November 2022 | Design & Interiors for english 77 günde yapılan The Hab Project Yazı Alp Tekin İ ki Mimar isimli Ankara merkezli mimarlık şirketinin kurucuları Süha Afacan ve Berkay Şeşen, The Hab Project isimli tamamen ekolojik bir yaşam alanı projesi tasarladı. Ortalama 80 günde sahiplerine teslim edilen The Hab yapılarının içinde beton, beton türevi, harç ve sıva yok. Çelik taşıyıcı ya da plastik parçalar da… Yapısal tüm elemanlar ahşap. Endüstriyel ahşap konusunda dünyanın en iyilerinden biri olan Finlandiya ile anlaşma yapılarak sürdürülebilir ormanlardan üretilen ahşaplar temin edilmiş. Ayrıca The Hab Project yapıları yerden yaklaşık 60 santimetre yukarda inşa ediliyor. Binanın toprağa değmemesi “Radon Free” olmasını da sağlıyor. The Hab Project’in ilk örneği ise Ankara Çankaya’da bulunan The ofis binası. Binanın temeli üç günde atılmış. Yapının kullanılabilir hale gelmesi ise sadece 77 gün sürmüş. The Hab Project, made in 77 days Writer Alp Tekin S üha Afacan and Berkay Şeşen, the founders of an Ankara-based architectural firm called İki Architects, designed a completely ecological living space project called The Had Project. The Hab structures, which are delivered to their owners in an average of 80 days, do not contain concrete, concrete derivatives, mortar and plaster. Steel carrier or plastic parts too. All structural elements are wooden. An agreement was made with Finland, one of the world's best in industrial wood, and wood produced from sustainable forests was provided. In addition, The Hab Project structures are built approximately 60 centimeters above the ground. The fact that the building does not touch the ground also ensures that it is “Radon Free”. The first example of The Hab Project is the office building in Ankara Çankaya. The foundation of the building was laid in three days. It took 77 days for the building to become usable. Çapa 1

February 2025 | DESIGN & INTERIORS the CANOPY words Alp Tekin photos John D'Angelo Detroit’s Core City is welcoming its latest architectural statement—The Canopy, a residential project designed to blend world-class architecture with lush landscaping. Developed by EC3, Prince Concepts, and Studio Detroit, the team behind the award-winning True North, The Canopy offers a fresh take on urban living with five duplexes set within a thoughtfully designed natural environment. Drawing inspiration from Mies van der Rohe’s Lafayette Park, Albert Kahn’s industrial legacy, and Donald Judd’s raw, minimalist spaces in Marfa, The Canopy introduces striking stucco structures with expansive glazing, maximizing light and views. Inside, the units range from studios to two-bedroom layouts, featuring high-end finishes—oak floors, custom birch millwork, and generous terraces or balconies that seamlessly connect the interiors to the outdoors. Landscape plays a key role in shaping the experience. Prince Concepts transformed the formerly abandoned site by planting 121 trees and creating 10,000 square feet of native gardens, turning the space into a green retreat within the city. Murals by Detroit-based artist Victor Reyes add another layer of depth, with his sweeping blue compositions on the rooftops mirroring the sky above. Located within walking distance of Café Prince, Core City Park, and Puma, The Canopy continues the neighborhood’s evolution into a design-forward hub. With phase two already underway—adding seven more duplexes—the project reinforces a vision of humanistic housing where architecture, landscape, and community intertwine.

June 24, 2025 | VOL 15 ALESSIA GENOVA a STORY of VISION and RESOLVE words Onur Basturk Just like the pilot episode of a series, let me start by summarizing the beginning of the story: Alessia Genova, who studied interior design at Politecnico di Milano, attended Salone del Mobile a few months after graduating.. At the event, she met Adam D. Tihany, the founder and CEO of Tihany Design, and confidently expressed her desire to work for him in the future.". That moment sparked the beginning of her remarkable career. In 2007, Alessia joined Tihany Design as a designer. By 2020, she had become the brand’s first managing partner. In 2022, Condé Nast Traveller named her one of the “12 People to Watch,” a prediction that proved accurate when, in March 2024, Adam D. Tihany announced the sale of his brand to his partner, Alessia Genova. This much-anticipated move marked the pinnacle of their 15-year collaboration, the last four of which were spent in partnership. Today, Genova leads the New York-based studio’s impressive portfolio, which spans from hotels to golf clubs, while continuing to deepen the studio’s commitment to design excellence. MOMENTS THAT CAN CHANGE YOUR LIFE COME UNEXPECTEDLY, BUT YOU HAVE TO BE READY TO EMBRACE THEM Your career story is truly inspiring for many young designers. Let’s go back to that pivotal moment—just a few months after graduating from Politecnico di Milano—when you met Adam D. Tihany at Salone del Mobile. Could the Alessia of that day have imagined that, in 2024, she would own Tihany Design? Life is all about the choices we make at every moment—so, do you think that encounter was pure coincidence, or was it your intuition guiding you? What’s your take? I could have never imagined that meeting would lead me to where I am today. It was completely unplanned, almost like a dream unfolding. You hope for something special—you say you want it—but deep down, you think it’s unlikely. That’s when you end up asking for more than you initially dared. When I first approached Adam about working for him, I quickly realized how unprepared I was. I didn’t speak English, I didn’t have a portfolio, and I barely understood what a portfolio was. But his reaction gave me a glimmer of hope—maybe not a job, but at least an internship. What carried me through was sheer determination. I believe it was a mix of intuition, timing, and preparation. Moments that can change your life come unexpectedly, but you have to be ready to embrace them. I was at a point where I was yearning to explore beyond Italy’s borders—something my parents, who had never lived outside Italy, couldn’t quite understand. Today, looking back, it feels like everything aligned perfectly, even though it didn’t seem that way at the time. If you could give advice to your younger self at Salone del Mobile, what would it be? I would tell her to keep the same innocence and courage she had that day. Those qualities are what made her fearless enough to approach Adam and ask for an opportunity. MY APPROACH IS ORGANIC, I’M NOT RUSHING Since taking over Tihany Design from Adam D. Tihany, how has the studio evolved? What new goals and strategies have you set? This past year has been transformative. My priority has been to ensure a seamless business transition while maintaining our commitment to growth and design excellence. Today, we have offices in New York, Rome, and Bangkok—which is part of the studio's evolution over the last year—a development I love and that supports my dreams. Looking ahead, I aim to grow our residential portfolio, strengthen our branding and creative consultancy services, develop a furniture line, and enter the luxury retail sector, which is new for us. My approach is organic; I’m not rushing, but rather focusing on doing things the right way. Adam D. Tihany once said about you, “For years, I felt that Alessia would take on this critical role to strengthen Tihany Design in the years ahead.” What would you like to say about him? Adam has been an incredible mentor. He constantly pushed me to reach new heights, and I’ll always be grateful for the trust he placed in me. Tihany Design is a pioneering studio in the realm of luxury hospitality and travel. Meanwhile, the industry is constantly evolving with emerging concepts like sustainable luxury and quiet luxury. In your view, what concepts will dominate the industry in 2025 and beyond? How do you see design evolving in this context? ‘Quiet luxury’ and ‘understated luxury’ are terms that are becoming increasingly recurrent. Design changes with time, like fashion, and in the future, we will likely see a return to more opulent luxury, reflecting the era in which we live. MY TOP PRIORITIES FOR BOTH ARE: EXCEPTIONAL SERVICE, AN UNEXPECTED MOMENT OR DETAIL, AND COMFORT Working with major hotel chains can sometimes feel like a constraint on creativity in design, given their established design codes that often need to be followed. What’s your perspective on this? It’s a nuanced challenge. Every brand has its own rules to define its identity and differentiate itself in the market. That doesn’t mean all hotels are the same. Yes, compromises are sometimes necessary, especially when considering practicality and maintenance, but constraints can also spark creativity. It’s the designer’s job to push boundaries and create something fresh that stands out, even within predefined parameters. As someone who creates spaces where people celebrate unforgettable moments, what do you personally look for in a restaurant or hotel? Could you name three key priorities for each? This is a tough question because I tend to approach these spaces with a critical eye. However, my top priorities for both are: Exceptional service. An unexpected moment or detail. Comfort. These elements are intrinsically linked to design. It’s our responsibility to create spaces that enable hoteliers and restaurateurs to deliver these experiences seamlessly. Which project has excited you the most this year, and why? It’s impossible to choose just one. 2024 has been an extraordinary year for us. We’ve worked on three projects in Italy—Cortina, Rome, and Antognolla—and opened Victoria Palace, our residential tower in Honolulu. We’re also expanding our footprint in Asia, with a new Bangkok office opening soon. Several projects are still under wraps until 2025, but one particularly special project will debut in Las Vegas on New Year’s Eve. Is there a project you’ve been dreaming of, something you feel you absolutely must accomplish in the future? I have a few. Designing a luxury retail space and a yacht are at the top of my list. We’ve also designed a private jet, and I hope that project either resumes or leads to new opportunities in aviation. I’m also curious about your personal style. How would you describe your approach to design? Are you more connected to your Italian roots, or do you embrace a blend of Italian and New York influences? My approach is eclectic. Each project is different because I believe the style we design should suit the client perfectly. While my clients and project locations are diverse, my Italian sensibility always finds its way into my work, sometimes in ways I don’t even realize. A COMPELLING NARRATIVE AND EXCELLENT SPACE PLANNING When starting a new project at Tihany Design, what are the key principles that guide your process? The foundation of every successful project lies in two key elements: a compelling narrative and excellent space planning. The narrative connects the space to its context—be it the building’s history, the local culture, or the client’s vision. Before we think about aesthetics or materials, we focus on how people will move through and experience the space. Careful consideration of traffic flow, functional zones, and spatial harmony is essential. When we get these fundamentals right, the rest of the design naturally falls into place. This approach ensures the spaces we create are not only beautiful but also timeless and functional. for more Print VOL XV - 2025 Out of Stock Add to Cart

Eylül 2022 | Art | Türkiye Yuzu & Gallery 11.17 sunar G allery 11.17 işbirliğiyle, Caddebostan'ın en popüler mekanlarından biri olan Neni Brasserie'de düzenleyeceğimiz "I Can See The Stars" başlıklı sergimiz 27 eylül salı günü açılıyor. 27 kasıma kadar Neni'nin duvarlarında görülebilecek pop-up serginin sanatçıları ise şöyle sıralanıyor: Atilla Atala, Aytaç Beyazgül, Deniz Doğruyol, Haydar Akdağ, Sena Ayakta ve Mahmut Karatoprak. Yuzu & Gallery 11.17 presents O ur exhibition titled "I Can See The Stars", which we will organize in collaboration with Gallery 11.17 at Neni Brasserie, one of the most popular venues in Caddebostan, opens on Tuesday, September 27. The artists of the pop-up exhibition, which can be seen on the walls of Neni until November 27, are listed as follows: Atilla Atala, Aytaç Beyazgül, Deniz Doğruyol, Haydar Akdağ, Sena Ayakta and Mahmut Karatoprak.

