March 2022 | People | Vol VI TR BELOW HAKAN HELVACIOĞLU Finding my authentic identity took time Words Rana Korgül Photos Cengiz Dikbaş & Kadir Aşnaz Interior designer Hakan Helvacıoğlu's style is all about mastering the art of mixing. His distinct and instinctive formula involves striking the perfect balance between color, pattern, and material, seamlessly blending furniture from different eras with contemporary art. He has a particular fondness for the 1940s and 1960s, periods that have left their mark on his current design approach. His philosophy can be summed up in his own words: "Home should age and integrate naturally over time. Even when pieces change, its spirit should remain intact. In fact, each new addition should bring fresh light to the whole. A timeless and enduring space is created in this way." MY RESIDENTIAL PROJECTS ARE NEVER THE SAME How would you describe your design style? It’s a style with no obvious repetitions, recognized for the harmony it achieves through juxtaposition. It’s rooted in the past but also embraces contemporary dynamics. Sometimes, even I’m surprised when visitors to a home I’ve designed can identify my work. I’ve often asked, quite sincerely, “How do you know?” because my residential projects are never alike. Each one is alive, with its own personality and hidden formula of existence. They draw from their unique logic, not from my other projects. The key factors are always the architecture and the client. My role is to craft a cohesive narrative around those elements. THE GOLDEN AGE OF ÖZAL’S TURKEY Is there a reason why you mainly work on residential projects? When I began my career in the early ’90s, the firms I worked with specialized in residential projects. It was the golden age of Özal’s Turkey, a time when large homes and villa communities were emerging. With the allure of access to global goods, the demand for luxury home design grew. Turkish architectural styles were being reinterpreted, supported by new Art Deco and contemporary furniture designs. It was also a golden era for classic antique furniture and objects. As collectors emerged, designers had to educate themselves on the history of antiques. Homes were large, functional, and grand—reflecting the tastes of the time. Growing up as a designer in this environment, it took time to break free from the imposed preferences and expectations of that period and discover my own unique and authentic style. I worked on so many residential projects back then that it became second nature to me. When you’re skilled at something, you want to stick to it, fine-tuning your expertise with every new project. I BECOME THE PEOPLE I DESIGN FOR What’s the most appealing aspect of designing homes? My experience has largely been with family homes, so I enjoy long-term, comprehensive projects. Although they may seem challenging, creating spaces that respect the individual worlds of different family members while ensuring shared comfort and satisfaction is like solving a complex equation—it requires skill and finesse. In large residential projects, beyond the technical aspects, it’s about staying true to the architecture and location, fulfilling expectations, and crafting spaces that resonate with everyone involved. Achieving this balance hinges on finding the right story and emotional connection. Of course, all designers listen to their clients. But I go a step further—I live with them in my imagination, spend time as them, and behave like them as I conceptualize the space. I even build a narrative and give it a visual identity. My goal has always been to create authentic spaces and avoid anything that feels like a stage set. FROM RIGID TO FREE-SPIRITED How have you evolved from the early days of your career to now? I’m less rigid, less conservative, and less bound by rules. I’m more original, free-spirited, humorous, and open to new experiences. I’ve shifted my focus from acquiring to creating. How has your childhood abroad shaped your vision today? Growing up in a different culture, I was immersed in a system that instilled creativity, confidence, and discipline through hard work. The German sense of order and a work-first mentality played a significant role in shaping who I am today. Before university, I studied performing arts at a conservatory. I often say, “If you can sew and weld at the same time, and if you work hands-on in a workshop, you’ve already mastered half of design.” HAKAN HELVACIOĞLU Özgün kimliğimi bulmam zaman aldı İç mimar Hakan Helvacıoğlu’nun tasarım stili her şeyi doğru karıştırmasında gizli. Kendine has, içgüdüsel bir formülü var. Renk, desen, malzeme karışımını, dönemler arası mobilya kullanımını ve çağdaş sanatı doğru oranda birleştirmeyi seviyor. 1940 ve 60’lar ise her zaman sevdiği, imrendiği ve bugünkü çizgisinde izleri olan dönemler. Tasarım felsefesini ise şu sözleri gayet net anlatıyor: “Ev, zaman içinde yaşlanmalı, bütünleşmeli. Hatta parçalar değiştiğinde ruhu kaybolmamalı. Aksine her gelen yeni parça bütüne bir ışık katmalı. Kalıcı ve zamansız mekan bu şekilde oluşur”. EV PROJELERİM BİRBİRİNE BENZEMEZ Tasarım tarzını nasıl tanımlarsın? Bariz tekrarları olmayan, bütünlüğü yan yana getirişlerindeki uyumla farkedilen, geçmişe bağlı ama çağdaş dinamikleri de göz ardı etmeyen bir tarz. Bazen ben bile tasarımını yaptığım bir evi ziyaret edenlerin, projenin bana ait olduğunu ayırt edebilmesine şaşırıyorum. “Nasıl anlıyorsunuz?” diye samimiyetle sorduğum çok olmuştur. Çünkü ev projelerim birbirine benzemez. Her biri canlıdır, kendi kişilikleri ve gizli varoluş formülleri vardır. Başka projelerimden değil, kendi matematiklerinden beslenirler. En büyük faktör mimari ve kullanıcıdır. Benim yarattığım toparlayıcı hikâye sonra gelir. ÖZAL TÜRKİYE’SİNİN ALTIN ÇAĞIYDI Ağırlıklı olarak konut projelerinde çalışmanın belli bir nedeni var mı? 90’ların başında kariyerime profesyonel olarak adım attığımda ilk çalıştığım firmalar ev projeleri deneyimlerine sahipti. Çünkü Özal Türkiye’sinin altın çağıydı ve büyük evler, ilk villa siteler oluşmaya başlamıştı. Dışa açılmanın cezbedici alım ve ürüne ulaşma imkanıyla beraber pahalı ev tasarımı talebi oluşmuştu. Stilize edilmiş Türk mimari çizgisi yeni Art Deco ve çağdaş mobilya tasarımlarıyla destekleniyordu. O dönem klasik antika mobilya ve objelerin altın çağıydı. Koleksiyonerler oluştukça mekan tasarımcıları da antika tarihini öğrenmek zorunda kalıyor ve bir bakıma kendilerini eğitiyordu. Evler çok büyük, çok fonksiyonel ve görkemliydi. Bu kalıp içinde yetişmiş ve alışkanlıkları oluşmuş bir tasarımcı olarak, bu dayatma beğeni ve beklenti çizgisinden çıkıp özgün ve özgür kişiliğimi bulmam zaman aldı. O dönem o kadar çok ev projem oldu ki; alıştığın şey en iyi yaptığın şey oluyor. Dikkatini ve tecrübeni o sınırlarda tutmak, her yeni projede daha rahat olmak istiyorsun. Az hata, güven verir. İyi tasarım da memnuniyet, yani güven demektir. EVİ KURGULARKEN ONLAR GİBİ DAVRANIYORUM Ev tasarlama ve uygulamanın cazip gelen esas tarafı ne? Geçmiş tecrübelerim hep aile evleri üzerine olduğu için uzun soluklu ve kapsamlı projeleri seviyorum. Çok zor görünse de; farklı karakter ve kişiliklerden oluşan aile fertlerinin her birinin ayrı dünyalarını yok saymadan, ortak konfor ve memnuniyette birleştirmek, tüm bu bileşenleri matematik gibi algılamak ince bir yönetim ve uzmanlık gerektiriyor. Çok disiplinli iş kalemleri olan büyük ev projelerinde, tekniği bir kenara bırakırsak, mimariye ve konuma sadık, beklentileri tam karşılayan, ama her birinin ortak çizgide beğenisini kazanan mekanlar oluşturmak doğru hikâye ve duyguyu yakalamaktan geçiyor. Elbette tüm tasarımcılar kullanıcıları dinler. Ama ben evi kurgularken onlarla yaşıyor, vakit geçiriyor, onlar gibi davranıyorum… Hatta bir hikâye oluşturuyor ve ona görünüm kazandırıyorum. Gerçek mekanlar yaratmak hep hedefim oldu. Sahne dekoru görünümünden kaçınıyorum. Kariyerinin başındaki Hakan ile bugünkü arasında nasıl bir evrim var? Daha az kalıplaşmış, daha az tutucu, daha az kuralcı, özgün, özgür, esprili, deneyimlere açık ve rahatım… Almaktan ziyade üretmek peşindeyim. Yurt dışında geçen çocukluk, eğitim derken İstanbul’da üniversiteye gitmişsin. Yurt dışı seni nasıl etkiledi? Bugünkü vizyonundaki payı nedir? Farklı bir kültürde doğmak, Alman disipliniyle programlanmak, önceliği iş olan bugünkü Hakan Helvacıoğlu’nu oluşturdu. Üniversite öncesi aldığım konservatuvar eğitiminde ise sahne sanatları okudum. Hâlâ hep derim, “Dikiş dikerken aynı anda kaynak da yapabiliyorsanız ve atölyede bizzat çalışıp üretebiliyorsanız, tasarımın zaten yarısını başarmışsınızdır”.

