Search this site

Art Brussels returns for its 41st edition from April 24–27, 2025, featuring 165 galleries, The Screen video programme, installations, and performances. April 2025 | Art & Culture CURTAINS UP: ART BRUSSELS 2025 Following Art Cologne, which began in 1967, Art Brussels stands as the second oldest contemporary art fair in the world. Now, it returns for its 41st edition from April 24 to 27, 2025! Reaffirming its position as one of Europe’s leading contemporary art platforms, Art Brussels will host 165 galleries from 35 countries this year. Divided into five curated sections—Prime, Solo, '68 Forward, Discovery, and Invited—the 2025 edition will showcase works by over 800 artists. Expanding its scope this year, the fair focuses on all forms of contemporary art. Let’s take a quick look at the highlights… A CLOSER LOOK AT ART BRUSSELS 2025 - Sponsored by Delen Private Bank and Bank Van Breda, Art Brussels 2025 draws a diverse international lineup: 26% of the participating galleries are from Belgium, 17% from France, 13% from outside Europe, 8% from Germany, and another 8% from Mediterranean countries. TWO NOTABLE NEW INITIATIVES FOR 2025 - Art Brussels 2025 introduces two important new initiatives. The first is The Screen, a curated video art programme selected by Eliel Jones (Curator of Performance and Time-based Media at KANAL-Centre Pompidou) and filmmaker Alex Reynolds. Each selected video will be shown in a dedicated one-hour screening slot at the Tribune, ensuring maximum visibility for fair visitors. With two daily screenings from Friday to Sunday, The Screen aims to enrich the visitor experience by offering a focused space for video art. “While there is no unifying theme, all the selected works play with the forms of documentary and experimental essay,” say Jones and Reynolds. - The second initiative is Monumental Artworks, a section curated by Carine Fol (City of Brussels), a public art expert, showcasing large-scale installations. Featured artists include Willem Boel, Rui Chafes, Karl Karner, Jonathan Meese, Jean-Bernard Métais, Hilde Overbergh, Joost Pauwaert, Thomas Schönauer, and Antoine Waterkeyn. STRIKING INSTALLATIONS - Visitors are welcomed by site-specific projects, including an installation by Céline Condorelli—represented by Galeria Vera Cortês—which reimagines the fair’s entrance. Exploring the intersections of art, architecture, design, and civic engagement, Condorelli draws a connection between the moment of “arrival” and stepping onto a stage, using theatrical curtains to emphasize this performative threshold. - Another installation is Carton plein, an archive project by Juan d’Oultremont, which begins with the question: what remains after an exhibition ends? A memory, an echo, sometimes just an invitation. D’Oultremont has been collecting these fragments for years. His archive of over 10,000 carefully preserved exhibition invitations forms a map of Belgian contemporary art. Despite their temporary nature, these invitations offer insights into graphic trends, curatorial daring, and the evolution of past and present artists. DUFOUR’S MONUMENTAL INSTALLATION - The Fédération Wallonie-Bruxelles presents a monumental installation by young artist Maëlle Dufour. Since the beginning of her career, Dufour has focused on the destructive impact of humans on natural resources and living systems. For the fair, she has created hundreds of ceramic Oyas—porous clay vessels traditionally buried near plants to deliver water slowly to the roots. Their form and material recall plastic jerrycans. With this work, Dufour draws attention to the disappearance of water. - Maison Ruinart will showcase new works by guest artist Lélia Demoisy, created as part of the Dialogues with Nature programme. - The 75th anniversary of the Belgian Art Prize—which removed its age limit in 2017—is celebrated with a special exhibition titled Back to the Future in the Stibbe Lounge. The Discovery Acquisition Prize, supported by Moleskine, continues to focus on supporting museum collections. PERFORMANCES - Where the Body Begins Curated by Luk Lambrecht, this performance invites audiences to experience art beyond the visual—engaging on a deeper, more visceral level. When: Friday, April 25; Saturday, April 26; Sunday, April 27 — daily from 14:00 to 17:00 Where: Art Brussels, Hall 5 entrance - Breaking Free by Lieven De Boeck The Circus – Embracing Fluidity in Art and Identity This interactive performance allows visitors to assume any role—artist, curator, or critic—simply by donning the corresponding costume. By blurring the lines between creator and observer, it dissolves the divide between insider and outsider. When: Thursday, April 24 at 13:00, 15:00, and 17:00

The 1818 Collective is a Sag Harbor concept shop and event space founded by Kristin Fine and ALT For Living founder Analisse Taft-Gersten. July 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW a SWELL of SYNERGY in the HAMPTONS words Laura Cottrell photos Nicole Franzen, Portrait Photo, Glen Allsop L ocated in the historic Hamptons’ village of Sag Harbour, the 1818 Collective is one of North America’s most inspiring concept shops. It is also a buzzing event space, with an ever-growing community network. Born from the dynamic creative synergy between interior designer, Kristin Fine, and Analisse Taft-Gersten, founder of ALT for Living, the 1818 Collective features old and modern furniture, lighting, artwork, decorative accessories and textiles from around the world. Kristin and Analisse, let's get to know you! Tell us about your lives to date - and how did you come together? We were both creatives with long, individual careers before we got together to create The 1818 Collective. Analisse founded ALT For Living more than 15 years ago. A successful, luxury textile showroom, it has grown to include locations in New York City, Los Angeles - and now Sag Harbor. Kristin ran her own high-end, residential interior design firm, Fine Concepts, working on projects all over the country. But we both have a love for Sag Harbor! So, when this very special old building came up for sale, we decided to create something historic together. How did the 1818 Collective emerge? We saw an opportunity to share our vision of showing what is beautiful to live with in a unique setting. We wanted to take an old house - preserving its worn parts and true character as a home - then fill it with treasures we have collected from near and far. These included old pieces, as well as new creations and collaborations inspired by the space itself. Why did you choose the Hamptons? The Hamptons is one of the most special places! With white sand beaches, the amazing ocean, rocky harbors, trails, gorgeous farms, lovely little old towns, an incredible food scene, vineyards and so much more. It’s an international destination – but it’s somehow still maintained a historic, small-town feel. It also has a rich history of attracting artists, who move here to find fresh inspiration. The Hamptons offers an interesting and interested clientele – both private individuals and members of the art trade - who have been so wonderfully supportive of what we’ve created. What inspires you? We’re inspired by all sorts of beauty. It could come from the smallest details found in the gorgeous natural world on Long Island’s East End - like the light and the ocean. Or we could be inspired by the things we see on our constant travels. And, of course, we’re inspired by the amazing the artists and makers we feature in our gallery. How would you describe your style? Our style is an ever-evolving mix. It is grounded in history - and the classics. We then try to create interest, tension and beauty by layering in the new. This could be adding a new ceramic to an antique table or a gorgeous new fabric to a vintage wing back. We just love juxtaposing things and creating an unusual balance - it’s a bit like making a painting or putting a dish. What are your favorite pieces from The 1818 Collective? That’s like being asked to choose your favorite child! It changes all the time because of the way they are all mixed and remixed together… But, if we are forced to choose... Analisse: I really love the gorgeous ceramic artistry of Olivia Cognet. Kristin: For me, it’s probably our vintage and unique maker lighting. HAMPTONS’DA kreatif bir SİNERJİ H amptons’daki tarihi Sag Harbour köyünde yer alan The 1818 Collective son zamanlarda gördüğümüz en ilham verici konsept dükkânlardan biri. Aynı zamanda bir etkinlik alanı da olan The 1818 Collective sürekli büyüyen bir topluluk ağına da sahip. İç mimar Kristin Fine ve ALT for Living Showroom’un kurucusu Analisse Taft-Gersten’in yaratıcı sinerjisinden doğan 1818’de, dünyanın dört bir yanından eski ve modern mobilya, aydınlatma, sanat eseri, dekoratif aksesuar ve tekstil ürünleri yer alıyor. Fine ve Taft-Gersten, “Bir şeyleri yan yana getiriyor ve alışılmadık bir denge sergiliyoruz” diyor, “Bir resim yapmak ya da bir yemeği bir araya getirmek gibi”. Kristin ve Analisse, önce sizi tanıyalım. Şu ana kadar neler yaptınız ve nasıl bir araya geldiniz? İkimiz de The 1818 Collective'deki ortaklığımızdan önce birbirinden ayrı uzun kariyerlere sahip yaratıcılarız. Analisse, 15 yılı aşkın bir süre önce New York City, Los Angeles ve şimdi Sag Harbor'da lokasyonları bulunan lüks bir tekstil showroomu olan ALT For Living'i kurdu. Kristin ise ülkenin her yerindeki projelerle kendi üst düzey konut iç tasarım firması Fine Concepts'i yönetiyordu. İkimizin de Sag Harbor'a tutkusu var ve bu çok özel tarihi bina satışa çıktığında birlikte bir oluşum yaratmaya karar verdik. The 1818 Collective nasıl ortaya çıktı? Eşsiz bir ortamda olmanın güzelliğini gösterme vizyonumuzu paylaşmak için bir fırsat yakaladık. Eski bir evin önce gerçek karakterini koruduk, sonra da bir ev olarak ele alıp dünyanın dört bir tarafından topladığımız parçaları içine yerleştirdik. İlhamlarınız neler? Her türlü güzellikten ilham alıyoruz. Long Island'ın Doğu Yakası'nın muhteşem doğal dünyasında bulunabilecek en küçük ayrıntılardan ya da yaptığımız seyahatlerde gördüklerimizden… Tarzınızı nasıl tanımlarsınız? Tarzımız sürekli gelişen bir karışım aslında. Özü ise tarihi ve klasik olanlara dayanıyor. Bunun üzerine yeniyi harmanlamaya çalışıyoruz. Mesela antika bir masaya yeni bir seramik ya da vintage bir parçaya muhteşem bir yeni kumaş eklemek gibi… Eşyaları yan yana koymayı ve alışılmadık bir denge yaratmayı seviyoruz. Bu biraz resim yapmak gibi… The 1818 Collective'in en sevdiğiniz ürünleri hangileri? En sevdiğiniz çocuğunuzu seçmek gibi bir şey bu! Ama eğer seçim yapmak zorunda kalsaydık… - Analisse: Olivia Cognet’nin muhteşem seramik sanatını gerçekten çok seviyorum. - Kristin: Bana göre vintage, benzersiz aydınlatmamız. Neden Hamptons'ı seçtiniz? Hamptons beyaz kumlu plajlar, kayalık limanlar, patikalar, muhteşem çiftlikler, küçük tarihi kasabalar, inanılmaz bir yemek ortamı ve üzüm bağlarına sahip özel bir yer. Bir şekilde hâlâ tarihi küçük kasaba hissini koruyan global bir yer. Ayrıca zengin bir tarihe sahip. Uzun yıllar boyunca her türden sanatçıya ev sahipliği yapmış ve ilham kaynağı olma statüsünü sürdürmüş. Yanı sıra Hamptons, yarattığımız şeyi harika bir şekilde destekleyen bireylerden oluşuyor.

