November 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW a SCENIC LAKEFRONT RETREAT words Karine Monie photos Tina Kulic The cozy charm of rustic elements, the sleek sophistication of a modern ambiance, and the subtle poetry of artworks reminiscent of French Impressionism—these are the first impressions that greet you upon entering this countryside-inspired home on Shawnigan Lake, Vancouver Island, British Columbia. Seamlessly blending the relaxed allure of the Hamptons with the rural charm of Vancouver Island, the design of this retreat is the work of Andrea Rodman Interiors. Growing up between Toronto, Canada, and Sydney, Andrea Rodman's multicultural upbringing profoundly influences her design ethos. “The homeowners wanted a space that radiated warmth and hospitality, complementing the home's existing architectural character and the charm of Shawnigan Lake,” Andrea shares. Rustic touches were essential to achieving this vision. Artworks in soft pastels and charcoal tones, evocative of French Impressionism, add a poetic layer to the interior, perfectly balancing the home's connection to its lakeside and natural surroundings. When it came to furnishings and décor, the focus was on timeless elegance and comfort, with every space designed to invite social connection. “We blended detailed kitchen cabinetry and classic bathroom fixtures, with subtle modern updates, including Bocci outlets and curved backsplashes, to bridge the gap between classic and contemporary,” says Andrea Rodman. “We also introduced William Morris wallpaper into the main floor primary bathroom to capture some heritage accents.” For the painted bone-colored kitchen cabinets and white walls, Andrea opted for mid-tone ash oak flooring and a lighter whitewashed oak for custom millwork, creating a harmonious blend of textures and tones that enhances the home's inviting yet refined aesthetic. GÖL KENARINDA MANZARALI bir İNZİVA EVİ Rustik unsurların sıcaklığı, modern sofistike bir ambiyans ve Fransız empresyonizmini çağrıştıran ince ve şiirsel sanat eserleri… British Columbia, Vancouver Adası'ndaki Shawnigan Lake’de konumlanmış kır evi tarzı bu eve adım atar atmaz hissedilen ilk şeyler bunlar. Hamptons'ın rahat cazibesini Vancouver Adası'nın kırsal cazibesiyle kusursuz bir şekilde harmanlayan evin tasarımı ise Andrea Rodman Interiors’a ait. Toronto, Kanada ve Sidney arasında büyüyen Andrea Rodman'ın çok kültürlü yetişme tarzı, tasarım yaklaşımını da derinden etkilemiş. Rodman'ın ilk ilham kaynağı Hamptons sahil evlerinin sakin ve lüks ambiyansı. Andrea, “Ev sahipleri, evin mevcut mimari karakterini ve Shawnigan Gölü'ndeki kır evinin cazibesini tamamlamak için rustik vurgular içeren, sıcaklık ve misafirperverlik yayan bir alan istiyordu” diyor. Botanik ve doğa esintilerinin yanı sıra Fransız empresyonizmini anımsatan pastel ve kömür tonlarındaki ince ve şiirsel sanat eserleri, evin plaj ve doğa hissini mükemmel bir şekilde tamamlıyor. Mobilya ve dekorasyonda kriter ise klasik çizgiler ve rahatlık. Ayrıca her alanın sosyalleşmeye davet etmesi sağlanmış. Andrea Rodman, “Klasik ve çağdaş arasındaki boşluğu kapatmak için detaylı mutfak dolaplarını ve klasik banyo armatürlerini, Bocci prizleri ve kavisli backsplash'ler gibi ince modern güncellemelerle harmanladık” diyor. “Ayrıca eski dönem vurgularını yakalamak için ana kattaki birincil banyoya William Morris duvar kağıdı ekledik”. Andrea Rodman ayrıca boyalı kemik rengi mutfak dolapları ve beyaz duvarlarla eşleştirilen yüksek doğrama dolapları için orta dişbudak meşe ahşap döşeme ve daha açık bir beyaz badana meşeyi tercih etmiş.

May 2020 | People | Turkey Conversation with GSA among with plenty of possibilities: “Life turns into what you have been convinced” Words | Onur Baştürk H ere is a conversation with Gaye Su Akyol (GSA) as we review all possibilities. Read right away before quantum offers new possibilities. I wonder your state of mind during these quarantine days. Are you the ones who says ''I have put myself in a creative session'' or the ones that says ''I am not doing anything’’. I am experiencing a lot of different emotions but I know it is normal. You do not encounter with an epidemic such as this everyday. But I will say this; clearly I have been waiting for this period for a long time! Surviving was like living in a organism that stinks from bottom to the top. Diseased, malignant, foul, ambitious and unbalanced… The world as it is now were already like this last time we have left it. We have faced the truth that we can not go on with the system we used to live in, or probability of another world, and with consuming, shameless, arrogant gluttonous people. Are we all faced it yet? I don't know... But one thing is for sure: Either we fit in to this or we will be gone. NO, WE WON'T BE REACHING NIRVANA INSTANTLY How does this period reflected to your music? I have got lots of new songs. Notes, some groundwork, verses... I have got enough to fill at least two albums. Think of the notes on the book as if they have been done by music; drafs, scribbles, moods, ideas.. “The things you can not make fun of will seize you”, my mind is currently scrabbling with this sentence, applying it everywhere like a litmus paper. Does this epidemic will achieve to change ourselves? Or once everything settles down will we forget this will ever happened and live like we used to do? No, we won't be reaching to nirvana instantly. But we are in something historical. Once this period is over we will be able to agree lots of things all so easily. Like a stone thrown in the water, we have also inevitably changed, and we will be keep changing. Maybe it won't look like something revolutionary or maybe some of us will resist to it and will try to go back as it is used to be but it's futile, lot of things will change. IT WAS LIKE A MIRACLE AND A TORTURE Before the epidemic you were traveling a lot due to music tour. Did you miss traveling to other countries/cities? 2019 is like both a miracle and a torture! We gave over 100 concerts in different places on earth. Even changed three planes and five different cars within the same day. At these times my migraine showed up again which was dormant over the years. On one hand there was headaches and exhaustion, on the other hand there was excitement and passion, yet I have yearned so much being able to just sitting at home, doing nothing and having no responsibilities... For me 2020 is taking a breathe, resting, having a chat with myself, updating my needs and creating in my home. With the epidemic it became a must but I am not complaining. Frankly, I have missed my home, friends even more I missed myself, I haven't yet to missed any other place. I WON'T BE SURPRISED IF THERE WOULD BE ANY ZOMBI ATTACK There are theories of virus being a conspiracy... How much are you close to this idea or how far? Everything is possible! All these theories like “Someone in China ate a bat and got infected then infected the world'' or “We are all in a simulation, and got an error now it needs to be shut down” or ''The families who runs the world are declared themselves a biological war and this virus is a part of it'' are nonsense. If there would be a zombi attack tomorrow I won't be surprised. Althought it is the very thing that connect me to the life; being everything possible. LIFE TURNS INTO WHAT YOU HAVE BEEN CONVINCED I dont know if you have watched the movie called ''Mr. Nobody’’. The film were talking about the choices and the parallel lifes and universes affecting by each choice. Now I want to ask a parallel universe and quantum question: Were there be any other Gaye that may give other decisions on the past and moved on differently than your path? If you believe there would be and if you had the chance, which Gaye's life would be interesting that you would follow? When you look at the universe from the eyes of the quantum mechanic that would tell us none of the physical action is certain and predictable and everything we know is nothing but statistical data. We are currently know not so much about the quantum physics and they are quite limited. The universe is filled with infinite possibilities, and I am quite neutral to the idea of another me living in one of those infinite possibilities. It is hard to be convinced by any of this. They have left blurred and unknown this on my programming. Life turns into what you have been convinced. So you must be very careful what you have been convinced with. TRT'S STUDIO AMBIANCE BACK IN 70’s “Rock’n Roll musical Societie’s” live records broadcasting came across with the isolation days, and I think it is good. When did you come out with this idea? Exactly one year before, we have recorded it on May-2019, and planned to broadcast it within two months. Althought it took longer, and we had also tours going on,other video projects and exhibition projects got in between. For the last 8 months videos were waiting ready to be published. We did a little overhaul and wanted to sent them to the infinity which felt good... I wanted to recreate the ambiance of TRT back in 70’s while there was no CGI and computer based effect were very little. So we have recorded in front of the green curtain and converting them into retro futurist videos while we were trying to catch the ambience of those years. All the videos are the product of İdil Ergün. There was no other intervention besides talking about the ambiance and its connection with the music. I think freedom is the corner stone of such collective works. On some videos we have used Anatolian motifs and symbols. What have you watched/read/listened during this period ? What I love to watch and finished series are Normal People, Anne With An E, The Kominsky Method, The Marvelous Mrs. Maisel, Bosch and Undone. Beside these I have watched the Miles Davis “Birth Of The Cool”. On Spotify I have made a list called ''GSA'yla Karantina Keyfs’’. I am now adding some of the musics I listen to the list. I have read Allen Ginsberg's ''Kaddish'', Shunryu Suzuki's '' Zen Mind, Beginner's Mind'' and Judith Butler's ''Gender Trouble’’. İNSAN | Kategorinin diğer yazıları Sosyal mesafe çemberinde sonsuza dek mutlu yaşadı… Ekmeklerinin en sıkı müdavimi Sezen Aksu En yeni seksi şef: Karpat Deviren GSA’yla bol olasılıklı konuşma: ‘Hayat ikna olduğun şeye dönüşüyor’ Bir Milanolunun gözünden ‘yeni normal’ ‘Normal’ değiliz hiçbirimiz Antarktika’ya kendi kullandığı uçakla giden maceracı şef Hareketli, yanık tenli, insan canlısı bir çocuk büyüttük Akyaka’da Transhuman evrimine hazır mısınız ’74PODCAST’lerde gelecek konuşmaları Korona günlerinde “Arizona Dream” Tulum’da karantinada olmayı dj Carlita anlatıyor Beden Oyunları Korona günlerinde Alaçatı Hayat, mutfağa kapanıp mükemmelin peşinde koşmak değil Çünkü aylarca çeşitli manastırlarda kaldım… Karantinada yalnız değilim, çünkü köpeğim Zeus var! Yalnız yaşama sanatı: Ohitorisama!

