Search this site

Petra Roasting Co. founder Kaan Bergsen discusses specialty coffee, slowing down time and building a lasting company in an interview with Onur Baştürk. September 2024 | People TR below KAAN BERGSEN ‘We are living through times of whining’ words Onur Basturk photos Elif Kahveci Jim Jarmusch has an iconic film called Coffee and Cigarettes consisting of 11 short stories. One day, Esquire magazine goes to interview Jarmusch about that film. Before the interview begins, the reporter is surprised to see Jarmusch drinking tea. Jarmusch says: “I used to drink over 12 glasses a day. I started to get very nervous. That's why I quit coffee years ago”. I wondered how many cups of coffee per day the founder of Petra Roasting Co., Kaan Bergsen, drank. Did he go up to 12 cups like Jarmusch? It was as I had predicted: Kaan was only drinking 2 or 3 cups pf coffee a day. Why was it as I had predicted? Because there is a calmness embedded in Kaan's face, attitude, and even in all his cells, like the smooth waters. There is another reason for this calm. He himself tells his secret: “I spend every day trying to slow down time”. I HAVE A LOVE-HATE RELATIONSHIP WITH THE FLOW OF TIME When I saw the typewriter and other vintage objects on your office desk, I thought, you are physically in this age, but your soul is back in the old times... I have always loved mechanical tools. I like to see how something works with all its springs and cogs. But I don't know if I would want to live in a period without penicillin! I am happy with where today's technology has arrived. I just love having a little more mechanical tools in my life. How would you describe the zeitgeist of today? For example, is not using Whatsapp a little brake from the fast-paced part of it? Exactly! I have a love/hate relationship with the flow of time. I spend every day trying to slow down time. It isn't easy. Raising awareness is like a full-time job. I think that's what Petra serves in essence. "Come, drink coffee, take 25 minutes for yourself". These are small checkpoints and life without them is boring and too fast. And we are living through times of whining. Whoever I look at expects a lot without doing much. So few people are trying to create value! We need to support and be proud of what exists instead of being sorry for what doesn't. Only through this we can be an energetic and progressive generation. Where, how and what do you imagine yourself doing in 10 years? And what do you think the world will be like ten years from now? I want to be in a place where I can still live the four seasons in 10 years! With the speed of global warming, it is increasingly difficult to achieve this dream. From an optimistic point of view, I think that in 10 years' time, the power of individuals will rise above institutions. I CAN STILL SMELL THAT COFFEE How was your relationship with coffee as a child and as a teenager? I come from a coffee family. I can still smell the coffee that was brewed when I was a child. I've always wondered, "How can something that smells so good be so tasteless?" I found out that I wasn't alone! Coffee has also evolved over time. Now we're able to access the best coffees in human history. The coffee industry has grown since you founded Petra in 2013. How would you evaluate the point reached as one of the first entrants in the sector? In the years you mentioned, the entrance barrier of the café industry was quite low. So, many cafes were opened, yes. We knew this would happen. This is why we started as a roasting company. Our primary goal was to supply products to cafes, restaurants and hotels that wanted to differentiate themselves. In fact, we really did not want to run a cafe, which is why we did not have a sign until recently. Petra, as you know it today, is a business that has adapted to the times and conditions and has grown in a controlled manner by responding to the wishes of its customers. Did you always have Petra in mind as an idea? Or did everything progress a little as you go after school in Boston? It materialized in the last year of the university. With the business plan and everything else, it took a year. Then we started step by step. But the real development was on the way. I read that you have a long-term goal of making Petra an unparalleled catering company in the world. How far or close are you to that goal? Our goal from the first day has been to be a unique, time-resistant and product-oriented food and beverage company. “Unparalleled” is a very broad goal. Unfocused goals destroy people on the way. But to be able to resist time, to set out with the aim of a 100-year-old company, this is an accessible effort. I GUESS I'D SAY ‘HE'S A COOL TYPE’ How long have you had a moustache? Why a moustache? I was a senior at Austrian High School in 2008. It's been there since May of that year. I don't think I have a good answer to “why”. It's been there for so long, it's hard to think of a scenario where I don't have a moustache. And it's fun to care for! How would you perceive Kaan if you looked at yourself from the outside? And what gossip would you tell about him? I think I would call him a cool type, specific. If I can get inspired, I will. I never gossip. I usually care about my fashion because I do it out of respect for the places I go, the people I meet, or my job. If I see someone with the same care, I'll think the same. THEY THINK I'M SERIOUS, I KEEP UP THE APPEARANCES How many coffees do you drink a day and which type of coffee is your favorite? 2 or 3 cups, I think. Every morning, we brew filter coffee at home with Nil. Afterwards, I usually drink cappuccino when I come to work. It's my favorite thing these days. Then, the day ends with tastings and tests. Which coffee shops abroad do you like the most for their coffee and ambiance? Copenhagen - April Coffee Paris - Dreamin’ Man and Telescope London - Prufrock NYC-Sey Berlin - Ben Rahim Finally, tell us a little secret about yourself! I'm actually a very sarcastic person, but the people I just met may not understand my sarcasm and think I'm serious, and I keep up the appearances! KAAN BERGSEN ‘Zamanımız mızmızlanma zamanı’ Jim Jarmusch’un 11 kısa hikâyeden oluşan “Coffee and Cigarettes” adlı ikonik bir filmi vardır. İşte o filmle ilgili bir gün Esquire dergisi Jarmusch’la röportaj yapmaya gider. Röportaj başlamadan önce muhabir Jarmusch’un çay içtiğini görünce şaşırır. Jarmusch şöyle der: “Günde 12 bardağın üzerinde içiyordum. Çok gergin olmaya başlamıştım. Bu nedenle kahveyi yıllar önce bıraktım”. Petra Roasting Co. kurucusu Kaan Bergsen’in de günde kaç tane kahve içtiğini merak ediyordum. Jarmusch gibi 12 bardağa kadar çıkıyor muydu? Durum tahmin ettiğim gibi oldu: Günde sadece 2 ya da 3 tane kahve içiyordu Kaan. Neden tahmin ettiğim gibi olmuştu? Çünkü Kaan’ın yüzüne, tavrına, hatta tüm hücrelerine sinmiş, sabahları çarşaf gibi olan deniz misali bir sakinlik var. Bu sakinliğin bir başka nedeni daha var. Sırrını bizzat kendisi söylüyor: “Her günümü zamanı yavaşlatmaya çalışarak geçiriyorum”. ZAMANIN AKIŞIYLA AŞK-NEFRET İLİŞKİM VAR Ofis masandaki daktilo ve diğer vintage objeleri görünce şunu düşündüm: Fiziksel olarak bu çağdasın ama ruhun eskilerden yana… Mekanik çalışan aletleri her zaman çok sevdim. Bir şeyin nasıl çalıştığını bütün yayları ve çarkları ile görebilmek hoşuma gidiyor. Ama penisilinin olmadığı bir dönemde yaşamak ister miydim, bilemiyorum! Günümüz teknolojisinin geldiği yerden memnunum. Sadece biraz daha mekanik ürünlerin hayatımda olmasını seviyorum. Bu zamanın ruhunu nasıl tanımlarsın? Mesela Whatsapp kullanmaman bu zamanın hızlı ruhuna karşı küçük bir fren duygusu mu? Aynen! Zamanın akışıyla ilgili bir aşk/nefret ilişkim var. Her günümü zamanı yavaşlatmaya çalışarak geçiriyorum. Kolay değil. Farkındalık artırmak full time bir iş gibi. Bence Petra da özünde bunu servis ediyor. “Gel, kahve iç, 25 dakikayı kendine ayır” gibi. Bunlar küçük check-point’ler ve onlarsız hayat sıkıcı ve fazla hızlı. Bir de zamanımız mızmızlanma zamanı. Kime baksam pek bir şey yapmadan çok şey bekliyor. O kadar az insan değer yaratmaya çalışıyor ki! Olmayan şeylere üzüleceğimize olanları desteklemek, onlarla gurur duymak lazım. Ancak böyle enerjik ve progresif bir jenerasyon olabiliriz. Kendini 10 yıl sonra nerede, nasıl ve ne yaparken hayal ediyorsun? Ve dünya sence on yıl sonra nasıl bir yere dönüşecek? 10 yıl sonra dört mevsimi hâlâ yaşayabildiğim bir yerde olmak istiyorum! Küresel ısınmanın hızıyla bu hayale ulaşmak giderek zorlaşıyor. Optimist bir bakış açısıyla 10 yıl sonra bireylerin güçlerinin kurumların üzerine çıkacağını düşünüyorum O KAHVENİN KOKUSU HÂLÂ BURNUMDA Çocukken ve ilk gençlikte kahveyle aran/ilişkin nasıldı? Kahveci bir aileden geliyorum. Çocukken pişirilen kahvenin kokusu hâlâ burnumda. Her zaman merak etmişimdir, “Bu kadar güzel kokan bir şey nasıl bu kadar lezzetsiz olabilir?” diye. Meğer yalnız değilmişim! Zaman içinde kahve de gelişti. Şu anda insanlık tarihindeki en iyi kahvelere ulaşabilmek mümkün. Petra’yı kurduğun 2013’ten bu yana kahve sektörü büyüdü. Sektöre ilk girenlerden biri olarak gelinen noktayı nasıl değerlendirirsin? Bahsettiğin yıllarda kafecilik sektörünün giriş bariyeri oldukça alçaktı. Bu sayede birçok kafe açıldı, evet. Bunun olacağını biliyorduk. Bu nedenle kavurma şirketi olarak başladık. Kendini ayrıştırmak isteyen kafe, restoran ve otellere ürün tedarik etmek birincil amacımızdı. Hatta o kadar kafe işletmek istemiyorduk ki, yakın zamana kadar bir tabelamızın olmamasının nedeni bu. Bugün bildiğiniz Petra, zamana ve koşullara adapte olmuş, müşterilerinin isteklerine yanıt vererek, kontrollü bir şekilde büyüyen bir işletme. Peki Petra fikir olarak kafanda hep var mıydı? Yoksa Boston’daki okul sonrası biraz yolda mı gelişti her şey? Üniversitenin son yılı şekillendi. İş planı, vesaire derken bir sene sürdü. Sonra adım adım başladık. Ama asıl gelişim yolda oldu. Petra’yı uzun dönemde dünyada eşi benzeri olmayan bir yeme içme şirketi yapmak gibi bir hedefin olduğunu okumuştum. O hedefe ne kadar uzak ya da yakınsın? Kendine has, zamana direnebilen ve ürün odaklı bir yeme içme şirketi olması ilk günden beri amacımız. “Eşi benzeri olmayan” çok geniş bir amaç. Odaklanılamayan amaçlar yolda insanı yok eder. Ama zamana direnebilmek, 100 yıllık bir şirket amacıyla yola çıkmak, bu erişilebilir bir efor. ‘COOL BİR TİP’ DERİM HERHALDE Bıyığın ne zamandan beri var? Neden bıyık? 2008’de Avusturya Lisesi son sınıftaydım. O yılın mayısından beri var. “Neden” kısmına güzel bir yanıtım yok sanırım. O kadar uzun zamandan beri var ki, bıyığımın olmadığı bir senaryo düşünmek zor. Bir de bakımı eğlenceli! Dışardan kendine dönüp baksan Kaan’ı nasıl algılardın? Ve onun hakkında nasıl dedikodu yapardın? Kendine has, cool tip derim herhalde. İlham alabiliyorsam alırım. Dedikodu hiç yapmam. Genelde giyimime önem gösteririm; çünkü gittiğim yerlere, görüştüğüm insanlara ya da işime olan saygımdan bunu yapıyorum. Birisini de aynı özende görsem bunu düşünürüm. BENİ CİDDİ SANIYORLAR, HİÇ BOZMUYORUM Günde kaç tane kahve içiyorsun ve hangi kahve türü favorin? Bardak olarak 2 ya da 3 sanırım. Her sabah Nil ile evde filtre kahve demliyoruz. Sonrasında işe gelince genelde cappuccino içiyorum. Bu aralar en sevdiğim şey. Sonrasında tadımlar ve testler derken gün bitiyor. Yurtdışında kahvesini ve ambiyansını en beğendiğin kahveciler hangileri? Copenhagen - April Coffee Paris - Dreamin’ Man ve Telescope Londra - Prufrock NYC - Sey Berlin - Ben Rahim Son olarak: Bize kendinle ilgili küçük bir sırrı anlat! Aslında çok sarkastik biriyim, ama yeni tanıştığım insanlar sarkazmimi anlamayıp beni ciddi sanabiliyor, onları hiç bozmuyorum! for more... Print VOL VI - 2022 Out of Stock View Details

