Search this site

July 23, 2025 | DESIGN & INTERIORS PALOMBA SERAFINI words Onur Basturk photos Courtesy of ps+a Get ready to discover the story of a remarkable partnership, shaped by design! Ludovica Serafini and Roberto Palomba, the visionary creators of the Palomba Serafini brand founded in 1994, share their journey of determination, hard work, and inspiring experiences. PERHAPS THE MOST SIGNIFICANT MOMENT IS REALIZING THAT YOU ARE A MATURE PROFESSIONAL WHO IS VALUABLE TO THE INDUSTRY. Last year, you celebrated your 30th anniversary. Looking back at your 30-year design journey, can you share the most memorable and standout moments for you? R: It has been a long journey without ever stopping—everything has been unforgettable. It has been so wonderful (and still is) that I find it difficult to define one moment as better than another. However, perhaps the most memorable part wasn’t a single event but rather the awareness of having achieved success. When you realize that what you do is appreciated, that your ideas are valued, that people buy your projects, and that you’ve reached a level of design maturity that can be sustained, you understand the value of your journey. The truly memorable part consists of many small fragments that, when put together, create a sense of awareness. Perhaps the most significant moment is realizing that you are a mature professional who is valuable to the industry. The most meaningful moments are those of awareness—they give you the drive to do even more. L: A few years ago, we renovated one of our homes in Salento, specifically in Sogliano Cavour (LE). We furnished it with objects we’ve designed from the beginning of our career to today—projects spanning different materials: wood, fabric, upholstered pieces, mirrors, sanitary ware, ceramics, metals, and lighting. By incorporating all these elements, one can see they are all part of the same vision: individual elements forming a harmonious whole, much like instruments in an orchestra. This demonstrates the common thread in our continuous research into form applied to function, which has been our focus since the beginning. THE FUSION OF THESE TWO VISIONS —THE SARDINIAN AND THE ROMAN —HAS ALLOWED US TO DEVELOP A DISTINCTIVE AND INNOVATIVE APPROACH You’ve probably answered this a million times, but I’m curious—how did you two meet? Was it romantic? What kind of day was it? R: We met at a dance in Rome while both studying architecture in the Eternal City. After eight months of persistent courting, we began dating. From that day on, we have never been apart, and alongside our life together, we began realizing our professional dream. In 1994, we founded the Palomba Serafini studio. L: The places we come from have significantly contributed to our creativity. R: I am from Sardinia, a wild and authentic land, rich in ancient history and deeply rooted traditions. Sardinia’s breathtaking landscapes, with rugged coastlines and lush mountains, have profoundly influenced my approach to design. L: I come from Rome, a city that is a true open-air museum, where historical eras blend into one magnificent metropolis. Rome is a city of contrasts, where the ancient intertwines with the modern, and Baroque opulence coexists with Renaissance sobriety. The fusion of these two visions—the Sardinian and the Roman—has allowed us to develop a distinctive and innovative approach. What were the early days of PS+A like? R: Very quiet. It was just the two of us, with plenty of time to dedicate to our work. We would come home, and the days felt endless; sometimes, we’d find ourselves staring at the wall, asking each other: “What will we be when we grow up?” Today, on the other hand, the days fly by! Sometimes, we can’t even find time for a break. Everything is so hectic—a true race against time, with so much to do that we often realize the day has ended before completing half of what we had planned. The difference between those early days and now is that back then, we had time. Yet today, we might still be asking ourselves the same question: “What will we be when we grow up?” And the answer is probably just one: on vacation! MISTAKES ARE NOT DEFEATS BUT LEARNING OPPORTUNITIES —A FUNDAMENTAL STEP TOWARD GROWTH What advice would you give to the impatient Gen Z when it comes to work? Don’t try to leave your mark at all costs—focus on being yourself. Designing is one of the most powerful forms of self-analysis because it forces you to reflect on yourself and society. Every design decision represents a path among thousands, and that path is yours alone. No one—not even artificial intelligence—can choose it for you, because only you possess the motivations that drive you in that direction. Being a designer means knowing who you are and who you want to become. To express that through your work, you must be willing to make mistakes. Mistakes are not defeats but learning opportunities—a fundamental step toward growth. Expecting immediate success without failure leads to frustration. True success comes with patience and perseverance. L: My advice to young people is to study extensively. Today’s creative world moves at an incredible speed, with tight design deadlines, but knowledge is essential. It acts as a puzzle that you later reorganize through your unique perspective, allowing you to create distinctive projects and stand out. Conformity is the total loss of value for a creative. So, my advice is: study hard, travel as much as possible, and never let yourself get distracted by your phone. Observe details, understand why they exist in a particular time and place, and reinterpret their meaning in the present. Work hard—only perseverance pays off. Inspiration must be sought through experiences and collaborations beyond architecture and design—whether in cinema, literature, or fashion. Sharing both your work and life—what has it brought into your lives? L&R: When we work with shared values and a unified vision, not only does it make disagreements rare, but it also builds a deep and harmonious connection that reflects in every project. A project created by four hands is not just the result of collaboration but a merging of minds that enrich one another. It is a shared journey where every decision is the outcome of constant dialogue and mutual commitment, strengthening each idea over time. During the design process, who makes the final call? Who’s the real boss? Do you argue, or are there areas where you’re always in sync? L&R: At the core, there is profound harmony and mutual understanding. Occasionally, one of us becomes more invested in an idea, but there are no real arguments—just immense respect and admiration for each other’s vision. Every project is enriched by our exchange of perspectives, making it even more meaningful. It’s hard to categorize your creative career. But what excites you the most—designing spaces (homes, hotels,etc.) or products? R: We are excited by challenges—anything new and different that pushes us to rethink ourselves. This mindset sets us apart because doing something you’ve never done before truly allows you to learn a great deal. L: Personally, I was born an architect. As a child, I would spend hours observing my mother’s floor plans, imagining myself as a tiny ant walking through the various rooms and inventing stories. Architecture is an innate passion for me. I see an architect as someone with a global vision, an ability to refine an idea step by step until it reaches its full potential. So, definitely architecture. I’M NOT A FAN OF LARGE TABLES WITH TOO MANY CHAIRS LEFT EMPTY —IT MAKES ME FEEL A BIT SAD Roberto, I read somewhere that you’re not a fan of dining chairs at home. And I think also wardrobes in the bedroom? Can I ask why? Are there other rules or types of furniture you avoid at home? I’m not a fan of large tables with many chairs around them that, in the end, remain empty. When they are visible all day in a living room, they make me feel a little sad. I prefer, as I did in my own home, to transform the table into a kind of installation, bringing out chairs only when needed. I don’t like seeing empty chairs around a table, with all the legs creating disorder. But if you’re lucky enough to have a separate dining room, then you can have as many chairs as you like. As for wardrobes, I believe they are best placed near the entrance of the house. When you arrive home, you step into your own space, take off your day clothes, and in that moment, you can begin to unwind. The wardrobe moment should be a transition from the outside world into a personal retreat. I have no objections to specific furniture pieces, but I certainly have my own rituals, like everyone else. Ludovica, for you, what makes the perfect home design? What elements do you prioritize the most? I think the word perfection is tied to the concept of the "here and now." I embrace disorder—it holds great value for me. From chaos, something new is always born. Perfection is unattainable; as far as I’m concerned, the word could disappear from the dictionary altogether. The fundamental aspect of a home is its mood—a reflection of the inhabitant’s state of mind. Good design should create harmony within a space. Since we inhabit spaces in many forms—our home, a car, a museum—we should aim to make each of them feel good to be in. That’s what truly matters. MUTUAL TRUST AND A GREAT DEAL OF PATIENCE Over the past 30 years, you’ve collaborated with leading brands like Zanotta, Foscarini, Poltrona Frau, Bosa, and Lema. What are the key elements to ensure harmony between a designer and a brand? R: Mutual trust and a great deal of patience. For designers, respect for the brand is essential. Too often, we see projects where designers impose their personal vision without honoring the company’s identity. A successful collaboration requires synergy: I bring my vision, the company brings its identity, and together we create something more significant than what either could achieve alone. Listen, learn, respect—these are the principles that foster growth. L: I deeply believe in the principle of Yin and Yang—harmony cannot exist without a degree of contrast. The essence of any authentic collaboration is shaped by differences. A designer-brand relationship goes beyond the professional—it is, above all, a human connection. It involves intense exchanges, highs and lows, moments of great synergy, and inevitable friction. But it’s precisely in those tensions that the deepest insights emerge, the strongest ideas take shape, and the most meaningful results are achieved. Is there a particular brand collaboration that you’ll never forget? Can you share why? R: Personally, I think back to the years spent at Zanotta with Martino Zanotta, who, sadly is no longer with us. Those were truly wonderful years. Of course, there was the professional side, but what made them so special was the deep friendship we shared—beyond just our work relationship. That bond extended far beyond the business, making every moment meaningful. L: Without a doubt, one of the most important experiences of my career was meeting Enrico Astori and beginning to work with Driade. I had the opportunity to form a deep connection with an extraordinary architect—not only in terms of vision but also on a human, cultural, and creative level. He was an incredible source of inspiration, and in the world of design, he is the person I miss the most. Another company where designing is always a pleasure, and perhaps one of the longest-running collaborations we have, is Foscarini. We started working with them on glass lamps when their headquarters were still in Murano—projects that later became bestsellers. With Foscarini, every collaboration has been a constant journey of discovery. WHEN YOU HAVE DOUBTS, YOU SEEK ANSWERS, AND THAT PROCESS OFTEN LEADS TO INNOVATIVE AND BETTER SOLUTIONS Roberto, in one of your interviews, you said, “I’m still a child, and I hope to stay a child forever. Growing up means losing curiosity, and I’m still growing.” That was so inspiring! Do you think growing up equals being boring? Is a designer more successful and effective when they preserve their inner child? R: I believe that growing up allows you to gain experience and greater control over your work, which is certainly valuable. However, one must be careful not to let experience become a limitation. Sometimes, because we know certain approaches, finishes, or designs work, we tend to repeat them and lose the desire to question ourselves. I believe youth is defined by having doubts, while maturity sometimes leads to false certainties. The key is to embrace doubt as an opportunity rather than a limitation. When you have doubts, you seek answers, and that process often leads to innovative and better solutions. If you stop questioning and assume that what has worked before will always work, eventually, someone else will come along and do it better—challenging your approach and offering something new. That’s exactly what I did when I was younger: questioning existing ideas. When we’re young, we must doubt what came before us. When we’re older, we must learn to doubt ourselves. So if being childlike means staying curious and always questioning, then yes—preserving that mindset is essential for any designer Should a designer be an unattainable, almost godlike figure, or more down-to-earth? R: I don’t believe designers should be seen as deities. Designers are human beings like everyone else. The issue is that some have turned this profession into a kind of cult, and as long as people admire them uncritically, they will continue to cultivate that image. For me, design is a beautiful profession that deserves respect and recognition, but it is still a profession—not a status. If a designer creates successful projects, they absolutely deserve admiration, just like any other professional. However, when admiration turns into worship, when designers claim to be above others or behave as if they are untouchable—that’s an entirely different story. Let’s think carefully about karma. L: In today’s world, where everyone seems to claim expertise in everything—whether as great chefs, designers, photographers, or critics—I, as someone who is simply an architect, often feel like a secondary figure. Perhaps, then, the ability to impose one’s vision is more valuable than ever. However, on my journey, I will always encounter people who believe themselves to be great, even when their profession has little to do with creativity. for more Print VOL XV - 2025 Out of Stock Add to Cart

