a home that feels deeply personal yet profoundly architectural — a modest ode to Prague’s modernist spirit.

October 27, 2025 | DESIGN & INTERIORS MID-CENTURY MODERN for TODAY words Noah Mercer photos Mikhail Loskutov style Yes We May On the top floor of a residential complex in central Moscow — built on the former site of the city’s legendary watch factory — architect Nikita Kostik, founder of A01.Studio, designed his own apartment as a quiet study in proportion, material, and light. The 64-square-metre residence interprets mid-century modern not as a nostalgic style, but as a living language reimagined through the logic of architecture and the context of the city. The result feels timeless yet deeply personal — a space where form follows emotion and design serves serenity. A complete reconfiguration opened the plan into a continuous, circular flow, turning the apartment into an observation deck above Moscow. From every angle — even from the bathroom — the skyline becomes a part of the interior narrative. Natural light moves freely through open spaces, softening the geometry and creating a sense of balance and ease. Materials were chosen for their honesty and tactile presence: concrete, poplar root, Verde Alpi and Royal Rosa marble, alongside brushed stainless steel. Each surface contributes to an atmosphere of calm precision. Complementing these are Knoll chairs, USM pieces, and lighting by Flos, Atelier Areti, Zieta, Artemide, Ingo Maurer, and Martinelli Luce — design icons that bridge past and present with quiet confidence. Nordic Knots rugs and Iconico and Fantini fixtures add subtle tactile rhythm, while custom furniture and art objects by Kostik himself introduce a layer of introspection. The apartment’s duality — between structure and emotion, intimacy and openness — defines its character. Natural materials, precise proportions, and curated details form a cohesive dialogue in which aesthetics serve the mood rather than dictate it. In this personal retreat above the city, mid-century modern is no longer a style of the past but a language of presence — one that speaks of calm, integrity, and connection.

April 2025 | Art & Culture CURTAINS UP: ART BRUSSELS 2025 Following Art Cologne, which began in 1967, Art Brussels stands as the second oldest contemporary art fair in the world. Now, it returns for its 41st edition from April 24 to 27, 2025! Reaffirming its position as one of Europe’s leading contemporary art platforms, Art Brussels will host 165 galleries from 35 countries this year. Divided into five curated sections—Prime, Solo, '68 Forward, Discovery, and Invited—the 2025 edition will showcase works by over 800 artists. Expanding its scope this year, the fair focuses on all forms of contemporary art. Let’s take a quick look at the highlights… A CLOSER LOOK AT ART BRUSSELS 2025 - Sponsored by Delen Private Bank and Bank Van Breda, Art Brussels 2025 draws a diverse international lineup: 26% of the participating galleries are from Belgium, 17% from France, 13% from outside Europe, 8% from Germany, and another 8% from Mediterranean countries. TWO NOTABLE NEW INITIATIVES FOR 2025 - Art Brussels 2025 introduces two important new initiatives. The first is The Screen, a curated video art programme selected by Eliel Jones (Curator of Performance and Time-based Media at KANAL-Centre Pompidou) and filmmaker Alex Reynolds. Each selected video will be shown in a dedicated one-hour screening slot at the Tribune, ensuring maximum visibility for fair visitors. With two daily screenings from Friday to Sunday, The Screen aims to enrich the visitor experience by offering a focused space for video art. “While there is no unifying theme, all the selected works play with the forms of documentary and experimental essay,” say Jones and Reynolds. - The second initiative is Monumental Artworks, a section curated by Carine Fol (City of Brussels), a public art expert, showcasing large-scale installations. Featured artists include Willem Boel, Rui Chafes, Karl Karner, Jonathan Meese, Jean-Bernard Métais, Hilde Overbergh, Joost Pauwaert, Thomas Schönauer, and Antoine Waterkeyn. STRIKING INSTALLATIONS - Visitors are welcomed by site-specific projects, including an installation by Céline Condorelli—represented by Galeria Vera Cortês—which reimagines the fair’s entrance. Exploring the intersections of art, architecture, design, and civic engagement, Condorelli draws a connection between the moment of “arrival” and stepping onto a stage, using theatrical curtains to emphasize this performative threshold. - Another installation is Carton plein, an archive project by Juan d’Oultremont, which begins with the question: what remains after an exhibition ends? A memory, an echo, sometimes just an invitation. D’Oultremont has been collecting these fragments for years. His archive of over 10,000 carefully preserved exhibition invitations forms a map of Belgian contemporary art. Despite their temporary nature, these invitations offer insights into graphic trends, curatorial daring, and the evolution of past and present artists. DUFOUR’S MONUMENTAL INSTALLATION - The Fédération Wallonie-Bruxelles presents a monumental installation by young artist Maëlle Dufour. Since the beginning of her career, Dufour has focused on the destructive impact of humans on natural resources and living systems. For the fair, she has created hundreds of ceramic Oyas—porous clay vessels traditionally buried near plants to deliver water slowly to the roots. Their form and material recall plastic jerrycans. With this work, Dufour draws attention to the disappearance of water. - Maison Ruinart will showcase new works by guest artist Lélia Demoisy, created as part of the Dialogues with Nature programme. - The 75th anniversary of the Belgian Art Prize—which removed its age limit in 2017—is celebrated with a special exhibition titled Back to the Future in the Stibbe Lounge. The Discovery Acquisition Prize, supported by Moleskine, continues to focus on supporting museum collections. PERFORMANCES - Where the Body Begins Curated by Luk Lambrecht, this performance invites audiences to experience art beyond the visual—engaging on a deeper, more visceral level. When: Friday, April 25; Saturday, April 26; Sunday, April 27 — daily from 14:00 to 17:00 Where: Art Brussels, Hall 5 entrance - Breaking Free by Lieven De Boeck The Circus – Embracing Fluidity in Art and Identity This interactive performance allows visitors to assume any role—artist, curator, or critic—simply by donning the corresponding costume. By blurring the lines between creator and observer, it dissolves the divide between insider and outsider. When: Thursday, April 24 at 13:00, 15:00, and 17:00

October 27, 2025 | PRODUCT SOFT STEEL ZUCCHETTI x LC ATELIER photos Monica Armani and Luca Dallabetta, PH: k-448 A Day With LC Atelier, PH: Tobia Faverio In the calm courtyard of LC Atelier, Milan, Zucchetti’s A Day With series opens a new chapter — one that celebrates creative interpretation and material poetry. Out of gallery Here, designer Monica Armani’s Sablier collection takes center stage. Inspired by the silhouette of an hourglass, its soft lines and harmonious proportions give stainless steel an unexpected sense of fluidity. The sandblasted finish, velvety to the touch, reflects LC Atelier’s refined aesthetic — an interplay of light, balance, and quiet precision. In this dialogue, the faucet becomes more than a functional element; it’s a silent sculpture that unites utility and grace. Founded by Lucrezia Calvi, LC Atelier is an interior architecture studio that approaches each project as a personal narrative — crafted through collaboration, material sensitivity, and contextual awareness. “We chose Sablier for its softened, elegant forms,” says Calvi. “It resonates with our idea of space and how aesthetics and function can speak the same language.” The visual story unfolds through simple gestures: a hand brushing against cool metal, water cascading among lilies, a ray of light slipping over steel and glass. Every frame captures continuity, not contrast — where design dissolves into atmosphere. Zucchetti and LC Atelier’s collaboration reveals a shared philosophy: the pursuit of beauty in everyday gestures. Sablier embodies this dialogue — an object that holds the delicacy of time, shaped by Italian craftsmanship and timeless design. Out of gallery

November 26, 2025 | DESIGN & INTERIORS a GENTLE RHYTHM in LA words YUZU Editorial photos Will Myers production Karine Monié Louis & Rose approached this 1938 Los Feliz home with an evocative starting point: “Emily Dickinson living in the English countryside — suddenly dropped into the vibrancy of Los Angeles.” This contrast shapes the project’s tone: introspective calm meeting the cultural energy of one of LA’s liveliest neighborhoods. Rather than opening the plan, the studio preserved the home’s traditional layout, allowing each room to retain its purpose and sense of intimacy. “A defined floor plan supports both solitude and gathering,” says founder JD Irpino. “It gives the home a natural rhythm.” Drawing inspiration from early Boston and Philadelphia interiors, the design blends the pragmatism of early American homes with the charm of the British countryside — not through literal imitation, but through atmosphere. Tongue-and-groove paneling, beadboard, a built-in pantry and breakfast nook bring subtle craftsmanship to the foreground, while moments of whimsy appear in Pierre Frey’s powder-room wallpaper, bold tiles and the mix of vintage and contemporary lighting. The palette stays light and refined: whites, creams, pale greens and blues set a serene tone, paired with oak flooring, Carrara marble and hand-selected tiles from Italy and Sonoma. Visual Comfort pieces, including Thomas O’Brien’s Piaf chandelier, weave together old and new. “We see ourselves as custodians of a home’s story,” Irpino notes. “Timeless materials create continuity — a dialogue between past and present.” Throughout, playful details enliven the calm. Clarence House’s floral dining-room wallpaper introduces confident movement, while sculptural lighting and expressive color choices add character without overwhelming the space. The result is a home that feels layered and quietly expressive — a meeting point between LA brightness, New England restraint and the poetic intimacy of the English countryside.