Haziran 2020 | Seyahat | Türkiye TEKNEYLE YUNAN ADALARI Yazı | Özlem Avcıoğlu Y unan Adaları’na yıllardır tekneyle gittiğim için en önemli kuralı artık biliyorum: Durman ve durmaman gereken koylar! Çünkü duracağınız koy tatilinizin mükemmel geçmesini de sağlayabilir, gittiğiniz adadan hiç hoşlanmamanızı da… Karada olduğunuz zaman gidip sevdiğiniz plajlar tekneyle durmaya hiç elverişli olmazken, karadan ulaşamayacağınız turkuaz renkli sularda tekne sayesinde yüzebilir, uyanır uyanmaz suya atlayıp denizin üstünde olma keyfini çıkarabilirsiniz. O zaman hazırsanız tekneyle Yunan Adaları turuna çıkalım. Ne de olsa bu yaz tekneyle açılmak en popüler tatillerden biri olacak! Devamı için: YUZU MAGAZINE Volume.I / YAZ PDF olarak görüntülemek ve kaydetmek için tıklayınız! HIGH LOW STİL | Kategorinin diğer yazıları Bir Edition üçlüsü: Sanat, parti ve iyi yemek Bodrum’a sürpriz: Dioriviera pop-up Emre Buga’nın stil atlası İçinden Aman stili geçen bir rüya Janus mu alırdınız Glassafe mi? Köprü + Heykel + Galeri: The Twist İstanbullu Tilda Swinton’ın ‘athleisure’ tarzı Fütüristik otel ‘Svart’ın açılmasına az kala Murat Süter’in ‘lacivert’ sırrı ‘Parazit’in evi aslında gerçek değildi Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Edwina Sponza’nın stil kodları Korona Sonrası Şehir Tabelaları ‘Beslenme farkındalığınız’ ne durumda? Bodrumlu Uzakdoğulu: Leleg Living Bu yazın başrolünde: Soho Roc House Korona günlerinde yaratıcı bir ‘karton’ masa!

Temmuz 2021 | Volume IV - Y A Z O SÖĞÜT AĞACININ ALTINDA ‘YEŞİLMİŞİK’ MUHABBETİ Yazı | Onur Baştürk Fotoğraflar | Elif Kahveci N e zaman şehirdeki binaları arkamda bırakıp Polonezköy yoluna girsem mutlu oluyorum. Özellikle ağaçların yola dek uzanan dalları arasından geçerken böyle oluyor. Anlık, çabasız bir mutluluk. En güzeli de bu değil midir? Bu nedenle o yoldan her seferinde daha yavaş geçmek istiyorum. Tadına tam varabilmek için... Cumhuriyet Köyü’ndeki Komşuköy’e geldiğimde de hep aynı hissiyatı yaşıyorum: Biraz daha mı kalsam, biraz daha mı şu yeşilliklere bakıp dalsam, biraz daha, biraz daha... Bu kez bunlara bir şey daha eklendi: Bu sohbet daha çok mu uzasa, sabaha kadar şu söğüt ağacının altında konuşsak mı? O zaman detay vereyim. O gün Komşuköy’deki o söğüt ağacının altında beş kişiydik. Moda tasarımcısı Aslı Filinta, Komşuköy’ün kurucu ortaklarından Özden Akyıldız, şef Maksut Aşkar, oyuncu Eylül Su Sapan ve ben. Ağacın altındaki sohbetimizde yiyip içtiğimiz şeylerden tutun da, doğanın bize ne hissettirdiğinden ve kendi hayatımızda doğaya saygı adına neler yaptığımıza kadar birçok ‘yeşil’ alt başlıkta konuştuk. Kimi zaman savrulduk, sohbetin akışına uyduk. Doğanın kendisi gibi işte, sohbeti sıkıcı bir moderatör gibi yönetmektense serbest bırakmayı tercih ettim. İşte o sohbetten seçtiğim anlar... “NEOLOKAL’İ TAMAMEN VEJETARYEN YAPACAKTIM” ONUR: Madem Komşuköy’deyiz. Güzel yiyip içiyoruz. Herkese önce nasıl beslendiğini sorayım... EYLÜL: Ben et yemiyorum. Vejetaryenim. Vegan olmayı da denedim. Ama sonra yapamadım. Vejetaryen olmam hem köpek sahiplenmemle hem de aldığım ürünlerin içeriğini okumamla başladı diyebilirim. Sanırım herkes aynı döngüyü yaşıyor. İçeriğe bakınca, biz neler yiyormuşuz gerçeğinin farkına varıyorsun. ASLI: Ben de bir buçuk yıldır et yemiyorum. Balığı da eşim Tolga’yla aramız bozulmasın diye yiyorum! MAKSUT: Geçen yıl çok radikal bir fikir gelmişti aklıma. Ortağıma dedim ki, “Seneye Neolokal’i tamamen vejetaryen olarak açmayı planlıyorum”. Söyledim ve tabii yuttum o lafı! Çünkü bunu yaparsak batma ihtimalimiz çok yüksekti. Neyse ki menü içerisinde çok vejetaryen seçeneğimiz var. Ama ben, “Neden Türkiye’nin ilk vejetaryen fine-dining restoranı olmasın?” diye düşünüyordum. ONUR: Sen et yiyorsun ama, değil mi Maksut? MAKSUT: Evet, ama şöyle düşün: Viyana’da bir tane vejetaryen restoran var, adı Tian. Şefi Paul Ivic vejetaryen değil. Bana göre Avrupa’daki en iyi vejetaryen restoranlarından biri. Aslında her şey güllük gülistanlık olsaydı; yani bombalamalar ve kapanıp açılmalar olmasaydı, eminim vejetaryen Neolokal projesinin arkasında dururdum. “CEKETİM ATIK PARÇALARDAN YAPILDI” ONUR: Sosyal ve iş hayatınızda tabiata saygı adına neler yapıyorsunuz? Nasıl çözümleriniz var? MAKSUT: Özellikle bu noktada insanlar kadar, etki alanlarını düşününce markalara, iş dünyasına da büyük görevler düşüyor. Mesela Anadolu Efes’in yeşil şişesinin arkasındaki QR kodu okuttuğunuzda bir tohum topu atılıyor. Elbette tabiatı koruyup geliştirmenin yanında insanların tabiatla bağlarını güçlendirecek, onlara tabiatın değerini hatırlatacak çalışmalar da çok önemli. Ben kendi markam Neolokal’i kurarken hayal ettiğim şey şuydu: Yeni nesil toprağa dokunmuyor, toprağı bilmiyor. Sanıyorlar ki domates süpermarkette yetişiyor. Onlara bunu öğretmeliyiz. ONUR: Eylül 28 yaşında, ona soralım. Gerçekten öyle mi Eylül? EYLÜL: Evet tabii, annemlerin nesline göre topraktan ayrı, asfaltta büyüyen bir gençliğiz. MAKSUT: İşte benim için de toprağı tanımayan birinin mutfakta yemek pişirebilmesi soru işaretiydi. Bu nedenle Kilyos Gümüşdere’de altı yıl önce bir bahçe kurduk. Her yıl neyi, nasıl ekeceğimize karar veriyoruz. Mutfak ekibi gidip hasat ediyor. Malzemenin değeri çok önemli. Benim için tabiata saygı bu anlama geliyor. ÖZDEN: Maksut’un bahsettiği konuyla bağlantılı bir şey söylemek istiyorum. Biz de Komşuköy olarak bu kaygılarla son beş yıldır USLA Akademi’nin müfredatındayız. Orada okuyan aşçı adayları her cuma buraya gelerek ekip biçip topluyorlar. Yaz sıcağında bir kilo fasulye toplamanın ne kadar zahmetli bir iş olduğunu görüyorlar. Bunu görünce de o fasulyeyi hemen çöpe atamaz bir hale geliyorlar. Sürdürülebilirlik dediğimiz şey bütünü kullanmak, israf etmemek aslında. EYLÜL: Aynen öyle. Ben de sevgilimi motive ettim bu dönemde! Beraber çöpleri ayırıyoruz. Aslında etrafımızdaki birçok insan, özellikle benim yaşımdakiler, yaptığımız küçük bir şeyin çok da işe yaramadığını düşünüyor. İlla çok büyük bir şey yapılması gerektiğine inanıyor. Oysa bu da önemli. ONUR: Peki sen neler yapıyorsun Aslı? ASLI: Üzerimdeki ceket atık parçalardan yapıldı. Bu yaptığımız şeyin adı ileri dönüşüm. Bu süreç anne olmamla beraber başladı. Çocuğuna bir tane kaşmir kazak alıyorsun. Sen onu alana kadar zaten çocuk büyüyor. Özellikle kadınların dolaplarındaki kıyafetlerin yüzde 60’ı kullanmadıkları ürünlerden oluşuyor. Annesinden kalmıştır ya da başka birinden. Veremiyordur ama giyemiyordur da... Bu yüzden web sitemizde bir ileri dönüşüm hizmeti başlattık. Hizmeti satın aldığın zaman ben o giyemediğin ürünü kapından aldırıyorum. “Nasıl olsaydı bu kıyafeti giyerdin?” diye soruyorum. Sonra onu ileri dönüştürerek, yani bizdeki atık kumaşları da kullanarak tekrar değerlendirip sana yolluyorum. Mesela geçen yıl martta New York’ta bir defile yaptım. O defilede annemin bütün çeyizlerini çıkarıp kullandım! Üzerimdeki gömleğin dantelleri de annemin zamanında eliyle yaptığı bir dantel örgüsü. ONUR: Moda denilen kavrama inanıyor musun Aslı? ASLI: Şöyle örnek vereyim: Beş buçuk yaşındaki oğlum online derse katılıyor. Öğretmeni oğluma soruyor, “Annen ne iş yapıyor?” diye. Oğlumdan şöyle bir yanıt geliyor: “Annem moda tasarımcısıydı ama modayı bıraktı”. Soranlara böyle diyorum artık, şahane değil mi? Tamamı için... Print YUZU MAGAZINE - IV Out of Stock View Details

