May 2024 | Art & Culture for turkish HANS OP DE BEECK “Life is never one-dimensional” words Onur Baştürk photos Studio Hans Op de Beeck BVBA I read that daily life is your biggest source of inspiration. But everyday life is a vast universe. Which details of everyday life interest you the most? Genuinely small, seemingly unremarkable actions or moments: My daughter falling asleep on my lap, the baker on the corner carefully placing his colorful cakes in the window, a gardener calmly sweeping leaves from the road, an old woman patiently helping a child on the playground... These seemingly insignificant moments are the true essence of life for me. They subtly reflect the big picture of the human condition. But it can also be everyday objects or places that inspire me: a half-eaten birthday cake from the day before or an abandoned amusement park. I also like the subtle notions of situations that can turn into something else, the idea that something has happened or is about to happen somewhere, and the layers of drama or conflict of spaces. THIS PETRIFIED IMAGE MAKES ONE THINK OF POMPEII: A LIFE FROZEN IN TIME I also like the subtle notions of situations that can turn into something else, the idea that something has happened or is about to happen somewhere, and the layers of drama or conflict of spaces. The gray color, which you like to use in many of your sculptures, installations, and even other works, makes the figures appear frozen or petrified in time. Is there another reason for the gray? What do you do to get this gray? The most prominent part of my work is what I do with monochromic gray. That’s why they are more known than the works I do in a different tone. I have also made sculptures with a combination of two or three colors. Also, most of my scripts for video, theater and opera are full-color. But at some point in my practice, I discovered my own shade of gray that makes sculptural objects, interiors, or landscapes seem fossilized, made of stone, pigmented plaster. This petrified image makes one think of Pompeii: A life frozen in time. I discovered, nearly by accident, that the gray coating I invented - a technique of layering many thin layers of coating over the sculpture - reflects light very precisely, almost velvet-like. I think it gives a special flavor to what is depicted. A soft skin that abstracts the figurative forms into a kind of parallel, silent world. The absence of colors allows you to focus on the light. My work is never about simulating reality as it is, about literal mimesis or imitation; it is about abstracting the world to evoke a mood, to interpret, and to touch the essence beneath the skin of reality. I want to evoke a mood, a visual, sensory form of fiction that the viewer can identify with and experience before understanding it. My monochromatic works in velvet gray, black and white, or light blue and soft green are quiet, concentrated variants of what we know. That is why I don’t work with ready-made products. My sculptures and installations, hundreds of square meters in size, are made by hand because of the power of interpretation. How is your engagement with gray outside of artworks? Do you wear gray, for instance? Haha, no. I have no particular preference for gray when it comes to clothes or my own living space. Awake and sleep, movement and stillness, life and death... I think a series of dichotomies like this is the main theme of your work. Do you intend to say to the audience, “This is what life is like”? I have always avoided making big words about life or even trying to explain how life works in a pedantic way. I have no wisdom to offer, but I try to reflect on life with the viewer and share the same questions and wonders. Life is a tragicomic phenomenon. I think it is essential to show both the ridiculous and the serious, joy and the pain. Life is never one-dimensional. As you mentioned, I love the moments when we let go of control, ourselves, and our identity and surrender to the unknown, intoxication, sleep, or the subconscious. There are so many unknowns, darknesses, and mysteries that lie outside the linguistic comprehension of the world, logic, and intellectual legitimacy. Art is one of the instruments that touch these concepts. “The Horseman”, “’The Boatman” and “Hélène”… In the future, would there be a new hero figure like these? In these works, I tried to offer the viewer the beginnings of all kinds of possible stories that he or she could project onto these figures. Who are they, where do they come from, where are they in their lives, what is happening in their lives, and where are they going? “The Horseman” and “The Boatman” are lonely travelers, heading for the rest of their lives with their modest belongings. They are a kind of nameless anti-heroes. The little monkey on the horseman’s shoulder has a look in his eyes that says, “Where have we come again?” The horseman himself looks over his shoulder with a similar look. This is almost the opposite of the heroic military ruler or king depicted on a prancing horse. Because such depictions can be found in abundance throughout the history of sculpture. The female boxer Hélène is an extremely fragile young girl. Not a muscular athlete. She is an introverted girl who we can assume took up boxing mostly to defend herself against the evil world she encountered on the road. We find her sitting submissively in a quiet, isolated spot in a moment of peaceful introspection. I understand that you see them as some kind of enigmatic heroes. Because each one is depicted in a unique but unremarkable way. Alongside my already planned big, architectural, immersive installations, I am also envisioning sculptures of some fictional characters, such as a mysterious blind woman with an owl on her arm, two children dressed in oversized adult clothes, a woman in her 50s caressing a fox on a chaise lounge. PROJECTS THAT REQUIRE TEN LARGE TRUCKS TO MOVE What are the challenges of creating a large-scale work? How long does it take for large-scale work, and how does it feel to have that patience? Last year, I made a 1900 square meter installation for the Lyon Biennale. For my solo exhibition at the Amos Rex Museum in Helsinki, I created a 2,000-square-meter immersive experience. These are projects that usually require ten large trucks for transportation. There is a lot of organization and logistics involved. Fortunately, I have a small team and a great manager who takes care of all these practical needs for me. It takes months to create such large installations with my team. We usually work on several exhibitions and installations in parallel. Because I do about 30 exhibitions a year. I paint big watercolor pieces at night. During the day, we work on new sculptures in my studio. Sometimes there are periods when I sleep very little. We face new challenges with every major new installation. Like when we made my life-size carousel. It was to be shown outdoors for the first time and had to withstand the wind and the weather. It took a lot of research to understand how it should be built. I also made a cinematographic film with computer-generated photo-realistic sets (CGI) and recordings made in “green key” studios with which I had no experience. This kind of technical and difficult organizational work gets the adrenaline flowing, which is also motivating. I WORK WITH COMBINED TECHNIQUES I am also curious about the stages in the creation process of your works. If it’s not a secret, can you tell me a little bit about it? I work with combined techniques for human figures. The model comes to the studio to pose, and together, we look for an expressive but comfortable and natural pose. We then do extensive photo documentation of the pose and face. We usually create a pattern on the model’s arms, hands, lower legs, and feet. We shape the head with non-drying, long-lasting clay, and the body usually with PU foam or similar lightweight, easily workable material. Then we plaster it properly, sand it and make a large mold. We can cast the sculpture monolithically from a single material, usually polyester, and for outdoor use, sometimes bronze. The final touch is the monochrome coating that my team and I developed together. EVEN THE MOST ORDINARY OBJECT CAN BECOME A GREAT ART The following sentence is from an interview: "It is always very simple to conceive an idea. The hardest part is to bring it to life." Have you ever had an idea that you had a hard time realizing? I indeed believe that the main idea of an artwork can be very simple and come to life when it is in perfect balance with the content of an artwork. Even completely ordinary objects, such as bottles on a table, become great art when painted with the proper poetic sensitivity and artistic precision. Seemingly meaningless objects then become real, fundamental content. I made a lot of sculptures and watercolors or wrote texts that I failed to execute and had to throw away. You have to make mistakes to learn. You have to keep evaluating with self-criticism while not compromising your standards. Because sooner or later you will regret it! Can a work of art not be without a subject? Or how important is the subject for you? Is it more important to start with a feeling? Indeed, I once made a bold statement that art doesn't have to have a subject (laughs). What I meant was that when the artist knows how to find the delicate balance between form and content, even the most ordinary object can become great art. I am not against art that depicts big, grandiose historical subjects or art that assumes an activist responsibility toward current issues. However, Vermeer's painting of a woman pouring milk in a quiet room or Morandi's small collection of thin bottles on a table also deeply expresses the world, melancholy, and the human condition. In my work, whether it is film, theater, watercolor, or a monumental installation, I primarily try to evoke a compelling mood that immediately stimulates sensory experience. From there, I can add multi-layered elements or include them between the lines of the image. First of all, I seek images that transcend the boundaries of time and space, images that are universal. In addition, I have absolutely no qualms about covertly integrating current affairs. This allows my work to be anachronistic and eclectic, addressing all times. BEING AN ARTIST IS ABOUT CONSTANTLY REINVENTING YOURSELF Lastly, what stage of your life are you in right now? How do you feel when you look back at the works you created in the past? Do you say: "I did it," or "I still have a long way to go"? I am the father of four wonderful children, and being able to build a strong bond of love and trust with them is my most crucial achievement in life. I have held more than five hundred exhibitions in the field of art. I traveled the world. I wrote and directed plays and movies, I wrote their scripts. I directed and staged operas. The life I have lived so far already feels so complete. So, if my life ends here and now, I feel that I have already lived it to the fullest. But I will never feel "complete" as it is said. Because life continues to be a never-ending mental and emotional journey. Being an artist is actually about reinventing yourself over and over again. I look with satisfaction at some of my work that I know I will be proud of and happy with until my last day. But of course, I also have works that I think are not strong enough artistically today. I continue to self-criticize and look for ways to improve myself. This is not just about myself as an artist, but also as a human being, a father, a friend. I wish to continue to work on myself and keep learning. for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