September 2024 | Travel TURKISH BELOW Innovative hotel concept by Benetton brothers 21 HOUSE OF STORIES words Onur Baştürk The most different and innovative hotel concept I came across during L.E/Miami was 21 House of Stories. This Milan-based hotel group describes the world they have created as "an innovative hybrid hospitality concept". "Because,” they say, “we are different from a traditional hotel. It's also a place where people can gather, meet and connect”. Yes, these words are also reminiscent of Soho House. But like SH, 21 House of Stories does not require membership. Moreover, their inclusiveness is quite surprising. They organize public events that focus on social issues such as sustainability, recycling, gender identity, technology, and art. They also provide a space for those who have ideas, projects and stories related to such social issues. The first hotel was opened in Milan Città Studi and the second in Milan Navigli, with plans to expand to other European cities in the near future. The creators of 21 House of Stories are brothers Alessandro and Mauro Benetton. When they first set out, the Benetton brothers considered "21 Ways of Living" for the name of the project, but decided on 21 House of Stories because it better reflected the spirit of community. ROOMS INSPIRED BY STORYTELLING The hotel has different room types. But all the rooms have the element of storytelling at the heart of their design. The rooms are named after narrative archetypes inspired by the storytelling found in every fairy tale. The Creator stands out for its creative design, the Wizard for those with a more visionary mindset, the Outlaw room challenges the norm with its lofted space featuring two dynamic areas, Junior Suite Hero for those looking for something a little more daring. Finally, room 609: the SuperHero, with an amazing 100 square meter terrace. Thanks to its unique design, SuperHero can also be used for parties and events. PANORAMIC TERRACES AND A RECOMMENDATION The most striking area of 21 House of Stories in Navigli are the panoramic terraces on the seventh and eighth floors, with 360-degree views of the city skyline. These terraces are home to the I Mirador cocktail bar. Inspired by Italian piazzas and the Iberian "mirador" (meaning "viewpoint"), the architectural design of I Mirador is all about the view. Inspired by the Italian tradition of spending Sundays with loved ones, Domenica is the dining and cocktail area of 21 House. Domenica offers a selection of traditional dishes reinterpreted in a modern way. Inspired by the concept of an Italian grandmother's recipe book, the menu is both sophisticated and casual. The kitchen, led by young chefs Diego Pioli and Alessio Roberto Albiero, is naturally guided by the seasons. Recommendation: Try the paccheri ai tre pomodori. Benetton kardeşlerin yenilikçi otel konsepti 21 HOUSE OF STORIES L.E/Miami günleri sırasında tanıştığım en farklı ve yenilikçi otel konsepti 21 House of Stories’di. Milano merkezli bu otel grubu yarattığı dünyayı, “yenilikçi bir hibrit konukseverlik konsepti” olarak tanımlıyor. “Çünkü” diyorlar, “Biz geleneksel bir otelden farklıyız. Burası aynı zamanda insanların bir araya gelmesi, tanışması ve bağlantı kurması için yaratılmış bir alan”. Evet, ilk bakışta bu sözler Soho House’u anımsatıyor. Ama SH gibi üyelik istemiyor 21 House of Stories. Üstelik kapsayıcılıkları hayli şaşırtıcı. Sürdürülebilirlik, geri dönüşüm, cinsiyet kimliği, teknoloji ve sanat gibi sosyal temalara odaklanan, herkese açık ortak etkinlikler yapıyorlar. Ayrıca bunun gibi sosyal konularda fikri, projesi ve hikâyesi olanlara alan sağlıyorlar. İlki Milano Città Studi'de, ikincisi ise Milano Navigli’de açılan otel yakın zamanda Avrupa’nın başka şehirlerine de açılmayı hedefliyor. 21 House of Stories’in yaratıcıları ise Alessandro ve Mauro Benetton kardeşler. Benetton kardeşler ilk yola çıktıklarında projenin ismi için “21 Way of Living”i düşünmüş, ama topluluk ruhunu daha iyi yansıtacağı gerekçesiyle 21 House of Stories isminde karar kılmışlar. ODALAR HİKÂYE ANLATICILIĞINDAN İLHAM ALIYOR Otelin farklı oda modelleri var. Ama tüm odalar hikâye anlatma unsurunu doğrudan tasarımın kalbine yerleştiriyor. Odalar, her masalda bulunan hikâye anlatıcılığından lham alarak anlatı arketiplerinin isimlerini taşıyor. Yaratıcı tasarımıyla öne çıkan The Creator, daha vizyoner düşünce yapısına sahip olanlar için Wizard, iki dinamik alana sahip çatı katı Outlaw, biraz daha cesur bir şeyler arayanlar için Junior Suite Hero ve son olarak room 609. Burası ‘SuperHero’ olarak da adlandırılan, 100 metrekarelik harika bir terasa sahip beklenmedik bir süit. SuperHero benzersiz tasarımı sayesinde parti ve etkinlikler için de kullanılabiliyor. PANORAMİK TERASLAR VE BİR TAVSİYE Navigli’deki 21 House of Stories’in en dikkat çekici alanı yedinci ve sekizinci katlarda yer alan, şehrin siluetini 360 derece gören panoramik teraslar. Bu teraslarda kokteyl bar I Mirador’u bulacaksınız. İtalyan piazzalarından ve Iber ‘mirador’larından (“seyir noktası” anlamında) ilham alan I Mirador’un mimari tasarımı tamamen manzara odaklı. İtalyanlar’ın pazar günlerini sevdikleriyle birlikte geçirme geleneğinden ilham alan Domenica ise 21 House’un yemek ve kokteyl alanı. Domenica'da, modern bir şekilde yeniden yorumlanmış geleneksel yemeklerden oluşan bir seçki sunuluyor. İtalyan bir anneannenin tarif kitabı konseptinden etkilenen menü ise hem sofistike hem rahat. Genç şefler Diego Pioli ve Alessio Roberto Albiero tarafından yönetilen mutfağa elbette mevsimler rehberlik ediyor. Tavsiye: Paccheri ai tre pomodori’yi mutlaka deneyin…

July 2024 | Art & Culture TURKISH BELOW FRANCK LEBRALY The HERO of our LAST ISSUE words Onur Baştürk T hank you all for your positive comments on the cool cover of Yuzu's latest Aegean and Mediterranean themed issue. Of course, we also have a special thank you! We would like to thank artist Franck Lebraly, whose drawings and frescoes can be found in many exclusive hotels and restaurants in the South of France, for the special drawing he designed for our cover. And now it's time to get to know Lebraly's art inspired by the Mediterranean lifestyle... Your drawings have references that remind the 70's Southern France… I think this is an unconscious and undeniable trace: all the images of the French Riviera that have continued to grow in me since my childhood along with masters like Picasso, Klein, Matisse or Leger, and the creativity that emerged in the 70s… But above all the lifestyle of Southern France. Simple and bright like my drawings! I live between Paris and Southern France so I can compare the two. If you like nature, going out, feeling the heat and enjoying the light on your face, life is easier in the south. Your drawings are like a soul relative of the world of Klein and Cocteau. What do you say? There is an obvious connection with Klein. His work has always inspired me. Since it can reflect the power of simplicity with a single color. But I'm not in line with Cocteau. People used to compare me to him. This of course is satisfying and makes me smile. But I feel more like Matisse or Marco del Re. I am trying to do my work in my own style. I WAS LUCKY TO BE CLOSE TO THE SEA AND MOUNTAINS In which part of Southern France were you born and raised? How was your childhood? I was born and raised in Cannes. It was a very happy childhood. I was lucky to be close to the sea and mountains. On weekends we would explore all near villages, Provence and Italy. My father used to show us many of the masterpieces he restored since he was an art objects restorer. Like Picasso. My uncle was a painter and he would sell his paintings at the flea market. FRANCK'S FAVORITE SPOTS What are your favorites about summer? Summer is the time I wait for all year! First, it is inspiring to walk on the seafront early in the morning to catch the first light of the day. Exhibitions are held in many museums throughout the summer to rediscover the works of many artists, which is wonderful. Everything is easy with such beautiful weather, you can spend most of your time outside! Also, being in a culture where Provence, Italy, and the Mediterranean are together is already like a reward. The saddest part is when summer ends. Where are your favorite places in Southern France? Hotels: Hotel le Sud in Juan Les Pins, Hotel Amour in Nice, and La Colombe d'Or in St Paul de Vence. Restaurants: Baba Restaurant in Antibes, Le Mouré Rouge in Cannes, and Maison Fonfon in Monaco. And the modern art museum, The Maeght Foundation. FRANCK LEBRALY Son sayımızın kahramanı Y uzu'nun Ege ve Akdeniz temalı son sayısının (Vol-13) cool kapağı için yaptığınız pozitif yorumlar için herkese teşekkürler. Elbette bizim de özel bir teşekkürümüz var! Çizim ve fresklerine Güney Fransa’nın birçok seçkin