Araz House in Kemerburgaz, Istanbul, was redesigned by Pimodek, preserving its original facade while transforming the interiors for modern living. December 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW ARAZ HOUSE a TRANSFORMATION TALE words Alp Tekin photos İbrahim Özbunar Located in Kemerburgaz, Istanbul, Araz House is the reimagining of a detached home originally built in 2013. Redesigned to meet modern living standards, the project was carried out by the Istanbul-based architecture studio Pimodek, founded by Hasan Basri Hamulu. While preserving the original exterior façade, the interior spaces have been transformed into a contemporary living environment. A FUNCTIONAL AND AESTHETIC TRANSFORMATION During the redesign process of the four-story home, the Pimodek team prioritized the daily routines and needs of the homeowners. The original layout, which featured predominantly enclosed spaces and lacked functionality and aesthetic alignment with family life, was entirely overhauled and rebuilt. THE HEART OF THE HOME The ground floor, considered the heart of the home, houses the living room and kitchen. The linear layout of the living room combines a seating area, dining space, and a cozy nook with a fireplace. The architectural shell introduced in the redesign is a key element that ties the contemporary aesthetic together. Connected to the living room, the kitchen—one of the most frequented areas for the family—was expanded for greater usability. A winter garden was also added, creating a stylish connection between the indoors and outdoors, enriching the overall living experience. bir DÖNÜŞÜM HİKAYESİ ARAZ EVİ İstanbul, Kemerburgaz’da konumlanan Araz Evi, 2013’te inşa edilmiş müstakil bir konutun günümüz yaşam standartlarına uygun şekilde yeniden tasarlanmış hali. Yüksek Mimar Hasan Basri Hamulu’nun kurucusu olduğu İstanbul merkezli Pimodek tarafından tamamlanan projede yapının dış cephesi korunarak iç mekanlar çağdaş bir yaşam alanına dönüştürülmüş. FONKSİYONEL VE ESTETİK DÖNÜŞÜM Pimodek ekibi dört katlı evin tasarım sürecinde ev sahiplerinin günlük rutin ve ihtiyaçları dikkate almış. Nitekim orijinal planında kapalı mekanların ağırlıkta olduğu ve aile yaşamına hem fonksiyonel hem de estetik açıdan uyum sağlamayan yapı, tamamen yıkılarak yeniden düzenlenmiş. EVİN KALBİ Evin kalbi olarak görülen zemin katta salon ve mutfak yer alıyor. Lineer planlı salon; oturma ve yemek alanıyla şömineli dinlenme köşesini bir araya getiriyor. Projeye dahil edilen mimari kabuk ise çağdaş tasarım anlayışını tamamlayan en önemli unsur. Salona bağlanan mutfak aile bireylerinin en çok zaman geçirdiği alanlardan biri olduğu için genişletilmiş. Ayrıca mutfağa eklenen kış bahçesiyle iç ve dış mekan arasında şık bir bağlantı sağlanmış.