January 27, 2026 | DESIGN & INTERIORS the BEST of Maison&Objet words Maria Chiara Antonini Hundreds of exhibitors and thousands of visitors animated the Paris trade fair dedicated to design and the world of interiors. A vibrant crossroads of ideas, materials, and visions, where furniture, decorative objects, textiles, and ceramics engaged in a continuous dialogue, transforming the fair into a living narrative of contemporary design. A SHARED LANGUAGE With over 67,000 visitors and 2,294 exhibitors, the latest Paris edition of Maison&Objet once again confirmed its role as a privileged observatory on the future of interior design. An unmissable event that continues to capture and interpret the transformations of contemporary living. The common thread running through the showcased novelties is clear: a renewed focus on traditional crafts—from ceramics and textiles to glassmaking—reinterpreted through contemporary design languages that seamlessly blend memory, materiality, creative vision, and modern aesthetics. The collections on display thus become tools for reflection, offering sensitive responses to the evolving needs of everyday life, with the aim of enhancing quality of life through design. But what will the interiors of the future look like? Offering a possible answer is Elizabeth Leriche, scenographer and trend forecaster, and curator of the exhibition What’s New? In Decor. “The interiors of tomorrow will be increasingly modular, designed to adapt to constantly evolving lifestyles. The pursuit of wellbeing, comfort, and a reassuring sense of familiarity will remain central,” she explains. Her installation, which interprets living as a layering of time, fits seamlessly into the theme of the 2026 edition, Past Reveals Future, presenting a broad and multifaceted vision of décor as fertile ground for design experimentation. CRAFT, REVISITED Ceramics take center stage, marking a heartfelt return to an artisanal aesthetic: vibrant surfaces, bold patterns, intense colors, and a material richness that becomes decoration in itself. A prime example is the new collection by Paola Paronetto, created in collaboration with Giovanni Botticelli, designed to meet the demands of increasingly sophisticated interior projects. This vision is echoed in the new dinnerware line designed by Belgian-Peruvian artist Shirley Villavicencio Pizango, known as Shurleey, for Serax, where flowers, plants, and fruit are transformed into poetic illustrations that enliven the table. Strong character and formal rigor define the identity of Table Machine, which makes color and geometry its contemporary hallmark. More classic in tone, with earthy hues and tactile surfaces, are the collections by Mos Portugal and Onofrio Acone, the latter also selected by Elizabeth Leriche for her installation. The floral world weaves through many of the collections, taking on ever-new forms: from Doing Goods cutlery adorned with delicate raised floral motifs, to the textile realm, where brands such as Goyaal Living and Jamini celebrate a slow, welcoming way of living—one defined by calm, intimacy, and an elegance that evokes the timeless charm of the countryside. LIGHTING AS NARRATIVE Lighting design also embraces bold colors and playful forms. The new collections by Ferroluce, Fermob, and Valerie Objects combine imaginative expression and experimentation with cutting-edge technology, transforming light into a narrative and scenographic element. Furniture design, too, takes center stage, with soft, enveloping lines like those proposed by Pedrali and Morpho, inviting a more mindful way of experiencing living spaces—one that fosters connection with oneself, with others, and with beauty. The new chair by House of Capricorn stands as a declaration of love for craftsmanship, a dialogue between mastery and traditional know-how that also resonates in the world of surfaces: from the ceramic tiles of Portuguese brand Theia to those of Turkish label Karoistanbul, characterized by modular, combinable forms designed to create unique, highly personalized solutions. TOWARDS TOMORROW And what about the hospitality of the future? Rudy Guénaire, through his installation Suite 2046, envisions it as an experience suspended between storytelling and visual poetry: “an architecture that strips back to the essentials and dares to dream big.” A journey that reinterprets everyday rituals, transforming them into a sensitive narrative poised between beauty, imagination, and desire.

September 2024 | Art & Culture TURKISH BELOW FOR the 2nd time ALCOVA in MIAMI words Onur Baştürk H eld every year during Milan Design Week, Alcova is one of the leading platforms for forward-looking contemporary design. When I went to the last edition of Alcova, the long lines I saw in front of the two buildings where the event takes place are the best proof that the platform is growing. And so Alcova, founded by Valentina Ciuffi (Studio Vedèt) and Joseph Grima (Space Caviar), returns to Miami for its second international edition, which will take place during Miami Art Week, December 3-8. Building on the success of its inaugural Miami edition, this year's Alcova Miami will take place at the city's oldest hotel, the River Inn on South River Drive Historic District in East Little Havana. Originally built in 1908 as a Victorian boarding house, the River Inn consists of pastel-colored wooden mansions with a carefully preserved historic side. Now located in the heart of one of Miami's most vibrant neighborhoods, the property combines its historic charm with a location that is easily accessible from both Miami Beach and downtown Miami. “We are thrilled to bring Alcova back to Miami,” said Alcova founders Valentina Ciuffi and Joseph Grima. “River Inn, with its unique history and vibrant community atmosphere, encapsulates the spirit of Alcova's mission to create dynamic platforms which celebrate the architectural legacy of the cities we work in. Miami’s unique urban fabric and architectural heritage continue to inspire us – and the designers who make up the Alcova community”. ALCOVA ikinci kez MIAMI’de H er yıl Milano Tasarım Haftası sırasında yapılan Alcova, ileriye dönük çağdaş tasarımın önde gelen platformlarından. Alcova’nın en son edisyonuna gittiğimde etkinliğin gerçekleştiği iki bina önünde gördüğüm sonu görünmeyen uzun kuyruklar, platformun giderek büyüdüğünün en önemli kanıtıydı. Ve işte, Valentina Ciuffi (Studio Vedèt) ve Joseph Grima (Space Caviar) tarafından kurulan Alcova, 3-8 Aralık tarihleri arasında Miami Art Week sırasında gerçekleşecek ikinci uluslararası edisyonu için Miami'ye yeniden dönüyor. İlk Miami edisyonunun başarısı üzerine inşa edilen Alcova Miami, bu yıl şehrin en eski oteli olan East Little Havana'daki South River Drive bölgesindeki River Inn’de yapılacak. 1908 yılında Viktorya dönemine ait bir pansiyon olarak inşa edilen River Inn, tarihi yanı özenle korunmuş pastel renkli ahşap konaklardan oluşuyor. Şu anda Miami'nin en canlı mahallelerinden birinin kalbinde yer alan tesis, tarihi cazibesini hem Miami Beach'ten hem de şehir merkezinden rahatlıkla ulaşılabilecek bir konumla harmanlıyor. Alcova'nın kurucuları Valentina Ciuffi ve Joseph Grima, ‘Alcova'yı Miami'ye geri getirdiğimiz için çok heyecanlıyız’ diyor. ‘River Inn, eşsiz tarihi ve canlı atmosferiyle, Alcova'nın yapıldığı şehirlerin mimari mirasını kutlayan dinamik platformlar yaratma misyonunu yansıtıyor’.