Interior Design Laboratorium renovates three Homeric Poems Caldera suites in Santorini, Greece, bringing new interiors to the Cycladic hotel's rooms. July 2023 | Travel | Vol 10 english below KAPTANIN SEYİR DEFTERİ yazı Alp Tekin fotoğraf Christos Drazos B urası Santorini’nin sarp kayalıklara sahip bölgesi Caldera. Görkemli manzaranın ucuna konumlanmış süitler ise eski ve geleneksel bir kaptan evinin otele dönüştürülmüş hali olan Homeric Poems’e ait. Atina merkezli mimarlık ofisi Interior Design Laboratorium (IDL), otel binasından ayrı olarak duran bu üç süiti yenilerken adanın geçmişinden ilham almış. IDL’in temel ilkesi olan sadelik, aynı zamanda süitlere hakim olan duygu. İç mekan tasarımı detaylarında ise denizcilik geleneğinden referanslar kullanılmış: Ahşap, ip, deri, saz ve dayanıklı tekstiller. Ayrıca deniz haritaları, pusulalar, dürbünler, rahatlatıcı minderler, kalın şilteler... Süitlerin dikkat çeken diğer bir yanı, teknelerin ana yelkeninden ilham alan iki dikey yelken bezinin ortak dış alanı bölerek üç ayrı yemek alanı oluşturması. Salondaki mobilyalar Kaldera ve volkanı engelsiz bir şekilde görebilmek verandanın kenarına yerleştirilmiş. Süitlerin dış cephe rengi ise Kaldera manzarasıyla uyumlu. Ayrıca dış cephe, adanın karakteristik unsuru olan kırmızı ve siyah Santorini kayalarından inşa edilmiş. CAPTAIN’S JOURNAL words Alp Tekin photos Christos Drazos T his is the Caldera, the steep cliff region of Santorini. The suites, located at the edge of the magnificent view, belong to Homeric Poems, an old and traditional captain’s house converted into a hotel. Athens-based architecture firm Interior Design Laboratorium (IDL) was inspired by the island’s past when renovating these three suites, which stand apart from the hotel building. Simplicity, the basic principle of IDL, is also the feeling that dominates the suites. In the interior design details, references from the maritime tradition were used: wood, rope, leather, thatch, and durable textiles. Also nautical charts, compasses, binoculars, comfort cushions, thick mattresses... Another striking aspect of the suites is that two vertical sailcloths, inspired by the mainsail of the boats create three separate dining areas by dividing the common outer space. Living room furniture is placed on the edge of the veranda for an unobstructed view of the Caldera and the volcano. The suites’ exterior color is in harmony with the Caldera view. Also, the exterior is made of red and black Santorini rocks, the characteristic element of the island. for more Print VOL X - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION - 2023 Out of Stock Add to Cart

At Komşuköy in Istanbul, Aslı Filinta, Özden Akyıldız, Maksut Aşkar, Eylül Su Sapan and Onur Baştürk join +1's Green Conversation on nature. April 2021 | Community A GREEN CONVERSATION Partner: +1 That day in Istanbul, at Komşuköy in Cumhuriyet Village, there were five of us under that willow tree: fashion designer Aslı Filinta, Komşuköy co-founder Özden Akyıldız, chef Maksut Aşkar, actress Eylül Su Sapan, and YUZU founder Onur Baştürk. Our conversation under the tree touched on many "green" topics, from the food and drinks we enjoyed to how nature makes us feel and what steps we take in our own lives to show respect for nature. İstanbul, Cumhuriyet Köyü’ndeki Komşuköy’de o gün o söğüt ağacının altında beş kişi bir aradaydı. Moda tasarımcısı Aslı Filinta, Komşuköy’ün kurucu ortağı Özden Akyıldız, şef Maksut Aşkar, oyuncu Eylül Su Sapan ve YUZU kurucusu Onur Baştürk. Ağaç altındaki sohbette yiyip içtiğimiz şeylerden tutun da, doğanın bize ne hissettirdiği ve kendi hayatımızda doğaya saygı adına neler yaptığımıza kadar birçok ‘yeşil’ alt başlık konuşuldu.

Casa Cook Samos is a 128-room, adults-only hotel by Block722, with earth-toned interiors and a Beachouse restaurant inspired by Greek Paréa. August 25, 2026 | Travel a MINIMALIST PAUSE in TIME words Alp Tekin My first surprise at Samos when I was returning from Patmos last summer was that it was a bigger island than I imagined and had unexpectedly high-quality boutique hotels. One of them is Casa Cook, which opened last summer. Hotel enthusiasts know that the modern minimal style of Casa Cook is very evident. The main element of this style is medium and darker earth tones. All materials from textile to wood are selected from these colors and the “big picture” is formed accordingly. Therefore, you will not get exhausted by unnecessary details while staying at Casa Cooks. Everything from rooms to restaurants is straight and clean. There are also light-shadow plays that vary according to daylight, which is great for the photography enthusiast. DESIGN BY BLOCK722 Casa Cook was originally conceptualised by Remo Masala during his time with Thomas Cook, and in May of 2023 the brand was acquired by Goldman Sachs Asset Management Company. The award-winning, adults-only lifestyle brand currently spans across the Greek islands of Rhodes and Mykonos, as well as El Gouna and North Coast in Egypt. The latest property to join the Casa Cook portfolio in Samos, was designed by Athens-based architecture and design firm Block722. The Beachouse, the beach restaurant of the 128-room Casa Cook Samos, was inspired by the Greek word “Paréa”, which means “getting together with friends”. “Paréa is at the heart of everything we do,” says Orestis Valis, the owner of Casa Cook Samos. “In Mediterranean culture, Paréa is the name given to a group of friends who meet regularly to share their ideas and life experiences. This community meeting enables both the development of friendships and the discovery of ideas that will enrich the quality of life”. Orestis Valis states that the hotel’s design was inspired by the traditional Greek houses in the villages of Samos or Kamares. “We aimed to create a realistic and inclusive space. Every Casa Cook hotel appears with an individual design language inspired by the surroundings of its location”. for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