KOOP Architects founder Y. Burak Dolu discusses the award-winning Sedd el Bahr Fortress restoration and preserving Istanbul's historic landmarks. January 2025 | DESIGN & INTERIORS TR BELOW the DELICATE BALANCE BETWEEN MEMORY and MODERNITY words Onur Baştürk fortress photos Egemen Karakaya KOOP Architects has been awarded the "Heritage Project of the Year" at the 2024 Dezeen Awards for the restoration of the Sedd el Bahr Fortress in Canakkale, Turkiye. Built in 1656 by the mother of an Ottoman sultan, the fortress now features a redesigned entrance complex, artist workshops, and a reimagined village square, symbolizing a future where the war is a distant yet significant memory. We spoke with KOOP’s founder, Y. Burak Dolu, about this restoration project and his thoughts on preserving some of Istanbul’s iconic historic structures. The jury remarked, “This project skillfully balances the memory of the past with contemporary design, celebrating both old and new through a light but impactful intervention.” How did you achieve this balance? Although achieving this balance seems challenging, it happens naturally once you understand the site well. Designing in a place rich in memory, history, and natural accumulation requires a nuanced balance of belonging to the site without imitating it, while still being original. At Seddülbahir Fortress, we had plenty of time to understand the site. The project itself spans 26 years, with us joining in the last seven. When we entered the competition in 2016, we spent months studying the area, created our design, and won. Upon winning, we thoroughly reviewed the research, archival work, excavations, and all data gathered over the previous 19 years, spending months on-site. The principles of our initial design remained valid—that’s why we were chosen. However, as we became more immersed in the site’s memory, it began guiding our design decisions. The site “tells” you how to design: “Don’t place this here; there are ruins. This spot is perfect for accessible pathways and blends best with the silhouette.” One of the main reasons for the project’s success was the collaboration of a disciplined team. Experts from Koç and Istanbul Technical Universities and many professionals made significant contributions over 26 years. What are the biggest challenges you face in restoring historic structures? Bureaucracy and fear! Any technical difficulties with the building can be overcome. In fact, these challenges often lead to creative and rational solutions with positive outcomes. But the energy and time wasted dealing with bureaucracy and timid individuals are completely lost. For listed historic structures, approvals are required from numerous institutions, often leading to excessive demands that consume unnecessary time and effort. Additionally, some institutions or clients can exhibit a narrow-minded approach. By this, I mean nearly century-old rigid, "reconstructionist" perspectives. I believe historic structures and their surroundings should be preserved as they are, with any new additions clearly identifiable as contemporary. The balance you mentioned earlier is crucial here. Unfortunately, many projects fail to achieve this balance, leading institutions and clients to act conservatively. They fear backlash and prefer a more traditional "restoration" approach, concerned about being labeled as part of a "restoration scandal" in the age of social media. A SUCCESSFUL RESTORATION AT MAIDEN’S TOWER What are your thoughts on the restoration of popular landmarks like Maiden’s Tower or Galata Tower? I have to admit, despite passing Galata Tower daily, I’ve never entered it! Partly because of the lines, but also out of fear of being disappointed by what I’d see. However, I’ve examined the before-and-after photos of both Maiden’s Tower and Galata Tower. The work on Maiden’s Tower looks particularly impressive. For instance, the removal of the concrete cone added during a previous “restoration” was a significant improvement, despite the outcry on social media. In Galata Tower’s case, the initial use of jackhammers rightly drew criticism. However, the final outcome appears promising. The kitschy spaces inside the tower have been replaced with simple, well-designed interiors. I hope the details from the 1970s adaptive reuse project have been preserved. It’s crucial to safeguard a building’s history across all periods, as a structure’s memory doesn’t belong to a single era. Sometimes, we associate these landmarks with how we’ve known them for the past 15–20 or 50 years and feel unsettled by changes. Yet, these buildings are far richer than our limited memory of them. NOT JUST A RESTORATION ARCHITECT When founding KOOP, did you intend to focus on projects like historic restorations, museums, cultural centers, or urban spaces? Yes, these were always the areas I wanted to work in. Even before founding KOOP, my work was geared toward building that foundation. Since my earliest internships, I sought opportunities with firms specializing in historic, cultural, and public spaces. Over time, I began taking on freelance projects, which eventually led to the founding of KOOP. While we’ve also worked on hotels, residential interiors, and offices, I find joy in this variety. However, we steer clear of more standard projects or those we sense won’t bring satisfaction. Both the projects we’ve declined and those we’ve completed successfully have shaped the quality of our portfolio. That said, I must admit I’m uncomfortable with labels like “restoration architect” or “museum and cultural center architect.” We approach smaller projects, such as homes, restaurants, or commercial spaces, with the same passion and care. Are there public spaces worldwide whose designs you admire? The Neues Museum in Berlin is a masterpiece of how to add to and integrate with a historic structure. I’ve even been questioned by security while examining its details! Another example is the Victoria and Albert Museum, which has sharper, angular lines—something I wouldn’t dare attempt. The Oslo Opera House, with its use of the building’s rooftop and surrounding areas as public spaces, is also excellent. Israel’s Plads in Copenhagen is another standout. In Mediterranean cultures, people often create better public spaces themselves—with a couple of stools, a tree, and flowers in an oil tin on a street corner! When such spaces are created by authorities, the human scale can sometimes be lost. Oversized, over-designed areas with large hard surfaces often fail to be enjoyable. HAFIZA ve YENİ ARASINDAKİ İNCE DENGE KOOP Architects, Çanakkale’deki Seddülbahir Kalesi’nin restorasyon projesiyle 2024 Dezeen Awards’ta “Heritage Project Of The Year” ödülünü aldı.1656 yılında bir Osmanlı sultanının annesi tarafından inşa edilen kale şu anda giriş kompleksi, sanatçı atölyesi ve yeniden tasarlanan köy meydanıyla savaşın artık uzak ama önemli bir anı olduğu bir geleceğe bakıyor. KOOP’un kurucusu Y. Burak Dolu ile hem bu restorasyon projesi hem de İstanbul’un popüler tarihi yapılarının restorasyonu üzerine konuştuk. Restorasyon projesiyle ilgili jüri şöyle diyor; “Bu proje, geçmişin anısını çağdaş tasarımla ustaca dengeleyerek hem eski hem de yeniyi kutlayıp hafif, ama etkili bir müdahale yaratıyor”. Bu dengeyi nasıl kurdunuz? Bu dengeyi kurmak zor görünse de, aslında alanı iyi anladığınızda kendiliğinden oluşan bir şey. Hafızası, tarihi ve doğal birikimi yoğun olan bir yerde tasarım yaparken hem oraya ait olabilmek hem taklit etmemek hem de özgün olabilmenin incelikli bir dengesi var. Seddülbahir Kalesi’nde alanı anlamak için çok zamanımız vardı. Son 7 yılına yetiştiğimiz proje toplamda 26 yıla yayılıyor. 2016’da bir yarışma ile projeye dahil olduğumuzda birkaç ay alanı anlamaya çalışarak bir tasarım yaptık ve kazandık. Yarışmayı kazanıp işe başladığımızda, bizden önceki 19 yılda yapılmış araştırmalar, arşiv çalışmaları, kazılar ve tüm verileri inceleyip alanda aylarca zaman geçirdik. İlk tasarımımızdaki prensipler elbette geçerli ve bu yüzden seçilmiştik. Ancak alan ve hafızasıyla hemhal oldukça, yer sizi tasarım konusunda yönlendiriyor. ‘Bu yapıyı oraya koyma kalıntılar var, bak burası hem engelsiz erişim için ideal hem de silüette en saklanabileceğin yer’ diyerek sana nasıl tasarlaman gerektiğini öğretiyor. Burada yaptıklarımızın başarılı bulunmasının başlıca nedenlerinden biri de disiplinli bir ekibin iyi bir ortaklıkla çalışması. Koç ve İstanbul Teknik Üniversitesi’nden çeşitli alanlarda hocalar ve birçok profesyonel ekip 26 yılda projeye büyük katkılar sağladı. Tarihi bir yapının restorasyonunda sizi en çok zorlayan neler oluyor? Bürokrasi ve korkaklık! Yapıyla ilgili her türlü teknik zorluk bir şekilde aşılır. Hatta bu zorluklar insanı farklı düşünmeye, akılcı çözümler bulmaya iterek iyi sonuçlara yol açar. Ama bürokrasi ve korkak insanlarla harcadığınız enerji ve zaman tamamen kayıp! Tarihi yapılar tescilli, yani koruma altındaysa, birçok kurumdan onay almanız gerekiyor. Bu onay aşamasında kurumlardan yapının ölçeği ve işlevine göre gereğinden fazla mesai harcatan talepler gelebiliyor. Ya da bazı kurum veya işverenler çok bağnaz davranabiliyor. Bağnazlıktan kastım, neredeyse yüz yıl önce terkedilmiş birlikçi, ‘rekonstrüksiyonist’ yaklaşımlar. Tarihi yapı ve çevrelerde var olanı olduğu gibi korumak, yeni eklerin çağdaş ürünler olduğunu belirgin kılmak gerektiğini düşünüyorum. Önceki soruda bahsettiğiniz denge burada çok önemli. Belki de birçok projede bu denge iyi kurulamadığından bazı kurum ve işverenler cesur davranamıyor. Daha klasik bir ‘restorasyon’ anlayışları oluyor. Olası tepkilerden korkuyorlar. Sosyal medya çağında kimse ‘restorasyon skandalı’ haberi ile anılmak istemiyor. KIZ KULESİ’NDE OLDUKÇA İYİ İŞ YAPILMIŞ Kızkulesi ya da Galata Kulesi gibi daha popüler simge yapıların restorasyonu hakkında düşünceleriniz nedir? Utanarak söyleyeyim ki her gün Galata Kulesi’nin önünden geçiyorum ve daha içine girmedim! Biraz kapıdaki kuyruktan biraz da önyargılı bir şekilde göreceğim şeylerden korktuğum için. Ama Kız Kulesi’nin de Galata Kulesi’nin de öncesi-sonrası fotoğraflarına baktım. Kız Kulesi’nde oldukça iyi bir iş yapılmış gibi görünüyor. Mesela sosyal medyada, ‘Kız Kulesi’ni çalmışlar’ gibi yaygaralar koparılmasına neden olan, bir dönem betonarme olarak ‘restore’ edilmiş külahın sökülmesi çok doğru bir uygulama. Galata Kulesi’ne de başta hiltilerle girdiler ve haklı tepkiler doğdu. Ama sonunda yapılan iş iyi görünüyor. Kule içindeki kitsch mekanlardan kurtulmuşuz ve sade mekanlar tasarlanmış. 1970’lerde yapılan yeniden kullanım projesindeki o döneme özgü detaylar da korunmuştur diye umuyorum. Yapıları tüm dönemleriyle koruyabilmek çok önemli ve bu dönemleri tamamen koruyabilmek bazen zor olabiliyor. Bir mekanın hafızası tek bir döneme ait değil. Bazen hafızamızda yapıları belirli bir şekilde tanımlıyoruz ve bundaki değişiklikler bizi mutsuz ediyor. Oysa ki o yapı hafızamızdaki halinden çok daha fazlasına sahip. Biz yapılanları kendi hafızamızdaki 15-20, bilemedin 50 yıllık haliyle yargılıyoruz. SADECE RESTORASYON MİMARI DEĞİLİM KOOP’u kurarken tarihi yapı restorasyonu, müze + sergi tasarımı, kültür merkezleri, sosyal merkezler ya da kent meydanları gibi projelere daha çok ağırlık vermeyi planlamış mıydınız? Evet, bunlar hep çalışmak istediğim alanlardı. KOOP’tan önceki yaptıklarım da bunun altyapısını kurmak üzerineydi. İlk stajlarımdan itibaren hep tarihi mekanlar, kültürel ve kamusal alanlar üzerine çalışan yerlere başvurdum. Bir süre sonra freelance işler almaya başladım ve sonra KOOP’u kurdum. Otel, konut iç mekanı, ofis gibi işler de yaptık ve yapıyoruz. Bu çeşitlilikten çok zevk alıyorum. Ama daha standart yapılardan ya da zevk almayacağımızı anladığım işlerden uzak duruyorum. Yani hem reddettiğimiz işler hem de iyi sonuçlanan işler şu andaki portfolyomuzun niteliğini oluşturdu. Ancak ‘restorasyon mimarı’ ya da ‘müze-kültür merkezi mimarı’ etiketlerinden rahatsız olduğumu söylemeliyim. Ufak bir konut, bir restoran ya da ticari bir yapıda da benzer yaklaşım ve heyecanla çalışabiliyoruz. Dünyada tasarımına hayran olduğunuz kamusal alanlar var mı? Berlin Neues Museum, tarihi bir yapının hem içine hem de etrafına nasıl ekleneceğiyle ilgili bir başyapıt! Detaylarını incelerken güvenlik tarafından sorgulanmışlığım var! Bir başka örnek Victoria and Albert Museum. Daha keskin, açılı hatları var, ki ben böyle bir şeye cesaret edemezdim. Oslo Opera Binası’nın da yapı üstünü ve çevresini kamusal açık mekanlar olarak kurgulaması çok iyi. Kopenhag’daki Israels Plads Meydanı da öyle. Akdeniz kültüründe ise sahil ya da herhangi bir sokak köşesinde iki tabure, bir ağaç, yağ tenekesine iki çiçek yerleştirip kendi kendine daha iyi kamusal alan yapıyor insanlar! Kamu eliyle yapıldığında bazen bu insani ölçek kaçabiliyor. Aşırı tasarlanmış, büyük sert zeminlerden oluşan mekanlar ortaya çıkabiliyor. İyi örnekler de yok değil. İstanbul, Eminönü sahil düzenlemesi, Bursa Hanlar Bölgesi gibi.