September 2023 | Design & Interiors english below Kaş’ın yeni tasarım oteli words Alp Tekin photos İbrahim Özbunar M imar Yeşim Kozanlı’nın tasarladığı Radisson Blu Hotel Kaş projesi, bulunduğu bölgeye saygı niteliğinde bir mimariye sahip. Otelin taş cepheleri, Kaş'ın tarihi evlerinde sıkça rastlanan zanaatkâr işçiliğin bir yansıması. Duvarlar ise nesiller boyu aktarılan bilgiyle hayat bulan geleneksel "köy sıvası" tekniğiyle kaplanmış. Bu sıva, estetik açıdan sadece Kaş'ın özünü yansıtmakla kalmıyor, aynı zamanda doğal bir yalıtım da sağlıyor. Daha az kat ve daha geniş alanlara sahip olan projede toprak renkleri yoğun olarak kullanılmış. Ayrıca yapının mimarisinden iç mimari detaylarına kadar tüm hikâye, “Yeniyim, ama ben buralıyım” fikrinden yola çıkarak oluşturulmuş. Otelin doğal taş zemini ve el yapımı özel seramiklerle kaplı yüzeyleri ise doğadan ilham alan tasarım felsefesinin devamı. Otelin açık alanlarında Kaş'ın bitki örtüsünü yansıtan lokal ağaç ve bitkiler yer alıyor. Güneşli ve gölgeli alanları etkili şekilde ayıran seperatörler, iç ve dış alan ilişkisinin her noktada yaşanmasına imkan sağlıyor. Kaş’s new design hotel R adisson Blu Hotel Kas project in Kaş, designed by Yesim Kozanlı, has an architecture that respects the essence of its region. The stone façades of the hotel are a reflection of the craftsmanship that is common in Kaş’s historical houses. The walls, on the other hand, are covered with the traditional "village plaster" technique, which comes to life with knowledge passed down through generations. This plaster not only reflects the essence of Kaş in terms of aesthetics, but also provides a natural insulation. Earth colors were used extensively in the project, which has fewer floors and larger areas. In addition, the whole story, from the architecture of the building to the interior details, was created based on the idea of “I’m new, but I'm from here”. The hotel's natural stone floors and surfaces covered with handmade special ceramics are the continuation of the nature-inspired design philosophy. There are local trees and plants reflecting the vegetation of Kaş in the open areas of the hotel. The separators that effectively separate the sunny and shady areas allow the relationship between indoor and outdoor space to be experienced at every point.

Haziran 2020 | Art | Türkiye Geçici ama hafızalarda kalıcı olan müdahaleler Yazı | Alp Tekin D ev boyutlardaki yerleştirmeleriyle tanınan Christo ve Jeanne- Cluade Javacheff çiftini yeniden hatırlama zamanı. Çünkü Jeanne-Claude’un 2009 yılındaki ölümünün ardından Christo da geçtiğimiz günlerde 84 yaşındayken New York’taki evinde öldü. Bu muhteşem sanatçı çiftten geriye yaratıcılıkla beslenen müthiş bir aşk hikâyesi ve sınırları her daim zorlamış eserler kaldı. Neler mi yaptı bu çılgın çift? Neler yapmadı ki desek daha doğru olur! Aynı gün doğan (13 haziran 1935) ve 1958’te tanışan Christo ve Jeanne-Claude, çevre için yeni bir bakış açısı yaratmayı amaçlıyorlardı. Bu nedenle geçici müdahaleler serisini başlattılar. Bu müdahaleler kapsamında bir Volkswagen arabayı (1963), binaları (1967-68, 1971-95), bir Ortaçağ kulesini (1968), bir çeşmeyi (1968), kıyıyı ve kayaları (1969), adaların etrafını (1980-83) ve ağaçları (1997-98) sentetik kumaşla kapladılar. Bu eserlerin hepsi bir ila üç hafta gibi sınırlı bir sürenin ardından yeniden eski haline çevrildi. Kullanılan malzemenin tümü geri dönüştürüldü. 100 BİN METREKARELİK YÜZEN İSKELELER Çiftin en çok ses getiren işlerini şöyle bir sıralayalım: Üç yıllık bir izin sürecinin ardından 1983 yılında Miami'nin Biscayne Körfezi'ndeki 11 adanın etrafını 600 bin metrekareden fazla kırmızı polipropilen kumaşla kapladılar. Bu projenin adı “Surrounded Islands”dı. Kaliforniya’da ürettikleri “Running Fence” projesinde ise 59 farklı özel mülkün üstünden geçen, beş buçuk metre yükseklikte, 39 kilometre uzunluğunda beyaz naylon kumaştan bir çit yaptılar. Amaç, ekonomik ve sosyal düzeyleri farklı arsa sahipleri arasında bir kesişim noktası yaratabilmekti. 1971’de projesini çizdikleri, yapımı ancak 1995 yılında gerçekleştirilen “Wrapped Reichstag” projesi de büyük ilgi gören işlerdendi. Berlin’deki Alman Parlamentosu’nu 100 bin metrekare gümüş kumaş ve 90 profesyonel dağcının yardımıyla paketlediler. Parlemento iki hafta boyunca bu paketli haliyle kalmıştı. 1962’de yaptıkları “Wall of Oil Barrels-The Iron Curtain” adlı çalışma ise tamamen varillerden oluşuyordu ve çiftin diğer işlerine göre daha politik bir tavra sahipti. Varilleri, Paris’in Visconti sokağından geçişi engelleyecek şekilde, bu kez izin almadan yığmışlardı. Fikrini 70’li yıllarda geliştirdikleri bir diğer proje “Floating Piers”’ın hayata geçirilmesi ancak Jeanne-Claude’un ölümünden sonra mümkün olabildi. 2016 yılında İtalya’nın Iseo Gölü’nde yapıldı Floating Piers. 100 bin metrekarelik alanı kaplayan, sarı kadife çiçeği rengindeki yüzen iskelelerden oluşan bu yürüyüş yolu çiftin daha önceki yerleştirmeleri gibi halka açıktı. Üç hafta boyunca açık kalan göl üzerindeki bu devasa sarı yoldan binlerce insan yürüdü, ortaya çarpıcı fotoğraflar çıktı. LONDRA MASTABA Çiftin yine 1977’de tasarladığı bir başka proje olan “Mastaba”yı, Christo eşinin anısına ithaf ederek 2018’de tamamladı ve Mastaba’yı Londra’da açtı. İsmini Antik Mısır’daki tavanı düz, yanları eğimli banktan ve mezardan alan Mastaba heykeli aslında 410 bin adet renkli varilden oluşacak ve Abu Dabi’ye yakın bir çölde inşa edilerek dünyanın en büyük heykeli olacaktı. Ama Serpentine Galeri’nin davetiyle Londra’da yapıldı ve Londra Mastaba 7 bin 506 varille yapıldı. Yani tasarlanan ilk heykelin küçültülmüş bir versiyonuydu. ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

Aralık 2021 | Tasarım | Vol V YENİ EVİNİZ BELKİ DE 3D YAZICIYLA İNŞA EDİLECEK Yazı | Oktay Tutuş Ü ç boyutlu (3D) yazıcı teknolojisi, kompleks tasarımları gerçeğe dönüştürmek üzere. 1980’lerden bu yana, özellikle tasarımcı, mimar ve üretim yapan firmalar tarafından prototip yapımında 3D kullanılıyor. Ama son 10 yılda bu ileri teknoloji şaşırtıcı derecede gelişti. Artık üç boyutlu yazıcıların evde kullanılabilecek fotokopi makinesi formunda olanlarından tutun da, laboratuvarda yapay organ yapabilenlerine kadar hayal gücünü sınırsız tutan örnekleri geliyor. Hemen her endüstriyi dönüştürebilecek güçteki bu yüksek teknoloji yazıcılar konusunda en çok heyecanlanan sektör ise inşaat. Gezegenimizdeki karbon emisyonun yüzde 11’inden tek başına sorumlu olan geleneksel yöntemlerle yapılan inşaatlara, neredeyse sıfıra yakın emisyon oranlarıyla alternatif olabilecek bu yöntem ne zaman yaygın olarak kullanılacak? Bu yılki Venedik Mimarlık Bienali için Zaha Hadid Architects tarafından tasarlanan Striatus, bu soruya bir yanıt niteliğinde. Kasım 2021’e kadar Giardini della Marinaressa’da sergilenecek 16x12 metrelik bu yaya köprüsü, usta inşaatçıların geleneksel teknikleri ve gelişmiş bilgisayar teknolojisiyle hesaplanmış tasarım, mühendislik ve robotik üretimi birleştiren türünün ilk örneği. Bu da bize gösteriyor ki, 3D baskı çok daha az malzemeyle, çelik takviye ya da harç gerektirmeyen güçlü beton yapılar oluşturmak için kullanılabilir. Bu teknikle 3D baskı teknolojisiyle üretilmiş beton parçaları bir araya getirmek ve dünyanın en kompleks tasarımlarını hayata geçirmek mümkün. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