February 2024 | Design & Interiors english below A bold, futuristic and transparent Aegean project words Onur Baştürk C esur, fütüristik ve şeffaf. Aynı anda hem görkemli hem de meditatif. Seferihisar tepelerinde yer alan Villa Lavender projesini en iyi şekilde bu kelimeler anlatıyor. Ege’nin sakin, doğal ortamına konumlanan proje, mimar Kemal Serkan Demir liderliğindeki Office Istanbul Archtitects tasarımı. Bulunduğu coğrafyanın pitoresk ortamıyla uyumlu Villa Lavender projesinde iç ve dış mekan arasında ilişkinin sürekliliği amaçlanmış. Böylece yapının her köşesinin doğa ile yakın temas halinde olması sağlanmış. Projede öne çıkan diğer bir unsur ise ışık ve gölge. Nitekim Kemal Serkan Demir projeyi hayata geçirmek için malzemeleri bir araya getirmeye başladıklarında, önceliklerinin ışığı ve doğanın örüntüsünü olabildiğince canlı bir şekilde yakalamak olduğunu söylüyor. Projenin sonrasında ise en önemli duygu ve fikirler Villa Lavender arsasının üst köşesinden manzaraya bakarken şekillenmiş. “Arazinin ortasında mucizevi bir şekilde bir lavanta kümesi vardı. Tüm arsanın sadece lavantayla kaplı olduğunda inanılmaz pastel mor renkte bir kumaş gibi görüneceğini hayal ettik” diyor Kemal Serkan Demir. “Çevreyle iletişim kurmanın bir yolunu bulmak, bize bütünsel bir mekânsal deneyim yaratma şansı verdi. Doğrusal terapi havuzlarının yanı sıra panoramik manzaralar, villanın volumlü görünümünü yansıtarak güçlü bir karakteristik içeren farklı perspektife sahip sahneler yarattı”. B old, futuristic and transparent. Majestic and meditative at the same time. These words best describe the Villa Lavender project located in the hills of Seferihisar. Located in the calm, natural environment of the Aegean, the project is designed by Office Istanbul Archtitects led by architect Kemal Serkan Demir. In the Villa Lavender project, which is in harmony with the picturesque environment of the geography, the continuity of the relationship between indoor and outdoor spaces is aimed. Thus, it is ensured that every corner of the building is in close contact with nature. Another prominent element in the project is light and shadow. As a matter of fact, Kemal Serkan Demir says that when they started to bring the materials together to realise the project, their priority was to capture the light and the pattern of nature as vividly as possible. After the project, the most important feelings and ideas were shaped while looking at the view from the upper corner of the Villa Lavender plot. "Miraculously, there was a cluster of lavender in the centre of the plot. We imagined that the whole plot would look like an incredible pastel purple fabric when it was covered only with lavender," says Kemal Serkan Demir. "Finding a way to communicate with the surrounding, gave us a chance to create a holistic spatial experience. Panoramic views alongside linear therapy pools reflect the volumentic appearances of the residence, creating various scenes of perspective that contain a strong characteristic”.

Haziran 2020 | Seyahat | Türkiye LOKALE SAYGILI, SAKİN, YARATICI, YENİ SEYAHAT TOPLULUĞU SLOW Yazı | Onur Baştürk D esign Hotels 1993’te kurulduğunda sadece 10 üye otele sahipti. Bugün ise yüzlerce destinasyonda 400’den fazla tasarım otel topluluğun çatısı altında. Bağımsız otelcilerin orijinal deneyimlerini belli bir standarda oturtmaya çalışan, onlara konumlandırma konusunda rehberlik eden Design Hotels sayesinde hayatımıza ‘tasarım otel’ ve ‘butik otel’ kavramları girmişti. Hatırlarsınız, ikibinli yılların başlarında dünyadaki birçok otel artık butik ve tasarım otel olmak istiyordu. Çoğu zincir otel bile bu tarza yönelik yeni alt markalar yaratmaya başlamıştı. Seyahat kültürünü bu denli etkileyip değiştiren Design Hotels’in üst kademe yönetiminde son 10 yıldır bir Türk’ün de imzası vardı: Serdar Kutucu. 2008 yılında İş Geliştirme Direktörü olarak şirkete katılan Kutucu, yıllar içinde markanın COO’luğuna kadar yükseldi ve birçok üye otelin konumlandırılmasına rehberlik etti. Geçtiğimiz nisan ayında ise ortağı olduğu ‘Slow’un CEO’su olarak karşımıza çıktı. Berlin’de yaşayan Serdar Kutucu’yla çok merak ettiğim yeni markası Slow’u tüm detaylarıyla konuştuk. Kutucu’nun konuşmamızın bir yerinde dediği gibi, umarım artık daha kolektif bir kültüre doğru yol alırız. Çünkü başka kurtuluşumuz yok! Devamı için: YUZU MAGAZINE Volume.I / YAZ PDF olarak görüntülemek ve kaydetmek için tıklayınız! HIGH LOW STİL | Kategorinin diğer yazıları Bir Edition üçlüsü: Sanat, parti ve iyi yemek Bodrum’a sürpriz: Dioriviera pop-up Emre Buga’nın stil atlası İçinden Aman stili geçen bir rüya Janus mu alırdınız Glassafe mi? Köprü + Heykel + Galeri: The Twist İstanbullu Tilda Swinton’ın ‘athleisure’ tarzı Fütüristik otel ‘Svart’ın açılmasına az kala Murat Süter’in ‘lacivert’ sırrı ‘Parazit’in evi aslında gerçek değildi Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Edwina Sponza’nın stil kodları Korona Sonrası Şehir Tabelaları ‘Beslenme farkındalığınız’ ne durumda? Bodrumlu Uzakdoğulu: Leleg Living Bu yazın başrolünde: Soho Roc House Korona günlerinde yaratıcı bir ‘karton’ masa!

February 2023 | Design & Interiors english below PIERO LISSONI Yazı | Onur Baştürk İ talyan mimar ve tasarımcı Piero Lissoni Milano'da büyüdü. Çevresi ve ilgi alanları doğal olarak onu mimar ve tasarımcı olmaya yöneltti. 1986'da mimari, sanat yönetimi, iç tasarım ve ürün tasarımına odaklanan global stüdyo Lissoni Associati’yi kurdu. Daha sonra markası Milano ve New York’ta birer ofisi bulunan Lissoni&Partners'a evrildi. Kısa sürede üst düzey otel ve konut projelerinin aranan ismi olan Lissoni’nin portföyünde Ayer alan en parlak projeler Amsterdam’daki Conservatorium Hotel ve Hırvatistan’daki Grand Park Hotel. Kariyeri boyunca Cappellini, Alessi, Flos, De Padova ve Kartell gibi prestijli mobilya markalarıyla da çalışan Lissoni, bu yılın başında köklü İtalyan mobilya markası B&B Italia’nın kreatif direktörlüğü görevini de üstlendi. B&B Italia’nın küresel imajını yeniden şekillendirmeyi amaçlayan bu güçlü işbirliğinin aslında bir geçmişi var. Lissoni son dört yılda B&B Italia için çeşitli tasarımlar yaratmıştı. Bu tasarımlar arasında modüler Dock kanepesi, Liagò depolama sistemi ve Borea dış mekan koleksiyonu yer alıyordu. 54 yaşındaki Lissoni şimdi B&B Italia’nın tüm görsel kimliğini, stilistik kodunu geliştirmeye hazırlanıyor. Lissoni yeni pozisyonunda hem markanın mirasına saygı duyan hem de geleceğe taşınmasını sağlayan bir strateji üzerinde çalışmayı planlıyor. O stratejilerden biri de daha sürdürülebilir bir tasarım markası olmak. Nitekim Lissoni'nin marka için daha önce yaptığı Borea tasarımı bunun ilk adımlarından biriydi. Borea, geri dönüştürülebilir alüminyum ve geri dönüştürülmüş pet şişelerden elde edilen polyester elyaf minderlerden oluşuyordu. Çok popüler olan Borea için Lissoni, “1920'lerden kalma bir bisikletin, yarış arabasının ve hatta bir kanepenin melezi” demişti bir röportajında. Lissoni’nin yeni pozisyonunu konuşmak için Milano’daki ofisine bağlandım ve ünlü tasarımcıya B&B Italia özelindeki hedeflerini sordum. “BOREA’NIN HER BİR ÖĞESİ YENİDEN KULLANILABİLİR” B&B Italia’daki yeni pozisyonunuzdaki ana hedef hem markanın geçmişine saygı duymak hem de geleceğe taşımak. Bunu nasıl yapacaksınız? Benim işim daha çok bir ince ayar meselesi. Şirketin modern olana yönelik yeteneğini daha fazla ortaya çıkarmak istiyorum. Belki tarz konusunda biraz daha risk alarak bunu yapacağım. Ama bunu geçmişle süreklilik içinde ve markanın tarihine saygı duyan bir dille gerçekleştireceğim. Tüm bunların yanı sıra iletişim üzerinde sürekli çalışmak da stratejilerim arasında. Markanın geleceğe uzanmasını sağlayan ilk adımını Borea koleksiyonuyla attınız aslında. Borea tasarımı geri dönüştürülebilir ve geri dönüştürülmüş malzemelerden oluşuyordu. Borea’nın çıkış noktası tamamen sürdürülebilirlik üzerine kuruluydu diyebilir miyiz? Kesinlikle! Borea tasarım, konfor, dayanıklılık ve sürdürülebilirlik gibi sıra dışı özelliklere sahip bir eko-tasarım koleksiyonu. Kullanım ömrü bittiğinde ayrılabilen, geri dönüştürülmüş ve geri dönüştürülebilir malzemelerden oluyor. İstenirse Borea’nın her bir öğesi yeniden kullanılabilir ya da çevreye zarar vermeyecek şekilde bertaraf edilebilir. Çünkü Borea’nın ana malzemesi alüminyum son derece güçlü ve dayanıklı. Kolayca geri dönüştürülebilir ve bu nedenle sonsuz sayıda ürün üretmek için tekrar tekrar kullanılabilir. “TASARIM SORUMLU VE DÜRÜST OLMALI” Bir yandan tüm dünya iklim krizinin etkileriyle boğuşuyor. Bu anlamda tasarımın yakın gelecekte gideceği yön sizce nasıl olmalı? Tasarımın sorumlu ve dürüst olması gerektiğine inanıyorum. İnşa eden, çabalarını ve hayallerini yaptığı işe adayanların çeşitli sorumluluk seviyeleri var. Bu nedenle tasarım, olabildiğince dürüst olmanıza, malzemeleri en iyi şekilde kullanmanıza, güvenilir ve profesyonel olmanıza yardımcı olabilir. Bir yandan Lissoni&Partners devam ediyor. Sizin için hangisi daha öncelikli ve kreatif olarak ağır basıyor? Mobilya mı yoksa bir iç mekanı baştan sonra tasarlamak mı? Bir ailede bir çocukla diğeri arasında nasıl seçim yaparsınız? Yapamazsınız. Biri daha güzeldir, diğeri farklıdır, öteki daha özeldir; ama hiçbirini seçemezsiniz. Çünkü her birinin harika nitelikleri ve bazen de kusurları vardır. Onları olduğu gibi kabul edersiniz. Ben de bu işler arasında hiçbirini o şekilde düşünüp birbirinden ayırmıyorum. Geçmişte yaptığınız Eda-Mame tasarımı çok sevdiklerimden biri. Tasarım yaparken sizi neler etkiliyor? Dönemden döneme etkilendiğiniz, ilham aldığınız şeyler değişiyor mu? Genel olarak hayat diyebileceğimiz şeyden ilham alıyorum. Hayat o kadar çok şey içeriyor ki: Edebiyat, şiir, fotoğraf, sinema, yemek, seyahat, kokular, kıyafetler, insanlar… Bir proje üzerinde çalışırken tek bir referans noktası seçmek benim için imkansız. “GELECEK, TASARIMCININ DEĞİL KARMAŞIK BİR SİSTEMİN ELİNDE” Dünya pandemiyle beraber değişti ve değişmeye devam ediyor. Bu anlamda tasarım nasıl etkilendi? Daha mı sadeleşti? Hem bireysel profesyoneller hem de şirketler adına sürekli bir değişim araştırması öngörüyorum. Artık en sorumlu şirketlerde bile kalite arayışında sürekli bir kararlılık, çevreye ve malzemelere karşı akıllı ve saygılı davranma, her şeyden önce de yüksek kaliteli kaynakları mümkün olan en iyi şekilde kullanma arzusu var. Bu nedenle gelecek tasarımcıların elinde değil. Şirketlerin ve bizim sadece bir parçası olduğumuz karmaşık bir sistemin elinde.