Haziran 2021 | Art | Türkiye Fiziksel CI’da dijital haller Yazı | Onur Baştürk C ontemporary İstanbul’a nihayet kavuştuk. “Nihayet” diyorum, çünkü aralık ayından bu yana pandemiyle üzerimize çöken belirsizlikten CI da nasibini almıştı. Önce dijital edisyon yapıldı, ardından fiziksel yapılacağı tarih defalarca ertelenmek zorunda kaldı. Dolayısıyla fiziksel fuara kavuşmak CI müdavimleri için şahane bir durum oldu. Bu nedenle ilk ön izleme gününde, yani açılır açılmaz, fuara gittiğimde durum şuydu: Bir buçuk yıl her şeyin dijital versiyonuna maruz kaldıktan sonra fiziksel bir sanat fuarında bulunmayı özlemişiz, ama sosyalleşmeyi de! Adım başı bir tanıdıkla karşılaşınca eserler kadar sosyalleşmek de haliyle vaktimi aldı. Peki Akbank ana sponsorluğunda yapılan fuar nasıldı? Elbette galeri sayısı önceki CI’lara göre daha az olduğu için (toplamda 26) tüm fuarı hızlıca gezip bitirebiliyordunuz. Yoğunluk üst kattaydı. Alt katta sadece dijital işlerin sergilendiği Plugin vardı. Galeri sayısının azlığı nedeniyle farklı ve şaşırtıcı işe rastlama olasılığı da düşüktü. Ama CI’ın şu dönemde yapılabiliyor olması bile bana kalırsa yeterliydi. Dahası, eylülde fuarın yeni edisyonu bekliyor bizi. Kısacası CI ekibi bu yıl sadece bu edisyonla yetinmeyip yenisi için de hemen çalışmaya başlayacak. SERVER DEMİRTAŞ VE ÖZER TORAMAN KONUŞULDU CI’ın en çok dikkat çeken işlerine gelince… Eserlerinde insan ve makine arasındaki ilişkiyi irdeleyen, Deleuze ve Guattari gibi filozoflardan beslenen, kinetik heykelleriyle tanıyıp sevdiğimiz Server Demirtaş’ın “Angel Boy” ve “Çığlık-2” adlı işleri her zamanki gibi etkileyiciydi. Özer Toraman’ın iki tablosu birden ilgi gördü. Hatta daha fuarın ilk dakikalarında bir tanesi satıldı. İki erkek figürün sergilendiği eserde ayrıca gözüm kaldı. Fiyatını sordum, 50 bin lira denildi. Satış fiyatı olarak euro’dan vazgeçildiğini görmek mutluluk vericiydi. Berkay Buğdan’ın heykeli, resimlerindeki lirik duyguyla karışık soyut anlatımını sevdiğim Erdinç Babat’ın son eserleri ve tabii Onur Mansız’ın hiperrealist tabloları CI’da dikkatimi çeken işler arasındaydı. Sinan Demirtaş, Leyla Emadi, Başak Tugay ve Alpin Arda Bağcık’ın işlerini de unutmayalım tabii… MARIO KLINGEMANN BİR TUTAM HAYAL KIRIKLIĞI Dijital işlerin yer aldığı Plugin’de ise yapay zeka işleriyle meşhur Mario Klingemann’ın eserine bakarken doğrusu biraz hayal kırıklığına uğradım. Belki de sanatçının çok ses getirmiş işi “Memories of Passersby I” daha etkileyici ve zekice olduğu için… Plugin’e gelen “Hyperdimensional Attractions: Sirius A” beni o kadar etkilemedi. Buna karşılık Hakan Sorar ve Ahmet Rüstem Ekici’nin Artivive aplikasyonuyla görüntülenebilen zekice dijital işlerini sevdim. Bu işlerden daha fazla olsa diye iç geçirdim. FERİDE İKİZ’İN KOLEKSİYONUNDA PAK DA VAR Koleksiyoner Feride İkiz’in kripto sanat dünyasının tanınmış sanatçılarının yer aldığı NFT koleksiyonu ise “Crash” adı altında House of Brothers Lounge’da sergileniyordu. Piksel Yeni Medya Programı’ndan Hande Şekerciler ve Arda Yalkın kürasyonunda yapılan Crash’te, eserleri en son Sotheby’s’de de satışa çıkmış Türk sanatçı Pak’ın da bir işi yer alıyordu. Pak’ın işini bilgisayar ekranından sonra bir fuarda görmek heyecan vericiydi. Ama benim bu koleksiyonda en çok sevdiğim iş, sanatçı kolektifi AES+F’in reenkarnasyon temalı işi oldu. Öyle ki, bu fütüristik videonun başından uzun süre ayrılamadım.

November 26, 2025 | PRODUCT FRENCH CRAFT, SCANDINAVIAN CLARITY Eldvarm introduces the Fumi collection, created with French designer Guillaume Delvigne. The series brings two refined essentials — the Fumi Companion Set and the Fumi Log Holder — designed for today’s compact, efficient stove culture. CRAFT, MADE VISIBLE Inspired by long-handled Japanese fan brushes, the Companion Set distills soft curves and sculptural geometry into tools meant to be displayed as much as used. Visible screws, precise metalwork and warm wood details highlight Eldvarm’s commitment to honest construction and lasting quality. GEOMETRY WITH EASE The Log Holder carries the same clean language. Folded, powder-coated steel creates a form that feels light yet robust, functioning naturally as a holder for firewood, magazines or textiles. A quiet blend of French refinement and Scandinavian simplicity, distilled into two thoughtful, enduring pieces.