otel ve restoranlarında rastlanan sanatçı Franck Lebraly'ye kapağımız için tasarladığı özel çizim için çok teşekkür ediyoruz. Ve şimdi Lebraly'nin Akdeniz yaşam tarzından ilham aldığı sanatıyla tanışma zamanı... Çizimlerinde 70'ler Güney Fransa'sını anımsatan referanslar var… Sanırım bilinçsizce, yadsınamaz bir iz bu: Picasso, Klein, Matisse ya da Leger gibi ustalarla birlikte çocukluğumdan beri içimde büyümeye devam eden Fransız Rivierası'nın tüm görüntüleri ve 70'lerde ortaya çıkan yaratıcılık… Ama her şeyden önce Fransa'nın güneyindeki yaşam tarzı. Çizimlerim gibi basit ve parlak! Paris ile Fransa'nın güneyi arasında yaşıyorum, bu yüzden ikisini karşılaştırabilirim. Eğer doğayı, dışarı çıkmayı, sıcağı hissetmeyi ve yüzünüze vuran ışığın tadını çıkarmayı seviyorsanız, güneyde hayat daha kolay. Çizimlerin Klein ve Cocteau'nun dünyasıyla ruh akrabası gibi. Ne dersin? Klein ile bariz bir bağlantı var. Onun çalışmaları bana hep ilham verdi. Tek renkle sadeliğin gücünü yanısıtabildiği için. Ama Cocteau ile aynı çizgide değilim. İnsanlar eskiden beni onunla karşılaştırıyordu. Elbette bu tatmin edici ve beni gülümsetiyor. Ama kendimi daha çok Matisse ya da Marco del Re gibi hissediyorum. Kendi stilimde işimi yapmaya çalışıyorum. DENİZ VE DAĞLARA YAKIN OLDUĞUM İÇİN ŞANSLIYDIM Güney Fransa'nın hangi bölgesinde doğup büyüdün. Çocukluğun nasıldı? Cannes'da doğup büyüdüm. Çok mutlu bir çocukluktu. Denize ve dağlara yakın olduğum için şanslıydım. Hafta sonları etraftaki tüm köyleri, Provence'ı ve İtalya'yı keşfe çıkardık. Babam sanat objeleri restoratörü olduğu için restore ettiği birçok başyapıtı bize gösteriyordu. Mesela Picasso gibi. Amcam da ressamdı ve resimlerini bit pazarında satıyordu. FRANCK’IN FAVORİ NOKTALARI Yaza dair sevdiğin şeyler neler? Yaz, tüm yıl boyunca beklediğim dönem! Öncelikle günün ilk ışıklarını yakalamak için sabah erken saatlerde deniz kıyısında yürümek ilham verici. Birçok sanatçının eserlerini yeniden keşfedebilmek için yaz boyunca pek çok müzede sergiler yapılıyor, bu da şahane. Böyle güzel bir havayla her şey kolay, zamanınızın çoğunu dışarda geçirebilirsiniz! Ayrıca Provence, İtalya ve Akdeniz’in bir arada olduğu bir kültür içinde olmak zaten ödül gibi. En üzücü kısmı ise yazın sona erdiği zaman. Güney Fransa’da favori yerlerin neresi? Oteller: Juan Les Pins’teki Hotel le Sud, Nice’deki Hotel Amour ve St Paul de Vence’deki La Colombe d’Or. Restoranlar: Antibes’teki Baba Restaurant, Cannes’daki Le Mouré Rouge ve Monako’daki Maison Fonfon. Bir de modern sanat müzesi The Maeght Foundation. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

Mayıs 2020 | İnsan | Antartika Antarktika’ya kendi kullandığı uçakla giden maceracı şef Yazı | Onur Baştürk Y eme içme dünyasına hakim olanlar şef Melih Demirel’i Nişantaşı’ndaki Frankie’den hemen anımsayacaktır. Frankie’den önce de kendi restoranı Tabla’dan. Gayet net hatırlıyorum; Nu Pera içinde 2014’te açılan Tabla hayli başarılıydı, ama ülkenin içinde bulunduğu türlü talihsiz durumlar nedeniyle bu restoran da kapanmak zorunda kalmıştı. Melih’in şeflik geçmişi Türkiye’yle sınırlı değil: Gramercy Tavern, French Laundry, Noma ve Narisawa gibi ünlü restoranlarda da çalışmışlığı var. Şu anda d.ream grubunun marka şefi olan Melih’in parlak kariyeri elbette şahane ama onu şahane kılan, daha doğrusu diğer şeflerden ayrılmasını sağlayan başka bir özelliği daha var: Bir anda karar verip yollara düşmesi! Zaten onunla konuşmak istememin sebebi de bu. Geçen yıl yaptığı 97 günlük Latin Amerika seyahati. Bu seyahatin neden sıradışı olduğunu okuyunca anlayacaksınız… Melih seninki sıradan bir seyahat değildi. Bildiğim kadarıyla gittiğin şehirlerde, hatta kasabalarda bir süre yaşadın ve oraların restoranlarında çalıştın… Evet, gastronomik açıdan zengin her yerde bir süre kaldım. Mesela Kolombiya gastronomik açıdan çok zengin değildi. Ama Arjantin gezip keşfettikçe daha çok şey sunmaya başladı ve yolculuğumun seyri bu zenginliklere göre değişti. Başa dönelim. Nasıl karar verdin seyahate? Neydi seni yola çıkartan? Tamamen plansız ve spontane bir karardı. İstanbul’daki ofiste bunalmış bir şekilde yorucu bir maliyet toplantısından çıkmıştım. Bilgisayara oturdum ve altı gün sonraya tek yön bir Lima bileti satın aldım! İnsan Kaynakları’na gidip ücretsiz izin formu doldurdum. Patrona bir mail attım ve sırt çantamı hazırladım! Çok iyi! Neden Güney Amerika? Gastronomik zenginliği ilgimi çekiyordu. Dahası, St. Pellegrino gibi uluslararası Top 50 değerlendirme ölçütlerinde Güney Amerika’dan çok fazla ülke yer edinmeye başlamıştı. Bir de kendimi donatmayı, farklı kültürler görüp bizim mutfağımızla kıyaslamayı çok seviyorum. Sonuçta biz şefler tecrübemizi tabaklarımızla misafirlerimize iletiyoruz. Ayrıca bu seyahatlerin mutfak milliyetçiliği tarafı da var. Duyduğumuz bu öncü mutfaklar neyi iyi yapmış? Yaptıklarını nasıl duyurmuş ve pazarlamış? Bizden daha iyi hangi ürünleri var? Bu dürtülerin tamamı beni yola çıkartan sebepler oldu. KİMİ DELİ MUAMELESİ YAPTI KİMİSİYLE DE DOST OLDUK Gitmeden önce çalışacağın restoranların şefleriyle yazıştın mı? Yoksa her şey yolda mı gelişti? Hiç hazırlık yapmadım! Hayatım boyunca planlı yaşamadım ki! Biz şefler bu konuda şanslıyız sanırım. Bıçak çantanızı alırsınız, bir şefin kapısını çalarsınız ve sahne sizindir. Girer 3-4 gün çalışır ve kendinizi göstermek için sanatınızı icra edersiniz. Şef sizin çalışmanızı beğenir, restoran çalışanlarıyla da enerjiniz tutarsa orada kalırsınız. Benim için bu hep böyle oldu. Restoranlar günde 14-17 saat boyunca zaman geçirdiğimiz yerler. Dışardan gözükmez ama mutfak çok iyi yağlanmış bir makine gibidir. Uyum çok önemlidir. İyi bir şef bu uyumu yakalayacağı elemanı ilk 10 dakikada anlar. Benim işe alımlarım da bu sebepten dolayı çok sürmez. Yola çıktıktan sonra merak ettiğim, yıllardır ilgimi çeken ve mutfak dünyasında yer edinmiş adamların kapısını çaldım. Kimisi içeri sokmadı, kimisi deli muamelesi yaptı! Kimi ile yakın dost olduk. 97 günlük gezinin tamamı böyle geçti. Sırasıyla nerelerde kaldın ve yaşadın? Önce Lima, sonra sırasıyla Iquitos, Bogota, Medellin, Guatepe, Cartagena, Santa Marta, San Andres, Lima, Cusco, Arequia, Puno, Copacabana, La Paz, Uyuni, San Pedro Atacama, Santiago, Mendoza, Salta, Buenos Aires, Mar del Plata, Puerto Madryn, El Calafate, Ushuaia, Montevideo, Asuncion, Sao Paulo, Rio de Janeiro, Belem ve son durak olarak New York. Peki nerelerde çalıştın? Lima’da Mo Bistro’da, Mercado Numero Trez diye bir pazardaki yerel bir ceviche dükkânında, ayrıca Maido restoranın sushi barında çalıştım. Arequipa’da İspanyollar öncesi Aymara kültürünü çok iyi korumuş yerel bir restoranda çalıştım. Buenos Aires’te ise ‘charcuterie’ yapan küçük bir aile işletmesinde kısa bir süre. Son olarak da NY’ta uzun zamandır hayran olduğum Ignacio Mattos ile uzun bir zaman geçirdim. BOLİVYA’DA ÇOK ZORLANDIM Yemek açısından seni en çok etkileyen yer neresi oldu? En zayıfı tartışmasız Kolombiya’ydı. En çok etkileyen ise çeşitlilik açısından Peru oldu. Kalite açısından ise Arjantin. Buenos Aires benim için en büyük gastronomik sürprizlerden biri bu gezide. Peki en çok zorlayan restoran ya da mutfak? Bolivya mutfağı. Ülke o kadar fakir ki… Paranızla bile keyifli yiyecek bulamıyorsunuz. Sabah kahvaltısında sıcak suya bayat ekmek banıyorlar. Ben de sıcak kahveye bayat poğaça banmıştım! Baharat o yükseklikte sıfır. Benim için zor birkaç gün olmuştu:) Çalıştığın restoranlarda farklı olarak neler gördün? 13 yıllık kariyerimde 47 ülke gezdim. Altı ülkede uzun süreli çalıştım. Ne kadar gezersem gezeyim, farklı gördüğüm tek şey ürün. Şaşırtıcı bir şekilde tüm dünyada kullanılan birkaç çeşit teknik her yerde karşımıza çıkıyor. Aslında toplumlar yıllarca benzer tekniklerle ellerindeki ürünü değerlendirmiş. Bu tekniklerin yüzde sekseni Mezopotamya’dan dünyaya yayılmış. Geriye kalan yüzde 20 teknik ise Latin Amerika topraklarından… Mesela Amazonlar’da fermente edilen meyve suları çok ilginçti. Meyveyi çiğ yiyemiyorsunuz, ama farklı yaprak ve enzimlerle fermente ettiklerinde içmeye doyamadığınız bir şey ortaya çıkıyor. Ya da mısır o kadar fazla ki, bu mısır çeşitliliğinden yapılan, bizim turşu suyuna benzeyen ‘chicha’ dedikleri bir içecek var. Yine ormanlardan toplanan, yendiğinde öldürecek kadar acı biberleri meyvelerle uzun süre bekletip korkunç lezzetli soslar elde ediyorlar. Umami Japonya’da çok baskın bir şekilde karşıma çıkmıştı. Bir de Amazon’larda! Dikkat et, ülke adı vermedim. Bu ormanlarda yenen yemeklerle şehirdeki yemeklerin hiç alakası yok. Deneyim açısından bir de şunu farkettim: Yeniliğe çok açıklar. Nikkei dedikleri yeni bir mutfak kültürleri var: Japon + Peru. Peru, ciddi bir Japon göç dalgası almış. Onların kültürüyle kendi kültürlerinin benzerlik ve farklılığını sentezledikleri yeni bir mutfak ortaya çıkarmışlar. Buna sahip de çıkmışlar. Korumacı