Nisan 2020 | Art | Türkiye Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Yazı | Onur Baştürk K emal, online sergiye verdiğin isme bayıldım: Gam'zede. Tatyos Efendi'nin “Gam’zedeyim Deva Bulmam” eserini hali hazırda çok severdim. Ama en son Gaye Su Akyol bambaşka bir düzenlemeyle yorumladı ve günlerdir onu dinliyorum. Neden sergiye bu ismi seçtin? (Online sergi sayfası için tıklayınız!) Onur, öncelikle bu iletişim kanalını bana açtığın için teşekkür ederim. Bu platform yeni bir oluşum olmasına rağmen güçlü bir külliyat oluşturmaya başladı bile. Bu birikime katkıda bulunuyor olmak benim için değerli. Soruya gelecek olursam; izleyicilerin de dikkat edeceği gibi sergi bu zamana kadar yaptığım işlerden oluşan bir seçki. Son dönemlerde atölyemde çalışırken sürekli taş plak kayıtlarını dinlediğimi farkettim. Bu kayıtlardaki nostaljik his, müzikteki ahenk ve dinginlik bana iyi geldi. Önceleri çalışırken elektro, pop-synth, dark wave, ambient türü müzikler dinlerdim. Ancak içinde yaşadığımız coğrafyada yaşanan hareketli ve hararetli dönemden sıyrılmak ve motivasyonumu artırmak için kulağım bu sessiz ve duru tınıları arar oldu. Bu tınıların en gösterişsiz ve mütevazı olanlarından biri de Tatyos Efendi’nin eserleri. “Gamzedeyim Deva Bulmam” parçasının tınısı ve sözleri son dönemde içinde bulunduğum durumlara o kadar paralel ki, şarkıyla karşılıklı dertleniyor gibi hissediyordum. Bu eseri daha çok Müzeyyen Senar’dan dinledim, ama Gaye Su Akyol’u da çok başarılı buluyorum. Hem yaptığı iş hem de duruş olarak. Senden sergi teklifi geldiğinde de sergi başlığı olarak direkt bu isim geldi aklıma. Bu şarkıyı dinlerken Gam’zede kelimesiyle bir sergi ya da eser üreteyim diye hiç düşünmemiştim, ama işlerimden bir seçki yapıp geneline baktığımda tüm o geçmiş ve şimdiki kırgınlıklar, hüzünler, melankoliler tekrar canlandı gözümde. Bunu kısa ve öz, en iyi anlatacak kelimenin Gam’zede olacağını hissettim ve bu hisse de hiç direnmedim, çok sevdim. Hem geçmişe göndermede bulunması hem de geçmiş ve şimdinin duygu durumlarını hisseden birine atfedilecek güçlü bir sıfat. Bir de hangi yetişkin bir Gam’zede değil ki artık? Serginin içine girince aslında herkes kendinden bir şeyler bulacak diye düşünüyorum. İlişkiler, seks, yalnızlık, din, gündelik hayatta yüceltilenlerin parodisi, geleneksel roller altında ezilenler… Sanatçının işlerini yaparken çıktığı kendi yolculuğunu da hep merak ederim. Farklı zamanlarda yapılan bu işlerde hangi dönemlerin var? İyi bir gözlemci olduğumu düşünüyorum. Konuşmaktan çok dinlemeyi severim. Dinlemenin hem karşı tarafın bana açtığı kapılardan geçmek hem de o açılan kapılardan kendime yeni kapılar açmak gibi bir perspektifi var. Bu zamana dek çok aktif bir hayatım oldu. Sekiz yaşımda karateye başladım ve 19 yaşıma kadar sürdürdüm. Sonra halk oyunlarına merak sardım, yedi sene halk oyunları oynadım. Bunları anlatmamın sebebi şu: Karate ve halk oyunları kendi içinde kuralları olan disiplinler. İkisinde de her hareketin bir hikayesi, soyut bir sembolizmi var. Bu gizil anlatımcılık hali bilinçaltıma da işledi. Tüm bunlarla uğraşırken birçok yerde çalışıp birçok şehir gezdim. Hep bir topluluğun içindeydim. Sergide herkesin kendisinden bir şey bulacağı sihri, sanırım bununla alakalı. Çünkü çalışmalarımın esin kaynağı herkes ve her şey! Gülten Akın’ın dert yandığı kişi ben değilim diye düşünüyorum. Küçük şeyler, küçük detaylar benim için önemli. Ben dertleşir gibi resim yapan, yoluna yoldaş arayan bir sanatçıyım. NORMALLEŞTİRDİĞİMİZ BİRÇOK ABSÜRT DURUM… “Huzursuz Yatak” işi üzerine konuşmak istiyorum. Detay detay incelenesi işlerden. Asla huzur bulamayan yatakların sorumlusu kendini tam olarak bulamayan ya da bulduğunda kaybeden bireyler mi? “Huzursuz Yatak” ve öncesinde yaptığım “Günah Keçisi” isimli çalışmalar bir nevi duygusal boşalım. İki resimde de ilk olarak bir iç mekânda gerçekleşen olaylara dikkat çekiyorum. Bu olaylar dışarıya doğru bağlantılı bir şekilde devam ediyor. Birey, aile ve toplum ilişkisi… “Günah Keçisi” geçmişe yönelik olaylar barındırırken “Huzursuz Yatak” daha güncel olayları ele alıyor. “Huzursuz Yatak”ın ortasında kalplerle bezeli yatağın üzerinde birbiriyle kavga eden iki fare var. Bu yatağın sudaki yansımasında da sıradan bir yatağın üstünde sevişen iki kişi görünüyor, ama bu kişilerin kim olduğunu göremiyoruz. Farelerin olduğu yataktaki semboller (kalpler, altın varaklı yatak) bize yatakta yaşanan aşkın ne denli ateşli olduğunu vurguluyor. Ama yatağın üstünde iki sevgili yerine iki tane kemirgen görüyoruz. Bunlar birbiriyle kavga içinde, ancak sudaki yansımada da olayın gerçek hali yansımakta. Olayın olağan akışı iki sevgilinin seviştiği üzerine ama içsel duygular çok farklı. Burada bilinçaltının ters düz edilmesi var. Bu kurgunun birçok hikâyeye kapı açacağını düşünüyorum. Buradaki diyalektik gerilimi Kubrick filmlerinin ve Freud’un bilinçaltı okumalarının kucağına bırakıyorum. “Huzursuz Yatak”ta çoğu yüzü tam olarak görmüyoruz. Birçok insan var, ama kimin kim olduğu belli değil. Sadece küçük jestlerle niyetlerini belli eder halleri var. ‘Spirit Animal’ını arayanlar, tatminsiz bireyler, iktidar savaşı içinde olan siyasi güç metamorfileri, ensest ilişkiler, günlük hayatın hengamesi içinde süregiden ve artık normalleştirdiğimiz birçok absürt durum… Bu resimde geçen olayların tek bir çıkış noktası olduğunu söylemek ya da tüm kurguyu tek bir yere bağlamak izleyiciye haksızlık olur. BİR ÇEŞİT ANTİK VOLTRAN “Gelecek Nesiller için Yeni Mitler” serisinden konuşalım. Bu serinin devamı var mı? Senin mitlerin umut verici mi yoksa karamsar mı? Dahası: Şu an içinde bulunduğumuz süreçten bakarsan yakın geleceğe dair öngörülerin ne? Gelecek Nesiller İçin Yeni Mitler serisi iki farklı kurgudan oluşuyor ve devamı yok. Seri, üç parçadan oluşan “Adem Oğulları” ve iki parçadan oluşan “Tuzak” isimli çalışmaları kapsıyor. Bu çalışmalarımı 2017’de kurduğumuz KİMERA isimli grubumuzun 2018’de gerçekleştirdiğimiz ilk sergisi için hazırlamıştım. KİMERA Antik Yunan hikayelerinde geçen bir canlı. Farklı hayvan uzuvlarının bir araya gelerek oluşturduğu yeni bir canlı türü. Bir çeşit antik Voltran yani. Bu antik hikayelere gönderme yapan ama güncel konuları işleyen bir seri yapmak istedim. Ortaya bir çeşit resimsel feeri çıkmış oldu. İçinde insan olan her şey beni karamsarlığa itiyor sanırım. 35 yaşımdayım ve bu dünyada beni kötü hissettiren her şeyde insan eli var. Doğal seleksiyonun daha belirgin olacağı bir geleceğe doğru gidiyoruz. Toplumsal sınıf farkları daha çok derinleşecek. Teknoloji bizim yüzümüze gülen gizli bir düşmanımız gibi. Teknoloji yine kapitali elinde tutanların paçasını kurtaracak, onlara güvenli bir liman sağlayacak. Bu limana giremeyen kişilerin sonunu da hiç iç açıcı görmüyorum. Neden hep daha fazlasını istediğimizi kendimize sormamızı ve buna bir son vermemiz gerektiğini düşünüyorum. Biliyorum ki bunu hiçbir zaman başaramayacağız. Teknoloji bu noktada insanlık için olmasa bile dünya için yararlı olabilir. Yapay zeka gibi tamamen mantıksal bağlantılar kuran ileri teknoloji birimleri insanlığın yerini alırsa dünyada adaletli, sürdürülebilir bir yaşam kurmak mümkün hale gelebilir. ÇORAP, YENİLENMENİN METAFORU “Çoraptan Çıkan Sevgili” serisi de favorilerimden. Her şeyden öte çok samimi bulduğum için favorim. Bir yandan çorap fetişini anımsatmıyor da değil. Doğru muyum yoksa fesat mıyım:) Çalışmalarımı üretirken demlemeye bırakıyorum. Bu demlenme süresi bazen bir bazen beş yıl sürebiliyor. Çoraptan Çıkan Sevgili serisi de uzun bir süreç sonunda ortaya çıktı. Fikir dört yıldır aklımda dolanıyordu. Unutup unutup tekrar hatırladım ve sonunda benden ayrılması gerektiğine karar verdim… Bu ağır pişme hali gözü iyi olan izleyicinin de algıladığı bir durum sanırım. Samimiyet kurabilmek böyle mümkün oluyor. Ama bana her şey ilham veriyor. Her gün kullandığımız, kullanıp bir köşeye fırlattığımız, ayağımızda bir form kazanan, ancak çıkarıp bir köşeye attığımızda formunu/benliğini kaybeden bu gündelik eşya bende farklı bağlantılara yol açtı. Almadovar’ın “İçinde Yaşadığım Ten” filminde uç örneğini gördüğümüz gibi, ikili ilişkiler bizleri ister istemez şekillendiriyor. Özellikle uzun ilişkilerde durum daha ileri seviyelere gelebiliyor. Bu seride de bu tip ilişkilerin sonrasında kendini yenilemeye çalışan, öznel gerçekliğine sıyrılan biri var. Çorap yenilenmenin, kirli geçmişten sıyrılmanın bir metaforu. Zamanı geldiğinde yılanın derisini değiştirmesi gibi… YENİ SERGİ İÇİN FAP’LA ANLAŞTIM Şu an herhangi bir galeriye bağlı değilsin diye biliyorum. Bu bir tercih mi? Yoksa özgüven mi? Aslında senden sergi teklifi gelmeden iki gün önce yeni sergim için Ferda Art Platform ile anlaştık. Bu zamana kadar galeriyle çalışmak benim gibi İstanbul sanat merkezinden uzakta olan bir sanatçı için gerekli diye düşünüyordum, ancak günümüz iletişim kanalları o kadar çeşitli ve güçlü ki, galeri ile çalışmak elzem olmaktan çıktı. Bugün çoğu sanatçının instagram sayfası birer galeri işlevi görmekte. Galeri sistemi artı ve eksi yönleri değişen çok farklı ilişkilere evrilebiliyor. Ferda Art Platform’un kurucusu Ferda Dedeoğlu ve galeri direktörü Selin Akın ile yüz yüze ve internet üzerinden görüşmelerimizde iletişimlerindeki pozitif enerji ve güven veren his bana iyi geldi. Galerinin fiziki mekânı ve lokasyonunu da beğeniyorum. Hem ikili ilişkilerde bu