Marcellin Boyer discusses Yves Salomon Éditions, Un Souffle de Vent and its collaboration with Milan-based Dimorestudio in a design conversation. December 15, 2025 | DESIGN & INTERIORS a COLLABORATION BUILT on TRUST: Yves Salomon Éditions & Dimorestudio words Onur Basturk photos Exhibition Images / Matteo Verzini Packshots / Lucas Durand Fontugne Yves Salomon continues its journey into interior design with Yves Salomon Éditions, developed under the creative direction of Marcellin Boyer. Designed in collaboration with Milan-based Dimorestudio, the first chapter of the new Yves Salomon Éditions collection was presented during Salone del Mobile 2025. The second chapter, Un Souffle de Vent, was unveiled last October at the Yves Salomon Paris showroom, coinciding with Design Miami/Paris. Here, Dimorestudio and Marcellin Boyer, Creative Director of Yves Salomon Éditions, reflect on the collaboration and the collection. DIMORESTUDIO Atmosphere as Material Your installation Un Souffle de Vent draws inspiration from Georges Perec’s Les Choses. What spoke to you in this text, and how did you translate its atmosphere into a spatial experience? Perec’s Les Choses reflects on the relationship between objects and human desire, revealing how everyday life is shaped by accumulation, routines, and the pursuit of meaning through material things. What moved us most was this sense of suspension—the way desire and longing coexist with stillness, and how the ordinary can become poetic. The installation initially began from the floor, almost as if emerging from the ground, helping us anchor this ethereal idea within a physical space. We were not illustrating the book, but rather capturing its breath—the fleeting quality that drifts through objects and images. The space becomes a quiet narrative composed of minimal presences, subtle shifts of light, and gentle rhythms that invite visitors to slow down and experience the poetry of the everyday. Dimorestudio is known for sculptural forms, tactile surfaces, and a balance between restraint and decorative richness. How does this new collection evolve that language, especially now that the pieces are recontextualised in Paris? Our language doesn’t change; it refines itself. We remove rather than add, allowing gesture, form, and material to speak with greater clarity. Recontextualising the collection in Paris introduces new nuances: proportions engage more directly with the architecture, surfaces gain depth, and the pieces reveal another, quieter dimension of themselves. Your ongoing collaboration with Yves Salomon Éditions has grown into a creative dialogue. How does partnering with a house rooted in exceptional savoir-faire shape your approach to this project? Working with a maison like Yves Salomon means engaging with quality as a cultural gesture. It’s not about luxury, but about precision, authenticity, and a deep understanding of materials. Their savoir-faire allows us to push the tactile boundaries of our interiors, exploring textures that become almost narrative in nature. The collaboration is built on trust. It’s not a simple addition of two perspectives, but a shared language that emerges in the space between their mastery and our vision. Themes of impermanence, memory, and quiet timelessness run through the installation. What role does emotion play in your interiors, and how did the idea of “a breath of wind” guide your decisions? Emotion is the true material we work with. A breath of wind is almost invisible, yet capable of transforming everything. We wanted the installation to possess that same quality—where a slight vibration, a soft reflection, or a gentle shift in light can alter perception. For us, emotion is never declared; it is suggested. The wind becomes a passage, a trace. We shaped the space using light elements, responsive surfaces, and subtle movements that accompany visitors rather than direct them, leaving behind an echo that lingers after the experience. MARCELLIN BOYER Building a Lasting Design Language What was the creative impulse behind expanding Yves Salomon Éditions from its fashion roots into the world of interior design? The creative impulse emerged from a meeting grounded in a shared passion for design. When Yves Salomon, Tamara Taichman, and I began discussing possible projects in this field, we quickly realised that we shared the same tastes and references. This immediate affinity created a natural and swift momentum to develop Éditions as an obvious extension of the Maison’s universe. The installation Un Souffle de Vent, developed with Dimorestudio, draws inspiration from Georges Perec’s Les Choses. How did this poetic universe—ideas of memory, impermanence, and the glow of evening light—shape the atmosphere and material direction of the collection? This poetic universe guided us towards a soft, almost suspended atmosphere. Together with Dimorestudio, we worked around the glow of evening light, materials that carry memory, and subtle tonalities. The ideas of impermanence and memory naturally led us towards living textures and materials that develop a patina over time. How did your creative dialogue with Dimorestudio influence the language of the collection? In what ways did you balance sculptural volume, tactile surfaces, and the subtle interplay between restraint and decorative richness? Our dialogue with Dimorestudio was primarily technical. Our role was to share our artisanal know-how and guide them in the selection of certain materials. In terms of pure creation, however, Emiliano Salci and Britt Moran were given complete freedom. They defined the aesthetic language of the collection, while we ensured it was faithfully translated through our techniques and materials. Several pieces reference Carlo Bugatti’s radical Art Nouveau spirit. How did you translate his aesthetic—bold, ornamental, and deeply inventive—into a contemporary expression that resonates with Yves Salomon Éditions’ material world and craftsmanship? Dimorestudio translated Carlo Bugatti’s spirit by reinterpreting some of his distinctive codes: passementerie, jewellery-like metalwork, and marquetry. On our side, the ateliers recreated these elements through our own expertise—passementerie in fur, metalwork in brass, and marquetry rendered using our intarsia technique. This is how Bugatti’s heritage found a contemporary expression aligned with Yves Salomon Éditions’ material universe. Looking ahead, what direction do you envision for Yves Salomon Éditions? Looking ahead, the intention is to continue exploring new aesthetic territories while remaining true to our roots: a deep engagement with materials and artisanal craftsmanship. We are also opening up to the world of vintage, integrating pieces that enrich our creative universe. Our goal is not to create a collection and then move on, as in fashion, but to build a lasting body of work—collections that remain current, are continuously offered, and are gradually enriched by new pieces.

Gamze Gedikoğlu discusses Financial Wellbeing, holistic financial planning, and the IQ, EQ and AQ approach to aligning money with personal values. December 29, 2025 | PEOPLE BEYOND NUMBERS: FINANCIAL WELLBEING words Pınar Yılmaz TR BELOW As concepts such as wellbeing and mindfulness increasingly find their place in the world of finance, financial advisor Gamze Gedikoğlu stands out as a pioneer of Financial Wellbeing—an approach that shifts the focus from numbers to people, awareness, and intention. What is Financial Wellbeing? The way people plan their wealth is undergoing a profound transformation. Since the early 2000s—particularly in the US and the UK—wealth management has moved away from product-led models toward holistic approaches that place individual life goals at the centre. Expectations have changed: people no longer want their money simply to grow; they want it to serve their purpose in life. I describe this process as personal awareness combined with strategic planning, shaped by my UK-based professional background and long-standing experience, alongside licences from international authorities such as the CII and CISI. How do you put this approach into practice? When meeting a client for the first time, the questions are not “How much do you earn?” but rather: “What do you want?”, “What does a meaningful life look like to you?”, “What does real security mean to you?” We look beyond financial statements to understand values, priorities, fears, and aspirations. Financial planning is, in many ways, a journey of self-awareness. The plans that emerge are not only goal-oriented, but emotionally balanced as well—because behind every financial table lies a human story, and behind every number, a life purpose. Our role is to make that story visible, allowing money to become a tool for meaning and balance rather than stress. Could you expand on this? Financial Wellbeing is often confused with financial freedom. In fact, it represents the most mature stage of that journey—where money ceases to be an end in itself and becomes a support system for a life aligned with one’s values. At this stage, assets are structured securely and sustainably; financial security remains resilient even in the face of unexpected events; knowledge, experience, and resources are shared consciously; and the focus shifts from accumulation to meaningful contribution and lasting impact. In short, a person feels complete—both materially and emotionally. Anxiety gives way to abundance, sharing, and a clear sense of purpose. This is Financial Wellbeing: a life at ease with money, aligned with values, and capable of inspiring others. What do you mean by an IQ + EQ + AQ–based approach to financial wisdom? Financial wisdom is not built on analytical intelligence alone, but on awareness-led decision-making. IQ helps us understand data and strategy. EQ allows us to see how those strategies serve our life values. AQ is the ability to adapt—to changing conditions, unexpected shifts, and evolving priorities. When these three dimensions come together, the result is not just an investment plan, but a holistic life plan. Because before managing money, financial wisdom is about managing oneself. SAYILARIN ÖTESİNDE: FİNANSAL WELLBEING Wellbeing ve mindfulness kavramları artık finans dünyasında da kendine yer buluyor. Finansal Danışman Gamze Gedikoğlu da bu alanı sayılardan çıkarıp insan ve farkındalığa odaklayan, “Finansal Wellbeing” kavramını uygulayan öncü bir isim. Finansal Wellbeing nedir? İnsanların servetlerini planlama biçimi köklü bir dönüşümden geçiyor. 2000’li yılların başından itibaren özellikle ABD ve İngiltere’de başlayan bu değişim, sadece finansal ürün odaklı yaklaşımlardan uzaklaşıp bireyin yaşam hedeflerini merkeze alan bütünsel servet yönetimi modellerine evrildi. Yani beklenti değişti: İnsanlar paralarının sadece büyümesini değil, hayat amaçlarına hizmet etmesini istiyor. Ben de bu süreci “kişisel farkındalık + stratejik planlama” olarak ele alıyorum. İngiltere merkezli, uzun yıllara dayanan tecrübem ve CII ile CISI gibi uluslararası otoritelerden aldığım lisanslar doğrultusunda. Bu yaklaşımı nasıl uyguluyorsunuz? Bir danışanla ilk kez bir araya geldiğimizde sorduğumuz sorular “Ne kadar kazanıyorsunuz?” değil; “Ne istiyorsunuz?”, “Sizin için anlamlı bir yaşam neye benziyor?”, “Gerçek güven sizin için ne ifade ediyor?” gibi daha derin sorular oluyor. Biz sadece finansal tabloya bakmıyoruz; danışanlarımızın değerlerini, önceliklerini, korkularını ve hayallerini anlamaya çalışıyoruz. Çünkü finansal planlama, aslında bir kişisel farkındalık yolculuğu. Bu yaklaşım sayesinde ortaya çıkan plan sadece hedef odaklı değil, duygusal olarak da dengeli oluyor. Çünkü her finansal tablonun arkasında bir insan hikâyesi, her rakamın ardında bir yaşam amacı var. Bunu biraz daha açar mısınız? “Finansal Wellbeing”, finansal özgürlükle çok karıştırılıyor. Oysa Finansal Wellbeing, bu yolculuğun en olgun evresi. Paranın bir amaç olmaktan çıkıp, değerlerle uyumlu bir yaşamın destekleyicisi haline geldiği noktayı temsil ediyor. Bu aşamada: - Varlıklar güvenli ve sürdürülebilir biçimde yapılandırılıyor. - Finansal güvenlik, beklenmedik olaylar karşısında dahi tehdit altında olmuyor. - Kişi bilgi, deneyim ve maddi kaynaklarını bilinçli şekilde paylaşıyor. - Odak, birikim ya da büyümeden ziyade anlamlı katkı ve kalıcı etki yaratılıyor. Özetle kişi hem maddi hem de duygusal olarak tamamlanmış hissediyor. Endişenin yerini bolluk, paylaşım ve yaşam amacı alıyor. Finansal wellbeing tam olarak bu: Parayla barışık, değerlerle uyumlu ve çevresine ilham veren bir yaşam. IQ + EQ + AQ temelli “finansal bilgelik” yaklaşımı nedir? Finansal bilgelik, yalnızca analitik zekâya değil, farkındalıkla alınan kararlara dayanır. IQ, verileri ve stratejileri anlamamızı sağlar. EQ, bu stratejilerin yaşam değerlerine nasıl hizmet ettiğini kavramamıza yardımcı olur. AQ ise değişen koşullara, beklenmedik dönüşümlere ve önceliklerin evrimine uyum sağlama becerisidir. Bu üç boyut birleştiğinde ortaya bir yatırım planından çok daha fazlası çıkar: bütünsel bir yaşam planı. Çünkü finansal bilgelik, parayı yönetmekten önce kendini yönetme becerisi.