Hovagimyan Hotel and Suites occupies a 1910s Karaköy building by León Nafilyan, offering 21 suites, Art Nouveau antiques, and Bosphorus views. April 25, 2026 | VOL 18 ISTANBUL’s NEW COOL SPOT: Hovagimyan words Onur Basturk In every city, what feels “cool” shifts over time, and Istanbul is no exception. A decade ago, Karakoy was in its prime. There were only a handful of restaurants, but they were good. The neighbourhood had not yet been overtaken by low-quality crowds, and the Galataport development — with its open-air mall atmosphere — had not yet reshaped the waterfront. And yet, despite everything, Karakoy endures. Karakoy Lokantası is still here, even if it has changed address. Istanbul Modern remains, even if it now sits within Galataport. And today, Karaköy has a new highlight: Hovagimyan Hotel and Suites, standing directly opposite the Peninsula — a symbol of a very different, more polished world. A BUILDING WITH A LONG MEMORY What makes Hovagimyan recall the Karakoy of its earlier, more characterful days begins with the building itself. The hotel occupies a structure from the 1910s designed by architect Leon Nafilyan, who brought a Parisian sensibility to the heart of Istanbul. With more than a century behind it, the building feels like a quiet time traveller, carrying the city’s memory within its walls. This historic han has been carefully reactivated through the refined vision of Rana and Erol Tabanca — the duo behind projects such as Alavya in Alacati and OMM (Odunpazarı Modern Museum) in Eskisehir, both known for contributing meaningfully to Turkey’s cultural landscape. OUR AIM WAS NOT TO DISPLAY THE PAST, BUT TO LIVE WITH IT Hovagimyan includes 21 suites of varying sizes. The first thing that draws you in is the view: the Historic Peninsula on one side, the Bosphorus on the other. But there is another layer. The rooms are furnished with Art Nouveau and Art Deco antiques and artworks, all selected from Erol Tabanca’s personal collection. Creative Director Selina Pirinccioglu explains that preserving the building’s character while giving it a new life was central to the project: “This is not a hotel that repeats a single idea throughout. It carries traces of different periods and reflects Istanbul’s layered identity. Our aim was not to display the past, but to make it possible to live with it.” FAMILIAR FLAVOURS, REVISITED General Manager Aslı Buyuka highlights what sets Hovagimyan apart: “We didn’t try to invent a new concept. We focused on how to keep a strong building alive in a special part of Istanbul. That’s why we didn’t limit ourselves to the accommodation experience alone, but designed a flow that extends throughout the day. The restaurant at the entrance and the Penthouse becoming meeting points are part of this idea.” As Büyüka notes, the ground floor hosts a restaurant shaped under the consultancy of chef Seray Öztürk: sen’den. As its name suggests in Turkish, sen’den brings a sense of familiar intimacy to the table, interpreted with a contemporary touch. Think crisp fried mussels, lamb baked with orzo, lentil mantı, bonito pilaki with olives, beef brisket, freekeh rice with seafood — and, to finish, a salted-caramel rice pudding that quietly steals the scene. - The full story is featured in Vol.18 - Print VOL XVIII - 2026 €20,00 Price Add to Cart

Kasım 2022 | Art & Culture | Miami türkçe için tıklayın Bodrum Maça Kızı’s Art Basel party Writer Onur Baştürk A rt Basel was founded in 1970 by the gallerists Ernst Beyeler, Trudl Bruckner and Balz Hilt of Basel in Switzerland to rival its neighbor 'Art Cologne'. The goal of the three gallerists when they set out was this: To attract rich new collectors interested in art to their fairs in the nascent consumer society. In a short time, Art Basel attracted great attention. Moreover, it has become an art fair, which not only attracts attention, but also has the highest sales of all time. Not only in terms of sales, it was also a fair where great discussions took place. Remember: Maurizio Cattelan's "Comedian", a piece of banana glued to the wall with black tape, "What kind of art is this?" created a controversy at the fair in 2019. Art Basel currently has fairs spanning three continents. The fair, which was held in Basel as well as in Miami and Hong Kong, was held in Paris for the first time this weekend. But with a small difference. The new fair, which was established under the name Paris + par Art Basel, attracted attention with its coverage not only of art but also of design and fashion. At the end of this month, there is Art Basel Miami. One of the surprise aspects of Art Basel Miami, which will start with a VIP preview on November 29 and continue until December 3, is the Maça Kızı pop-up tent that will remain open throughout the fair. A big party will be held on the night of 30 November in the tent designed by architect Ahmet Alataş, who also signed the new winter section of the Maça Kızı. Maça Kızı’nın Miami sürprizi Yazı Onur Baştürk A rt Basel, 1970 yılında komşusu ‘Art Cologne'a rakip olmak için İsviçre’deki Basel’ın galericileri Ernst Beyeler, Trudl Bruckner ve Balz Hilt tarafından kurulmuştu. Yola çıkarken üç galericinin hedefi şuydu: Yeni gelişmeye başlayan tüketim toplumunda sanata meraklı zengin yeni koleksiyoncuları fuarlarına çekmek. Kısa sürede Art Basel büyük ilgi gördü. Dahası, ilgi görmekle kalmayıp aynı zamanda her daim en yüksek satışların yapıldığı sanat fuarı haline geldi. Sadece satış anlamında değil, büyük tartışmaların çıktığı bir fuar da oldu. Hatırlayın: Maurizio Cattelan’ın duvara siyah bantla yapıştırılmış muzdan ibaret “Komedyen” isimli eseri “Bu nasıl sanat?” tartışması yaratmıştı 2019 yılındaki fuarda. Art Basel’ın şu anda üç kıtaya yayılan fuarları var. Basel’ın yanı sıra Miami ve Hong Kong’ta yapılan fuar bu hafta sonu ilk kez Paris’te yapıldı. Ama küçük bir farkla. Paris + par Art Basel ismiyle kurulan yeni fuar sadece sanatı değil, tasarımı ve modayı kapsamasıyla da dikkatleri üstüne çekti. Bu ayın sonunda ise Art Basel Miami var. 29 kasımda VIP ön izlemeyle başlayacak ve 3 aralık’a kadar devam edecek Art Basel Miami’nin bizim için sürpriz yanlarından biri ise Maça Kızı’nın fuar boyunca açık kalacak pop-up çadırı. Maça Kızı’nın kışlık yeni bölümüne de imza atan mimar Ahmet Alataş tarafından tasarlanan çadırda 30 kasım gecesi büyük bir parti de yapılacak. Çapa 1

The Grand Tarabya Residences combine private apartments with five-star hotel services, Bosphorus views, Miele kitchens and access to Therapia Spa. February 2024 | Travel english below HOTEL COMFORT in YOUR PRIVATE RESIDENCE -content partnership- Boğaz manzarasına hakim, denizle iç içe bir yaşam alanında, ev rahatlığını lüks otel konforuyla birleştiren The Grand Tarabya rezidansları orta ve uzun dönem konaklamalar için eşsiz bir deneyim sunuyor. Tarabya koyunun kalbinde yer alan İstanbul'un ikonik otellerinden biri olan The Grand Tarabya, yıllar içinde kazandığı konukseverlik tecrübesiyle ev sıcaklığını beş yıldızlı otel konforunda yaşatıyor. Evini yenilemek için geçici bir yuva arayışına girenlere ya da otel yaşamının konforunu tercih eden gezginlere yönelik The Grand Tarabya rezidansları her ihtiyaca uygun esnek modelleri ve farklı daire tipleriyle ideal çözümlere sahip. “Marina”, “Boğaz” ve “Kuzey” adı altında üç kategorideki rezidans daireler; bir, iki ya da üç odalı alternatifli ve 74 metrekareden 260 metrekareye uzanan geniş bir yelpazede. Kuzey rezidanslarında sabah uyanıp tek tuşla odanızın tüm perdelerini açtığınızda günün ilk manzarası Boğaz’ın Karadeniz çıkışının nefis panoraması. Boğaz rezidanslarının salonlarında ise büyük yemek masaları yer alıyor ve böylece misafir ağırlama, yemekli toplantı yapma imkanı sağlanmış oluyor. Rezidanslar ayrıca, modern ve minimalist tasarımlarıyla içinde yaşayacak olanların kişisel dokunuşlarına yer bırakıyor. Miele beyaz eşyalarla döşeli mutfaklarda dileyen misafirler ev atmosferinde yemek yapabiliyor. Ayrıca misafirler istedikleri zaman otelin yeme-içme noktalarından yararlanabiliyor. Sosyalleşmek için ise Cafe R.E.A.D'e inerek ya da Diba Bar’a çıkarak otel hayatının tadını çıkarıyorlar. Yerden tavana uzanan pencereleriyle muhteşem Boğaz manzarasının eşlik ettiği 4500 metrekarelik Therapia Spa’da tecrübeli terapistlerin seçkin terapi&bakım seanslarına rezervasyon yapmak mümkün. Rezidans konukları otelin concierge, oda servisi ve kat hizmetlerinin yanı sıra kuru temizleme ve ütü gibi hizmetlerinden de en hızlı şekilde yararlanabiliyor. The Grand Tarabya Residences offer a unique experience for medium and long term stays, combining the comforts of home with the amenities of a luxury hotel in a living space overlooking the Bosphorus. Situated in the heart of Tarabya Bay, The Grand Tarabya, one of Istanbul's iconic hotels, offers the warmth of home with the comforts of a five-star hotel and years of hospitality experience. For those who are looking for a temporary home to renovate their home or for travelers who prefer the comfort of hotel life, The Grand Tarabya Residences offer ideal solutions with flexible models and different apartment types to suit every need. The residences in three categories, "Marina", "Bosphorus" and "North", have one, two or three bedroom alternatives and range from 74 square meters to 260 square meters. In the North Residences, when you wake up in the morning and open all the curtains of your room with a single button, the first view of the day is the exquisite panorama of the Black Sea exit of the Bosphorus. The lounges of the Bosphorus Residences are equipped with large dining tables, making it possible to receive guests and hold dinner meetings. The residences are also modern and minimalist in design, leaving room for residents' personal touches. Guests can cook in a home-like atmosphere in kitchens equipped with Miele appliances. Guests can also take advantage of the hotel's food and beverage outlets at any time. Cafe R.E.A.D. or the Diba Bar are ideal for socializing and enjoying hotel life. At the 4500 square meter Therapia Spa, with its floor-to-ceiling windows and magnificent views of the Bosphorus, guests can book exclusive therapy and care sessions with experienced therapists. Residence guests can also take advantage of the hotel's concierge, room service, housekeeping, dry cleaning and ironing services.