September 2024 | VOL 13 TR BELOW Foodie Architects: ASTET words Onur Baştürk photos Francisco Nogueira Founded in 2019 by Ala Zreigat and Óscar Engroba, Astet Studio is one of the rising stars of the design world. Astet, an abstract term derived from the combination of the Spanish word "estética" and the English word "aesthete," is based in Barcelona. As a result, the Mediterranean flavor is evident in every project the duo works on. The founders of Astet, who have designed restaurant, bar and hotel projects in many different countries including Spain, Portugal, Italy, Mexico and Dubai, met at the Aethos Hotel project in Ericeira, the surfing hub of Portugal. That's where the interview begins... How did you come together? Astet Studio was founded by me (Ala Zreigat) and Óscar Engroba to pursue our mutual passion for interior design. Although we had very different journeys before we met, we both always wanted to have our own practice and make a genuine mark in interior design. At the time that we met we were both working for an interior design firm in Barcelona. In late 2018, I was approached by an investor who had just bought a fantastic property in Portugal and wanted to convert it into a hotel (Aethos Ericeira). I realized that was the opportunity of a lifetime and asked Oscar if he wanted to partner up and work on this project together. And so in an organically Astet started. How was the design process of the Aethos project? One of the challenges in designing Aethos Ericeira was to make it work in every season, and we believe we have solved this by proposing a dialog between cold and warm materials. With materials such as warm wood, leather, velvet, carpet, stone and marble... We also took into consideration the fact that Aethos Ericeira is aimed at a young, striving community, including nomads who love surfing but also appreciate effortless luxury. We wanted to create a feeling that it belongs to the context, but also that it is like an international project where anyone from anywhere would feel happy and relaxed, that they belong and are not out of place. Astet Studio is mostly known for its restaurant design projects. Is that a particular preference? Why do restaurant design projects appeal to you? We are passionate about the restaurant industry. You could even call us "foodie architects" because we believe that restaurants are the best platform to express our creativity. Designing restaurants allows us to fully explore and push the boundaries of our ideas, creating a whole new world in a short amount of time. What was the main design theme of the Nota Blu project? What was the idea behind the project? Nota Blu project was inspired by the Mediterranean, resulting in a cozy, sophisticated and fresh space, where the intense blue of the sea is combined with the white tones of the buildings of the south. The color palette and textures transform the space, evoking the presence of the sea in a not-so-literal way. Nature is also very present in this project. The combination of materials such as wood, natural stone and cream-colored microcement, together with curved elements, guarantees an organic and fluid perception of the spaces. Large plant installations that descend from the ceiling in the form of light fixtures give the interior a more natural feel and also become a focal point. THERE IS A HIDDEN POSITIVE COMPETITION BETWEEN US What are the difficulties and advantages of duo work? The advantages of working as a duo outweigh the disadvantages, if any. How does it work? The main thing is transparency. A partnership is almost like a marriage, so transparency is really important. The secret is to let things go and not be too picky about every single thing. You have to make room for positivity and good energy all the time. You share a lot of work, and in our case Óscar and I (Ala Zreigat) have very different profiles in the company and very different roles, so we complement each other. We are stronger as a duo than as individuals. We are very united and aligned, and we feel we are stronger together. Having two sets of eyes is always better. There's a kind of secret positive competition. We always want to be better versions of ourselves and always want to prove to each other that we are working hard and doing our best for the benefit of our studio and the projects we are creating. And of course, we support each other. If one of us is low on energy or makes a mistake, we support and help each other out and learn a lot from each other. Maybe the disadvantage is that Oscar is a better dresser than I am, so he always makes me look underdressed compared to him! OUR INSPIRATION IS THE WARMTH, TRADITIONAL CRAFTSMANSHIP AND ENERGY OF THE MEDITERRANEAN What are the Mediterranean things that inspire you as a Mediterranean design studio? We are inspired by the color palettes and natural materials, as well as the warmth, traditional craftsmanship, and energy of the Mediterranean... Our studio relies heavily on tradition and context, drawing inspiration from Mediterranean culture, styles, crafts, food, architectural techniques, and even small details. For example, when I talk about color palettes, I mean the landscape with its earthy tones, deep blues and beautiful greens. The pop of color on this neutral canvas. These characteristics of the Mediterranean definitely inspire our design proposals. You define the essence of Astet Studio as "the balance between simplicity and complexity". But is this balance always achieved in the same way? We draw much of our inspiration from tradition, organic ideas and the surrounding environment. We strive to ensure that each project is unique and different. To achieve a strong and distinctive personality in our creations, the studio offers custom furniture and lighting design for each project, ensuring that every detail is in line with the client's vision and goals. What sets us apart is our attention to detail. From designing chairs and lamps to creating tiles and patterns, the Astet team pushes the boundaries of concept to achieve the most customized result for each client. Designs are being copied all the time, especially restaurants are taking a lot of design inspiration from each other. What do you think about that? In the art and design world, it’s very difficult for people not to copy each other. But when it happens, it should be flattering because it is a form of compliment because it means you are doing a great job and people are copying you. But maybe instead of using the word "copy" we should use the word "inspire" and the idea is to propose projects that are inspired by others and of course pr modify it and change it and make it work for the context and project you are working for. Copying exactly, copy and pasting someone else is obviously a bad idea and will never work. For design we always consider elements in terms of context, user, business model, gastronomic offer, locations... so it's very hard to take something and copy it, unless you're not an intelligent designer. So instead of copying I would say inspired by. Which of your new projects are you most excited about and why? We are very fortunate to have many projects around the world. We are currently working on a restaurant in the Dominican Republic, another restaurant in Miami for the Spanish chef Dani García. We are also working on various projects in Budapest, a restaurant in Bucharest, we just finished a wonderful restaurant (Leña Dubai) in the St. Regis Hotel in the heart of Palm Jumeirah, and we are working on a golf club for the One&Only resort in Mexico. Ala Zreigat ve Óscar Engroba’nın 2019’da kurduğu Astet Studio, tasarım dünyasının yükselen yıldızlarından biri. İspanyolca 'estética' ve İngilizce 'aesthete' kelimelerinin birleştirilmesinden türetilmiş soyut bir terim olan Astet’in merkezi Barselona. Dolayısıyla ikilinin çalıştığı her projede Akdeniz tadı hissediliyor. Başta İspanya olmak üzere Portekiz, İtalya, Meksika ve Dubai gibi birçok farklı ülkede restoran, bar ve otel projesi tasarlayan Astet’in kurucularının tanışma hikâyesi ise Portekiz’in sörf merkezi Ericeira'daki Aethos Otel projesine dayanıyor. Biz de konuşmaya oradan başlıyoruz… Nasıl bir araya geldiniz? Astet Studio, ben (Ala Zreigat) ve Óscar Engroba tarafından iç mekan tasarımına olan ortak tutkumuzu sürdürmek için kuruldu. Tanışmadan önce çok farklı yolculuklarımız olmasına rağmen, ikimiz de her zaman kendi pratiğimize sahip olmak ve iç tasarımda gerçek bir iz bırakmak istedik. Tanıştığımız dönemde ikimiz de Barselona'da bir iç tasarım firmasında çalışıyorduk. 2018'in sonlarında, Portekiz'de harika bir mülk satın alan ve bunu bir otele [Aethos Ericeira] dönüştürmek isteyen bir yatırımcı bana ulaştı. Bunun hayatımın fırsatı olduğunu fark ettim ve Oscar'a bu projede birlikte çalışmak isteyip istemediğini sordum. Ve böylece organik bir şekilde Astet başlamış oldu. Aethos projesinin tasarım süreci nasıldı? Aethos Ericeira'yı tasarlarken karşılaştığımız zorluklardan biri her mevsime uygun hale getirmekti. Bu zorluğu soğuk ve sıcak malzemeler arasında bir diyalog önererek çözebildiğimize inanıyoruz. Sıcak ahşap, deri, kadife, halı, taş ve mermer gibi malzemelerle… Aethos Ericeira'nın, sörf yapmayı seven, ama aynı zamanda çabasız lüksü takdir eden göçebeler de dahil olmak üzere genç bir topluluğa yönelik olduğu gerçeğini de göz önünde bulundurarak, herhangi bir yerden gelen herkesin mutlu, rahat ve oraya ait hissedeceği global bir proje yarattığımızı düşünüyorum. Astet daha çok restoran tasarımı projeleriyle öne çıkıyor. Bu özel bir tercih mi? Restoran tasarımı projeleri neden size cazip geliyor? Restoran endüstrisi konusunda son derece tutkuluyuz. Hatta bize “gurme mimarlar” bile diyebilirsiniz. Çünkü restoranların yaratıcılığımızı ifade etmemiz için en iyi platform olduğunu düşünüyoruz. Restoran tasarlamak, fikirlerimizin sınırlarını tamamen keşfetmemize ve zorlamamıza, kısa bir zaman dilimi içinde tamamen yeni bir dünya yaratmamıza olanak tanıyor. Nota Blu projesinin ana tasarım teması nedir? Hangi fikirden yola çıkarak proje oluşturuldu? Nota Blu; Akdeniz'den ilham alan, denizin yoğun mavisiyle güneydeki binaların beyaz tonlarının birleştiği, rahat, sofistike ve ferah bir proje. Renk paleti ve dokular mekanı dönüştürerek denizin varlığını çok da gerçek olmayan bir şekilde çağrıştırıyor. Doğa da bu projede oldukça mevcut. Ahşap, doğal taşlar ve krem tonlu mikro çimentolar gibi malzemelerin kıvrımlı elemanlarla bir araya getirilmesi, mekanlarda organik ve akışkan bir algı sağlıyor. Tavandan armatür şeklinde inen büyük bitki enstalasyonları iç mekana daha doğal bir his verirken aynı zamanda bir odak noktası haline geliyor. THERE IS A HIDDEN POSITIVE COMPETITION BETWEEN US İkili çalışmanın zorluk ve kolaylıkları neler? Avantajı, dezavantajlarından daha fazla. İşler nasıl yürüyor? En önemli şey şeffaflık. Bir ortaklık neredeyse bir evlilik gibi. Bu nedenle şeffaflık gerçekten önemli. İşin sırrı her şeyi oluruna bırakmak ve her konuda çok seçici olmamak. Pozitifliğe ve iyi enerjiye her zaman yer açmalısınız. Óscar ve ben (Ala) şirkette çok farklı profil ve rollere sahibiz, bu nedenle birbirimizi tamamlıyoruz. İkili olarak, birey olarak ayrı olmaktan daha güçlüyüz. Birbirimize bağlı ve uyumluyuz. Birlikte daha güçlü olduğumuzu hissediyoruz. Ayrıca iki çift gözün olması her zaman daha iyidir! Aramızda gizli bir pozitif rekabet de var. Her zaman kendimizin daha iyi versiyonları olmak istiyoruz. Her zaman birbirimize çok çalıştığımızı ve yarattığımız projelerin yararı için elimizden gelenin en iyisini yaptığımızı kanıtlamak istiyoruz. Tabii ki birbirimizi destekliyoruz. Bazen birimizin enerjisi düşükse ya da bir hata yaparsa birbirimizi destekliyor, birbirimize yardımcı oluyor ve birbirimizden çok şey öğreniyoruz. Belki tek dezavantajı Oscar'ın benden daha iyi giyiniyor olması. Bu yüzden beni her zaman ona kıyasla daha az giyinmiş gösteriyor! OUR INSPIRATION IS THE WARMTH, TRADITIONAL CRAFTSMANSHIP AND ENERGY OF THE MEDITERRANEAN Akdenizli bir tasarım stüdyosu olarak size ilham veren Akdenizli şeyler neler? Renk paletleri ve doğal malzemelerin yanı sıra Akdeniz'in sıcaklığı, geleneksel işçiliği ve enerjisinden ilham alıyoruz. Stüdyomuz büyük ölçüde geleneğe ve bağlama dayanıyor. Akdeniz kültüründen, stilinden, el sanatlarından, yemeklerinden, mimari tekniklerinden ve hatta küçük ayrıntılardan bile ilham alıyoruz. Mesela renk paletlerinden bahsederken toprak tonları, derin maviler ve güzel yeşilli olan manzarayı kastediyorum. Akdeniz'in bu özellikleri tasarım önerilerimize kesinlikle ilham veriyor. Astet Studio'nun özünü “basitlik ve karmaşıklık arasındaki denge” olarak tanımlıyorsunuz. Peki bu denge her zaman aynı şekilde sağlanabiliyor mu? İlhamımızın çoğunu gelenekler, organik fikirler ve çevremizden alıyoruz. Her projenin benzersiz ve farklı olmasını sağlamayı amaçlıyoruz. Kreasyonlarımızda güçlü ve ayırt edici kişilikler elde etmek için her projeye özel mobilya ve aydınlatma tasarımı sunarak her detayın müşterinin vizyonuyla uyumlu olmasını sağlıyoruz. Bizi diğerlerinden ayıran şey, detaylara gösterdiğimiz dikkat. Astet ekibi, sandalye ya da lamba tasarlamaktan fayans ve desen oluşturmaya kadar konseptin sınırlarını zorlayarak her müşteri için en özel sonucu elde ediyor. Tasarımlar sürekli kopyalanıyor, özellikle restoranlar tasarım olarak birbirinden çok fazla ilham alıyor. Bu konuda görüşünüz nedir? Sanat ve tasarım dünyasında insanların birbirlerini kopyalamaması çok zor. Ancak bu gerçekleştiğinde gurur verici olmalı, çünkü bu bir tür iltifat. Çünkü harika bir iş yaptığınız ve insanların sizi kopyaladığı anlamına gelir. Ancak belki de “kopya” kelimesini kullanmak yerine “ilham vermek” kelimesini kullanmalıyız. Buradaki fikir, başkalarından ilham alan projeler önermek ve elbette bunları değiştirerek çalıştığınız bağlama ve projeye uygun hale getirmek. Bir başkasını aynen kopyalamak, kopyalayıp yapıştırmak kesinlikle kötü bir fikir. Ve asla işe yaramaz. Akıllı bir tasarımcı değilseniz, bir şeyi alıp kopyalamak çok zordur. Bu nedenle kopyalamak yerine esinlenmek diyebilirim. Yeni projeleriniz arasında hangileri sizi heyecanlandırıyor ve neden? Dünyanın dört bir yanında birçok projemiz olduğu için çok şanslıyız. Şu anda Dominik Cumhuriyeti'nde bir restoran ve İspanyol şef Dani García için Miami'de başka bir restoran üzerinde çalışıyoruz. Ayrıca Budapeşte'de çeşitli projeler üzerinde çalışıyoruz. Bükreş'te bir restoranı ve Palm Jumeirah'ın kalbindeki St Regis Hotel'deki restoran Leña Dubai’yi yeni bitirdik. Şimdi Meksika'daki One&Only resort için bir golf kulübü üzerinde çalışıyoruz. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