June 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW ITALIAN DESIGN and ART MEET in Manhattan Home words Laura Cottrell photos Joshua McHugh T his apartment on Manhattan's Upper East Side, owned by a couple with three children, was designed by interior designer Annie Leslau. "When the owners are away from New York, they spend a lot of time at the lake or ocean," says Annie Leslau, who was inspired by mid-century Italian furniture. “So it was important for their city home to feel Zen and connected to elements of nature," says Annie Leslau. The dining table in the home was meticulously crafted to fit the homeowners' needs. "We designed a solid walnut dining table that extends at the touch of a button," says Annie Leslau. Leslau chose Hiroko Takeda's work for the entryway. A piece by Joe Henry Baker also takes center stage in the living room. Carefully selected fixtures from Allied Maker, Lindsey Adelman, Apparatus, Giopato & Coombes, and Roll & Hill complement the overall design and create a warm and inviting ambiance throughout the home. Annie Leslau points out the following detail about the home's lighting: "The integration of ambient and accent lighting throughout the home not only highlights architectural details, but also adds a layer of sophistication”. SOURCES - Living room: Poltrona Frau chairs, Moroso sofa, travertine coffee tables, The Invisible Collection rug, custom marble side table, alabaster wall sconce, custom shelving as room divider. - Entryway: Hiroko Takeda artwork custom made for project, Lindsey Adelman sconce, custom marble shelf, Allied Maker pendant. - Bedroom: Maharam wool wallcovering, custom Kvadrat bedding, Allied Maker pendants, Radnor long hair alpaca rug, Lawson Fenning nightstands, custom millwork. İTALYAN TASARIMI ve SANATIN BULUŞTUĞU Manhattan evi Ü ç çocuklu bir çifte ait olan Manhattan, Upper East Side’daki bu daire iç mimar Annie Leslau tasarımı. Evin tasarımında yüzyıl ortası İtalyan mobilyalarından ilham alan Annie Leslau, “Ev sahipleri New York dışındayken göl ya da okyanus kenarında çok zaman geçiriyor. Bu nedenle şehirdeki evlerinin zen hissini vermesi ve doğa unsurlarıyla bağlantılı olması önemliydi" diyor. Evdeki yemek masası ev sahiplerinin ihtiyaçlarına uyum sağlaması için titizlikle hazırlanmış. Annie Leslau, “Masif ceviz bir yemek masası tasarladık. Bir düğmeye basılarak masanın genişliği uzatılabiliyor” diyor. Leslau evin girişi için Hiroko Takeda’nın eserini seçmiş. Ayrıca Joe Henry Baker’ın bir eseri de oturma odasının merkezinde yer alıyor. Allied Maker, Lindsey Adelman, Apparatus, Giopato & Coombes ve Roll & Hill’den özenle seçilen armatürler ise genel tasarımı tamamlayarak evin içinde sıcak ve davetkâr bir ambiyans yaratıyor. Annie Leslau evin aydınlatmasıyla ilgili şu detaya dikkat çekiyor: “Evin genelinde ortam ve vurgu aydınlatmasının entegrasyonu sadece mimari detayları vurgulamakla kalmıyor, aynı zamanda sofistike bir katman da ekliyor”. DETAYLAR - Oturma odasındaki sandalyeler Poltrona Frau, kanepe ve sehpalar Moroso. - Yatak odasındaki yün duvar kaplama Maharam’dan, yatak Kvadrat, komodinler ise Lawson Fenning.

December 3, 2025 | Art & Culture G R A C E: BEAUTY WITHOUT a FRAME words Onur Baştürk exhibition photos David De Vleeschauwer + Alejo Lihue García Rapetti In the sun-lit hills of Alentejo, Herdade da Malhadinha Nova brings architecture, gastronomy, landscape and hospitality into a single, considered whole. Under the direction of Rita Soares, the estate’s art programme has grown into a series of exhibitions and collaborations with Portuguese and international artists — each shaped by a strong sense of place. Grace, the new exhibition by Belgian artist Eva Claessens, emerged from one of these encounters. Dividing her time between Uruguay and Europe, Claessens is known for a quiet, instinctive practice — sculptures, drawings and installations that capture gesture, stillness and the fragile tension of a moment. Often drawing by candlelight, she works with real models and allows each piece to take form with a natural, unforced rhythm. The collaboration began with a simple dinner shared with Rita and João. A conversation about beauty, time and creation revealed an immediate affinity, laying the foundation for Grace. Only days later, Claessens arrived at Malhadinha to begin a new body of work conceived specifically for the estate and its landscape. GRACE BEGAN AS A FEELING How did Grace first take shape for you? When you think back to that initial meeting with the Herdade da Malhadinha Nova team, what emotions do you feel this collaboration grew out of? Grace began as a quiet stirring — not yet an image, more like a pulse beneath the surface of thought. When I first met Rita and João, there was a sense of recognition. What I felt in that moment was trust: a spacious, generous trust that gave the work permission to be born slowly, without the pressure of knowing its form in advance. The collaboration grew out of a shared devotion to beauty in its most humble guise. You often say that “feeling comes before seeing”. How does the starting moment of a sculpture or drawing reveal itself to you? The beginning always arrives as an emotion — usually with real-life models. Something moves gently inside me, something weightless yet insistent, as if asking to be held. I recognise it before I understand it. I stay with that feeling until it grows dense enough to take shape. The first mark or gesture in my drawings, and later in my sculptures, is simply a way of recreating that feeling. The work begins the moment I surrender and allow it to guide my hands. THE LIGHT OF ALENTEJO QUIETLY GUIDED THE WORK Grace carries a strong connection to nature alongside marble and bronze. How did the light, texture and rhythm of Alentejo find their way into these works? In what ways did Malhadinha’s setting guide you? Alentejo moves at the tempo of breathing. The light there is honest — it softens and sharpens at once. Malhadinha became a quiet mentor, offering not instructions but presence. The setting didn’t explain the work; it revealed it. What is the relationship between your sources of inspiration and your wider outlook on life? What feeds you most — small everyday moments, nature, relationships, silence? Inspiration, for me, is not an event but a way of paying attention. My outlook on life is shaped by the belief that nothing is too small to contain the infinite. Small things — moments most people walk past: a change in light, a silence between words, a tenderness in someone’s gesture. Nature grounds me; silence clears me; connection softens me. What inspires me most is anything that touches me without asking for attention. BEAUTY REVEALS ITSELF MOST CLEARLY WHEN ISN’T CONFINED In the Grace text, you mention the idea of “beauty without a frame.” What does this notion mean to you personally? Where do you encounter this kind of beauty in daily life? Beauty without a frame is beauty that refuses containment. I find it in the in-between spaces: early mornings, quiet rooms, honest conversations, the feeling just before you speak. It’s beauty that arrives gently and stays long after. It doesn’t announce itself; it simply happens. It’s the kind of beauty you feel before you have time to describe it. To me, this beauty is a form of truth. It has no borders and does not ask to be admired. It lives in unpolished moments — when nothing strives to be more than what it is. A shared way of living — through art, food, landscape and ritual. How would you describe the relationship between art and place in this exhibition at Malhadinha? And how has this experience shaped you personally? At Malhadinha, art does not stand apart from life; it circulates within it. The exhibition is not an interruption of the landscape but an extension. Art, food, the rhythm of the estate, the rituals woven into each day — together they create a kind of living ecosystem. Experiencing my work in this environment taught me something essential: that art becomes most alive when it is allowed to converse with its surroundings, when it becomes part of a shared way of being rather than a solitary statement. It reminded me that art is not just something I make — it’s something I live within.