Şubat 2021 | Botanik | Almanya Kutsal narenciye aşkına! Yazı | Oktay Tutuş T aschen tarafından yeni yayımlanan The Book of Citrus Fruits isimli harika illüstrasyonlarla dolu kitap bize gösteriyor ki, botanik aşkınızı ne kadar anlatırsanız anlatın, yine de bitirmeye daha ciltlerce yolunuz var! Şimdi geriye yaslanın ve kendinizi 17. yüzyıl sonuyla 18. yüzyılın başlarında Avrupa’da hayal edin. Ve hayal bu ya, ekonomik durumunuz yerinde ve o zamanlar gemilerle Yeni Dünya’dan gelen çeşitli tuhafiye ürünlerine sahip olma şansınız var. Ancak siz belki de botanikçi olan babanızdan aldığınız el ile aristokrat bahçelere ve onları süsleyen egzotik bitkilere, ama ille de narenciyeye tutkunsunuz. Ve tüm ömrünüz bu tutkunun peşinde geçecek, yetmeyecek onu herkese duyurmak için de kitaplar yaptıracaksınız. Kulağa nasıl geliyor? Şairane değil mi? Üstelik gerçek! Nürnbergli J. C. Volkamer (1644-1720) bahsettiğimiz şairane ruha sahip botanik tutkunu bir tüccar. Bahsettiğimiz üzere babası da botanikçi olduğundan kendisi de Padova’da bu baba mesleğinin ilmini sürdürmek üzere okumaya gider. Döndüğünde ise kalbinde hem gördüğü muhteşem İtalyan bahçelerinin hem de narenciyelerin aşkı vardır. Yaşamı boyunca çoğunlukla İtalya, Almanya, Kuzey Afrika ve hatta Ümit Burnu'ndan posta yoluyla bitki siparişi vererek, bu tür meyvelerin Alpler'in kuzeyinde hâlâ büyük ölçüde bilinmediği o zamanlarda, kendine kokulu ve egzotik turunçgillere adanmış bir koleksiyon yaratır. Bununla da yetinmez, bahçesinde yer alan bu çok çeşitli meyvelere olan tutkusunu tasvir etmeleri için bir bakır levha gravür ekibi tutar ve onlar da 170 narenciye türünden, 256 levhadan oluşan, iki ciltlik bir çalışma hazırlar. Volkamer her bir levhada Kuzey İtalya'nın yemyeşil manzaralarına, memleketi Nürnberg'e ve hayal gücünü cezbeden diğer yerlere saygılarını sunar. Bunun yanında her bir manzaraya sanki ilahi bir varlıkmışcasına muhakkak dahil olan bir meyve eşlik ediyordur. Sonuç, aynı anda fantastik bir botanik güzelliğin eşlik ettiği yemyeşil ve harika bahçelerde şiirsel bir tur olur. Şimdi de hak ettiği şekilde özel bir sınırlı baskı ile Taschen tarafından yeniden hayata getirilen capcanlı renkleriyle büyüleyici bu tura eşlik etmek elinizde. Volkamer’in çalışmalarından birkaç renkli setin bugün hâlâ korunduğu biliniyor. Bunun yanında bu harika kitaptaki çoğu görsel, Schloss Burgfarrnbach'daki Fürth şehrinin belediye arşivinde yakın zamanda bulunan iki adet elle boyanmış cilde dayanıyor. Iris Lauterbach tarafından yayıma hazırlanan bu yeniden basım, ayrıca Volkamer'in üçüncü bir ciltte sunulması planlanan 56 adet yeni keşfedilmiş illüstrasyonunu da içeriyor. J. C. Volkamer. The Book of Citrus Fruits Iris Lauterbach 27.6 x 39.5 cm, 4.40 kg, 384 sayfa Çokdilli edisyon: İngilizce, Fransızca, Almanca

Mediterranean Dubai villa by Creating Homes brings arched black steel frames, pietra gray and cream tones, and antique bronze to Jumeirah Islands. April 2024 | Design & Interiors english below MEDITERRANEAN FUSION in DUBAI words Alp Tekin photos Francois Jabre & Stefan Lindeque D ubai, Jumeirah Islands’da yer alan bu villa projesinin tasarım ilhamı Akdeniz’den. Projeyi tasarlayan Creating Homes'un tasarım direktörü ve kurucu ortağı Claudia Baliyan, “Yenilenmiş, klasik bir estetik arayışıyla ilk odak noktamız, ultra ince siyah çelik profillerle kemerli cephedeki kapı ve pencereleri yapmak oldu” diyor. Nitekim bu kapı ve pencereler villanın en büyük tasarım unsurlarından biri. “Bu kadar ince profillere sahip kemerli kapılar Avrupa'da oldukça yaygın olmasına rağmen bu pazarda kolaylıkla bulunmuyor” diyor Claudia Baliyan, “Bu kapı ve pencereler o kadar büyük bir başarı elde etti ki, onları daha geniş bir özellik ve işlevsellik yelpazesine sahip birkaç projede daha kullandık”. Villanın renk paletinde Pietra grisi ve krem renginin tek renkli dansı odak noktasını belirlerken, antik bronz metaller de sofistike bir dokunuş katıyor. Geometrik kakma bordürler ise modern bir hava katarak zamansız bir tasarım ortaya çıkartıyor. AYRINTILAR - GİRİŞ: Heykel, Phillips Collections İnsan Heykelleri. Avize, Crecent - Lee Broom. - MUTFAK: Sarkıt lambalar, Bella Figura - DINING: Yemek masası, The Line Concept Studio özel yapımı. Sandalye, Carato- Maxalto. Sarkıt ışık: Orion - Lee Broom - OTURMA ODASI: Kanepe, Freeman Kanepe - Minotti. Kemer Koltuklar - Minotti. Kahve masası: Özel yapım - The Line Concept Studio. Sanat eseri: Anne Gedeon tarafından Grin Design. T he design inspiration for this villa project in Jumeirah Islands, Dubai is Mediterranean. Claudia Baliyan, design director and co-founder of Creating Homes, designed the project, "In search of a refreshed, classic aesthetic, our first focus was to create the doors and windows in the arched facade with ultra-thin black steel profiles," he says. Indeed, these doors and windows are one of the villa's most significant design elements. "Arched doors with such thin profiles are quite common in Europe, but not easily available in this market," says Claudia Baliyan, "These doors and windows have been such a great success that we have used them in several other projects with a wider range of features and functionality." In the villa's color palette, the monochromatic dance of pietra gray and cream is the focal point, while antique bronze metals add a touch of sophistication. Geometric inlaid borders add modern flair and create a timeless design. DETAILS - ENTRANCE: Statue, Human Statues by Phillips Collections. Chandelier: Crecent - Lee Broom - KITCHEN: Pendant lights by Bella Figura. - DINING: Dining Table, custom made - The Line Concept Studio. Dining Chair, Carato Chair - Maxalto. Pendant Light by Orion - Lee Broom. - LIVING ROOM: Sofa by Freeman Sofa - Minotti. Belt Armchairs - Minotti. Coffee table: Custom made - The Line Concept Studio. Artwork: Grin Design by Anne Gedeon.

