Search this site

Nader Gammas discusses light as an architectural material, his Totem commission for Bottega Veneta, and how Dubai shapes his design practice. January 25, 2026 | PEOPLE NADER GAMMAS in PURSUIT of LIGHT words Onur Basturk photos Courtesy of Nader Gammas (Portrait / Ben Cope) Trained as an architect, Nader Gammas treats light as an architectural material—one that defines structure, space, and atmosphere.Born in the United States and shaped by his Syrian roots, his practice is informed by an architectural education and a deep sensitivity to how light conditions experience. Since his debut at Art Dubai in 2017, Gammas has developed a restrained yet expressive language in which light operates not as an addition, but as a primary architectural act—shaping space through presence rather than ornament. FROM ARCHITECTURE TO ILLUMINATION Your work often sits between sculpture and function, with light taking on an architectural role. When did lighting become your primary medium? While working on a private residence, I realized that a single lighting element could both solve the functional need for illumination and act as a sculptural presence within the space. That moment clarified how light could carry both purpose and expression at once. You’ve described your process as reducing architecture to structure and light. How does this idea continue to shape the way you design today? Architecture demands discipline, and lighting follows a similar logic. Recently, I’ve been pushing further into organic inspirations, but always within an architectural framework. Structure remains essential—it’s what allows experimentation to stay grounded. MATERIAL, CRAFT, AND TOTEM Totem (2025), commissioned by Bottega Veneta for NOMAD Abu Dhabi, translates the Intrecciato language into light. How did you approach reinterpreting a fashion house’s craft heritage through material and form? Totem distills the essence of Bottega Veneta’s Intrecciato weave into a sculptural, architectural form. By deconstructing the weave and rebuilding it vertically, the piece reinterprets the house’s language while remaining rooted in its identity. Each hand-cut ceramic block amplifies the Foulard and Bombé variations of the weave. Matte and glossy finishes echo the shifting textures of leather, subtly disorienting the viewer. Structured around a steel spine, the work sits between sculpture and function, revealing layers of craft, material, and light. Ceramics play a central role in Totem. What draws you to this material, and how do you work with its tactile, imperfect nature at an architectural scale? I’m deeply fascinated by ceramics at the moment. It’s a material that invites experimentation and allows me to push toward what comes next. I began this exploration with Vessels. With Totem, the aim was to offer immediate visual clarity, while leaving deeper layers of meaning to unfold over time—an encounter shaped equally by instinct and intention. TIMELESSNESS IS A BELIEF THAT UNDERPINS MY WORK Your pieces often feel both ancient and contemporary at once. Is this sense of timelessness something you consciously pursue, or does it emerge naturally through making? Timelessness is a belief that underpins my work. I try to place myself in the mindset of those who came before us, whose design thinking wasn’t driven by micro-trends but by a broader understanding of life and continuity. Atmosphere is a defining quality of your work. When beginning a new piece, do you start with a specific mood in mind, or does it develop through experimentation? There is always a mood in mind from the start. It’s a conscious decision, because it ultimately defines the piece. My work has often leaned toward darker, heavier atmospheres, but recently I’ve been moving toward something brighter and lighter. DUBAI’S REGIONAL HISTORY IS RELATIVELY SPARSE You’re currently collaborating with designers such as Kelly Wearstler and Stephen Sills. What makes a collaboration meaningful for you, and how do these exchanges influence your practice? I value collaborations, particularly with experienced designers. They often introduce ideas I hadn’t previously considered, opening new ways of thinking. I now see my work as a series of seeds—starting points that others can take further. Having lived and worked across different geographies, you’re now based in Dubai. How does place—past and present—continue to inform your design language? Dubai’s regional history is relatively sparse, and that absence is liberating. The lack of a dominant architectural precedent allows for a more open dialogue and a greater freedom to explore new possibilities.

Natalja Kent’s chromatic facade artwork at 1440 Sepulveda brings light, color, and movement to a transformed workplace in West Los Angeles. February 2025 | DESIGN & INTERIORS NATALJA KENT’s CHROMATIC VISION words Harper Ellis Project Images Jason O’Rear, courtesy of Beacon Capital Partners Portrait of Natalja Kent Dana Pleasant In the heart of West Los Angeles, a striking new public artwork is redefining the urban landscape. Commissioned for 1440 Sepulveda, this large-scale installation by Czech-American artist Natalja Kent injects bold color, movement, and vibrancy into the neighborhood, offering a dynamic visual experience that shifts with the viewer’s perspective. “This piece is a public homage to the delightful and healing power of light, color, movement, and play,” says Kent. Inspired by its surroundings, the work not only enhances the building’s architectural presence but also fosters a deeper connection between the space and the community. Originally built in 1986, 1440 Sepulveda was a solid structure in need of a transformation. Beacon Capital Partnersacquired the building with a vision to create inspiring workplaces, enlisting Ware Malcomb as the repositioning architect and Club Studio to consult on branding, art, and environmental graphics. BRINGING ART TO THE FACADE One of the biggest challenges of the project was translating Kent’s intricate, light-based work into a durable and maintainable facade-scale installation. The goal was to preserve the richness of color and detail while ensuring it could withstand time and elements. The process took nearly two years, with a deep exploration of materials and techniques. The final work, now an unmistakable presence in the neighborhood, is a testament to the transformative power of art in architecture. A PALETTE INSPIRED BY LOS ANGELES Kent drew inspiration from the surrounding environment—the ocean’s deep blues, the lush green park across the street, the golden sunlight filtering through trees, and the energy of West LA’s diverse community. “I meditated on these external elements and performed a movement meditation with lights in response,” she explains. Using light-sensitive paper, she recorded her movements, translating them into architectural-scale chromograms—her signature abstract, gradient-infused works. HONORING THE LIGHT AND SPAVE MOVEMENT For the mural, Kent created seven large-scale chromograms using a process she developed over seven years. Each composition reflects the rhythms of the neighborhood, the hues of the Pacific Ocean, and the play of nearby public spaces. The artwork was then scaled up, transferred onto powder-coated aluminum panels using a pigment process, and baked onto 12 x 4-foot panels for lasting vibrancy. Inside the building, the artistic experience continues. The lobby, with its soaring ceilings, is flanked by a full-length living wall on one side and Kent’s vibrant works on the other, infusing the space with creativity and energy from every angle.

Bairro Alto Hotel brings together Lisbon views, BAHR's bohemian interiors, and contemporary art at the meeting point of Chiado and Bairro Alto. September 28, 2025 | TRAVEL TR BELOW LISBON’s DUALITY: BAIRRO ALTO HOTEL words Onur Basturk photos Courtesy of Bairro Alto Hotel (Rooftop: Manuel Manso, BAHR: Francisco Nogueira, Suites: Manuel Manso + Francisco Nogueira) Bairro Alto is one of my favorite places to stay in Lisbon. Part of the charm lies in its setting—right where two neighborhoods that shape the city’s identity meet: the refined elegance of Chiado and the bohemian edge of Bairro Alto. That duality is also what defines the hotel itself. BAHR’S BOHEMIAN MANIFESTO And then, of course, there’s the view. The rooftop terrace bar remains one of the best spots in Lisbon for an evening drink—a stop you can’t miss if you’re in the city. The hotel also hides a very different kind of surprise on the fifth floor: BAHR, a restaurant with a bohemian, provocative edge. Designed by thestudio, it pays homage to the neighborhoods it belongs to—and to the artists and writers who once animated them. Its starting point was the “Bohemian Manifesto,” a tribute to irreverence and free spirit. The creative lineage runs from Camões and Bocage to Eça de Queiroz and Amadeo de Souza Cardoso. BAHR features bespoke design touches as well. The installation at the entrance captures the raw essence of Bairro Alto, while standout furniture pieces include Valentin Loellmann’s benches, Lloyd Powell’s chairs and side tables, Johanson Design’s high “Jupiter” bar stools, Jader Almeida’s chairs from Brazil, and Carl Hansen & Son’s leather seating. Even the tableware carries intention: handmade porcelain by Studio Neves, Costa Nova ceramics, and Cutipol cutlery. THE TOUCH OF ATELIER BASTIR Spread across four 18th-century buildings, Bairro Alto Hotel was among the pioneers of the five-star boutique concept in Portugal. Its architecture, which respects the original lines while adapting them to the 21st century, bears the signature of Pritzker Prize-winner Souto de Moura. The interiors (with the exception of BAHR & Terrace) were created by Atelier Bastir. José Pedro Vieira and Diogo Rosa Lã translated Lisbon through a personal lens—contemporary and sophisticated, yet anchored in classical references. Their approach embraces contrasts: antiques and vintage pieces paired with wood, wicker, marble, and ceramics; classical paintings set against modern lighting. A MONUMENTAL THREE-STORY TAPESTRY Art plays a defining role in the hotel’s atmosphere. Alongside Rui Chafes’ sculptures in the lobby and Rui Calçada Bastos’ photographs, guests will find works by Julião Sarmento, Pedro Cabrita Reis, Pedro Calapez, João Louro, and José Pedro Cortes. A newly commissioned work by Vasco Araújo adds to the collection. Perhaps the most striking is a monumental macramé tapestry by Diana Menezes Cunha of Oficina 166—stretching across three floors, its design recalls Lisbon’s hills and connects directly with the palette of the city’s façades. LISBON’un İKİLİ RUHU: BAIRRO ALTO HOTEL Bairro Alto, Lizbon’da konaklamayı en çok sevdiğim otellerden biri. Çünkü otel kentin kimliğini şekillendiren iki tarihi mahallenin kesişim noktasında: Seçkin ve zarif Chiado ile alternatif ve bohem Bairro Alto. Bu ikilik otelin kimliğini de oluşturuyor. BAHR’IN BOHEM MANİFESTOSU Ama dahası da var, mesela manzara! Bairro Alto’nun teras barı halen Lizbon’daki en iyi akşamüstü içkisi alınabilecek noktalardan biri. Lizbon’a geldiyseniz, uğramanız gereken noktalardan. Otelin bir de bohem ve kışkırtıcı tarza sahip beşinci kat restoranı BAHR var. Burası oldukça farklı bir atmosfere sahip. thestudio tarafından tasarlanan mekan, otelin parçası olduğu Bairro Alto ve Chiado mahallelerine ve buralarda yaşamış tüm ünlü isimlere saygı duruşu niteliğinde. Nitekim restoranın çıkış noktası, özgür ruhu ve aykırılığıyla “Bohem Manifestosu”. Camões’ten Bocage’a, Eça de Queiroz’dan Amadeo de Souza Cardoso’ya uzanan sanatçılar ve yazarlar bu projenin ilham kaynakları arasında. BAHR’a özel üretilmiş parçalar da var. Mesela restoran girişindeki enstalasyon, Bairro Alto’nun özünü somutlaştırıyor. Mekanı karakterize eden diğer dikkat çekici parçalar arasında Valentin Loellmann’ın bankları, Lloyd Powell’ın koltuk ve yan sehpaları, Johanson Design’ın yüksek “Jupiter” bar tabureleri, Brezilyalı tasarımcı Jader Almeida’nın sandalyeleri ve Danimarkalı Carl Hansen & Son’un deri koltukları bulunuyor. Masalar için seçilen parçalar da özenle belirlenmiş: Studio Neves’in sipariş üzerine yaptığı el yapımı porselenler, Costa Nova seramikleri ve Cutipol çatal-bıçakları. ATELIER BASTIR DOKUNUŞU 18. yüzyıldan kalma dört binayı kapsayan Bairro Alto, aynı zamanda Portekiz’deki beş yıldızlı butik otel konseptinin öncülerinden. Orijinal hatları korunarak 21. yüzyıla adapte edilen otelin mimarisi 2011 Pritzker ödüllü mimar Souto de Moura’ya ait. İç tasarım ise (BAHR&Terrace restoranı hariç) Atelier Bastir tarafından yapılmış. Dekoratör José Pedro Vieira ve mimar Diogo Rosa Lã’dan oluşan Atelier Bastir, Lizbon’un kişisel bir yorumunu iç mekana taşımak istemiş: Klasik referansları kaybetmeden, daha çağdaş ve sofistike bir çizgiyle… Bu nedenle antika ve vintage parçaları ahşap, hasır, seramik ve mermerle; klasik tabloları ise modern aydınlatmalarla harmanlamaktan kaçınmamışlar. ÜÇ KAT BOYUNCA UZANAN DEVASA HALI Oteldeki sanat eserleri de dikkat çekici. Lobideki Rui Chafes’in heykelleri ya da Rui Calçada Bastos’un fotoğrafları gibi otelin ilk döneminden kalma referans eserlerin yanı sıra Julião Sarmento, Pedro Cabrita Reis, Pedro Calapez, João Louro gibi tanınmış isimlerin eserleri, José Pedro Cortes’in fotoğrafları ve Vasco Araújo’nun yeni sipariş edilmiş bir çalışması da yer alıyor. Otel için özel olarak üretilen bir başka başyapıt ise üç kat boyunca uzanan, şehrin tepelerini hatırlatan bir desenle tasarlanmış devasa makramé duvar halı (Oficina 166’den Diana Menezes Cunha).

