Search this site

At 212 Photography Istanbul, Christopher Herwig discusses his Soviet-era bus stop series and journeys through more than 90 countries. September 10, 2025 | Art & Culture CHRISTOPHER HERWIG: BEAUTY in the EVERYDAY words Onur Basturk photos Christopher Herwig From 27 September to 12 October 2025, 212 Photography Istanbul returns for its 8th edition, bringing photography and art to nearly 30 venues across the city. Since its founding in 2018, the festival has gone beyond photography to embrace visual storytelling across disciplines, introducing audiences to diverse talents from around the world. Among this year’s highlights is Christopher Herwig, renowned for documenting Soviet-era architecture and uncovering beauty in the everyday. In this conversation, he reflects on his journeys and the story behind his iconic bus stop series. JOURNEYS IN PHOTOGRAPHY Looking back on your journey from your early years in photography to today, which experience has been the most transformative for you? When I biked from London to St. Petersburg in 2002, I anticipated that I might not see many stereotypical tourist attractions along the way, so I created a game for myself: I had to photograph something every hour while biking. This forced me to look for beauty and magic in the everyday things around me—either by finding the special qualities that made them unique or by composing the subjects in a way that made the ordinary appear like a superhero. Having travelled to more than 90 countries, which geography has most changed your perspective on photography? I love photographing in the far north of North America and Europe in the summer, when the sun takes forever to set and the light stays magical for several hours. In contrast, when I’m near the equator, I always feel rushed and unsatisfied, as the light changes so quickly during sunrise and sunset. THE ORIGINS OF A SOVIET BUS STOP STORY How did the idea of photographing Soviet-era bus stops first come about? I first noticed the bus stops while biking through Lithuania, Latvia, and Estonia, and then into Russia. I started a small collection at that point. But after moving to Kazakhstan and spending three years traveling throughout Central Asia, it felt natural to expand the collection as I discovered more along the way. Eventually, I was hooked and began traveling with the sole purpose of finding bus stops throughout all former Soviet countries. Do you see this project merely as an architectural archive, or also as a window into the socio-cultural fabric of the period? I don’t see the project so much as an architectural archive. For me, the word “archive” feels frozen in the past. I see the bus stop designs as opportunities for individual artists to express themselves. Many of them feel like works in progress, in the sense that I hope people see the images and designs, use them as inspiration, and build on them, allowing them to evolve. I also believe that some of these bus stops can serve as a window into the lives of people who lived during the Soviet Union, on an individual level, separate from the broader historical narrative. I feel I can connect with the bus stop designs through the hopes and dreams of these creative individuals. In your work, there is a clear effort to find beauty in the “ordinary objects of everyday life.” In your opinion, what kinds of stories can a bus stop tell us? For me, bus stops can be quite different from one another, and from the research we’ve done, their backstories vary widely—some were state-organized propaganda projects, while others were initiated and built by locals for their own enjoyment. This variety is what attracts me: seeing the different creative ideas expressed. For example, in Niitsiku, Estonia, a group of men from the local furniture factory decided they wanted a bus stop, and they wanted it to be something special they could be proud of. It was not a state initiative; they did it for themselves and built a fabulous bus stop they called “the Spider.” From hitchhiking from Vancouver to Cape Town, to walking across Iceland, to cycling through Europe—how did these journeys shape your relationship with photography? Being able to travel overland at a relatively slow pace is a luxury—something I’m very fortunate and grateful to have experienced for many years. Seeing the places in between the more traditionally famous locations gave me the chance to notice repeating patterns in the details that caught my eye, while also absorbing things at a more relaxed, natural pace. What has been the most unforgettable moment you experienced while shooting in remote and challenging geographies? In 2000, a small group of us were hiking in the far north of the Canadian province of Saskatchewan, looking for a very remote area with rare sand dunes. We reached the dunes, photographed them, and had arranged for a floatplane to pick us up on the shore of Lake Athabasca. But we got stuck in a storm for days. Since we were carrying a lot of heavy camera equipment, we had packed barely enough food for the trip and ran out once we were delayed. Although it may have only been a couple of days living off local berries, it felt like forever until the plane finally found us. Lessons learned: pack light, bring extra food, and always be prepared for sudden, extreme weather.