Mayıs 2020 | Seyahat | Japonya Kyoto’da bir ‘ryokan’da kaldım Yazı & Fotoğraflar | Özlem Avcıoğlu Ş u kesinlikle doğru: Japon kültürünü tanımak istiyorsanız mutlaka Kyoto’yu ziyaret etmelisiniz. Çünkü şehir üç yüzyıla yakın Japonya’nın başkenti olduğu için sayısız tarihi ve kültürel mekânı barındırıyor. Ayrıca zen bahçeleri, tapınakları, sokakları ve parklarıyla insan kendini bir filmin içinde gibi hissediyor Kyoto’da. Saatte 320 km hızla gidebilen meşhur Shinkansen, yani hızlı trenle Tokyo’dan 2.5 saatte ulaşılan Kyoto’da deneyimlemeniz gereken en önemli şey bir ‘ryokan’da konaklamak. Ryokan, geleneksel Japon hanı ya da otellerine verilen isim. Katı kural ve prensipleri var. Bir ryokana geldiğinizde ilk iş ayakkabılarınızı kapı önünde çıkarmak. Sadece çorap ya da size verdikleri tokyo ile içerde dolaşabiliyorsunuz! Ryokanlarda sizi geleneksel bir çay seremonisiyle karşılıyorlar. Odaların isimleri de genellikle Japon çiçek ve bitki isimlerini taşıyor. Krizantem süiti, kiraz süiti gibi… Odaların içinde giymeniz için her zaman yukata denilen rahat bir kıyafet bulunuyor. Yemeğe giderken, ryokanın bahçesinde dolaşırken bunu giymeniz bekleniyor. SADECE YER YATAĞI VAR Bütün odaların Japon stilinde döşeli olduğunu hatırlatayım. Yerler tatami denilen, döşeme kaplama gereci olarak kullanılan kalın hasırla kaplı. Odalar fusuma adı verilen kağıt kaplamalı, ince tahtadan yapılma sürme kapılarla ayrılmış. Ryokanlarda futon denilen yer yataklarında yatılıyor. Futonlar genelde oshi-ire denilen dolapların içinde. Akşamları futonları sermek ve sabah kaldırmak oda temizlikçisinin görevi. Kahvaltınız ise sabah odanıza getiriliyor ve tabii ki Japon usulü yiyeceklerden oluşuyor. Ben ryokan deneyimi için Arashimaya bölgesinde, sadece geleneksel bir botla ulaşılan, nehir kıyısındaki Hoshinoya Kyoto ’yu seçtim. Yüzyıllık binaların birinde yer alan Hoshinoya’da neler mi yaptım? Elbette kurala uyup odama ayakkabılarımı çıkararak girdim. Sabahları nefis Japon kahvaltısı yaptım. Zen bahçesinde dinlenip çay merasimine katıldım. Akşamları ise sadece otel misafirlerine hizmet veren, tek tek odalardan oluşan restoranda Kyoto mutfağından minik ama hepsi bir tabloyu andıran yemekleri tattım. Ryokanlarda kalmak istemiyorsanız Aman zincirinin yeni oteli Aman Kyoto, Four Seasons, Westin Miyako ya da Hyatt Regency ’de konaklayabilirsiniz. Bu otellerin içinde de ryokan tarzı döşenmiş odalar bulmak mümkün. BU TAPINAKLARA GİDİLMELİ İkibinden fazla tapınağa sahip şehirde görmeniz gereken en önemli tapınak Altın Pavilyonu ile bilinen Kinka-Ku-Ji. Ayrıca, instagramda sıkça fotoğrafına rastladığımız dört kilometre uzunluğundaki kırmızı tahta kapılardan geçilerek ulaşılan Fushimi Inari Shrine ile her gün rahiplerin ince kumdan elleriyle yaptığı Zen bahçeleriyle bilinen Kodaji Temple da görülmesi gerekenler arasında. GEYŞALARIN BÖLGESİ Kyoto’nun tarihi Gion bölgesi artık sayısı oldukça azalan geyşaların yatılı okullarının da bulunduğu yer. Buradaki sokaklar yerel kıyafetleriyle dolaşan insanlarla dolu olduğu için en çok fotoğraflanan bölge burası Kyoto’da. Aynı zamanda birçok kafe, restoran, ryokan tarzı otel ve başta kimono olmak üzere el yapımı yerel eşya satan dükkân ve butiklere ev sahipliği yapıyor Gion . UNUTMADAN… - Arashiyama bölgesindeki Sagano Bambu Ormanı da Kyoto’da görülmesi gereken, kendinizi çok dingin ve iyi hissedeceğiniz bir yer. - Yemek yemek için çok seçeneğiniz var, ama ben bir çeşit Japon fondüsü olan, et ve sebzeleri önünüzdeki tencereye atarak pişirdiğiniz ‘shabu shabu’yu öneririm. Ama unutmayın, bu özel yemeği servis eden restoranlarda ayakkabılarınızı çıkaracak ve yerde oturacaksınız. Agotsuyu Shabu Shabu bu anlamda en iyi restoranlardan biri. - Nishiki Market ise geleneksel Japon mutfağına özgü her şeyi bulabileceğiniz bir pazar yeri. Taze balıklardan mutfak araç gereçlerine, sezonluk gıdalardan Japon tatlılarına ve tabii sushiye kadar yeme içmeyle ilgili her şey mevcut burada. SEYAHAT | Kategorinin diğer yazıları İzlanda’nın Sırları Rota Karadeniz, hedef ‘doğal izolasyon’ Zamanın durduğu şehir: Harar Kyoto’da bir ‘ryokan’da kaldım Karavan tatiline dair merak ettiğiniz her şey Issızlığın ortasındaki 10 inziva oteli Açıl susam açıl: Marakeş Test sonucunu göstererek uçağa bineceğiz Asya’nın mistik kapalı kutusu: Myanmar Tsipouro içmeden o adadan dönmeyin! Issız kanyonun ortasında: Amangiri Mars'a gitmiş kadar oldum! Buenos Aires’te yapmanız gereken 20 seksi şey

Nisan 2020 | Botanik | Türkiye Evde palmiye yetiştirmek için 15 maddelik liste Yazı | Onur Baştürk P almiye ailesinin tüm çeşitlerine bayılıyorum. O ailenin bazı üyelerini evde yetiştirmeye de… Palmiye türlerinin evde çok şık durduğunu, hatta onları “kurtarıcı dekoratif obje” yerine koyduğumuzun da farkındayım. O zaman onlara dair şu bilgileri vermemde fayda var: 1. Palmiyelerin çoğu yavaş büyür. Sabırlı olun! 2. En çok yapılan hata tüm palmiyeleri sıcak güneş ışığını seven ve kuru havadan hoşlanan bitkiler olarak düşünmek… O yüzden palmiyenizi direkt pencere önüne, güneşin kalbine koymayın. Yaprakları camdan gelen ısının da etkisiyle yanabilir! 3. Kışın oda sıcaklığı 10 dereceden düşük olmasın. 4. Toprak olarak kireçli komposto kullanın. Komposto, canlı organizmaların toprağa karışıp çürüyerek mineral açığa çıkarmasıyla oluşan bir toprak. Kireçli toprağın içeriğinde ise kil, kum, humus ve kireç var. Yani ikisinin karışımı olmalı. 5. Palmiyeler köklerinin rahatsız edilmesinden hoşlanmıyor. O yüzden çok gerekli olduğunda yeni saksıya geçirin. 6. İlkbahar ve yaz aylarında sık sık, kışın ise az sulayın. Yaprakları düzenli olarak nemlendirin. Misal: Süngerle yıkamak iyi fikir! 7. Yaprak parlatıcı spreyleri kullanmayın! Hiç iyi gelmiyorlar palmiyeye, kesin bilgi! 8. Kahverengi yaprak uçları kuru hava nedeniyle oluşur. Az sulama ve soğuk da nedenlerden biri. Sararan yapraklar aynı zamanda bitkinin gübreye ihtiyacı olduğunun da habercisi. Fidanlıklara gidip gübre almanızda fayda var. 9. Palmiyelerin alt yapraklarının zaman içinde kahverengileşmesi ise gayet doğal. Bunları çıktıkları noktaya yakın yerlerden kesmek gerekiyor. 10. Evet, en çok tercih edilen palmiye türü Areca Palm! Ama Areca’nın da çeşme suyundan pek hoşlanmadığını söylemem gerek. Çeşme suyu vermekten kaçının. 11. Chamaerops Humilis (Eurpoean Fan Palm) adlı palmiye türü ise bir başka popüler arkadaşımız. Aslında bahçe bitkisi. Ama içerde de yetişebiliyor. Soğuğa gayet dayanıklı. 12. Phoenix Canariensis ya da nam-ı diğer Canary Island Date Palm güneşli alanları seviyor ama pencere önüne koymayın. Dediğim gibi yapraklarda yanık izi oluşabilir. 13. Son dönemde çok popüler olan Cocos Nucifera, yani hindistancevizi palmiyelerini evde yetiştirmesi hayli zor. Çünkü istedikleri yüksek nem ve sıcaklığı evlerde her daim sağlamamız neredeyse imkansız. Yine de benim gibi tutkulu ve ısrarcıysanız, toprağını ılık suyla sürekli nemli tutun. Ama kabuğunu asla ıslatmayın. Çok iyi drene edilmiş kumlu bir toprağı olmasına dikkat edin. Kabuğu dışarda kalacak şekilde toprağa dikimi yapın. 14. Benim şu günlerdeki favorim ise Ruffled Fan Palm, latince adıyla Licuala Grandis. Anavatanı, daha önce adını duymadığım bir ülke olan Vanuatu! Bu ülke Avustralya’nın doğusunda bir yerlerde. Bitkiler sayesinde coğrafya bilgim de artıyor, düşünün! Neyse, Ruffled Fan Palm gölgeli yerleri daha çok tercih ediyor. Çok fazla güneş ışığı yapraklarını kahverengileştiriyor. Kendisini yeni yetiştirmeye başladım, bakalım nasıl olacak beraberliğimiz? 15. Son olarak ev için uygun diğer palmiye türleri şunlar: Dypsis, Howea, Bismarckia, Livistonia ve Trachycarpus. BOTANİK | Kategorinin diğer yazıları Dev yapraklarının hastasıyız: Fil Kulağı Yeni nesil saksı önerileri İlkbahar sonu bahçede yapılacak işler Evde palmiye için 15 maddelik liste Engin Öztürk’ün evindeki bitkiler Evde yetişmesi kolay bitkiler vol.2: Para bitkisi! Fem Güçlütürk’le botanik ‘talk şov’ Evde Yetiştirmesi Kolay Bitkiler Vol.1 Alocasia Polly Bitkisine Nasıl Bakılır Biyofilik misin? Biyofobik mi?