Nisan 2020 | Art | Türkiye Sessiz Odanın Çığlığı Yazı | İsmail Polat O ğlu Raad Zeid annesi için “Nükleer yakıt gibiydi, gittiği her yeri aydınlatırdı” diyor. Geçmişe uzanıp hikayesine ve eserlerine baktığımızda insanlar üzerinde bıraktığı etki gerçekten öyle. Eserlerindeki güçlü ifadeler de bunun sonucu, insan ruhundan ilhamla… Çok kederli bir döneminde büyükelçilik binasındaki atölyesine kapanıp tek bir sineğin kanatlarındaki çırpınışla yeniden hayata dönen ve kendini renklere vurarak “Cehennemim” adını verdiği başyapıtını ortaya koyan ünlü ressam Fahrelnissa Zeid’in izini sürdük. Türkiye'de modern sanatın öncüsü Fahrelnissa Zeid 1901 İstanbul doğumlu. Osmanlı döneminin önde gelen ailelerinden, sanat tutkunu Şakir Paşa ailesinden geliyor. Ünlü ressamın yazar İzzet Melih Devrim’le evliliğinden olan oğlu Nejad Devrim Türkiye'nin en önemli ressamlarından biri. Kızı Şirin Devrim ise Şehir Tiyatroları'nda oyun sahneleyen ilk kadın tiyatrocu. Zeid ayrıca seramik sanatçısı Füreya Koral'ın da teyzesi. İstanbul ve Paris'te sanat eğitimi alan Zeid, 1934 yılında Irak'ın Ankara temsilcisi Emir Zeid ile evlendikten sonra Irak Kraliyet ailesinin en önemli isimlerinden biri olur. O artık bir prensestir. 1901’de İstanbul’da başlayan Zeid’in hikayesi bu evlilik sayesinde Berlin, Paris, Londra ve Amman’a kadar uzanır… Bir prenses olarak dünyayı dolaşır ama onun tek derdi sanat, içinde kopan rengarenk fırtınalardır. O yüzden bir prensle evlendiği için protokol üyesi olsa da tuvalinden ve renklerinden vazgeçmez. Büyükelçilik rezidansının bir odasını atölyeye dönüştürür ve zamanın çoğunu resim yaparak geçirir. 1920’lerde Paris’de yaşadığı dönemlerde fovist ve dışavurumcu yaklaşımı kucaklar. Esprili kişiliğiyle girdiği her ortamla güçlü bağlar kurar, herkesi kendine hayran bırakır. Dışavurumculukta ve soyut resimde o kadar iyi işlere imza atar ki, birçok sanat eleştirmeni onu 20. yüzyılın en önemli sanatçılarından Jackson Pollock’a benzetir. Öylesine güçlü, öylesine sarsıcı. Simone de Beauvoir’nın “Yaşamım kendime anlattıkça, gerçek hale gelecek güzel bir masal” sözü Zeid’in hayatına çok rahat uyarlanabilir. TA Kİ BİR GÜN ODAYA BİR SİNEK GİRENE KADAR…. Zeid’in ölümünden yıllar sonra eserleriyle yaptığı büyük Londra çıkarmasının gerçek hikayesi de yine çok sevdiği bu şehre uzanıyor aslında. 1940’larda eşinin çok sevdiği kuzeni ölünce uzunca bir süre hayata küser ve atölyesine kapanır. Hiç kimseyle görüşmez, sadece boş boş duvarlara bakar bir başına. Ve bu yalnızlık operasyonu, kocası dahil herkesi şaşırtacak kadar uzun sürer. Kendisi de ne yapacağını bilemez ve sürece teslim olur. Ta ki bir gün odaya bir sinek girene kadar… Bir anda dikkati ona doğru kayar. Tüm gün sineğin kanat çırpınışlarını izler. O küçücük sineğin kanatlarında her defasında böylesine bir coşku yaşanıyorsa, hayat hala devam ediyor der ve kalkar. Uzunca bir süre hiç dokunmadığı renkleri yoğurur, eline fırçasını alır ve “Cehennemim” adını verdiği şaheserini yaratır. Bu eser soyut resmin en önemli işlerinden biri olur ve Zeid’i yeniden Londra’ya taşır…. Nasıl mı? İstanbul Modern’de sergilendiğinde Tate Modern’in eski direktörü Chris Dercon eseri görür görmez çarpılır ve saatlerce önünde bekler. Jackson Pollock kadar güçlü dediği eserin izini sürer ve müzenin yöneticileriyle iletişime geçerek “Cehennemim”i ve 22 farklı Zeid eserini Londra’ya taşır. Beş ay boyunca sanatseverle buluşan eserler, Tate Modern yöneticilerini şaşırtacak derecede büyük ilgi görür ve ziyaretçi akınına uğrar. Böylece Londra’daki keder yüklü bir zaman dilimi, onu aynı şehirde en popüler zaman dilimine taşır. Fahrelnissa adı günlerce konuşulur, tabii ki yine başrollerde “Cehennemim” vardır. “KİŞİ KENDİNE YETMEZ” Tüm dünyanın yalnızlığıyla baş başa kaldığı şu belirsiz günlerde herkesin farklı kaygıları var. İşe gitmek, toplantıları organize etmek, alışveriş yapmak, trafikle boğuşmak, uçağı yakalamak, çocukları okula göndermek ya da sevdiklerine kavuşmak gibi eski ve “büyük” dertlerimiz şimdilik çok uzakta. Tam yerini almasa da online devam ediyoruz hayatımıza. Yanı sıra uzun zamandır kendini boşlayanların, içine yönelmesi ve iç huzuru aradığı uğraşlar da var. Açıkçası kimse eskisi gibi kalmak da istemiyor. Dünyanın döngüsü çoktan bozulmuştu, coronavirüs salgını şimdi herkesi “yaşamının yeni normali”ni bulmaya zorluyor. Şimdi kendimizle baş başa kalınca nasıl yaşamamız gerektiğini öğreniyoruz. Hepimizin çabaları mucizeyle sonuçlanmayabilir ama denemekte fayda var, hazır bu kadar kendimize kalmışken. Dolayısıyla sosyal medya ve tv’lerin canlı yayınlarına hapsolmak yerine evimize sızan canlı bir sinek ya da farklı hayat çırpınışlarının izini sürmekte fayda var. Hayata dair çırpınışlar her koşulda devam ediyor. Önemli olan bunu görebilmek. Zeid’in Paris’i terk ederken dediği gibi: “Kişi sanat yapmış olmak için resim yapmaz, zira sanat diye bir şey yoktur, sanat eseri de. Yaşama sevinci, yaratma sevinci vardır, ÇÜNKÜ KİŞİ KENDİNE YETMEZ.” Kendinize yetemediğinizde, taşmaya bakın! NOT “Cehennemim”, İstanbul Modern’in koleksiyonunda saklı. Zeid’in portrelerinden bir seçki sunan “Üç Kişilik Oyun” adlı sergiye ise Dirimart Galeri’nin web sitesi üzerinden erişmek mümkün. ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