denli iyi hissettiren hem de fiziki mekân olarak çok beğendiğim FAP dan gelen teklife kayıtsız kalamadım. SANAT TEKNOLOJİYLE BERABER HEP EVRİM GEÇİRDİ Salgınla beraber sanat da dijitale evrildi. Devamı gelir mi yoksa bu geçici bir mola mı? Dijital devrim kapımızı tıklatıyordu zaten, ama yaşanan son pandemi bu devrimi hızlandıracak gibi. Galerilerin mekanlarını internete taşımaları çok küçük adımlar. Endüstri 4.0, yani 4. endüstri devriminin startını gelişmiş ülkeler neredeyse 10 yıl önce verdi. Kitlesel üretimler ve büyük arz-talep ilişkisi yerine insanların daha spesifik ihtiyaçlarının karşılanacağı daha kişisel ürünler tasarlanacak, insanların kendi ihtiyaçlarını kendilerinin üreteceği ürünler hayatımıza girecek. Hatta girmeye başladı bile… Mesela Erdil Yaşaroğlu pandemi döneminde kendisi ve başkaları için evinde siperlik üretti. Evimizde çatal-kaşık, hatta tornavida bile üretir hale geleceğiz yakın zamanda. Bunun yanı sıra VR ve hologram teknolojisinin ileri örnekleri hayatımıza girecek. VR gözlüklerle galerileri evimizde kendi adımlarımızla ve fiziksel yakınlık uzaklık ilişkisiyle deneyimleyebilir ya da galeri duvarları hologram teknolojisi ile evlerimize girebilir. VR teknolojisinin güzel bir örneğini Yapı Kredi Kültür Sanat’ta Matt Collishaw sergisinde deneyimlemiştim. Heyecan vericiydi. Sanat bu zamana kadar varolan teknolojilerle sürekli evrim geçirdi. Bugün alelade duran boya tüpleri 1841’de ilk keşfedildiği zaman “İzlenimcilik” akımının doğmasına yol açmıştı. Boya tüpleri keşfedilmeseydi bugün Monet’nin ya da Van Gogh’un resimleri bu denli bizi etkiler miydi? Bilemiyorum… Sanat daima varoldu, varolacak. Hipokrat’ın da dediği gibi, “Ars longa, vita brevis (Sanat uzun hayat kısa)”. ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

August 2, 2025 | Art & Culture TR BELOW JOLINE KWAKKENBOS CREATING in LEROS WAS MAGICAL and TRANSFORMATIVE words Burcu Dimili, photos Eftihia Stefanidi Perasma’s (*) ongoing exhibition series in Leros continues this summer with a new group show on view until August 24. Titled “Folding the Sea Into Dresses That Dissolve Like Salt”, the exhibition brings together the works of 27 artists. Listening to the rhythms, transitions, and moments of collectivity that shape the island, the show centers on Leros’ multi-layered, shifting, and intuitive relationship with the sea. Among the featured artists is Joline Kwakkenbos, who contributed a series of self-portraits layered with striking color. Known for her practice exploring feminine and queer identity, Kwakkenbos spoke with us about her experience on the island, her inspirations, and what’s ahead. EVERY SINGLE WORK WAS COMPLETED ON LEROS Could you tell us about the works you presented in the show? All of the pieces in this series were created on Leros in the weeks leading up to the exhibition. They came about as a direct result of arriving in a completely new place—without a plan, without preconceptions—just openness and curiosity. I don’t begin with a fixed idea or narrative; I allow the place and time to shape the work. I painted when it felt necessary, and over time, the island itself began to determine the rhythm of the series. Every piece—whether drawing or painting—was completed on Leros and reflects that act of being there, the encounter between myself and the island. You also took part in an artist residency while preparing for the show. What was it like to create on the island? Magical and transformative! It was the first time I’d been invited somewhere with the specific intention of creating in response to my surroundings. That’s always how I work—but usually in a more self-directed or spontaneous way. On Leros, I began collaborating with the island itself—its hidden histories, its beauty, its people, and its light. It taught me a lot about my own process. A simple example: when it was too hot to paint, I let go and went for a swim. Sometimes I painted at night, when the island fell into such a silence that it felt like just me and Leros were still awake. Everything around me—what I saw, tasted, heard, felt—found its way into the work. My colors changed. The light changed me. BOTH FREEING AND FRIGHTENING How did your creative process connect to the island and the themes of the show? The exhibition explores rhythms of coexistence—finding personal freedom while remaining deeply connected, gestures without borders, presence without permanence. That’s exactly how my process unfolded. I painted self-portraits, but through them you can read a portrait of Leros too—how the colors shifted, how the days moved. You often place yourself at the center of your work. What is it like to focus on yourself in your practice? It’s both freeing and frightening! It allows me to say, “I don’t know exactly who I am—and that’s okay.” It’s a way of claiming how I exist, how I appear—in all my forms. Historically, self-portraits depicted the artist as a craftsman, holding a palette, proving their identity through their tools. For women in art history, that was a powerful declaration: “I exist. I, too, can be an artist.” What I’m exploring is a different kind of self-portrait—not one centered around the act of painting or how I look, but one rooted in self-awareness, queerness, freedom, and reclaiming identity. FOR ALL IDENTITIES THAT WERE NEVER ALLOWED TO TAKE UP SPACE Your work features a prominent presence of women and queer identity. What would you like to say about that? My practice is not only about self-representation, but also about reclaiming and rewriting narratives from which women and queer voices have historically been excluded. By using my own image—by playing with identity, clothing, and posture—I try to create space where those voices can exist on their own terms. There’s a force that shapes how we’re allowed to appear. With every brushstroke, I feel a connection to the women and queer figures in history who were denied that choice. It’s not just about my own identity—it’s about all identities that were never given permission to take up space. What inspires you? Two things, above all: clothing and other artists. I collect historical garments from between 1750 and 1930—I'm completely captivated by them. Each one feels like a portal into another life, another story. Through them, I step into different versions of self, and explore gender, identity, power, and vulnerability. I never studied art, so art history became my teacher. I spend time with books, exhibitions, stories—artists who followed their visions despite tradition. Sometimes I even write monologues or letters to them, as a way of figuring out what I’m searching for, and understanding their work more deeply. JOLINE KWAKKENBOS ADADAKİ ÜRETİMİM BÜYÜLÜ ve DÖNÜŞTÜRÜCÜYDÜ Perasma’nın (*) Leros’taki sergi serisi bu yaz da devam ediyor. 24 ağustosta sona erecek “Folding The Sea Into Dresses That Dissolve Like Salt” başlıklı sergi, 27 sanatçının eserini bir araya getiriyor. Adanın ritmine, geçişlerine ve birlikteliklerine kulak veren sergi; Leros’un denizle kurduğu çok katmanlı, değişken ve sezgisel ilişkiyi merkezine alıyor. Etkileyici renklerle katmanlanan otoportreler üreten Joline Kwakkenbos da sergide yer alan sanatçılardan biri. Kadın ve kuir kimlikleri sorgulayan işleriyle dikkat çeken Kwakkenbos ile adadaki üretim sürecini, ilham kaynaklarını ve yaklaşan projelerini konuştuk. HER BİR PARÇA LEROS’TA TAMAMLANDI Sergide yer alan eserleriniz hakkında bilgi verebilir misiniz? Bu serideki tüm işler, sergiden önceki haftalarda Leros’ta üretildi. Tamamen yeni bir yere, herhangi bir plan ya da önyargı olmadan, yalnızca açıklık ve merakla var olmanın doğrudan bir sonucu olarak ortaya çıktılar. Sabit bir fikir veya anlatıyla başlamıyorum; mekânın ve zamanın işi şekillendirmesine izin verdim. Gerektiğinde resim yaptım ve zamanla adanın kendisi de bu serinin ritmini belirlemeye başladı. Her bir parça -ister çizim ister resim olsun- Leros’ta tamamlandı ve orada bulunma hâlimi, ada ile aramdaki karşılaşmayı yansıtıyor. Sergiye hazırlanırken bir de misafir sanatçı programına katıldınız. Adada üretim süreci sizin için nasıldı? Büyülü ve dönüştürücü! Çevremden ilham almak amacıyla özel olarak yaratmaya davet edildiğim ilk yerdi. Her zaman bu şekilde çalıştım, ama genellikle daha öz-yönelimli ya da spontane bir biçimde. Leros’ta gizli tarihleri, güzelliği, insanları ve ışığıyla birlikte adanın kendisiyle üretmeye başladım. Kendi sürecim hakkında bana çok şey öğretti. Basit bir örnek: Resim yapmak için hava çok sıcak olduğunda kendinizi bırakır, yüzersiniz. Bazen geceleri, ada öyle bir sessizleşiyordu ki, sanki sadece ben ve Leros uyanık kalmışız gibi hissediyordum. Etrafımdaki her şey -gördüğüm, tattığım, duyduğum, hissettiğim- işin içine sızdı. Renklerim değişti, ışık beni değiştirdi. ÖZGÜRLEŞTİRİCİ VE KORKUTUCU! Üretim süreciniz, ada ve serginin temasıyla nasıl bir bağlantı kurdu? Sergi, birlikte yaşamanın ritimlerini, derin bir bağ kurarken kişisel özgürlüğü bulmayı, sınır tanımayan bir dokunuşu, kalıcı olmayan bir varoluş halini araştırıyor. Benim sürecim de tam olarak böyle ilerledi. Otoportreler yaptım, ama onlar üzerinden Leros’un da bir portresi okunabiliyor—renklerin nasıl değiştiği, günlerin nasıl aktığı. Çalışmalarınızın ana konusu genellikle sizsiniz. Sanatsal pratiğinizde kendinize odaklanmak nasıl