Temmuz 2022 | Bodrum Coffee Table Book | EV / HOUSE FERAH, SAKİN VE EKOLOJİK Yazı | Alp Tekin Fotoğraflar | İbrahim Özbunar Y alıkavak’ta yer alan dört dönümlük arazi üzerine konumlanmış, 470 metrekarelik oturuma sahip bu üç katlı taş ev, yaklaşık 13 yıl önce Bodrum’da bulunan lokal taşlardan biri olan çilek taşıyla inşa edilmiş. Beril Khalaf Interiors’ın 2021’de tamamladığı GKT Bodrum Evi, tonoz ve yüksek tavana sahip olması nedeniyle ferah ve sakin bir ambiyansa sahip. Giriş katında konumlanan açık mutfak ve deniz manzaralı teras, evin en önemli oyuncularından. Terastaki oturma düzeninin tam ortasında ise kış geceleri düşünülerek tasarlanmış bir odun şöminesi bulunuyor. Bu terasın paralelinde ve salon kısmının önünde yine konforlu bir yaşam alanı olarak tasarlanmış bir başka teras daha var. Bu alan pergola ile kapalı olarak tasarlanıp yaz-kış kullanım için elverişli hale getirilmiş. SPACIOUS, CALM AND ECOLOGICAL writer | Alp Tekin photography | İbrahim Özbunar L ocated on a four-decare land in Yalıkavak, this three-storey stone house with a 470 square meter residence was built with strawberry stone, one of the local stones found in Bodrum, about 13 years ago. GKT Bodrum House, completed by Beril Khalaf Interiors in 2021, has a spacious and calm ambiance due to its vault and high ceiling. The open kitchen and terrace with sea view located on the ground floor are among the most important players of the house. A wood fireplace built with cold winter nights in mind is located in the center of the seating arrangement on the terrace. There is another terrace, parallel to this one, in front of the living room, again with a pleasant living space. This space has been created as a closed area with a pergola that can be used both in summer and winter. Tamamı için... For more... Print BODRUM - COFFEE TABLE BOOK Out of Stock View Details

Mayıs 2021 | İnsan | Türkiye BU BİR LUCID DREAM REHBERİDİR Aynı rüyada buluşmaya hazır mısınız? Yazı | Sibel İpek R üya görürken onun rüya olduğunun farkında olmak, hatta bir adım öteye giderek o rüyayı kontrol etmenin adı Lucid Dreams; yani bilinçli rüyalar. Bilinçli rüyanın normal rüyadan farkı şu: Bilinçli rüyaya geçtiğimizde bilincimiz uyanıyor ve rüya içinde olduğunu fark ediyor. Yani bilinç ve bilinçaltı aynı anda devreye girmiş oluyor. Normal rüyada ise benliğimizin farkındalığı kapalı. Yani kesinlikle rüyada olduğunun farkında olmaksızın bilinçaltının sürüklediği tünellerde serbest gezintide... İşte bu yüzden rüyalarımızdaki durumları genelde hayal meyal hatırlıyoruz. 352 RÜYANIN ORTAK ÖZELLİĞİNDEN YOLA ÇIKTI Lucid Dreams kavramı ilk kez 1913 yılında Hollandalı psikiyatrist Frederic Van Edeen tarafından “A Study of Dreams” adlı makalede ortaya atılmış. Van Edeen, 1898’ten 1912’ye kadar rüyalarını kaydetmiş ve rüyalarının 352 tanesinin ortak özelliklerinden yola çıkarak bunlara bilinçli rüyalar adını vermiş. Rüyalar üzerine çalışan çoğu bilim insanının aksine Edeen, rüyaların uyanmaya yakın görüldüğü fikrine de karşı çıkıyor. Özellikle bilinçli rüyaların uykunun en derin anında görüldüğünden bahsediyor. BİLİNÇLİ RÜYA GÖRMEK İÇİN KILAVUZ Diyelim ki bilinçli rüya görmeye niyet ettiniz. Yapmanız gerekenler aslında zor değil. Öncelikle… - Başucunuza bir kalem ve kâğıt koymalısınız, ki uyanınca mutlaka not alın. Böylece tekrar eden benzer rüyalar görüyorsanız, bunu bilincinize kaydetmiş olacaksınız. Aynı rüyayı görmeye başladığınızda “Bu bir rüya” demeniz böylece kolaylaşacak. - Rüyaya girmeden önce mutlaka bir obje ya da renk belirleyin. Belirlediğiniz şeyi gördüğünüzde yine rüyada olduğunuzu anlayacaksınız! - İnanmak önemli. Uyumadan önce kendinizi Lucid rüya göreceğinize şartlamalısınız ve hatta belirli bir hayal kurarak uykuya dalmalısınız, ki hayaliniz rüyanıza dönüşebilsin. - Dış uyarıcılar her zaman yardımcı olur. Örneğin bir koku ya da ses… Uyumanıza yardımcı olan bir ses rüyada da devam ettiğinde yine rüyada olduğunuzu size hatırlatacak. - Rüya esnasında uyandıysanız ve rüyanıza devam etmek istiyorsanız tekrar bu düşüncelerle uykuya dalın. Gördüğünüz şeyin artık rüya olduğunu bildiğiniz için kontrol sizin elinize geçmiş demektir. YOKSA ONEIRONAUT MUSUNUZ? Bir kez rüyayı kontrol ettikten sonra bu bağımlık da yapabilir. Çünkü rüyanızda istediğiniz her şeyi, üstelik rüyada olduğunuzun bilinciyle, yapmakta özgürsünüz. İsterseniz bir kuş gibi uçabilir, balık gibi yüzebilir, isterseniz hayranı olduğunuz kişiyle büyük aşk yaşayabilir, oradan da Mars’a giden ilk insan olabilirsiniz! Belli ki pek çok insan bunu istiyor, deniyor ancak sadece yüzde 20 gibi az sayıda insan bunu bunu başarabiliyor. Bu insanlara verilen özel bir isim bile var: Oneironaut. Latince kökenli bu İngilizce kelime “rüya seyyahı” anlamına geliyor. ROBERT WAGGONER’IN TAVSİYELERİ Bilinçli rüya konusunda uzman olan Robert Waggoner, “Lucid Dreaming: Gateway to the Inner Self” kitabında bu yola gireceklere şu tavsiyelerde bulunuyor: - Sadece eğlenebilirsiniz. Çünkü rüyanızda istediğiniz fanteziyi gerçekmiş gibi yaşayabilirsiniz. - Mevcut bazı psikolojik problemleri, anksiyete sorunlarını ve hatta travmaları tedavi edebilirsiniz. Örneğin yükseklik korkusu ya da toplum önünde konuşma fobisi olan biri, rüyalarında bunu defalarca prova ederse travmalarından kurtulabiliyor. - Başka bir faydası ise içinizdeki yaratıcılığı tetiklemesi. Mesela bilinçli rüyaya geçtiğinizde “Evimin duvarını mümkün olabilecek en harika sanat eserine dönüştüreceğim” diye telkinde bulunarak bu niyetin gerçek olmasını sağlayabilirsiniz. - Bilinçli rüya görerek bazı özelliklerinizi geliştirmeniz de mümkün. Mesela Alman bir öğrencinin mezun olabilmek için yüzme dersleri alması gerekiyordu. Aslında korkunç bir yüzücüydü, dahası sudan da korkuyor. Ama iyi bir lucid dreamer olduğu için her bilinçli rüyasını yüzme provasına dönüştürdü ve korkusunu yendi. Hatta mezun olabilecek derecede iyi bir yüzücü haline geldi. Profesyonel sporcuların da bu yöntemi kullanarak kendilerini geliştirdiklerine dair pek çok hikâye mevcut. - Bilinçli rüyada karşılaştığınız bir korku ya da gölge -Carl Jung’a göre görmezden gelmeyi tercih ettiğiniz tarafınızı temsil ediyor- aslında çözümlenmesi gereken bir endişeniz. Bilinçli rüyayı bu endişeyi çözmek için bir fırsata dönüştürmek de gayet mümkün. M TEORİSİNE GÖRE 11 BOYUT VAR Günümüzdeki en mevcut güncel teori olan “M Teorisi”ne göre ise evren toplam 11 boyutlu. Varolan tüm atom zerrecikleri de birbirleriyle bağlantı halinde. Teoriye göre kendi farklı versiyonlarımızın yaşadığı ve yaşamadığı sonsuz sayıda paralel evren var. Tüm bu paralel evrenler 11 boyutlu evrende hareket halindeler. Yani sicim teorisine ilave bir boyut ekleyerek aslında kuantum dünyasının keşfinden beri aranan “Theory of Everything”e en yakın yanıtı şu anda M teorisi veriyor. Düşünsenize; gece uyurken birbiriyle iletişim halinde olan bu atom parçacıklarını farklı versiyonlarımız üzerinden ortak bilinçte hareket ettirmeyi başarabilsek, kim bilir şu anda dünya nasıl bir yer olurdu?