March 2024 | Design & Interiors english below HUDSON HOME words Alp Tekin photos Sean Litchfield N ew York'a sadece iki saat uzaklıkta, Doğu Yakası'nın küçük kasabalarından birinde yer alan 1900’den kalma bu İtalyan konağı, Amerikalı-Avrupalı bir çift için yenilenmiş. İç mimar Liz linkin tarafından yenilenen evin tasarımı için yerel butiklerden temin edilen antika mobilya parçaları, aydınlatma armatürleri ve objeler; doğal malzeme ve duvar kâğıtlarından oluşan bir paletle bir araya getirilmiş. Liz Lipkin, “Yenilemeyi yaparken evin orijinal düzeni ve detaylarına saygı göstererek yaklaşılması gerektiğini hissettik” diyor. “Sessiz bir inziva duygusunu pekiştirmek için ise öncelikle nötr renkler seçtik: Kahverengiler, bejler ve kremler, baskın olmayan maviler ve birkaç sarı. Renk paleti mekana ve ev sahiplerinin hassasiyetlerine hitap ediyor”. Lipkin şöyle devam ediyor: "Her odanın özel hissettirmesini ama aynı zamanda tamamen rahat olmasını istedim, bu yüzden eski ve yeni unsurları karıştırdım. Her alanda, ambiyansı belirleyen boya veya duvar kağıdı gibi yeni bir yükseltilmiş veya beklenmedik bir yüzey işlemi yapıldı. Ya da kanepe veya yatak gibi yeni bir parça eklendi. Diğer unsurların çoğu harika kemiklere sahip antikalar, ancak yaşlarını gösteriyorlar. Birkaç çizik ve sıyrık var, ama bunlar da yeniliği dengeliyor”. L ocated in one of the most charming small towns on the East Coast, only two hours from New York City, this 1900 Italianate townhouse was renovated for an American-European couple. The home was renovated by interior designer Liz Linkin, who combined antique furniture, lighting fixtures and objects sourced from local boutiques with a palette of natural materials and wallpapers. "We felt that the renovation should be approached with a light touch, with respect for the house’s original layout and details,” says Liz Lipkin. “To reinforce a sense of quiet retreat, we choose primarily neutral colors: browns, beiges and creams, with some subdued blues and a few hints of yellow. The palette speaks to the space and the homeowners’ sensibilities”. Lipkin also points out that: “I wanted every room to feel special, but also totally laid back, so I mixed high and low, and old and new elements. Each area has a new elevated or unexpected surface treatment like paint or wallpaper that sets the mood and an anchor piece that’s also new like a sofa or a bed. Most of the other elements are antiques with great bones, but show their age. They’ve got a few scuffs and dings, and they offset the newness”.

April 3, 2026 | VOL 17 at DUN ALUINN, TIME SLOWS words Onur Basturk photos Fran Mart & Ruth Maria (Courtesy of Dun Aluinn) Late summer, 2017. John Burke took his wife, Susie Whyte , to see a house perched above Aberfeldy , overlooking the River Tay. “The house had been unoccupied for several years, giving it that slightly eerie feeling of a place long left behind. Yet, it left a strong impression on me,” Susie recalls. “As I moved through the rooms, I took everything in and instantly felt a connection . I think it was the relationship between the house and the landscape that struck me most.” Soon after, they bought the property and began a complete restoration. “We stripped everything back to the bare walls and started again,” says Susie. She goes on to describe its layered history: “The house has lived many lives. Built in 1909 as a family home, it later became a small country hotel in the 1920s, then a boys’ boarding house from the 1980s until the early 2000s. After that, it sat empty for many years.” DUN ALUINN MEANS BEAUTIFUL HILL FORT IN GAELIC What made you feel that something special could be created here? Dun Aluinn already had so much. But most of all, it had good vibes — hard to put your finger on, but they were there. Dun Aluinn means beautiful hill fort in Gaelic. When you strip it back, it was about expressing that spirit through this grand dame in the landscape. I simply took my cues from it. Mostly, it was about revealing what was already there — and for me, that included everything beyond the house too: the landscape, sky, wildlife, weather. So many guests tell us how good they feel when they’re here; it has such positive energy and love. When reimagining and redesigning an Edwardian house, what were the key decisions you made? The key was to understand, appreciate, and reveal what the building already had to offer. Every decision that followed had to work in harmony with that original idea. Throughout the renovation, we peeled back layers of paint to let the house breathe again. We kept all the original ceiling cornicing in the main reception rooms on the ground floor and restored the original wooden floors throughout the house. Which elements did you want to preserve? We kept every original feature we could — essentially everything. That meant a lot of restoration work. Our carpenters, Strathern Joiners, were incredible, as were all the talented local tradespeople who worked on the project. There was a lot of damage from its years as a boys’ boarding house. For example, our joiner Hamish repaired huge holes in the handrail using an old church pew of the same wood and era to match perfectly. You’d never know the difference. Which aspects did you feel needed to change completely? The lighting at Dun Aluinn is all directional and dimmable, allowing the mood to shift as night falls — with soft pockets of light highlighting a detail on the staircase or a painting on the wall. Naturally, the furniture and finishes are modern, reflecting a new chapter in the house’s life — no stag heads or tartan carpets and wallpaper at every turn. CALL OF THE WILD LEAVES A LASTING IMPRESSION — ONE GUEST EVEN CALLED THEIR DAY WITH HAMISH AND LIBBY THE BEST OF THEIR LIVES You’re both an architect and an interior designer. When shaping Dun Aluinn, which mindset guided you more — the structural or the atmospheric one? Both, I’d say. We didn’t do any structural work as we stayed within the existing building. My training is in architecture, so I tend to view all design through that lens. The interiors feel refined yet grounded — natural materials, bespoke furnishings, art, and those breathtaking Highland views. What emotions did you want guests to feel when they stepped inside? If it touches their emotions, that’s a good start! Ultimately, I hope Dun Aluinn conveys a sense of authenticity, calm, beauty, and respect — values that guided every decision throughout the project. As guests enter through the main door into the central hallway, the fire is always lit, offering a warm and welcoming feeling. Dun Aluinn redefines “full service,” offering not just accommodation but a curated experience. How did this philosophy of immersive hospitality take shape? We’re very proud of our Gold Award from Green Tourism UK for our sustainability and environmental practices. Part of that involves how we connect and “share the love” with small local businesses in the Aberfeldy area to deliver authentic Highland experiences for our guests. They meet and get to know some wonderful local characters and truly feel part of the community after a week’s stay. Since opening in 2018, we’ve continued to evolve our approach, and we now feel we’ve found the right balance — high-quality service delivered in a relaxed, genuine way. We have an amazing team: Dana and Nicu, our wonderful Romanian couple who lead housekeeping; Chris, our beloved butler, whom everyone wants to take home; and Sarah, our Guest Experience Manager, who works closely with every group for months before arrival, planning every detail and creating bespoke itineraries. Last but not least, Chef John and his team take a collaborative approach to food and farming — working hand in hand with local growers and artisanal producers across Aberfeldy and Perthshire. The Lodge at Dun Aluinn shares the same design language as the main house yet feels more contemporary and private. What inspired this second, more intimate retreat within the estate? It was originally a 1950s postwar prefabricated caretaker’s bungalow in terrible condition. A break-in, just at the start of Covid, pushed us to renovate, as it was in too poor a state to leave beside the main house. Once again, I took my cues from the original structure — its simplicity and integration with the landscape. Externally, the timber cladding, deck, and porch give it a more vernacular feel. I had less to work with inside, so I drew inspiration from 2001: A Space Odyssey — white kitchen and bathroom fittings with pops of color, frameless doors, and recessed skirtings to connect the renovation to the spirit of its era. “Slow luxury” is a phrase often associated with Dun Aluinn. What does it mean to you personally, and how do you bring that idea to life through both design and experience? For us, Dun Aluinn is about simple things done well. We try to be authentic in every way we can. It’s about connecting with nature — and we hope both the design and experience reflect that. Among all the experiences offered at Dun Aluinn — from The Call of the Wild to wild swimming — which one do you personally enjoy most, and what would you recommend to first-time visitors? Call of the Wild has such a positive impact on our guests — one even said that their day with Hamish and Libby on their land was the best day of their lives! Personally, we love e-biking with friends; you can ride through beautiful scenery, off-road and over the hills, and feel twenty again. Swimming in the River Tay during summer is so life-affirming — we know all the best spots where we can take guests for a picnic by the shore. A NEW CHAPTER FOR DUN ALUINN After such a thoughtful project, what continues to inspire you? Do you see Dun Aluinn as the beginning of a wider design story? We recently purchased 15 acres of land next to Dun Aluinn and have designed a collection of private residences nestled in the landscape — The Dun Aluinn Residences — which will be available to purchase, with access to all Dun Aluinn’s services. Think single-storey, Mies van der Rohe-inspired structures made with local stone, timber cladding, and expansive glass walls framing the Highland views. It’s been a collaboration with the talented team at Brown & Brown Architects. These homes will launch in 2026, and we’re very excited to bring them to life. - The full story is featured in Vol.17 - Print VOL XVII - 2025 ₺1.000,00 Price Add to Cart