bir his? Hem özgürleştirici hem de korkutucu! “Tam olarak kim olduğumu bilmiyorum ve bu sorun değil” deme cesaretini veriyor. Nasıl var olduğumu, nasıl göründüğümü sahiplenmenin bir yolu bu—tüm formlarımla. Tarih boyunca otoportreler sanatçıyı bir zanaatkâr olarak, elinde paletiyle, kimliğini araçları üzerinden kanıtlayan biri olarak gösterirdi. Sanat tarihindeki kadınlar için bu, güçlü bir deklarasyondu: “Ben varım. Ben de sanatçıyım.” Ben ise farklı bir otoportre türünü keşfetmeye çalışıyorum—sadece resim yapma eylemine ya da görünüşüme odaklanmayan, özfarkındalık, queer’lik, özgürlük ve yeniden kimlik kazanma üzerine yoğunlaşan bir portre. YER KAPLAMASINA İZİN VERİLMEYEN TÜM KİMLİKLER…. Kadınların ve kuir kimliklerin çalışmalarınızdaki belirgin varlığı hakkında ne söylemek istersiniz? Eserlerim, öz temsiliyetin yanı sıra, kadınların ve kuir seslerin tarih boyunca dışlandığı anlatıları yeniden sahiplenmek ve yeniden yazmakla ilgili. Kendi imajımı kullanarak, kimlik, kıyafet ve duruşla oynayarak bu seslerin kendi şartlarında var olabileceği bir alan yaratıyorum. Nasıl görünmek istediğimizi yönlendiren bir güç var. Her fırça darbesiyle, bu seçimi yapma hakkı tanınmayan tarihsel kadın ve kuir figürlerle bağlantı kuruyorum. Bu yalnızca kendi kimliğimle ilgili değil—yer kaplamasına izin verilmeyen tüm kimliklerle ilgili. İlham kaynaklarınız neler? İki şey başrolde: Kıyafet ve diğer sanatçılar. 1750–1930 yılları arasından tarihi giysiler topluyorum; beni tamamen büyülüyorlar. Her biri başka bir hayata, başka bir hikâyeye açılan bir kapı gibi. Onlar sayesinde benliğimin farklı versiyonlarına adım atıyor; cinsiyet, kimlik, güç, kırılganlık gibi konuları araştırıyorum. Sanat eğitimi almadım, bu yüzden sanat tarihi benim öğretmenim oldu. Kitaplar, sergiler, hikâyeler, geleneklere rağmen kendi vizyonunu takip eden sanatçılarla vakit geçiriyorum. Hatta bazılarına mektuplar, monologlar yazıyor; ne aradığımı anlamaya çalışıyor ve onların sanatını daha iyi kavrıyorum. (*) Burcu Fikretoğlu ve Gizem Naz Kudunoğlu’nun eş yöneticiliğini yaptığı Perasma İstanbul, lokal ve global sanatçılarla iş birlikleri aracılığıyla çağdaş sanat ve kültür üzerine sorular sormaya ve bu alanları keşfetmeye odaklanan bir platform.

Aralık 2020 | Tasarım | Dünya ‘EASY PEASY AKŞAM YEMEĞİNDE KULLANDIĞIMIZ TUZLUK YA DA BİBERLİK GİBİ’ Yazı | Onur Baştürk İ skandinav tasarım anlayışıyla İtalyan çizgisini bir araya getirmesiyle tanınmış, yıldızı her daim yüksek tasarımcılardan biridir Luca Nichetto. Nitekim bu iki anlayışı sentezlemesine uygun olarak bir ayağı İtalya’da bir ayağı İsveç’te. Uluslararası markalar için farklı ürün tasarımları gerçekleştirmiş Nichetto’nun en çok bilinen tasarımlarını şöyle hızlı bir şekilde hatırlatabilirim: De La Espada için yaptığı Elysia koltuğu, &tradition markasına tasarladığı Lato sehpa, Bernhardt Design için ürettiği Luca Koleksiyonu oturma grubu, Et al. adlı İtalyan markasına yaptığı Classy sandalyeleri ve tabii Venedikli aydınlatma markası Lodes için tasarladığı unutulmaz Jefferson aydınlatması. Nichetto şimdi yeni bir aydınlatma tasarımıyla daha gündemde. Tıpkı Jefferson gibi Lodes markası için tasarladığı Easy Peasy ile. İç içe geçmiş katmanlardan oluşan taşınabilir ve şarj edilebilir bir masa üstü lambası olan Easy Peasy’nin çıkışı dolayısıyla Luca Nichetto’yu Stokholm’deki ofisinde yakaladım ve hem tasarımları hem de kendisine dair merak ettiklerimi sordum. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details

October 9, 2025 | DESIGN & INTERIORS ISERN SERRA MEDITERRANEAN STILLNESS words Onur Basturk, photos Salva Lopez The first thing I felt when I came across Isern Serra’s work was: this is exactly YUZU. Why? Because there was no excess, no decoration—everything was pared back, clear, and at times sculptural. There were no loud colors either, just a soft, neutral palette. And most importantly, the atmosphere wasn’t cold; it carried a warm sophistication. It felt human—like something you’d want to touch and feel. That’s precisely why Isern Serra, whose interior design studio is based in Barcelona, is featured in this Aegean & Mediterranean-themed issue. His work is rooted in a distinctly Mediterranean form, one he has carefully cultivated over the years. Now, it’s time to get to know him and his projects up close. How would you describe your studio’s design philosophy in just three words? Serenity, essentiality, emotionality. How do the light, textures, and rhythm of Barcelona influence your design approach? I believe Mediterranean culture has had a profound influence on my work—reflected not only in the use of light, textures, and architectural volumes, but also in its vernacular traditions, artisanal construction methods, the respect for time in the creative process, and the appreciation for imperfection and the human trace. One of the most significant influences can be found in the work of José Antonio Coderch, a prominent Catalan architect active during the 1970s. At a time when the architectural landscape was dominated by rapid, large-scale concrete construction, Coderch made a deliberate shift away from these prevailing norms. He advocated for a more measured, human-centered approach to architecture, grounded in the use of traditional, locally sourced building techniques. His work represents a conscious effort to reclaim the cultural and material values embedded in Mediterranean architectural heritage, positioning tradition not as a constraint but as a meaningful foundation for contemporary design. How do you see Mediterranean identity evolving in contemporary architecture and interior design—and what role do you see your studio playing in that shift? I do not believe it is solely the concept of Mediterranean culture that connects us; rather, it is the concept of essentiality that unites us all. When applied across different cultures, this concept gives rise to creations that most of us recognize and find appealing. While I represent this idea through my own culture, given its proximity, I am confident that it could also resonate in places such as Mexico or Japan. I BELIEVE THAT MY PROJECTS EMPLOY A MINIMAL NUMBER OF ELEMENTS —EACH ELEMENT IS INTENTIONAL—NOTHING IS MISSING, AND NOTHING IS EXCESSIVE Your projects often feature a calm, tactile minimalism. What draws you to this aesthetic, and how does it connect with sustainability and craft? I believe that my projects employ a minimal number of elements—each element is intentional—nothing is missing, and nothing is excessive. The use of local artisans and nearby materials also enhances their sustainability. These spaces, which are not overly embellished and foster a stronger connection with individuals, tend to be more timeless—a characteristic that is intrinsically linked to sustainability. I consider the enduring quality of a project to be a crucial factor that interior designers and architects must always prioritize. ESTUDIO CASA: A STUDIO THAT FEELS LIKE HOME In the design of your own studio, Estudio Casa, what emotions or functions were most important to you? Does this space shape how you create? Indeed, this is undoubtedly the most personal of our projects. In this space, we have applied our expertise, moving beyond the traditional concept of an office—we designed a space that feels more like a home, surrounding ourselves exclusively with pieces that resonate with us. It is a stimulating environment, not only for work but also for moments of pause, cooking, sharing, conversing, and drawing inspiration. Embodying the core values of the studio, the design combines a functional, dynamic, and collaborative framework with an atmosphere akin to a gallery, where unique works—many created by friends—are showcased. Moreover, it is open to the city, to creativity, and to the dissemination of ideas. Acting as both a platform and a meeting point, it hosts dinners, events, presentations, and exhibitions for a diverse community within the realms of art and design. DESIGNING EMOTION: FROM CONCEPT STORES TO RESTAURANTS With projects like Yerse and the Moco Concept Store, there’s a recurring sense of softness and domesticity—even in retail environments. Why is that sense of ‘home’ important in your commercial work? For me, the concept of feeling at home is of utmost importance in all types of projects. The home is not only the space that provides us with the greatest sense of peace and comfort, but it also serves as a sanctuary where we can reconnect with ourselves. It is a space that shapes our well-being and offers a sense of security and belonging, making it crucial to translate this essence into every project we undertake. Moco, a project developed in collaboration with my friend Ezequiel Pini from Six N. Five, was an endeavor in which we aimed to fully manifest a dreamlike concept into a tangible reality. This project was an extraordinary challenge that allowed us to push the boundaries between art and functionality, resulting in a design that is as visually captivating as it is functional. The process of bringing this vision to life was deeply fulfilling, as it embodied our shared commitment to creating spaces that inspire and engage, while remaining rooted in a strong conceptual foundation. Fiskebar in Barcelona stands out for its raw materials and warm restraint. How