Mayıs 2020 | İnsan | Türkiye Aras ve Deniz: Biraz cesaret ve özgüven şart! Yazı | Onur Baştürk T ürk instagram kullanıcıları arasında ‘çift’ profili olan hayli fazla. Gösteriş yapmayı seveni, muhafazakârı, maceracısı, gezgini; çeşit çeşit ‘çift’ profili var yani. Aras ve Deniz ise hepsinden ayrılıyor. Çünkü onca yerli heteroseksüel çift profilinin yanında -benim bildiğim kadarıyla- tek gay çift profili onlarınki. 80 bin küsur takipçiye sahip, biri mühendis diğeri tasarımcı bu çiftin hem stil pozlarını hem de gezip gördükleri yerleri epeydir takipteyim. Peki gerçekten profillerinden göründüğü gibi mükemmel bir çift yaşamına mı sahipler? Aras ve Deniz’in samimi ve eğlenceli yanıtlarına buyurun… YURTDIŞINDAKİ ÇİFTLER BİZE İLHAM VERDİ Beraber yaşamak, beraber seyahat etmek ve tüm bunları yaparken çok eğlenmek… İmrenilesi bir çiftsiniz! Peki çift olarak “ahenk” sırrınız nedir? Öncelikle iltifat için teşekkür ederiz! Dışardan böyle algılanmak bizi mutlu ediyor. Aslında aramızdaki doğal bir uyum. Bunun için özel bir şey yapmıyoruz. Sadece varolan ahengi artırmak için bazı sırlarımız var:) En önemlisi birbirimize saygı duymamız. Sonuçta Aras’ın sevmediği şeyleri Deniz biliyor, Deniz’in sevmediği şeyleri de Aras. Ayrıca sürekli fikir alışverişi yapıyoruz. Birbirimizin hem zevkine güveniyoruz hem de fikrine. Böylece aramızdaki saygı+iletişim+sevgi+aşk ve güven bu ahengi korumamızı sağlıyor! Ortak instagram hesabı açma fikri nasıl ortaya çıktı? Ortak hesap fikri aslında ilişkimiz kadar uzun süreli bir fikir değil. İlk günden beri gezmeyi, yeni yerler keşfetmeyi seviyoruz. Şimdiden 20’yi aşkın lokasyona gitmişiz ve henüz gidip görülecekler listemizin yarısında bile değiliz! Yurtdışı seyahatlerimiz sırasında tanıştığımız ve hayatlarını özgürce yaşadıklarını gördüğümüz çok tatlı çiftler oldu. Aralarında, bu şekilde hesap açıp sosyal medyada ses getirmiş olanlar da vardı. Bize onlar ilham verdi. KIRMIZI PANJURLU EV HAYALİ KURAN BİR ÇİFT OLMADIK Peki instagramda sadece mükemmel olan tarafı mı gösteriyorsunuz? Arada sürtüşmeler oluyor mu? Olmaz mı:) Bu sürtüşmeler hayatın bir parçası. Hiçbir zaman yan yana oturup ufka bakarak kırmızı panjurlu ev hayalleri kuran aşırı ciciş bir çift olmadık! Laf aramızda, öyle çiftler bize hep komik geldi! Bir de instagram bizim için bir fotoğraf albümü. Ve kimse evindeki albüme tartışırken çekilen bir fotoğrafını koymaz. Bize göre iki erkeğin birlikte olması bir kadınla erkeğin birlikte olmasından çok daha şiddetli bir durum! İlişkiyi gerçek tutan şey, zıt düşündüğün konularda bile ortak paydada buluşup o doğal şiddeti sönümleyebilmek. Mesela sözümüzü asla esirgemeyiz birbirimizden. Bu durum sürtüşmelere de neden oldu, oluyor ve olacaktır. Her konuda fikir birliği sağladığımızı düşünmeyin sakın:) Bu olayların sonu önemli: Tartışma bitmeden alanı terketme ve ne olursa olsun küs uyuma! Sosyal medyaya dair yakın gelecek planlarımızda bu didişmeli gündelik hallerimizi daha çok yansıtma gibi bir hayalimiz var. YENİ NESİL ÇOK AÇIK GÖRÜŞLÜ Sanırım ülke sınırları içinde sizin gibi ‘açık’ bir şekilde çift profili olan yok. Bu bir özgüven mi yoksa olması gereken mi sizin için? Bizimki bildiğimiz ilk profil evet, ama tek profil değil. Birilerine azıcık da olsa cesaret verebiliyorsak ne mutlu bize! Çünkü bizim için bu durum ‘normal’. Binlerce çift profilinden farksız. Bu tür cesaretlendirmelere özellikle bizim gibi ülkelerde çok gerek var. Ne yazık ki öyle bir kesim var ki; bireysel hesaplarında bile cinsel yönelimleri belli olacak diye endişe duyuyor. Arkadaşımız olan ama gizlilik nedeniyle bizi takip edemeyenler bile var. Birazcık cesaret ve özgüven şart! Ülkemiz her şeyi kabul edebilen bir ülke. Sadece güçlü durmak lazım. Yeni nesil çok açık görüşlü. O yüzden herkes istediği şekilde yaşamalı. Elbette saygı çerçevesi dahilinde… NEFRETE, NEFRETE YAKLAŞINCA İŞLER ÇÖZÜLMÜYOR Olumsuz yorumlarla başa çıkma sırrınız nedir? Aldığımız tepkilerin çoğu olumlu. Bu bizi çok mutlu ediyor ve daha da cesaretlendiriyor. Birçok kişiden bizden ilham aldıkları yönünde mesajlar alıyoruz, ki bunu duymak çok değerli. Bazen de çok şaşırıyoruz, çünkü hiç beklemediğimiz ünlü kişilerden öyle güzel yorumlar geliyor ki hediye gibi oluyor. Olumsuz tepkiler de olmuyor değil. Ama onlar bizim için o kadar önemsiz ve değersiz ki; genelde okuyor, gülüyor ve yok sayıp geçiyoruz. Nadiren tepki verme ihtiyacı duyuyoruz. Geçenlerde biri fotoğrafımızın altına, “Cehenneme gideceksiniz” yazmış. Üşenmedik, araştırdık ve bir şekilde telefon numarasına ulaştık. Adam özür dilemekten mahvoldu. Yani iletişim çok önemli. Nefrete nefretle yaklaşınca işler çözülmüyor. Anlatmak, öğretmek gerek. Ortak hesabı yönetmenin zorlukları var mı? “Hayır bunu koyma, kendimi beğenmedim” diyor mu birinizden biri? Zorluklar hesabı yönetme noktasından daha çok fotoğraf çekimi ve paylaşımlara karar verme aşamasında yaşanıyor. Az önce bahsettiğimiz sürtüşmelerin çıkış noktalarından biri de bu anlarda yaşanan zorluklar. Doğru karelere karar vermek ya da içeriği, ışığı veya pozu iyi görseller yakalamak saatlerimizi alabiliyor. SEKİZİNCİ YILIMIZI KUTLADIK Ne kadar süredir berabersiniz? Bir gün yollarınız ayrılırsa bu ortak hesaba ne olacak? Bu yıl sekizinci yılımızı kutladık Venedik’te, tahtaya vurun:) Salgın nedeniyle daha da unutulmaz bir seyahat oldu. Yollarımızı ayırma gibi bir planımız yok, ama hayatın ne getireceğini hiçbirimiz bilemeyiz. Öyle bir durumda da yaşadıklarından pişman olan insanlar olmadığımız için hepsi güzel bir anı olarak kalacaktır. Asıl soru; bu hesabı gören herhangi biri bizlerden biriyle bir şey yaşama topuna girer mi, onu düşünmek gerek. Seyahatlere ortak mı karar veriyorsunuz? Nasıl belirleniyor rotalar? Her zaman gitme hayalleri kurduğumuz rotaların upuzun bir listesi tam önümüzde açık duruyor zaten. Sadece bunları doğru sıraya sokmaya çabalıyoruz. Mesela gideceğimiz yerdeki özel günlere ve organizasyonlara bakıyoruz. Venedik Karnavalı, San Francisco Pride ya da Paris’e ucuzluk zamanı gitmek gibi… Elbette kararlar ortak veriliyor. Konu seyahat ise en uyumlu anlarımızı yaşıyoruz. PARİS İKİNCİ EVİMİZ GİBİ Şimdiye dek en çok sevdiğiniz şehirler ve oteller hangileri oldu? Türkiye’de Sacred House ve Simurg Inn gerçekten çok özel bir deneyimdi. Yaz tatili olarak da Mandarin Oriental Bodrum. Bangkok bizi çok mutlu etti diyebiliriz. Deniz bir süre Paris’te yaşadığı için Paris aşığı. Bulunmaktan en çok keyif aldığımız iki şehir Los Angeles ve Barselona oldu. Otel listemiz ise hayli uzun: Barselona’da Soho House. Bu otelin konumunu ve cana yakın ilgisini çok seviyoruz. Roma’da Hotel Hassler. Roma’ya aşığız. Keşke bir de denize yakın olsa ve gece hayatı akşam 22.00’da bitmese! Paris’te ise Ritz. Bu şehir sanki ikinci evimiz gibi… Venedik’te Aman Oteli. Burası bizim için çok çok özel. İyi ki festival zamanı gitmiş ve kostümlerimizle birkaç günlüğüne Ortaçağ’ı yaşamışız. Los Angeles’ta Chateau Marmont. Bu otel tıpkı Paris’teki Ritz gibi. Özellikle akşamları bahçesinin her köşesinde ünlü birini görebiliyorsunuz. Berlin’de Gorki Apartments… Açıkçası Berlin’e bir türlü ısınamadık. Çünkü biz gittiğimizde hava gerçekten çok soğuktu ve yaz insanları olduğumuz için şehri tam anlamıyla yaşayamadık. O yüzden Berlin bir şansı daha hak ediyor. AĞUSTOSTA MYKONOS PLANI Bu yıl içinde belirlediğiniz rotalar -salgına rağmen- vardır mutlaka… Gerekli önlem ve tedbirleri almak kaydıyla bu yıl da gezmek ve görmekten uzak kalmaya hiç niyetimiz yok:) Önce ağustosta Mykonos planımız var. Daha sonra sonbaharda spontan bir Paris kaçamağı olabilir. Son olarak da yılbaşına New York’ta girerek 2020’nin tüm negatif enerjisini üzerimizden silkeleyerek atmayı planlıyoruz. Sonrası için diğer rotalar: Marakeş, Tokyo, Cancun, Sao Paulo ve Ölüler Günü’nde Puebla. Şimdi ayrı ayrı yanıtlayacağınız bir soru geliyor. Aras seyahatteyken nasıl biridir Deniz? Ve Deniz, Aras evdeyken nasıl biridir? Aras: Deniz seyahatteyken aşırı planlı birine dönüşür. Nereye, saat kaçta, hangi yollardan gideceğimiz hep onun kontrolündedir. Ayrıca mükemmelliyetçidir. Onun yanında dünyanın neresinde olursa ol, kendini hep evde ve güvende gibi hissedersin. Deniz: Aras gerçekten her eve lazım. Mutfakta çok başarılı ve bana kıyasla oldukça sabırlı. Bununla birlikte şikayetçi olduğum tek konu bana göre evde fazla titiz oluşu. İNSAN | Kategorinin diğer yazıları Sosyal mesafe çemberinde sonsuza dek mutlu yaşadı… Ekmeklerinin en sıkı müdavimi Sezen Aksu En yeni seksi şef: Karpat Deviren GSA’yla bol olasılıklı konuşma: ‘Hayat ikna olduğun şeye dönüşüyor’ Bir Milanolunun gözünden ‘yeni normal’ ‘Normal’ değiliz hiçbirimiz Antarktika’ya kendi kullandığı uçakla giden maceracı şef Hareketli, yanık tenli, insan canlısı bir çocuk büyüttük Akyaka’da Transhuman evrimine hazır mısınız ’74PODCAST’lerde gelecek konuşmaları Korona günlerinde “Arizona Dream” Tulum’da karantinada olmayı dj Carlita anlatıyor Beden Oyunları Korona günlerinde Alaçatı Hayat, mutfağa kapanıp mükemmelin peşinde koşmak değil Çünkü aylarca çeşitli manastırlarda kaldım… Karantinada yalnız değilim, çünkü köpeğim Zeus var! Yalnız yaşama sanatı: Ohitorisama!