December 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW ARCHITECTURAL CRITICISM on the EDGE of VIOLENCE words Alp Tekin The shared belief that nothing will change or new ideas cannot emerge without a critical perspective on the world... This was the starting point for the "Architectural Criticism" panel program organized by DAC Communication at the Istanbul Modern Museum Auditorium. Held under the title "On the Edge of Violence," the program featured 15 speakers this year (including Murat Germen, Deniz Ülke Kaynak, Erdem Ceylan, Alireza Taghaboni, Heval Zeliha Yüksel, Celal Abdi Güzer, Hürriyet Öğdül, Ahmet Tercan, Ece Ceylan Baba, Levent Çırpıcı, Emre Arolat, Bekir Ağırdır, Can Öz, Korhan Gümüş, Bülent Tanju, and Nilay Örnek) across four sessions. The program addressed architectural criticism through themes such as earthquakes, migration, and war. The first session, titled "Destruction-Architecture-Wounded Spaces," was moderated by Prof. Dr. Ece Ceylan Baba and featured researcher Bekir Ağırdır, architect Emre Arolat, and architect, photographer, and archivist Murat Germen, who shared insights on collaborative efforts following the Antakya earthquakes. SELECTED HIGHLIGHTS FROM THE TALKS EMRE AROLAT: I can begin by highlighting how we fail to organize even within the field of architecture. Sometimes, the goodwill of architecture is, in fact, profoundly detrimental! What emerged was a narrative of structured, orchestrated violence—but unfortunately, this orchestration was not genuinely architect-driven. This political construct blatantly instrumentalized architecture, steering it towards a specific agenda. MURAT GERMEN: Wherever there is significant capital and property, there is power, and where there is power, exploitation—and hence violence—is not just on the fringes but at its very core. Recently, the city has become the epicenter of this violence. Cities are no longer spaces of freedom but of captivity! DENİZ ÜLKE KAYNAK: Migration has brought with it the concept of profound displacement and rootlessness. People are no longer individuals, no longer free. They are not in that global order where rights are prioritized and their boundaries are expanded. CAN ÖZ: Sometimes, the cracks life leaves in you can make you stronger, but more often than not, they make you weaker. Across stadiums, in sports, and everywhere else, we see this. In places where the city splits apart... Looted, shattered areas have turned into questionable construction sites, becoming hideous structures inaccessible to the public. NİLAY ÖRNEK: We all have a collective memory, like a cloud. Verbal archives, documentaries, and their integration are essential. Otherwise, we find ourselves lost in an incomplete puzzle. We lack a sense of connective wholeness. I often say, 'We’ve become effortless inheritors of ancestors.' What do we know, and how accurately do we know it? If we don’t learn the truth about the past, someone else steps in and plants their version of that memory. MİMARİ ELEŞTİRİ- ŞİDDETİN KIYISINDA Dünyaya eleştirel gözle bakmadıkça hiçbir şeyin değişmeyeceğine ve yeni bir şeyin üretilemeyeceğine dair ortak inanç… İstanbul Modern Müze Oditoryumu’nda DAC İletişim tarafından organize edilen Mimari Eleştiri panel programı bu bakış açısından yola çıkarak yapıldı. “Şiddetin Kıyısında” başlığıyla gerçekleşen programda bu yıl 15 konuşmacı (Murat Germen, Deniz Ülke Kaynak, Erdem Ceylan, Alireza Taghaboni, Heval Zeliha Yüksel, Celal Abdi Güzer, Hürriyet Öğdül, Ahmet Tercan, Ece Ceylan Baba, Levent Çırpıcı, Emre Arolat, Bekir Ağırdır, Can Öz, Korhan Gümüş, Bülent Tanju ve Nilay Örnek) dört farklı oturumda yer aldı. Deprem, göç ve savaş başlıkları ekseninde mimarlık eleştirisinin konuşulduğu üç oturumun ilki, “Yıkım-Mimarlık-Yaralı Mekanlar” oldu. Prof. Dr. Ece Ceylan Baba moderatörlüğünde yapılan bu oturumda Antakya depremlerinin ardından ortak çalışmalar yapan araştırmacı Bekir Ağırdır, yüksek mimar Emre Arolat ve mimar, fotoğraf sanatçısı ve arşivci Murat Germen konuştu. KONUŞMALARDAN SEÇKİ EMRE AROLAT: Sadece mimarlık alanında bile nasıl örgütlenemediğimizin altını çizerek başlayabilirim. Mimarlığın iyi niyeti bazen hakikaten çok kötüdür! Ortaya çıkan hikâyenin bütünlüklü ve kurgulanmış bir şiddet olduğunu, ama bu kurgunun maalesef gerçekten mimarlara ait bir kurgu olmadığını gördük. Bu politik kurgu düpedüz mimarlığı araçsallaştırıp enstrümantal hale getirerek bir noktaya kadar yürüdü. MURAT GERMEN: Büyük sermaye ve mülkiyetin olduğu yerde güç, gücün olduğu yerde ise yalnızca kıyısında değil, kalbinde de bir sömürü ve dolayısıyla şiddet vardır. Son zamanlarda şiddetin merkezinin kent olduğunu görüyoruz. Kent artık bir özgürlük yeri değil, esaret yeri! DENİZ ÜLKE KAYNAK: Göç aslında büyük bir yersiz yurtsuzlaşma fikrini de beraberinde getirdi. İnsanlar artık birey değil, özgür değil. Yani esas olarak haklarını ön plana çıkartan ve haklarının sınırlarını genişletmeye çalıştığı o küresel düzende değil. CAN ÖZ: Bazen dünyanın sizi kırdığı yerden güçlü çıkarsınız, ama tüm bu stadyumlarda, sporda, hatta her yerde böyle, çoğunlukla zayıf çıkıyorsunuz. Şehrin tam ortadan kırıldığı yerlerde… Yağmalanan kırılmış yerler, kamuya ne kadar ait olduğu tartışılacak inşaatlara dönüşüp kamu tarafından da kullanılamayan gudubetlere dönüşmüş durumda. NİLAY ÖRNEK: Hepimizin kolektif hafızası var, bir bulut gibi. Sözel arşivler, belgeseller ve bunların birleşmesi gerekiyor. Yoksa, eksik bir yap-bozun içinde olmaktan farksızız. Bağlantısal bütünselliğe sahip olamıyoruz. ‘Zahmetsiz ecdad sahibi’ olduk diyorum. Neyi, ne kadar biliyoruz ve ne kadar doğru biliyoruz? Eğer bizler geçmişe dair doğruyu bilmezsek, birileri geliyor ve o hafızayı ekiyor.

Ocak 2021 | Seyahat | Türkiye Get Away Duo: Arda ve Sarper A rda Önen: Bodrum’un 21 yıllık ikonik mekanı Sail Loft’un sahibi. Sarper Sesli: 12 yıldır Güney Afrika’da yaşayan, turizm şirketi Ride The Earth ile dünyanın dört bir yanına motosiklet turları düzenleyen bir maceracı gezgin. Bu iki doğa tutkunu yakın dost pandemi döneminde yollara düştü, Anadolu’yu gezmeye başladılar. Bir süre sonra da maceralarına herkesi ortak etmek için “Get Away Duo Project”i yarattılar. Gerisi Arda Önen’in ağzından… Pandemi olmasaydı bu yollara düşme projesi ortaya çıkar mıydı? Aslında iki yıl önce de Kars’a arabayla gitme fikrim vardı. Ancak pandemi öncesi meğer hayat çok hızlıymış! Zaman yaratamadım. O plan rafa kalktı. Yaz başında İsmail Polat’la şu an yaşadığımız kapanmaları öngörmüş ve bu yol projesini çalışmaya başlamıştık zaten. Mekanlarımın kapalı olması da bir fırsat yaratmış oldu. Hemen planlar yapıldı, araçlar yüklendi ve teker döndü. Bu yol maceralarında ikinizle gezmek isteyenlere vaat ettikleriniz neler? Farkınız ne? İlk başta kendimiz gezelim diye plan yaptık. Hazırlık aşamasında konudan bahsettiğimiz arkadaşlarımız, “Biz de geliriz, evde olmaktan yorulduk” gibi yorumlar yapınca proje biraz değişti. Bu noktada etkinlikler ekledik. Yeme-içme ile ilgili sürprizler hazırladık. Mesela umulmadık bir yerde, doğanın ortasında, iyi bir şefin yaptığı yemeklerle bir öğle yemeği yemek. Ya da arabadan gitarını çıkartıp ateş başında küçük bir dinleti yapmak gibi... Sarper bu maceradaki yol ortağın. Onunla nasıl keşişti yolun? Sarper çocukluk arkadaşım. Beraber çok seyahatimiz oldu. Araba ya da motosikletle. Güney Afrika’da yaşıyor ve dünyanın dört bir yanına macera seyahatleri düzenliyor. Pandemi kaynaklı ertelemelerden dolayı Türkiye’de kaldı. Bu konularda tecrübeli olduğu ve çok iyi anlaştığımız için harika bir ortaklık oldu. Hatta şunu da eklemeliyim. Sarper olduğu için projeyi biraz değiştirip geliştiriyoruz. Yeni bir instagram hesabı ile önümüzdeki günlerde duyuracağız. Çok heyecanlıyız… Şu anda belli olan hangi rotalar var? Kars - Çıldır (25-29 Ocak) Kapadokya - Aladağlar (Şubatta) Ovit Dağı (Şubatta) Pandemiyle beraber karayolu cazip hale geldi. Araçla gitmenin avantajı ve dezavantajları neler? Araba yolculuğunu sevenler için avantajlar oldukça çok! En önemlisi kendi araçlarıyla gelenler, kendi grubuyla oluyor. Sosyal mesafe için çok rahatlatıcı bir durum. Soğuk destinasyonlara gittiğimiz için rahatça ve bolca kalın kıyafet, bot, fotoğraf makinesi gibi malzemeleri arabalara alabiliyorsunuz. İstenildigi yerde kısa molalar verebiliyoruz. Aracımızda minik bir mutfak olduğundan istediğimiz yerde durup bir şeyler hazırlayabiliyoruz. Hangi aracı kullanıyorsun? Biz yola donanımlı yüksek bir 4x4 ile çıktık. Bir yere batıp kalırsa kendini kurtaracak vinci var. Çünkü biz seyahatlerden önce kendimizi keşfe gidiyoruz. Tepelere çıkıyoruz, karlı dar yollara giriyoruz. Ama günün sonunda bizimle gelecekler için en güvenli yolu seçip programa koyuyoruz. Kars programı heyecan verici. Oraya gelenleri neler bekliyor? Kars bizi de çok heyecanlandırıyor. Tabii ki Çıldır Gölü’nün üzerinde harika zaman geçireceğiz. Tanınmış bir şef yanımızda olacak. Hava şartları iyi olursa güzel bir trekking planımız var. Bunun dışında tabii ki Ani Harabeleri olmazsa olmaz! Rus Çarlığı’ndan kalma yapıları göreceğiz.