Sincasa founders Yaz Yüceil, Ali Ersoy and Osman Pekin share how friendship, food, drink and music shaped their creative community in Rome. December 2023 | Vol 11 TURKISH BELOW MODERN VAGABONDS of the NEW WORLD words Onur Baştürk Yaz, Ali and Osman... Friends since childhood. But really, since their early childhood! They met in kindergarten. Later on they were inseparable until their university years. Three friends have a dream that grows more and more mature as they grow up, a dream they never give up on. And that is to live the rest of their lives together, sharing it... First, they have the idea of opening a bar, because their chosen works prepare the ground for it. Osman is a sommelier, Ali is a bartender, Yaz is a model and a DJ. Then the paths of these three close friends cross in Rome. Yaz is the first one to move to this city. Then Ali and Osman arrive from Istanbul. And together they found Sincasa Roma. So what is Sincasa? A circle with a lot of food, drink and music... Under the name of Sincasa, Yaz, Ali and Osman started to organise events successively in Rome and became increasingly well-known. So much so that 300 people suddenly flocked to their event in the garden of a church! Eventually, the Sincasa trio, namely Yaz Yüceil, Ali Ersoy and Osman Pekin, decided to expand their ambitions by adding Yaz's wife Alice (Fowler), Ali Uras and İlayda Keçeli. Aim is to go to other cities! In addition, new productions under the name of Sincasa, especially film and photography... FEAR DOES NOT HELP Osman says, "We set off for Rome without thinking about what we were going to do. But fear and anxiety won't help. The main thing is to flow... We really flowed and it worked". "What does 'Sincasa' mean?" I ask. Yaz and Osman say, "It is actually a combination of the Latin word Sin and the Italian word Casa. It means homeless! Because this name describes us. For the first seven months in Rome, we stayed in Airbnb houses, continuously. We couldn't find a flat. We were almost always out on the streets anyway, coming home in the early hours of the morning. But then, home is wherever you go. We are each other's "home". WE CAME INTO LIFE TOGETHER, WE WANT TO END IT TOGETHER As they narrate, I find it wonderful that the three friends had the enthusiasm to live an entire lifetime together and actually achieved it. In fact, I keep pinching myself, "Are they real?" Because it's not easy. Living life as it comes, maintaining a friendship all these years and realising the plan they dreamt of and still holding on to each other tightly... They're like characters in a Ferzan Ozpetek movie: Cheerful, relaxed, "We'll manage, don't worry" and "go with the flow"... And how do they perceive the formation of Sincasa? Osman says, "This is the story of three friends bound together by an eternal love. An adventure in which they complement each other, where the paths are uncertain, but they know the direction in common". "It's a union formed by the pleasure of living life to the fullest," says Yaz: "A lifestyle full of dancing, making love and always with style". The most striking is the statement made by Ali: "We came into life together and we want to end it together. In the meantime, we want to enjoy life. Salute!” At that moment, I am asking them to summarise their view of life, and the three friends say the following: "We are the vagabonds of this world! It doesn't matter where we stay; what matters is who you share life with, what you eat and drink, what you listen to and how much you dance..." What can I say; may the path of these three inspiring new world vagabonds be clear, which it will be! Yaz, Ali ve Osman… Çocukluktan arkadaşlar. Ama gerçekten çocukluktan! Ana okulunda tanışıyorlar. Sonrasında üniversite yıllarına dek hiç ayrılmıyorlar. Üç arkadaşın büyüdükçe daha da olgunlaşan, hiç peşini bırakmadıkları bir hayalleri var. O da, hayatın geri kalanını da beraber paylaşarak yaşamak… Önce bar açma fikri doğuyor, çünkü seçtikleri işler buna zemin hazırlıyor. Osman sommelier, Ali bartender, Yaz ise hem model hem dj. Derken üç sıkı arkadaşın yolu Roma’da kesişiyor. Yaz, bu şehre taşınan ilk kişi oluyor. Daha sonra İstanbul’dan Ali ve Osman geliyor. Ve hep beraber Sincasa Roma’yı kuruyorlar. Sincasa ne mi? İçinde bolca yeme-içme ve müzik olan bir topluluk… Sincasa ismiyle Roma’da peş peşe etkinlik düzenlemeye başlayan Yaz, Ali ve Osman giderek daha fazla tanınmaya başlıyor. Öyle ki, bir kilisenin bahçesindeki yaptıkları etkinliğe bir anda 300 kişi akın ediyor! Sonunda Sincasa üçlüsü; yani Yaz Yüceil, Ali Ersoy ve Osman Pekin, aralarına Yaz’ın eşi Alice’i (Fowler), Ali Uras’ı ve İlayda Keçeli’yi de katarak hedeflerini büyütme yoluna gidiyor. Hedef, başka şehirler! Ayrıca film, fotoğraf başta olmak üzere Sincasa adı altında yeni üretimler… KORKU BİR İŞE YARAMIYOR Osman diyor ki, “Roma’ya giderken ne yapacağımız konusunda hiçbir şey düşünmeden yola çıktık. Ama korku ve endişe bir işe yaramıyor. Önemli olan akmak… Gerçekten de aktık ve oldu”. “Sincasa”nın anlamı nedir?” diye soruyorum. Yaz ve Osman, “Latince Sin ile İtalyanca Casa kelimelerinin birleşimi aslında. Evsiz demek! Çünkü bu isim bizi anlatıyor. Roma’daki ilk yedi ay boyunca sürekli Airbnb evlerinde kaldık. Bir türlü ev bulamıyorduk. Zaten neredeyse hep sokaklardaydık, sabaha karşı eve geliyorduk. Ama zaten ev, nereye gidersen orasıdır. Bir yandan biz birbirimizin eviyiz”. HAYATA BİRLİKTE GELDİK, BİRLİKTE BİTİRMEK İSTİYORUZ Onlar anlattıkça, üç arkadaşın tüm bir hayatı beraber yaşama hevesini ve bunu gerçekleştirmiş olmalarını şahane buluyorum. Hatta sürekli kendimi dürtüyorum, “Gerçekler mi?” diye! Çünkü kolay değil: Hayatı geldiği gibi yaşama, bunca yıl bir arkadaşlığı sürdürme ve hayalini kurdukları planı gerçekleştirip birbirine hâlâ sıkı sıkıya tutunmaya devam etme… Ferzan Özpetek filmindeki karakterler gibiler: Neşeli, rahat, “Hallederiz ya, dert etme”ci ve “akışına bırak”cı… Peki Sincasa oluşumunu onlar nasıl görüyor? Osman diyor ki, “Sonsuz bir sevgiyle birbirine bağlı üç dostun hikâyesi bu. Birbirlerini tamamlayarak ilerleyen, yolların belirsiz olduğu, ama yönünü ortak bir şekilde bildikleri bir serüven”. Yaz, “Hayatı doya doya yaşamanın zevki ile oluşan bir birliktelik” diyor: “Dansederek, sevişerek ve her zaman stil ile dolu bir yaşam tarzı”. En çarpıcısı ise Ali’nin cümlesi: “Biz hayata birlikte geldik, birlikte de bitirmek istiyoruz. Bu süreçte de hayatın keyfini çıkarmak istiyoruz. Salute!” O noktada, “Hayata bakış açınızı özetlesenize” diyorum, şöyle diyor üç arkadaş: “Biz bu dünyanın serserileriyiz! Nerede kaldığımız önemli değil; önemli olan hayatı beraber paylaştıklarınız, ne yiyip ne içtiğiniz, ne dinlediğiniz ve ne kadar dansettiğiniz…” Ne diyeyim; ilham verici bu üç yeni dünya serserisinin yolu açık olsun, ki öyle de olur zaten! SINCASA’NIN DİĞER ÜYELERİ - Ali Uras: Yarı Alman yarı Türk. Grubun aşçısı, şefi. - Alice “Kraliçe” Fowler: Yarı İtalyan yarı İskoç. Organizasyon yeteneğiyle grubu bir arada tutuyor. Prodüktörlük, modellik yapıyor ve aynı zamanda performans sanatçısı. - Sena İlayda Keçeli: Ekibin en yenisi. Alternatif bakış açısıyla Sincasa eventlerine yemekleriyle katılıyor. - Finn O’ Hanlon: Avustralya doğumlu fotoğrafçı ve sanatçı. Paris, Berlin, Beyrut, New York gibi şehirlerde çalışıp yaşamış. Fotoğraflarıyla Sincasa’nın imajını ve estetiğini belirliyor. for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart

Sanayi 313 designed the interiors of a two-storey Yalıkavak home in Bodrum, shaped by earthy textures, neutral tones, and wide landscape views. Temmuz 2022 | Bodrum Coffee Table Book | EV / HOUSE SANAYİ 313’ün Yalıkavak’ta Kurduğu Dünya Yazı | Alp Tekin Fotoğraflar | İbrahim Özbunar İç ve dış mekanlar arasında uzanan geniş açık alanlara sahip olan, mekansal bir merdivenle birbirine bağlanan iki katlı bu Yalıkavak evinin iç tasarımı Sanayi 313’e ait. Projenin tasarım konseptindeki ana amaç, evi doğal peyzaja dahil etmek olmuş. Bu nedenle iç mekanda toprak dokular, nötr bir renk şeması kullanılarak mimari yapıyla engebeli arazi mükemmel bir şekilde harmanlanmış. Evin her yerinde yatay olarak açılan duvar boyutundaki camlar ise iç mekan ve manzara arasındaki ilişkiyi vurguluyor. The World Sanayi 313 Built In Yalıkavak writer | Alp Tekin photography | İbrahim Özbunar The interior design of this two-fold Yalıkavak house, which has large open areas extending between the indoor and outdoor spaces, connected by a spatial staircase, belongs to Sanayi 313. The main goal in the design concept of the project was to include the house to the natural landscape. Therefore, using earthy textures and a neutral color scheme in the interior design, the rough terrain is perfectly blended with the architectural structure. Wall-sized windows that open horizontally all over the house emphasize the relationship between the interior design and the landscape. Tamamı için... For more... Print BODRUM - COFFEE TABLE BOOK Out of Stock View Details