milliyetçi tavrımızdan ötürü Türk mutfağının dünyaya pazarlanamadığını düşünen biri olarak, mutfak evliliğinin bu kadar benimsendiği ve uygulandığı bir yapı görmek beni şaşırttı. Ah, bir de tazelik… Bana deneyim açısından çok şey kattı. Biz tarladan sofraya diyoruz ya, çalıştığım mutfaklar bunu bir tık öteye taşımıştı. Her şey günlük ama pazarlar sabah 05’te kuruluyor. Çünkü soğutma sistemi yok. Pazarcı sadece satabileceği kadar ürünü getiriyor. Sabah 10’da satış bitiyor ve bu ürünlerle yemek yapan restoranlar açılıyor. BREZİLYA’DA KAHVALTIDA KURUTULMUŞ AT ETİ YEDİM! Yediğin en ilginç yemek hangisiydi? Kolombiya’da mango. İlginç değil, ama daha iyisini yemedim. Peru’da avokado. İlginç, çünkü en küçüğü hentbol topu kadardı ve anlatılamayacak kadar lezzetliydi. Arjantin’de La Brigada’da kaşıkla kesilen et nefisti. Brezilya’da ise kurutulmuş at eti yedim! Kahvaltıda kızartıp ekmek arası yiyorlar! Paraguay’da çikolata… Dünya üzerindeki çikolatanın yüzde 80’i ticari hale getirilmiş, monocrop dediğimiz büyük çiftliklerden. Paraguay Amazonları’nın içindeki bir köyde en eski çikolata bitkilerinden yediğimiz taze kakaonun içi unutulmazdı… Ağzım sulandı! Başka başka? Bolivya’da dana burnu çorbası içtim. Ekvator’da ise domuz kanıyla kavrulmuş akciğer yedim! Bana Gaziantep’te kahvaltıda yediğim ciğer kavurmasını çağrıştırdı. ANTARKTİKA’YA PIRPIR UÇAK KULLANARAK GİTTİM! Patagonya tarafına gittiğinde oldukça etkilenmiştin. Instagram takibinden hatırlıyorum. Neler yaşadın orada? En çok etkilendiğim katil balinaların fok avlama süreciydi… Tam da mevsiminde oradaydım ve izlemesi üzücü olsa da, izlediğim belgeselleri çeken ekiplerle oturup onları izlemek unutamayacağım bir şeydi. Dünyanın en nadir yunusları olan siyah beyaz yunusları görmek de paha biçilmezdi. Bir de dünyanın en hızlı eriyen buzullarını ziyaret etme şansı yakaladım. Bu hızla tüketmeye devam edersek 2035’de Patagonya’daki bu üç ana buzulun tamamen erimesi bekleniyor. Üzücüydü. Unutmadan, Ushuaia’ya kadar inip orada bir pilotluk kursunu tamamladıktan sonra uçak kiralayıp Antartika’yı havadan gördüm! Bu hayalim de gerçek oldu! Nasıl yani? O pırpır, ‘Cessna’ uçağı mı kullandın? Evet. Ushuaia’da bir pilot kulübü var. Oraya gidip bir haftalık kursu tamamladım. Uçakla ilgili tüm teknik bilgileri öğretiyorlar. Kursun son günü de iniş kalkışı sana yaptırıyorlar. Hatta ben “Bu iş ne kadar kolaymış” diye düşündüm. Belgemi aldıktan sonra 600 dolar verip yanımdaki lisanslı pilotun kontrolünde, ki o da 20 yaşında filandı, Antarktika’ya gidip geri geldim. 2.5 saat sürdü. İniş yapmadınız? Hayır, kışın gittiğimiz için iniş imkansızdı. Sadece havadan görüp geri döndük. Aslında Antarktika’ya tekneyle gitmek istiyordum, ama hem maliyet hem de mevsim izin vermedi. Yolculuğa daha devam eder miydin yoksa “Artık geri dönmem lazım” mı dedin? Yolculuk boyunca geri dönmem gerek demedim:) Yola çıkarken yanıma aldığım bir bütçe vardı ve ona sadık kaldım. Param bitince de döndüm. İNSAN | Kategorinin diğer yazıları Sosyal mesafe çemberinde sonsuza dek mutlu yaşadı… Ekmeklerinin en sıkı müdavimi Sezen Aksu En yeni seksi şef: Karpat Deviren GSA’yla bol olasılıklı konuşma: ‘Hayat ikna olduğun şeye dönüşüyor’ Bir Milanolunun gözünden ‘yeni normal’ ‘Normal’ değiliz hiçbirimiz Antarktika’ya kendi kullandığı uçakla giden maceracı şef Hareketli, yanık tenli, insan canlısı bir çocuk büyüttük Akyaka’da Transhuman evrimine hazır mısınız ’74PODCAST’lerde gelecek konuşmaları Korona günlerinde “Arizona Dream” Tulum’da karantinada olmayı dj Carlita anlatıyor Beden Oyunları Korona günlerinde Alaçatı Hayat, mutfağa kapanıp mükemmelin peşinde koşmak değil Çünkü aylarca çeşitli manastırlarda kaldım… Karantinada yalnız değilim, çünkü köpeğim Zeus var! Yalnız yaşama sanatı: Ohitorisama!

Mayıs 2021 | Tasarım | Çin Hayranlık uyandıran ‘The Seeds’ Yazı | Alp Tekin M erkezi Shanghai’de bulunan mimarlık stüdyosu ZJJZ Atelier’nin son projesi gerçekten hayranlık uyandıran türden: The Seeds. Çin'in Jiangxi kentindeki Tree Wow Oteli’nin bir kısmı için tasarlanan “tohum” şeklindeki bu dört kabinle mimarlık stüdyosu tamamen doğal ortamı yansıtmak istemiş. Başarılı olmuşlar da! Dış cephesinde ahşap kiremitler ve aynalı alüminyum fayanslar kullanılan The Seeds kabinleri için ZJJJ Atelier mimarları şöyle diyor: “Alüminyum karolar doğanın tüm renklerini yansıtıyor. Böylece hava ve doğanın renkleri değiştikçe binaların da görünümü değişiyor! Bir bitkinin kökleri gibi, bu yansıtıcı kaplama her evi toprağa bağlıyor sanki”. The Seeds kabinlerinin dördü de bir düzenek üzerinde yükseliyor. Bu yüzden kabinlere merdivenle erişiliyor. Kabinlerin içinde ise bir yatak odası, banyo, depolama alanı ve uzanmak için bir çatı katı yer alıyor. Her bölmenin yüzeylerine yerleştirilen yuvarlak pencereler çevrenin özel görüntüsünü sağlayacak şekilde düzenlenmiş. Kabinlerin yan tarafındaki daha küçük pencereler ise bitişikteki ormanlık alana bakıyor. Çatı katındaki daha büyük olan pencereler ise ağaçlar ve gökyüzünün manzarasını izlemek için ideal!

Ocak 2021 | Tasarım | Dünya Bu yıl bitecek 5 mimari proje Yazı | Alp Tekin 2 021’in en çok beklenen 5 mimari projesinin resmi geçidine hazır mısınız? Halen yapım aşamasında olan bu projelerin çoğu -elbette farklı sebeblerden dolayı- on yıldır devam ediyor! Tasarım ve inşaatı süreci eklenince aslında bu tarz büyük mimari projeler için bu süre normal olarak algılanıyor. Lafı uzatmadan; işte 2021’de bitecek o projeler… 1. Wormhole Library by MAD Architects / Çin Çin şehri Haikou’nun kıyı şeridini modernleştirme planı kapsamında yer alan bu fütüristik kütüphane MAD Architects ürünü. “Şehvetli bir şekilde kavisli” olarak tanımlanan Wormhole Library’nin tasarımı, adı üstünde, bir solucan deliği gibi kıvrımlarla ilerliyor. Bu yıl sonu bitecek olan 1380 metrekarelik bu kıvrımlı beyaz tesis, Güney Çin Denizi kıyısına çarpıcı bir şekilde oturuyor. Binada yer alan çeşitli boyutlardaki delikler doğal ışığın iç mekanı doldurmasına izin veriyor. Ayrıca bu delikler sayesinde oluşan dış koridorlar, ziyaretçilerin dinlenmesi için gölgeli alanlar oluşmasını sağlıyor. Kütüphane iki ayrı bölüme ayrılıyor. İlk bölüm 690 metrekarelik okuma alanı, kafe ve teras bölümü. İkinci bölüm ise bisiklet park sistemini de içeren 300 metrekarelik halka açık dinlenme alanı. 2. Hermès Atelier by Lina Ghotmeh / Fransa Yeni Hermés Atelier binası şöyle tanımlanıyor: Zanaatkârlık stüdyosu alanından çok daha fazlası! Lübnanlı asıllı Fransız mimar Lina Ghotmeh tarafından tasarlanan yeni atölye binasında geleneği korumak ve çevre üzerindeki etkiyi en aza indirmek için markanın değerlerine bağlı kalınmış. Deri çanta, obje, eyer üretimi için tasarlanan 6700 metrekarelik atölye binasının düz çatısının dikey düzeni, tavan açıklıklarıyla birleşmiş farklı boyutlardaki kemerleriyle dikkat çekiyor. Mimarın hedefi iç mekanı bol miktarda doğal ışıkla doldurmak olmuş. İyi hazırlanmış ve iyi düşünülmüş Hermès Atelier’nin şiirsel mimarisi sade estetiğe vurgu yapıyor. 3. Little Island by Heatherwick Studio / New York Yedi yıllık sürecin ardından New York’un tartışmalı “Little Island” (eski adıyla Pier 55) projesi nihayet bu bahar sonu açılıyor. Mathews Nielsen Landscape Architects ile birlikte Thomas Heatherwick tarafından tasarlanan proje dünyanın en çok beklenen projelerinden biri. Çeşitli yüksekliklerdeki kolonlar üzerinde desteklenmiş, 132 adet mantar şeklindeki beton kaptan oluşan Little Island, 100 ağaç ve çeşitli bitki türüne ev sahipliği yapacak. Ayrıca 800 kişilik amfi tiyatro dahil, üç açık hava performans alanını da içinde barındıracak. 4. Yang-Liping Performing Arts Centre by Studio Pei-Zhu / Çin Çinli balerin Yang Liping'in adını taşıyan, Çin’in Dali kentindeki bu merkezin neredeyse beş yıldır inşaatı sürüyor. Studio Pei-Zhu’nun tasarımı olan proje, iç ve dış mekan arasındaki sınırların bulanıklaştığı, serbestçe akan bir alanı gözler önüne seriyor. Cangshan sıradağları ile Erhai gölü arasındaki bir platoda yer alan binanın mimarisi manzarayı ustaca yansıtıyor. Dirsekli çatının şekli aynı zamanda çevredeki tepeleri ve vadileri taklit eder nitelikte. Plazanın içinde bir kapalı tiyatro (Ying) ve bir açık hava tiyatrosu (Yang) yer alıyor. 5. Floating Music Hub by NLÉ / Sao Vicente, Cape Verde Nijeryalı mimar ve NLÉ'nin kurucusu Kunlé Adeyemi aslında bu proje için çalışmaya 2012’de başlamış. Önce Nijerya'nın en büyük şehri Lagos'un lagününde yer alan Makoko Yüzer Okulu için deneysel bir prototip yapmış. Şimdi ise São Vicente adasındaki (Batı Afrika ülkesi Cape Verde'yi oluşturan 10 volkanik kara kütlesinden biri) liman kenti Mindelo'nun sakin bir koyunda tasarımının kalıcı versiyonunu kuruyor Adeyemi: Floating Music Hub. Bu yıl tamamlanacak olan 779 metrekarelik komplekste bir performans salonu, kayıt alanı ve küçük bir otel yer alıyor. Proje çeşitli ölçeklerdeki üç yüzer gemiden oluşuyor.