Mayıs 2022 | Art Merkeziyetsiz Günlere Yakın mıyız? Yazı | Oktay Tutuş M ayıs ayında düzenlenen CI Bloom biteli epey oldu, ama onun cazibesi içinde sessiz sedasız yapılan Digital Horizons etkinliğine dair notlarımız her daim okunası ve güncel. Şimdi, NFT'leri odağına alan o etkinlikten derlediğim notlara buyurun… MERKEZİYETSİZ DÜNYAYA DOĞRU Önümüzdeki süreç bize şu sorunun yanıtını veren gelişmelere sahne olacak: Sistemler merkeziyetsiz olarak varolabilirler mi? Bütün kripto varlıkların, Metaverse'ün ve NFT'lerin temelinde bu yatıyor. Otoritenin yokluğunda insanların kendi kendine mal ve hizmet alıp satabilmesi, bununla beraber kendi varlıklarını ispat edecekleri akıllı kontratları “noter” olmadan yapabilmesi mümkün mü? Aslında kimse bu sorunun yanıtını henüz bilmiyor. Şu anda denemeler yapılıyor evet, ama neyin kalıcı olacağına dair öngörüde bulunmak imkansız. MÜLKİYET SERTİFİKALARI NFT'leri dijital mülkiyet sertifikaları gibi düşünün. Merkeziyetsiz sistemlerde hepimiz bir veya daha fazla topluluğun üyesi olacağız. Bunlar da o topluluğa giriş biletlerimiz. Aynı zamanda bize çeşitli haklar sağlayacak biletler. Şimdilik bunun denemeleri sanat eserleri ve oyun gibi alanlarda daha yoğun kullanılıyor. Ancak yakın zamanda başka uygulamalarını da göreceğiz. DAO’LAR HAKKINDA NE BİLİYORSUNUZ? Topluluk demişken, yine gündemin popülerlerinden DAO, yani Merkeziyetsiz Otonom Organizasyonlar da adını sık duyacağımız topluluklar olacak. Şu anda sanatçıların işlerini fonlamak için kullandıkları bu sisteme yatırım yaparak bir oy hakkına sahip oluyorsunuz. Doğrudan demokrasinin dijital versiyonu diye düşünmeyin, çünkü o hakkın oranları belirlenebiliyor ya da teknik sözleşmesinde yazanlar neyse hakkınız o oluyor. Bu topluluklar birçok kişinin aynı amaçla yatırım yaptığı ve sahiplik hususunda ortak gelir paylaşımında da adaletliler. 100 bin kişinin bir araya gelip tüm Michael Jackson diskografisinin telif haklarını satın alması nasıl olurdu acaba? DAO bunu mümkün kılacak bir sistem. Tabii ki merkezi otoriteyle çatışmasında yenik düşmezse. POAP İLE DİJİTAL HATIRALARINIZI BİRİKTİRİN Dijital hatıralarımızı bundan sonra POAP (Proof of Attendance Protocol) isimli sistemlerde tutuyor olacağız. Bu sistemler blockchain üzerinde katılım gösterdiğiniz etkinliklere ait hatıralarınızı barındıracak. Bir anlamda Foursquare, ama blockchain üzerinde ömür boyu size eşlik edebilecek. Ayrıca ispat niteliğinde. KOLEKSİYONERLERİN DİKKATİNDE BİR TÜRK Koleksiyon demişken, NFT'lerle ilgili yaratıcı ürün geliştiren start-up'ıyla Emre Yıldız takdir edilecek bir girişimci olarak bu konu kapsamında anılmayı hak ediyor. Dijital ekranlarla reklam ve müşteri davranışları ölçümü yapan bir şirketi var: Octopus. Yıldız, dünya kadar para verilen NFT'lerin 35 liralık bir USB stick ile saklanmasını üzücü ve sakil buluyor. Oysa bu eserlerin sergilenebileceği bir ekran yapıp o ekranı da NFT'yle ilişkilendirerek (akıllı kontratla) hem onun görselliğini daim kılmak hem de fiziki bir esere dönüştürmek mümkün. Yılmaz, “Koleksiyonerlerin bir milyon dolar verip evlerine bir USB ile dönmeleri yerine, o esere ait ve onu gösteren bir ekranla dönmeleri mümkün olacak” diyerek anlattı projesini heyecanla. GÜVENLİK MESELELERİ NFT işinin bir de güvenlik ve hukuk tarafı var. Elçin Karatay, M. Ali Köksal ve Tansel Kaya merkeziyetsiz sistemlerde suç ve güvenlik konusunda Türkiye'de uzman isimler. Blockchain üzerinde insanların kimliklerinin açık olmaması suç işlenmesini kolaylaştırır mı? Hem bu sorunun yanıtını hem de NFT'lerin eser sahipliği haklarının nasıl düzenlenebileceğine ilişkin merak edilenleri şöyle özetliyor bu uzmanlar. - NFT'niz çalınırsa normal bir hırsızlık olayı gibi peşine düşebilirsiniz. Ama dua edin de hırsız sözleşmenin tabi olduğu yeri Karayipler'de bir ada olarak belirtmiş olmasın! - NFT alırken size hangi hakları veriyor, mutlaka kontrol edin. Sonradan pişman olacağınız bir madde bulunmaması sağlığınız için önemli. - Gerçek hayatta olduğu gibi blockchain üzerinde de herkes bir iz bırakır. Ve suçlu bu izin sürülmesi sonucu tespit edilebilir. - Akıllı kontratlarda kurallar doğru yazıldığı sürece hiçbir sorun yok. Aynen gerçek dünyadaki sözleşmeler gibi düşünebilirsiniz. - Telif haklarını devralırken sanatçı size neleri devrediyor, bunu çok iyi anlayın. Bir eserin sadece sahibi olup yeniden basım ya da ticari hakkına sahip olmamanız mümkün olabilir.