PAr founders Susana Dos Santos Rodrigues, Vânia Brito Fernandes and Joana Carmo Simões discuss Casa 1923 in Faro, Portugal, and Muralha with Rita Alves. June 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW THREE PORTUGUESE ARCHITECT FRIENDS and PAr interview Onur Baştürk photos Alexandre Bogorodskiy (Casa 1923), JCS fotografia (Muralha) P Ar (Plataforma de Arquitectura), the Portuguese architecture office founded by Susana Dos Santos Rodrigues, Vânia Brito Fernandes and Joana Carmo Simões, is on our radar with two cool projects. The first is Casa 1923, a boutique hotel in Faro, in the south of Portugal. The other is Muralha, a residential project with a medieval spirit... How did the PAr team come together? The founders of PAr have a common experience in the Aires Mateus studio in Lisbon, where we have worked together for almost two decades. During this period, we began to work together on our own projects, due to the solid personal and intellectual affinity we had established. It was during this phase that we built the first projects together, which laid the groundwork for the interests and concepts of PAr that would be developed over the following years. By the middle of the last decade, we had created a solid path of knowledge and partnership that allowed us to focus exclusively on PAr's projects. From then on, as from the beginning, we have been consistently committed to the ethical and aesthetic values of PAr design. Beyond the founding members of PAr, we highlight the collaboration with RITA ALVES (M.Arch), co-author in some projects (namely Muralha), whose unique skills match and improve the results of our projects. Can we say that Casa 1923 is a project that sums up your approach to design? To reinterpret the local architectural culture with a contemporary logic... Casa 1923 is an enchanting project that follows several of our research themes, so it is not closed to the idea of reinterpretation. Although there was an existing building with ancient constructive information when the project started, the idea of reinterpretation is as alive there as in a new building project, taking our values. We believe that the ancestral knowledge of architecture is common to several cultures and places on the planet, while locally it has taken different forms of implementation, either materials or forms. This knowledge is about concepts that are not only transversal to places but also to time (such as light, orientation, weight, fluidity, relationship with nature, etc.). It is a wisdom valid for the standards and challenges of contemporary life. So we can say that Casa 1923 embodies our design approach, which we follow in all our projects. What were your limits in interpreting Casa 1923 with a modern logic? Casa 1923 project combines an existing building and an extension floor. In both interventions, one closer to renovation and the other to new construction, we used the idea of reinterpretation of the ancestral architecture. We can highlight some examples: although only the existing floor intervention uses the constructive elements of the art deco original style, all areas share natural based and locally produced materials, with traditional handcraft finishings; both floors follow the best constructive systems in terms of energy saving and sustainability; the playful spirit of the project is enhanced by hidden doors to new cabinets and service rooms in the decorated walls of the existing house, and by disappearing doors that allow fluid spaces in the upper floor. In the end, there is a common feeling through the project that erases the limits between renovation and new. We are not interested in building today as we did in the past, but in suppressing the boundaries of time by reinterpreting cultural memory with contemporary demands. So we can say that our projects are more about erasing boundaries than fixing them. Muralha project is a centuries-old house leaning against a medieval defensive wall. But with the materials used, the spirit of the Middle Ages is still present in the house. Could you briefly summarize what you did to create this atmosphere? Designing a project is often similar to writing a story, at the same time about what that place was and will be. In the Muralha project, the weight of the existing medieval defensive walls was very present. We followed the opportunity of convoking the medieval spirit, removing the quality lacking recent interventions, and adding new solid natural gestures. The materials used were heavy, with desaturated colors: massive limestone elements; exposed solid wood boards; natural brass hardware; lime based stuccos and paints; slim iron window frames. But the reinterpretation of a medieval atmosphere cannot be reduced to materials. The project aimed to invent new spaces within the existing building, as all the rooms were a new role. Cabinets were created to add depth to the walls, creating a series of arches and niches. The medieval concept was reinforced by the carefully chosen temperature and location of the lighting, and by the specific design of solid wood furniture. We designed this project together with Rita Alves (M.Arch), whose experience and knowledge were essential for the project. What are some of your biggest design influences? Similar interests in architecture led us to work together, after which we developed other common influences. We can emphasize the Portuguese influences: our common background in the studio of Aires Mateus; the publication “Arquitectura Popular em Portugal”, which resulted from a study by the Association of Architects on popular architecture in the 1950s; the Portuguese "Plain Style" architecture of the 16th century; and the Pritzker Prize-winning Portuguese architects Álvaro Siza and Souto de Moura, especially the former. We also frequently revisit our Mediterranean and Classical heritage, the ancestral Japanese architecture, 20th century modernism in its many forms (the North American Frank Lloyd Wright, the Nordic architecture of Alvar Aalto, the London Brutalism), contemporary Swiss architecture (especially Peter Zumthor), among others. S usana Dos Santos Rodrigues, Vânia Brito Fernandes ve Joana Carmo Simões’un kurduğu Portekiz merkezli mimarlık ofisi PAr (Plataforma de Arquitectura), iki cool projesiyle radarımızda. İlk proje, Portekiz’in güneyindeki Faro’da yer alan butik otel Casa 1923. Diğeri ise Orta Çağ ruhuna sahip Muralha isimli konut projesi… PAr ekibi nasıl bir araya geldi? PAr'ın kurucu üyeleri, neredeyse yirmi yıl boyunca beraber çalıştığımız Lizbon’daki Aires Mateus stüdyosunda ortak bir deneyime sahip. Bu süre zarfında yarattığımız sağlam kişisel ve entelektüel yakınlık nedeniyle kendi projelerimiz üzerinde birlikte çalışmaya başladık. Bu, PAr'ın ilgi alanları ve sonraki yıllarda gelişecek olan kavramlarının temelini atan ilk aşamaydı. Geçtiğimiz on yılın ortalarında, sadece PAr'ın projelerine odaklanmamızı sağlayan sağlam bir bilgi ve ortaklık yolu oluşturduk. O zamandan bu yana PAr'ın etik ve estetik tasarım değerlerine sürekli olarak bağlı kaldık. PAr'ın kurucu üyeleri dışında, bazı projelerde (Muralha gibi) ortak yazar olan Rita Alves (M.Arch) ile iş birliğimizin altını çiziyoruz. Eşsiz becerileri projelerimizin sonuçlarıyla eşleşiyor ve onları geliştiriyor. Casa 1923'ün tasarım yaklaşımınızı özetleyen bir proje olduğunu söyleyebilir miyiz? Yerel mimari kültürü çağdaş bir mantıkla yeniden yorumlamak… Casa 1923, araştırma temalarımızdan birkaçını takip eden büyüleyici bir proje. Bu nedenle yeniden yorumlama fikrine kapalı değil. Proje başladığında eski yapı bilgilerine sahip mevcut bir bina olmasına rağmen, değerlerimizi kullanarak yeniden yorumlama fikri yeni bir bina projesinde olduğu kadar heyecan vericiydi. Mimarlığın atalardan gelen bilgisinin, lokal olarak çeşitli uygulama biçimleri ve malzemelerinin kültürler arasında ortak olduğunu düşünüyoruz. Bu bilgi sadece mekanları değil, zamanı da aşan kavramlarla ilgili. Işık, yönelim, ağırlık, akışkanlık, doğayla ilişki gibi… Dolayısıyla Casa 1923'ün tüm projelerimizde izlediğimiz tasarım yaklaşımımızı somutlaştırdığını söyleyebiliriz. Casa 1923'ü modern bir mantıkla yorumlarken sınırlarınız nelerdi? Casa 1923 projesi mevcut bir binayla ek bir katı birleştiriyor. Biri yenilemeye, diğeri yeni inşaata daha yakın olan her iki müdahalede atalardan kalma mimarinin yeniden yorumlanması fikri kullanıldı. Mesela mevcut kat müdahalesinde konstrüktif yapı kullanılmış olsa da, Art Deco orijinal stilinin unsurları tüm alanlarda geleneksel el işi kaplamalarla, doğal bazlı ve yerel olarak üretilen malzemelerle paylaşılıyor. Her iki kat da enerji tasarrufu ve sürdürülebilirlik açısından en iyi yapısal sistemlere sahip. Projenin eğlenceli ruhu; mevcut evin dekore edilmiş duvarlarında yeni dolaplar, servis odalarına açılan gizli kapılar ve üst katta akışkan alanlara izin veren kaybolan kapılarla güçlendirildi. Sonuç olarak, proje boyunca yenileme ve yeni arasındaki sınırları silen ortak bir duygu var. Geçmişte yaptığımız gibi bugünü inşa etmekle değil, kültürel belleği çağdaş taleplerle yeniden yorumlayarak zamanın sınırlarını ortadan kaldırmakla ilgileniyoruz. Dolayısıyla projelerimizin sınırları sabitlemekten çok silmekle ilgili. Muralha projesi, Orta Çağ’dan kalma bir savunma duvarına yaslanmış asırlık bir ev. Ancak kullanılan malzemelerle Orta Çağ ruhu evin içinde hâlâ mevcut. Bu atmosferi yaratmak için neler yaptınız? Bir projeyi tasarlamak çoğu zaman bir hikâye yazmaya benzer. O yerin ne olduğu ve ne olacağı hakkında bir hikâye. Muralha projesinde, mevcut Orta Çağ savunma duvarlarının ağırlığı çok belirgindi. Orta Çağ ruhunu yeniden canlandırmak, son müdahalelerin eksikliğini giderip yeni, sağlam ve doğal unsurlar eklemek istedik. Kullanılan malzemeler ağır ve doygun olmayan renklere sahipti: Masif kireçtaşı, açıkta bırakılmış masif ahşap levhalar, doğal pirinç donanım, kireç bazlı sıva ve boyalar, ince demir pencere çerçeveleri… Ancak bir Orta Çağ atmosferinin yeniden yorumlanması malzemelere indirgenemez. Proje, tüm odalara yeni bir rol biçerek mevcut binanın içinde yeni alanlar yaratmak üzerine kuruldu. Duvara derinlik katan dolaplar oluşturuldu. Bir dizi kemer ve niş şekillendirildi. Ortak odalara akışkanlık ve doğal ışık getirmek için yeni alan bağlantıları oluşturulurken, özel odalarda mahremiyet hissi geliştirildi. Orta Çağ konsepti, özenle seçilen aydınlatma ve masif ahşap mobilyaların özel tasarımıyla pekiştirildi. Bu projeyi deneyimi ve bilgisiyle proje için gerekli olan Rita Alves (M.Arch) ile birlikte tasarladık. Tasarıma dair en büyük ilhamınızı nerelerden alıyorsunuz? Ortak mimari ilgi alanlarımız bizi birlikte çalışmaya yöneltti. Portekiz etkilerini de vurgulayabiliriz: Aires Mateus stüdyosundaki ortak geçmişimiz; Portekiz'in Mimarlar Birliği tarafından 1950'lerdeki yerel mimari üzerine yapılan bir araştırmanın sonucu olan “Arquitectura Popular em Portugal” yayını, Portekiz'in 16. yüzyıldan bu yana olan mimarisi ve Pritzker Ödüllü Portekizli mimarlar Álvaro Siza ve Souto de Moura. Ayrıca Akdeniz ve klasik mirasımız olan ata yadigârı Japon mimarisi, 20. yüzyıl modernizminin çeşitli biçimleri (Kuzey Amerikalı Frank Lloyd Wright, Alvar Aalto'nun İskandinav mimarisi, Londra Brütalizmi), modern İsviçre mimarisi (özellikle Peter Zumthor) ve diğerleri… for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

USLU Design Studio presents Disco House at SaloneSatellite and Alcova during Milan Design Week 2026, translating disco-era energy into furniture. April 18, 2026 | DESIGN & INTERIORS U S L U ACROSS TWO MILAN STAGES words YUZU Editorial photos Yeşim Özügeldi, styling Merve Küsmenoğlu During Milan Design Week 2026, Istanbul-based USLU Design Studio presents its debut collection, Disco House, across two parallel settings: SaloneSatellite and Alcova. Founded by interior architect and designer Alp Usluduran, the studio extends an architectural way of thinking into furniture—approaching objects not as standalone pieces, but as part of a larger spatial system. RHYTHM, ATMOSPHERE, SPACE At its core, Disco House explores the relationship between music and architecture. As Usluduran puts it, music moves through time while architecture moves through space—both shaping emotion through rhythm. Here, that rhythm becomes atmosphere, and atmosphere, in turn, becomes space. The collection draws from the late 1970s, revisiting the high-gloss, hedonistic energy of the disco era. Yet rather than nostalgia, it proposes a contemporary reading—placing that expressive, liberated spirit against today’s more controlled and comfort-driven modes of living. The result is a language that is at once playful and composed, polished yet slightly irreverent. Rather than a conventional furniture line-up, Disco House reads as a scenario for living. Each piece carries a distinct character: The Cuban, a cabinet that moves between cigar culture and sound systems; The Laidback, an armchair that sits slightly apart, observing rather than participating; The Unifier, which draws people together; The Bubbly, a luminous champagne table that amplifies both light and conversation; The Socialite, a dining and drinks table that naturally becomes the centre of the room; and The Whisper, a quieter, more intimate presence within the setting. TWO SETTING, ONE LANGUAGE The dual presentation across Milan reinforces this narrative. At SaloneSatellite—held from 21 to 26 April within Salone del Mobile—the full collection is presented, marking the studio’s first appearance on the international stage. The platform, dedicated to designers under 35, situates USLU Design Studio within a new generation of emerging voices. In parallel, Alcova offers a more atmospheric interpretation. Set within the raw, unfinished spaces of the Baggio Military Hospital, a selection of pieces is staged as an installation, allowing the collection to unfold spatially and scenographically. Together, the two presentations position Disco House somewhere between object and environment—less a collection to be viewed, and more a setting to be entered.