did the local context guide your design process for this restaurant? Fiskebar is a project that I am particularly fond of, not only for its design but also for its exceptional location. Situated in one of the most privileged spots in Barcelona, it occupies a unique position at the port, offering panoramic views of both the Mediterranean Sea and the city’s skyline. The concept is inspired by Northern European culture—specifically, the traditional Fiskebar, a type of harbor-side seafood restaurant commonly found in Copenhagen. With this project, we aimed to reinterpret that spirit within the context of Barcelona, creating a space that feels authentic and rooted in its local context, while subtly nodding to its Nordic inspiration. Do you focus mainly on office and hospitality projects, or are there other types of spaces you’re eager to explore in the future? We engage in a wide range of projects, from designing a window display for Cartier to creating museums, residential spaces, and exhibition stands for the Milan Design Fair. This diversity not only keeps our work dynamic and exciting but also challenges us to explore new creative possibilities. It ensures that we remain inspired and engaged, as each project presents unique opportunities and requires us to adapt our approach, preventing any sense of monotony or repetition. What or who are some of your ongoing sources of inspiration—whether from architecture, nature, or beyond? José Antonio Coderch, César Manrique, Luis Barragán, but also James Turrell, Anish Kapoor, and ancient traditions. Can you share some of your favorite design spots or spaces in Barcelona—places that spark ideas or reflect the spirit of the city? Vasto Gallery in Poblenou, Studio Ricardo Bofill, Palau de la Música, a library called Terranova, a shop called “Curated by,” a discotheque called La Paloma, the restaurant La Font del Gat, and a cocktail bar called La Focacha—designed by us. for more Print VOL XVI - AEGEAN & MEDITERRANEAN 2025 Out of Stock Add to Cart

Şubat 2021 | Art | Türkiye Olağanüstü denklikler, ince benzerlikler Yazı | Alp Tekin F arklı jenerasyonlardan iki sanatçı. 1962’li Alp İşmen ve 1992’li Yüksel Dal. İkisi bu haftadan itibaren aynı sergide buluşuyor. Mixer’deki “Olağanüstü denklikler, ince benzerlikler” sergisinde. Sergi adını Umberto Eco’nun Foucault Sarkacı romanından almış. Her şeyden önce, serginin sinema filmi ismi gibi duran uzun adına vurulduğumu itiraf etmem gerek. Bu uzun sergi isminin anlamı ise şu: İlk başta görünenin değil, daha derine inildikçe fark edilenin izini sürmek ve tabii iki farklı sanatçının işlerindeki birbirine eş ince detayları keşfetmeye çalışmak… Denklik ise şuradan kaynaklanıyor: İki sanatçı da pratiğini kalem ve kâğıtla yapmayı yeğliyor. Mürekkep her ikisi için de vazgeçilmez bir deneyim alanı. Alp İşmen’in çalışmalarına hayran olup işlerini yakından takip edenler için aslında bu sergi şunu da sağlıyor: Bonus olarak yeni bir sanatçı ve dünyasını keşfetme şansı. Bu nedenle yeni bir sanatçıyla yan yana aynı sergide yer alması İşmen’in mütevazı tavrı diyebiliriz. KAFATASI O KADAR GÜZEL Kİ… Yeni sergideki işlerinde de insan ve hayvan iskeletlerine sıkça rastladığımız Alp İşmen, bu konuyla ilgili bir röportajında şöyle diyor: “Şu işleyen mükemmel organizmayı ayakta tutan kemikler ve ona hareket katan beynin korunduğu kafatası o kadar güzel ki… Sanat tarihi boyunca da bir sürü anlam yüklenmiş. Çünkü gizemli ve ürkütücü”. O zaman, iki sanatçının dünyasından çıkma gizemli desenlere sahip bu serginin son kullanma tarihini de verelim: 3 nisan.

Eylül 2021 | Tasarım | İtalya Tasarımın eylül mabedi SUPERSALONE Yazı | Oktay Tutuş S on iki yıldır pandemi sebebiyle yapılamayan, İtalya’nın ve dünyanın en köklü tasarım etkinliği Salone del Mobile, bu yıl hasrete daha fazla dayanamamış olacak ki 5 eylülde başlayan ve 10 eylüle kadar sürecek yepyeni bir etkinlik Supersalone ile geri döndü. Onunla birlikte Milano da canlandı ve yan etkinlikler, sergiler, konuşmalar, gösterilerle tüm dünyaya tasarımın köklü başkenti olduğunu yeniden haykırıyor. Peki neden haykırıyor? Nisan 2022'de Salone del Mobile eskisi gibi yapılacakken bu sabırsızlık neden? RAKİPLERİN ÇOĞALMASI VE DİJİTAL ETKİ Bunu anlayabilmek için öncelikle 2022 öncesi yapılan değişikliklerin en büyüğüne bakmak gerekiyor. Önümüzdeki yıl 60'ıncı yaşını kutlayacak fuarın tasarım arenasındaki sorumluluğu elbette çok büyük. Ancak son yıllarda Londra'nın, Viyana'nın, Brüksel'in ve Toronto'nun tasarım etkinlikleri de atakta. Hepsi dijital dünyanın nimetlerinden sonuna dek faydalanıyor. Başka şehirler de hemen her yıl kendi tasarım günleriyle pastaya ekleniyor. Hepsinden ayrı olarak yine İtalya kadar köklü bir organizasyon olan Fransa'nın Maison&Objet'si ve onun son yıllarda daha dijital, daha dinamik bir kimliğe bürünmesinin verdiği güçlü rakip imajı da hem çok gerçek hem de yıkıcı derecede baskın. Neden mi? Çünkü fuar katılımcılarının ürünlerini online görebiliyor, randevu alabiliyor ve dilerseniz sipariş veriyorsunuz. Bu imkanlar çağın hızlı ekonomisine ve iş yapan kuşağın isteklerine daha uygun. Bu nedenle İtalyanlar’ın öncelikle isimlerini yeniden duyurmaya ve bunun için de hem sürdürülebilir hem genç hem de dijital dönüşümünü tamamlamış bir fuara ihtiyaçları vardı. Supersalone bu çabanın bir ürünü diye düşünürseniz, az sonra anlatacaklarım daha anlamlı gelecektir. CLAUDIO LUTI YERİNE MARIA PORRO Salone del Mobile bu yıl bahsettiğim tüm bu süreçlerin hakkından gelmesi için öncelikle etkinliğe başkanlık edecek kişiyi değiştirerek işe başladı. Tasarım endüstrisinden deneyimli bir iş insanı olan Claudio Luti yerine, 1983 doğumlu girişimci Maria Porro geldi. Tiyatro, tasarım ve iş dünyası gibi eklektik bir kariyere sahip Porro'nun omuzlarında dünyanın en önemli tasarım etkinliği var. Tahminim o ki, böylesine büyük bir etkinliği iki parçaya bölerek hem ismi canlı tutmayı hem de yeniliği aşamalı yapmayı düşünüyor. Nisan ayında nasıl bir etkinlik olacak hep birlikte göreceğiz. Ancak şimdi önümüzdekine bakalım! SANDALYENİN YALNIZLIĞI VE NEŞESİ! Supersalone pandemiden beri ilk büyük İtalyan etkinliği, ancak büyüklüğü Salone del Mobile ile karşılaştırılacak düzeyde değil. 423 markanın sadece belli ürünlerini sergileyecekleri dört pavyondan oluşuyor. Ayrıca tüm dünyada daha çok ilgi gören genç ve bağımsız tasarımcıların seri üretim olmayan ürünleri de tıpkı köklü firmalar gibi burada yer bulmuş. Özel sergilerden biri, küratörlüğünü Anniina Koivu'nun yaptığı ve beş kıtadaki 22 farklı ülkenin 48 tasarım okulundan 2020 ve 2021 yılları arasında mezun olan öğrencilerin 170 projesini sergileyen “The Lost Graduation Show”. Böyle bir fuar için gençlere dokunmanın en doğru yollarından biri bu. Diğer sergi ise “Take Your Seat - Solitude and Conviviality of the Chair (Oturun-Sandalyenin Yalnızlığı ve Neşesi)” isimli ADI / Compasso d'Oro Ödülü ile ortaklaşa düzenleniyor. Küratörü ise Nina Bassoli. Compasso d'Oro ödüllü 30 adet sandalye tasarımına mansiyon ödülü almış 80 başka sandalyenin eşlik ettiği sergi, belki de tüm mobilya tasarımı ürünlerin içerisinde en ikonik olanına vurgu yapıyor. 100 AĞAÇLIK MİNİ ORMAN Supersalone programı dünyanın her yerinden tasarımcı, mimar, sanatçı, akademisyen ve yöneticiler tarafından yapılan söyleşiler, konferanslarla dolu. İsim istiyorsanız Humberto Campana'dan Bjarke Ingels, Carsten Höller, Paola Pivi, Beatriz Colomina, Cecilia Alemani, Formafantasma ve Philippe Malouin'e dek saymak mümkün. Gelelim “sürdürülebilirlik” faktörüne. Fuardaki tüm sergileme ve enstalasyon malzemeleri geri dönüştürülebilir ya da yeniden kullanılabilir olacak şekilde özel üretilmiş. Fuarın doğu kapısı girişindeki turnikelere dek Forestami tarafından yerleştirilen 100 ağaçlık bir mini orman da Supersalone'nin yeşil kimliğini vurguluyor. Sergileme alanlarında da bu ağaçlar görülebiliyor. Ihlamur, dişbudak, meşe, erik ağaçlarından oluşan bu ormanın tüm elemanları daha sonra Milano'nun farklı noktalarına dikilecek. Supersalone, “Daha dinamik bir etkinlik nasıl olur” sorusuna Milano’nun verdiği bir yanıt adeta. Genç ve kadın bir başkanın bu işin altından kalkamayacağını düşünenler muhakkak olacak. Ancak Porro tüm bunları savuşturacak bir ön gösterimle Nisan ayındaki büyük şovuna bizi hazırlıyor. Bakalım neler göreceğiz. videolar https://www.youtube.com/watch?v=M6xIoqYH3OY https://www.youtube.com/watch?v=LnxUuO-85T4 salonemilano.it