October 4, 2025 | VOL 16 the VOCMOS SPIRIT: SMALL, PERSONAL, and FULL of SOUL words Laura Cottrell Some people work in hospitality. Others live it. For Frederik Kubierschky and Catharina Lütjen, founders of Vocabolo Moscatelli, it’s the latter. Their story started in the heart of Swiss five-star hospitality, where they met, learned the ropes, and dreamt up a vision for something more personal—an intimate retreat in Umbria, Italy, where hospitality is about genuine care, thoughtful details, and a sense of belonging. We sat down with Frederik and Catharina to talk about what it means to build a place that feels like home, why Vocabolo Moscatelli is more than a boutique hotel, and how they’re redefining modern hospitality—one thoughtful stay at a time. You both come from strong backgrounds in hospitality. How have your experiences shaped the vision behind Vocabolo Moscatelli? Our story began years ago in the world of Swiss five-star hospitality, where our paths first crossed. Frederik brought his deep experience as a Clef d'Or Chef Concierge, and I had focused on guest relations, sales, and marketing. It didn’t take long for us to realize we made a strong team. We were both lucky to have received top-notch training in the industry, which shaped how we think about service, guest care, and teamwork. Over time, we learned that true hospitality isn’t just about luxury—it’s about creating a sense of belonging, crafting unforgettable experiences, and doing it all with passion and integrity. Today, as we lead our own little boutique hotel, Vocabolo Moscatelli, we know exactly the kind of hospitality we want to create—not just for our guests, but also for our team. We believe a happy team is the foundation of great hospitality. In short, the years we spent in some of the most luxurious and demanding settings have shaped how we approach hospitality in 2025. As we shape the future of our boutique hotel, we keep asking ourselves: What does modern hospitality look like? We’re not just following trends; we want to stay ahead of the curve—creating a place that embraces today’s traveler’s desire for authenticity, connection, and meaningful experiences, while also caring deeply for the well-being of both our guests and our team. IT FELT LIKE WE DIDN’T CHOOSE UMBRIA; UMBRIA CHOOSE US! When did the idea of opening your own hotel first come up—and why Umbria? It’s hard to pin down the exact moment, but we both remember a scene like it was yesterday. We were working at a luxury hotel when a guest was checking out. She smiled at us and said, “You two... If you ever open your own hotel, let me know. I’ll be there.” Those simple words left a big impression—and sparked a dream. That dream is now Vocabolo Moscatelli. We were also incredibly lucky to cross paths with an investor who believed in us and our vision. That support gave us the chance to create something truly special. As for Umbria, it was an opportunity—and we fell in love with this unique region of Italy instantly. It felt like we didn’t choose Umbria; Umbria chose us! Vocabolo Moscatelli is a restored 12th-century monastery. What drew you to this place? Its energy—and its timeless beauty! How was the restoration process? Restoring Vocabolo Moscatelli wasn’t just about preserving a building—it was about breathing new life into a place full of history and character, and creating an atmosphere that feels both timeless and fresh. Our approach was shaped by a deep respect for the region’s heritage, combined with a vision for what modern hospitality should feel like in 2025. From the start, we knew we wanted to preserve the elements that make the building so unique—like the stone walls and wooden beams. Of course, bringing modern comforts into such a historic space came with its challenges. It required careful planning and close collaboration with talented artisans and our architect. Jacopo Venerosi Pesciolini from the Florence-based studio Archiloop and his team designed spaces that transform the atmosphere of this ancient monastery into a warm, timeless experience. The use of local craftsmanship added a special layer of character to the interiors. Some of our rooms and suites even have black outdoor bathtubs for two, placed on private terraces. Each room and suite also features its own color concept. UNLIKE BIGGER, MORE ANONYMOUS PROPERTIES, OUR SMALL SCALE ALLOWS US TO CREATE AN INCREDIBLY PERSONAL AND GUEST-FOCUSED EXPERIENCE How does the small scale of your hotel shape the way you welcome and connect with guests? Unlike bigger, more anonymous properties, our small scale allows us to create an incredibly personal and guest-focused experience. We truly pay attention to the needs and preferences of each individual guest. Our team knows guests by name—and they know us, too. We take the time to build genuine relationships with the people who stay with us. Many of our guests return not just for the beauty of the place, but because they feel connected to the team, the other guests, and the unique “VocMos” vibe. That sense of belonging and community is a big part of what makes our hotel special. How does the region’s nature and culture shape the identity of Vocabolo? The natural beauty of the region is an essential part of who we are. Vocabolo is a place where guests can step away from the chaos of daily life and reconnect with nature. The peaceful, rural atmosphere is woven into the overall experience of the hotel. Everything we do, from art to architecture, is inspired by the cultural heritage of the region. We also celebrate local festivals and traditions, weaving them into the guest experience—like our “Passata” event in August, where we make tomato sauce together for three days, or our special ceramic workshops with local artisans like Elena (Endiadi) in our chapel or garden. The slower rhythm of life here is at the heart of the Vocabolo Moscatelli experience. What are some of the standout features of the hotel? - Our Cotto Etrusco tiles. Every room has its own color story, and all the tiles—especially those in the bathrooms—are handmade for us in Umbria, just 20 minutes from Vocabolo Moscatelli. - The Bamboo Dome. - Double outdoor bathtubs on the terraces. - Our hemp-linen textiles! They’re sustainable, breathable, and durable—hemp has a long tradition in Umbria, historically used for rope, fabric, and household items. - The fire pit: Every evening, Frederik lights a fire in the garden, creating a warm, cozy atmosphere. After dinner, we invite both hotel guests and restaurant diners to gather around the fire, sharing a glass of our homemade limoncello. for more Print VOL XVI - AEGEAN & MEDITERRANEAN 2025 Out of Stock Add to Cart

February 2025 | DESIGN & INTERIORS JOANA & JOSHUA’s ECO-CONSCIOUS VISION words Onur Baştürk They prioritize eco-conscious design and refuse to take on projects that threaten sensitive ecosystems. For them, sustainability is more than just a buzzword; it’s a core value. They also incorporate handmade elements that bring depth and texture to their work, favoring these over mass-produced, soulless perfection. I’m referring to Joana Gomes and Joshua Beck. Are you ready for an inspiring conversation with the duo who founded CO-LAB in Tulum, Mexico in 2010, and quickly brought their vision of biophilic architecture to life? Joana and Joshua, how did you meet and how did you decide to found CO-LAB? We first met in Rotterdam - Joana was working at MVRDV and Joshua at OMA. Our first collaborations on design competitions quickly showed how our shared values - especially in sustainability, design and craftsmanship - complemented each other. As our personal relationship grew, we realized that we enjoyed working together and saw an opportunity to bring our ideas to life through a collaborative practice. What began as a few collaborations naturally evolved into the founding of CO-LAB. Our goal was to create a design studio that combines environmental consciousness with artistry, and modern design with handcrafted elements. We aim to make architecture not only functional, but also emotionally resonant, deepening the connection between people, space and nature. Is there a specific reason why you chose Tulum as the location for CO-LAB? By the way, you also had a plan to open a CO-LAB office in Costa Rica. Did it open? Tulum was an ideal choice for us because of its raw, natural beauty - a perfect setting for developing designs that are in harmony with nature. It allowed us to fully explore our vision of creating sustainable, biophilic architecture. The landscape, climate, and local materials provided a unique canvas for our work. As for Costa Rica, the plan is still a work in progress. Given Costa Rica's strong commitment to environmental sustainability and its rich biodiversity, it fits perfectly with CO-LAB's philosophy; we are working on some projects there, but the office hasn't opened yet. What is your division of labor? Are your ideas and dreams mostly the same, or do you create projects with different ideas? We are both actively involved in every phase of a project, especially during the conceptual stages. Our diverse ideas enrich the creative process and encourage us to explore various possibilities, leading to more refined and cohesive designs. This dynamic exchange enables us to create spaces that are both functional and shaped by different perspectives. What do you think are the 3 most important characteristics of CO-LAB? 1. Integration with Nature: Our designs aim to bring the beauty of outdoor spaces into indoor environments, allowing for a deeper, more meaningful connection with nature. We believe that incorporating natural elements into everyday life has a profound effect on well-being, fostering a deeper appreciation for the environment and motivating a stronger desire to protect it. 2. Artisanal Craftsmanship: In reaction to perfect mass-produced, soulless objects, we embrace handcrafted elements that bring depth and texture to our projects. The true beauty of a space lies in the subtle imperfections and marks left by human hands. This interaction between maker and material infuses a building with energy, making it feel more authentic, alive, and emotionally engaging. 3. Sustainability: We always prioritize eco-conscious design. We decline projects that compromise sensitive ecosystems and choose eco-friendly materials whenever possible. While we do use concrete in our Tulum projects due to the hurricane zone, we view this as a necessary balance between durability and sustainability. For us, sustainability is more than just material choices - it is a commitment to respect and protect the environment through mindful design. VILLA PETRICOR IN TODAY’S FAST-PACES WORLD, THE CONNECTION TO NATURE IS CRUCIAL, AS PEOPLE SEEK SPACES THAT PROVIDE OPENNESS, TRANQUILITY, AND NATURAL LIGHT LUUM TEMPLE The use of fluid transitions between interior and exterior spaces has increased in recent projects. You did this long before with the Villa Petricor project. Do we want to feel nature and natural light more now, what do you think? Absolutely. In today’s fast-paced world, the connection to nature is crucial, as people seek spaces that provide openness, tranquility, and natural light. Villa Petricor was an exploration of this principle, and we've continued to integrate these ideas into all of our projects. We believe the desire for biophilic design is growing because, deep down, we all crave a connection to nature. It offers not only aesthetic pleasure, but also emotional restoration. What are the common features of your projects so far? First, a strong connection to the environment. A direct relationship with the landscape, using operable windows, courtyards and other design elements to bring the outside in. Second, a minimalist yet organic aesthetic. Clean lines combined with natural, textural elements that reflect the raw beauty of the materials. The third is sustainability. From sourcing local materials and artisans to using energy-efficient systems, sustainability is at the heart of everything. What are the advantages and disadvantages of living and working in Tulum? Living in Tulum offers the incredible advantage of being immersed in nature, which continuously fuels our creativity. The pace of life is slower, which allows us to reflect deeply on our work and think more holistically about design. However, the logistical challenges can be significant—access to materials and infrastructure is often limited, which means we have to be resourceful and adaptive. But these challenges also drive innovation, pushing us to work closely with local artisans and craftsmen, enhancing the authenticity of our projects. What other projects are you working on at the moment, especially your latest project in the Seychelles? The Seychelles project is designed to celebrate the natural beauty of the island while embracing sustainability. We're using locally sourced materials and designing in harmony with the landscape to minimize environmental impact. We are also working on several other projects, including a large residence in India, a house in Jamaica, a house in Costa Rica, and several projects in Mexico. We love working in different regions as it allows us to research and experiment with local techniques, materials and cultural contexts. I'm curious about what inspires you both - it could be anything. JOANA: I find endless inspiration in nature - organic shapes, textures and the way light interacts with the environment. Whether it's the intricate patterns in leaves or the flow of water, these elements influence how I approach design. I'm also inspired by ancient architecture, especially structures that have stood the test of time and feel deeply connected to their surroundings. JOSHUA: I am inspired by spending time in nature. I enjoy long swims in the ocean, visiting different coral reefs and marveling at the complexity and creativity of natural forms-it never ceases to amaze me. Another source of inspiration is our almost 3-year-old daughter, who is the most incredible human being. for more CASA TEPUI Print VOL XIV - 2024 / 25 ₺970,00 Regular Price ₺870,00 Sale Price Add to Cart