Şubat 2021 | Seyahat | Meksika ‘Covidfreeland’ Tulum’dan güncel notlar Yazı & Fotoğraflar | Edwina Sponza İ stanbul-Cancun pandemi esnasında yaptığım ilk uzun uçuştu. Uçak boş olur sanıyordum ama tamamen doluydu. THY çok temiz diyebilirim. Çok dikkatli davranıyorlar. Maske kontrolü gayet düzgündü mesela. Meksika PCR testi istemiyor. Bu nedenle biraz tedirgin oldum açıkçası. Burası “Covidfreeland” diyebilirim. Herkes tamamen yaz havasında. Tıpkı geçtiğimiz yaz Çeşme’de bizim olduğumuz gibi… Otel ve restoranlarda kontrol var. Ateş ölçme, maske, vesaire. Çalışanların hepsi maskeli. Her masada dezenfektan var. Mağazalara maskesiz giremiyorsun. Ama plajda kimse maske takmıyor. Mağazaların olduğu caddede herkes maskeli. Ben hep Sanara’da kalıyorum. Geçen sefer de burada kalmıştım. Çünkü en güzel yoga stüdyosu burada. New York’tan çok iyi yoga hocaları geliyor. Her sabah ve her akşam ders var. Sebze ağırlıklı bir restoranları var. Sahibi Malibulu bir çift. Mutfak tamamen ‘healing’e yönelik. Be Tulum’un yemeği inanılmaz. Hem öğle hem akşam için ortamı çok güzel. Itzki ve Arca diye iki mekan denedim. İkisi de lezzetliydi. “Atila” diye minicik bir bar var plajın üzerinde. Aksamüstü margaritası inanılmaz! Bu yıl Bagatelle açılmış. Sadece uğradım. Dekoru çok güzeldi ama bence çok St. Tropez havası olmuş. Yakışmamış buranın bohem ortamına. Los Bowls kahvaltı için çok tatlı bir mekan. Matchamama da değişmemiş, çok güzeldi yine…

October 9, 2025 | Product the ANACHRON TROLLEY at EDIT NAPOLI 2025 words Alp Tekin photos Sinan Çırak, Portrait Photo Yeşim Özügeldi Studio Lugo reinterprets Anatolian heritage through a modern ritual of design At EDIT Napoli 2025, Istanbul-based Studio Lugo unveils the Anachron Trolley — a sculptural, compact piece that transforms the warmth of Anatolian tradition into a contemporary gesture. Designed by Doruk Kubilay, it continues Lugo’s Anachron story, where memory and modernity coexist through texture, craft, and quiet emotion. First introduced at Alcova Milano, the Trolley embodies a simple yet universal idea: gathering. It recalls long Anatolian evenings — where sharing food, drink, and conversation is less an event, more a way of belonging. Designed for the pace of urban life, it turns small spaces into places of connection. A RITUAL OF TOGETHERNESS Circular forms, lacewood veneer, Gaziantep’s kutnu silk, and hand-brushed horsehair define its tactile language. A hand-sewn curtain, crafted with traditional folding techniques, conceals and reveals — balancing function with intimacy. Every curve and stitch carries the mark of the hand, reflecting Studio Lugo’s dedication to craftsmanship and slow design. Available in silky matte finishes and customizable tones, the Anachron Trolley adapts effortlessly — as a serving companion, a sculptural accent, or a quiet centrepiece for daily rituals. FROM ISTANBUL TO NAPLES Founded by Doruk Kubilay, Studio Lugo creates collectible objects that bridge Anatolian heritage and contemporary living. Rooted in Istanbul’s layered identity, the studio’s work celebrates tactility, emotion, and craftsmanship as timeless connectors.

November 2024 | Travel CAPE TOWN for FOOD NERDS Words Tudor Caradoc-Davies (Cape Town) & Robyn Alexander (Kalk Bay) Production Sven Alberding / Bureaux Photos Warren Heath/ Bureaux One of the most beautiful cities in the world, Cape Town is also turning into one of the best indie foodie destinations. From artisan bakeries and butcheries to craft breweries, coffee roasters and a wave of maverick chefs, for sheer variety and value for money, it’s difficult to beat the ‘Mother City’. THE CITY BOWL Unlike many metropolises dominated by skyscrapers and a stark financial district, Cape Town’s inner-city manages to effortlessly mix business and pleasure. From the easy pedestrian feel of Bree Street to the east city, Kloof Street and micro-districts in between, your options are endless. From fantastic fine dining restaurants from to hole-in-the-wall burger joints, you will not go hungry. JASON BAKERY Cape Town’s go-to inner-city baker, Jason Lilley offers up so much more than just bread. Get there any time from 7am on a weekday and the place is already busy with Capetonians getting their morning coffee and breakfast. Be sure to try his chorizo egg tartlets and bacon croissants in the morning, the porchetta sandwich for lunch, lobster rolls on ‘Lobster Roll Fridays’ and take a loaf of sourdough back home if you are self-catering. If you visit on the weekend before climbing Table Mountain, get a sugar kick from Jason’s fabled doughssants. His take on a ‘cronut’ (croissant and donut) they have a well-deserved cult following in the city. @jasonbakerycpt CLARKE’S While not limited to the category, Clarkes excels at the post big night breakfast and brunch. With possibly the best burger in Cape Town (grass-fed beef patty topped with Underberger cheese), the Rooster dog (with kimchi, sriracha, miso mayo and toasted peanuts) and a great Bloody Mary that they claim “people rise from the dead for”, Clarkes draws crowds both nursing themselves back to speech after the previous night and making plans for tonight. @clarkescapetown ARCADE Dubbing itself a “resto-bar” Arcade combines old school industrial cool with a drinks and food menu that will keep you hanging out at the pavement tables any time from 5pm to 2am (kitchen closes at 11pm). Try a chicken prego roll or the McQueen burger (cucumber yoghurt relish, pickled red onion, avocado, rocket, coriander and basil) with sweet potato fries and wash it down with a cocktail. @arcade_ct TRUTH COFFEE If Mad Max drank coffee in Cape Town, this steampunk-themed cafe would be his local. Renowned for their coffee (try the Resurrection Baby) and the beautiful, outlandish coffee machine that makes your brew, Truth also make good food (smash a Steampunk Florentine for breakfast or the Ultimate Steak Sandwich for lunch) and serve up drinks at night. We recommend the Devil’s Peak First Light Golden Ale. @truthcoffee.capetown HONEST CHOCOLATE These guys do chocolate, but it’s not your normal chocolate. Using ethically sources raw cocoa from Ecuador (as opposed to the roasted cocoa most manufacturers use), they make incredible chocolate treats that are free from preservatives, additives and emulsifiers (all the crap stuff you read on the back of a chocolate wrapper). Their chocolate is also dairy-free and uses agave nectar in place of processed sugar. As if you needed another reason to sample some quality chocolate, there is a secret gin bar at the back of their Wale Street store. @honestchocolate MARBLE CAPE TOWN Chef David Higgs has brought his fire-cooking celebration to Cape Town. At the top of the restored heritage Union Castle building, Marble has wrap-around rooftop views of Table Mountain, the V&A Waterfront’s working harbour and the Atlantic ocean and is set to be the spot for glam sundowners this summer. Offering a real destination feel, the 220-seater restaurant continues the signature Marble fire-cooking style – with a touch of Cape Town added to the mix. @marble_capetown CHEFS WAREHOUSE & CANTEEN Feted chef Liam Tomlin is at it again… his new vision for the three storey-building on Bree Street (formerly The Bailey) has totally re-invented the space, with a back-to-the-original Chefs Warehouse & Canteen on the ground floor (global tapas and an edgy urban style); a brand-new restaurant, Merchant, on the first floor (championing local producers in fresh new ways) with a tasting menu and a more casual bar menu; and a rooftop events venue called Room 91. @chefswarehouse_canteen HEIRLOOM Fresh from an extensive renovation, the signature restaurant at Cape Grace, re-born as Heirloom, has mesmerising views over the marina to Table Mountain, and a fine-dining approach to match. Chef Asher Abramowitz (ex The Bailey) takes a diametrically opposite approach to the fine-dining culture of theatrics, with daringly minimalist four- and seven-course tasting menus and vibrant seasonal à la carte menu. Not a hint of foam, drizzle or garnish in sight, but rather a monochromatic white-themed palette throughout the menu. https://www.capegrace.com/restaurant/heirloom-restaurant/ THE STRANGERS CLUB This beautiful, old house in Greenpoint, Cape Town has over the years been shaped into a welcoming, comfortable and bright space that zings with good