Mart 2022 | Tasarım | Türkiye for english click here Muutto'nun yeni vizyonuna yeni tasarım Yazı | Alp Tekin Şef Umut Karakuş ilk şubesini Moda'da açtığı Muutto'yu yeni yerinde, Galataport'ta açıyor. Yeni Muutto'yu "anatolian tapas bar" olarak konumlandıran Karakuş, lokantanın tasarımını deneyimli bir iç mimar olan Erhan Sağır'a teslim etmiş. Genelde mekan sahipleri tasarımı da üstlenir ve ortaya kimliksiz, üzerinde çok uğraşılmamış restoranlar çıkar. Bu açıdan Karakuş'un tercihi tam isabet olmuş. Mekan tasarımı konusunda deneyimli olan Erhan Sağır ve ekibi, "anatolian tapas bar"ı mekanın ana unsuru olarak konumlamış. Doğal ahşaplar, deriler, Güney Fransa stili etkileri taşıyan sandalyeler ile mekanda hem hafif hem sade hem de son dönemde görmeye mutlu olduğumuz Japon-İskandinav karışımı bir hava yaratılmış. New design to Muutto's new vision Words | Alp Tekin Chef Umut Karakuş opens Muutto, which he opened in Moda, in his new location, Galataport. Positioning the new Muutto as an "anatolian tapas bar", Karakuş handed over the design of the restaurant to Erhan Sağır, an experienced interior designer. In general, the owners of the venue also undertake the design, and restaurants with no identity and not much effort emerge. In this respect, Karakuş's choice was the right one. Experienced in venue design, Erhan Sağır and his team positioned the "anatolian tapas bar" as the main element of the venue. With natural woods, leathers, and chairs with Southern French style influences, a light and simple atmosphere is created in the space, as well as a Japanese-Scandinavian mix that we are happy to see lately. Çapa 4

Nisan 2020 | Art | Türkiye LARA KAMHİ ‘Aşırı kalabalık bizi özümüzden uzaklaştırdı’ Yazı | Onur Baştürk L ara Kamhi 10 yıldır sinematik sanatlar alanında üretim yapan bir çağdaş sanatçı ve yönetmen. “Transparency of Being” adlı belgesel filmini karantina günlerinde online olarak Youtube ve Vimeo’da herkesin erişimine açmıştı. Gündelik hayat, teknolojik iletişim ve ulaşım platformlarının istilası ile tinsellik üzerine karşılaştırmalı gözlemlerden oluşan belgeseli izledikten sonra Lara Kamhi’yi aradım ve merak ettiklerimi sordum. Yaptığın işi erişime açarak belgeselin adı gibi transparan davranmış oldun. Tıpkı müzelerin, galerilerin işlerini dijitalde erişime açması gibi, sanat sence tamamen dijitale mi evriliyor? Yakın zamanda aracı kurumlar ortadan kalkacak mı? Ne dersin? Uzun zamandır akımlardan söz etmiyoruz, dikkatinizi çekerim. Süreçler de paylaşım sistemleri de bireyselleşti. Özellikle son 15-20 yıldır küresel krizlerle ve dijital mecraların yaygınlaşmasıyla birlikte bireyler bir topluluğa dahil olmadan veya galerilere ihtiyaç duymadan seslerini duyurur oldu. Kısıtlamalara ve hatta galeri sisteminin tekdüzeliğine inat sokak akımları zirve yaptı! Çünkü engel olundukça sanat güçlenecektir. Bu sanatın doğasında var. Ve o engele rağmen sanatını icra etmenin yollarını bulan yine bireyler olacak. Kurumlar değil. Sanatın dijitale evrildiği bir gerçek, ancak bu dijital mecralar da el becerisi, teknik bilgi ve disiplinli bir çalışma gerektiriyor. Öyle sanıldığı gibi kolay değil, daha bile zorlaşabiliyor süreç. MİLYONLARCA GERÇEK VAR Belgeselin kalabalıkları, ulaşım ve iletişimin aşırı hallerini gösterirken bir yandan da yalnız kalan/kalabilen bireye de odaklanıyor. Ortasını mı bulmalıyız yoksa sil baştan yeni bir anlayış mı gelmeli? Şöyle olmalı, böyle olmalı diyemem. Gözlemim, bu aşırı kalabalığın bizi özümüzden uzaklaştırdığı yönünde. Ancak bir yandan da bu özünü kaybetme durumu bizi onu aramaya iten. Bu bir paradoks! Mesela gerçekliğimizi yitirdik ve bu yüzden sürekli onu yaratmaya çalışıyoruz. Benzer bir kısırdöngü bu. Tüm dijital paylaşımlar birer gerçeklik oluşturmaya başladıkça, fiziksel olan gerçeklik de niteliğini kaybetti. Bu durum da bizi yine paradoksal bir biçimde onun sayısız temsiliyetini yaratmaya sürükledi. Sinematik teknolojiler ne yönde gelişiyor dikkat edin: Gerçekliğin daha kusursuz halini nasıl yaratabilirim? Tüm mesele bu. Sosyal medyaya bir de bu gözle bakın: Milyonlarca gerçek var! Bazı temel kavramlar kaybolmaya başlayınca kaçınılmaz şekilde baştan tanımlanmaları gerekiyor. Böyle bir ara dönemdeyiz. Sonucuna kolektif bir biçimde hep birlikte karar vereceğiz! HAYAT TARZIMIN ADI BİREYSEL İZOLASYON! ‘Transparency of Being’i neden Japonya’da çektin? Bir yakınımın Japonya’da film çekimi vardı. Ön araştırma sürecinde yanına yardıma gitmiştim. Bu yolculuktan film çekerek döndüm. Japonya ve Güney Kore gibi ülkeler uzun süredir radarımdaydı. Hem tinselliğin en geleneksel halinin korunduğu hem de son derece teknolojik sistemler… Bu iki zıt gözüken elementin birbiriyle barınma ve birbirini besleme biçimlerini araştırıyordum. Sonrasında aynı konuya değinen bir ikinci versiyonu katıldığım bir sergi için gittiğim Tunus’ta çektim. Japonya ve Tunus taban tabana zıt kültürler. Bu kavramları bir de ters köşeden irdelemek ilginç oldu. Ancak o projenin montajı henüz tamamlanmadı. Biraz daha vakti var! Senin için bireysel izolasyon zor mu kolay mı? Meğer benim hayat tarzımın bir adı varmış: Bireysel izolasyon:) Aslında bunu hâlâ çekinerek söylüyorum, çünkü senelerdir evden çalışmak, vaktinin büyük kısmını dışarı çıkmadan evde geçirmek bir nevi kolaycılık veya tembellik olarak kodlandı toplum tarafından. Ancak sanırım artık bunun bir geçerliliği yok. Herkes gördü bunun çok da kolay bir iş olmadığını! ‘Transparency of Being’ hangi festivallerde gösterildi? Belgesel ilk senesinde İstanbul Sonar Festivali’nde, Redbull Art Around projesi kapsamında ve Bilsart Galeri’de gösterildi. İkinci senesinde yolculuğuna İstanbul Experimental Film Festivali, yine İstanbul’da Adam Sanat Evi, Bolonya’da Weekend on the Moon etkinliği ve Atrabilious Amsterdam Experimental Film Festivali’nde devam etti. Şu sıra ne üzerinde çalışıyorsun? Son iki aydır bir müzik videosu üzerine çalışıyordum. Tam bitirecektim ve yayınlayacaktık ki, iki gün içerisinde dünya değişti. Aslında ilginçtir: Videoyu evde tek başıma minik setler, ışıklar kurup çekimler yaparak, çok bireysel bir süreçte üretmiştim. Bugüne kadar bu tip çok proje yapmış olmama rağmen bu video kendi özelinde bana pek çok şeyin bireysel bir şekilde yaratılabileceğini tekrar gösterdi. Kendimi bu hususta şanslı hissediyorum. Çalışma sistemim tüm projelerimi evden yürütmeme olanak sağlıyor! MÜZİĞİ BIRAKMIŞ GİBİ HİSSETMEDİM Yıllar önceki ilk karşılaşmamızda müzikle ilgili bir şey yapmak istiyordun. Zaman içinde yol seni çağdaş sanatçı olmaya doğru çıkardı. Seçimi sen mi yaptın yoksa hayat mı bu noktaya getirdi? Hayat da seçimler sonucunda bir noktaya gelmiyor mu zaten? Evet, bu benim seçimimdi. Hayat da destek oldu. Çok ilginç, kendimi hiçbir zaman müziği bırakmış gibi hissetmedim. Ya da ben çağdaş sanatçı oldum, ben yönetmen oldum da diyemedim aslında. Tüm süreçler birbirini besledi, yarattı. Son olarak: Kendini kalabalıklarda mı güvende hissedersin yoksa tek başınayken mi? Gerçek güven duygusunu içinizde hissedersiniz. Onunla olan meselenizi çözerseniz, kalabalıkta da tek başına da güvende hissedebilirsiniz kendinizi. Ben artık her ikisinde de güvende hissediyorum çoğunlukla. Ama bir tercih yapmam gerekirse tek başına daha huzurlu olduğum bir gerçek! ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