May 2023 | Travel | Vol 9 TR below BORGO GALLANA words Alp Tekin photos Salva Lopez Does the desire to leave eventually turn into a longing to return? If you were born and raised in Puglia, the answer is probably yes! Giuseppe De Vanna’s life is the perfect example. Born in this enchanting region, Giuseppe moved to Milan at 18, driven by dreams of discovery and a desire to explore the world. But as he puts it: “Life, like nature, is cyclical. The urge to leave transforms into the urge to come back. The best moments of my life are tied to Puglia—the return to family, summers by the sea, the unique light of the region, the olive trees, and the sound of cicadas.” Today, Giuseppe runs Borgo Gallana, a boutique hotel nestled among olive trees in the countryside of Oria, one of Puglia’s oldest historic towns. A CELEBRATION OF SIMPLICITY Borgo Gallana consists of three traditional stone houses, which Giuseppe describes as “the embodiment of my memories, my happy place, my mother’s beloved Puglia, and my grandmother’s humble Puglia.” To achieve this authenticity, he collaborated with Studio Andrew Trotter for the design. “Andrew brought Puglia’s simplicity to life by working with local materials, artisans, and traditional building techniques,” Giuseppe explains. A GARDEN DEDICATED TO THE MEDITERRANEAN ECOSYSTEM The houses—Casa Camino, Casa Luce, and Casa Limone—each feature a private garden, an outdoor lounge with a stone bathroom and a second kitchen with a barbecue. The central courtyard hosts a swimming pool surrounded by olive trees and aromatic plants. Artists Cosimo Terlizzi and Damien Modolo, founders of Lamia Santolina, envisioned Borgo Gallana’s garden as a tribute to the Mediterranean ecosystem. Alongside ancient olive trees, they planted native and endemic species to revive and enrich the region’s botanical heritage. DESIGN ROOTED IN LOCALITY Studio Andrew Trotter employed vaulted ceilings and concrete floors throughout the three homes. The primary construction material is local sandstone, known as tufo. The bathroom sinks and kitchen counters were also custom-designed by Trotter and crafted locally. The interiors are furnished with timeless brands like Frama, Lumina, Bongio, Tine K, and Gervasoni, alongside locally crafted tableware by Nicola Fasano. Outdoor spaces feature black metal wall lights designed by Studio Andrew Trotter. PUGLIA’S MUST-VISIT TOWNS While staying at Borgo Gallana, don’t miss the chance to explore these charming towns: - ALBEROBELLO Famous for its whitewashed trullo houses—traditional stone huts with conical roofs—this village, located about an hour south of Bari, can easily be explored in a day. - POLIGNANO A MARE Situated on limestone cliffs along the Valle d’Itria coastline, this picturesque town features centuries-old churches, ivy-covered houses, and Italy’s most photographed beach: the pebble cove beneath the Ponte Borbonico di Lama Monachile bridge. - OSTUNI Known as the “White City,” Ostuni is a 40-minute drive down the coast from Polignano a Mare. Sip a Negroni at one of the bars lining its cobblestone streets, then savor exquisite dishes at Piazzetta Cattedrale. - LECCE A baroque gem in Italy’s heel, Lecce offers culinary delights like Rosalba de Carlo’s renowned Alle due Corti and innovative dishes at Arte dei Sapori. Don’t miss La Scarpetta’s romantic garden or the heavenly pastries at Pasticceria Natale. - VIESTE Perched dramatically on cliffs, Vieste is a dream for photographers. Before leaving, visit Castello Beach for stunning views. - MARTINA FRANCA Quieter than its neighbor Alberobello, this charming town is home to the must-see Basilica di San Martino. - AND MORE... Explore hidden gems like Monopoli, Locorotondo, Gallipoli, and Trani for a complete Puglian experience. Gitme arzusu bir süre sonra geri dönme arzusuna dönüşür mü? Eğer Puglia’da doğup büyüdüyseniz dönüşebilir! Giuseppe De Vanna’nın hayatı bunun en güzel kanıtı. Bu bölgede çocukluğunu geçiren Giuseppe hayallerini gerçekleştirmek vedünyayı keşfetme arzusuyla 18 yaşında Milano’ya taşınıyor. Gerisini onun ağzından dinleyelim: “Doğanın bize öğrettiği gibi, hayat döngüsel. Gitme arzusu, geri dönme arzusuna dönüşüyor. Çünkü hayatımın en güzel anları Puglia’da geçirdiğim zamanla bağlantılı. Aileye dönüş, yazı deniz kenarında geçirmek, bölgedeki eşsiz ışık, zeytin ağaçları ve ağustos böcekleri”. Ve şimdi Giuseppe’nin Puglia’nın en eski tarihi kasabalarından biri olan Oria’nın kırsalında, zeytin ağaçları arasında yer alan bir butik oteli var, Borgo Gallana. Üç geleneksel taş evden oluşan Borgo Gallana için, “Anılarımın somutlaşmış hali, mutlu olduğum yer, annemin biricik Puglia’sı ve anneannemin sade Puglia’sı” diyor Giuseppe. Bu sadelik ve özgünlük için Borgo’nun tasarımcısı olarak Studio Andrew Trotter’ı seçmiş Giuseppe De Vanna. “Çünkü” diyor, “Andrew yerel malzemeleri, zanaatkârlarımızı ve geleneksel inşaat yöntemlerini kullanarak Puglian sadeliğini yorumladı”. AKDENİZ EKOSİSTEMİNE ADANAN BAHÇE Casa Camino, Casa Luce ve Casa Limone... Bunlar Borgo Gallana evlerine verilen isimler. Her evin kendine ait özel bahçesi, barbekülü ikinci bir mutfağı ve duşlu taş banyo içeren açık hava dinlenme alanı var. En büyük avluda ise zeytin ağaçları ve şifalı bitkilerle çevrili bir yüzme havuzu bulunuyor. Lamia Santolina’nın kurucusu olan sanatçılar Cosimo Terlizzi ve Damien Modolo, Borgo Gallana’nın bahçesini Akdeniz ekosistemine adanmış bir alan olarak hayal etmiş. Asırlık zeytin ağaçları arazisine ekilen lokal endemik bitkiler, kaybolma riski taşıyan bitki hafızasını da yeniden çeşitlendirme ve zenginleştirmeye yönelik. Studio Andrew Trotter üç evin tümünde tonozlu tavan ve beton zeminler kullanmış. Yerel kumtaşı “tufo” ise yapıların yapımındaki ana malzeme. Ayrıca banyo lavabolarıyla mutfak tezgâhları da yerel üretim ve Studio Andrew Trotter tasarımı. İç mekanlarda Frama, Lumina, Bongio, Tine K, Gervasoni ve yerel sofra takımı Nicola Fasano gibi markalara yer verilmiş. Dış mekanlardaki siyah metal duvar lambası ise yine Studio Andrew Trotter tasarımı. PUGLIA’NIN GÖRÜLMESİ GEREKEN KASABALARI Borgo Gallana’da kalacağınız süre boyunca bu kasabalara mutlaka uğrayın... - ALBEROBELLO Beyaz badanalı “trullo” evleriyle tanınıyor. Trullo, konik çatılı geleneksel taş kulübelere verilen isim. Bari’nin yaklaşık bir saat güneyindeki bu köy, bir günde keşfedilecek kadar küçük. - POLIGNANO A MARE Valle d’Itria kıyısındaki kireçtaşı kayalıklar boyunca uzanan bu kasaba; asırlık kiliselere, sarmaşık ve kaktüslerle kaplı kireçli evlere çıkan dolambaçlı sokaklara sahip. Burası aynı zamanda İtalya’nın en çok fotoğrafı çekilen plajına da ev sahipliği yapıyor: Ponte Borbonico di Lama Monachile köprüsünün altında yer alan çakıllı koy. - OSTUNI “Beyaz şehir” olarak da bilinen bu kasaba, Polignano a Mare’den çıkınca sahilden yaklaşık 40 dakika aşağıda. Ostuni’de şu iki şey mutlaka yapılmalı: Arnavut kaldırımlı sokaklarında sıralanan barlardan birinde Negroni yudumlamak, sonra da Piazzetta Cattedrale’deki nefis yemeklerin tadına bakmak. - LECCE İtalya’nın topuğunda barok tarzdaki Lecce’de önce Rosalba de Carlo’nun meşhur Alle due Corti isimli restoranına uğrayın. Daha sonra Le Zie Trattoria’daki taze otlu günlük orecchiette’yi ve geleneksel tarifleri modern bir şekilde yorumlayan Arte dei Sapori’yi deneyin. La Scarpetta’nın romantik bahçesinde takılın. Vakit kalırsa Caffè Alvino ve Garibaldi bahçelerinin hemen dışındaki Pasticceria Natale’nin tatlılarını da öneririz. - VIESTE Kayalıklara yapışmış gibi duran eski binalar ve denizin üzerinde yükseliyor gibi görünen bir kasaba Vieste. Burada fotoğraf çekmek büyük zevk! Castello Plajı’na uğramadan Vieste’den ayrılmayın. - MARTINA FRANCA Komşusu Alberobello’dan daha az bilinen bu köyde Basilica di San Martino mutlaka görülesi. - VE DİĞERLERİ Monopoli, Locorotondo, Gallipoli ve Trani... for more Print VOL IX - 2023 Out of Stock Add to Cart

January 2024 | Design & Interiors english below A new wine vineyard destination CAYMUS-SUISUN words Leon D. Aretyan photos Yoshihiro Makina C aymus -Suisun Winery, Pasifik Okyanusu’nun rüzgârlarıyla soğuyan Kuzey Kaliforniya’daki Suisun Vadisi’nde yer alıyor. Mimarisi Bohlin Cywinski Jackson'a, iç tasarım ve tüm kürasyonu Sarah Giesenhagem liderliğindeki The Bureau'ya (Thad Geldert işbirliğiyle) ait bu yeni şarap imalathanesinin en dikkat çekici yanı, tamamen camdan oluşan tadım odası. Yapının tamamen dışarıya açılmasını sağlayan geri çekilebilir duvarlara ve her yönden çalıştırılan vasistas pencerelere sahip olan tasarımı, özellikle gün batımında göz kamaştırıyor. Sarah Giesenhagem tasarımla ilgili şunları söylüyor: “Caymus -Suisun'daki tüm mobilyalar, sanat eserleri ve kıyafetlerin neredeyse tamamı 30'dan fazla yaratıcı iş birlikçi tarafından özel olarak hazırlandı. Düşünceli bir şekilde tasarlanan ve seçilen bu bileşenler, Caymus-Suisun'un çok kuşaklı şarapçılık ailesini ve onların öncü doğasını yansıtan bir niyet ve zanaatkârlık düzeyini yansıtıyor”. Sarah Giesenhagem’ın bahsettiği yaratıcı iş birlikçilerden biri de tasarımcı Jerome Pereira. Pereira, heykeli anım satan aydınlatmalarını ip, ahşap, cam ve diğer doğal unsurları kullanarak tamamen el işçiliğiyle yapmış. C aymus -Suisun Winery is located in the Suisun Valley in Northern California, cooled by the winds of the Pacific Ocean. The highlight of this new winery, with architecture by Bohlin Cywinski Jackson and interior design and curation by The Bureau led by Sarah Giesenhagem (in collaboration with Thad Geldert), is the glass pavilion tasting room. Its design, which has retractable walls that allow the building to be completely opened to the outside and transom windows that can be operated from all directions, is especially dazzling at sunset. Sarah Giesenhagem says the following about the design: “At Caymus -Suisun, the majority of the furnishings, fixture s, art, and attire were custom crafted by over 30 creative collaborators. These thoughtfully designed and curated components provide captivating and meaningful experiences for visitors, conveying a level of intention and artisanship reflective of Caymus-Suisun’s multi-generation winemaking family and their pioneering nature. A rich appreciation and curiosity for agrarian ventures like wine making, a love of hospitality design and the storytelling that can be built into the experience convinced me to work on this project”. One of the creative collaborators Sarah Giesenhagem mentioned is designer Jerome Pereira. Pereira created his sculpture-like lighting entirely by hand, using rope, wood, glass and other natural elements.

November 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW a SCENIC LAKEFRONT RETREAT words Karine Monie photos Tina Kulic The cozy charm of rustic elements, the sleek sophistication of a modern ambiance, and the subtle poetry of artworks reminiscent of French Impressionism—these are the first impressions that greet you upon entering this countryside-inspired home on Shawnigan Lake, Vancouver Island, British Columbia. Seamlessly blending the relaxed allure of the Hamptons with the rural charm of Vancouver Island, the design of this retreat is the work of Andrea Rodman Interiors. Growing up between Toronto, Canada, and Sydney, Andrea Rodman's multicultural upbringing profoundly influences her design ethos. “The homeowners wanted a space that radiated warmth and hospitality, complementing the home's existing architectural character and the charm of Shawnigan Lake,” Andrea shares. Rustic touches were essential to achieving this vision. Artworks in soft pastels and charcoal tones, evocative of French Impressionism, add a poetic layer to the interior, perfectly balancing the home's connection to its lakeside and natural surroundings. When it came to furnishings and décor, the focus was on timeless elegance and comfort, with every space designed to invite social connection. “We blended detailed kitchen cabinetry and classic bathroom fixtures, with subtle modern updates, including Bocci outlets and curved backsplashes, to bridge the gap between classic and contemporary,” says Andrea Rodman. “We also introduced William Morris wallpaper into the main floor primary bathroom to capture some heritage accents.” For the painted bone-colored kitchen cabinets and white walls, Andrea opted for mid-tone ash oak flooring and a lighter whitewashed oak for custom millwork, creating a harmonious blend of textures and tones that enhances the home's inviting yet refined aesthetic. GÖL KENARINDA MANZARALI bir İNZİVA EVİ Rustik unsurların sıcaklığı, modern sofistike bir ambiyans ve Fransız empresyonizmini çağrıştıran ince ve şiirsel sanat eserleri… British Columbia, Vancouver Adası'ndaki Shawnigan Lake’de konumlanmış kır evi tarzı bu eve adım atar atmaz hissedilen ilk şeyler bunlar. Hamptons'ın rahat cazibesini Vancouver Adası'nın kırsal cazibesiyle kusursuz bir şekilde harmanlayan evin tasarımı ise Andrea Rodman Interiors’a ait. Toronto, Kanada ve Sidney arasında büyüyen Andrea Rodman'ın çok kültürlü yetişme tarzı, tasarım yaklaşımını da derinden etkilemiş. Rodman'ın ilk ilham kaynağı Hamptons sahil evlerinin sakin ve lüks ambiyansı. Andrea, “Ev sahipleri, evin mevcut mimari karakterini ve Shawnigan Gölü'ndeki kır evinin cazibesini tamamlamak için rustik vurgular içeren, sıcaklık ve misafirperverlik yayan bir alan istiyordu” diyor. Botanik ve doğa esintilerinin yanı sıra Fransız empresyonizmini anımsatan pastel ve kömür tonlarındaki ince ve şiirsel sanat eserleri, evin plaj ve doğa hissini mükemmel bir şekilde tamamlıyor. Mobilya ve dekorasyonda kriter ise klasik çizgiler ve rahatlık. Ayrıca her alanın sosyalleşmeye davet etmesi sağlanmış. Andrea Rodman, “Klasik ve çağdaş arasındaki boşluğu kapatmak için detaylı mutfak dolaplarını ve klasik banyo armatürlerini, Bocci prizleri ve kavisli backsplash'ler gibi ince modern güncellemelerle harmanladık” diyor. “Ayrıca eski dönem vurgularını yakalamak için ana kattaki birincil banyoya William Morris duvar kağıdı ekledik”. Andrea Rodman ayrıca boyalı kemik rengi mutfak dolapları ve beyaz duvarlarla eşleştirilen yüksek doğrama dolapları için orta dişbudak meşe ahşap döşeme ve daha açık bir beyaz badana meşeyi tercih etmiş.