vibes. Even this backpack is quietly enjoying the ambience of the courtyard. Everyone is welcome. With lots of white and natural wood, you start to feel a bit of zen when you walk through the doors, it does feel a shame to open a laptop. The hospitality is anything but slow though, you can tell from the get-go that well-oiled systems are in place to keep the feeling of calm in the air for the customers. @thestrangersclubct ART OF DUPLICITY Tucked away in a former warehouse at the back of an 1894 storefront, this roaring speakeasy beckons. An ex-Miss South Africa exits an unmarked door when we arrive at the secret location (we’re not at liberty to mention names, it’s a secret bar, after all). Acknowledged by a furtive-looking doorman, he takes us through the unmarked door and down a dimly lit passageway (don’t be deterred by the random toilet) that eventually leads to another door, this one marked “No Entry”. Said doorman knocks. A sleuth opens. A man dressed in steampunk attire answers, requesting a password. We’re in… transported to 1920. @art.of.duplicity LA COLOMBE An iconic eatery that consistently serves up immaculately conceived plates and sublime service in a tranquil setting. High up on the slopes of the Constantiaberg mountains, Silvermist Wine Estate is a veritable jewel in the Constantia Wine Valley’s crown. And it is here, on this farm, that you’ll find La Colombe, an internationally acclaimed two-decade-old institution that was founded on the historic Constantia Uitsig wine estate (in 1996), having relocated to Silvermist under chef-proprietor Scot Kirton in 2014. @lacolombect FYN One of the most exciting epicurean experiences in the city plays out on the fifth floor of an innercity block, in a moody, loft-like space with an open kitchen at its heart. A regular on the World’s Best Restaurants Top 100 list, chef Peter Tempelhoff’s restaurant offers food that is African-inspired, using Japanese flavours, aesthetics and techniques. He and chef Ashley Moss put endless thought and care into a kaiseki-style menu that runs the gamut of tastes and textures, each course presented in intriguing and creative ways. Springbok, abalone, Cape wagyu and garlic buchu meet ponzu, karashi and shiso, each yielding a hit of flavour so lingering and sublime, you never want it to end. @fynrestaurantcpt THE RED ROOM Liam Tomlin’s newest restaurant has flung open its doors at The Mount Nelson! Aptly named The Red Room, it occupies the space that was formerly The Grill Room (back in the 80s this downstairs venue was the Cape Town hotspot for elegant dinner dances). It’s recently been transformed into an opulent speakeasy-esque stage (in shades of red, naturally) for a sublime pan-Asian feast of small plates. https://www.belmond.com CLUB KLOOF Lobster-red walls, burnt-orange banquettes, a lemon-yellow Amalfi-esque bar in the back courtyard… bold colour is the signature of this vibey Kloof Street eatery and bar. Club Kloof comes from chef Shayne Shutte and Michael Carter, the duo behind Kloof Street favourite Our Local. They modestly call their cuisine “Italian-ish”, focussing on simple but excellent ingredients in small-plate-sharing format. @clubkloof_ WOODSTOCK/SALT RIVER As the city expands these gritty industrial suburbs are gradually getting gentrified. Old factories and warehouses are rejuvenated as some of the coolest restaurants and bars, several breweries and Cape Town’s only inner-city gin distillery. OCEAN JEWELS Half fish shop, half relaxed fish restaurant, Ocean Jewels is hugely popular with people shopping and working at the trendy hub that is the Woodstock Exchange. Serving up sustainable seafood dishes from fish tacos to calamari, salmon and tuna burgers and multiple combinations in between, you can also buy excellent local fish like yellowtail and snoek to take home. It’s a great spot to take in lunch if you are taking in the stunning street art of Woodstock (tours available for download from voicemail.me ). @oceanjewelsfish SORBETIERE Within a stone’s throw from the Woodstock Exchange, pop into Sorbetiere to finish off your lunch with a little sweet something. Expect some outlandish flavours in both sorbets and ice creams from lemon, lime and tequila to malt ice cream inspired by a local brewery. Look out for flavours infused with local ingredients like Rooibos tea or naartjie and chili. @sorbetiere DEVIL’S PEAK BREWERY & THE TAPROOM One of Cape Town’s most popular craft breweries, from its Salt River HQ the Devil’s Peak Taproom also serves up phenomenal pub grub with a view of the eponymous Devil’s Peak in the background. The best pulled pork sandwich in Cape Town and a world class cheese burger are the main attractions, but there is quality throughout the menu. All should obviously be washed down with one of the many beers on offer. www.devilspeakbrewing.co.za WOODSTOCK BAKERY If you visit the Old Biscuit Mill on a Saturday, be sure to pick up some of the wood-fired bread (try the sourdough) from this local artisanal baker. KALK BAY Just 30 minutes from the city centre, Kalk Bay is a beguiling coastal enclave where leisurely beachfront strolling meets quirky vintage shopping. With just the right amount of everyday bustle, and plenty of eccentric residents attracted by its combination of vintage appeal and hippie-inflected cool, Kalk Bay has an authentic village atmosphere that makes it a perfect day out from Cape Town during a holiday in the city. OLYMPIA A true Kalk Bay institution that has been delighting Capetonian foodies since 1997, Olympia Café is open all day and serves superb breakfasts as well as delicious lunches and dinners. It may look a bit rough around the edges, and has never taken bookings (it’s well worth standing in line) but that’s all part of the charm – we suggest you settle in at midday, just before the lunch rush starts, and order the seafood linguine. @olympia_cafe TRUE LOVE COFFEE The smallest coffee spot in Kalk Bay is also one its finest: True Love Coffee is just big enough to contain the barista and the espresso machine, but serves up delicious cortados and flat whites all day long. If they haven’t sold out already, do have a pasteis de nata (Portuguese custard tart) too – they’re a house specialty. @truelove_kalkbay CHARDONNAY DELI Situated directly opposite the entrance to Dalebrook tidal pool is Chardonnay Deli (chardonnaydeli.co.za/kalk-bay/), where you can sit either outside in the sunny courtyard or indoors (a better idea on windy days) and enjoy a wide range of breakfast or lunch options. Save room for dessert, because the house-made cakes are a highlight, particularly the flourless chocolate gateau and the classic carrot cake. You can also pick up a few treats – or ready-made meal options for dinner at your Airbnb – from the adjacent deli section before you depart. @chardonnay_deli HARBOUR HOUSE Situated right above the wall at Kalk Bay harbour, Harbour House (harbourhouse.co.za) is the most upmarket of the area’s many restaurants, and serves top-notch fresh seafood accompanied by truly spectacular views. Order one of the daily fish specials – you won’t regret it. The wine list is impressive, too. @harbourhouseza THE ICE CAFE Perfectly petite with a pretty vintage shop front, The Ice Café is Kalk Bay’s only dedicated ice-cream shop, and likely to be packed from morning till night if you’re here during the summer months. If it’s available, try the Amarula ice cream – flavoured with a popular locally made cream liqueur – for something you’re unlikely to get anywhere else in the world. SIROCCO CAFE Especially enjoyable on hot summer evenings, Sirocco Café has a wide selection of seating options set up outdoors under a tall palm tree, making it perfect for watching the world go by as you sip a cocktail or glass of chilled rosé. Open all day from breakfast time onwards, it’s a good spot for casual dining – the Napolitan-style pizzas are highly rated, and ideal for sharing. @sirocco_cafe BOB’S BAGEL CAFE Located alongside the petite green space of Lever’s Park, Bob’s Bagel Café serves up authentic, freshly baked bagels – on busy days they can sell out – and superlative coffee that’s roasted and ground on site. There’s also a small gallery on the premises, so you can peruse some local art and ceramics while you wait for your order, then go and sit in the park to enjoy your food and drinks.