Fredericia’s Intersections exhibition brings new furniture, historic reissues, and material innovations to its Copenhagen showroom for 3 Days of Design. June 13, 2025 | DESIGN & INTERIORS INSIDE FREDERICIA’s INTERSECTIONS words Laura Cottrell For this year’s edition of 3 Days of Design, Danish furniture house Fredericia invites visitors into its historic Copenhagen showroom to experience Intersections—a considered, immersive exhibition that reflects on the evolving role of design in everyday life. From June 18–20, 2025, the space becomes a site of quiet transformation, where objects speak to identity, routine, and the timeless beauty of craft. Founded in 1911 and still family-owned, Fredericia stands as one of Danish design’s most respected institutions. Known for its enduring collaborations with visionaries like Børge Mogensen, Nanna Ditzel, Barber Osgerby, and Cecilie Manz, the brand’s legacy is defined by a dedication to quality, function, and thoughtful aesthetics. Intersectionsis both a tribute to that legacy and a glimpse into its future. ICONIC BOOKCASE SYSTEM Among the exhibition highlights is the much-anticipated relaunch of Mogens Koch’s iconic bookcase system—first designed in 1926 and now reissued nearly a century later with the involvement of Koch’s own family. A study in proportion, modularity, and enduring relevance, the system reaffirms the idea that great design never expires. BENCH FOR TWO BY NANNA DITZEL Fredericia also celebrates the inventive spirit of Nanna Ditzel with the reintroduction of her Bench for Two, now available in bold new colorways and offered as a made-to-order collector’s piece. Meanwhile, the brand’s ongoing collaboration with Barber Osgerby enters a new chapter with the debut of the Plan Wood Collection—an elegant, future-forward series of designs that the duo will personally present during the event. Additional novelties include: – A fresh, upholstered take on Børge Mogensen’s iconic J39 Chair. – Tadaima x Fredericia, a capsule collection of accessories in glass and textiles, created by a Danish mother-daughter studio and expanding the Complements line. Beyond product launches, Intersections also opens the doors to the Fredericia Solutions Lab, offering a rare behind-the-scenes look at the brand’s innovations in materials and sustainability. A standout is the Pato chair, now produced in Papershell—a biogenic material made from compressed Swedish kraft paper that burns to zero-impact ash, reducing carbon emissions by up to 90%. Rooted in heritage yet deeply attuned to the present, Intersections reveals how Fredericia continues to shape not just furniture, but the rituals and rhythms of life. Location: Løvstræde 1, 1152 Copenhagen

Mart 2021 | Art | Türkiye REFİK ANADOL Şimdi teleskop rüyalarının peşinde Yazı | Onur Baştürk Fotoğraflar | Emir Sarısaç R efik Anadol’un İstanbul’da bugüne kadar açtığı en kapsamlı sergi “Makine Hatıraları: Uzay”. Aslında kapsam kelimesi bile şu an yazarken bana yetersiz geldi. Çünkü Refik Anadol bu kez gözünü uzaydaki verilere dikmiş durumda. Sergide üç önemli teleskobun; Dünya’nın “selfie”sini çeken ISS’in, galaksiyi fotoğraflayan Hubble’ın ve 11 yıldır Mars’tan görüntü yollayan MRO’nun toplam iki milyona yakın verisinden elde edilmiş algoritmik bir rüya evreniyle baş başa bırakıyor bizi sanatçı. Yani kapsam hayli sonsuz ve terabaytlarla ölçüp biçilecek gibi değil. Derya deniz. Ünlü astrofizikçi Carl Sagan, 1980'lerde geniş kitlelere ulaşmış Cosmos adlı programının bir bölümünde şöyle demiş: “Hayal gücü bizi genellikle hiç var olmamış dünyalara taşır. Ama o olmadan hiçbir yere gidemeyiz”. Anadol’un yeni sergisi de bunun gibi: Hayal gücümüzü alıp öyle yerlere götürüyor ki, Dolapdere’deki Pilevneli Galeri’den çıktıktan sonra ayaklarımızı yere basmamız cidden çok zor. Sergide işlenen iki tema var. Her ikisi de Refik Anadol’un en başından beri tutkuyla izinden gittiği ve çözmek istediği şeyler: Hatıralar ve rüyalar. Özellikle ikinci bölüm olan “Rüyalar”da üç boyutlu veri heykelleriyle mekanla bütünleşmiş 15 dakikalık bir yapay zeka sineması enstalasyonu var. Bu yapay zeka sineması entalasyonu başlı başına iddialı bir önerme… İşin içine girince bırakmak isteyemeyeceğiniz kadar şahane detayı Refik Anadol’un ağzından dinleyin… Görüşmemizin daha kapsamlı ve daha felsefi kısmı ise nisanda yayınlanacak VOL3’te. DAHA HUZURLU BİR VERİ BİLMİYORUM Önceki işlerinizde insanlar ve doğanın bıraktığı verilerden yola çıkıyordunuz. Bu sergide teleskopların görüntüleri, yani hatıraları var. Uzaydan insanlığa ve dünyaya bir bakış sanki… Yanılıyor muyum? Çok doğru, önceki sergide insanların hatıralarına odaklanıyordum. Şimdi insanlığın, hatta evrenin hatıralarına odaklandım. Dolayısıyla küme büyüdü! Teleskop verilerinin herkese açık olduğunu bilmiyordum. Biz de erişebilir miyiz? Evet, sergideki veriler herkese açık. Tabii ki indirmesi zor! Belirli linklere girip belli kodlar yazmak gerekiyor. Mesela Mars’ın görüntü verileri Arizona Üniversitesi kontrolünde. Ama ulaşmak zor değil. Ben Mars’ın verilerine 2018’de ulaşmıştım. Eğer yapacağınız konu ve fikir yeterince yenilikçiyse kimse size ‘Bu veriye ulaşamazsın’ demiyor. Çünkü zaten verinin amacı insanlığa yardım etmek. Temel anlamda en objektif veriler bunlar. Ego yok, kişisel veri yok, mahremiyet problemi kaygısı yok. Doğruyu söylemek gerekirse, daha huzurlu bir veri bilmiyorum! AY’A İNMİŞLER, KESİN BİLGİ! Bu serginin ilham kaynağı NASA’nın yeni binası için yaptığınız veri heykeli aslında. NASA’yla yaptığınız işbirliğinden neler öğrendiniz? Her şey, altı kişilik NASA ekibinin 2018’de stüdyomuza yaptığı ziyaretle başladı. Yaptığım işlere çok iyi çalışmışlardı. Bilinçli ve hassastılar. Net bir şekilde istedikleri şeyi anlattılar. Şunu da belirteyim: NASA’yla çalışmak gerçekten zor. Federal bir kontrat yapıyorsun. Elini kolunu sallayarak yapabileceğin bir iş değil. Parmak izin alınıyor, FBI hep arkanda. Film gibi yani. Bütün testleri geçince de her şeyi önünüze seriyorlar. Hâlâ kontratımız bitmiş değil, devam ediyor. NASA için yaptığınız veri heykeli bitti ama değil mi? Tabii tabii. Aslında Mars’a iniş yapan Perseverance aracıyla beraber yeni binaları da kabaca açıldı. Sadece pandemi dolayısıyla büyük açılış yapmadılar. Yaptığımız işin bir kısmı da Perserverance inişindeki canlı yayında gösterildi. Ama ben paylaşamıyorum hâlâ. Tüm verileri gerçekten size açtılar mı? Uzaylılarla ilgili olanları filan… (Gülüyor) Ay’a inmişler! Benim gördüğüm veriler pek stüdyoya benzemiyordu! İnilmediğine dair komplolar Rusya ya da Çin’in spekülasyonu olabilir. Pilevneli Galeri'yi nasıl dönüştürdünüz sergi için? Şunu söyleyebilirim: İstanbul’daki sergi hepsinin en üst noktaya ulaştığı sergi oldu. Daha önce “Arşiv Rüyası”nı yapmıştık, ama o sergi küçük ölçekliydi. Verisi başkaydı. Bir bakıma 2018’den bu yana bir hayalin evrimleşmesi ve yükselişini yaşıyorum. Ayrıca Türkiye’de ilk kez izleyiciyi çevreleyen yapay zeka enstalasyonu bu ölçekte yapılacak. İşin içinde bir yapay zeka sineması var. Buna sinema demek zorundayım. Çünkü sadece bir enstalasyon diyemeyiz. 21. YÜZYILIN EN İYİ GÖSTERİM BİÇİMİ Projelerin yapılış sürecini her zaman şeffaf bir şekilde paylaşıyorsunuz. Bu serginin yapım süreci nasıl işledi? Veri kaynaklarını söyledim, hepsi açık kaynak. Gizli, kişiye ait veriden bahsetmiyoruz. İkinci süreç yapay zeka araştırması. Son dört yılda kendimi ve ekibimi çok ciddi bir yapay zeka araştırmasına tabi tuttum. Stüdyoda çok hızlı bir donanım gücümüz var. Bu sergideki gösterme biçimi bu donanımın son noktası. Pigmentleşen bir algoritma olduğu için en iyi teknolojiyi kullanmak gerekiyordu. Dolayısıyla hayal gücümüzün sınırlarını zorladık. Gösterim biçimi açısından bizi neler bekliyor? Birinci katta, serginin hafızasına dönüşen verileri ham şekilde gidip görebilecek izleyici. Oturup uzun uzun izlerseniz o makinenin hatıralarını görmüş olacaksınız. İkinci katta, izleyiciyi 18 parlak projeksiyonla çevreleyen bir sinema deneyimi olacak. Son olarak da bu rüyaların pigmentleşmiş yapay zeka veri resimleri ve heykelleri izlenebilecek. 21. yüzyılın belki de en iyi gösterim biçimlerini kullandık diyebilirim. Kapsamlı hali nisanda VOL III'te!