May 2020 | People | Turkey Conversation with GSA among with plenty of possibilities: “Life turns into what you have been convinced” Words | Onur Baştürk H ere is a conversation with Gaye Su Akyol (GSA) as we review all possibilities. Read right away before quantum offers new possibilities. I wonder your state of mind during these quarantine days. Are you the ones who says ''I have put myself in a creative session'' or the ones that says ''I am not doing anything’’. I am experiencing a lot of different emotions but I know it is normal. You do not encounter with an epidemic such as this everyday. But I will say this; clearly I have been waiting for this period for a long time! Surviving was like living in a organism that stinks from bottom to the top. Diseased, malignant, foul, ambitious and unbalanced… The world as it is now were already like this last time we have left it. We have faced the truth that we can not go on with the system we used to live in, or probability of another world, and with consuming, shameless, arrogant gluttonous people. Are we all faced it yet? I don't know... But one thing is for sure: Either we fit in to this or we will be gone. NO, WE WON'T BE REACHING NIRVANA INSTANTLY How does this period reflected to your music? I have got lots of new songs. Notes, some groundwork, verses... I have got enough to fill at least two albums. Think of the notes on the book as if they have been done by music; drafs, scribbles, moods, ideas.. “The things you can not make fun of will seize you”, my mind is currently scrabbling with this sentence, applying it everywhere like a litmus paper. Does this epidemic will achieve to change ourselves? Or once everything settles down will we forget this will ever happened and live like we used to do? No, we won't be reaching to nirvana instantly. But we are in something historical. Once this period is over we will be able to agree lots of things all so easily. Like a stone thrown in the water, we have also inevitably changed, and we will be keep changing. Maybe it won't look like something revolutionary or maybe some of us will resist to it and will try to go back as it is used to be but it's futile, lot of things will change. IT WAS LIKE A MIRACLE AND A TORTURE Before the epidemic you were traveling a lot due to music tour. Did you miss traveling to other countries/cities? 2019 is like both a miracle and a torture! We gave over 100 concerts in different places on earth. Even changed three planes and five different cars within the same day. At these times my migraine showed up again which was dormant over the years. On one hand there was headaches and exhaustion, on the other hand there was excitement and passion, yet I have yearned so much being able to just sitting at home, doing nothing and having no responsibilities... For me 2020 is taking a breathe, resting, having a chat with myself, updating my needs and creating in my home. With the epidemic it became a must but I am not complaining. Frankly, I have missed my home, friends even more I missed myself, I haven't yet to missed any other place. I WON'T BE SURPRISED IF THERE WOULD BE ANY ZOMBI ATTACK There are theories of virus being a conspiracy... How much are you close to this idea or how far? Everything is possible! All these theories like “Someone in China ate a bat and got infected then infected the world'' or “We are all in a simulation, and got an error now it needs to be shut down” or ''The families who runs the world are declared themselves a biological war and this virus is a part of it'' are nonsense. If there would be a zombi attack tomorrow I won't be surprised. Althought it is the very thing that connect me to the life; being everything possible. LIFE TURNS INTO WHAT YOU HAVE BEEN CONVINCED I dont know if you have watched the movie called ''Mr. Nobody’’. The film were talking about the choices and the parallel lifes and universes affecting by each choice. Now I want to ask a parallel universe and quantum question: Were there be any other Gaye that may give other decisions on the past and moved on differently than your path? If you believe there would be and if you had the chance, which Gaye's life would be interesting that you would follow? When you look at the universe from the eyes of the quantum mechanic that would tell us none of the physical action is certain and predictable and everything we know is nothing but statistical data. We are currently know not so much about the quantum physics and they are quite limited. The universe is filled with infinite possibilities, and I am quite neutral to the idea of another me living in one of those infinite possibilities. It is hard to be convinced by any of this. They have left blurred and unknown this on my programming. Life turns into what you have been convinced. So you must be very careful what you have been convinced with. TRT'S STUDIO AMBIANCE BACK IN 70’s “Rock’n Roll musical Societie’s” live records broadcasting came across with the isolation days, and I think it is good. When did you come out with this idea? Exactly one year before, we have recorded it on May-2019, and planned to broadcast it within two months. Althought it took longer, and we had also tours going on,other video projects and exhibition projects got in between. For the last 8 months videos were waiting ready to be published. We did a little overhaul and wanted to sent them to the infinity which felt good... I wanted to recreate the ambiance of TRT back in 70’s while there was no CGI and computer based effect were very little. So we have recorded in front of the green curtain and converting them into retro futurist videos while we were trying to catch the ambience of those years. All the videos are the product of İdil Ergün. There was no other intervention besides talking about the ambiance and its connection with the music. I think freedom is the corner stone of such collective works. On some videos we have used Anatolian motifs and symbols. What have you watched/read/listened during this period ? What I love to watch and finished series are Normal People, Anne With An E, The Kominsky Method, The Marvelous Mrs. Maisel, Bosch and Undone. Beside these I have watched the Miles Davis “Birth Of The Cool”. On Spotify I have made a list called ''GSA'yla Karantina Keyfs’’. I am now adding some of the musics I listen to the list. I have read Allen Ginsberg's ''Kaddish'', Shunryu Suzuki's '' Zen Mind, Beginner's Mind'' and Judith Butler's ''Gender Trouble’’. İNSAN | Kategorinin diğer yazıları Sosyal mesafe çemberinde sonsuza dek mutlu yaşadı… Ekmeklerinin en sıkı müdavimi Sezen Aksu En yeni seksi şef: Karpat Deviren GSA’yla bol olasılıklı konuşma: ‘Hayat ikna olduğun şeye dönüşüyor’ Bir Milanolunun gözünden ‘yeni normal’ ‘Normal’ değiliz hiçbirimiz Antarktika’ya kendi kullandığı uçakla giden maceracı şef Hareketli, yanık tenli, insan canlısı bir çocuk büyüttük Akyaka’da Transhuman evrimine hazır mısınız ’74PODCAST’lerde gelecek konuşmaları Korona günlerinde “Arizona Dream” Tulum’da karantinada olmayı dj Carlita anlatıyor Beden Oyunları Korona günlerinde Alaçatı Hayat, mutfağa kapanıp mükemmelin peşinde koşmak değil Çünkü aylarca çeşitli manastırlarda kaldım… Karantinada yalnız değilim, çünkü köpeğim Zeus var! Yalnız yaşama sanatı: Ohitorisama!

February 2024 | Design & Interiors english below A bold, futuristic and transparent Aegean project words Onur Baştürk C esur, fütüristik ve şeffaf. Aynı anda hem görkemli hem de meditatif. Seferihisar tepelerinde yer alan Villa Lavender projesini en iyi şekilde bu kelimeler anlatıyor. Ege’nin sakin, doğal ortamına konumlanan proje, mimar Kemal Serkan Demir liderliğindeki Office Istanbul Archtitects tasarımı. Bulunduğu coğrafyanın pitoresk ortamıyla uyumlu Villa Lavender projesinde iç ve dış mekan arasında ilişkinin sürekliliği amaçlanmış. Böylece yapının her köşesinin doğa ile yakın temas halinde olması sağlanmış. Projede öne çıkan diğer bir unsur ise ışık ve gölge. Nitekim Kemal Serkan Demir projeyi hayata geçirmek için malzemeleri bir araya getirmeye başladıklarında, önceliklerinin ışığı ve doğanın örüntüsünü olabildiğince canlı bir şekilde yakalamak olduğunu söylüyor. Projenin sonrasında ise en önemli duygu ve fikirler Villa Lavender arsasının üst köşesinden manzaraya bakarken şekillenmiş. “Arazinin ortasında mucizevi bir şekilde bir lavanta kümesi vardı. Tüm arsanın sadece lavantayla kaplı olduğunda inanılmaz pastel mor renkte bir kumaş gibi görüneceğini hayal ettik” diyor Kemal Serkan Demir. “Çevreyle iletişim kurmanın bir yolunu bulmak, bize bütünsel bir mekânsal deneyim yaratma şansı verdi. Doğrusal terapi havuzlarının yanı sıra panoramik manzaralar, villanın volumlü görünümünü yansıtarak güçlü bir karakteristik içeren farklı perspektife sahip sahneler yarattı”. B old, futuristic and transparent. Majestic and meditative at the same time. These words best describe the Villa Lavender project located in the hills of Seferihisar. Located in the calm, natural environment of the Aegean, the project is designed by Office Istanbul Archtitects led by architect Kemal Serkan Demir. In the Villa Lavender project, which is in harmony with the picturesque environment of the geography, the continuity of the relationship between indoor and outdoor spaces is aimed. Thus, it is ensured that every corner of the building is in close contact with nature. Another prominent element in the project is light and shadow. As a matter of fact, Kemal Serkan Demir says that when they started to bring the materials together to realise the project, their priority was to capture the light and the pattern of nature as vividly as possible. After the project, the most important feelings and ideas were shaped while looking at the view from the upper corner of the Villa Lavender plot. "Miraculously, there was a cluster of lavender in the centre of the plot. We imagined that the whole plot would look like an incredible pastel purple fabric when it was covered only with lavender," says Kemal Serkan Demir. "Finding a way to communicate with the surrounding, gave us a chance to create a holistic spatial experience. Panoramic views alongside linear therapy pools reflect the volumentic appearances of the residence, creating various scenes of perspective that contain a strong characteristic”.

Haziran 2020 | Seyahat | Türkiye LOKALE SAYGILI, SAKİN, YARATICI, YENİ SEYAHAT TOPLULUĞU SLOW Yazı | Onur Baştürk D esign Hotels 1993’te kurulduğunda sadece 10 üye otele sahipti. Bugün ise yüzlerce destinasyonda 400’den fazla tasarım otel topluluğun çatısı altında. Bağımsız otelcilerin orijinal deneyimlerini belli bir standarda oturtmaya çalışan, onlara konumlandırma konusunda rehberlik eden Design Hotels sayesinde hayatımıza ‘tasarım otel’ ve ‘butik otel’ kavramları girmişti. Hatırlarsınız, ikibinli yılların başlarında dünyadaki birçok otel artık butik ve tasarım otel olmak istiyordu. Çoğu zincir otel bile bu tarza yönelik yeni alt markalar yaratmaya başlamıştı. Seyahat kültürünü bu denli etkileyip değiştiren Design Hotels’in üst kademe yönetiminde son 10 yıldır bir Türk’ün de imzası vardı: Serdar Kutucu. 2008 yılında İş Geliştirme Direktörü olarak şirkete katılan Kutucu, yıllar içinde markanın COO’luğuna kadar yükseldi ve birçok üye otelin konumlandırılmasına rehberlik etti. Geçtiğimiz nisan ayında ise ortağı olduğu ‘Slow’un CEO’su olarak karşımıza çıktı. Berlin’de yaşayan Serdar Kutucu’yla çok merak ettiğim yeni markası Slow’u tüm detaylarıyla konuştuk. Kutucu’nun konuşmamızın bir yerinde dediği gibi, umarım artık daha kolektif bir kültüre doğru yol alırız. Çünkü başka kurtuluşumuz yok! Devamı için: YUZU MAGAZINE Volume.I / YAZ PDF olarak görüntülemek ve kaydetmek için tıklayınız! HIGH LOW STİL | Kategorinin diğer yazıları Bir Edition üçlüsü: Sanat, parti ve iyi yemek Bodrum’a sürpriz: Dioriviera pop-up Emre Buga’nın stil atlası İçinden Aman stili geçen bir rüya Janus mu alırdınız Glassafe mi? Köprü + Heykel + Galeri: The Twist İstanbullu Tilda Swinton’ın ‘athleisure’ tarzı Fütüristik otel ‘Svart’ın açılmasına az kala Murat Süter’in ‘lacivert’ sırrı ‘Parazit’in evi aslında gerçek değildi Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Edwina Sponza’nın stil kodları Korona Sonrası Şehir Tabelaları ‘Beslenme farkındalığınız’ ne durumda? Bodrumlu Uzakdoğulu: Leleg Living Bu yazın başrolünde: Soho Roc House Korona günlerinde yaratıcı bir ‘karton’ masa!