Hauser & Wirth occupies a restored naval hospital in Menorca, combining contemporary art, Piet Oudolf’s garden and island life at Illa del Rei. August 7, 2026 | Art & Culture the ISLAND as GALLERY words Nicolas Vamvouklis photos Daniel Schaefer (Gallery + Garden + Cantina + Martin Creed) Be Creative (Illa del Rei) Housed in a restored eighteenth-century naval hospital, Hauser & Wirth Menorca pairs contemporary art with gardens, architecture and the rhythms of island life. A PLACE RECLAIMED In Mahón harbour, a small landmass rises gently from blue water. Illa del Rei carries a stillness that invites you to slow down. From the port, a brief boat journey brings visitors across. The vessel docks beside weathered stone walls. What lies beyond is unexpected. Hauser & Wirth opened its Menorcan outpost here in 2021. The buildings once formed an English naval hospital dating back to 1711 before being abandoned for decades. A local foundation led a fifteen-year restoration with the support of volunteers, while Paris-based studio Laplace oversaw the architectural transformation, preserving lime-washed walls, original timber beams and terrazzo floors made with local stone. Today, eight galleries occupy the restored complex. Since opening, the institution has welcomed more than 330,000 visitors, evolving into a destination rooted as much in community as in contemporary art. Alongside the galleries, Piet Oudolf designed a perennial garden where something is in bloom throughout the year. Native grasses sway in the coastal wind, drought-tolerant species thrive in the island's climate, and a sculpture trail extends across the grounds. ART IN MOTION The 2026 programme began in spring. Martin Creed presented Work No. 3891: Half the Air in a Given Space, first conceived in 1998. Visitors stepped into galleries filled with balloons, where movement reshaped volume and form, while wall paintings accompanied the installation. Throughout his Turner Prize-winning practice, Creed treats existence itself as material, dissolving the boundaries between living and making. Directionless opened in June and continues through October. Curated by Rashid Johnson, the exhibition brings together Yto Barrada, Georg Baselitz, Ali Cherri and Mona Hatoum, among others. Its premise is simple: we inhabit a time of profound disorientation, where inherited narratives no longer offer clear direction. Each artist responds by inventing new visual languages and finding bearings where familiar maps no longer suffice. AN ISLAND BEYOND THE GALLERIES A visit naturally continues at Cantina, the waterfront bistro run by Binifadet, a Menorcan winery just minutes away. The menu follows the seasons, while wines come from nearby vineyards. Outside, fig trees cast shade over the terrace. As a UNESCO Biosphere Reserve, Menorca places sustainability at the heart of everyday life. Rainwater feeds the irrigation system, energy-efficient technologies reduce emissions, and the long-term goal is to halve the site's carbon footprint before 2030. Learning remains equally central. School programmes run throughout the academic year, while workshops for adults continue across the seasons. Since opening, more than 22,000 participants have taken part. What lingers is the memory of a place carefully brought back to life, where art, architecture and landscape exist in quiet balance. And as the boat returns across Mahón harbour, the crossing feels subtly different from the one that brought you here.

Kalesma is a village-inspired hotel in Ornos, Mykonos, by K-Studio, with interiors by Vangelis Bonios and private heated infinity pools with sea views. June 2023 | Travel | Vol 10 TR BELOW KALESMA Not a hotel, like a village Words Onur Baştürk Photos Salva Lopez There is a Mykonos saying I just learned: “When a couple gets married, they build a village”. In a word, they take the first step of a village that will grow and develop through generations. K-Studio, responsible for the architecture of Kalesma opened in 2021, started off with this idea also. “Kalesma is not a hotel, it is a village”, they say: “We designed a village of whitewashed studios and villas which is parametrically arranged around a central area as if pixelating the landscape, inspired by the honesty of the islanders, and embracing the raw beauty of the arid rocky land and the navy blue sea”. MEDITATIVE SUNSET PLATFORM K-Studio, which is also the architect of Mykonos’ new airport, adopts a holistic approach in its work and attaches great importance to the heritage of craftsmanship. An interesting detail from the hotel as an example: The circular structure used to turn wheat into flour was preserved near the traditional stone ‘aloni’ and redesigned as a meditative platform for watching the sunset. By the way, let me remind you: It is a wonderful experience to watch both the sunrise and the sunset from Kalesma located in Ornos! The interior design of Kalesma belongs to Vangelis Bonios. Bonios’ style is based on creating sophisticated, modern and timeless spaces using raw materials. One of the important features of Kalesma is that the rooms have a special heated infinity pool. This is a feature that no other hotel in Mykonos offers. Yeni öğrendiğim bir Mykonos deyişi var, “Bir çift evlendiğinde bir köy kurmuş olur” diye. Yani aslında nesilden nesile büyüyüp gelişecek bir köyün ilk adımını atıyorlar. 2021’de açılan Kalesma’nın mimarisini üstlenen K-Studio da bu fikirden yola çıkmış. “Kalesma bir otel değil, köy” diyorlar: “Kurak kayalık arazinin ve lacivert denizin ham güzelliğini kucaklayan, ada halkının dürüstlüğünden ilham alan, merkezi bir alanın etrafında, sanki manzarayı pikselleştiriyormuş gibi parametrik olarak düzenlenmiş beyaz badanalı stüdyolar ve villalardan oluşan bir köy tasarladık”. MEDİTATİF GÜNBATIMI PLATFORMU Aynı zamanda Mykonos’un yeni havalimanının da mimarı olan K-Studio, çalışmalarında bütünsel bir yaklaşım benimsiyor ve zanaatkârlık mirasına çok önem veriyor. Mesela otelden ilginç bir detay: Buğdayın un haline getirilmesi için kullanılan dairesel yapı, geleneksel bir taş olan ‘aloni'nin yakınında muhafaza edilmiş ve gün batımı izlenebilecek meditatif bir platform olarak yeniden tasarlanmış. Yeri gelmişken hatırlatayım: Ornos’da konumlanan Kalesma’dan hem gündoğumu hem günbatımı izlemek şahane bir deneyim! Kalesma'nın iç mekan tasarımı ise Vangelis Bonios'a ait. Bonios'un stili, ham malzemeler kullanarak sofistike, modern ve zamansız mekanlar yaratmak üzerine kurulu. Kalesma’nın önemli özelliklerinden biri de odaların özel ısıtmalı sonsuzluk havuzuna sahip oluşu. Bu Mykonos’taki hiçbir otelde olmayan bir özellik.

November 2022 | Design & Interiors | VOL VIII MIAMI BEACH HOUSE Yazı / writer | Onur Baştürk Fotoğraflar / Photos | Tim Williams M iami’deki bu evin mimarisi Art Deco’nun son aşaması olarak tarif edilen, 1930’la 1945 yılları arasında hüküm sürmüş “Streamline Moderne” anlayışının şık bir ürünü. Evin içini yeniden tasarlayan Sanayi 313 ekibi ise kendini tek bir estetik ya da akımla kısıtlamamış. Sanayi 313’ün sahibi tasarımcı Enis Karavil, ev sahiplerinin Miami Beach’in tarihi dokusuna ve modern yaşamın kolaylıklarına atıfta bulunan bir tasarım istediğini söylüyor: “Benim için yaşanmışlık çok önemliydi. Evin dokusuna uyum sağlayacak tasarımların yanı sıra yüksek tavanların büyüsüyle kuvvetli bir kontrast yaratabileceğine inandığım tasarımlara yer verdim. Ailenin değişik kültürlerden gelen yapısına ithafen, dünyanın farklı kıta ve dönemlerinden seçilmiş aksesuarları Miami’nin renk ve havasını taşıyan bu yapıya yerleştirdim. Evin ışığı yerleştirme sırasında büyük rol oynadı. Doğal ışığın aydınlatma tasarımıyla dengelenmesi de önem taşıyan unsurların başındaydı”. MAKSİMALİST DETAYLARDA MİNİMAL VURGU Evi tasarlarken homojen bir hikâye kurgulamadığını söyleyen Karavil, farklı detay ve unsurlarla şaşırtmak istediğinden bahsediyor: “Eski dönemlerin günümüzle çatışması beni heyecanlandırıyor. İçinde geleneksel izler taşıyan modern bir tavrı benimsiyorum. Bu nedenle kontrast yaratan elementleri beraber kullandım. Maksimalist detaylarda minimalist bir abartıyı vurguladım. Büyük ebatlı, maskülen tasarımlara yer verdim. İnce, feminen ve sıcak dokunuşlarla detayları tamamladım. Ahşap, mermer, bronz ve cam gibi malzemeleri ön plana çıkarırken sade renkleri tercih ettim. Farklı yıllara ait antika ve aksesuarlara ise modern mobilyalar eşlik etti”. Enis Karavil, evin her bölümünün aynı rahatlıkta kullanılabilmesi için mobilyaların estetiği kadar fonksiyonel olmasına da dikkat etmiş. Stili güzel ama kullanışsız parçalara yer vermemiş. T he architecture of this house in Miami is a stylish product of the “Streamline Moderne” approach, which is described as the last stage of Art Deco, which was popular between 1930 and 1945. The Sanayi 313 team, which redesigned the interior of the house, did not limit itself to a single aesthetic or trend. Enis Karavil, the designer of Sanayi 313, says that the homeowners wanted a design that refers to the historical texture of Miami Beach and the conveniences of modern life: “Experience was very important to me. In addition to designs that will adapt to the texture of the house, I have included designs that I believe can form a strong contrast with the magic of high ceilings. I placed accessories selected from different continents and periods of the world in this structure, which carries the color and atmosphere of Miami, in reference to the family’s origin from different cultures. The light of the house played a big role in the placement. Balancing the natural light with the lighting design was also one of the most important elements”. MINIMUM HIGHLIGHT IN MAXIMALIST DETAILS Saying that he did not construct a homogeneous story while designing the house, Karavil mentions that he wants to surprise with different details and elements: “The clash of ancient times with the present excites me. I adopt a modern attitude with traditional traces. I adopt a modern attitude with traditional traces. I also emphasized a minimalist exaggeration in maximalist details. I included large-sized, masculine designs. I completed the details with subtle, feminine, and warm touches. I preferred simple colors while highlighting materials such as wood, marble, bronze, and glass. Antiques and accessories from different years were accompanied by modern furniture.” Enis Karavil has paid attention to the functionality as well as aesthetics of the furniture so that every part of the house can be used with the same comfort. Tamamı için... | For more... Print VOL VIII - 2022 / 23 Out of Stock View Details No product