july 2023 | Mediterranean | Vol 10 english below BAYOU VILL AS Bali efektli Akde nizli words Alp Tekin S on yıllarda yükselişte olan yeni bir tatil anlayışı var. Tamamen kişiye özel hizmetler ve ayrıcalıkların sunulduğu villalarda konaklayarak daha izole tatiller yapmak. Türkiye’nin Bodrum’la birlikte en çok bilinen tatil bölgesi Antalya’da yer alan Bayou Villas da bu akımın en yeni örneği. Her biri farklı büyüklükte 24 müstakil villadan oluşan Bayou Villas’nın anlayışını şu iki kelime özetliyor: Sana ait! ODAK NOKTASI BİTKİSEL TASARIM Tüm villaların kendine ait bahçesinin olduğu Bayou Villas’da bitkisel tasarım başrolde. Zengin bitki örtüsü nedeniyle Bali’yi anımsattığını düşündüğümüz Bayou Villas’daki peyzaj tasarımının odak noktasını ağaçlar oluşturuyor. Tasarımda kullanılan yüksek boylu ve dolgun formlu ağaçlar, villalarda kalan misafirlere hem görsel hem de işitsel anlamda doğal bir izolasyon sağlıyor. DS Mimarlık’tan Deniz Aslan’ın yaptığı peyzaj tasarımında 215 farklı bitki türüne yer verilmiş. Aslan, tüm bitkilerin birbiriyle uyum içerisinde olmasına özen göstermiş. Geniş yapraklı tropik bitkiler güçlü gövdeleriyle bulunduğu ortamın enerjisini yükselttiği için Strelitzia Reginea, Monstera, Cycas Revulata ve Alocasia türlerine de Bayou Villas bahçelerinde rastlamak mümkün. Hoş bir detay daha: Villaların önünde tatlı suyla deniz suyunun karışımı havuzlar var. Villaların içinde kullanılan malzemeler ise doğal tonlarda. Ahşap ve tik gibi organik malzemelerle birlikte keten ve ham kumaşlar kullanılmış. Villalar için oluşturulan modern sanat seçkisinin teması ise doğa-insan- zaman-yaşam ilişkisini irdeliyor. Bu seçki, genç ve uluslararası sanatçıların üretimlerinin bir araya getirilmesiyle oluşturulmuş. Unutmadan: Bayou Villas’nın Weik isimli restoranında mevsimsel malzemelerle hazırlanan menü de ayrı bir gastronomik deneyim. Mediterranean with Balinese effect T here is a new sense of vacation on the rise in recent years. Making more isolated holidays by staying in villas where completely personalized services and privileges are offered. Bayou Villas in Antalya, Turkey’s most well-known holiday region with Bodrum, is the newest example of this trend. The understanding of Bayou Villas, consisting of 24 separate villas of different sizes, can be summarized by these three words: Belongs to you! FOCAL POINT IS LANDSCAPE DESIGN Plant design has the leading role in Bayou Villas, where all the villas have their own garden. Trees are the focus of the landscape design at Bayou Villas, which reminds us of Bali due to its rich flora. The tall and plump trees used in the design provide a natural and both visual and auditory isolation for the guests staying in the villas. The landscape, which includes 215 different plant species, includes mostly Arecastrum Rommanzoffionum (Queen’s Palm), Musa Cavendishi, Laurus Nobilis (Laurel) and Plumeria Rubra (Indian Shrine Tree) along with olive and cinnamon trees. Since broad-leaved tropical plants increase the energy of the environment with their strong trunks, it is possible to find Strelitzia Reginea, Monstera, Cycas Revulata and Alocasia strains in the gardens of Bayou Villas. MODERN ART IN VILLAS Another nice detail: In front of the villas are pools that mix fresh and seawater. The materials used inside the villas are in natural tones. Linen and raw fabrics were used along with organic materials such as wood and teak. The theme of the modern art selection created for the villas examines the relationship between nature-human- time-life. This selection was formed by piecing the products of young and international artists together. By the way: The menu prepared with seasonal ingredients in Bayou Villas’ restaurant Weik is also a separate gastronomic experience. for more Print VOL X - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION - 2023 Out of Stock Add to Cart

Temmuz 2021 | Volume IV - Y A Z PORTO FIRA Hikâyesi olan saf bir huzur Yazı | Sinem Işık Fotoğraflar | Giorgos Sfakianakis S antorini’deki Kaldera’nın sarp kayalıklarında yer alıyor Porto Fira Suites. Çok eskiden, hemen yakınında bulunan Saint John Theologos kilisesi için hizmet veren bir ev olan Porto Fira, uzun süredir 13 süiti olan bir otel olarak hizmet veriyor. Bir önceki sayfada Parilio işini gördüğünüz Interior Design Laboratorium tarafından yakın zamanda renove edilen Porto Fira’da, Yunan Adaları’nda sıkça karşılaşılan manastır mimarisi kurallarına uyulmuş. Tabii günümüzün bakış açısıyla... Manastır pasajlarına ve formlarına atıfta bulunan kemerler tasarım projesinin hali hazırda en baskın unsuru. IDL yöneticisi Stamos Hondrodimos, amaçlarının özel bir yaşlandırma sürecinden geçmiş ahşap ve metal gibi ağır malzemelerle saf sadeliği birleştirmek olduğunu söylüyor. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - IV Out of Stock View Details

September 2024 | People TR below KAAN BERGSEN ‘We are living through times of whining’ words Onur Basturk photos Elif Kahveci Jim Jarmusch has an iconic film called Coffee and Cigarettes consisting of 11 short stories. One day, Esquire magazine goes to interview Jarmusch about that film. Before the interview begins, the reporter is surprised to see Jarmusch drinking tea. Jarmusch says: “I used to drink over 12 glasses a day. I started to get very nervous. That's why I quit coffee years ago”. I wondered how many cups of coffee per day the founder of Petra Roasting Co., Kaan Bergsen, drank. Did he go up to 12 cups like Jarmusch? It was as I had predicted: Kaan was only drinking 2 or 3 cups pf coffee a day. Why was it as I had predicted? Because there is a calmness embedded in Kaan's face, attitude, and even in all his cells, like the smooth waters. There is another reason for this calm. He himself tells his secret: “I spend every day trying to slow down time”. I HAVE A LOVE-HATE RELATIONSHIP WITH THE FLOW OF TIME When I saw the typewriter and other vintage objects on your office desk, I thought, you are physically in this age, but your soul is back in the old times... I have always loved mechanical tools. I like to see how something works with all its springs and cogs. But I don't know if I would want to live in a period without penicillin! I am happy with where today's technology has arrived. I just love having a little more mechanical tools in my life. How would you describe the zeitgeist of today? For example, is not using Whatsapp a little brake from the fast-paced part of it? Exactly! I have a love/hate relationship with the flow of time. I spend every day trying to slow down time. It isn't easy. Raising awareness is like a full-time job. I think that's what Petra serves in essence. "Come, drink coffee, take 25 minutes for yourself". These are small checkpoints and life without them is boring and too fast. And we are living through times of whining. Whoever I look at expects a lot without doing much. So few people are trying to create value! We need to support and be proud of what exists instead of being sorry for what doesn't. Only through this we can be an energetic and progressive generation. Where, how and what do you imagine yourself doing in 10 years? And what do you think the world will be like ten years from now? I want to be in a place where I can still live the four seasons in 10 years! With the speed of global warming, it is increasingly difficult to achieve this dream. From an optimistic point of view, I think that in 10 years' time, the power of individuals will rise above institutions. I CAN STILL SMELL THAT COFFEE How was your relationship with coffee as a child and as a teenager? I come from a coffee family. I can still smell the coffee that was brewed when I was a child. I've always wondered, "How can something that smells so good be so tasteless?" I found out that I wasn't alone! Coffee has also evolved over time. Now we're able to access the best coffees in human history. The coffee industry has grown since you founded Petra in 2013. How would you evaluate the point reached as one of the first entrants in the sector? In the years you mentioned, the entrance barrier of the café industry was quite low. So, many cafes were opened, yes. We knew this would happen. This is why we started as a roasting company. Our primary goal was to supply products to cafes, restaurants and hotels that wanted to differentiate themselves. In fact, we really did not want to run a cafe, which is why we did not have a sign until recently. Petra, as you know it today, is a business that has adapted to the times and conditions and has grown in a controlled manner by responding to the wishes of its customers. Did you always have Petra in mind as an idea? Or did everything progress a little as you go after school in Boston? It materialized in the last year of the university. With the business plan and everything else, it took a year. Then we started step by step. But the real development was on the way. I read that you have a long-term goal of making Petra an unparalleled catering company in the world. How far or close are you to that goal? Our goal from the first day has been to be a unique, time-resistant and product-oriented food and beverage company. “Unparalleled” is a very broad goal. Unfocused goals destroy people on the way. But to be able to resist time, to set out with the aim of a 100-year-old company, this is an accessible effort. I GUESS I'D SAY ‘HE'S A COOL TYPE’ How long have you had a moustache? Why a moustache? I was a senior at Austrian High School in 2008. It's been there since May of that year. I don't think I have a good answer to “why”. It's been there for so long, it's hard to think of a scenario where I don't have a moustache. And it's fun to care for! How would you perceive Kaan if you looked at yourself from the outside? And what gossip would you tell about him? I think I would call him a cool type, specific. If I can get inspired, I will. I never gossip. I usually care about my fashion because I do it out of respect for the places I go, the people I meet, or my job. If I see someone with the same care, I'll think the same. THEY THINK I'M SERIOUS, I KEEP UP THE APPEARANCES How many coffees do you drink a day and which type of coffee is your favorite? 