Şubat 2022 | Art | Türkiye for english click here LAL BATMAN ve EXPÓSE “Sizce de erotik değil mi?” Yazı | Oktay Tutuş E xposé; sergilemek, göz önüne sermek anlamına geliyor. Lal Batman’ın dijital ve plastik sanat pratiklerinden oluşan sergisinin ismi de Exposé. Anna Laudel Gallery’de açılan sergideki işler kendimizi ve birbirimizi nasıl yansıttığımızı mercek altına alıyor. Yağlı boya çalışmalarından dijital illüstrasyona, hologramdan NFT ve video sanatına kadar uzanan geniş bir yelpazede üretilmiş işlerin yer aldığı “Exposé”, 27 marta kadar takibe açık! Şimdi söz Lal’de. İçinde yaşadığımız dünyaya dair, muhtemelen bilmediğimiz veya duymadığımız, bir tane olumlu bir tane de olumsuz ne söyleyebilirsin? “New Generation Love” eserimde de yansıttığım gibi bir arada olmanın bütünlüğünü, büyüsünü ve zorluğunu mercek altına alırken; kompozisyonda kullandığım kelebekler ile bu sürecin naifliğine, ömrüne değinmekteyim. İçimizde yaşadığımız dünyayı da o yüzden aynı “New Generation Love” da olduğu gibi görüyor ve yorumluyorum. Zor, karmaşık ama bir o kadar da naif. Serginin adını da düşününce; gerçekten sanal dünya deyince insanların aklına neden hep teşhir etmek, başkaları tarafından görülmek, izlenmek gibi şeyler gelir? Sosyal medyanın yapısı bu şekilde gelişti ve gelişmeye devam ediyor. Bu devamlılıkla birlikte aslında biz de sistem içerisinde izliyor, izleniyor ve içten içe bundan tatmin oluyoruz. Sergimde yer verdiğim oda yerleştirmesi ise izleme ve izlenme durumunu somut hale getiriyor. Sergiyi ziyaret eden izleyiciler bu alanı deneyimleyerek sergiyle interaktif bir şekilde bağ kurabiliyor. SOSYAL MEDYA MODERN TEŞHİR ALANI ‘Like’ etmek, başka hayatları sürekli takip etmeye çalışmak erotik bir arzu ile nasıl ilişkilendirilebilir? Sosyal medya modern teşhir alanı. İzleniyoruz, dikizleniyoruz ve gözetleniyoruz. Bu olguların hepsi erotizmde de olan unsurlar. Eserlerimde de görüldüğü üzere aslında hiçbiri bize yabancı değil. Sizce de erotik değil mi? Bir insan kendisini dijital dünyada ne ölçüde eş yansıtabilir? Arada kaybolan özelliklerimiz/parçalarımız neler? İnsan kendisini dijital dünyada nasıl görmek istiyorsa ve nasıl rahat hissediyorsa o ölçüde yansıtıyor. Bu yansıtma biçimi aslında kendi görme biçimimizi de ortaya çıkartıyor. Arada kaybolan özelliklerimiz aslında sakladıklarımız ve saklamak istediklerimiz. Lal Batman and Expóse Words | Oktay Tutuş E xpose; to display means to reveal. The name of Lal Batman's exhibition consisting of digital and plastic art practices is Exposé. The works in the exhibition opened at Anna Laudel Gallery examine how we reflect ourselves and each other. Featuring a wide range of works from oil painting to digital illustration, from hologram to NFT and video art, the “Exposé” is open to follow-up until March 27! Now Lal has the word. What can you say about the world we live in, one positive and one negative, that we probably don't know or have heard of? As I reflect in my work “New Generation Love”, while I examine the integrity, magic and difficulty of being together; I refer to the naivety and longevity of this process with the butterflies I use in the composition. That's why I see and interpret the world we live in, just like in "New Generation Love". It is difficult, complex, but also naive. Considering the name of the exhibition; when we say virtual world, why do people always think of things like being exposed, being seen by others, being watched? This is how the structure of social media has evolved and continues to evolve. Along with this continuity, we are actually watching and being watched within the system and we are deeply satisfied with it. The room installation that I have included in my exhibition, on the other hand, makes the situation of watching and being watched concrete. By experiencing this area, the audience visiting the exhibition can interact with the exhibition in an interactive way. How can 'like', trying to follow other lives constantly be associated with an erotic desire? Social media is the modern display area. We're being watched, spied on, and spied on. All of these phenomena are also elements of eroticism. As seen in my works, none of them are foreign to us. Don't you think it's erotic? Çapa 8

March 2024 | Design & Interiors english below COZY AND ELEGANT HOME IN LONG ISLAND words Alp Tekin photos Nicole Franzen L ong Island'ın kuzey kıyısında, Old Westbury’de yer alan bu evin tasarımında iç mimar Monica Fried ile çalışılmış. Şık ve zamansız bir zarafet oluşturmak isteyen Monica Fried, “Amacım hem işlevsel hem de şık olan, iyi seçilmiş parçalarla kalıcı bir zarafet elde etmekti” diyor. “Bu evde modaya uygun ya da fazla 'anlık' hiçbir şey yok bu evde”. Monica Fried, “Aşınma ve yıpranmaya dayanacak, ama yine de sofistike ve projede kullandığımız özel parçalara layık görünecek kumaş ve halılar buldum” diyor. “Pierre Frey, Dedar, Mokum, Crosby Street Studios gibi tüm favorilerimizle çalıştık”. SANATLA BİRLEŞEN NÖTR BİR PALET - Monica Fried, her alanda derinlik ve ilgi yaratmak için çoğunlukla nötr tonlar ve bol miktarda ahşap ve taş kullanmış. İç mimar, “Ev sahipleri sanat koleksiyonu yapmakla ilgileniyorlar ve nötr tonlar, koleksiyonları geliştikçe onlara daha fazla esneklik sağlayacak” diyor. - Ön girişteki kireçtaşı zeminler, sıcak meşe paneller ve Venedik tipi alçı duvarlar var. Monica Fried, "Bunlar sonsuza dek kullanılacak malzemeler ve biz de bu evi tasarlarken böyle düşündük" diyor. I nterior designer Monica Fried designed this home in Old Westbury, on the north shore of Long Island. "My goal was to create an enduring elegance with well-chosen pieces that are both functional and stylish. There is nothing trendy or too ‘of the moment”, says Monica Fried, who wanted to create a chic and timeless elegance. "I found fabrics and carpets that would stand up to wear and tear, but still look sophisticated and worthy of the special pieces we used in the project," says Monica Fried. "We worked with all our favourites such as Pierre Frey, Dedar, Mokum and Crosby Street Studios”. A NEUTRAL PALETTE THAT COMBINES WITH ART - Monica Fried used mostly neutrals and lots of wood and stone to create depth and interest in each space. “The homeowners are interested in collecting art and the neutral tones will give them more flexibility as their collection evolves,” says the interior designer. “They have acquired several contemporary pieces by Jacob Hashimoto and Orly Maiberg”. - The front entry has limestone floors, warm oak paneling as well venetian plaster walls. “These are forever materials and that’s how we looked at designing this home,” says Monica Fried.

july 2023 | Mediterranean | Vol 10 english below HUMBERT & POYET Tasarımlarının özü ‘Low-ke y luxury’ words Onur Baştürk Z arif ve cesur mekanlar. Tasarım ve moda tutkunu iki mimarın, Emil Humbert ve Christophe Poyet’nin mimarlık ofisi Humbert & Poyet’nin çalışmaları bu iki kelimeyle özetlenebilir. Yuzu’nun bu özel sayısında hem Humbert & Poyet’nin Akdeniz ruhunu temsil eden Villa Odaya projesiyle tanışacaksınız hem de onlarla yaptığımız özel röportajda vizyonlarına dair keskin ipuçları bulacaksınız. ROTHKO’NUN TABLOLARI RENK SEÇİMİNDE BİZE İLHAM VERİYOR Tasarım felsefenizi nasıl özetlersiniz? Felsefemiz, her projeyi benzersiz bir şekilde ele alarak tarihinden ve bulunduğu çevreden ilham almak. Zanaatkârlığa ve detaylara çok önem veriyoruz. Genellikle lokal zanaatkârları destekliyoruz. İlgi çekici bir mekan yaratmak için farklı dönem ve ilhamları birleştirerek kompozisyonlar oluşturuyoruz. Ajansı kurduğumuz 2008 yılından bu yana iç mekanlarda zarif ve titiz tasarıma odaklanmaya çalıştık. Mermer, ahşap, bronz gibi lüks malzemeleri kullanarak zamansız mekanlar yaratıyoruz. “Low- key luxury”, yani trendlerin dışında, gösterişli olmayan mütevazı lüks fikri tasarımlarımızın özü. Her şeyden önce hacimlere, malzemelere ve genel estetiğe çevrilebilecek bir duygu yaratmayı amaçlıyoruz. Zıt renkler, desenler ve dokular; lüks fikrini dramatize etmemize ve onunla oynamamıza izin veriyor. Böylece lüks daha sade, daha eğlenceli ve erişilebilir hale geliyor. The essence of their designs: Low-key luxury E legant and bold spaces. The work of Humbert & Poyet, the architectural office owned by two architects, Emil Humbert and Christophe Poyet who are passionate about design and fashion, can be summarized by these two words. In this special issue of yuzu, you will both meet Villa Odaya of Humbert & Poyet that represent the Mediterranean spirit and find sharp clues about their vision in our exclusive interview with them. ROTHKO’S PAINTINGS INSPIRE US IN COLOR SELECTION How would you summarize your design philosophy? Our philosophy is to approach each project in a unique way and be inspired by its history and environment. We attach great importance to craftsmanship and details. We usually support local artisans. We create compositions by combining different periods and inspirations to create an interesting space. Since 2008, when we founded the agency, we have tried to focus on elegant and rigorous interior design. We create timeless spaces by using luxury materials such as marble, wood and bronze. The idea of ‘low-key luxury’ is also the essence of our designs. Before anything else, we aim to create an emotion that can be translated into volumes, materials, and overall aesthetics. Contrasting colors, patterns, and textures allow us to dramatize the idea of luxury and play with it. Thus, luxury becomes simpler, more fun and accessible. for more Print VOL X - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION - 2023 Out of Stock Add to Cart