Hakan Yıldız talks surfing in Istanbul, swimming with orcas in Norway, Bucketlist and the Panerai Submersible in a Be Original by Panerai interview. August 23, 2022 | PEOPLE | VOL V TR BELOW BE ORIGINAL by PANERAI vol-I HAKAN YILDIZ Words & Photos Onur Baştürk He’s up at 6 a.m. in his home at Beykoz Konakları, Istanbul, heading straight to Riva Surf House —a micro-version of Sydney’s Bondi Beach— to ride the waves. After an hour of battling the Black Sea’s swells, he’s off to the Levent office of his company, Haker Group, where he represents global fragrance houses like Creed, Juliette Has A Gun, Memo, Frederic Malle, Amouage, and Diptyque. Between meetings, he’s also busy planning the next adventure, the next hobby, the next thing to check off. Because for him, new experiences are non-negotiable. He even built a platform for like-minded spirits: www.bucketlist.com.tr We’re talking about Hakan Yıldız, the entrepreneur who turns hobbies into business ventures. We caught up with him in Riva, where the Black Sea roared in the background, to talk about surf, lifestyle, and the experiences that shaped him. SURF: NATURE’S FREE RIDE You’ve always been into action sports. Last time it was kite, now it’s surfing. How did the switch happen? I’ve always liked sports that keep me in touch with nature. But I wouldn’t call what I do “extreme.” Snowboarding, kitesurfing, surfing —it’s all about the level of risk you’re willing to take. Surfing a one-meter wave isn’t extreme; a six-meter one definitely is. Same with skiing —you can ski on any mountain, but if you’re heli-dropped onto a ridge and parachute off a cliff, that’s extreme in my book. What I do shifts with the season. In summer, I’m kitesurfing in Akyaka, Urla, or Gökçeada. But in Istanbul, I can surf waves year-round. So it’s less about switching from kite to surf and more about letting the geography and season dictate which sport makes sense. What pulled you into surfing? The combination of being in the water for hours and having a spectacular view to yourself. Even though it’s technically a solo sport, you end up connecting with other surfers out there —people you’ve never met, but who share tips and encourage you as you wait together for the next wave. Is surfing hard to learn? How long does it take? I have a theory: with eight hours of uninterrupted training, you can add almost any new hobby to your life —whether it’s riding a motorbike or learning to kitesurf. That’s how it worked for me with most sports. But not with wave surfing. Surf is different. The ratio of effort to reward is much higher. The basics take maybe an hour or two to learn. But the real story is applying those basics in the water. That part never ends. The learning curve is infinite. SWIMMING WITH ORCAS You also swam with killer whales in Norway. What was that like? One night over dinner, a friend mentioned swimming with orcas was on his bucket list. I told him exactly where to go for it. A year later, in November 2019, we were on our way to Norway for a week-long adventure with orcas and humpbacks. Just the idea of seeing these magnificent animals in their own element had us buzzing. We stayed in tiny cabins aboard the Kinfish, a 1958 fishing boat turned expedition vessel. Norwegian November means daylight from 8 a.m. to 3:30 p.m., air temps around 9°C, and water around 8°C. Basically, freezing. Guided by Patrick Dykstra —the guy behind some of the best whale documentaries out there— we’d suit up in drysuits every morning at 7, hop into the dinghies, and set out to track the whales. Fishermen radioed in sightings, and we’d head there. When we found them, we’d slip into the water quietly, just ahead of their path, cameras in hand. More than once, pods of orcas glided right beneath us, just meters away. Did they ever threaten us? Never. These eight-meter, five-ton giants know exactly where you are. In fact, many times they turned and swam away after noticing us. So they’re not dangerous? It sounds terrifying, but orcas are actually part of the dolphin family. They almost never attack humans. Same with humpbacks. Unless a creature feels threatened, it won’t attack anything outside its food chain. Unfortunately, humans are the exception to that rule. EXPERIENCES STAY. OBJECTS DON’T! And now you’ve created Bucketlist, to help others live experiences like these. How did that idea come about? Watch people in a happy setting. What are they doing? Telling stories about a trip, an adventure, a memory. Because experiences stay with you. They’re not like objects. That phone you desperately wanted —its excitement fades within an hour of buying it. But that memory of swimming with orcas? You’ll tell that story forever. That’s why I launched Bucketlist: to make people rethink what they collect in life —experiences, not things. TIME SLOWS DOWN IN NATURE During the surf shoot, you were wearing a Panerai Submersible —water-resistant unless you dive straight down. How was it surfing with a watch? I have two criteria when surfing. One: I need to know the time. Otherwise, I can easily lose three hours in the water. Two: since I’m doing active sports, I need a lightweight watch. On both counts, the Submersible worked perfectly. Honestly, I was impressed. Sabah 06’da Beykoz Konakları’ndaki evinden kalkıp Sidney’deki Bondi Beach’in mikro bir versiyonu olan Riva Surf House’da sörf yapmaya gidiyor. Bir saat kadar dalgalarla boğuştuktan sonra soluğu şirketi Haker Group’un Levent’teki ofisinde alıyor. Creed, Juliette Has A Gun, Memo, Frederic Malle, Amouage ve Diptyque gibi birçok global parfüm markasının Türkiye temsilciliğini yaptığı ofisinde bir yandan işleriyle ilgileniyor bir yandan da hayalini kurduğu yeni deneyimler, hobiler için planlama yapıyor. Çünkü onun hayat tarzının olmazsa olmazlarından biri yeni deneyimler yaşamak! Kendisi gibi düşünenler için de bir web sitesi açtı: www.bucketlist.com.tr Hobilerini işe dönüştüren başarılı iş insanı Hakan Yıldız’dan bahsediyorum. Hakan’la sörf yaptığı Riva’da buluştuk ve Karadeniz’in hırçın dalgaları eşliğinde hayat tarzını, şimdiye kadar gerçekleştirdiği deneyimleri konuştuk. SÖRF, TABİATIN BİZE VERDİĞİ BEDAVA SÜRÜŞ KEYFİ Ekstrem sporlara meraklısın. En son kite yapıyordun, şimdi dalga sörfü. Sörfe geçişin nasıl oldu? Doğada yapılan sporları seviyorum. Ama yaptığım sporlara ekstrem demek doğru gelmiyor. Snowboard, kitesurf veya dalga sörfü yapabilirsiniz, ama bunu ekstreme taşımak aldığınız riskle doğru orantılı. Mesela 1 ya da 2 metrelik bir dalgada sörf yapmanın riski çok yoktur, ama 6 metrelik bir dalgada yapıyorsanız risk yüksektir. Yani yaptığınız gerçek anlamda ekstrem spor olur. Aynı şekilde dağda kayak ve snowboard yapabilirsiniz, ama ulaşımı sadece helikopterle olan bir dağdan kayak ya da snowboard yapıp uçurumun kıyısından paraşüt açıyorsanız o zaman benim gözümde ciddi bir ekstrem sporcusunuz! Yapmaktan keyif aldığım her spor ise mevsimine göre değişiyor. Yazın kitesurf yapıyorum. Akyaka, Urla ve Gökçeada’da. Ama İstanbul’da dört mevsim dalga sörfü yapabiliyorum. O yüzden kitesurf’den dalga sörfüne geçişten ziyade, bulunduğum coğrafya ve mevsim hangi spora elverişliyse onu yapmayı tercih ediyorum. Sörfü ilk nerede yapmaya başladın? Önce Kocaeli’nin Babalı köyündeki Danube Surf House’da ders aldım. Bir kış ayında ise Sri Lanka’da sörf kampına gittim. Daha sonra İstanbul Riva ve Şile’de dalga sörfü yapılacak sahiller keşfettim. Karadeniz bu spor için bir cennetmiş! Riva Surf House’da Samet Mutlugün sörfümü geliştirmem için ciddi destek oldu. Evime yakın mesafede olduğundan dolayı fırsat buldukça, dalga durumuna göre, sabah 6 gibi Riva’ya gidip erkenden suda olmayı tercih ediyorum. Sonrası duş ve ofis! Seni sörfe çeken ne oldu? Öncelikle saatlerce suda zaman harcayıp aynı zamanda çok güzel bir manzaranın tadını çıkarıyorum. Bireysel bir spor olsa da; suda dalgaları izleyip bir sonraki alacağınız dalgayı heyecanla beklerken, gelişiminize yardımcı olan birçok tanımadığınız sörfçüyle bağ kuruyorsunuz. Sörf öğrenmek kolay mı zor mu? Bir teorim var. Eğer yeni bir hobiye başlamak istiyorsanız, aralıksız sekiz saatlik eğitimden sonra hayatınıza motor kullanmaktan kitesurf’e kadar birçok spor veya hobiyi temel seviyede ekleyebilirsiniz. En azından benim için bu şekilde oldu. Ama aynı şeyi dalga sörfü için söyleyemiyorum! Aldığınız keyfe karşı harcamanız gereken emek bir o kadar fazla. Dalga sörfü eğitimi son derece basit aslında. Temel bilgileri öğrenmeniz maksimum 1 ya da 2 saat. Ama asıl hikaye öğrendiğiniz temel bilgiyi suda uygulamak! Bu nedenle eğitim hiç bitmiyor. KATİL BALİNALAR BİZDEN KORKUP YÖN DEĞİŞTİRİYORDU Norveç’te katil balinalarla yüzme deneyimi de yaşadın. O deneyimi anlatır mısın? Bir gün arkadaşlarımla yemekteydim. Deneyimlerden ve herkesin ‘bucketlist’inde neler olduğundan bahsediyorduk. Arkadaşım, katil balinalarla yüzmek gibi bir hayali olduğunu söyledi. Ben de bu deneyim için en doğru adresin neresi olduğunu söyledim. Yaklaşık bir yıl önceden rezervasyonunu yaptığımız katil balinalar ve kambur balinalarla yüzme deneyimi için kasım 2019’da Norveç’e doğru yola çıktık. Bu muhteşem canlıları kendi tabiatlarında görme fikri bizi çok heyecanlandırmıştı. Bir araştırma teknesinden yolcu ağırlayabilen bir tekneye çevrilen 1958 yapımı Kinfish teknesinin ufak kamarasında 3 kişi, tam 1 hafta deniz üzerinde konakladık. Norveç’te kasım ayında hava sabah 8 gibi aydınlanıp 15.30 gibi kararır. Hava genellikle gündüz 9 derece civarında olup suyun sıcaklığı da 8 derece gibidir. Kısacası buz gibi! Büyük deniz canlılarıyla ilgili belgeseli olan Patrick Dykstra rehberliğinde her sabah saat 7’de DrySuit adı verilen soğuk suya dayanıklı giysilerimizi giyiyor, botlara atlayıp katil balinaların yüzme rotasını bulmak için yola çıkıyorduk. Koca okyanusta bu canlıları bulmak için teknemiz diğer balıkçı tekneleriyle iletişime geçip hangi bölgelerde görüldükleri hakkında bilgi ediniyordu. Yüzme rotalarını bulduğumuzda, onları rahatsız etmeyecek şekilde yüzdükleri yönün biraz önünde durup elimizde sualtı kameralarıyla sessiz bir şekilde suya giriyorduk. Çoğu kez katil balina dediğimiz Orca sürülerinin suda hemen altımızdan ve yakınımızdan geçmesine tanık olduk. Bize bir şey yaptılar mı? Tabii ki hayır! Yaklaşık 8 metre uzunluğunda ve 5 ton ağırlındaki bu canlılar sizin suda tam olarak nerede olduğunuzun çok farkındalar. Bizim onlardan korkmamızın yanı sıra onlar da bizden korkuyordu. Yani tehlike değiller mi? Katil balinalar bir yunus türü. Bu balinaların insana saldırganlığı hemen hemen hiç yok. Aynı şeyi kambur balinalar için de söyleyebiliriz. Zaten hiçbir canlı bir tehdit altında değilse kendi besin zinciri dışındaki bir canlıya zarar vermek istemez. Maalesef bunu sadece insanlar yapıyor. DENEYİMLER BİZİMLE KALIR, EŞYALAR GİBİ DEĞİLDİR Sonunda tüm bu ekstrem deneyimleri herkese yaşatabileceğin bir de web sitesi kurdun: Bucketlist. Nereden aklına geldi bu proje? Dostlarınızla keyifli bir ortamda bulunduğunuzda inceleyin. İnsanlar birbirlerine yaşadıkları anıları anlatırken mutlu olur, gittikleri bir yerden bahsederken veya birlikte yaşadıkları bir deneyimi konuşurken… Çünkü yaşadığımız deneyimler hep bizimle kalır, eşyalar gibi değildir. Çok sevdiğiniz bir telefonun heyecanını alana kadar ya da aldıktan sonra 1 saat yaşarsınız. Daha sonra ilk heyecanınız kaybolur. Yaşadığınız bir deneyimi ise ömür boyu hatırlarsınız ve her bulunduğunuz ortamda anlatırsınız. Çünkü o size kalıcı bir mutluluk vermiştir. Bu fikirden yola çıktım: Neden yaşadığımız deneyimleri ve anıları biriktirmeye başlamıyoruz? Özellikle bunu sevdiklerimizle birlikte paylaşarak yapmıyoruz? AKTİF SPOR YAPTIĞIM İÇİN HAFİF SAAT TERCİHİM Sörf çekimi sırasında kullandığın Panerai’nin Submersible model saatleri balıklama dalmadığın sürece suya dayanıklı. Nasıl bir duyguydu sörf sırasında saat kullanmak? Sörf yaparken iki kriterim var. İlki şu: Saati bilmek isterim. Çünkü gün içinde yapmam gereken birçok şey var. Eğer kolumda saat olmazsa çok rahat üç saatimi suda geçirebilirim. İkinci kriter, aktif spor yaptığım için hafif saat kullanmak benim için önemli. Her iki açıdan da beni son derece memnun etti açıkçası. for more Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock Add to Cart