June 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW ITALIAN DESIGN and ART MEET in Manhattan Home words Laura Cottrell photos Joshua McHugh T his apartment on Manhattan's Upper East Side, owned by a couple with three children, was designed by interior designer Annie Leslau. "When the owners are away from New York, they spend a lot of time at the lake or ocean," says Annie Leslau, who was inspired by mid-century Italian furniture. “So it was important for their city home to feel Zen and connected to elements of nature," says Annie Leslau. The dining table in the home was meticulously crafted to fit the homeowners' needs. "We designed a solid walnut dining table that extends at the touch of a button," says Annie Leslau. Leslau chose Hiroko Takeda's work for the entryway. A piece by Joe Henry Baker also takes center stage in the living room. Carefully selected fixtures from Allied Maker, Lindsey Adelman, Apparatus, Giopato & Coombes, and Roll & Hill complement the overall design and create a warm and inviting ambiance throughout the home. Annie Leslau points out the following detail about the home's lighting: "The integration of ambient and accent lighting throughout the home not only highlights architectural details, but also adds a layer of sophistication”. SOURCES - Living room: Poltrona Frau chairs, Moroso sofa, travertine coffee tables, The Invisible Collection rug, custom marble side table, alabaster wall sconce, custom shelving as room divider. - Entryway: Hiroko Takeda artwork custom made for project, Lindsey Adelman sconce, custom marble shelf, Allied Maker pendant. - Bedroom: Maharam wool wallcovering, custom Kvadrat bedding, Allied Maker pendants, Radnor long hair alpaca rug, Lawson Fenning nightstands, custom millwork. İTALYAN TASARIMI ve SANATIN BULUŞTUĞU Manhattan evi Ü ç çocuklu bir çifte ait olan Manhattan, Upper East Side’daki bu daire iç mimar Annie Leslau tasarımı. Evin tasarımında yüzyıl ortası İtalyan mobilyalarından ilham alan Annie Leslau, “Ev sahipleri New York dışındayken göl ya da okyanus kenarında çok zaman geçiriyor. Bu nedenle şehirdeki evlerinin zen hissini vermesi ve doğa unsurlarıyla bağlantılı olması önemliydi" diyor. Evdeki yemek masası ev sahiplerinin ihtiyaçlarına uyum sağlaması için titizlikle hazırlanmış. Annie Leslau, “Masif ceviz bir yemek masası tasarladık. Bir düğmeye basılarak masanın genişliği uzatılabiliyor” diyor. Leslau evin girişi için Hiroko Takeda’nın eserini seçmiş. Ayrıca Joe Henry Baker’ın bir eseri de oturma odasının merkezinde yer alıyor. Allied Maker, Lindsey Adelman, Apparatus, Giopato & Coombes ve Roll & Hill’den özenle seçilen armatürler ise genel tasarımı tamamlayarak evin içinde sıcak ve davetkâr bir ambiyans yaratıyor. Annie Leslau evin aydınlatmasıyla ilgili şu detaya dikkat çekiyor: “Evin genelinde ortam ve vurgu aydınlatmasının entegrasyonu sadece mimari detayları vurgulamakla kalmıyor, aynı zamanda sofistike bir katman da ekliyor”. DETAYLAR - Oturma odasındaki sandalyeler Poltrona Frau, kanepe ve sehpalar Moroso. - Yatak odasındaki yün duvar kaplama Maharam’dan, yatak Kvadrat, komodinler ise Lawson Fenning.

Nisan 2020 | Tasarım | Türkiye Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Yazı | Alp Tekin O nline alışveriş siteleri bugünlerde en çok dekorasyon ürünlerini satıyor. Nedeni malum: 7/24 evde vakit geçirdiğimiz için yeni ürünler alarak dekorasyonu değiştirmek istiyoruz. Oysa evi değiştirmek için illa dekoratif bir obje almaya gerek yok! Evi yeniymiş gibi yapmanın en basit ve zevkli yolu boyamak! Bütün evi boyamaktan bahsetmiyoruz, delirmeyin! Kendinize -hemen şu saniye- bir duvar belirleyeceksiniz ve sadece orayı başka bir renge boyayacaksınız. Elbette seçeceğiniz renk, evin kalan rengiyle uyumlu olmalı. Bu yıl beş popüler renk var. Biz demiyoruz, en sevdiğimiz dekorasyon dergilerinden ‘Livingetc’ söylüyor. İşte bu beş ana renkten birini seçtiğiniz duvara uygulayıp bir de önüne uygun bir düzenleme yaparsanız, kendiliğinden yeni bir instagram köşesi yakalamış olacaksınız. O renkler şöyle sıralanıyor: 1. BLUSH: Çok sevdiğimiz, yazın bol bol tükettiğimiz blush şarabın rengini kim sevmez? Eğer bu renge karar verirseniz, mobilyalarınızın krem ya da beyaz olması gerekiyor. Yoksa iyi bir sonuç elde edemez, Şeyma Subaşı’nın kapanan kafesindeki gibi gayet sırıtan bir pembeyle, hayli ‘girlie’ bir eve sahip olursunuz. Nitekim Yuzu olarak bunu asla istemeyiz! 2. NATURAL TOUCH: Havalı tanımı böyle, ama kısaca puslu gri diyebiliriz. Yani duman rengi. Bu renk en iyi maviyle çarpışıyor, onunla uyumlu hale geliyor. Ahşap ürünlerle de desteklediğiniz zaman evinizin bir köşesi tam da Kopenhag’tan fırlamış bir kuzey kafesi gibi pekala görünebilir. 3. LIGHT BLUE: Bebek mavisine yakın. Ama tam değil. Riskli bir renk! İyi bir boya markası seçmeniz gerekiyor. İlk aklımıza gelen Jotun mesela. Bu riskli rengi kombinlemek neyse ki kolay. Her şeyle gidiyor. Cart bir sarı mobilya ya da yeşil bir kanepe bile olabilir. Sadece siyahın tonlarındaki mobilyalar olmaz. 4. GREEN BENJAMIN MOORE: İşte Yuzu olarak favorimiz! Çok koyu tonlarını uygulamazsanız, bu dramatik renk evinizin bir köşesine kendiliğinden botanik bahçesi havası getirecek. Sözümüz söz! O köşeye bir de gri, beyaz renklerde mobilya ya da aksesuar kondurdunuz mu, işlem tamam! 5. TERRACOTTA: Tam İtalya’daki evlerin dış cephe rengi bu. Kiremit rengi ya da toprak saksıların rengi. Eve canlılık getireceği kesin. Enerji de. Ama bu rengin önündeki mobilya ve aksesuarın rengi de önemli. Açık renk değillerse, Terracotta’nın önünde boğulurlar çünkü. STİL | Kategorinin diğer yazıları Bir Edition üçlüsü: Sanat, parti ve iyi yemek Bodrum’a sürpriz: Dioriviera pop-up Emre Buga’nın stil atlası İçinden Aman stili geçen bir rüya Janus mu alırdınız Glassafe mi? Köprü + Heykel + Galeri: The Twist İstanbullu Tilda Swinton’ın ‘athleisure’ tarzı Fütüristik otel ‘Svart’ın açılmasına az kala Murat Süter’in ‘lacivert’ sırrı ‘Parazit’in evi aslında gerçek değildi Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Edwina Sponza’nın stil kodları Korona Sonrası Şehir Tabelaları ‘Beslenme farkındalığınız’ ne durumda? Bodrumlu Uzakdoğulu: Leleg Living Bu yazın başrolünde: Soho Roc House Korona günlerinde yaratıcı bir ‘karton’ masa!