Bidgood's cliffside home in Victoria pairs California Modernism with warm natural materials, ocean views, and interiors by Kyla Bidgood. June 3, 2026 | DESIGN & INTERIORS CALIFORNIA MODERNISM on CANADA’s WEST COAST words YUZU Editorial photo MMK (Mary McNeill Knowles) production Karine Monié Perched above the Salish Sea in Victoria, British Columbia, this cliffside residence by Bidgood draws from the relaxed spirit of California mid-century living while remaining closely connected to its coastal setting. Ocean views, shifting light, and dense greenery shape the atmosphere throughout the house, reinforcing its connection to the surrounding landscape. The project began with architect Chris Foyd of BoForm, who established the site planning and architectural direction before the interiors were developed by Bidgood founder and creative director Kyla Bidgood. Rather than competing with the landscape, the interiors were designed to work with it. Completed in late 2025, the new-build home balances the clarity of mid-century architecture with a softer, more relaxed atmosphere. Exposed beams, strong horizontal lines, and a fluid connection between indoors and outdoors reference California Modernism without becoming nostalgic. A HOUSE SHAPED BY THE COAST From the street, the house appears relatively modest. Below, its three cascading levels extend down the cliffside. The main floor contains the shared living spaces — kitchen, dining area, living room, butler’s pantry, and garage — while the lower levels become increasingly private, opening onto guest terraces, outdoor seating areas, and a hot tub facing the ocean. Throughout the house, the relationship to the outdoors remains constant. Large openings frame long views across the water, while material continuity between inside and outside reinforces the connection to the landscape. The atmosphere feels bright and open, though never stark. As the owners are avid cooks and frequent hosts, the kitchen naturally became the centre of the home. Here, classic mid-century silhouettes are softened by tactile materials and warmer finishes. Fixtures by Fisher & Paykel, Miele, and Sub-Zero sit alongside sculptural lighting and custom millwork, bringing a softer, more domestic feel to the space. TEXTURE, WARMTH AND RESTRAINT The palette relies on contrast rather than excess. Pale terrazzo floors and white-washed beams create a luminous backdrop, while brick, wood, and deeper earth-toned accents introduce warmth and depth. Natural materials form the backbone of the project. Terrazzo, stone, wood, and brick were selected for both their tactile qualities and the way they age over time. Oak appears extensively across ceilings and joinery, softening the home’s more architectural elements. Furniture selections reinforce the home’s relaxed atmosphere. Pieces from Tacchini, Miniforms, and Blu Dot sit alongside textiles by Elitis and rugs from Armadillo. Together, they reinforce the home’s sense of ease.

Interior designer Sofia Voznenko opens her Moscow apartment, where CASESTUDY's light-led plan blends vintage design with art by Maria Sapego. September 13, 2026 | DESIGN & INTERIORS LIGHT in MOTION words Elena Grabar photos Sergey Ananyev In her own Moscow apartment, interior designer Sofia Voznenko uses natural light, open perspectives and a carefully chosen mix of art and vintage design to create a home that shifts easily between family life and work. OPENING THE PLAN Interior designer Sofia Voznenko, founder of CASESTUDY, designed the apartment for herself, her husband and their two children. The existing architecture offered an unusual starting point: a bay window, ten windows facing three directions and three balconies overlooking a church, a square and historic Moscow buildings. Preserving this abundance of natural light became central to the project. Once the existing partitions were removed, the living room’s bay window came into view directly from the entrance. Rather than interrupting this perspective with a conventional doorway, Voznenko designed an arched portal that separates the entrance hall from the living room while allowing light to travel further into the apartment. The living room also became a passage between the children’s room and the home office, eliminating corridors and creating a generous shared area illuminated from three sides. Double doors connect the office with the primary bedroom, introducing another route through the apartment and allowing the two rooms to function together when needed. In the entrance hall, mirrored storage reflects the bedroom and kitchen windows, visually expanding the narrow space and correcting its irregular geometry. Deep blue-green walls and ceiling form a backdrop for a still life by Maria Sapego and Sori Yanagi’s Butterfly stool for Vitra. MIXING PERIODS “When working on layouts, I always begin with the architecture,” says Voznenko. With furniture and lighting, however, she allows herself greater freedom, mixing periods, styles and countries. “Each project suggests its own language.” A classical foundation of plaster ceiling mouldings, neutral walls and Finex chevron parquet runs throughout the apartment. New timber windows with marble sills replace historical originals that had been lost, while bespoke doors and the arched portal were designed specifically for the space, their proportions helping to emphasise the ceiling height. The colour palette began with the family’s small art collection. Paintings by Renat Semyonov and Natalia Zanchevskaya and a photograph by Maria Sapego set its direction. The shared rooms remain light and restrained, while shades of green and aquamarine give the bedroom and home office a more intimate character. VINTAGE AND BESPOKE The bay window in the living room is centred around a Naan table by Cassina and vintage Cab chairs by Mario Bellini. Finding the right sofa proved more difficult: it needed to maintain the sightlines of the apartment’s enfilade without feeling too heavy against its classical architecture. Voznenko eventually chose the curved DS-470 transforming sofa by Thomas Althaus for De Sede and paired it with a rare light-coloured Marylin armchair by Draga & Aurel for Baxter. In the home office, vintage MIM Italia armchairs by Ico Parisi sit alongside furniture designed by Voznenko and made by Vysotka Home. “Vintage pieces carry the energy of their creators and the traces of time,” Voznenko says. “This adds depth to an interior and allows its owners to express themselves through their choices.” LIVING WITH ART Through the double doors leading to the primary bedroom, Renat Semyonov’s Evening Herbs becomes part of the perspective, helping to create the intimate, sensual atmosphere Voznenko wanted for the room. Textiles throughout the apartment were entrusted to Voznenko’s close friend, decorator Vasilina Gorodinskaya. Designed for family dinners, work, reading and time together, the apartment also reflects Voznenko’s broader idea of sustainability: an interior whose architecture can remain relevant for years without significant alteration. Its openness allows the rooms to evolve over time, accommodating new art and vintage finds as well as changing ways of living.