February 2023 | Design & Interiors english below PIERO LISSONI Yazı | Onur Baştürk İ talyan mimar ve tasarımcı Piero Lissoni Milano'da büyüdü. Çevresi ve ilgi alanları doğal olarak onu mimar ve tasarımcı olmaya yöneltti. 1986'da mimari, sanat yönetimi, iç tasarım ve ürün tasarımına odaklanan global stüdyo Lissoni Associati’yi kurdu. Daha sonra markası Milano ve New York’ta birer ofisi bulunan Lissoni&Partners'a evrildi. Kısa sürede üst düzey otel ve konut projelerinin aranan ismi olan Lissoni’nin portföyünde Ayer alan en parlak projeler Amsterdam’daki Conservatorium Hotel ve Hırvatistan’daki Grand Park Hotel. Kariyeri boyunca Cappellini, Alessi, Flos, De Padova ve Kartell gibi prestijli mobilya markalarıyla da çalışan Lissoni, bu yılın başında köklü İtalyan mobilya markası B&B Italia’nın kreatif direktörlüğü görevini de üstlendi. B&B Italia’nın küresel imajını yeniden şekillendirmeyi amaçlayan bu güçlü işbirliğinin aslında bir geçmişi var. Lissoni son dört yılda B&B Italia için çeşitli tasarımlar yaratmıştı. Bu tasarımlar arasında modüler Dock kanepesi, Liagò depolama sistemi ve Borea dış mekan koleksiyonu yer alıyordu. 54 yaşındaki Lissoni şimdi B&B Italia’nın tüm görsel kimliğini, stilistik kodunu geliştirmeye hazırlanıyor. Lissoni yeni pozisyonunda hem markanın mirasına saygı duyan hem de geleceğe taşınmasını sağlayan bir strateji üzerinde çalışmayı planlıyor. O stratejilerden biri de daha sürdürülebilir bir tasarım markası olmak. Nitekim Lissoni'nin marka için daha önce yaptığı Borea tasarımı bunun ilk adımlarından biriydi. Borea, geri dönüştürülebilir alüminyum ve geri dönüştürülmüş pet şişelerden elde edilen polyester elyaf minderlerden oluşuyordu. Çok popüler olan Borea için Lissoni, “1920'lerden kalma bir bisikletin, yarış arabasının ve hatta bir kanepenin melezi” demişti bir röportajında. Lissoni’nin yeni pozisyonunu konuşmak için Milano’daki ofisine bağlandım ve ünlü tasarımcıya B&B Italia özelindeki hedeflerini sordum. “BOREA’NIN HER BİR ÖĞESİ YENİDEN KULLANILABİLİR” B&B Italia’daki yeni pozisyonunuzdaki ana hedef hem markanın geçmişine saygı duymak hem de geleceğe taşımak. Bunu nasıl yapacaksınız? Benim işim daha çok bir ince ayar meselesi. Şirketin modern olana yönelik yeteneğini daha fazla ortaya çıkarmak istiyorum. Belki tarz konusunda biraz daha risk alarak bunu yapacağım. Ama bunu geçmişle süreklilik içinde ve markanın tarihine saygı duyan bir dille gerçekleştireceğim. Tüm bunların yanı sıra iletişim üzerinde sürekli çalışmak da stratejilerim arasında. Markanın geleceğe uzanmasını sağlayan ilk adımını Borea koleksiyonuyla attınız aslında. Borea tasarımı geri dönüştürülebilir ve geri dönüştürülmüş malzemelerden oluşuyordu. Borea’nın çıkış noktası tamamen sürdürülebilirlik üzerine kuruluydu diyebilir miyiz? Kesinlikle! Borea tasarım, konfor, dayanıklılık ve sürdürülebilirlik gibi sıra dışı özelliklere sahip bir eko-tasarım koleksiyonu. Kullanım ömrü bittiğinde ayrılabilen, geri dönüştürülmüş ve geri dönüştürülebilir malzemelerden oluyor. İstenirse Borea’nın her bir öğesi yeniden kullanılabilir ya da çevreye zarar vermeyecek şekilde bertaraf edilebilir. Çünkü Borea’nın ana malzemesi alüminyum son derece güçlü ve dayanıklı. Kolayca geri dönüştürülebilir ve bu nedenle sonsuz sayıda ürün üretmek için tekrar tekrar kullanılabilir. “TASARIM SORUMLU VE DÜRÜST OLMALI” Bir yandan tüm dünya iklim krizinin etkileriyle boğuşuyor. Bu anlamda tasarımın yakın gelecekte gideceği yön sizce nasıl olmalı? Tasarımın sorumlu ve dürüst olması gerektiğine inanıyorum. İnşa eden, çabalarını ve hayallerini yaptığı işe adayanların çeşitli sorumluluk seviyeleri var. Bu nedenle tasarım, olabildiğince dürüst olmanıza, malzemeleri en iyi şekilde kullanmanıza, güvenilir ve profesyonel olmanıza yardımcı olabilir. Bir yandan Lissoni&Partners devam ediyor. Sizin için hangisi daha öncelikli ve kreatif olarak ağır basıyor? Mobilya mı yoksa bir iç mekanı baştan sonra tasarlamak mı? Bir ailede bir çocukla diğeri arasında nasıl seçim yaparsınız? Yapamazsınız. Biri daha güzeldir, diğeri farklıdır, öteki daha özeldir; ama hiçbirini seçemezsiniz. Çünkü her birinin harika nitelikleri ve bazen de kusurları vardır. Onları olduğu gibi kabul edersiniz. Ben de bu işler arasında hiçbirini o şekilde düşünüp birbirinden ayırmıyorum. Geçmişte yaptığınız Eda-Mame tasarımı çok sevdiklerimden biri. Tasarım yaparken sizi neler etkiliyor? Dönemden döneme etkilendiğiniz, ilham aldığınız şeyler değişiyor mu? Genel olarak hayat diyebileceğimiz şeyden ilham alıyorum. Hayat o kadar çok şey içeriyor ki: Edebiyat, şiir, fotoğraf, sinema, yemek, seyahat, kokular, kıyafetler, insanlar… Bir proje üzerinde çalışırken tek bir referans noktası seçmek benim için imkansız. “GELECEK, TASARIMCININ DEĞİL KARMAŞIK BİR SİSTEMİN ELİNDE” Dünya pandemiyle beraber değişti ve değişmeye devam ediyor. Bu anlamda tasarım nasıl etkilendi? Daha mı sadeleşti? Hem bireysel profesyoneller hem de şirketler adına sürekli bir değişim araştırması öngörüyorum. Artık en sorumlu şirketlerde bile kalite arayışında sürekli bir kararlılık, çevreye ve malzemelere karşı akıllı ve saygılı davranma, her şeyden önce de yüksek kaliteli kaynakları mümkün olan en iyi şekilde kullanma arzusu var. Bu nedenle gelecek tasarımcıların elinde değil. Şirketlerin ve bizim sadece bir parçası olduğumuz karmaşık bir sistemin elinde.

Nisan 2020 | Art | Türkiye Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Yazı | Onur Baştürk K emal, online sergiye verdiğin isme bayıldım: Gam'zede. Tatyos Efendi'nin “Gam’zedeyim Deva Bulmam” eserini hali hazırda çok severdim. Ama en son Gaye Su Akyol bambaşka bir düzenlemeyle yorumladı ve günlerdir onu dinliyorum. Neden sergiye bu ismi seçtin? (Online sergi sayfası için tıklayınız!) Onur, öncelikle bu iletişim kanalını bana açtığın için teşekkür ederim. Bu platform yeni bir oluşum olmasına rağmen güçlü bir külliyat oluşturmaya başladı bile. Bu birikime katkıda bulunuyor olmak benim için değerli. Soruya gelecek olursam; izleyicilerin de dikkat edeceği gibi sergi bu zamana kadar yaptığım işlerden oluşan bir seçki. Son dönemlerde atölyemde çalışırken sürekli taş plak kayıtlarını dinlediğimi farkettim. Bu kayıtlardaki nostaljik his, müzikteki ahenk ve dinginlik bana iyi geldi. Önceleri çalışırken elektro, pop-synth, dark wave, ambient türü müzikler dinlerdim. Ancak içinde yaşadığımız coğrafyada yaşanan hareketli ve hararetli dönemden sıyrılmak ve motivasyonumu artırmak için kulağım bu sessiz ve duru tınıları arar oldu. Bu tınıların en gösterişsiz ve mütevazı olanlarından biri de Tatyos Efendi’nin eserleri. “Gamzedeyim Deva Bulmam” parçasının tınısı ve sözleri son dönemde içinde bulunduğum durumlara o kadar paralel ki, şarkıyla karşılıklı dertleniyor gibi hissediyordum. Bu eseri daha çok Müzeyyen Senar’dan dinledim, ama Gaye Su Akyol’u da çok başarılı buluyorum. Hem yaptığı iş hem de duruş olarak. Senden sergi teklifi geldiğinde de sergi başlığı olarak direkt bu isim geldi aklıma. Bu şarkıyı dinlerken Gam’zede kelimesiyle bir sergi ya da eser üreteyim diye hiç düşünmemiştim, ama işlerimden bir seçki yapıp geneline baktığımda tüm o geçmiş ve şimdiki kırgınlıklar, hüzünler, melankoliler tekrar canlandı gözümde. Bunu kısa ve öz, en iyi anlatacak kelimenin Gam’zede olacağını hissettim ve bu hisse de hiç direnmedim, çok sevdim. Hem geçmişe göndermede bulunması hem de geçmiş ve şimdinin duygu durumlarını hisseden birine atfedilecek güçlü bir sıfat. Bir de hangi yetişkin bir Gam’zede değil ki artık? Serginin içine girince aslında herkes kendinden bir şeyler bulacak diye düşünüyorum. İlişkiler, seks, yalnızlık, din, gündelik hayatta yüceltilenlerin parodisi, geleneksel roller altında ezilenler… Sanatçının işlerini yaparken çıktığı kendi yolculuğunu da hep merak ederim. Farklı zamanlarda yapılan bu işlerde hangi dönemlerin var? İyi bir gözlemci olduğumu düşünüyorum. Konuşmaktan çok dinlemeyi severim. Dinlemenin hem karşı tarafın bana açtığı kapılardan geçmek hem de o açılan kapılardan kendime yeni kapılar açmak gibi bir perspektifi var. Bu zamana dek çok aktif bir hayatım oldu. Sekiz yaşımda karateye başladım ve 19 yaşıma kadar sürdürdüm. Sonra halk oyunlarına merak sardım, yedi sene halk oyunları oynadım. Bunları anlatmamın sebebi şu: Karate ve halk oyunları kendi içinde kuralları olan disiplinler. İkisinde de her hareketin bir hikayesi, soyut bir sembolizmi var. Bu gizil anlatımcılık hali bilinçaltıma da işledi. Tüm bunlarla uğraşırken birçok yerde çalışıp birçok şehir gezdim. Hep bir topluluğun içindeydim. Sergide herkesin kendisinden bir şey bulacağı sihri, sanırım bununla alakalı. Çünkü çalışmalarımın esin kaynağı herkes ve her şey! Gülten Akın’ın dert yandığı kişi ben değilim diye düşünüyorum. Küçük şeyler, küçük detaylar benim için önemli. Ben dertleşir gibi resim yapan, yoluna yoldaş arayan bir sanatçıyım. NORMALLEŞTİRDİĞİMİZ BİRÇOK ABSÜRT DURUM… “Huzursuz Yatak” işi üzerine konuşmak istiyorum. Detay detay incelenesi işlerden. Asla huzur bulamayan yatakların sorumlusu kendini tam olarak bulamayan ya da bulduğunda kaybeden bireyler mi? “Huzursuz Yatak” ve öncesinde yaptığım “Günah Keçisi” isimli çalışmalar bir nevi duygusal boşalım. İki resimde de ilk olarak bir iç mekânda gerçekleşen olaylara dikkat çekiyorum. Bu olaylar dışarıya doğru bağlantılı bir şekilde devam ediyor. Birey, aile ve toplum ilişkisi… “Günah Keçisi” geçmişe yönelik olaylar barındırırken “Huzursuz Yatak” daha güncel olayları ele alıyor. “Huzursuz Yatak”ın ortasında kalplerle bezeli yatağın üzerinde birbiriyle kavga eden iki fare var. Bu yatağın sudaki yansımasında da sıradan bir yatağın üstünde sevişen iki kişi görünüyor, ama bu kişilerin kim olduğunu göremiyoruz. Farelerin olduğu yataktaki semboller (kalpler, altın varaklı yatak) bize yatakta yaşanan aşkın ne denli ateşli olduğunu vurguluyor. Ama yatağın üstünde iki sevgili yerine iki tane kemirgen görüyoruz. Bunlar birbiriyle kavga içinde, ancak sudaki yansımada da olayın gerçek hali yansımakta. Olayın olağan akışı iki sevgilinin seviştiği üzerine ama içsel duygular çok farklı. Burada bilinçaltının ters düz edilmesi var. Bu kurgunun birçok hikâyeye kapı açacağını düşünüyorum. Buradaki diyalektik gerilimi Kubrick filmlerinin ve Freud’un bilinçaltı okumalarının kucağına bırakıyorum. “Huzursuz Yatak”ta çoğu yüzü tam olarak görmüyoruz. Birçok insan var, ama kimin kim olduğu belli değil. Sadece küçük jestlerle niyetlerini belli eder halleri var. ‘Spirit Animal’ını arayanlar, tatminsiz bireyler, iktidar savaşı içinde olan siyasi güç metamorfileri, ensest ilişkiler, günlük hayatın hengamesi içinde süregiden ve artık normalleştirdiğimiz birçok absürt durum… Bu resimde geçen olayların tek bir çıkış noktası olduğunu söylemek ya da tüm kurguyu tek bir yere bağlamak izleyiciye haksızlık olur. BİR ÇEŞİT ANTİK VOLTRAN “Gelecek Nesiller için Yeni Mitler” serisinden konuşalım. Bu serinin devamı var mı? Senin mitlerin umut verici mi yoksa karamsar mı? Dahası: Şu an içinde bulunduğumuz süreçten bakarsan yakın geleceğe dair öngörülerin ne? Gelecek Nesiller İçin Yeni Mitler serisi iki farklı kurgudan oluşuyor ve devamı yok. Seri, üç parçadan oluşan “Adem Oğulları” ve iki parçadan oluşan “Tuzak” isimli çalışmaları kapsıyor. Bu çalışmalarımı 2017’de kurduğumuz KİMERA isimli grubumuzun 2018’de gerçekleştirdiğimiz ilk sergisi için hazırlamıştım. KİMERA Antik Yunan hikayelerinde geçen bir canlı. Farklı hayvan uzuvlarının bir araya gelerek oluşturduğu yeni bir canlı türü. Bir çeşit antik Voltran yani. Bu antik hikayelere gönderme yapan ama güncel konuları işleyen bir seri yapmak istedim. Ortaya bir çeşit resimsel feeri çıkmış oldu. İçinde insan olan her şey beni karamsarlığa itiyor sanırım. 