April 2023 | People | Vol 9 TR BELOW ANATOMY of a BOTANIST Words + Photos Onur Baştürk Enverina Rina Qorraj is the manager and partner of Kandilli Botany in Kandilli, one of the historic districts on the Bosphorus side of Istanbul. Her acquaintance with the plant world began when her family started a nursery. Rina, who started to go to the nursery after high school, could closely observe the plants as she took care of them. “I walked around with a watering hose in one hand and a plant book in the other. My curiosity grew more and more; I learned the life stages of the plants and their Latin names”, she explains. Influenced by this childhood experience, Rina began studying at ITU’s Faculty of Landscape Architecture and graduated at the top of her class. During her studies, she began working in the family business, Kandilli Botany. In this way, she found the opportunity to combine theory and practice. After graduation, she both continued her occupation professionally and changed her view of landscape architecture. So much so that because of her landscape architecture work in the mansion gardens, she also did her master’s thesis on this subject. I GO AND SELECT ALL THE PLANTS MYSELF So what is it like to run a botanical business? Rina answers, “A botanical company is in a race against time. Our service involves living materials, and their needs vary depending on the season. These needs must be met in the right way and promptly”. Kandilli Botany sells native and imported plants. “Our first choice for plant supply is domestic production”, she says. “There are places in Turkey that produce well in certain regions, but the plant diversity is low and unfortunately the production capacity is limited. It is also difficult to find older plants from domestic production. This is because few production facilities go back many years, making this a tradition. Therefore, we import plants from abroad that we cannot find in Turkey. We supply outdoor plants from Italy and indoor plants from the Netherlands. Since the Italian plants grow and complete their root work in similar climatic conditions, there are no problems in adaptation when they come to us". SOME PLANTS MAY HAVE DIFFERENT NEEDS Rina says to consider the following when choosing plants for indoor use, “If your house is bright, choose Ficus Lyrata, Bucida, and Philodendron varieties; if it is semi-bright, you can go for Heteropanax and Dicksonia varieties. If you want to bring the feel of an outdoor garden indoors, you can consider strelitzia or palm species. Houseplants are normal plants that require less water, depending on the species. I do not think you will have a hard time when they are taken care of with love. Only the needs of some plants may be different. For example, the watering technique of the Dicksonia tree is different from other plants. Its whole body needs to be moistened. It is not easy to do this indoors”. THOSE WHO WANT THE SMELL OF THEIR GRANDMOTHER’S GARDEN... Rina lists the main points for a good garden landscape as follows: “Depending on the scale, tree outdoors is a must. The tree becomes determinant outdoors and creates its own space. You can spend pleasant hours in its shade and observe a tree. The type of plant we choose should also appeal to our senses. Especially our sense of smell. Based on my experience with my clients, I can say the following: people who want to create a new garden usually want the scent of their grandmother’s garden, choosing from their childhood memories. It might be the linden blossom or the peony blooming in the spring. The trees that have impressed me the most lately are Quercus (oak) species, Gingko Biloba (temple tree), Tilia (linden), Parrotio Persica (iron tree), and Platanus (plane tree). HOW THE SOIL OF THE PLANT SHOULD BE The choice of soil for the plant is also an important point. Take note of Rina’s opinions in this regard: “The soil for indoor and outdoor use is different. Especially indoors, peat rich in fiber should be used. In addition to soil, the pot size in which the plant is placed is also important. The soil loses fertility if the plant is in the same pot for a long time. For this reason, the soil must be renewed regularly. Outdoors, the mobility of the soil may cause it to fall over. In this case, additions must be made. In addition, organic and natural fertilizers can be used depending on the season and the plant’s needs”. BİR BOTANİKÇİNİN ANATOMİSİ Enverina Rina Qorraj, İstanbul’un Boğaz tarafındaki tarihi semtlerinden Kandilli’de yer alan Kandilli Botanik’in yöneticisi ve ortağı. Bitki dünyasıyla tanışması ailesinin fidanlık kurmasıyla başlıyor. Okul çıkışı fidanlığa gitmeye başlayan Rina, bitkilerin bakımını yaparken onları yakından gözlemleme fırsatı buluyor. O günleri, “Bir elimde sulama hortumu, diğer elimde ise bitki kitabıyla geziyordum. Merakım gittikçe artıyor, Latince isimleriyle birlikte bitkinin yaşam evrelerini öğreniyordum” diye anlatıyor. Çocukluğundaki bu deneyimin etkisiyle İTÜ Peyzaj Mimarlığı Bölümü’nü okumaya başlıyor Rina ve bölüm birincisi olarak okulu bitiriyor. Üniversite yıllarında ise aile şirketi Kandilli Botanik’te çalışmaya başlıyor. Böylece teoriyle pratiği birleştirme şansı buluyor. Mezun olduktan sonra hem profesyonel olarak mesleğini sürdürüyor hem de peyzaj mimarisine bakış açısı farklılaşıyor. Öyle ki, yalı bahçelerinde yaptığı peyzaj çalışmaları nedeniyle yüksek lisans tezini de bu konu üzerine gerçekleştiriyor. Rina için bu sürecin ilginç bir yanı daha var. Tez çalışmasının konusu olan Komili ve Moniem Yalıları’nın peyzaj tasarımı ve uygulamasını bizzat yapmış olması. “Benim için inanılmaz bir öz eleştiriydi” diyor Rina, “Teorimi, pratikte hayata geçirmiştim”. TÜM BİTKİLERİ BİZZAT GİDİP SEÇİYORUM Peki bir botanik işletmesini yönetmek nasıl bir şey? Şöyle yanıtlıyor Rina: “Bir botanik işletmesi zamanla yarış halindedir. Sunduğumuz hizmet canlı materyaller içeriyor ve mevsime göre ihtiyaçları farklılaşıyor. Bu ihtiyaçlara doğru şekilde ve zamanında müdahale edilmesi gerekiyor ”. Kandilli Botanik’te yerli ve ithal bitkiler satılıyor. “İlk tercihimiz yerli üretim” diyor Rina. “Türkiye’de belli bölgelerde iyi şekilde üretim yapan yerler var, ama bitki çeşitliliği az ve üretim kapasitesi kısıtlı. Bir de yerli üretimde yaşça büyük bitki bulmak zor. Nedeni ise uzun yıllara dayanan ve bunu bir geleneğe dönüştüren üretim yerinin az olması. Bu nedenle Türkiye’de bulamadığımız bitkileri yurtdışından ithal ediyoruz. Dış mekan bitkilerini İtalya, iç mekan bitkilerini ise Hollanda’dan tedarik ediyoruz. İtalyan bitkilerinin benzer iklim koşullarında yetiştirilmiş ve kök çalışmasını tamamlamış olmasından dolayı işletmemize geldikten sonra adaptasyonlarında bir sorun yaşanmıyor”. BAZI BİTKİLERİN FARKLI İHTİYAÇLARI OLABİLİYOR İç mekan için bitki seçerken şunlara dikkat edilmesi gerektiğini söylüyor Rina: “Eviniz aydınlık ise Ficus Lyrata, Bucida ve Philadendron çeşitlerini tercih edin, yarı aydınlık ise Heteropanax, Dicksonia çeşitlerine yönelebilirsiniz. Dış mekandaki bahçe duygusunu içeriye taşımak isterseniz Strelitzai ya da palmiye türleri düşünülebilir. İç mekan bitkileri düzenli ve türüne göre az su isteyen bitkiler oluyor. Severek bakıldığında zorlanacağınızı düşünmüyorum. Sadece bazı bitkilerin ihtiyaçları faklı olabiliyor. Mesela Dicksonia ağacının sulama tekniği diğer bitkilerden farklı. Tüm gövdesinin ıslatılması gerekiyor. Bunu iç mekanda yapmak kolay değil”. BABAANNESİNİN BAHÇESİNDEKİ KOKUYU İSTEYENLER... İyi bir bahçe peyzajı için olmazsa olmazlarını şöyle sıralıyor Rina: “Ölçeğe bağlı olarak dış mekanda ağaç, olmazsa olmazım. Ağaç, dış mekanda tanımlayıcı oluyor ve kendi mekanını yaratıyor. Bir ağacı seyretmek kadar, gölgesinde de keyifli saatler geçirmek mümkün. Seçeceğimiz bitki türleri duyularımıza da hitap etmeli. Özellikle koku duyumuz. Müşterilerimle yaşadığım deneyimlerden yola çıkarak şunu söyleyebilirim: Yeni bahçe sahibi olacak kişiler genellikle babaannesinin bahçesindeki kokuyu çocukluk anılarından seçerek arzuluyor. Bu koku ıhlamur ağacı çiçeği ya da ilkbaharda çiçek açan şakayığın kokusu olabilir. Son zamanlarda beni en çok etkileyen ağaçlar ise şunlar: Quercus (Meşe) türleri, Gingko Biloba (Mabet Ağacı), Tilia (Ihlamur), Parrotio Persica (Demir Ağacı), Platanus (Çınar). TOPRAK NASIL OLMALI Bitkinin toprak seçimi de önemli bir konu. Bu konuda Rina’nın görüşlerini mutlaka not edin: “İç mekanla dış mekanda kullanılan toprak farklı. Özellikle iç mekanda lif yoğunluklu torf kullanılmalı. Toprak ile birlikte bitkinin bulunduğu saksı ölçüsü de önemli. Bitki uzun süre aynı saksıda tutulduğunda toprak verimliliğini kaybeder. Bu nedenle periyodik sürelerle toprağın tazelenmesi gerekiyor. Dış mekanda ise toprak hareketliliğinden çökmeler olabilir. İlave yapılması gerekir. Ayrıca mevsime ve bitkinin ihtiyaçlarına göre organik ve doğal gübreler kullanılabilir”. for more Print VOL IX - 2023 Out of Stock Add to Cart