Maria Chiara Antonini reports from 3daysofdesign 2026 in Copenhagen, with Carl Hansen & Søn, Verner Panton, Georg Jensen, Helle Mardahl and Tina Frey. August 22, 2026 | DESIGN & INTERIORS MY HIGHLIGHTS from 3daysofdesign 2026 words Maria Chiara Antonini Navigating Copenhagen meant balancing two competing impulses: the fear of missing the one event everyone would be talking about and the desire to experience everything the festival had to offer—an impossible mission, of course. The 2026 edition of 3daysofdesign, Northern Europe’s leading design event, was its biggest yet, with more than 400 events spread across eight districts. This year’s theme, Make This Moment Matter, called for a collective shift in design from quantity to meaning. Yet with an ever-growing number of brands joining the programme, choosing between exhibitions, installations and presentations became more challenging than ever—bringing with it that familiar design-week FOMO. So when planning my itinerary, I deliberately chose to skip the brands I had already visited in previous months. Instead, I devoted my time to discovering the work of independent creative studios that are genuinely shaping today’s design landscape, while also taking the opportunity to visit installations by heritage brands whose legacy continues to inspire and whose ability to innovate and surprise remains as relevant as ever. Here is my personal selection. CARL HANSEN & SØN One of the great names in Danish design, Carl Hansen & Søn has remained family-owned since its founding. Renowned for its understated elegance and exceptional craftsmanship, the brand continues to honour its rich cultural and design heritage through a thoughtful balance of new launches and carefully reissued pieces drawn from its archives, many dating back to the 1950s. Now led by Knud Erik Hansen, whom I have had the pleasure of interviewing several times over the years, Carl Hansen & Søn continues to look to the future without ever losing sight of its DNA. While visiting the brand’s beautifully curated showroom in the heart of Copenhagen, one piece in particular caught my attention: the return of the sculptural Scimitar Chair, originally introduced in 1963 and designed by the modernist duo Fabricius & Kastholm. A timeless design, it perfectly encapsulates the company’s enduring commitment to craftsmanship, innovation and furniture built to last. VERNER PANTON A visit to the striking Danish Architecture Center (DAC) is always a rewarding experience. Housed within BLOX—the dramatic glass-and-concrete building that appears to float above Copenhagen’s waterfront—the institution once again offered one of the festival’s most compelling exhibitions. Among this year’s highlights was So Danish!, an installation celebrating the centenary of Verner Panton’s birth. Bringing together several of the designer’s most iconic works, the exhibition explored Panton’s vision of design as a complete spatial experience, where furniture, lighting and colour merge into a single expressive language. One element that particularly stood out to me was the installation of 81 Flowerpot pendants, suspended in a chandelier-like composition that transformed the lights into a sculptural floating landmark. Together with the furniture on display, the installation became a fitting tribute to Panton’s holistic approach to design—one that shaped interiors through the interplay of light, form and colour. GEORG JENSEN Taking on the role of Creative Director at a historic brand like Georg Jensen is no easy task: it requires finding the delicate balance between respecting the legacy of the house and the desire to introduce a completely new and distinctive vision. Since her appointment in 2024, Paula Gerbase has been navigating this challenge with remarkable sensitivity. By reinterpreting the heritage of the 122-year-old Danish silversmith through contemporary objects that combine exceptional craftsmanship with a sense of lightness and playfulness, she has brought a fresh perspective and renewed energy to Georg Jensen. For this year’s 3daysofdesign, I liked how she transformed Højbro Plads into an elegant landscaped garden, creating the setting for a collection of handcrafted lawn games carved from walnut and made in Copenhagen. Among the highlights were a refined version of the traditional Danish kongespil, with wooden batons embellished with sterling silver motifs inspired by native wildlife, alongside a playful selection of collectible objects, from spinning tops to sterling silver yo-yos, all crafted by the brand’s master silversmiths. HELLE MARDAHL Continuing the playful theme, designer Helle Mardahl created an imaginary universe of pastel hues and endless reflections. Crossing the bright yellow entrance door of her Copenhagen studio, I felt instantly transported into a dreamlike world. Above me, Mardahl’s Bon Bon pendant lamps cascaded in soft pastel clusters, as though the ceiling itself had become a whimsical playground. With the invitation Game On, the designer offered her own interpretation of how craftsmanship can evolve by embracing the logic of gaming. Drawing inspiration from the vibrant, pixelated universes of Candy Crush and Tetris, she imagined a world driven by curiosity and experimentation. Mouth-blown glass lights played with geometry, while mirrored surfaces multiplied colours and forms into an ever-shifting landscape of kaleidoscopic reflections. TINA FREY Another designer I had the opportunity to meet in Copenhagen was Tina Frey. Set within the timeless atmosphere of Nikolaj Church—transformed today into a contemporary exhibition space—the artist unveiled her new Cosmic Collection. Drawing inspiration from celestial movements, planetary shapes and the hypnotic geometry of concentric circles, Frey transformed everyday objects into sculptural creations that explored balance, movement and luminosity. Moving beyond fleeting trends, her work pursues a more universal and enduring aesthetic, deeply connected to the organic patterns found in nature. Each piece reflected Tina Frey’s belief that simplicity represents the highest form of beauty. More than mere functional objects, her collections embody a design philosophy where visual harmony, a sense of contemplation and the rituals of daily life come together in perfect balance. DUNG NGO Among the many events presented during 3daysofdesign in Copenhagen, one stood out as truly unmissable—especially for anyone with a passion for tableware and the art of dining like me. Design writer, publisher and editor Dung Ngo, also renowned for his extraordinary collection of thousands of modernist cutlery pieces, unveiled his latest book: Knife Fork Spoon: Modernist Cutlery 1900–2025. The exhibition was deceptively simple in its presentation, yet remarkably impactful thanks to the richness and diversity of the objects on display. A carefully curated selection from Ngo’s vast collection traced an informal history of cutlery, guided not by chronology or academic convention, but by the discerning eye of a passionate collector and lover of design. Handcrafted pieces sat alongside industrially produced classics, while one-of-a-kind prototypes created with 3D printing hinted at the future of the discipline. More than a survey of utensils, the exhibition revealed how knives, forks and spoons have evolved from purely functional objects into expressive design pieces capable of defining the character and atmosphere of a table. It was a fascinating journey through more than a century of design history, proving that even the most everyday objects can become enduring icons of craftsmanship, innovation and style.