November 30, 2025 | VOL 16 CHECK IN, TUNE OUT, LOOK CLOSER words Onur Baştürk photos Julius Hirtzberger + Courtesy of The Venice Venice Tucked between the Rialto Bridge and the Mercato Vecchio, Ca’ Da Mosto stands as one of Venice’s oldest and most storied palazzos—an architectural relic from the 13th century. It’s the only remaining example of Veneto-Byzantine style in the city, a rare echo of Venice’s earliest built heritage, second only to the famed façade of San Marco Basilica. Originally built as a private residence for the Da Mosto family, this remarkable structure later transformed into the Hotel Leon Bianco—where Romantic-era minds like Turner, Shelley, and Rossetti once lingered, and where emperors and exiled nobles checked in under discreet identities. After the hotel closed, the palazzo sat silent for decades—until 2022, when The Venice Venice Hotel breathed new life into its stone walls. FROM GOLDEN GOOSE TO HOSPITALITY: A CREATIVE CONTINUUM The Venice Venice marks a new chapter in Alessandro and Francesca Gallo’s creative evolution—a natural continuation of the path they first set out on in their twenties with the founding of Golden Goose. “We didn’t enter fashion through conventional means,” the Gallos explain. “When we exhibited at a trade show in Paris back in 2001, we didn’t even know we were supposed to present a seasonal collection. We simply brought what we had. While big brands were showing products for six months ahead, we were ready to deliver immediately. That spirit caught people’s attention.” As Golden Goose grew into a global fashion brand, the Gallos began to explore new forms of creative expression. When the opportunity arose to acquire part of Ca’ Da Mosto, they asked themselves: “What would a space look like where all facets of our creativity could coexist?” A space that brings together fashion, food, music, art, design, and lifestyle. That space became a hotel. “We hold the very last hospitality license issued in Venice before the city council placed a freeze on new permits,” they explain. “The property originally consisted of two separate structures, which we were able to unify under single ownership after a long process. Some portions were still owned by noble families who, unable to keep up with the maintenance costs, gradually sold them off piece by piece.” Together with the NWC collective, the Gallos developed a vision rooted in what they call a Postvenetian manifesto—a new hospitality philosophy grounded in respect for Venice’s ecosystem and heritage, and a conscious resistance to the exploitative forces of mass tourism. This approach combines restoration with experimentation, tradition with reinvention. The name of the hotel itself plays on this duality: The Venice Venice. A GEOMETRIC WELCOME Guests arriving by boat are met with a striking sight: a geometric pavilion rising from the canal’s filtered waters, layered in form and rich in drama. This sculptural entrance sets the tone for what’s to come—a cinematic unfolding of space, anchored by Fabio Viale’s reimagined Pietà, portraying a fragmented mother and son. From there, a water passage inspired by the movement of light and reflection—and a subtle homage to Carlo Scarpa—leads through the palazzo, connecting two main floors and weaving past more than 40 rooms. Each one is different, designed in open defiance of traditional spatial rules. Even the smallest room exceeds the standard dimensions of a typical hotel room. The result? The hotel now houses the largest suite ever built in Venice. VENICE M’ART: A LIVING CULTURAL SPACE Just off the entrance, Venice M’Art unfolds like a kaleidoscope of culture—where art, fashion, design, and gastronomy meet in a layered, living space. Once a historic hub of trade and exchange, the space has been reimagined to include a concept store, exhibition zones, a restaurant, and a distinctive bar—all connected by a route from the inner courtyard to the terrace. Throughout the day, Venice M’Art shifts its identity: morning coffee rituals and retail therapy give way to aperitifs and long, leisurely dinners. The bar’s signature cocktail is the Erose Americano, and the traditional Venetian carnival pastry frittelle is reimagined here as a year-round savory treat. ART THAT WRAPS AROUND YOU On the first floor, the Venice Bitter Club creates a quiet tension between past and present. Beneath the building’s original beams, a glowing digital bar flickers into life—framed by a tapestry-like installation that wraps around the walls. This immersive artwork by Francesco Simeti is part of the “A Collection” program, developed in collaboration with historic textile manufacturer Bonotto. Drawing from 18th-century Gobelin-style tapestries, Simeti reinterprets traditional motifs—characters, animals, and flourishes—into a new visual language and symbolic narrative. EVERY ROOM DEDICATED TO AN ARTIST OR MOVEMENT At The Venice Venice, art is not an addition—it’s the architecture of experience. Each room becomes a quiet tribute to a creative force, whether a single artist, a radical movement, or an era-defining idea. From a suite dedicated to Lucio Fontana to a room inspired by Fluxus, from nods to Arte Povera to the poetic world of Cy Twombly and the Pop stylings of Umberto Bignardi—the range is vast, and every space tells its own story. These narratives are enriched through collaborations with artists like Victoria & Marian Zidaru, Brad Elterman, Emilio Isgrò, and Hideyuki Ishibashi, as well as with artisans, collectors, and visionaries such as ceramicist Federico Bonaldi, Venetian Heritage founder Toto Bergamo Rossi, and the Bonotto Foundation. Throughout the hotel, additional works by Pol Polloniato, Igor Mitoraj, and photographer Renato d’Agostin create yet more layers in a space where every detail is a deliberate act of storytelling. - The full story is featured in Vol.16 - Print VOL XVI - AEGEAN & MEDITERRANEAN 2025 970,00₺ Price Add to Cart