Dream of the Desert is Saudi Arabia’s first ultra-luxury train, designed by Aline Asmar d’Amman with 33 suites and a planned 2026 launch. November 27, 2025 | TRAVEL ALINE ASMAR D’AMMAN on DREAM of the DESERT words Onur Baştürk photos Stephan Julliard Unveiled during this year’s Future Investment Initiative (FII) in Riyadh, Dream of the Desert marks a milestone for Saudi Arabia Railways and Arsenale S.p.A.: the kingdom’s first ultra-luxury train, designed by Aline Asmar d’Amman, founder of Culture in Architecture. Drawing on the vastness of the desert and the quiet geometry of traditional Saudi architecture, Aline has shaped interiors defined by sculpted wood, woven textures, earthy tones and Murano glass lighting reminiscent of glowing desert lanterns. With 33 suites, two restaurant cars and a Majlis lounge, the train offers a contemporary reading of Saudi hospitality — refined, rooted and culturally attuned. Set to launch at the end of 2026, Dream of the Desert reframes travel as a slow, cinematic passage through landscape and memory. How Aline approached this moving architecture — and the inspirations behind it — unfolds in our exclusive interview. MY VISION WAS A POETIC, CINEMATIC JOURNEY THROUGH THE DESERT This project takes you into a new realm — designing for a moving space, a luxury train. How did it feel to translate your architectural language into motion? Would you call it a new chapter in your creative journey? This is the very first time I have designed the interiors of a train. Yet the philosophy remains the same as in my large-scale hospitality projects rooted in patrimonial buildings — the Orient-Express Venice, the 15th-century Palazzo Dona Giovannelli, or Hôtel de Crillon, Rosewood Paris, an 18th-century landmark on Place de la Concorde. The creative journey always begins with context and stories of cultural relevance, the founding stones of my practice — seeking poetic materiality while addressing construction constraints. I like to think that challenges often birth the most inspiring projects. Dream of the Desert is not only a reflection on luxury hospitality in motion; it is also a remarkable opportunity to pay homage to a culture so rich, layered and generous in its transmission. The project brings together desert landscapes, local architecture and cultural heritage. How did you weave your personal sensibility into these powerful influences? My vision for Dream of the Desert is that of a cinematic reverie — an immersive voyage unfolding like a poem across the vast and mystical landscape. I was inspired by the desert and by traditional Saudi architecture, as though the interiors were infused with the moving scenes, colours and textures of the desert’s mystique. I was fascinated by the proportions and motifs of iconic Saudi landmarks — from AlUla, Madain Saleh and Hail to the northern and southern regions, from Najdi to Hijazi details — and poured their beauty into the train’s design, offering passengers a journey that is both visually and culturally enriching. These traditions appear subtly in refined craftsmanship: earthy tones, luxurious textiles and sculpted wooden panels express heritage through an elegant, timeless lens. Pursuing my motto of “design with soul and with purpose,” the idea is to embrace heritage while instilling comfort, allure and attitude, elevating the experience to utter sophistication. BESPOKE MURANO GLASS LIGHTS SHIMMER LIKE DESERT DEW The interiors combine natural tones, intricate wood carvings, woven textures and glass lighting. Each choice seems to carry a sense of narrative. Can you share a few examples of the stories embedded in the design? Each space tells its own story through layers of detail and cultural relevance. I loved imagining the reception lounges as contemporary interpretations of the traditional majlis, where conversation and connection lie at the heart of Saudi hospitality. These spaces are adorned with carved wooden panels, woven textiles and trimmings inspired by regional and tribal geometries, enriching the sense of place. Bespoke Murano glass luminaires shimmer like drops of desert dew. There is poetry in the smallest gestures. In the restaurant, a pink thread stitched on camel-tinted leather nods to the equestrian saddler’s realm and to the Roses of Taif — a treasured colour in the Kingdom. In the lounge and guestrooms, fabric lampshades carry abaya-like trims, a tribute to the quiet sophistication of traditional garments. Throughout, tinted etched mirrors soften and reflect the light, echoing the desert’s hues in motion. The bar takes cues from the ancient architecture of Hegra, reinterpreting its forms through contemporary patterns. These details forge true connections with the natural surroundings, giving the interiors their soul and depth. FOR ME, ARTISTRY AND CRAFTMANSHIP ARE THE ULTIMATE LUXURY The project balances ultra-luxury with deep cultural resonance. How do you define the right balance between opulence and authenticity? My work is rooted in the transmission of heritage — a dialogue between past and future elevated by stories of cultural connection. For me, artistry and craftsmanship are the ultimate luxury: a testament to emotional intelligence and cultural relevance, honouring millennia-old gestures while capturing the spirit of our time. I devoted countless hours to studying the details of Saudi architecture and artisanal traditions — from the monolithic remains of Madain Saleh and AlUla, to intricate regional textiles, Jeddah’s carved wooden facades, and nomadic oil lamps that cast a cinematic glow in the desert. These elements were translated through a refined contemporary lens by today’s artisans. It is about reimagined memory, not replication — shaping a visual language that feels rooted yet light, contemporary yet soulful. Culture and craft remain powerful forces to build a future in which luxury resonates with humanistic values. The future I imagine celebrates thoughtful modernity, where innovation honours memory and cultural dialogue becomes the new definition of luxury. What emotions do you hope guests will feel when they step inside? As they move from the corridor to their suite or into the restaurant car, what emotional rhythm do you want the space to evoke? I envisioned Dream of the Desert as a passage not only through landscapes but through layers of emotion. From the welcoming majlis-inspired lounge to the contemplative suites and refined restaurant, each space forms a chapter of the same poetic journey, deeply rooted in the Kingdom’s heritage. I want passengers to feel a sense of belonging — a suspended moment in time where comfort, beauty and culture come together in a sensorial crescendo. Saudi Arabia’s embrace of the future is a generous invitation to discover its rich cultural tapestry and traditions. Dream of the Desert embodies this vision: rooted in deep respect for heritage while gracefully embracing modernity. To me, artistry and craftsmanship remain the ultimate luxury — a reflection of cultural intelligence and a bridge between memory and our contemporary world.

Ali Berkman discusses light, shadow and architecture with Onur Baştürk, tracing his Istanbul practices ON·OFF Lighting Design Consultants and Studio DIM. June 28, 2026 | vol 18 ALİ BERKMAN words Onur Baştürk Lighting designer Ali Berkman grew up around luminaires in his father’s shop in Istanbul. Today, he leads the Istanbul-based ON·OFF Lighting Design Consultants and Studio DIM. His work is shaped by a careful reading of light and shadow. For Berkman, lighting is not an accessory to design, but one of its structural elements. What makes a space powerful — its design, or its lighting? Design and lighting are not separate disciplines. Each can stand alone, yet a compelling spatial experience depends on their alignment. A beautifully designed interior can feel flat — even uncomfortable — under the wrong light. Equally, a modest architectural setting can gain depth through considered illumination. Every space has a psychology, and vision shapes it more than we tend to admit. Light is not a technical afterthought; it defines atmosphere. Jonathan Speirs was once asked in Copenhagen, “What is good lighting?” His answer was direct: “If a user walks into a space and says, ‘What beautiful lighting,’ we’ve probably done something wrong.” Light should not call attention to itself. It should reveal — the space, and the people within it. ‘HIDE THE LIGHT SOURCE’ IS A PRINCIBLE THAT DEFINES OUR APPROACH Why should lighting be seen as foundational rather than a finishing touch? When lighting is introduced at the end, it must adapt to decisions already made. But light and darkness need to be considered from the outset. To fully understand a project, a lighting designer should witness how materials are selected, how volumes shift, how intentions take shape. Atmosphere begins long before fixtures are installed. “Hide the light source” defines our approach. The source should recede; the effect should lead. When involved early, we can integrate light into architecture — concealed within ceiling details, embedded in furniture, or positioned discreetly behind objects. The result is not decorative illumination, but something embedded in the space itself. How do you evaluate architects’ and interior designers’ approach to lighting today? In larger practices, lighting designers are increasingly involved from the beginning — not merely as technical consultants, but as part of the design dialogue. The challenge is not only timing, but understanding. Investors and clients need to recognise what lighting design contributes and why it matters. How does ON OFF guide its clients through the process? Design today is saturated with digital tools. Simulations and modelling software can predict performance with impressive accuracy. Yet no software replaces physical presence. Our approach is defined by involvement — from concept to completion, and critically, on site. Early conversations often influence interior decisions themselves. Materials, hierarchy, spatial distribution and even ceiling design are reconsidered through the lens of light. On-site testing remains essential: mock-ups, adjustments, observing how materials react, measuring reflections. Fine-tuning follows. In lighting, small shifts can alter perception dramatically. A slight change in angle, a minimal relocation, a calibrated contrast — these can transform the experience. Such precision only emerges at full scale, in real conditions. GOOD LIGHTING DEPENDS LESS ON AESTHETIC FASHION THAN ON PERCEPTION AND BALANCE Are there trends in lighting, or is good lighting inherently timeless? Technology evolves. Light sources improve. Control systems become more refined. Lighting design itself, however, is not driven by fashion. It is grounded in human vision and psychology — and that makes it timeless. Good lighting depends less on aesthetic trend than on perception and balance. The Seagram Building in New York, where Richard Kelly developed the lighting design, remains a compelling example. Nearly seventy years on, it still feels current. Kelly emphasised vertical surfaces, concealed sources and movement guided through contrast rather than brightness alone. What draws you toward the elevator lobby is not sheer illumination, but orientation and contrast. Its endurance lies in its alignment with how we see. Lighting is also contextual. Cultural and geographic differences shape preference. In parts of the Middle East, cooler tones are common in residential settings; in Northern Europe, warmer tones dominate. These choices reflect climate, habit and cultural perception rather than fashion. How do you approach lighting in your own home? Lighting at home was not a solitary decision. My wife, Juanna, is an architect, and from the outset we developed materials, colours and furniture details together. This dialogue allowed for a restrained and largely invisible lighting strategy. Our home receives generous daylight; artificial light is rarely needed during the day. We value observing how natural light shifts over time. In the evening, we rely on layered lighting. All sources are dimmable, allowing the atmosphere to adapt to different moments. Artworks, plants and objects create distinct layers. Reading, dining, hosting — each activity shapes its own tone. Where possible, light sources remain concealed, aside from decorative fixtures. They are integrated into furniture, hidden within planting, or positioned discreetly beside seating. We chose not to use visible ceiling-mounted sources. Collectible lighting is becoming increasingly sculptural and expressive. How do you see it? Collectible and decorative lighting should primarily be understood as design objects. When tasked with illuminating an entire space, they often compromise visual comfort. In our projects, we position decorative fixtures as compositional elements rather than primary light sources. The general lighting scheme is resolved independently. In some cases, these pieces become strong focal points. We still engage with how their light is controlled — colour temperature, dimming, glare — but their role remains expressive rather than functional. At Studio DIM, even when designing sculptural pieces, we carefully construct the light–shadow balance. Form may lead, but it is the dialogue between illumination and darkness that ultimately gives the object presence. - The full story is featured in Vol.18 - Print VOL XVIII - 2026 €20,00 Price Add to Cart