January 2023 | VOL VIII Design & Interiors below english OLAĞANÜSTÜ İKİ HAWAII EVİ yazı Alp Tekin fotoğraflar Darren Bradley K aliforniya ve Hawaii merkezli mimarlık ofisi Craig Steely Architecture’ın yaptığı olağanüstü iki yeni proje yuzu’nun favorileri arasında: Musubi House ve D Fin House. Craig Steely’nin tüm projeleri Kaliforniya ve Hawaii’deki doğanın gerçekle rüya arasında gidip gelen birer melezi olarak tanımlanıyor. Çünkü Craig Steely, hem doğanın gerçeklerini kucaklamayı önemsediğini belirtiyor hem de kendi bağlamında kök salmış tekil bir mimari geliştirmeye odaklanıyor. MUSUBI HOUSE Musubi House, Hawaii’deki Mauna Kea yanardağının kuzeydoğu yamacıyla Ohia ormanında arasında yer alan muhteşem bir konuma sahip. Ev sahipleri Hamakua sahilinin rüzgârlı doğasını kucaklayan bir ev hayal ettikleri için mimarlık ofisi projenin tüm hikâyesini bu hayal üzerinden kurgulamış. Sonuçta ortaya okyanusta yüzen bir gemi gibi duran, ama okyanus yerine çimenlerin dalgalı zemininde seyrini sürdüren bu ev çıkmış! Musubi House, Japon yemeği “onigiri”nin Hawaii versiyonu olan musubi’den ismini alıyor. Evin bu ismi alışı tamamen doğaçlama: İnşaat sırasında marangozlar proje planının musubi’ye çok benzediğini söylüyor. Daha sonra herkes projeye bu isimle seslenmeye başlayınca evin ismi de öyle kalıyor. Konumu dolayısıyla sert rüzgâr ve yağmura sürekli maruz kalan evin inşaat süreci hayli zor ve karmaşık gerçekleşmiş. Evin proje planını ise şöyle tarif etmek mümkün: Elmas şeklindeki çatıyı destekleyen bir iç mekan üçgeni ve onun içinde yer alan bir dış mekan üçgeni. İç mekan üçgeni, üç kısa kıvrımlı beton duvardan oluşuyor. Merkezdeki üçgen şeklindeki atrium ise Pahoehoe lavlarından üretilmiş bir zemine sahip. Ev sahiplerinin mahremiyete öncelik verme konusundaki isteği, Craig Steely mimarlık ofisi ekibine kapıları ve katı sınırları olmayan bir plan oluşturma özgürlüğünü sağlamış. Bu nedenle evin tüm alanları panoramik manzarayla görsel temas halinde. Çim zeminden tavana ve cam duvarların kenarına kadar manzaranın kesintisiz akışı gerçekten şahane! D FIN HOUSE D Fin House, Büyük Hawaii Adası’ndaki Kealakekua Körfezi’nin yukarısında, Kaptan Cook’un yakınında yer alıyor. D Fin House’un mimarisi oldukça güçlü ve artistik bir hareketle başlıyor: Manzara içinde yüzen ekstrüde bir daire. Üstelik tüm yapı bu formun gücünü kaybetmemesi için dikkatlice kaplanmış. Evin yuvarlak şekli sadece manzarayı çerçevelemiyor, panoramik manzarayı bükerek tüm kıyı şeridinin geniş manzarasını evin içine çekiyor. Dik çatılı çatı katı ise dairenin arkasında, 60’ların klasik D yüzgeçli sörf tahtaları gibi simetrik olarak oturtulmuş. Hawaii’nin eski dönem tek duvarlı evlerine benzer şekilde, duvarlar ve tavan çıplak çam zemin kaplamasından yapılmış. Çerçevesiz cam kenarlı duvarlar ise doğrudan glulamlara (yapıştırılmış lamine ahşap) ve zemine yönlendiriliyor. Ayrıca evin tüm mekanları merkezde duran üstü kapalı dış mekan oturma odası ve çatısız bir atrium oluşturan boşluklarla tanımlanıyor. TWO EXCEPTIONAL HAWAII HOMES writer Alp Tekin photos Darren Bradley T he two extra ordinary new projects by California and Hawaii based architecture firm Craig Steely Architecture are among the favorites: Musubi House and D Fin House. All of Craig Steely’s projects are described as a hybrid of California and Hawaiian nature travelling between reality and dream. Because Craig Steely states that he cares about embracing the realities of nature and focuses on developing a singular architecture that is rooted in its own context. MUSUBI HOUSE Musubi House enjoys a stunning location between the northeast slope of Hawaii’s Mauna Kea volcano and the Ohio forest. Since the homeowners dreamed of a house embracing the windy nature of the Hamakua beach, the architecture office built the whole story of the project based on this dream. As a result, this house has been built that looks like a ship floating in