May 2024 | Art & Culture for english HANS OP DE BEECK “Life is never one-dimensional” words Onur Baştürk photos Studio Hans Op de Beeck BVBA Günlük yaşamın en büyük ilham kaynağınız olduğunu okumuştum. Ama gündelik hayat uçsuz bucaksız bir evren. Gündelik hayatın en çok hangi ayrıntıları ilginizi çekiyor? Gerçekten de küçük, görünüşte dikkat çekici olmayan eylemler ya da anlar: Kızımın kucağımda uyuyakalması, köşedeki fırıncının rengârenk pastalarını vitrine özenle yerleştirmesi, bir bahçıvanın yürüyüş yolundaki yaprakları sakin bir şekilde süpürmesi, yaşlı bir kadının oyun parkındaki bir çocuğa sabırla yardım etmesi… Görünüşte önemsiz olan bu anlar benim için hayatın gerçek özü. İnsanlığın durumu hakkında incelikli bir şekilde büyük resmi yansıtıyorlar. Ama bana ilham veren günlük hayattan nesne ya da yerler de olabilir. Bir gün öncesinden kalma, yarısı yenmiş bir doğum günü pastası ya da terk edilmiş bir lunapark... Ayrıca yoldan çıkma, başka bir şeye dönüşebilecek durumlar, bir yerde bir şey olmuş ya da olmak üzere olduğu fikri, mekanların dram ya da çatışma katmanları gibi incelikli kavramları da seviyorum. Heykelleriniz ve enstalasyonlarınızda ve hatta diğer işlerinizin çoğunda kullanmayı sevdiğiniz gri renk, figürlerin zaman içinde donmuş ya da taşlaşmış gibi görünmesini sağlıyor. Grinin başka bir nedeni var mı? Bu griyi elde etmek için özel bir tekniğiniz var mı? Çalışmalarımın en fazla görünürlük elde eden kısmı monokromik gri ile gerçekleştirdiklerim. Bu nedenle farklı tonlarda gerçekleştirdiğim işlerden daha fazla biliniyor. İki ya da üç rengin kombinasyonlarından oluşan heykeller de yaptım. Video, tiyatro ve opera için senaryolarımın çoğu da tam renkli... Ancak üretimimin bir noktasında heykel objelerini, iç mekanları ya da manzaraları fosilleşmiş, taştan, pigmentli alçıdan yapılmış gibi gösteren kendi gri rengimi keşfettim. Bu taşlaşmış görüntü insana Pompeii’yi düşündürüyor: Zamanda donmuş bir yaşam. Neredeyse tesadüfen icat ettiğim gri kaplamanın -heykelin üzerine çok sayıda ince kaplama katmanıyla yapılan bir teknik- ışığı çok hassas bir şekilde yansıttığını, neredeyse kadife gibi bir görünüme sahip olduğunu keşfettim. Bence bu tasvir edilene özel bir hava veriyor. Figüratif formları bir tür paralel, sessiz dünyaya soyutlayan yumuşak bir cilt. Renklerin yokluğu ışığa odaklanmayı sağlıyor. Çalışmalarım asla gerçekliğin olduğu gibi simüle edilmesi, birebir mimesis ya da taklitle ilgili değil; bir ruh hali uyandırmak, yorumlamak ve gerçeklik derisinin altındaki öze dokunmak için dünyayı soyutlamakla ilgili. İzleyicinin anlamadan önce özdeşleşebileceği ve deneyimleyebileceği bir ruh hali; görsel, duyusal bir kurgu biçimi uyandırmak istiyorum. Tek renkli kadife grisi, siyah-beyaz ya da açık mavi ve yumuşak yeşil renklerdeki çalışmalarım; bildiklerimizin sessiz, konsantre varyantları. Bu nedenle hazır ürünlerle çalışmıyorum. Yüzlerce metrekare büyüklüğündeki heykellerim ve enstalasyonlarım, yorumlamanın gücü nedeniyle elle yapılıyor. Sanat eserleri dışında gri ile ilişkiniz nedir? Mesela gri giyiyor musunuz? Haha, hayır. Kıyafetler ya da kendi yaşam alanım söz konusu olduğunda gri için özel bir tercihim yok. HAYAT ASLA TEK BOYUTLU DEĞİL Uyanıklık ve uyku, hareket ve durağanlık, yaşam ve ölüm... Bunun gibi bir dizi ikiliğin çalışmalarınızın ana teması olduğunu düşünüyorum. İzleyiciye "Hayat işte böyle bir şey" mi demek istiyorsunuz? Hayat hakkında büyük laflar etmekten, hatta hayatın nasıl işlediğini ukala bir şekilde anlatmaya çalışmaktan hep kaçınmışımdır. Sunacak bir bilgeliğim yok, ama izleyiciyle birlikte yaşam üzerine düşünmeye, onunla aynı soruları paylaşmaya ve merak etmeye çalışıyorum. Hayatı trajikomik bir olgu olarak görüyorum. Hem gülünç hem de ciddi olanı, keyifli ve zor olanı, canlı yaşamı ve yaşamın durgunluğunu, keyfi ve acıyı göstermenin önemli olduğunu düşünüyorum. Hayat asla tek boyutlu değil. Sizin de belirttiğiniz gibi; kontrolü, kendimizi, kimliğimizi bıraktığımız anları ve bilinmeyene, sarhoşluğa, uykuya, bilinçaltına teslim olduğumuz anları seviyorum. Dünyanın dilsel kavranışının, mantığın ve entelektüel meşruiyetin dışında kalan o kadar çok bilinmezlik, karanlık ve gizem var ki; sanat bu kavramlara dokunan araçlardan biri. “The Horseman”, “’The Boatman” ve “Hélène”… Sırada bunlar gibi yeni bir kahraman figürü var mı? Bu çalışmalarla izleyiciye, bu figürlere yansıtabileceği her türlü olası hikâyenin başlangıcını sunmaya çalıştım. Kim bunlar, nereden geliyorlar, hayatlarının neresindeler, hayatlarında neler oluyor ve nereye gidiyorlar? “The Horseman” ve “The Boatman”, mütevazı eşyalarıyla hayatlarının geri kalanına doğru yol alan yalnız gezginler. Onlar bir tür isimsiz anti-kahraman. Atlı adamın omzundaki küçük maymunun gözlerinde “Yine nereye geldik?" diyen bir bakış vardır. Atlı adamın kendisi de omzunun üzerinden benzer, arayış dolu bir bakışla bakar. Bu, şaha kalkmış bir at üzerinde tasvir edilen kahraman askeri hükümdar ya da kralın neredeyse tam tersi. Çünkü heykel tarihi boyunca bu tür tasvirlere bolca rastlanabilir. Kadın boksör Hélène ise son derece kırılgan bir genç kız. Kaslı bir atlet değil. Daha çok yolda karşılaştığı kötü dünyaya karşı kendini savunmak için boksa başladığını varsayacağımız içine kapanık bir kız. Onu huzurlu bir iç gözlem anında, sessiz, izole bir noktada boyun eğmiş bir şekilde otururken buluyoruz. Ama onları bir tür esrarengiz kahraman olarak görmenizi anlıyorum. Çünkü her biri kendi tarzında, ama dikkat çekici olmayan bir şekilde tasvir edildi. Hali hazırda planlanan büyük, mimari, sürükleyici enstalasyonlarıma ek olarak; kolunda baykuş olan gizemli kör bir kadın, büyük boy yetişkin kıyafetleri giymiş iki çocuk, şezlongda bir tilkiyi okşayan 50’li yaşlarda bir kadın gibi bazı kurgusal karakterlerin heykellerini de planlıyorum. Büyük ölçekli eser yaratmanın zorlukları nelerdir? Büyük ölçekli işler ne kadar zaman alıyor ve bu sabra sahip olmak nasıl bir duygu? Geçen yıl Lyon Bienali için 1900 metrekarelik bir yerleştirme yaptım. Helsinki'deki Amos Rex Müzesi'ndeki kişisel sergim için de 2 bin metrekarelik sürükleyici bir deneyim yarattım. Bunlar genellikle taşınması için on büyük kamyon gerektiren projeler. Dolayısıyla, gerçekten de çok fazla organizasyon ve lojistik söz konusu. Neyse ki küçük bir ekibim ve benim için tüm bu pratik ihtiyaçlarla ilgilenen harika bir yöneticim var. Ekibimle bu tür büyük enstalasyonları oluşturmak için aylar sürüyor. Ve genellikle aynı anda birkaç sergi ve enstalasyon üzerinde paralel çalışıyoruz. Çünkü yılda yaklaşık 30 sergi yapıyorum. Geceleri büyük suluboyalar yapıyorum. Gündüzleri stüdyomda yeni heykeller üzerinde çalışıyoruz. Bir yandan da birkaç işçiyle birlikte dışarda bir yerde anıtsal bir enstalasyon üzerinde çalışıyoruz. Bazen çok az uyuduğum dönemler oluyor. Her büyük yeni enstalasyonda yeni zorluklarla karşılaşıyoruz. Gerçek boyutlu atlı karıncamı yaptığımızda olduğu gibi. Açık havada gösterilecekti ve bu nedenle rüzgâra ve hava koşullarına dayanması gerekiyordu. Nasıl inşa edilmesi gerektiğini anlamak için çok fazla araştırma yapmak gerekiyordu. Ya da mesela büyük bir uçurum yaptık. Devasa bir kaya oluşumunun devasa bir beton heykeli. Taşınabilir olması gereken çok ağır parçalardan oluşan bir tür zor bulmaca.. Bilgisayarda gerçekleştirilen foto-gerçekçi setler (CGI) ve hiç deneyimim olmayan “green key” stüdyolarda yapılan kayıtlarla sinematografik bir film de yaptım. Bu tür teknik ve organizasyonu zor işler her zaman adrenalin akışı sağlıyor. Bu motive edici. Elbette eserlerinizin yaratım sürecindeki aşamaları da merak ediyorum. Eğer bu gizemli bir durum değilse, biraz anlatabilir misiniz? İnsan figürleri için kombine tekniklerle çalışıyorum. Model stüdyoya poz vermeye geliyor ve birlikte etkileyici, ama aynı zamanda model için rahat ve doğal hissettiren bir poz arıyoruz. Daha sonra pozun ve yüzün kapsamlı fotoğraf dokümantasyonunu yapıyoruz. Genellikle modelin kolları, elleri, alt bacakları ve ayakları üzerinde bir yaşam kalıbı oluşturuyoruz. Baş kısmını kurumayan, uzun süre işlenebilir kille gövdeyi ise genellikle PU köpük ya da benzeri hafif, kolay işlenebilir malzemeyle şekillendiriyoruz. Daha sonra düzgün bir şekilde sıvanıyor, zımparalanıyor ve büyük bir kalıp yapıyoruz. Heykeli monolitik olarak tek bir malzemeden, genellikle polyesterden, bazen de dış mekan için bronzdan dökebiliyoruz. Son dokunuş ise ekibimle birlikte geliştirdiğimiz tek renkli kaplama. Aşağıdaki cümle bir röportajınızdan: "Bir fikri tasarlamak her zaman çok basittir, en zor kısmı onu hayata geçirmektir". Hayata geçirmekte zorlandığınız bir fikriniz oldu mu? Bir sanat eserinin ana fikrinin çok basit olabileceğine ve bir sanat eserinin içeriğiyle mükemmel bir dengede olduğunda hayat bulabileceğine inandığım doğru. Masa üstündeki şişeler gibi, tamamen sıradan nesneler bile doğru şiirsel duyarlılık ve sanatsal hassasiyetle resmedildiğinde büyük bir sanata dönüşür. Görünürde anlamsız olan nesneler o zaman gerçek, temel bir içeriğe dönüşür. Çok fazla heykel ve suluboya resim yaptım ya da uygulamada başarısız olup atmak zorunda kaldığım metinler yazdım. Öğrenmek için hata yapmalısınız. Özeleştiri ile değerlendirmeye devam etmelisiniz ve kendi standardınızdan asla ödün vermemelisiniz. Çünkü er ya da geç pişman olacaksınız. Bir sanat eserinin konusu olamaz mı? Ya da konu sizin için ne kadar önemli? Bir duygudan yola çıkmak daha mı önemli? Gerçekten de bir keresinde sanatın bir konusu olması gerekmediğine dair cesur bir açıklama yapmıştım (gülüyor). Demek istediğim şey şuydu: Sanatçı biçim ve içerik arasındaki hassas dengeyi nasıl bulacağını bildiğinde en sıradan nesne bile büyük bir sanat haline gelebilir. Mesela büyük, görkemli tarihi konulardan bahseden ya da yaklaşan sorunlara karşı açıkça aktivist bir sosyal sorumluluk üstlenen sanata kesinlikle karşı değilim. Ancak Vermeer'in sessiz bir odada süt döken kadın resmi ya da Morandi'nin masa üstündeki ince şişelerden oluşan küçük koleksiyonu da dünya, melankoli ve insanlık durumu hakkında derin bir şekilde konuşur. Çalışmalarımda; ister film, ister tiyatro eseri, ister suluboya ya da anıtsal bir enstalasyon olsun, öncelikle duyusal deneyimi hemen harekete geçiren zorlayıcı bir ruh hali uyandırmaya çalışıyorum. Bu noktadan sonra çok katmanlı öğeler ekleyebilir ya da bunları görüntünün satır aralarına ustaca dahil edebilirim. Öncelikle zaman ve mekan sınırlarının ötesinde, evrensel konuşan imgeler arıyorum. Buna ek olarak, güncel meseleleri gizlice entegre etmekten kesinlikle çekinmiyorum. Bu genellikle işlerimi anakronik ve eklektik hale getirerek tüm zamanlara hitap etmesini sağlıyor. SANATÇI OLMAK KENDİNİ SÜREKLİ YENİDEN KEŞFETMEKLE İLGİLİ Son olarak, şu anda hayatınızın hangi dönemindesiniz? Geçmişte yarattığınız eserlere dönüp baktığınızda ne hissediyorsunuz? Şöyle mi diyorsunuz: "Başardım" mı diyorsunuz yoksa "Daha gidecek yolum var" mı diyorsunuz? Dört harika çocuğun gururlu babasıyım ve onlarla güzel, güçlü bir sevgi ve güven bağı kurabilmek hayattaki en önemli başarım. Sanat alanında beş yüzden fazla sergi açtım. Dünyayı dolaştım. Oyunlar ve filmler yazdım, yönettim ve senaryolarını yazdım, opera yönettim ve sahneye koydum. Şimdiye kadar yaşadığım hayat zaten çok tamamlanmış hissettiriyor. Bu nedenle hayatım burada ve şimdi sona ererse, onu zaten en dolu şekilde yaşadığımı hissediyorum. Ama hiçbir zaman dedikleri gibi 'tamamladığımı' hissetmeyeceğim. Çünkü hayat hiç bitmeyen zihinsel ve duygusal bir yolculuk olmaya devam ediyor. Bir sanatçı olmak aslında kendini tekrar tekrar yeniden keşfetmekle ilgili. Son günüme kadar gurur duyacağımı ve mutlu olacağımı bildiğim çalışmalarımın bir kısmına memnuniyetle bakıyorum. Ama elbette bugün sanatsal açıdan yeterince güçlü olmadığını düşündüğüm çalışmalarım da var. Özeleştiri yapmaya ve kendimi geliştirmenin yollarını aramaya devam ediyorum. Bu sadece sanatçılığım için değil, aynı zamanda bir insan, bir baba, bir arkadaş olarak da geçerli... Kendim üzerinde çalışmaya ve öğrenmeye devam etmek istiyorum. BENİM İÇİN O ENSTALASYON DEV BİR ‘MEMENTO MORİ’YDİ “We Were the Last to Stay” isimli enstalasyonda terk edilmiş karavan kampının hayalet ruhu beni büyüledi. İnsanların aniden ortadan kaybolduğu bir dünyadan bir kesit gibiydi. Enstalasyonu oluştururken bunu düşündünüz mü? Gerçekten de, tüm sakinlerinin yok olduğu, insansızlaştırılmış hayali bir alan göstermek ve ziyaretçiye bir zamanlar olanın yabancılaştırıcı bir ardıl imgesini sunmak istedim. Lyon Bienali için tasarladığım 1900 m2'lik mekâna özgü bir enstalasyondu bu. İzleyici; içinde bir karavan kampı, oyun alanı ve göleti olan harap bir şehir parkı arasında bir yerde, gerçek boyutlu, terk edilmiş bir kamp alanının heykelsi bir çağrışımını yarattığım anıtsal bir fabrika salonuna girdi. Ayrıca bir sebze bahçesi ve arabalar için tamir yeri de vardı. Enstalasyonun tamamını tek renkli gri, bazı kısımlarını ise siyah beyaz olarak gerçekleştirdim. Bu da bütünü oldukça hayalet, yabancılaştırıcı, sanki taşlaşmış, zaman içinde donmuş, toz tabakası altında renksiz kalmış ya da küllerle kaplanmış bir hale getirdi. Enstalasyon; küçük, modern bir hayalet kasaba gibiydi ve kenar mahallelerde, koşuşturmadan uzakta bir hayali topluluk için doğaçlama bir yaşamın neye benzeyebileceğini, bu küçük kırılgan dünyanın büyük olanda nasıl yankı bulmuş olabileceğini, mekanın terk edilmesine neyin sebeb olabileceğini anlatıyordu. Çalışmanın ismi ise paylaşılan hayaller ve hayatların ivmesi geçtiğinde, ortam canlı bir parti sonrası melankolik boşluğa yakın bir ruh haline dönüştüğünde, orada kalan son sakinlere atıfta bulunuyor. Benim için enstalasyon devasa bir 'memento mori’ydi. 'Stargazing' adlı eserinizdeki fantastik izler şimdi Midjourney ve benzeri yapay zeka araçlarıyla çoğaltılıyor. Hepsi birbirinin kopyası gibi görünen yapay zeka ile mimari yönelimli bu tasarım çılgınlığı hakkında yorumunuz nedir? Dijital evrime hiçbir zaman direnmedim. Birçok filmimde CGI ile çalışarak foto-gerçekçi kurgusal film setleri yarattım. Ayrıca dijital animasyon filmleri için bugün mevcut olan tüm seçenekleri kullandım. Ancak çalışmalarımın özü her zaman analog olacak. Çünkü özellikle büyük sürükleyici enstalasyonlar deneyim açısından daha çok dokunsallığa ve duyusal güce sahip. Sanal dünya, fiziksel heykel formlarından tamamen farklı. Daha steril bir 'deriye' sahip ve fiziksel bir sergi alanındaki 'gerçek' ışık ve aydınlatmanın gücünden yoksun. Ancak, tamamen analog olan zamanlardaki her şeyin daha iyi olduğunu iddia eden biri değilim. “Eski güzel günler” diye adlandırılan zamanlarda hiçbir şey daha iyi değildi. Büyük evrensel sorular, insanlık durumu, inşa ve yıkım, savaş ve barış, doğa ve kültür arasındaki zamansız değişim asla değişmeyecek. for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