35 yaşımdayım ve bu dünyada beni kötü hissettiren her şeyde insan eli var. Doğal seleksiyonun daha belirgin olacağı bir geleceğe doğru gidiyoruz. Toplumsal sınıf farkları daha çok derinleşecek. Teknoloji bizim yüzümüze gülen gizli bir düşmanımız gibi. Teknoloji yine kapitali elinde tutanların paçasını kurtaracak, onlara güvenli bir liman sağlayacak. Bu limana giremeyen kişilerin sonunu da hiç iç açıcı görmüyorum. Neden hep daha fazlasını istediğimizi kendimize sormamızı ve buna bir son vermemiz gerektiğini düşünüyorum. Biliyorum ki bunu hiçbir zaman başaramayacağız. Teknoloji bu noktada insanlık için olmasa bile dünya için yararlı olabilir. Yapay zeka gibi tamamen mantıksal bağlantılar kuran ileri teknoloji birimleri insanlığın yerini alırsa dünyada adaletli, sürdürülebilir bir yaşam kurmak mümkün hale gelebilir. ÇORAP, YENİLENMENİN METAFORU “Çoraptan Çıkan Sevgili” serisi de favorilerimden. Her şeyden öte çok samimi bulduğum için favorim. Bir yandan çorap fetişini anımsatmıyor da değil. Doğru muyum yoksa fesat mıyım:) Çalışmalarımı üretirken demlemeye bırakıyorum. Bu demlenme süresi bazen bir bazen beş yıl sürebiliyor. Çoraptan Çıkan Sevgili serisi de uzun bir süreç sonunda ortaya çıktı. Fikir dört yıldır aklımda dolanıyordu. Unutup unutup tekrar hatırladım ve sonunda benden ayrılması gerektiğine karar verdim… Bu ağır pişme hali gözü iyi olan izleyicinin de algıladığı bir durum sanırım. Samimiyet kurabilmek böyle mümkün oluyor. Ama bana her şey ilham veriyor. Her gün kullandığımız, kullanıp bir köşeye fırlattığımız, ayağımızda bir form kazanan, ancak çıkarıp bir köşeye attığımızda formunu/benliğini kaybeden bu gündelik eşya bende farklı bağlantılara yol açtı. Almadovar’ın “İçinde Yaşadığım Ten” filminde uç örneğini gördüğümüz gibi, ikili ilişkiler bizleri ister istemez şekillendiriyor. Özellikle uzun ilişkilerde durum daha ileri seviyelere gelebiliyor. Bu seride de bu tip ilişkilerin sonrasında kendini yenilemeye çalışan, öznel gerçekliğine sıyrılan biri var. Çorap yenilenmenin, kirli geçmişten sıyrılmanın bir metaforu. Zamanı geldiğinde yılanın derisini değiştirmesi gibi… YENİ SERGİ İÇİN FAP’LA ANLAŞTIM Şu an herhangi bir galeriye bağlı değilsin diye biliyorum. Bu bir tercih mi? Yoksa özgüven mi? Aslında senden sergi teklifi gelmeden iki gün önce yeni sergim için Ferda Art Platform ile anlaştık. Bu zamana kadar galeriyle çalışmak benim gibi İstanbul sanat merkezinden uzakta olan bir sanatçı için gerekli diye düşünüyordum, ancak günümüz iletişim kanalları o kadar çeşitli ve güçlü ki, galeri ile çalışmak elzem olmaktan çıktı. Bugün çoğu sanatçının instagram sayfası birer galeri işlevi görmekte. Galeri sistemi artı ve eksi yönleri değişen çok farklı ilişkilere evrilebiliyor. Ferda Art Platform’un kurucusu Ferda Dedeoğlu ve galeri direktörü Selin Akın ile yüz yüze ve internet üzerinden görüşmelerimizde iletişimlerindeki pozitif enerji ve güven veren his bana iyi geldi. Galerinin fiziki mekânı ve lokasyonunu da beğeniyorum. Hem ikili ilişkilerde bu denli iyi hissettiren hem de fiziki mekân olarak çok beğendiğim FAP dan gelen teklife kayıtsız kalamadım. SANAT TEKNOLOJİYLE BERABER HEP EVRİM GEÇİRDİ Salgınla beraber sanat da dijitale evrildi. Devamı gelir mi yoksa bu geçici bir mola mı? Dijital devrim kapımızı tıklatıyordu zaten, ama yaşanan son pandemi bu devrimi hızlandıracak gibi. Galerilerin mekanlarını internete taşımaları çok küçük adımlar. Endüstri 4.0, yani 4. endüstri devriminin startını gelişmiş ülkeler neredeyse 10 yıl önce verdi. Kitlesel üretimler ve büyük arz-talep ilişkisi yerine insanların daha spesifik ihtiyaçlarının karşılanacağı daha kişisel ürünler tasarlanacak, insanların kendi ihtiyaçlarını kendilerinin üreteceği ürünler hayatımıza girecek. Hatta girmeye başladı bile… Mesela Erdil Yaşaroğlu pandemi döneminde kendisi ve başkaları için evinde siperlik üretti. Evimizde çatal-kaşık, hatta tornavida bile üretir hale geleceğiz yakın zamanda. Bunun yanı sıra VR ve hologram teknolojisinin ileri örnekleri hayatımıza girecek. VR gözlüklerle galerileri evimizde kendi adımlarımızla ve fiziksel yakınlık uzaklık ilişkisiyle deneyimleyebilir ya da galeri duvarları hologram teknolojisi ile evlerimize girebilir. VR teknolojisinin güzel bir örneğini Yapı Kredi Kültür Sanat’ta Matt Collishaw sergisinde deneyimlemiştim. Heyecan vericiydi. Sanat bu zamana kadar varolan teknolojilerle sürekli evrim geçirdi. Bugün alelade duran boya tüpleri 1841’de ilk keşfedildiği zaman “İzlenimcilik” akımının doğmasına yol açmıştı. Boya tüpleri keşfedilmeseydi bugün Monet’nin ya da Van Gogh’un resimleri bu denli bizi etkiler miydi? Bilemiyorum… Sanat daima varoldu, varolacak. Hipokrat’ın da dediği gibi, “Ars longa, vita brevis (Sanat uzun hayat kısa)”. ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

August 2, 2025 | Art & Culture TR BELOW JOLINE KWAKKENBOS CREATING in LEROS WAS MAGICAL and TRANSFORMATIVE words Burcu Dimili, photos Eftihia Stefanidi Perasma’s (*) ongoing exhibition series in Leros continues this summer with a new group show on view until August 24. Titled “Folding the Sea Into Dresses That Dissolve Like Salt”, the exhibition brings together the works of 27 artists. Listening to the rhythms, transitions, and moments of collectivity that shape the island, the show centers on Leros’ multi-layered, shifting, and intuitive relationship with the sea. Among the featured artists is Joline Kwakkenbos, who contributed a series of self-portraits layered with striking color. Known for her practice exploring feminine and queer identity, Kwakkenbos spoke with us about her experience on the island, her inspirations, and what’s ahead. EVERY SINGLE WORK WAS COMPLETED ON LEROS Could you tell us about the works you presented in the show? All of the pieces in this series were created on Leros in the weeks leading up to the exhibition. They came about as a direct result of arriving in a completely new place—without a plan, without preconceptions—just openness and curiosity. I don’t begin with a fixed idea or narrative; I allow the place and time to shape the work. I painted when it felt necessary, and over time, the island itself began to determine the rhythm of the series. Every piece—whether drawing or painting—was completed on Leros and reflects that act of being there, the encounter between myself and the island. You also took part in an artist residency while preparing for the show. What was it like to create on the island? Magical and transformative! It was the first time I’d been invited somewhere with the specific intention of creating in response to my surroundings. That’s always how I work—but usually in a more self-directed or spontaneous way. On Leros, I began collaborating with the island itself—its hidden histories, its beauty, its people, and its light. It taught me a lot about my own process. A simple example: when it was too hot to paint, I let go and went for a swim. Sometimes I painted at night, when the island fell into such a silence that it felt like just me and Leros were still awake. Everything around me—what I saw, tasted, heard, felt—found its way into the work. My colors changed. The light changed me. BOTH FREEING AND FRIGHTENING How did your creative process connect to the island and the themes of the show? The exhibition explores rhythms of coexistence—finding personal freedom while remaining deeply connected, gestures without borders, presence without permanence. That’s exactly how my process unfolded. I painted self-portraits, but through them you can read a portrait of Leros too—how the colors shifted, how the days moved. You often place yourself at the center of your work. What is it like to focus on yourself in your practice? It’s both freeing and frightening! It allows me to say, “I don’t know exactly who I am—and that’s okay.” It’s a way of claiming how I exist, how I appear—in all my forms. Historically, self-portraits depicted the artist as a craftsman, holding a palette, proving their identity through their tools. For women in art history, that was a powerful declaration: “I exist. I, too, can be an artist.” What I’m exploring is a different kind of self-portrait—not one centered around the act of painting or how I look, but one rooted in self-awareness, queerness, freedom, and reclaiming identity. FOR ALL IDENTITIES THAT WERE NEVER ALLOWED TO TAKE UP SPACE Your work features a prominent presence of women and queer identity. What would you like to say about that? My practice is not only about self-representation, but also about reclaiming and rewriting narratives from which women and queer voices have historically been excluded. By using my own image—by playing with identity, clothing, and posture—I try to create space where those voices can exist on their own terms. There’s a force that shapes how we’re allowed to appear. With every brushstroke, I feel a connection to the women and queer figures in history who were denied that choice. It’s not just about my own identity—it’s about all identities that were never given permission to take up space. What inspires you? Two things, above all: clothing and other artists. I collect historical garments from between 1750 and 1930—I'm completely captivated by them. Each one feels like a portal into another life, another story. Through them, I step into different versions of self, and explore gender, identity, power, and vulnerability. I never studied art, so art history became my teacher. I spend time with books, exhibitions, stories—artists who followed their visions despite tradition. Sometimes I even write monologues or letters to them, as a way of figuring out what I’m searching for, and understanding their work more deeply. JOLINE KWAKKENBOS ADADAKİ ÜRETİMİM BÜYÜLÜ ve DÖNÜŞTÜRÜCÜYDÜ Perasma’nın (*) Leros’taki sergi serisi bu yaz da devam ediyor. 24 ağustosta sona erecek “Folding The Sea Into Dresses That Dissolve Like Salt” başlıklı sergi, 27 sanatçının eserini bir araya getiriyor. Adanın ritmine, geçişlerine ve birlikteliklerine kulak veren sergi; Leros’un denizle kurduğu çok katmanlı, değişken ve sezgisel ilişkiyi merkezine alıyor. Etkileyici renklerle katmanlanan otoportreler üreten Joline Kwakkenbos da sergide yer alan sanatçılardan biri. Kadın ve kuir kimlikleri sorgulayan işleriyle dikkat çeken Kwakkenbos ile adadaki üretim sürecini, ilham kaynaklarını ve yaklaşan projelerini konuştuk. HER BİR PARÇA LEROS’TA TAMAMLANDI Sergide yer alan eserleriniz hakkında bilgi verebilir misiniz? Bu serideki tüm işler, sergiden önceki haftalarda Leros’ta üretildi. Tamamen yeni bir yere, herhangi bir plan ya da önyargı olmadan, yalnızca açıklık ve merakla var olmanın doğrudan bir sonucu olarak ortaya çıktılar. Sabit bir fikir veya anlatıyla başlamıyorum; mekânın ve zamanın işi şekillendirmesine izin verdim. Gerektiğinde resim yaptım ve zamanla adanın kendisi de bu serinin ritmini belirlemeye başladı. Her bir parça -ister çizim ister resim olsun- Leros’ta tamamlandı ve orada bulunma hâlimi, ada ile aramdaki karşılaşmayı yansıtıyor. Sergiye hazırlanırken bir de misafir sanatçı programına katıldınız. Adada üretim süreci sizin için nasıldı? Büyülü ve dönüştürücü! Çevremden ilham almak amacıyla özel olarak yaratmaya davet edildiğim ilk yerdi. Her zaman bu şekilde çalıştım, ama genellikle daha öz-yönelimli ya da spontane bir biçimde. Leros’ta gizli tarihleri, güzelliği, insanları ve ışığıyla birlikte adanın kendisiyle üretmeye başladım. Kendi sürecim hakkında bana çok şey öğretti. Basit bir örnek: Resim yapmak için hava çok sıcak olduğunda kendinizi bırakır, yüzersiniz. Bazen geceleri, ada öyle bir sessizleşiyordu ki, sanki sadece ben ve Leros uyanık kalmışız gibi hissediyordum. Etrafımdaki her şey -gördüğüm, tattığım, duyduğum, hissettiğim- işin içine sızdı. Renklerim değişti, ışık beni değiştirdi. ÖZGÜRLEŞTİRİCİ VE KORKUTUCU! Üretim süreciniz, ada ve serginin temasıyla nasıl bir bağlantı