the ocean, but instead of the ocean, it sails on the undulating ground of grass! Musubi House is named after musubi, the Hawaiian version of the Japanese dish “onigiri”. The house was called “musubi” extemporarily: During construction, the carpenters say the project plan is very similar to musubi. Later, when everyone started calling the project by that name, the name of the house was determined as musubi. The construction process of the house, which was constantly exposed to strong wind and rain due to its location, was quite difficult and complex. It is possible to describe the project plan of the house as follows: An interior triangle supporting the diamond-shaped roof and an exterior triangle inside it. The interior triangle consists of three short curved concrete walls. The triangular atrium in the center has a floor made of Pahoehoe lava. The homeowners’ willingness to prioritize privacy also gave the Craig Steely architectural office team the freedom to prepare a plan without doors and rigid boundaries. Therefore, all areas of the house are in visual contact with the panoramic view. The uninterrupted flow of scenery from the grass floor to the ceiling and the edge of the glass walls is truly stunning! D FIN HOUSE D Fin House is located near Captain Cook, above Kealakekua Bay on the Big Island of Hawaii. The architecture of D Fin House begins with a very strong and artistic movement: an extruded circle floating in the landscape. Moreover, the entire structure has been carefully coated so that this form does not lose its strength. The rounded shape of the house not only frames the view, it bends the panoramic view, drawing the broad view of the entire coastline into the house. The steep-roofed penthouse is located behind the flat, symmetrically like the classic 60’s D-fin surfboards. Similar to Hawaii’s ancient single-wall homes, the walls and ceiling are made of bare pine floor cover. Frameless glass- edged walls lead directly to the glulams (glued laminated wood) and floor. In addition, all spaces of the house are defined by the central covered outdoor living room and voids that form a roofless atrium. Tamamı için... | For more... Print VOL VIII - 2022 / 23 Out of Stock View Details No product

Brent Comber presents Connection, a yellow cedar project by Comber Originals, while discussing his wood practice and Vancouver roots with Alp Tekin. july 2023 | Design & Interiors english below New project of Brent Comber C O N N E C T I O N words Alp Tekin B rent Comber Originals; yontulmuş nesneler, fonksiyonel parçalar ve tasarım ortamları yaratan bir tasarım stüdyosu. Markanın kurucusu Brent Comber ve ekibi, Kuzeybatı Pasifik'in benzersiz ortamından ilham alarak fikirleri ve hikâyeleri üç boyutlu sanat eserlerine, enstalasyonlara ve mobilyalara dönüştürüyor. Comber’in son projesi ise “Connection”. Sarı sedir ağacı kullanılarak yapılan Connection; direkleri bağlamak ya da sepet yapmak için kullanılan köklerin kordonundan türetilmiş. Comber, “Doğanın bize sağladıklarını doğal bir biçimde almayı ve bu armağanı zanaat ya da sanatta kullanmayı seviyorum" diyor. NASIL BAŞLADI? Brent Comber, “Yaklaşık 30 yıl önce bahçe tasarlamaya ve inşa etmeye başladım” diye hatırlıyor. “Tasarımlarım genellikle Pacific Rim'den etkilenmişti. O zamanlar bu tasarımlara duyarlı olduğunu düşündüğüm hiçbir mobilya yoktu, bu yüzden Vancouver'da sökülmekte olan eski binalardan kurtarılan keresteden banklar oymaya başladım. Eyer tezgahı, West Vancouver'da bir bahçe için yaptığım ilk parçaydı. Oyma deneyimini ve bankın evde göründüğü halini beğendim. Sonunda bahçe yapmayı bıraktım, ama bu tarz parçalar yapmaya devam ettim”. NEDEN AHŞAP? Comber bu soruya şöyle yanıt veriyor: “Yerle olan bağlantısı nedeniyle her zaman ahşaba, özellikle de yaşadığım yerde yetişen ahşaba ilgi duymuşumdur. Benim için en otantik ahşap işlenmemiş; çatlaklar, kabuk sinirleri, düğümler ve dönen