November 2023 | People FOR EN CONVERSATION about ARCHITECTURE with ECE CEYLAN BABA words Onur Baştürk Yeditepe Üniversitesi Mimarlık Fakültesi Dekanı Prof. Dr. Ece Ceylan Baba ile ilk yüz yüze sohbetimiz bir “hayat ağacı”nın altında gerçekleşmişti. O “hayat ağacı” tanıdık bir yerdeydi. Antalya-Side’deki Paloma Finesse içinde 2020 yılında açılan Yuzu Garden’ın simgesi olan Ficus Australis. İşte o nefis bahçede Ece ile yaz başında bir araya gelmiş ve sürdürülebilir mimari ile yakın gelecekte dünyaya hakim olması beklenen mimari yaklaşımları konuşmuştuk. Elbette her konu “Yuzu Weeekend” kapsamında yaptığımız o günkü konuşmaya sığmamıştı. O yüzden buraya, o konuşmanın devamında yaptığımız uzun röportajı yayınlamak istedim. Çünkü Ece’nin söyleyecekleri hepimizi yakından ilgilendiriyor! Mimarların amacı şaşırtmak mıdır yoksa çözümler sunmak mı? Yoksa ikisi birden mi? Mimarlık insana ait her türlü mekanın üretildiği bir meslek alanı. Ayrıca mimarinin, çağına ait pek çok bilgiyi mekan üzerinden sonraki nesillere aktarmak gibi bir iddiası ve misyonu var. Bu mekanların içinde gündelik hayatta kullandığımız ve kullanmaya devam edeceğimiz mekanlar da, sarsıcı ve bazen spekülatif olması gereken mekanlar da var. Bu durum, binanın türüne, yerine ve vermek istediği mesaja göre değişiklik gösteriyor. Sadece şaşırtmaya odaklanan bir mimari yok… Ancak bu, bazı binaların şaşırtıcı derecede yeni bir söz söylemesine engel değil. BİRİ ÜTOPYA, DİĞERİ DİSTOPYA Mimarların “dünyayı kurtarma, iyileştirme” projelerine nasıl bakıyorsunuz? Mesela BIG’den Bjarke Ingels’in “Masterplanet” projesi ya da Liam Young’ın kurgusal “Planet City” filmi. Mimarlar gerçekten dünyayı iyileştirebilir mi? Dünyayı kurtarma ya da iyileştirme argümanı tek bir meslek alanı için oldukça iddialı. Öte yandan mekanın dönüştürücü gücüne inanırım. İnsan, içinde yaşadığı mekanlardan, mekanlar da insanlardan etkilenir. Birbirine katkı sunan iki canlı organizma gibi beraber şekillenirler. Bu açıdan bakıldığında, mimarinin insan yaşamına olan etkisi oldukça güçlü. Dünyanın kaynakları tükeniyor, yine de evren kendi kendini onarabilecek yeteneğe sahip. Ancak içinde yaşadığımız çağda çok sayıda kriz bulunuyor ve çeşitli meslek insanları tarafından insanlığın sonunun gelmesini ötelemek amacıyla çok sayıda önlem alınıyor. Mimarlık alanında da sürdürülebilir tasarım ilkeleri, enerji verimliliği ve çevre dostu malzemelerin kullanılması gibi çeşitli konular 21. yüzyılda önem kazandı. Masterplanet ve Planet City yaklaşımları bu anlamda farklı argümanlara sahip. Bir tür dualite olarak tanımlayabiliriz. Biri ütopya diğeri distopya olarak iki düşsel çalışma… BIG’nin Masterplanet projesi, iklim krizine karşı dünyayı bütüncül olarak ele alan ve tüm dünya nüfusunun benzer ideal-kentsel mekanlarda yaşadığı öngörülen bir dünya düşü. Dünya için bir masterplan önerisi sunan proje bazı özellikleriyle bir ütopyayı anımsatıyor. Çevre sorunlarına toplam bir çözüm ile yaklaşıyor ve teknolojiyi projenin odağına yerleştiriyor. Günümüzdeki bina ve hatta kent ölçeğindeki önlemlerin yetersizliğine vurgu yaparak gezegen ölçeğinde bir tasarlama eylemi öneriyor. “Planet City” filminde ise Liam Young, sömürgeleştirmenin ve küreselleşmenin ekonomi ile olan güçlü ilişkisini metropoller üzerinden yeniden okuyan, alışılagelmiş düşünceleri ters köşe yapan bir distopyayı konu alıyor. Yaklaşık 10 milyar insanın yaşadığı bir dünyada, alınan ortak bir kararla dünyanın geri kalanının vahşi doğaya teslim edilmesi üzerine kurulan hayali bir şehirdeki yaşananları anlatıyor. Spekülatif bir bilim kurgu özelliği taşıyan film, iklim değişikliğinin çevresel bir sorun olmadığını, aksine siyaset kaynaklı ve ideolojik bir sorun olduğunu öne sürüyor. İ ki çalışma da mimarlar tarafından üretilmiş, hayata geçme iddiası taşımadan tasarlanmış özgün düşünceler. Manipülatif özellikleri ile iklim krizine dikkat çekmek isteyen projeler, çizgi dışı fikirlerle mimarinin kent, kentsel yaşam, çevre ve hatta gezegen ölçeğindeki olası ihtimallerini sorguluyor. Geleceğin evleri şehir şebekesinden tamamen ayrılmış, kendi kendine yetebilen evler mi olacak? Yoksa bu konudaki çabalar fazlasıyla bireysel mi kalacak? Kent, yapılı olan çevresi, yapılı olmayan çevresi ve içinde yaşayan kentlilerin yaşamları ile var olur. Bu durum karmaşık bir örüntüdür ve doğası gereği içinde tekilliği barındırmaz. Kendi kendine yetebilen ev(ler) kavramı da bir süre sonra benzer yaşamları içinde barındıran bir ilişki ağına dönüşmeye mahkum. Bu sebeple gelecekte de kentler, bireysel olmayan, birlikte/bir arada olmayı kutsayan bir yaşamı mümkün kılacak diye düşünüyorum. 3D PRINT İLE YAPILAN BİNALARIN SAYISI ARTACAK Temiz enerji üretimini ve karbon ayak izini azaltan sürdürülebilir inşaat yöntemleri artık en çok konuşulan şeyler. Özellikle de 3D ile yapılan ev projeleri. Mimarlık stüdyoları bu bilince sahip, ama proje talep edenler sizce yeterince bu bilince sahip mi? Sürdürülebilir bir bina inşa etmenin en temel yöntemi bağlamsallığı benimsemek. Yere ait malzeme, yere ilişkin iklim verileri, kültürel bilgiler ve yapma yöntemleri kullanılırsa hem karbon ayak izi en aza indirilebilir, hem de yere ait yapma/etme/inşa etme yöntemlerinin çağdaş yorumları üretilebilir. Günümüzde üç boyutlu yazıcılar ile bazı mimari uygulamalar yapılmakta. Ancak, inşa edilen yapılarda kullanılan hammaddenin çevre dostu olması konusunu önemsiyorum. Doğada yok olamayacak malzemelerin seçimi ileride başka sorunlar üretebilir. İleri dönüşüm ya da geri dönüşüm yöntemleri ile kullanılan hammadde konusunda önemli çalışmalar yapılıyor. Yakın gelecekte, gelişen teknoloji ile üç boyutlu yazıcılar ile inşa edilen yapıların sayısının artabileceğini düşünüyorum. SLA’NIN KOPENHAG’TAKİ YAPISI OLDUKÇA İYİ BİR ÖRNEK Yeşilin ön plana çıkarıldığı, hatta başrolde olduğu mimari tasarımlarla artık daha sık karşılaşıyoruz. Binaların çatı alanlarında organik tarım alanları, mini parklar yaratılması mesela. En çarpıcı örnek, SLA’in projesini yaptığı, Kopenhag’daki enerji santralinin dik eğimli çatısına yapılan peyzaj tasarımı. Tüm bunlar sizce yeterli mi? Yoksa tüm bunlar sadece "greenwashing" yani "yeşil aklama" olayı mı? Mimaride sürdürülebilir tasarım yaklaşımları çok paydaşlı, farklı disiplinler ile ilişkili ve bütüncül olarak ele alınması gereken bir konu. Malzeme seçimi, dönüşebilir/adaptasyon yeteneği olan program ve işlevlerin varlığı, yapının bulunduğu coğrafya ile kurduğu ilişki, enerji verimliliği, doğa dostu inşaat teknolojilerinin kullanılması gibi çok farklı alanı içinde barındırıyor. Şehirden alınan toprak parçasını, devasa bir yapının cephesine ya da çatısına konumlandırılan sınırlı