Ocak 2022 | Art | Türkiye for english click here Bir Yok Oluş Repertuvarı Yazı | Alp Tekin İ çinde yaşadığımız yüzyıl, sıcak savaşların yerini savaşın farklı formlarına bıraktığı, ekolojik dönüşümlerin sonuçlarıyla kaçınılmaz biçimde yüzleşildiği ve kapitalizmin en sert biçimde yaşandığı bir çağ. Bireylerin bu yaşananlar karşısındaki konumu ise tekilleşmeye, yalnızlaşmaya ve bir yok oluşa denk düşüyor. Bu yok oluş nihilist çağrışımının aksine, bir dönüşümü ve birey olarak değişen pratiklerimizi, karşımızdaki yeni dünyaya karşı stratejilerimizi temsil ediyor. Altı genç sanatçının işlerinin bir araya geldiği Vision Art Platform’daki “Bir Yok Oluş Repertuvarı” sergisi ise deformasyon kavramı bağlamında, yok oluşun farklı görünümlerini ortaya koyuyor. Bir süreci ve belli aşamaları barındıran deformasyon, kendini iki farklı görünümde ortaya koyuyor. Biri, imgenin temsiline ve anlamına ilişkin bir bozulma. İkincisi ise biçime dair bir bozulma veya biçimsizleşme. Sergide Bedia Ekiz, Hacer Kıroğlu, Parya Pahlevani, N.Pınar Özen, Tuğçe Diri ve Umut Bahçeci’nin işleri yer alıyor. 6 şubata kadar Vision Art Platform Akaretler No:35’te izlenebilecek “Bir Yok Oluş Repertuvarı”, Ceiba Tele Icu katkılarıyla gerçekleşiyor. An Extinction Repertoire Words | Alp Tekin T he century we live in is an age in which hot wars are replaced by different forms of war, the consequences of ecological transformations are inevitably faced, and capitalism is experienced in the harshest form. The position of individuals in the face of these experiences corresponds to singularization, isolation and annihilation. Contrary to its nihilistic connotation, this extinction represents a transformation and our changing practices as individuals, our strategies against the new world in front of us. The “An Extinction Repertoire” exhibition at the Vision Art Platform, where the works of six young artists come together, reveals different aspects of extinction in the context of the concept of deformation. Deformation, which includes a process and certain stages, manifests itself in two different appearances. One is a distortion of the representation and meaning of the image. The second is a distortion or deformity of the form. The exhibition includes works by Bedia Ekiz, Hacer Kıroğlu, Parya Pahlevani, N. Pınar Özen, Tuğçe Diri and Umut Bahçeci. "An Extinction Repertoire”, which can be watched at Vision Art Platform Akaretler No: 35 until February 6, is being realized with the contributions of Ceiba Tele Icu. Çapa 5

January 2024 | Vol 11 TR below an ADVENTURE from CALIFORNIA to the NORTHERN AEGEAN words Alp Tekin pho tos Onur Baştürk There are many villages located at the foothills of the Ida Mountains in the northern Aegean region of Turkey. One of them is Yeşilyurt. And one of the best hotels in Yeşilyurt, a village of Ayvacık, Çanakkale, is Nadas. I get surprised when I enter Nadas, because it’s on a very large land. Moreover, since it is located in the upper part of the village, it is completely surrounded by the forest, and everywhere is green. The hotel, consisting of 11 rooms and 3 villas, has two important creators: The first is the investor of the hotel, Süleyman Uysal. The other is Hande Gündoğar. The real story is how these two people from different worlds came together for Nadas… Hande Gündoğar has been living in Laguna Beach, California in the USA for the last 17 years. Picture Laguna Beach now: To the southwest of the Orange County. A small town with picturesque beaches and long hiking trails, attracting six million visitors every year during the summer season filled with art festivals... Hande Gündoğar, who was running a restaurant here with her husband, comes to Turkey on a summer vacation after the sudden death of her husband. During her holiday, she also stops by the Northern Aegean, to Yesilyurt, to see a friend. She meets many people in the village, except for Süleyman Uysal. A month after returning to the USA, Hande receives a phone call: “Would you work with us at Nadas in Yeşilyurt?” Because everyone keeps telling Süleyman Uysal that Hande is the best for this job. Afterwards, things develop rapidly: Hande’s immediate transition from California to Ida Mountains in the first days of opening up after the pandemic and her starting a new life here. Nadas opens shortly after and quickly stands out among the best hotels in the region. THE TARGET IS ABROAD Uysal and Gündoğar are now eager to take Nadas even further. They aim to both invest in the hotel’s restaurant from a gastronomic point of view and open a branch of Nadas abroad. Frankly, it looks like this part of the Northern Aegean will become more active and productive thanks to these two creative people from different worlds. Kuzey Ege tarafında yer alan Kaz Dağları eteklerine konumlanmış birçok köy var. Onlardan biri de Yeşilyurt. Çanakkale, Ayvacık’a bağlı Yeşilyurt’un en iyi otellerinden biri ise Nadas. Nadas’ın içine girince şaşırıyorum, çünkü çok geniş bir arazisi var. Üstelik köyün yukarısında konumlandığı için etraf tamamen orman, yer gök yeşil! 11 oda ve 3 villadan oluşan otelin iki önemli yaratıcısı var: İlki, otelin yatırımcısı Süleyman Uysal. Diğeri ise Hande Gündoğar. Esas hikâye, farklı dünyalara sahip bu iki insanın Nadas için nasıl bir araya geldiği… Hande Gündoğar son 17 yıldır Amerika’da, Kaliforniya’daki Laguna Beach’te yaşıyor. Hemen Laguna Beach’i gözünüzde canlandırın: Orange County’nin güneybatısı. Pitoresk plajlar ve uzun yürüyüş parkurlarına sahip, sanat festivalleriyle dolu yaz mevsiminde her yıl altı milyon ziyaretçinin akın ettiği küçük bir kasaba… Burada eşiyle beraber bir restoran işleten Hande Gündoğar, eşinin ani ölümü sonrası bir yaz tatilinde Türkiye’ye geliyor. Tatil sırasında arkadaşını görmek için Kuzey Ege’ye de uğruyor, Yeşilyurt’a. Köyde birçok insanla tanışıyor, ama Süleyman Uysal hariç. Amerika’ya döndükten bir ay sonra Hande bir telefon alıyor: “Yeşilyurt’taki Nadas’ta bizimle çalışır mısınız?” Çünkü herkes “Bu iş için en iyisidir” diyerek Hande’yi söylüyor Süleyman Uysal’a. Sonrasında olaylar hızla gelişiyor: Pandemiden sonraki ilk açılma günlerinde Hande’nin Kaliforniya’dan Kaz Dağları’na dikey geçişi ve burada başlayan yeni yaşamı. Kısa süre sonra Nadas açılıyor ve bölgenin iyi otelleri arasında hızla ön plana çıkıyor. HEDEF YURTDIŞI Uysal ve Gündoğar şimdi Nadas’ı daha da ileriye taşıma hevesinde. Hem gastronomik açıdan otelin restoranına yatırım yapmayı hem de yurtdışında Nadas’ın bir şubesini açmayı hedefliyorlar. Doğrusu, farklı dünyalara sahip bu iki yaratıcı insan sayesinde Kuzey Ege’nin bu kısmı daha çok hareketlenip verimli hale gelecek gibi. for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart

Temmuz 2022 | Bodrum Coffee Table Book | EV / HOUSE SANAYİ 313’ün Yalıkavak’ta Kurduğu Dünya Yazı | Alp Tekin Fotoğraflar | İbrahim Özbunar İç ve dış mekanlar arasında uzanan geniş açık alanlara sahip olan, mekansal bir merdivenle birbirine bağlanan iki katlı bu Yalıkavak evinin iç tasarımı Sanayi 313’e ait. Projenin tasarım konseptindeki ana amaç, evi doğal peyzaja dahil etmek olmuş. Bu nedenle iç mekanda toprak dokular, nötr bir renk şeması kullanılarak mimari yapıyla engebeli arazi mükemmel bir şekilde harmanlanmış. Evin her yerinde yatay olarak açılan duvar boyutundaki camlar ise iç mekan ve manzara arasındaki ilişkiyi vurguluyor. The World Sanayi 313 Built In Yalıkavak writer | Alp Tekin photography | İbrahim Özbunar The interior design of this two-fold Yalıkavak house, which has large open areas extending between the indoor and outdoor spaces, connected by a spatial staircase, belongs to Sanayi 313. The main goal in the design concept of the project was to include the house to the natural landscape. Therefore, using earthy textures and a neutral color scheme in the interior design, the rough terrain is perfectly blended with the architectural structure. Wall-sized windows that open horizontally all over the house emphasize the relationship between the interior design and the landscape. Tamamı için... For more... Print BODRUM - COFFEE TABLE BOOK Out of Stock View Details