kurdu? Sergi, birlikte yaşamanın ritimlerini, derin bir bağ kurarken kişisel özgürlüğü bulmayı, sınır tanımayan bir dokunuşu, kalıcı olmayan bir varoluş halini araştırıyor. Benim sürecim de tam olarak böyle ilerledi. Otoportreler yaptım, ama onlar üzerinden Leros’un da bir portresi okunabiliyor—renklerin nasıl değiştiği, günlerin nasıl aktığı. Çalışmalarınızın ana konusu genellikle sizsiniz. Sanatsal pratiğinizde kendinize odaklanmak nasıl bir his? Hem özgürleştirici hem de korkutucu! “Tam olarak kim olduğumu bilmiyorum ve bu sorun değil” deme cesaretini veriyor. Nasıl var olduğumu, nasıl göründüğümü sahiplenmenin bir yolu bu—tüm formlarımla. Tarih boyunca otoportreler sanatçıyı bir zanaatkâr olarak, elinde paletiyle, kimliğini araçları üzerinden kanıtlayan biri olarak gösterirdi. Sanat tarihindeki kadınlar için bu, güçlü bir deklarasyondu: “Ben varım. Ben de sanatçıyım.” Ben ise farklı bir otoportre türünü keşfetmeye çalışıyorum—sadece resim yapma eylemine ya da görünüşüme odaklanmayan, özfarkındalık, queer’lik, özgürlük ve yeniden kimlik kazanma üzerine yoğunlaşan bir portre. YER KAPLAMASINA İZİN VERİLMEYEN TÜM KİMLİKLER…. Kadınların ve kuir kimliklerin çalışmalarınızdaki belirgin varlığı hakkında ne söylemek istersiniz? Eserlerim, öz temsiliyetin yanı sıra, kadınların ve kuir seslerin tarih boyunca dışlandığı anlatıları yeniden sahiplenmek ve yeniden yazmakla ilgili. Kendi imajımı kullanarak, kimlik, kıyafet ve duruşla oynayarak bu seslerin kendi şartlarında var olabileceği bir alan yaratıyorum. Nasıl görünmek istediğimizi yönlendiren bir güç var. Her fırça darbesiyle, bu seçimi yapma hakkı tanınmayan tarihsel kadın ve kuir figürlerle bağlantı kuruyorum. Bu yalnızca kendi kimliğimle ilgili değil—yer kaplamasına izin verilmeyen tüm kimliklerle ilgili. İlham kaynaklarınız neler? İki şey başrolde: Kıyafet ve diğer sanatçılar. 1750–1930 yılları arasından tarihi giysiler topluyorum; beni tamamen büyülüyorlar. Her biri başka bir hayata, başka bir hikâyeye açılan bir kapı gibi. Onlar sayesinde benliğimin farklı versiyonlarına adım atıyor; cinsiyet, kimlik, güç, kırılganlık gibi konuları araştırıyorum. Sanat eğitimi almadım, bu yüzden sanat tarihi benim öğretmenim oldu. Kitaplar, sergiler, hikâyeler, geleneklere rağmen kendi vizyonunu takip eden sanatçılarla vakit geçiriyorum. Hatta bazılarına mektuplar, monologlar yazıyor; ne aradığımı anlamaya çalışıyor ve onların sanatını daha iyi kavrıyorum. (*) Burcu Fikretoğlu ve Gizem Naz Kudunoğlu’nun eş yöneticiliğini yaptığı Perasma İstanbul, lokal ve global sanatçılarla iş birlikleri aracılığıyla çağdaş sanat ve kültür üzerine sorular sormaya ve bu alanları keşfetmeye odaklanan bir platform.

Aralık 2020 | Tasarım | Dünya ‘EASY PEASY AKŞAM YEMEĞİNDE KULLANDIĞIMIZ TUZLUK YA DA BİBERLİK GİBİ’ Yazı | Onur Baştürk İ skandinav tasarım anlayışıyla İtalyan çizgisini bir araya getirmesiyle tanınmış, yıldızı her daim yüksek tasarımcılardan biridir Luca Nichetto. Nitekim bu iki anlayışı sentezlemesine uygun olarak bir ayağı İtalya’da bir ayağı İsveç’te. Uluslararası markalar için farklı ürün tasarımları gerçekleştirmiş Nichetto’nun en çok bilinen tasarımlarını şöyle hızlı bir şekilde hatırlatabilirim: De La Espada için yaptığı Elysia koltuğu, &tradition markasına tasarladığı Lato sehpa, Bernhardt Design için ürettiği Luca Koleksiyonu oturma grubu, Et al. adlı İtalyan markasına yaptığı Classy sandalyeleri ve tabii Venedikli aydınlatma markası Lodes için tasarladığı unutulmaz Jefferson aydınlatması. Nichetto şimdi yeni bir aydınlatma tasarımıyla daha gündemde. Tıpkı Jefferson gibi Lodes markası için tasarladığı Easy Peasy ile. İç içe geçmiş katmanlardan oluşan taşınabilir ve şarj edilebilir bir masa üstü lambası olan Easy Peasy’nin çıkışı dolayısıyla Luca Nichetto’yu Stokholm’deki ofisinde yakaladım ve hem tasarımları hem de kendisine dair merak ettiklerimi sordum. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details

October 9, 2025 | DESIGN & INTERIORS ISERN SERRA MEDITERRANEAN STILLNESS words Onur Basturk, photos Salva Lopez The first thing I felt when I came across Isern Serra’s work was: this is exactly YUZU. Why? Because there was no excess, no decoration—everything was pared back, clear, and at times sculptural. There were no loud colors either, just a soft, neutral palette. And most importantly, the atmosphere wasn’t cold; it carried a warm sophistication. It felt human—like something you’d want to touch and feel. That’s precisely why Isern Serra, whose interior design studio is based in Barcelona, is featured in this Aegean & Mediterranean-themed issue. His work is rooted in a distinctly Mediterranean form, one he has carefully cultivated over the years. Now, it’s time to get to know him and his projects up close. How would you describe your studio’s design philosophy in just three words? Serenity, essentiality, emotionality. How do the light, textures, and rhythm of Barcelona influence your design approach? I believe Mediterranean culture has had a profound influence on my work—reflected not only in the use of light, textures, and architectural volumes, but also in its vernacular traditions, artisanal construction methods, the respect for time in the creative process, and the appreciation for imperfection and the human trace. One of the most significant influences can be found in the work of José Antonio Coderch, a prominent Catalan architect active during the 1970s. At a time when the architectural landscape was dominated by rapid, large-scale concrete construction, Coderch made a deliberate shift away from these prevailing norms. He advocated for a more measured, human-centered approach to architecture, grounded in the use of traditional, locally sourced building techniques. His work represents a conscious effort to reclaim the cultural and material values embedded in Mediterranean architectural heritage, positioning tradition not as a constraint but as a meaningful foundation for contemporary design. How do you see Mediterranean identity evolving in contemporary architecture and interior design—and what role do you see your studio playing in that shift? I do not believe it is solely the concept of Mediterranean culture that connects us; rather, it is the concept of essentiality that unites us all. When applied across different cultures, this concept gives rise to creations that most of us recognize and find appealing. While I represent this idea through my own culture, given its proximity, I am confident that it could also resonate in places such as Mexico or Japan. I BELIEVE THAT MY PROJECTS EMPLOY A MINIMAL NUMBER OF ELEMENTS —EACH ELEMENT IS INTENTIONAL—NOTHING IS MISSING, AND NOTHING IS EXCESSIVE Your projects often feature a calm, tactile minimalism. What draws you to this aesthetic, and how does it connect with sustainability and craft? I believe that my projects employ a minimal number of elements—each element is intentional—nothing is missing, and nothing is excessive. The use of local artisans and nearby materials also enhances their sustainability. These spaces, which are not overly embellished and foster a stronger connection with individuals, tend to be more timeless—a characteristic that is intrinsically linked to sustainability. I consider the enduring quality of a project to be a crucial factor that interior designers and architects must always prioritize. ESTUDIO CASA: A STUDIO THAT FEELS LIKE HOME In the design of your own studio, Estudio Casa, what emotions or functions were most important to you? Does this space shape how you create? Indeed, this is undoubtedly the most personal of our projects. In this space, we have applied our expertise, moving beyond the traditional concept of an office—we designed a space that feels more like a home, surrounding ourselves exclusively with pieces that resonate with us. It is a stimulating environment, not only for work but also for moments of pause, cooking, sharing, conversing, and drawing inspiration. Embodying the core values of the studio, the design combines a functional, dynamic, and collaborative framework with an atmosphere akin to a gallery, where unique works—many created by friends—are showcased. Moreover, it is open to the city, to creativity, and to the dissemination of ideas. Acting as both a platform and a meeting point, it hosts dinners, events, presentations, and exhibitions for a diverse community within the realms of art and design. DESIGNING EMOTION: FROM CONCEPT STORES TO RESTAURANTS With projects like Yerse and the Moco Concept Store, there’s a recurring sense of softness and domesticity—even in retail environments. Why is that sense of ‘home’ important in your commercial work? For me, the concept of feeling at home is of utmost importance in all types of projects. The home is not only the space that provides us with the greatest sense of peace and comfort, but it also serves as a sanctuary where we can reconnect with ourselves. It is a space that shapes our well-being and offers a sense of security and belonging, making it crucial to translate this essence into every project we undertake. Moco, a project developed in collaboration with my friend Ezequiel Pini from Six N. Five, was an endeavor in which we aimed to fully manifest a dreamlike concept into a tangible reality. This project was an extraordinary challenge that allowed us to push the boundaries between art and functionality, resulting in a design that is as visually captivating as it is functional. The process of bringing this vision to life was deeply fulfilling, as it embodied our shared commitment to creating spaces that inspire and engage, while remaining rooted in a strong conceptual foundation. Fiskebar in Barcelona stands out for its raw materials and warm restraint. How did the local context guide your design process for this restaurant? Fiskebar is a project that I am particularly fond of, not only for its design but also for its exceptional location. Situated in one of the most privileged spots in Barcelona, it occupies a unique position at the port, offering panoramic views of both the Mediterranean Sea and the city’s skyline. The concept is inspired by Northern European culture—specifically, the traditional Fiskebar, a type of harbor-side seafood restaurant commonly found in Copenhagen. With this project, we aimed to reinterpret that spirit within the context of Barcelona, creating a space that feels authentic and rooted in its local context, while subtly nodding to its Nordic inspiration. Do you focus mainly on office and hospitality projects, or are there other types of spaces you’re eager to explore in the future? We engage in a wide range of projects, from designing a window display for Cartier to creating museums, residential spaces, and exhibition stands for the Milan Design Fair. This diversity not only keeps our work dynamic and exciting but also challenges us to explore new creative possibilities. It ensures that we remain inspired and engaged, as each project presents unique opportunities and requires us to adapt our approach, preventing any sense of monotony or repetition. What or who are some of your ongoing sources of inspiration—whether from architecture, nature, or beyond? José Antonio Coderch, César Manrique, Luis Barragán, but also James Turrell, Anish Kapoor, and ancient traditions. Can you share some of your favorite design spots or spaces in Barcelona—places that spark ideas or reflect the spirit of the city? Vasto Gallery in Poblenou, Studio Ricardo Bofill, Palau de la Música, a library called Terranova, a shop called “Curated by,” a discotheque called La Paloma, the restaurant La Font del Gat, and a cocktail bar called La Focacha—designed by us. for more Print VOL XVI - AEGEAN & MEDITERRANEAN 2025 Out of Stock Add to Cart