July 28, 2025 | VOL 15 an ODE to SOFTNESS and COMFORT words Onur Basturk photos Studio Mut’s, Ibrahim Touhami, Studio B.Helle Maison Mouton Noir, Laila Pozzo Elisa Uberti’s sculptural works look as though they belong to another planet—even exuding futuristic qualities. When I share my observation with her, Uberti responds: “My intention isn’t to create something futuristic, but rather to design a unique microcosm that reflects my artistic sensibility and defies conventional standards… Through my deeply personal work, I express my dreams and emotions. That said, I am indeed drawn to certain futuristic visions—especially in the realms of utopian architecture and urban planning. For example, the bubble houses of the ‘70s or the futuristic vision of Metropolis. These elements likely imbue my work with an out-of-time or other-planet dimension". She also mentions that she works very instinctively, creating “emotional, sensitive, and timeless pieces”—like an ode to softness and comfort. Although she explains that the form of her ceramics evolves over time based on the inspirations and ideas she wishes to express, she never forgets to add: “The essence has remained the same from the very beginning.” EVERYTHING RELATED TO HABITAT, WHETHER IT’S ARCHITECTURE OR PRIMITIVE HUTS, FEEDS MY THINKING AND MY CREATIVE PROCESS So, what inspires her the most? She lists her inspirations as follows: “What inspires me most is the idea of dwelling as protection—the notion of comfort that lies at the heart of my work. Everything related to habitat, whether it’s architecture or primitive huts, feeds my thinking and my creative process. Primitive art and crafts in general are also major sources of inspiration for me. I like the idea of creating a form, whether functional or not, using very few materials and tools. This allows me to refocus on the essence of creation. As my discoveries and desires evolve, so do my sources of inspiration; the list is infinite and in perpetual motion.” Uberti explains that in her work she also explores the relationship between the frugal use of time and beauty. This approach is about beauty emerging not through haste and speed, but through care, the unexpected details revealed by the process, and natural authenticity. In short, it’s the complete opposite of rapid production! She summarizes: “My work is part of a slow design approach. When a customer orders a piece, they sometimes have to wait several months. The process requires patience and a certain flexibility, because sometimes I spend more than a week on a piece that eventually cracks or breaks as it dries.” EACH PIECE IS HANDCRAFTED, SO EVEN IN LIMITED SERIES LIKE THE LAMPS, EVERY ITEM IS UNIQUE. TREATED AS SCULPTURES, NO TWO SHARE THE SAME FORM And what about the secret of her technique? “I very rarely apply glaze, as I like the raw texture and natural nuances of the clay,” Uberti explains. “I work with the Colombin modeling technique, which consists of building up a shape by superimposing strands of clay and then smoothing them. A technique that has been used for thousands of years, it requires only a few hand tools and allows great freedom of form. In my work, I'm constantly seeking a balance between technical constraints and freedom of gesture.” Elisa Uberti describes her work as straddling the boundaries between art, design, and craft. “However, since my approach is fundamentally sculptural, I primarily identify myself as an artist. The functionality of my pieces becomes almost secondary. Even though some pieces do have a purpose, above all, I strive to create delicate, emotional objects. At the same time, as a designer, I am very attracted to the idea of designing collections—especially in collaboration with retailers, galleries, or publishing houses.” THE MOTHER’S WOMB IS A PROTECTIVE SANCTUARY, AND THERE’S NO DOUBT THAT AN UNCONSCIOUS CONNECTION EXISTS BETWEEN MY WORK AND PREGNANCY When she was studying ceramics, Uberti mentioned that she was pregnant with her second child, and she recalls that the round shapes she was developing at the time gave her the feeling of caressing a baby’s head: “The mother's womb is a protective sanctuary, and there’s no doubt that an unconscious connection exists between my work and pregnancy—a connection that influences my approach to form and material.” Before she embarked on ceramics, Elisa Uberti’s life was immersed in an entirely different world: the fashion industry. Having worked in fashion for 15 years, she even created her own ready-to-wear brand: “It was an adventure that allowed me to express my creativity through clothing—a truly enriching experience. Then I joined the retail sector, where I spent many hours in front of a screen designing numerous garments. After a while, I felt the need to return to a more manual, sensory approach with a different relationship to time. Moreover, mass consumption, the lack of transparency in production factories, and the obsolescence of products discarded season after season had become too far removed from my values. It was essential for me to reconnect with an artistic practice that resonated more with me.” So, how did her path intersect with ceramics? Uberti shares the rest of her story: “Sensitive to the beauty of ceramic objects, I naturally turned to craftsmanship. I love the contact with clay, which allows me to reconnect with the primitive work at the origin of object creation. Textiles still influence my work today. In particular, I use soft, supple, light, and mobile woolen yarns, which contrast with the coarser, more rigid ceramics.” for more Print VOL XVI - AEGEAN & MEDITERRANEAN 2025 Out of Stock Add to Cart

June 2024 | Vol 12 TURKISH BELOW STARS HAVE NEVER BEEN SO CLOSE words Laura Cottrell photos Shawn van Eeden, Sonja Kilian, Micheal Turek, Martin Harvey, Denzel Bezuidenhout T o see the stars in a sky where there is no light at all, and to marvel once again at the cycle we are in... One of the places you will feel this most nakedly and deeply is Shipwreck Lodge in the middle of the desert. Located in Namibia, Shipwreck Lodge consists of eight cabins inspired by shipwrecks. Nestled among the sand dunes overlooking the Atlantic Ocean, the cabins look like something out of a Mad Max movie from the outside, but the interiors are very comfortable. The cabins are solar powered and all have showers, so don’t worry! And since the mornings and evenings can be chilly, the cabins have great wood-burning stoves. The lounge and restaurant in the center of the camp is also a surprise. WHAT TO DO HERE? First, immerse yourself in the rugged beauty and desolate landscapes of the desert. Join the Sundowner Tour. Take a sunset stroll to Roaring Dunes, where you can hear the unmistakable sound of the desert. Or explore the shores of the Atlantic Ocean and watch the sun disappear into the waves. Climbing the dunes of the world’s oldest desert is an experience in itself. Be sure to experience the thrill of sliding down the dunes on a sand board. Take a 4x4 tour on the Hoarusib River and experience an adventure. If you’re lucky, you might even see desert-adapted elephants and lions! Be sure to visit the seal colony at Möwe Bay. Day trips are available. There are also mysterious shipwrecks along the coast: The remains of the Suiderkus and Karimona shipwrecks. WHERE EXACTLY? 45 km north of Möwe Bay, between the Hoarusib and Hoanib rivers, in the Skeleton Coast National Park. ADDITIONAL INFORMATION - More than 44 percent of Namibia’s land area is protected. - Shipwreck Lodge is managed by Journeys Namibia, which promotes sustainable ecotourism. Gökyüzündeki yıldızları ışığın hiç olmadığı bir yerde izlemek ve içinde bulunduğumuz döngüye bir kez daha hayran kalmak… Bu hissi en çıplak ve derinden hissedeceğiniz yerlerden biri çölün ortasındaki Shipwreck Lodge. Namibya’da yer alan Shipwreck Lodge, gemi enkazlarından ilham alınarak yapılmış sekiz adet kabinden oluşuyor. Atlantik Okyanusu manzaralı kum tepelerinin arasındaki kabinler, dışardan bakınca Mad Max filmlerinden fırlamış gibi dursa da, iç kısımları gayet konforlu. Güneş enerjisiyle çalışan kabinlerin tümünde duş var, merak etmeyin! Ayrıca sabah ve akşamları serin olduğu için kabinlerde muhteşem odun sobaları mevcut. Kampın merkezinde yer alan lounge alanı ve restoran da ayrıca sürpriz. Öncelikle kendinizi çölün sert güzelliğine, ıssız manzaralarına bırakın. Bunun için “Sundowner” turuna katılın. Çölün kendine özgü sesinin duyulabildiği Roaring Dunes’a doğru gün batımında gezintiye çıkın. Ya da dalgalar arasında kaybolan güneşe bakarken Atlantik Okyanusu kıyısını keşfedin. Dünyanın en eski çölünün kum tepelerine tırmanmak da başlı başına harika bir deneyim. Bir kum tahtası üzerinde kum tepelerinden aşağı kaymanın heyecanını mutlaka yaşayın. Hoarusib nehrinde 4x4’lerle tura çıkıp macera yaşayın. Şanslıysanız çöle adapte olmuş fil ve aslanları da görebilirsiniz! Möwe Körfezi’ndeki fok kolonisini mutlaka görün. Buraya günübirlik geziler düzenleniyor. Ayrıca kıyı şeridini kaplayan gizemli gemi enkazları da burada: Suiderkus ve Karimona batıklarının kalıntıları… Möwe Körfezi’nin 45 km kuzeyinde, Skeleton Coast Ulusal Parkı’ndaki Hoarusib ve Hoanib Nehirleri arasında. - Namibya’da kara yüzeyinin yüzde 44’ünden fazlası korumaya alınmış durumda. - Shipwreck Lodge, sürdürülebilir eko turizmi destekleyen Journeys Namibia tarafından işletiliyor. for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

February 2025 | DESIGN & INTERIORS NATALJA KENT’s CHROMATIC VISION words Harper Ellis Project Images Jason O’Rear, courtesy of Beacon Capital Partners Portrait of Natalja Kent Dana Pleasant In the heart of West Los Angeles, a striking new public artwork is redefining the urban landscape. Commissioned for 1440 Sepulveda, this large-scale installation by Czech-American artist Natalja Kent injects bold color, movement, and vibrancy into the neighborhood, offering a dynamic visual experience that shifts with the viewer’s perspective. “This piece is a public homage to the delightful and healing power of light, color, movement, and play,” says Kent. Inspired by its surroundings, the work not only enhances the building’s architectural presence but also fosters a deeper connection between the space and the community. Originally built in 1986, 1440 Sepulveda was a solid structure in need of a transformation. Beacon Capital Partnersacquired the building with a vision to create inspiring workplaces, enlisting Ware Malcomb as the repositioning architect and Club Studio to consult on branding, art, and environmental graphics. BRINGING ART TO THE FACADE One of the biggest challenges of the project was translating Kent’s intricate, light-based work into a durable and maintainable facade-scale installation. The goal was to preserve the richness of color and detail while ensuring it could withstand time and elements. The process took nearly two years, with a deep exploration of materials and techniques. The final work, now an unmistakable presence in the neighborhood, is a testament to the transformative power of art in architecture. A PALETTE INSPIRED BY LOS ANGELES Kent drew inspiration from the surrounding environment—the ocean’s deep blues, the lush green park across the street, the golden sunlight filtering through trees, and the energy of West LA’s diverse community. “I meditated on these external elements and performed a movement meditation with lights in response,” she explains. Using light-sensitive paper, she recorded her movements, translating them into architectural-scale chromograms—her signature abstract, gradient-infused works. HONORING THE LIGHT AND SPAVE MOVEMENT For the mural, Kent created seven large-scale chromograms using a process she developed over seven years. Each composition reflects the rhythms of the neighborhood, the hues of the Pacific Ocean, and the play of nearby public spaces. The artwork was then scaled up, transferred onto powder-coated aluminum panels using a pigment process, and baked onto 12 x 4-foot panels for lasting vibrancy. Inside the building, the artistic experience continues. The lobby, with its soaring ceilings, is flanked by a full-length living wall on one side and Kent’s vibrant works on the other, infusing the space with creativity and energy from every angle.