June 2024 | Vol 12 FOR TURKISH A SEVEN-DAY DOLCE VITA by SAILING BOAT words & photos Kristina Avdeeva IG:@seasouldiary SALERNO Our ‘dolce vita’ along the Costiera Amalfitana began with a stunning view of Salerno, visible through the windows of the Dimora Copeta. With high ceilings decorated with original frescoes, Dimora Copeta, one of the apartments managed by Starhost, features cozy rooms, a kitchen with a terrace, antiques, and a terracotta floor restored by Fornace de Martino. Dimora Copeta's biggest advantage is its location in Old Town. Salerno Cathedral and the magnificent ancient building that housed the Scuola Medica Salernitana, the first and most important medical institution of the Middle Ages, are a short walk away. So, it would be impossible not to go to Hostaria il Brigante for lunch, Landi Pasticceria for dessert and amazing pizzas, and Pizzeria Criscemunno for dinner on its incredible terrace. And finally, we set off from here to Marina di Areci for our seven-day sailing trip. AMALFI + ATRANI + RAVELLO Atrani and Amalfi are 10 miles from Salerno. You can anchor your sail across the Collegiate Santa Maria Maddalena and Spaggia di Atrani. Another alternative is to go beyond the promontory and immerse yourself in the hustle and bustle of Amalfi, popular with tourists. No big marina is located here, only small piers. It is less than an hour's walk from here to Atrani. After exploring both small towns, you have two scenarios to continue the day. The easy one is to go back, eat lemon ice cream and get lost in the picturesque maze of streets. The more interesting and difficult one - if the hike doesn't scare you - is to challenge yourself and climb up the Dragon River valley to Ravello! The reward for this accomplishment is the view from above. Described as the "city of music", Ravello has plenty of lovely villas, including Villa Ruffolo. And, of course, the Oscar Niemeyer Auditorium, built by the famous Brazilian architect Oscar Niemeyer in the shape of an eye looking out over the lush rocky hills with the shimmering sea and sky as a backdrop. The famous architect designed the building for his close friend Domenico De Masi, the president of the Ravello music festival. The auditorium possesses an emotional and powerful poetic energy that recalls some of the sketches by Le Corbusier, with whom Niemeyer worked in the 30s. One of the things you must experience when you go to Amalfi is watching the bells of the Duomo di Amalfi tower against the backdrop of the sunset. And if you book Taverna Buonvicino in advance, you have the chance to hear a private piano solo from the owner. ISCHIA After soaking up the bustle of the city, we head to the majestic Castle of Aragon near the island of Ischia. It is one of the longest passes on the route. From here, you can immediately get an idea of the extent of the Bay of Naples. Ischia offers hot springs, fertile soils, and luxurious beaches. Golden Age Hollywood was once attracted to this place. In more run-down corners, "The Talented Mr. Ripley" was filmed. Nowadays, Neapolitans visit here for a weekend of fun on the beach and tourists to seek youth and health in the hot springs. As we were well enough hydrated on the sailboat, we went to the Giardini la Mortella Botanical Garden, located in the northwest of the island and created by the composer Sir William Walton and his wife. This masterpiece garden was lovingly created over the course of more than 30 years from pathways, vines, hydrangeas, and other magnificent rare plants. The abandoned villa of Italian director Luchino Visconti is also hidden in the garden. CASTELLO ARAGONESE After a deep sleep in the cozy marina of Calo Degli Aragonesi, we had coffee with fresh croissants and set off for Castello Aragonese. The castle was in existence before the Romans arrived. Just click on Wikipedia to learn about the turbulent history of events here. We are interested in modern history! To anchor in the lagoon overlooking the ramparts, you need to buy a ticket from Regno di Neptuno. It is best to wander the labyrinths of the castle before lunch or at sunset. The numerous terraces in the castle offer breathtaking views of the island, neighboring Procida and Cape Miseno. For most people, the main attraction is the bar at the top of the castle. Yes, it's nice to spend time here looking at the sea. PROCIDA Ischia's closest neighbor, Procida, is the flagship of the Phlegrean Islands and looks like a real cinematic set design. We stopped in Porto della Corricella, the oldest coastal village on the sail. The small houses here lean against each other in a palette of pastel colors. They are often topped with balconies and arches of Arab origin. It is best known for hosting the movie "Il Postino" starring Massimo Troisi and Maria Grazia Cucinotta. Unlike nearby Ischia and Capri, Procida is not an island full of luxury hotels, gourmet restaurants, and exclusive clubs. Far from it, in fact. It feels like time has stopped here. No sound, no car headlights, nothing superfluous. Fishermen pass by us to catch fish at night, following the call of their hearts and the laws of nature. The seagulls sing their famous timeless song. SORRENTO After swimming in the crystal clear waters of Procida Island, we headed towards the stunning city of Sorrento. We decided to spend the night in Marina Grande, not in the anchorage across the city, which resembled a cake. Once a fishing harbor, now impressively sized superyachts and sailboats spend the night at the pier. The unchanged old pastel-colored houses and the sleepy morning air give it a nostalgic charm. I would like to believe that Sorrento is not so different from the time when Sophia Loren and Vittorio de Sica filmed "Scandal in Sorrento (Pane, amore e...)" here in 1955. Sorrento is on a hill. That's why it's necessary to spend some time climbing, to admire the views of Mount Vesuvius and the Bay of Naples. Our actual plan here is to explore the gastronomic life and go to Pompeii the next day. First stop was Michelin-starred Il Buco. In the cellars of an old monastery, under a vaulted ceiling, it promises fine cuisine made from local produce and wines from the Campania region. The second stop was Ristorante Museo Caruso, which we discovered by chance as we took a wrong turn while escaping the bustle of the city, attracted by old gramophones and an abundance of photographs. POSITANO The busiest bay on the Amalfi Coast. Boats pass by on all sides. One of the most hectic places on the coast, but at the same time, very charming. The city's appearance raises the level of aesthetic pleasure. A sea taxi takes us to the shore, and we don't have to make any effort to launch our motorboat. Positano was once a fishing village, now the epicenter of glamor. The houses are densely packed on top of each other. Pastel colors - primrose, pink, terracotta, peach, and white - give the city a theatrical charm. The city's central landmark is the Church of Santa Maria Assunta, located in the center of Piazza Flavio Gioia, with its beautiful majolica-covered dome. Near the throne, you can see a Byzantine altar from the 12th century depicting the Black Madonna and child. At dawn, before the streets are filled with tourists, we decide to enjoy the city. On the terrace of the Don Giovanni restaurant, with a glass of white Per Eva Costa d'Amalfi, we took our seats to wait for the real show, the pink sunset. If you want to spend a night in this magical place, choose Le Sirenuse Hotel. Elegant, full of the spirit of Italy, this hotel belongs to the Sersale family. They also enjoy getting lost among the crowd of guests and having dinners in the intimate gardens of this wonderful place, overlooking the dome of the Church of Santa Maria Assunta. In a nutshell, the Amalfi coast starts with seductive landscapes in the morning and ends with noisy fireworks in the evening. Only in Italy can you find such a high concentration of beauty, ancient artifacts, incredibly delicious food, and local wine. for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