Ocak 2021 | Art | Türkiye YUZU Selections Vol - II shopi go ART Yazı | Onur Baştürk K olekta’yla ilkini gerçekleştirdiğimiz seçki serisinin ikincisine çok yeni bir sanat platformuyla devam ediyoruz: shopi go ART. Bağımsız sanatçıların cesur işlerinin yer aldığı bu seçkiye dair platformun kreatif direktörü Murat Süter’in söylediklerini okumak isterseniz sizi bu linke alalım. CHORUS OF BODY KEREM DURUKAN APRIL KEY OĞULCAN KUŞ MURAT ÖNEN HİLMİ CAN ÖZDEMİR ZEYNEP SEVERGE OĞULCAN SÜRMELİ YILMAZ ŞEN MARAL TAŞKIRICI BEGÜM YETİŞ BEYZA YILDIRIM ECEM YÜKSEL CHORUS OF BODY Resim // İsmet - 2020 Kâğıt üzerine yağlı boya Chorus of Body, yüzsüz erkek bedenleri resmetmesiyle tanınan İstanbul merkezli bir ressamdır. Çalışmalarının bir kısmı, İngiltere'de 2019 yılında gerçekleştirilen karma bir sergide ilk defa yer aldı. Resim tutkusunun yanında fotoğraf ve edebiyat alanında da çalışmalar göstermektedir. 2018'den beri duygularını ifade etmek için yağlı boya darbelerini kullanarak yüzsüz bedenler üzerinde çalışmaktadır. Kendisi ve yakın çevresi tarafından çekilmiş fotoğrafları resmetmektedir. Fırçasıyla bulanıklaştırdığı suretler, izleyicinin gözünde daha esrarengiz bakışlara bürünmektedir. Çalışmalarının gizemli bir ifade kazanmasını sağlayan bu tarzına ek olarak, ‘’avuç içine sığacak kadar’’ tabiri ile küçük boyutlarda ürettiği resimleri, bir bakışta tüm tasarıma hâkim olma ve o hazzın en doruğuna ulaşma amacı gütmektedir. Diğer bir deyişle, resimlerinin odak noktası doğrudan vücutlar ve bıraktığı izlenimdir. Tüm bu çeşitlilik, renkler ve hazlar vücut korosunu oluşturmaktadır. KEREM DURUKAN Resim // Trying to have an idea this time with Paul's persp, Tuval üzerine karışık teknik, 150 x 130 cm Kerem Durukan (Afyon, 1987), ilkokul yıllarında gittiği Necmettin İren Atölyesi’nde sanat kariyerine ilk adımını attığından habersizdi. İlerleyen yıllarda, sanat öğrenimine Eskişehir Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi, Resim Bölümü’nde devam eden sanatçı, lisans eğitimini Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi, Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölümü’nde 2008 yılında tamamladı. Sonrasında eğitimine aynı üniversitenin Grafik Tasarımı Bölümü’nde uzun yıllar devam etmiş olan Durukan, 2010-2011 döneminde Almanya’da bulunan Bauhaus-Universität Weimar’da Görsel İletişim Tasarımı ve Güncel Sanat öğrenimi gördü. Sanatçı, çeşitli kişisel ve karma sergilerde ve sanat-tasarım projelerinde yer aldı; birçok dergi, ajans ve tasarım ofisinde çalıştı. 2018 Bilkent Library Art Gallery’de davet üzerine gerçekleştirmiş olduğu serginin ardından kariyerini tam zamanlı bir sanatçı olarak sürdürmeye karar vererek hayatını buna adadı. Sanatçı şimdilerde, İstanbul’da yaşıyor ve çalışmalarını sürdürüyor. APRIL KEY Heykel // Harvey's Bar - 2019, Üfleme cam neon, 28 x 33 x 20 cm Küçük yaştan beri üretmeye ve geliştirmeye meyilli bir sanatçı olan April Key (Edinburgh, 1991), yaratıcılığın sınır tanımadığı mimari ve tasarım dünyasına duyduğu ilgininin izinden giderek lisans eğitimini Edinburgh College of Art’ta İç Mekân Tasarımı Bölümü’nde 2013’te tamamladı. Mezuniyetinin ardından İstanbul’a taşınan sanatçı, burada önde gelen iç mimarlık firmalarıyla çalıştı, ta ki iki yıl önce yola etkileyici ve bir o kadar da sıra dışı aydınlatma tasarımları yaratmak üzere tek başına devam edene kadar. April Key, etkileyici tasarımlarının yer aldığı Ocean Drive Collection’ı 2019 Milano Tasarım Haftası’nda izleyicilerle buluşturdu. Beğenilen işleri, Best of Isola Design District oyu alırken, Sothebys, Elle Décor UK ve Archipanic gibi önemli kurum ve yayınlardan da övgü topladı. Key, şimdilerde, Moda’daki atölyesinde markasını ve çalışmalarını geliştirmeyi sürdürürken, aynı zamanda birçok bağımsız projeyle de ilgileniyor. OĞULCAN KUŞ Resim // #18 - 2017, Ahşap panel üzerine akrilik boya, 20 x 20 cm 2011 yılında eğitimini almak üzere New York’a taşınan Oğulcan Kuş (İstanbul, 1993), Marymount Manhattan College’dan mezun oldu, lisans eğitimini ise Creative Media and Studio Art Bölümü’nde tamamladı. Kuş’un işleri akrilikten, heykele, ankostikten filme çeşitlilik gösteriyor. Postmodern estetiği Türk kimliği ve yakından analiz ettiği Amerika’nın popüler kültürü ile harmanlıyor. Sanatçı, şimdilerde çalışmalarını İstanbul’da sürdürüyor. Oğulcan Kuş, deneyimlerini kayıt altına almak için üretiyor; bunu yaparken en basit ve mümkün olan en renkli yolu tercih ediyor. Eserlerine sadece fiziksel değil, rüyalar ya da soyut düşüncelerini de yansıtıyor. Desenlere, canlı renklere, bilinçaltıyla bağlantılı gizemli, merak uyandırıcı imgelerle yakından ilgileniyor. Bu imgeler, beyaz eldiven giymiş bir çift el kadar somut ya da bir grup renk kadar soyut olabiliyor. Fikirlerinin tamamının bilinçaltıyla bağlantılı olduğunu düşünen sanatçı, pratiği vasıtasıyla somut ve soyut olan arasındaki boşlukları doldurmayı görev ediniyor. MURAT ÖNEN Resim // Schwitze - 2016, Tuval üzerine yağlıboya, 60 x 80 cm Murat Önen (İstanbul, 1993), eğitimine İstanbul Avni Akyol Anadolu Güzel Sanatlar Lisesi’nin ardından Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nin Resim Bölümü’nde devam etti. Üniversitede geçen ilk yılının ardından 2012’de öğrenci değişim programı ile Almanya’da bulunan Dresden Güzel Sanatlar Akademisi’ne geçiş yapan sanatçı eğitimini burada tamamlayarak 2017’de diplomasını aldı. Önen, kısa bir süre Leipzig’de bulunduktan sonra 2018’de misafir öğrenci olarak gittiği Düsseldorf Sanat Akademisi’ne kabul edildi. Sanatçı şimdilerde eğitimine Düsseldorf’ta akademinin Resim Bölümü’nde Yeşim Akdeniz’in öğrencisi olarak devam ediyor. HİLMİ CAN ÖZDEMİR Resim // 1943 - 2019, Tuval üzerine yağlıboya, 180 x 160 cm Hilmi Can Özdemir (Eskişehir, 1995) eğitimini ilk olarak Eskişehir Atatürk Güzel Sanatlar Lisesi, ardından da Anadolu Üniversitesi, Güzel Sanatlar Fakültesi, Resim Bölümü’nde aldı. 2018’de tamamladığı üniversite eğitimi boyunca çeşitli karma sergiler ve workshoplara katıldı.2019 yılında başladığı Anadolu Üniversitesi, Güzel Sanatlar Enstitüsü, Resim Bölümü’nde eğitimine devam ederken aynı zamanda üretimlerini Eskişehir'deki atölyesinde sürdürüyor. Sanatçı eserlerini ortaya çıkartırken, anonim fotoğraflardan yola çıkıyor. Kartpostallar, tarihi görseller, aile ve şehir arşivleri birikimlerini oluşturuyor. Buluntu fotoğrafları, kendi hayal gücünün mahremiyeti içinde yorumlayarak, gerçeklik ile çarpıtılmış gerçeklik arasındaki ayrıma meydan okuyor. Fotoğraf ve resim arasındaki sınırları yıkmaya çalışıyor. Özdemir, sıradan buluntular ile ortaya çıkartılmış etkisi yaratan kompozisyonlarını aslında özenle seçiyor ve odağına aldığı kavramlarla beraber kadrajı yeniden kurguluyor. Resimlerini teknik ve kavramsal olarak salt gerçeklerden arındırmış bir şekilde, eserlerinde yeni bir anlam bütünlüğüyle oluşturuyor. Tasfiyelerinde, bireyin farklı gerçeklikler teşkil ettiğini referans alarak eserlerinde ilk bakışta analiz edilemeyen kültürel ve toplumsal mesajlar, sembolik bir dille aktarıyor. Bu süreç doğrultusunda, her bir izleyici Özdemir’in eserlerini kendi yaşam deneyimleriyle birlikte toplumsal birikimlere ve kültürel kodlara göre yorumluyor... ZEYNEP SEVERGE Seramik // Zig Zag I Vase - 2020, Slip döküm ve bir araya getirilmiş sırlı seramik, 14 x 9 x 5 cm Zeynep Severge (İstanbul, 1992), küçük yaşta başladığı ve profesyonel olarak sürdürdüğü kayak kariyerini bıraktıktan sonra lisans eğitimini İstanbul Bilgi Üniversitesi, Reklamcılık Bölümü’nde tamamladı. Bir süre eğitim aldığı alanda çalıştıktan sonra esas tutkusu olan endüstriyel tasarıma yöneldi; kendi atölyesini kurarak seramik üretimine yoğunlaştı. Sanatçı, İstanbul ve dünya çapında sergilerde yer aldı ve önemli koleksiyonlara dahil olmayı başardı. 