Miele celebrates its 125-year legacy through the “Once a Miele, Always a Miele” campaign, unveiled at the Chef’s Table event in December 2024. February 2025 | DESIGN & INTERIORS TR BELOW ONCE a MIELE, ALWAYS a MIELE -content partnership- The world-renowned German brand Miele celebrates its 125-year legacy with its new campaign slogan: “Once a Miele, Always a Miele.” This slogan highlights the brand’s timeless design philosophy and durable product quality, while also emphasizing that Miele is not just an electric home appliance manufacturer but a true lifestyle brand. Since its inception, Miele has been guided by its “Immer Besser” (Always Better) philosophy, which has remained a constant beacon in its journey toward innovation and sustainability. Over the years, Miele has pursued perfection in both user experience and product design. With its new slogan, the brand not only strengthens the loyalty of its existing customers but also positions itself as an attractive choice for those seeking a new experience. This campaign redefines the concept of luxury by emphasizing Miele’s long-lasting, high-performance products and the unique bond users form with them. The energy-efficient, sustainable, and elegantly designed devices in Miele’s product range do more than just simplify daily life—they also take a step toward making the world a better place. MIELE & YUZU PRESENTS: CHEF’S TABLE Held in December 2024 at the Miele Experience Center in Zorlu Shopping Mall and hosted by Yuzu Magazine, “Chef’s Table” marked the first event where Miele introduced its new campaign slogan. Blending Miele’s timeless design and innovation with a gastronomic experience, the event brought together prominent figures from the design and architecture world, including Efe Urgunlu (Co-Founder of No:3 Design), Derya Toros (Founder of Toros&Partners), Esra Kestirengöz (Founder of EIK Design Studio), Esin Sözer Kalender (Co-Founder of Arketipo Design), Gökşen Buğra (Founder of Galeri Bosfor), Architect İdil Öztürk, Erdem İşler (Co-Founder of Cisim Design), Architect Gökhan Avcıoğlu, Architect Erhan Sağır, Sinan Bora Özışık (Co-Founder of Geo Studio), and Mahmut Kefeli and Kerem Erçin (Co-Founders of escapefromsofa). BİR DEFA MIELE, DAIMA MIELE -content partnership- Dünyanın önde gelen Alman markası Miele, 125 yıllık köklü mirasını yeni kampanya sloganı “Bir Defa Miele, Daima Miele” ile taçlandırıyor. Bu ikonik söylem, markanın yalnızca üstün mühendislik ve zamansız tasarım anlayışını değil, aynı zamanda ürünlerinin dayanıklılığı ve eşsiz kalitesiyle yarattığı güveni de vurguluyor.“Bir Defa Miele, Daima Miele” anlayışı, Miele’nin kalite, güven ve tasarımda sürekliliğe olan bağlılığını temsil ediyor. Miele’nin kuruluşundan bu yana benimsediği “Immer Besser” (Daima Daha İyi) felsefesi, markanın inovasyon ve sürdürülebilirlik yolculuğundaki değişmez rehberi oldu. Yıllar boyunca hem kullanıcı deneyimi hem de ürün tasarımında kusursuzluk peşinde koşan Miele, yeni söylemiyle sadece mevcut kullanıcılarının sadakatini pekiştirmekle kalmıyor, aynı zamanda markayı yeni bir deneyim arayışında olanlar için de çekici hale getiriyor. Bu kampanya Miele’nin uzun ömürlü, üstün performanslı ürünlerini ve kullanıcılarının bu ürünlerle kurduğu benzersiz bağı vurgulayarak lüksün tanımını yeniden şekillendiriyor. Miele’nin ürün gamında yer alan; enerji verimli, sürdürülebilir ve şık tasarımlı cihazlar sadece günlük yaşamı kolaylaştırmakla kalmıyor, aynı zamanda dünyayı daha iyi bir yer haline getirmek için bir adım sunuyor. MIELE & YUZU PRESENTS: CHEF’S TABLE Aralık 2024’te Miele Experience Center Zorlu AVM’de Yuzu Magazine ev sahipliğinde gerçekleştirilen “Chef’s Table” ise markanın yeni kampanya söylemini ilk kez tanıttığı özel etkinlik oldu. Miele’nin zamansız tasarım ve inovasyon anlayışını gastronomik bir deneyimle sunan etkinliğe No:3 Design Kurucu Ortağı Efe Urgunlu, Toros&Partners Kurucusu Derya Toros, EIK Design Studio Kurucusu Esra Kestirengöz, Arketipo Design kurucu ortağı Esin Sözer Kalender, Galeri Bosfor Kurucusu Gökşen Buğra, Mimar İdil Öztürk, Cisim Design Kurucu Ortağı Erdem İşler, Mimar Gökhan Avcıoğlu, Mimar Erhan Sağır, Geo Studio Kurucu Ortağı Sinan Bora Özışık ve escapefromsofa kurucu ortakları Mahmut Kefeli ile Kerem Erçin gibi tasarım ve mimarlık dünyasının isimleri katıldı.

Umberto 121 is a renovated 14th-century Tuscan house in Montisi, near Montalcino, Italy, that preserves its historic frescoes alongside new interiors. November 2023 | Travel | Vol 11 TR below UMBERTO 121 words Alp Tekin photos Meritxell Arjalaguer Montisi (Montalcino) is one of five municipalities in Val d’Orcia, a UNESCO world heritage site. Umberto 121 is located in the center of this village, in a typical Tuscan building. The emergence of Umberto 121 was during the Covid epidemic! The homeowner couple in the leading role of this story were living in Barcelona at the time and decided to buy this place in the summer of 2020. Afterwards everything was very fast. A few months later, the couple left Barcelona with their two daughters and settled in Montisi, a town with a population of 300. MORE FRESCOES EMERGE Dating back to the 14th century, Umberto 121 is undergoing a renovation process, preserving its original architecture and features reflecting different periods, in line with the passion and guidance of its new homeowners. First of all, the house is cleared of unnecessary elements which were added in recent years. Thus, frescoes from 1800 and mosaics from 1930 become more visible. Then, the rooms and common areas are renovated with attention to detail. The original doors, floors, exposed beams and 19th-century frescoes remain untouched. As a matter of fact, the homeowners, who saw that only the walls of two rooms were covered with frescoes when they bought the house, begin to unearth more and more frescoes day by day. And as a result, Umberto 121 is created, each room with a separate identity and story. FOR MAXIMUM 12 PEOPLE IN ITS ENTIRETY Umberto 121, whose rooms include original lamps from different periods as well as furniture purchased from Italian and Spanish antique dealers, can be rented as a whole for a maximum of 12 people. To rent a smaller number of rooms, it is necessary to contact the homeowners. But in any case, the minimum stay is four nights. If you would like to stay at Umberto 121, we recommend you visit the website: www.umberto121.com Montisi (Montalcino), UNESCO dünya mirası alanı olan Val d’Orcia’daki beş belediyeden biri. Umberto 121 işte bu köyün merkezinde, tipik bir Toskana binasında yer alıyor. Umberto 121’in ortaya çıkışı ise Covid salgını dönemi! Hikâyenin başrolündeki ev sahibi çift, o dönem Barselona’da yaşıyor ve 2020 yazında burayı satın almaya karar veriyor. Sonrası çok hızlı. Birkaç ay sonra ev sahibi çift, iki kızlarıyla birlikte Barselona’dan ayrılıp 300 nüfuslu Montisi’ye yerleşiyor. DAHA ÇOK FRESK ORTAYA ÇIKIYOR Tarihi 14. yüzyıla kadar uzanan Umberto 121, yeni ev sahiplerinin tutkusu ve yönlendirmeleri doğrultusunda özgün mimarisi ve farklı dönemleri yansıtan özellikleri korunarak yenilenme sürecine giriyor. Öncelikle son yıllarda eklenmiş gereksiz unsurlardan ev arındırılıyor. Böylece 1800’den kalma freskler, 1930’dan kalma mozaikler daha görünür bir hal alıyor. Daha sonra ise odalar ve ortak alanlar detaylara dikkat edilerek yenileniyor. Orijinal kapılar, zeminler, açık kirişler ve 19. yüzyıldan kalma fresklere asla dokunulmuyor. Nitekim evi satın aldıklarında sadece iki odadaki duvarın freskle kaplı olduğunu gören ev sahipleri, gün geçtikçe daha fazla freski gün yüzüne çıkartmaya başlıyor. Ve sonuçta her odası ayrı bir kimliğe ve hikâyeye sahip Umberto 121 yaratılmış oluyor. TAMAMI MAKSİMUM 12 KİŞİ İÇİN Odalarında farklı dönemlere ait orijinal lambaların yanı sıra İtalyan ve İspanyol antikacılarından alınma mobilyaların yer aldığı Umberto 121’in tamamı, maksimum 12 kişi için kiralanabiliyor. Daha az sayıda oda kiralamak için ev sahipleriyle iletişime geçmek gerekiyor. Ama her durumda minimum konaklama süresi dört gece. Eğer Umberto 121’de konaklamak isterseniz web sitesini ziyaret etmenizi öneririz: www.umberto121.com for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart

Melissa & Miller creates a colorful home outside Philadelphia, pairing an art collection with bold hues and spaces designed for relaxed entertaining. March 2025 | DESIGN & INTERIORS REDEFINING MODERN LIVING on the EAST COAST words Karine Monie photos Brian Wetzel interior design Melissa & Miller Color served as the driving inspiration behind this home, nestled just outside Philadelphia on the East Coast of the United States. Guided by the homeowners’ impressive art collection, the design team at Melissa & Miller expertly blended vibrant and moody hues—minty sage, deep plum, emerald, and duck egg blue—to create interiors that are both striking and highly functional. The result is a dwelling brimming with energy, character, and fresh ideas—perfect for those who value thoughtful design. The project was commissioned by a married couple in their 60s, who sought to downsize from a larger home while retaining a sense of sophistication and a flair for entertaining. “We wanted the house to reflect the creativity in both husband and wife: polished, well-traveled yet not flashy,” explains Melissa Urdang Bodie, co-founder of Melissa & Miller. Long-time residents of the Philadelphia area, the couple desired a single-level home that was warm, welcoming, and conducive to hosting guests. Their open-minded, decisive nature allowed the design team to explore bold, unconventional choices. A COLORFUL APPROACH Abandoning traditional white kitchens, Melissa & Miller embraced a non-traditional approach that celebrated color as a central theme. Starting with a neutral base in the central living area, the design team built out a spectrum of vivid accents across the home: - Kitchen: The calm kitchen features a refreshing minty sage hue (Farrow & Ball Eddy) paired with a soft sage De Gournay wallpaper, creating an inviting and serene atmosphere. - Living Area: The central living room is painted in a warm white, offering a subtle backdrop that allows bolder colors in adjoining spaces to shine. - Private Spaces: In the den, moody midnight tones (Farrow & Ball Hague Blue) create a contemplative setting, while the home bar and cigar room are awash in rich plum tones (Farrow & Ball Brinjal). The two bedrooms present contrasting moods—one with duck egg blue accented by hints of blush, and the other in crisp, burnt orange with wheat details. SPECIAL DETAILS AND LOCAL ARTISTRY In collaboration with architect Neil Young, the design of the bar area features lateral mesh metal shelves, setting the stage for the “Cigar” artwork that became the focal point of the room’s color palette. The team also placed a strong emphasis on incorporating artisans, small makers, and female designers into the project. Local woodworkers such as East Otis crafted the L-shaped bookshelves that flank the stepped-down living room, while pieces from Nat Fry, Hoffman Hardware, and large globe pendants from Cuff in LA add bespoke touches throughout the home. Luxurious throw pillows from Aldridge & Supple (London) and a curated selection of high-end fabrics, wallpapers, and rugs from renowned suppliers complete the layered, textured interiors. DETAILS - ENTRY: Wall lights by Apparatus. - LIVING ROOM: L-shaped Varickk sofa by Maiden Home with Schumacher fabric. Elyse freeform coffee table by Eternity Modern. Sumo chair and Sumo ottoman by Holly Hunt. 1960s vintage Czech chairs from 1stdibs with Rogers and Goffigan fabric. Maker’s chair by Lawson Fenning. Amber small Soda tables from Comerford. Suspended lighting by Cuff Studio. Potosi area rug by Erik Lindstrom. - DINING ROOM: Lance dining chairs by Palecek with Brook Perdigon fabric. Stave dining table by Black Creek Mountain. Mollino large tiered chandelier by Visual Comfort. Stella sconces by Lostine.

January 2023 | Place & People | Vol VIII TR below EMİRHAN PARALI Words + Photos | Onur Baştürk It wouldn’t be wrong of me to say that Emirhan Paralı, a founding partner of Markus, one of Istanbul’s most trendy restaurants, has been socializing with his dog Iggy, who has the air of a movie star just as much as Emirhan. Because the last time I saw Emirhan and Iggy, it was at the opening of an exhibition, and Emirhan did not put Iggy down even for a second. Before you run into this wonderful duo around Istanbul’s coolest and most bohemian corners, hear what Emirhan has to say... What’s your dream Istanbul like? A city whose aesthetic values and historical culture are taken care of, where new construction is subject to certain regulations, and above all, a city that is designed for human life. How do you experience Istanbul? I experience a different area each day. I have basically formed a triangle between Maslak, Beyoğlu, and the Anatolian side. So, I’m only able to spare a very limited amount of time to enjoy the city nowadays. Markus has two separate locations. Tavern in Beyoglu and Markus Prime Ribs Society in Maslak. What are the pros and cons of that? This year has been quite busy for us. We’ve renovated Tavern in Beyoglu from top to bottom. We’ve opened up our new place Markus To Go with the “Fast Good” concept, and finally, we’ve opened another venue with the same concept as the one in Maslak in Emaar Square on the Anatolian side. If Markus was a person, how would you describe them? We had actually constructed a ‘persona’ before coming up with our name and formulating our brand identity. Markus is someone who makes their own rules, a sincere, unpredictable, yet trustworthy person. What do you like most about social life in Istanbul, and what is one thing you can’t stand? I like the places where I can enjoy both good food and entertainment at the same time. One thing I can’t stand at all is when there is bad music playing somewhere I’m visiting. İstanbul’un gözde restoran markalarından Markus’un ortağı Emirhan Paralı, en az kendisi kadar film yıldızı edasındaki köpeği Iggy’yle sosyalleşiyor desem yanlış olmaz. Çünkü Emirhan ve Iggy’yi en son bir sergi açılışında gördüm ve Emirhan bir saniye bile kucağından indirmedi Iggy’yi. Bu şahane ikiliye İstanbul’un cool ve bohem yerlerinde ansızın rastlamadan önce Emirhan’a kulak verin... Hayalindeki İstanbul nasıl bir yer? Estetik değerleriyle tarihi kültürüne sahip çıkılan, yapılaşması belirli bir regülasyona tabi olan ve insan yaşamına yönelik tasarlanmış bir şehir. İstanbul’u nasıl yaşıyorsun? Her gün farklı bir bölgesini deneyimliyorum. Maslak, Beyoğlu ve Anadolu Yakası arasında bir üçgen kurmuş durumdayım. Dolayısıyla şu sıra şehrin keyfini çıkarabilmek için çok limitli zaman yaratabiliyorum. Markus iki farklı lokasyonda. Beyoğlu’ndaki Tavern ve Maslak’taki Markus Prime Ribs Society. Bunun artıları ve eksileri neler? Bu yıl çok hareketli geçti. Beyoğlu’ndaki Tavern’i baştan sona yeniledik. Bağdat Caddesi’nde Markus To Go adlı yeni “Fast Good” konseptimizi hayata geçirdik ve son olarak Maslak’taki konseptin aynısını Anadolu Yakası’ndaki Emaar Square’de açtık. Markus bir insan olsaydı, onu nasıl tanımlardın? Aslında ismimizi seçmeden ve marka kimliğimizi çalışmadan önce bir ‘persona’ oluşturmuştuk. Markus kendi kurallarını belirleyen, samimi, şaşırtıcı ama aynı zamanda güven veren biri. İstanbul sosyal hayatında en çok hoşuna giden ve en çok katlanamadığın şey nedir? İyi yemek ve eğlenceyi bir arada yakalayabildiğim yerleri seviyorum. En katlanamadığım şey ise gittiğim yerde kötü müzik çalması. Tamamı için... | For more... Print VOL VIII - 2022 / 23 Out of Stock View Details

Maison Mariel is a restaurant-bar in Etiler, Istanbul, designed by Pınar Hacıraifoğlu Kohen of Laxmi Interiors, with Mediterranean modernist interiors. February 3, 2026 | DESIGN & INTERIORS MAISON MARIEL EVERY DETAIL HAS a STORY words Onur Baştürk photos İbrahim Özbunar Set in Etiler, Istanbul, Maison Mariel is a new restaurant-bar shaped by the hand of interior designer Pınar Hacıraifoğlu Kohen, founder of Laxmi Interiors. At the heart of the project lies a clear conviction: no detail is ever incidental, and each corner of the space carries its own narrative. The interior reveals itself slowly—warm in tone, layered in character, and confident without needing to announce itself. A HOME FEEL, SHAPED OVER TIME How did you imagine the design concept for Maison Mariel? What was your starting point? The design of Maison Mariel is built around a sense of home, bringing together the timeless clarity of Mediterranean modernism with the relaxed yet refined aesthetic language of the 1950s to 1970s. The restaurant grew out of a desire to create an atmosphere that feels immersive, liveable, and emotionally resonant. We drew inspiration from the restrained geometry of Italian modernist architecture, the natural light of the Mediterranean, and intimate spatial layers that evoke a sense of belonging. Our aim was not to create a space that makes an immediate impact at first glance, but one that reveals itself over time—forming a connection as you spend time in it, and transforming warmth into a spatial experience. FURNITURE AS PART OF THE SPATIAL NARRATIVE The furniture stands out as a defining element. What criteria guided your selections, and where were the pieces sourced? Our primary criterion was to work with pieces that have a strong design identity—timeless, characterful, and in harmony with the spatial language of the interior. We never focused on aesthetics alone. Form, texture, ergonomics, material quality, and tactile comfort were all considered together. All furniture was carefully selected from Milan and brought together with a curatorial approach, drawing from internationally recognised brands such as Cassina, Baxter, Occhio, DWC, Martinelli, De Sede, Baleri, Agape, and Kooij. Each piece was positioned not merely as an object, but as a sentence within the larger spatial narrative. The selection process itself was approached creatively—not as shopping, but as a journey toward conceptual coherence. NO SPACE IN THE BACKGROUND You even treated the restroom area as a distinct space. How did this idea emerge? At Maison Mariel, no area was seen as a “secondary” space. The restroom waiting lounge was conceived not as a transitional pause that interrupts the experience, but as a complementary scene in its own right. A strong envelope formed by parliament-blue walls and ceilings is paired with a root-wood fireplace, De Sede seating, and artworks, creating what feels almost like an independent interior manifesto. It was transformed into an experiential space—one that lingers in emotional memory and invites guests to spend time. In many ways, this decision encapsulates Maison Mariel’s design philosophy: no detail fades into the background, and every space carries its own story. DESIGNING A LIVING SCENE In your view, what are the most important steps when designing a restaurant? For me, restaurant design is not about creating a beautiful shell, but about composing a living scene. I like to think of the process through a few key principles. The first is spatial flow and routing. From the moment a guest enters, to being seated, moving to the restroom, and returning to the table, every movement should be choreographed with the awareness of a carefully planned cinematography. Light and atmosphere are equally crucial. The balance between natural and artificial light, and the warmth created by amber-toned lighting in the evening, shape the emotional identity of a space. When it comes to materials and textures, it’s not only the visual quality that matters, but also tactility—the sense of warmth, the invitation of surfaces, and their direct impact on user psychology. Sound is another essential layer. Guests should be able to enjoy themselves, listen to music, and still hear one another. That makes the right acoustic balance and rhythm fundamental—music that supports conversation, never overwhelms it, yet still feeds the spirit. Functional aspects, particularly kitchen integration, are also vital. Just as important as aesthetics, functionality—service flow and the invisible but felt order—allows a restaurant to operate as a living system. At the core of it all, however, a space must have character. It should open up a distinct emotional world the moment you step inside. That was precisely the ambition behind Maison Mariel.