January 2024 | Art & Culture TR Below EQUAL BODIES of CHLOE ROSSER from VOL-9 N aked human bodies placed in empty rooms positioned like statues. It doesn't matter their gender, age, body shape or skin color. All equal. Photographer Chloe Rosser's 74 photographs in her first book “Form & Function” subvert the idea of nudity and challenge the mainstream understanding of body image by capturing the fluidity of gender and identity. Can you describe yourself as you see yourself? I grew up in London. On my father’s side I’m English and on my mother’s I’m Polish. Before I studied photography, I began a degree in physics and philosophy. My work has definitely been shaped by my life. I’m interested in how people’s bodies work, both when static and in motion. As well as how our relationship with the body changes over time. Being inclusive and treating people fairly is very important to me. As is making sure I’m constantly learning and exploring. Your work of “Form&Function” where you portray human bodies, tell us the story behind it. “Form&Function” looks at our complicated relationship with the human body, as not only a symbol in culture, but also on a personal level. I’m taking what should be intimately familiar, and turning it into strange, foreign sculptures. They become almost inhuman, but if you look closely you can find moments where human actions have taken place. On one figure, you can see a red mark from a recent scratch, on another the impression left by underwear is visible on the skin. We could see all kinds of body figures, slim, overweight, skinny and all… Is this a protest to the beauty standards where everybody has to be beautiful in the same way nowadays? Yes, absolutely! It’s important to show realistic bodies of normal people and especially to show these different bodies on equal terms. Many of the people I work with warn me that they’re not flexible, but when I’m photographing them, I’m still able to make wonderfully strange shapes with them. I’ve also worked with people who range from age 20 up to age 70, but it’s hard to tell what age people are from these images. I TRY TO DESEXUALISE MY FIGURES Also you photograph male, female, transgender and gender fluid people. Was this on purpose to grab attention towards gender equality ? Yes it was. I wanted to make sure to include people from a range of genders because that reflects how people are. I find it so interesting that often the first thing viewers do is try to figure out the gender, age or race of the figures in these images. And that they often get it wrong. I’m not making fun of people for this, but rather pointing out that you can’t tell everything that you might think you can from looking at someone’s skin. It’s also important to me not to explain who’s who in the images, but to let that be ambiguous. Where is ‘sex’ in your philosophy of creating your art? Considering nude bodies is the attention of the art. I try to desexualise my figures. I’m not interested in sexual attraction here. I’m more much intent on looking at human flesh as a malleable building block. If they’re desexualised then the figures are freed from the critical side that also comes with that kind of gaze. Can you explain the surroundings of the F&F photos? All photos are shot in an empty room with no items and clothing. As if it's meant to be void. The spaces I use are usually homes or lived in spaces, sometimes the homes of the models themselves. I strip them bare so that they become anonymous, but I like to capture the marks on the walls and floors. These show that the spaces are used and lived in, just like how marks and scars on the skin show that the body is lived in. Can you explain why you choose human bodies to portray and the abstracted shapes of the people you shoot? Is there a story behind? The human body is one of the most intimate subjects for imagery, and using actual human flesh that has not been digitally altered is what gives my images their strength. I hide identifying features such as the head, hands and hair, so that you can’t make the usual assumptions or judgements that you would when looking at a portrait of a person. This allows you to approach the figure as a sculpture rather than an individual. CHLOE ROSSER'IN EŞİT BEDENLERİ H eykel gibi konumlandırılmış, boş odalara yerleştirilmiş çıplak insan vücutları. Cinsiyetleri, yaşları, beden şekilleri ya da ten renklerinin önemi yok. Hepsi eşit. Fotoğraf sanatçısı Chloe Rosser’ın ilk kitabı “Form&Function”daki 74 fotoğrafı, çıplaklık fikrini alt üst ediyor ve cinsiyetle kimliğin akışkanlığını yakalayarak ana akım beden imajı anlayışına meydan okuyor. Kendini senin gözünden tanıtır mısın? Londra'da büyüdüm. Babam İngiliz, anne tarafım Polonyalı. Fotoğraf eğitimi almadan önce fizik ve felsefe okudum. İşim kesinlikle hayatım tarafından şekillendirildi. İnsanların bedenlerinin hem statik hem de hareket halindeyken nasıl çalıştığıyla ilgileniyordum. Aynı zamanda bedenle olan ilişkimizin zaman içinde nasıl değiştiğini de… Benim için kapsayıcı olmak ve insanlara adil davranmak çok önemli. Sürekli öğrendiğimden ve keşfettiğimden emin olmak gibi! Form&Function'da insan bedenlerini fotoğraflıyorsun. Çalışmanın hikâyesini anlatır mısın? “Form&Function” insan vücuduyla olan karmaşık ilişkimize yalnızca bir sembol olarak değil, aynı zamanda kişisel düzeyde bakıyor. Yakından tanıdık olması gerekenleri alıp garip, yabancı heykellere dönüştürüyorum. Neredeyse insanlık dışı hale geliyorlar! Ancak yakından bakarsanız, insan eylemlerinin gerçekleştiği anları bulabilirsiniz. Bir figürde, yakın zamanda gerçekleşmiş bir çizikten kırmızı bir iz görebilirsiniz. Bir diğerinde iç çamaşırın bıraktığı iz cildinde görülebilir. Çalışmalarında zayıf, sportif, kilolu ve daha birçok beden tanımlamasını yansıtıyorsun. Bu tavrın günümüzdeki herkesin aynı standartta olmasını bekleyen güzellik anlayışına karşı bir protesto mu? Evet, kesinlikle! Normal insanların bedenlerini eşit şartlarda göstermek önemli. Birlikte çalıştığım insanların çoğu esnek olmadıkları konusunda beni uyarıyor, ama onları fotoğrafladığımda ortaya çok harika ve tuhaf şekiller çıkıyor. Ayrıca 20 ila 70 yaş aralığındaki insanlarla çalıştım. Fotoğraflara bakınca hangi insanın kaç yaşında olduğunu söylemeniz çok zor. FİGÜRLERİ CİNSİYETSİZLEŞTİRİYORUM Aynı zamanda kadın, erkek, trans birey, ‘gender fluid’ bireyler gibi toplumun her kesiminden insanlarla çalışıyorsun. Bu durum cinsiyet eşitliğine bir gönderme mi? Evet, her insanı dahil ettiğimden emin olmak istedim. Çünkü bu, insanların nasıl olduğunu yansıtıyor. Bunu ilginç buluyorum. Çünkü çoğu zaman izleyicinin yaptığı ilk şey, bu görüntülerdeki figürlerin cinsiyetini, yaşını ya da ırkını anlamaya çalışmak oluyor. Çoğu zaman da yanlış anlıyorlar! Birinin tenine bakarak bunun söylenmeyeceğine dikkat çekiyorum. Ayrıca görüntülerde kimin kim olduğunun belirsiz olması benim için önemli. Çalışmalarının odak noktası çıplak bedenler. Seks olgusunun felsefendeki yeri nedir? Figürlerimi cinsiyetsizleştirmeye çalışıyorum. Cinsel çekicilikle ilgilenmiyorum. Daha çok insan bedenine şekillendirilebilir bir yapı taşı olarak bakmaya niyetliyim. Form&Function projendeki tüm fotoğraflarda sanki bir boşluğu simgeler gibi eşyasız, boş ve sade ortamları tercih ediyorsun. Neden? Kullandığım mekanlar genellikle evler. İsimsiz olmaları için onları soyuyorum, ama duvar ve zemindeki işaretleri yakalamayı seviyorum. Bunlar, tıpkı derideki iz ve izlerin vücudun içinde yaşadığını gösterdiği gibi, mekanların kullanıldığını ve içinde yaşanıldığını gösteriyor. Alışılmadık formdaki çıplak bedenleri işliyorsun. Bu tavrını açıklayabilir misin? İnsan bedeni imgeleme için en mahrem konulardan biri ve dijital olarak değiştirilmemiş gerçek insan etini kullanmak imgelerime güç veren şey. Baş, eller ve saç gibi tanımlayıcı özellikleri saklıyorum. Böylece bir kişinin portresine bakarken yaptığınız olağan varsayımları ya da yargıları yapamıyorsunuz. Bu, figüre bir bireyden ziyade bir heykel olarak yaklaşmanızı sağlıyor.

August 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW CLEAN SURFACES and SOFT COLORS words Alp Tekin photos Tolga Çelkel N AK House Living, led by Nur Kaşıkçı Eke, who is known for the houses she designed in the Çeşme region of Izmir, is here with a new project. The house in Şantiye Evleri in Ilıca, which Nur designed with her husband Alpkaan Eke and interior designer Ebru Özdağlar, features soft colors and a bright modern style. Nur Kaşıkçı Eke says, "The main design principle of this house is a soft ambience with clean surfaces and a soft atmosphere. We wanted it to be a flat house from start to finish". One of the most important details in the house is the kitchen. "We didn't want to see the cabinets in the back, so we designed cabinets that are far from the usual cabinet graphics, in a single color and integrated with the wall," says Nur Kaşıkçı Eke: "All the cabinet doors continue to the ceiling. We left only 2 cm between the door and the ceiling. Most of the doors were made to reach the floor. Visually, the choice was made to be the least tiring for the eye". WAKING UP TO GREEN AT THE START OF THE DAY Nur Kaşıkçı Eke planned the layout of the bedrooms to be as connected to the outdoors as possible. "We tried to give the feeling of waking up to greenery at the beginning of the day. I say we tried because we couldn't wash the walls of the house, which limited us". The silver travertine sinks with patinato in the bathrooms were custom made. Care was taken to ensure that the bathroom cabinets were both useful and modern, far from the usual bathroom perception. TEMİZ YÜZEYLER ve YUMUŞAK RENKLER İ zmir’in Çeşme bölgesinde tasarladığı evlerle tanıdığımız Nur Kaşıkçı Eke liderliğindeki NAK House Living yeni bir projeyle karşımızda. Nur’un eşi Alpkaan Eke ve iç mimarEbru Özdağlar ile birlikte tasarladığı Ilıca’daki Şantiye Evleri’nde yer alan ev yumuşak renkleri ve aydınlık modern stiliyle öne çıkıyor. Nur Kaşıkçı Eke, “Bu evin ana tasarım prensibi yormayan, net yüzeyler ve yumuşak bir ambiyans. Baştan sona dümdüz bir ev olsun istedik” diyor. Evdeki önemli detaylardan biri ise mutfak. Nur Kaşıkçı Eke, “Arkadaki dolapları görmek istemediğimiz için alışılagelmiş dolap grafiğinden uzak, tek renk, duvarla bütünleşen dolaplar tasarladık” diyor: “Tüm dolap kapakları tavana kadar devam ediyor. Kapak ile tavan arasında sadece 2 cm pay bıraktık. Çoğu kapak yere kadar uzanacak şekilde üretildi. Görsel olarak gözü en az yoracak seçimler yapıldı”. GÜNE BAŞLARKEN YEŞİLE UYANMAK Nur Kaşıkçı Eke, yatak odalarında mümkün olduğunca dış mekanla ilişkili olacak şekilde yerleşim planlamış. “Güne başlarken yeşile uyanmak hissini vermeye çalıştık. Çalıştık diyorum, çünkü evin duvarlarını yıkamadığımız için bu durum bizi kısıtladı”. Banyolardaki patinatolu silver traverten lavabolar özel olarak üretilmiş. Banyo dolaplarının hem kullanışlı hem de alışılmış banyo algısından uzak, modern bir banyo olması için özen gösterilmiş.