Maana Homes is a Kyoto collection of restored, century-old Machiya houses, comprising Maana Kiyomizu, Maana Kyoto, and Maana Kamo. January 2025 | VOL 14 TR BELOW a PAUSE to SLOW DOWN words Laura Cottrell & Onur Baştürk You can find Japan’s traditional wooden townhouses, known as Machiya, all across the country. But larger and better-preserved Machiya neighborhoods now only exist in certain places like Kyoto, Kanazawa, Takayama, and Kurashiki. Maana Homes in Kyoto, however, offers a fresh, modern take on this tradition. It’s a collection of beautifully restored, 100-year-old Machiya houses. The goal is to blend the past with the present, bringing Japan’s timeless wisdom into modern life. The founders of Maana Homes, childhood friends Hana and Irene, actually came up with the idea in Spain! “We imagined a stay with a deeper purpose, one that would help us reconnect with ourselves and our surroundings. It all started on a starry night in Spain, with a bit of wine and some doodles on a restaurant napkin,” Hana and Irene explain. “As the world moves faster and faster, our homes offer a place of retreat. Everything is designed to slow us down, enjoy the little moments, start a movement towards a more mindful lifestyle, and strengthen connections between people”. THREE MAANA HOMES: KIYOMIZU, KAMO, AND KYOTO Maana Homes consists of three properties, available for both short and long-term stays. Maana Kiyomizu is a complex where guests can shop and dine during their stay. One of the highlights here is POJ Studio, a store founded by women, dedicated to preserving Japanese craftsmanship. The heart of Maana Kiyomizu’s social community is Kissa Kishin, a modern take on the traditional kissaten café. Kissa Kishin offers coffee, matcha, and a seasonal farm-to-table brunch menu. Some of the standouts on the menu include Kishin’s Koji Bread, Rice Puff Granola, and Jerome’s Basque Cheesecake! The second house, Maana Kyoto, is inspired by the simple and meaningful lifestyle of Kyoto. The interior has a minimalistic, pure, and balanced design. The spaces have been reimagined for modern living while keeping their functional essence. As soon as you walk in, the natural materials give off a subtle earthy scent. Just like the word “Maana,” which relates to the senses, this house speaks to all of them at once. The third house, Maana Kamo, is designed for peace and reflection. Inspired by their time spent in Kyoto, Hana and Irene wanted to capture the ancient wisdom of the city—something that can only be seen with a quiet mind—and reflect it in this house. “This Machiya house, which is almost a century old, was in poor condition, and structurally there wasn’t much we could preserve. So, we created new functional spaces and restored it,” says the Maana Homes team. Machiya olarak bilinen Japonya'nın geleneksel ahşap şehir evlerini ülkenin her yerinde bulabilirsiniz. Ancak daha büyük ve daha iyi korunmuş Machiya mahalleleri artık sadece Kyoto, Kanazawa, Takayama ve Kurashiki gibi belirli yerlerde bulunuyor. Kyoto'daki Maana Evleri ise bu geleneğe yeni ve modern bir bakış açısı sunuyor. Burası iyi restore edilmiş, 100 yıllık Machiya evlerinden oluşan bir koleksiyon. Amaç, Japonya'nın zamansız bilgeliğini modern hayata taşıyarak geçmişi günümüzle harmanlamak. Maana Homes kurucuları, çocukluk arkadaşları Hana ve Irene, bu fikri aslında İspanya'da bulmuş! “Daha derin bir amacı olan, kendimizle ve çevremizle yeniden bağlantı kurmamıza yardımcı olacak bir konaklama hayal ettik. Her şey İspanya'da yıldızlı bir gecede, biraz şarap ve bir restoran peçetesine birkaç karalama ile başladı” diye açıklıyor Hana ve Irene. “Dünya gittikçe daha hızlı hareket ederken, evlerimiz bir inziva alanı sunuyor. Her şey bizi yavaşlatmak, küçük anların tadını çıkarmak, daha dikkatli bir yaşam tarzına doğru bir hareket başlatmak ve insanlar arasındaki bağları güçlendirmek için tasarlandı.” ÜÇ MAANA EVİ: KIYOMIZU, KAMO VE KYOTO Maana Homes, hem kısa hem de uzun süreli konaklamalar için üç tesisten oluşuyor. Maana Kiyomizu, konukların kaldıkları süre boyunca alışveriş yapıp yemek yiyebilecekleri bir kompleks. Burada öne çıkan noktalardan biri, Japon zanaatkârlığını korumaya adanmış, kadınlar tarafından kurulmuş bir mağaza olan POJ Studio. Maana Kiyomizu'da sosyalleşmenin ana damarı ise geleneksel kissaten kafenin modern bir yorumu olan Kissa Kishin. Kissa Kishin; kahve, matcha ve mevsimsel ürünlerle hazırlanmış bir brunch menüsü sunuyor. Menüde öne çıkanlardan bazıları Kishin's Koji Bread, Rice Puff Granola ve Jerome's Basque Cheesecake! İkinci ev Maana Kyoto ise Kyoto'nun sade yaşam tarzından ilham alıyor. İç mekan minimalist, sade ve dengeli bir tasarıma sahip. Tüm alanlar işlevsel özleri korunarak modern yaşam için yeniden tasarlanmış. İçeri girer girmez, doğal malzemeler ince bir toprak kokusu yayıyor. Tıpkı duyularla ilgili olan “Maana” kelimesi gibi, bu ev de duyulara aynı anda hitap ediyor. Üçüncü ev Maana Kamo, huzur ve derin düşünme için tasarlanmış. Kyoto'da geçirdikleri zamandan esinlenen Hana ve Irene, şehrin kadim bilgeliğini -ancak sakin bir zihinle görülebilecek bir şeyi- yakalamak ve bu evde yansıtmak istemiş. “Neredeyse bir asırlık olan bu Machiya evi kötü durumdaydı ve yapısal olarak koruyabileceğimiz pek bir şey yoktu. Bu yüzden yeni işlevsel alanlar yarattık ve restore ettik” diyor Maana Homes ekibi. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 €20,00 Price Add to Cart