2 or 3 cups, I think. Every morning, we brew filter coffee at home with Nil. Afterwards, I usually drink cappuccino when I come to work. It's my favorite thing these days. Then, the day ends with tastings and tests. Which coffee shops abroad do you like the most for their coffee and ambiance? Copenhagen - April Coffee Paris - Dreamin’ Man and Telescope London - Prufrock NYC-Sey Berlin - Ben Rahim Finally, tell us a little secret about yourself! I'm actually a very sarcastic person, but the people I just met may not understand my sarcasm and think I'm serious, and I keep up the appearances! KAAN BERGSEN ‘Zamanımız mızmızlanma zamanı’ Jim Jarmusch’un 11 kısa hikâyeden oluşan “Coffee and Cigarettes” adlı ikonik bir filmi vardır. İşte o filmle ilgili bir gün Esquire dergisi Jarmusch’la röportaj yapmaya gider. Röportaj başlamadan önce muhabir Jarmusch’un çay içtiğini görünce şaşırır. Jarmusch şöyle der: “Günde 12 bardağın üzerinde içiyordum. Çok gergin olmaya başlamıştım. Bu nedenle kahveyi yıllar önce bıraktım”. Petra Roasting Co. kurucusu Kaan Bergsen’in de günde kaç tane kahve içtiğini merak ediyordum. Jarmusch gibi 12 bardağa kadar çıkıyor muydu? Durum tahmin ettiğim gibi oldu: Günde sadece 2 ya da 3 tane kahve içiyordu Kaan. Neden tahmin ettiğim gibi olmuştu? Çünkü Kaan’ın yüzüne, tavrına, hatta tüm hücrelerine sinmiş, sabahları çarşaf gibi olan deniz misali bir sakinlik var. Bu sakinliğin bir başka nedeni daha var. Sırrını bizzat kendisi söylüyor: “Her günümü zamanı yavaşlatmaya çalışarak geçiriyorum”. ZAMANIN AKIŞIYLA AŞK-NEFRET İLİŞKİM VAR Ofis masandaki daktilo ve diğer vintage objeleri görünce şunu düşündüm: Fiziksel olarak bu çağdasın ama ruhun eskilerden yana… Mekanik çalışan aletleri her zaman çok sevdim. Bir şeyin nasıl çalıştığını bütün yayları ve çarkları ile görebilmek hoşuma gidiyor. Ama penisilinin olmadığı bir dönemde yaşamak ister miydim, bilemiyorum! Günümüz teknolojisinin geldiği yerden memnunum. Sadece biraz daha mekanik ürünlerin hayatımda olmasını seviyorum. Bu zamanın ruhunu nasıl tanımlarsın? Mesela Whatsapp kullanmaman bu zamanın hızlı ruhuna karşı küçük bir fren duygusu mu? Aynen! Zamanın akışıyla ilgili bir aşk/nefret ilişkim var. Her günümü zamanı yavaşlatmaya çalışarak geçiriyorum. Kolay değil. Farkındalık artırmak full time bir iş gibi. Bence Petra da özünde bunu servis ediyor. “Gel, kahve iç, 25 dakikayı kendine ayır” gibi. Bunlar küçük check-point’ler ve onlarsız hayat sıkıcı ve fazla hızlı. Bir de zamanımız mızmızlanma zamanı. Kime baksam pek bir şey yapmadan çok şey bekliyor. O kadar az insan değer yaratmaya çalışıyor ki! Olmayan şeylere üzüleceğimize olanları desteklemek, onlarla gurur duymak lazım. Ancak böyle enerjik ve progresif bir jenerasyon olabiliriz. Kendini 10 yıl sonra nerede, nasıl ve ne yaparken hayal ediyorsun? Ve dünya sence on yıl sonra nasıl bir yere dönüşecek? 10 yıl sonra dört mevsimi hâlâ yaşayabildiğim bir yerde olmak istiyorum! Küresel ısınmanın hızıyla bu hayale ulaşmak giderek zorlaşıyor. Optimist bir bakış açısıyla 10 yıl sonra bireylerin güçlerinin kurumların üzerine çıkacağını düşünüyorum O KAHVENİN KOKUSU HÂLÂ BURNUMDA Çocukken ve ilk gençlikte kahveyle aran/ilişkin nasıldı? Kahveci bir aileden geliyorum. Çocukken pişirilen kahvenin kokusu hâlâ burnumda. Her zaman merak etmişimdir, “Bu kadar güzel kokan bir şey nasıl bu kadar lezzetsiz olabilir?” diye. Meğer yalnız değilmişim! Zaman içinde kahve de gelişti. Şu anda insanlık tarihindeki en iyi kahvelere ulaşabilmek mümkün. Petra’yı kurduğun 2013’ten bu yana kahve sektörü büyüdü. Sektöre ilk girenlerden biri olarak gelinen noktayı nasıl değerlendirirsin? Bahsettiğin yıllarda kafecilik sektörünün giriş bariyeri oldukça alçaktı. Bu sayede birçok kafe açıldı, evet. Bunun olacağını biliyorduk. Bu nedenle kavurma şirketi olarak başladık. Kendini ayrıştırmak isteyen kafe, restoran ve otellere ürün tedarik etmek birincil amacımızdı. Hatta o kadar kafe işletmek istemiyorduk ki, yakın zamana kadar bir tabelamızın olmamasının nedeni bu. Bugün bildiğiniz Petra, zamana ve koşullara adapte olmuş, müşterilerinin isteklerine yanıt vererek, kontrollü bir şekilde büyüyen bir işletme. Peki Petra fikir olarak kafanda hep var mıydı? Yoksa Boston’daki okul sonrası biraz yolda mı gelişti her şey? Üniversitenin son yılı şekillendi. İş planı, vesaire derken bir sene sürdü. Sonra adım adım başladık. Ama asıl gelişim yolda oldu. Petra’yı uzun dönemde dünyada eşi benzeri olmayan bir yeme içme şirketi yapmak gibi bir hedefin olduğunu okumuştum. O hedefe ne kadar uzak ya da yakınsın? Kendine has, zamana direnebilen ve ürün odaklı bir yeme içme şirketi olması ilk günden beri amacımız. “Eşi benzeri olmayan” çok geniş bir amaç. Odaklanılamayan amaçlar yolda insanı yok eder. Ama zamana direnebilmek, 100 yıllık bir şirket amacıyla yola çıkmak, bu erişilebilir bir efor. ‘COOL BİR TİP’ DERİM HERHALDE Bıyığın ne zamandan beri var? Neden bıyık? 2008’de Avusturya Lisesi son sınıftaydım. O yılın mayısından beri var. “Neden” kısmına güzel bir yanıtım yok sanırım. O kadar uzun zamandan beri var ki, bıyığımın olmadığı bir senaryo düşünmek zor. Bir de bakımı eğlenceli! Dışardan kendine dönüp baksan Kaan’ı nasıl algılardın? Ve onun hakkında nasıl dedikodu yapardın? Kendine has, cool tip derim herhalde. İlham alabiliyorsam alırım. Dedikodu hiç yapmam. Genelde giyimime önem gösteririm; çünkü gittiğim yerlere, görüştüğüm insanlara ya da işime olan saygımdan bunu yapıyorum. Birisini de aynı özende görsem bunu düşünürüm. BENİ CİDDİ SANIYORLAR, HİÇ BOZMUYORUM Günde kaç tane kahve içiyorsun ve hangi kahve türü favorin? Bardak olarak 2 ya da 3 sanırım. Her sabah Nil ile evde filtre kahve demliyoruz. Sonrasında işe gelince genelde cappuccino içiyorum. Bu aralar en sevdiğim şey. Sonrasında tadımlar ve testler derken gün bitiyor. Yurtdışında kahvesini ve ambiyansını en beğendiğin kahveciler hangileri? Copenhagen - April Coffee Paris - Dreamin’ Man ve Telescope Londra - Prufrock NYC - Sey Berlin - Ben Rahim Son olarak: Bize kendinle ilgili küçük bir sırrı anlat! Aslında çok sarkastik biriyim, ama yeni tanıştığım insanlar sarkazmimi anlamayıp beni ciddi sanabiliyor, onları hiç bozmuyorum! for more... Print VOL VI - 2022 Out of Stock View Details

January 2023 | Art & Culture Tek gece, tek eser: HUY Writer Onur Baştürk A karetler’deki Vision Art Platform’da tek gecelik özel bir sergi düzenlendi. Sanatçı Sefa Çakır’ın “HUY” isimli işi galerinin giriş katındaki duvarı tamamen kaplarken, geceye katılan davetli ve koleksiyonerler uzun uzun Çakır’ın işine bakarak kendi çıkarımlarını, hissettiklerini paylaştı. Beral Madra’nın Sefa Çakır’ın işi üzerinden kaleme aldığı özel bir yazı var, şimdi o yazıdan bir kısmı paylaşmak istiyoruz: “Sefa Çakır’ın özel olarak, alışılmamış bir sunumla tek bir gece ve birkaç saat sergilenmek üzere üretilen HUY başlıklı kâğıt üstüne marker tekniğiyle yapılan siyah-beyaz çizgi resmi, ilk bakışta sürrealist bir anlatımda olmasına karşın, gravür benzeri ince işlenmiş bir çizgi resim olarak geleneksel resmin yarattığı o bildik-tanıdık etkiyi bırakabilir. Rönesans gravürlerinde, Albrecht Dürer, Vasari gibi ressamların gravürlerinde izlenen ve zaman içinde klasik resim sanatında yerleşik kompozisyonları çağrıştıran bir görüntünün etkisidir, bu. Çağlar boyunca toplumlara yeryüzü gerçekleri ve gökyüzü düşleri arasındaki ilişkilerin, büyük anlatıların yarattığı metaforları yansıtan bir görüntünün etkisidir, bu. Resim, içerdiği düzen ve imgelerle üç aşamada bakmayı öneriyor. Resme alttan başlayarak bakıldığında bir grup insanın gökyüzüne doğru heyecanla ya da endişe ile baktığı, olağanüstü bir olaya tanık olduğu izleniyor. Bu bakış günümüzün beklenmedik olaylarında, savaş ve terör koşullarında hiç de yadırganamaz. İkinci aşamada bu bakışın sırrı açıklanıyor; bir kız çocuğu gökyüzünden aşağı doğru düşmektedir. Burada iki yorum geçerli olabilir: Çocuk, klasik resimlerde algılandığı gibi olası bir tanrının armağanıdır; ya da çocuk bir kaza, bir şiddet sonucu tehlikeli bir biçimde düşmektedir. Yerel ve küresel bağlamda “çocuk” olgusunda toplumların yaşadığı ikilemlerini düşününce bu imge de karşılığını buluyor. Bu anlatıya arka planda bir mekân kurgulanıyor; tarihsel geçmişi çağrıştıran sütunlu bir mimari, ki bu da klasik resimlerde var olan bir metafordur, burada bireysel ve toplumsal epistemolojideki “bellek” sorununa işaret ediyor. DİJİTAL ÜRETİMLE HESAPLAŞMA Sanat tarihindeki çizgi resimler günümüzde üretilen resimler için her zaman önemli bir altyapı oluşturur. Sefa Çakır’ın resimlerindeki geleneksel çizgi resim üretimi günümüzdeki görsel dilin içerdiği teknik ve dijital üretim ile bir hesaplaşmadır. Bilgisayar tekniklerinin ve dijital görsel dilin etkin olduğu sanat üretiminde çizimin, çizgi resmin nerede olduğunu sorguluyor Çakır, 2008’den günümüze ürettiği çocuk imgesinin çoğul örneklerini içeren çizgi resimlerinde. 2017’den günümüze ise çocuk imgeleri daha kalabalık kompozisyonlarda ve zaman-mekan ilişkisi içinde gösteriliyor. Kâğıt üstüne ve en sade biçimiyle çizgi resim hala dinamik bir görsel dil mi oluşturuyor? İnsan elinin ürettiği çizimin sürdürülmesinde nasıl bir yöntem uygulanmalı? Başka türden bir yapıt, -renkli resim ya da heykel için bir eskiz değil de -bağımsız bir üretim olarak çizgi-resim onun yapıtlarında bu üretimin günümüzdeki etkisi ve gücü hakkında bir güvence veriyor”