Meet Numarine 37XP M/Y Maya, Greenline Yachts 58 Fly, and Rand Boats Roamer 29, with designs by Rezzan Benardete, Marco Casali and Carl Kai Rand. June 2024 | Design & Interiors english below MEET THREE NEW BOAT MODELS words Pınar Yılmaz D eniz yaşamını çoğu tekne sahibi, “şehir gürültüsünden uzakta, sakin ve huzur dolu” olarak tarif eder. Gerçekten de öyledir! Peki bu yılın deniz üstündeki en yeni yaşam alanlarını merak ediyor musunuz? İşte üç iddialı tekne modeli… NUMARINE’İN EN BÜYÜK MODELİ Numarine’in denize indirilen en büyük ve yeni modeliyle tanışın: 37XP - M/Y Maya. Sofistike bir estetiğe ve cesurca tasarlanmış işlevsellikleri bir araya getiren Maya, birinci sınıf bir yat deneyimi. Süperyat, kompozit bir üst yapıya ve tam yer değiştirmeli çelik bir gövdeye sahip. Birden fazla geniş sosyal alana sahip olan Maya'nın iç tasarımı Rezzan Benardete’ye ait. Yatın ana güverte salonu ve kabinleri büyük pencerelerden yararlanarak güneş ışığından bolca faydalanıyor. Geniş dış mekanlar ise yeni modelin en önemli avantajı. 37XP, ana güverte üzerindeki ana süit dahil olmak üzere yedi misafir kabinine kadar konaklama imkanı sağlıyor. SÜRDÜRÜLEBİLİRLİĞE BAĞLILIK: GREENLINE 58 FLY Too Design'dan Marco Casali ve MICAD mühendislik arasındaki iş birliğinin ürünü olan Greenline Yachts 58 Fly, sade ve kullanışlı bir iç mekan tasarımına sahip. 58 Fly, Greenline'ın zanaatkârlık ve sürdürülebilir yeniliklere olan bağlılığını yansıtıyor. Greenline Yachts Sahibi Vladimir Zinchenko, “Yatçılığın gelecek vizyonunda ilerlerken odak noktamız hem lüks hem de çevre dostu deneyimler sunmak. Sadece tekne inşa etmekle ilgilenmiyoruz, okyanuslara olan saygının mirasını oluşturmakla da ilgiliyiz” diyor. RAND BOATS’DAN ROAMER 29 Kökleri İskandinav tasarımına dayanan Rand Boats; şıklık, zarafet, lüks ve konforu bir arada sunan fonksiyonel tekneler üretiyor. Kurucusu ve mimarı Carl Kai Rand, detaylara oldukça önem veriyor. Yeni modellerden Roamer 29, kullanım kolaylığı, stil ve konforu bir arada sunarak seyir keyfini en üst seviyeye taşıyor. Korunaklı dümen alanı ise tüm hava şartlarında konforlu bir şekilde seyir yapılmasına olanak sağlıyor. Ayrıca teknenin ince düşünülmüş planı ve geniş depolama alanları teknenin her santimetresini kullanışlı hale getiriyor. Rand’ın inovatif ve sosyalleşme odaklı tasarım DNA’sından yola çıkarak tasarlanan Roamer’da 180 derece dönebilen dümen mahalli koltukları kokpit masası etrafında dört kişilik bir sosyal alan da yaratıyor. Ayrıca ön güvertesindeki güneşlenme alanı açılarak büyük boy bir güneşlenme minderine dönüşüyor. M ost boat owners describe life at sea as "a quiet and peaceful life away from the noise of the city". Indeed it is! But are you curious about this year's newest living spaces at sea? Here are three ambitious models... NUMARINE'S LARGEST MODEL Meet Numarine's largest and newest model ever launched: 37XP - M/Y Maya. Combining sophisticated aesthetics and boldly designed functionality, Maya offers a premium yachting experience. The superyacht features a composite superstructure and full displacement steel hull. Maya's interior is designed by Rezzan Benardete and features several spacious social areas. The yacht's main deck saloon and staterooms benefit from large windows that allow for plenty of sunlight. Spacious exterior spaces are the main advantage of the new model. The 37XP can accommodate up to seven guest cabins, including a master suite on the main deck. COMMITMENT TO SUSTAINABILITY: GREENLINE 58 FLY A collaboration between Marco Casali of Too Design and MICAD Engineering, Greenline Yachts 58 Fly features a simple and practical interior design. The 58 Fly reflects Greenline's commitment to craftsmanship and sustainable innovation. "As we move forward in our vision for the future of yachting, our focus is on delivering experiences that are both luxurious and environmentally friendly. We are not just about building boats, we are about creating a legacy of respect for the oceans we explore. ROAMER 29 BY RAND BOATS Rooted in Scandinavian design, Danish craftsmanship and recycling, Rand Boats produces functional boats that combine elegance, grace, luxury and comfort. Founder and architect Carl Kai Rand pays great attention to detail. The Roamer 29, one of the new models, maximizes cruising pleasure by combining ease of use, style and comfort. The sheltered helm area allows for comfortable cruising in all weather conditions. In addition, the boat's thoughtful layout and ample storage space make every inch of the boat useful. Based on Rand's innovative and social design DNA, Roamer's 180-degree swivel helm seats create a social space for four around the cockpit table. In addition, the foredeck sunbathing area opens up into an oversized sunpad.

Diriyah’s Contemporary Art Biennale, titled In Interludes and Transitions, examines migration, exchange and the Arab region’s ties to the wider world. March 10, 2026 | Art & Culture in INTERLUDES and TRANSITIONS words Rajesh Punj A critical reflection on the Diriyah Contemporary Art Biennale, which opened on January 30 and runs until May 2, 2026. Titled In Interludes and Transitions, this year’s edition explores the movements and exchanges that have long connected the Arab region with the wider world. SAND CASTLES The desert has never been a neutral arena in literature or cinema, as it resists our grasp while exposing the fragility of human endeavour. It is both space and condition, appearing from a distance like an intensely coloured ocean rather than solid ground. That paradox of invisibility and intensity surrounds Diriyah, the former capital of Saudi Arabia and now the site of its Contemporary Art Biennale in Riyadh. This year’s edition, entitled In Interludes and Transitions, directed by Nora Razian and Sabih Ahmed together with a host of curators, introduces an exhibition that proposes to trace “the movements, migrations and transformations that have long connected the Arab region with the world.” As always with such scaled-up events, the manifesto proves ambitious: to think of geography as relation rather than boundary, and identity as circulation rather than origin. Such a proposition resonates with the late French writer and critic Édouard Glissant’s concept of the Poetics of Relation, in which cultures are not isolated but entangled entities shaped by encounter. For Glissant, opacity is the right not to be reduced to clarity for the comfort of others. The biennale’s thematic insistence on transition and exchange gestures toward this relational thinking, avoiding the presentation of the Arab region as a static terrain awaiting interpretation and instead framing it as historically and contemporaneously interwoven with the rest of the world. Yet the biennale’s scenography frequently confronts its own conceptual fluidity. Heavy platforms, assertive wall panelling, elevated plinths and monumental staging introduce a solidity that appears at odds with the curatorial narrative. In that sense, the exhibition mirrors what Polish-British sociologist Zygmunt Bauman described in Liquid Modernity: a world defined by flux and fluidity, countered by institutions that attempt to reassert order through rigid structures. The intentions of the biennale are to evoke migration and metamorphosis; its architecture, however, remains institutional. Works are lifted from the ground, distanced from the dirt, staged rather than allowed to settle. The result is a subtle but persistent friction, as artworks risk becoming props, the layout favouring presentation over process. Stripping the art of its uncertainty—the dirt, contingency and unfinishedness that give contemporary practice its humanity and urgency—creates a theatrical encounter. Individual works rest on these bounded blocks, even as the accompanying literature and the artworks themselves challenge such categories and containment. Palestinian-American academic Edward Said reminds us that geography is never innocent. Places are narrated, staged and symbolically arranged within systems of power. The desert, historically, has been cast as emptiness—a surface upon which meaning may be projected. The directors and curators consciously resist this reductive framing at the level of discourse, positioning the region as interconnected rather than peripheral. Yet the insistence of scenographic control reinscribes authority in another form—not exoticisation, but institutionalisation. Despite these tensions, the artistic selection demonstrates real conviction. EMBODIED HISTORIES Guadalupe Maravilla’s healing instruments (2022–2024) stand like resonant witnesses to migration, illness and survival. They hum with embodied memory rather than declarative spectacle. Hussein Nassereddine’s Years of the Shining Face (2026) constructs a theatrical architecture of coloured curtains framing a fibreglass face perched on a plinth—suspended between ritual and artifice, revelation and ceremony. The late Etel Adnan’s ceramic mural radiates chromatic warmth, its colours reverberating off the temporary walls as though light itself were a material. Daniel Otero Torres’s Echoes of the Earth (2026) turns structures inside out, exposing interior frameworks and questioning the solidity of constructed systems. South African Moshekwa Langa’s deliberately crude multimedia collages, Collapsing Guide (2000–2003), embrace a childlike aesthetic that is anything but naïve. Fact overlays fiction; longing exceeds political structure. His work suggests a world still becoming—a geography not yet fully mapped. Saudi-born Mohammad Al-Ghamdi’s mixed-media montages, Untitled (2000/2018), oscillate between play and discipline, evoking at moments the gestural freedom of Jackson Pollock and the assemblage sensibility of Robert Rauschenberg, yet grounded in local resonance. Kosovo-born, Berlin-based Petrit Halilaj presents a stage-like installation that knowingly mirrors the theatricality of exhibition-making itself. It reads as a set awaiting performance—or perhaps already haunted by one—subtly challenging the more dominant scenographic gestures surrounding it. Puerto Rican artist Daniel Lind-Ramos’s monumental scrap-metal sculptures, Con-junto (2015) and Ambulancia (2022–23), rise toward the ceiling of the aircraft-hangar space, metamorphosing discarded materials into mythic figures. These assemblages appear restless in their new guises, poised to disrupt. Yet their forensic staging partially neutralises their insurgent potential. Removed from the environments of their making, they risk becoming relics of energy rather than embodiments of it, deserving perhaps of the dust and contingency from which they emerged. BETWEEN MONUMENTALITY AND RESTRAINT Where the biennale becomes most persuasive is in its quieter gestures. Hazem Harb’s gauze-like forms hover between corporeality and disappearance. One imagines the artist casting translucent fabric across sand-coloured grounds, allowing gravity and chance to participate—not unlike Marcel Duchamp’s chance operations. These works refuse theatrical amplification; they operate through suspension. Raven Chacon’s black-and-white digital prints (2017–20) similarly enact subtraction. Conceived as scores, they privilege silence over assertion, reconfiguring perception through absence. Rajesh Chaitya Vangad’s water-on-cloth compositions, Untitled (2018), articulate indigenous cosmology through disciplined geometry, unfolding with measured patience like an extended game whose rules are inherited rather than imposed. Pacita Abad’s Asian Abstractions (1983–1992), shaped by decades of migration across continents, refuse fixed interpretation. Their surfaces remain migratory, their readings multiple. Bogotá-born, Los Angeles-based Gala Porras-Kim’s meticulous drawings of museum vitrines (2025) render displaced objects with forensic care, turning institutional display itself into subject. These two-dimensional works expand the imagination quietly, filling space not through scale but through concentration. In these practices, Glissant’s opacity becomes visible. They do not demand immediate legibility. They allow meaning to remain layered, relational and unfinished. For all its achievements, the biennale continues to negotiate a balance between relational thought and architectural authority. Branding risks replacing artistic tension with curatorial certainty. In a context already saturated with symbolic weight, such over-determination can feel redundant. The desert, after all, does not require amplification. The exhibition succeeds most fully when it relinquishes control—when platforms recede into the background, when everything opens up, and when works spill into space. In those moments, the desert ceases to function as metaphor and becomes structural principle. Meaning emerges not through proclamation, but through encounter. This year’s Diriyah Biennale thus stands as a project in transition: intellectually ambitious, globally conversant, increasingly confident in its artistic selections, yet still negotiating how to spatialise its philosophical commitments. Between Glissant’s opacity, Bauman’s liquidity and Said’s critique of narrated geography, the exhibition finds itself at a crossroads. Its future strength will lie not in amplifying monumentality, but in refining restraint—in trusting that art, like the desert, does not need to announce its power to exert it. For the desert does not easily explain itself, yet it endures.