2017'den beri devam ettirdiği Severj isimli markası ile Zeynep Severge, günlük kullanıma uygun, fonksiyonel seramik ve porselen koleksiyonlar üzerine Tophane’deki stüdyosunda çalışmayı sürdürüyor. OĞULCAN SÜRMELİ Heykel // Prestij - 2018 Hazır nesne üzerine karışık teknik 90 x 62 x 50 cm Oğulcan Sürmeli (Istanbul, 1995), çocuk yaştan itibaren resim pratikleri ile çevresini algılamanın derdindeydi. Dikkat eksikliği tanısı konduktan sonra bir süre psikolojik destek aldı. Ancak, sonradan anlaşıldı ki, sanatçı sadece olağan düzenin kendisini kalıba sokmasına izin vermiyordu. Lise yıllarında zihin ve davranış bağlantılarını araştırmaya başladı. Birçok yanıtı felsefe ile yorumlayabildiğini fark etti. Işık Üniversitesi Güzel Sanatlar Fakültesi’ni burslu kazandı. Çalışmalarında ''anlam'' üzerine pratiklerde bulunan sanatçı, bir süre sonra tuval ve boyanın kendisine yetmediğini düşünerek kavramsal bir zenginlik adımı attı. Tin ve gündelik yaşama dair kurduğu bağlantıların aktarımını hangi disiplin ile doğrudan aktarabileceğini düşündüyse o disiplinlerde teknik olarak uzmanlaşmaya başladı. Sanatçı, mezun olduktan sonra sanat ile ilgili yazdığı bir yazı Art Unlimited'da yayınlandı; birçok karma sergiye ve proje katıldı. İlgi alanlarından biri olan psikolojiyi sanatla birleştirip, bazı klinik psikologlar ile birlikte çalıştı. Şimdilerde ise plastik sanatlar üretimine İstanbul'da devam ediyor. Oğulcan Sürmeli’nin çeşitli üretimleri tinin dışavurumu olarak değerlendirilebilir. Bu bağlamda, insanın tanrısal yansımasından meydana gelen anlam kayıplarının incelenmesi sanatçı için temel bir konu. Sürmeli, tin ve gündelik yaşama dair kurduğu bağlantıları hangi disiplin ile doğrudan aktarabilecekse o disiplinlerde teknik olarak altyapıyı kuvvetlendiriyor. Böylece bulunduğu coğrafyanın yaşanmışlıklarını ve değerlerini kendi içinde öznelleştirip, metafor hale getirerek sanatsal değerlendirmeler oluşturmaktadır. Bu doğrultuda çalışmalar incelendiğinde bir “şey” ile “özü” arasındaki ilişkinin, gördüğümüz bir imgenin neye benzediğini inceler. Yani çalışmalarda bulunabilecek anlam kaybının ortama adapte olarak varolması, ilk bakışta mutlu bir ütopyacı olarak görünen bir imgenin, ne kadar da absürt olduğunu ortaya koymaktadır. Böylece ütopya ve distopyanın aslında aynı şey olduğunu da bize yine anlam üzerinden göstermiş olur. YILMAZ ŞEN Gif // Face_Worm v2 - 2019, 3D animasyon video, 1920 x 1440 pixel Yılmaz Şen(İstanbul, 1988)’in animasyon ve üç boyutlu tasarımlara olan ilgisi henüz Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nin Endüstri Ürünleri Tasarımı Bölümü’nde okurken başladı. Sanatçı, lisansını tamamladıktan sonra müzik festivalleri ve gece kulüpleri için sahne ve aydınlatma tasarımları yaparken bir yandan video jockey’lik yaptı. 2016 yılında Kopenhag’a yerleşen sanatçının, 2017’den beri odağında animasyon ve görsel efektler var. Şen, bugüne kadar bu alanda, Balenciaga, MTV ve Nike gibi markalarla çalıştı. Yılmaz Şen, eserlerinde insan algısının subjektifliği ve alternatif gerçeklik konularını derinlemesine işliyor. Sanatçının eserlerinin temelini öngörülemezlik olgusu, gerçeklik algısı ve hareket tasarımı kavramları oluşturuyor. Eserlerinin büyük bir bölümü hareketli görsellerde oluşuyor; üretim ve araştırma aşamalarında ise çoğunlukla dijital görselleştirme tekniklerine başvuruyor. MARAL TAŞKIRICI XYZ - 2019, Sırlanmış seramik Maral Taşkırıcı (İstanbul, 1996), School of the Art Institute of Chicago’da ve devamında da NABA Milano’da Designed Objects eğitimi aldı. Disiplinlerarası bir pratiğe sahip olan sanatçının resimleri insanların rastgele bir oluşum, dizilim olarak gördüğü motiflere verdiği bütünsel bir tepkinin yansıması gibidir. Psychedelic bir soyutlaştırma sonucu oluşturduğu karmaşalar serisinde kaosun içindeki basitlik, deformasyonun içindeki harmoni öne çıkar. Seramik çalışmalarında ise kendine desenleri için yeni yüzeyler oluşturarak plastik pratiğini boyutlandırır. 2019 yılında Ambidexter’da ilk solo sergisi Lost on Venus’ü gerçekleştiren Maral, Mamut Art Project 2020 edisyonunda seramik çalışmalarından oluşan serisi Not Proud’u sergilemiştir. BEGÜM YETİŞ Fotoğraf // Lulu - 2018, C Type baskı, Rulo - 50,8 x 35,5 cm Begüm Yetiş (İstanbul, 1987), lisans eğitimini University of Southern California’nın Film Bölümü’nde ve İstanbul Bilgi Üniversitesi, Fotoğraf Bölümü’nde tamamladı. 2016 yılından beri Londra’da yaşayan ve çalışan sanatçı, moda sektöründeki çalışmalarının yanı sıra kişisel projelerini kimlik ve cinsellik üzerine geliştiriyor. Sanatçı ilk kişisel sergisini 2018 yılında Londra, Doomed Galeri’de gerçekleştirdi. Vücut geliştirme dergileri ve punk posterlerinden esinlenen, farklı kültür, yaş ve ırklardan insanları fotoğraflayan Begüm Yetiş, insan vücudunun dürüst, kendinden emin ve cesur hallerini öne çıkarıyor. Sanatçı, beden, cinsellik ve cinsiyet üzerine yaptığı çalışmaları ile günümüzün çağdaş erotik kavramlarına vurgu yapan işler üretmeye devam ediyor. BEYZA YILDIRIM Fotoğraf // Alev ruhu sarıyor, geliyor kalbe yakın IV - 2019, Fine Art baskı, Rulo - 60 x 40 cm İstanbul’da yaşayan ve odağına görsel sanatları alan fotoğrafçı Beyza Yıldırım (İstanbul, 1992), uzunca bir süre, 2012 ile 2020 arasında, projelerinin çoğunu hayata geçirme fırsatı bulduğu Londra’da yaşadı. Lisans eğitimini 2016’da, University of the Arts London, London College of Communication’da Fotoğraf Bölümü’nde, final projesiyle Michael Wilson Award'u kazanarak tamamladı. Mezun olduktan sonra yola sanat ve fotoğrafla devam eden Yıldırım’ın işleri, ağırlıklı olarak moda ve portre fotoğraflarından oluşuyor. Kariyeri boyunca, çeşitli projelerde farklı alanlardan birçok sanatçı ve yaratıcı isimle iş birliği yapan sanatçı, Vogue, Dazed, Beauty Papers gibi sektörün önden gelen dergileri ve dahasıyla çalışma fırsatı buldu. Fotoğraf sanatının dinamik yapısının izleyiciyle iletişim kurduğuna inanan sanatçı, estetik değerlerini fotoğrafladıkları aracılığıyla aktarmayı hedefliyor. Şimdilerdeyse, bir yandan kişisel projelerine odaklanırken bir yandan da markalara özel fotoğraf çekimleri yapıyor. ECEM YÜKSEL Resim // Büyük Umutlar - 2017, Tuval üzerine yağlıboya, 73 x 98 cm 2008’de Kocaeli Güzel Sanatlar Lisesi’nden mezun olan Ecem Yüksel (Zonguldak, 1989), lisans eğitimini Mimar Sinan Güzel Sanatlar Üniversitesi’nin Resim bölümünde aldı. 2016 yılında eğitimini tamamlayan sanatçı, Türkiye’de ve yurt dışında gerçekleşen çeşitli sergi ve sanat fuarlarında yer aldı. 2019’da çizimlerinin yer aldığı ilk kitabı Fan Page’in, ilki düzenlenen border_less Art Book Days'de gösterimini yaptı. Yasemin Yasu ile hazırladığı ikinci kitap Cat Days ise 2019 yılında çıktı, sanat tutkunlarıyla Torino’da organize edilen Flat Art Book Fair’da buluştu. Kitap, bu yıl Tasarım Bakkalı’nın organize ettiği bir lansmanla da İstanbul’da tanıtıldı.

July 6, 2025 | DESIGN & INTERIORS a BOHEMIAN PIED-À-TERRE in WEST CHELSEA words Laura Cottrell photos Patrick Xiong interior design Tannehill Interiors stylist Tannehill Interiors Samantha Tannehill, Oliver Rumney and Susan Van Tassel Nestled in the heart of West Chelsea—just steps from the High Line—this colorful pied-à-terre captures the spirit of Manhattan living with a laid-back, bohemian twist. Designed by Samantha Tannehill of Tannehill Interiors, the space offers a vibrant retreat that channels the energy of the city while feeling deeply personal, grounded, and serene. From the moment you enter, it’s clear that this home is all about mood and material. The walls are coated in Farrow & Ball’s ever-changing Dimity, setting the tone for a journey of texture and tone. Vintage finds meet playful patterns, and rich hues—from navy kitchen cabinetry to a bold green dining nook—anchor the apartment’s personality. Inspired by the homeowners’ extensive travels through Africa, the interiors weave together global references, curated art, and handcrafted details to create a layered, soulful space. Samantha Tannehill, who happened to live down the hall from the clients, recalls how the design process began almost by chance. “There was a flood in their apartment, and that led to conversations about contractors and flooring,” she says. “Eventually, we ended up creating a home that feels like a true extension of who they are.” Throughout the home, textures play a leading role. Bouclé chairs, velvet pillows, linen wallpapers, and natural woven baskets come together to form a tactile experience that’s both cozy and elevated. The guest bedroom features enveloping pink walls and a floral wallpaper from Mitchell Black, while the main suite is wrapped in a warm, textured Art Deco pattern from Dedar. In the hallway, a gallery wall showcases artwork collected during the family’s philanthropic travels in Africa—subtle nods to culture and craft that inform the color palette and overall mood. The kitchen underwent one of the most dramatic transformations: what was once standard-issue wood cabinetry is now painted in Hale Navy by Benjamin Moore, enhanced with classic Schoolhouse hardware. The result is a space that feels timeless, bold, and deeply personal. In the dining nook, a custom green banquette sits beneath a Lloyd pendant by Soho Home, adding another punch of color and comfort. Lighting and furniture throughout the home—from the scallop chandelier in the entry to the Theodore armchair in the living room—enhance the eclectic yet considered feel of the apartment. For Tannehill, the aim was always to create a space filled with positive energy. “We wanted the homeowners to walk in and instantly feel at ease,” she says. “It’s joyful, it’s grounded—and most importantly, it feels like home.”