yeşil ile doğaya geri veremeyiz. Ya da sadece “yeşil bina” sertifikası alarak, bunu bir pazarlama argümanı gibi kullanabilmek için sürdürülebilir olmayan bir binaya sonradan eklenen bazı yeşil dokunuşlarla onu sürdürülebilir hale getiremeyiz. Bu konu tasarımın ilk safhasından itibaren başlayan, kullanıcıları ile devam eden, yaşamın içinde döngüsel, canlı ve bütüncül bir sürece sahip olmalı. Bunun dışındaki her durum, bir tür yeşil aklama örneğine dönüşme potansiyeli taşıyor. SLA’nın Kopenhag’daki yapısı -yakın zamanda yerinde de gözlemleme fırsatı buldum- kentteki konumu ve tasarım yaklaşımından ötürü oldukça iyi bir örnek. İşlevinden ötürü kamusallaşması mümkün olmayan bir yapının çatısını kentle bütünleştirip kamusallaştırabilen, bariyerleri güvenli bir şekilde ortadan kaldırabilen, özgün bir fikre sahip. DAHA FAZLA YEŞİL TAHRİBATI KONTROL ALTINA ALINABİLİR Önümüzdeki on yılda bizi yeşilin arttığı şehirler mi bekliyor? Bu konuda iyimser misiniz? Araştırmalar, dünyadaki nüfusun artmaya devam edeceğini ve buna paralel olarak, şehirlerde yaşayan nüfusun kırsal bölgelerde yaşayan nüfusa oranla artış eğiliminde olacağını gösteriyor. Kent yaşamı hâlâ cazip ve cazibesini koruyacak gibi görünüyor. Bu sebeple, önümüzdeki on yılda kentlerde inşa etmeye olan ihtiyacın artacağını söyleyebiliriz. Bir noktaya vurgu yapmak isterim: Şehirlerdeki atıl yapı stokunun yeniden işlevlendirilmesi, gerçekten gerek olmadıkça daha fazla yeşil tahribatının yapılmasını kontrol altına alabilir. Mevcut yapıların verimliliğini artırmak, paylaşımlı mekan kullanımlarını destekleyen politikalar geliştirmek gibi yöntemler benimsenmezse, bu konuda iyimser olduğumu söyleyemem. DÜNYANIN VAHŞİ DOĞAYA TESLİM EDİLMESİ İMKANSIZ Yapmamız gereken gerçekten dünyanın önemli bir kısmını yeniden vahşi doğaya teslim etmek mi? Kurtuluşumuz bu mu? Ne dersiniz? Aslında bu sorunun yanıtını bir önceki soruda yanıtlamış oldum. Dünyanın vahşi doğaya teslim edilmesinin mümkün olduğunu düşünmüyorum. Artan nüfus ve çağın getirdiği yeni mekan ihtiyaçlarına paralel olarak kentlerdeki yapılar artma eğiliminde olmaya devam edecek. Ancak, “yapmak” eylemine odaklı bir politika ile bu durumu daha da vahim çevresel sorunlar üretecek hale getiriyoruz. Yapmadan önce, mevcut olanı yeniden kullanabilmenin ihtimallerini sorgulamanın kurtuluş yollarından biri olduğuna inanıyorum. Bir diğer konu da inşaat teknolojisinin günümüzde ulaştığı seviye ve içinde bulunduğumuz kapital odaklı düzenin getirdiği mega ölçekli projelerin üretilmesine olan iştahın çok canlı olması. 40’LI YAŞLARIM BANA KUSURLU HALİN GÜCÜNÜ ÖĞRETTİ 20’lerinizde, dünyaya, şehirlere ve mesleğinize nasıl bakıyordunuz? Aradan geçen sürede vizyonunuzda neler değişti, neler aynı kaldı? Harika bir soru! Aslında, meslek yaşamımın başında, bir projenin, araştırmanın, binanın ya da metnin kusursuz olması amacı ile çalışırdım. Bunun olabileceğine inanırdım ve doğru planlama ile bu amacın mümkünlüğünü düşlerdim. Yıllar sonra, özellikle de ideal mekan, ideal kent arayışları konusunda derinleşmeye başladıkça, idealize edilmeye çalışılan mekanın gelişime kapalı, totaliter ve durağan olduğu gerçeğiyle yüzleştim. Oysa insan değişen bir canlı, mekanlar da öyle… Aralarında simbiyotik bir ilişki var… Bugün, 40’lı yaşlarım bana kusurlu halin gücünü öğretti. Planlanan, ideal düşün değil; kusurlarıyla var olan gerçeğin ne kadar değerli olduğunu farkettim. Bence dünya da kentler de kusurları ile beraber özgün ve bu sayede birbirinden ayrışıyor ve gelişiyor. Biz insanlar da aynı akışta evrimsel yolculuğumuza devam ediyoruz.

January 2023 | Design & Interiors below english Ekolojik gökdelen mümkün mü? yazı Oktay Tutuş Y anıtı Düsseldorf’tan alıyoruz: AllesWirdGut Architektur & Hertl.Architekten; kent belediyesinin yeni teknik yönetim binasının tasarımı için açılan yarışmada sundukları kazanan tasarımlarıyla hem ekolojik hem de sosyal sorumluluk vadediyor. Binanın iklim ve enerji konsepti, fotovoltaik sistemler, yağmur suyu hasadı, beton çekirdekli aktivasyon, jeotermal enerji ve ek yerel ısıtma ve soğutma yoluyla yenilenebilir kaynaklardan yerel potansiyellerin kullanılmasını sağlayacak şekilde düşünülmüş. Ayrıca, binanın istenen pozitif eko-dengesine uygun olarak, kulenin tüm katlarının ahşap-beton kompozit yapıda inşa edilmesi uygun bulunmuş. Bu da demek oluyor ki, önceden inşa edilmiş parçalar burada bir lego gibi birleştirilecek ve böylece hem inşaattan hem de taşıma maliyetlerinden tasarruf sağlanacak. Yüksek derecede prefabrikasyon ve kısa taşıma yollarına bir de tavanların hibrit yapısı da eklenince kaynak tasarruflu çözüme erişileceğini düşünüyor mimarlar. Fotovoltaik ve merkezi olmayan ventilasyon elemanları ile ayrı ayrı geliştirilen zik zak cephe elemanları da yaz aylarında pasif gölgelemeyi, kışın güneş enerjisinden enerji üretimi ile birleştirecek. Binanın yapımına henüz başlanmadı, ancak gelecekte yapılacak gökdelen projelerinde hibrit deneylerin yapılmasının önünü açacak örnek bir proje olacak ümidini taşıyoruz. Eco-friendly skyscraper writer Oktay Tutuş W e get an answer from Düsseldorf: Alleswirdgut Architektur & herst.architekten; their winning designs in the competition for the design of the City Municipality's new technical management building promise both ecological and social responsibility. The building's climate and energy concept provide for utilizing local potentials from renewable sources through photovoltaic systems, rainwater harvesting, concrete-core activation, geothermal energy, and supplementary local heating and cooling. Also in line with the desired positive eco-balance of the building is the timber-concrete composite construction of all tower floors. Furthermore, following the desired positive eco-sequence of the building, it was appropriate to construct all of the tower's floors in a wood-concrete composite structure. This way, prefabricated parts will be assembled like Legos, saving both construction and transportation costs. The individually developed zigzagged facade with photovoltaic and decentralized ventilation elements combines passive shading in summer with solar energy production in winter. The building's construction has yet to begin, but we hope it will be an exemplary project that will pave the way for hybrid experiments in future skyscraper projects.