veya düzensiz damar desenleri olan ahşap”. B rent Comber Originals; a design studio that creates sculpted objects, functional pieces and design environments. Inspired by the unique setting of the Pacific Northwest, th e brand's founder Brent Comber and his team transform ideas and stories into immersive works of art, installations and furniture. Comber's latest project is “Connection”. Connection made using yellow cedar wood; derived from the cord of roots used to tie poles or make baskets. “I like to take what nature gives us naturally and use that gift in craft or art,” Comber says. HOW WAS IT START? “I began designing and building gardens about 30 years ago,” remembers the founder, Brent Comber. “The designs were generally Pacific Rim influenced. By that I mean Japanese philosophies centered on balance and harmony plus incorporating plants and grasses of northern California that are more drought tolerant. At the time there was no furnishings available that I felt were sensitive to these designs so I began carving benches from timber recovered from old buildings being dismantled in Vancouver. The Saddle bench was the first piece I ever did for a garden in West Vancouver and the homeowner actually moved it into her home. I liked the experience of carving and the idea that the bench looked and felt right at home inside and out. I eventually stopped making gardens but kept making pieces in this style.” WHY WOOD? Comber answers this question as follows: “I’ve always been drawn to wood because of its connection to place, especially wood that grows where I live. Indigenous wood talks about climate and place, specifically the Pacific Northwest. For me the most authentic wood is unprocessed; wood with cracks, bark sinews, knots, and swirling or uneven grain patterns.”

İpek-Levent Ağan discuss Casa Mila Hotel, Trattoria Leo and Leo Beach, and their life between Istanbul and Yeşilyurt Village in the Northern Aegean. August 2024 | Vol 13 TURKISH BELOW İPEK-LEVENT AĞAN ‘The calmness of the North Aegean gives us balance’ The couple İpek-Levent Ağan, the owner of Casa Mila Hotel in Yeşilyurt Village, Trattoria Leo, the restaurant in the same hotel, and the very popular Leo Beach, located on the seaside below the village, speak to us. How was your first visit to the Northern Aegean? How did you decide to settle here? Before we got married, I brought Levent to the region for a few days, but we stayed here for a month. I think since then, a part of us has fallen under the spell of the Northern Aegean. Why Yeşilyurt? There are many characteristics that distinguish Yesilyurt from other villages. What we love the most is that the texture of the village has not deteriorated over time. The historical and architectural structures are preserved. The villagers are friendly and welcoming. In addition, our friends, whom we loved over time, made a second life for themselves in this village. So we had the opportunity to be a big family in this small village. Your life is between Istanbul and here. Do you plan to be here all year? The feeling when we come here from Istanbul, I wouldn't change it for anything. After the energy and diversity of Istanbul, the calmness and natural beauties of the Northern Aegean provide us with a great balance. It is difficult to move completely to Northern Aegean at the moment, but we think about this in the future. How did the Casa Mila Hotel come about? There was a building under construction in the village that we passed on the way to the hotel where we always stayed. Every time we were saying, "We hope someone buys this place, so that we would finally stop seeing it as this dark and unfinished building!" In the end, it would be us! We decided that this building would be the perfect guesthouse for us. However, when we spent a long time in the village in the winter months, we saw that the region had a serious restaurant deficit. At this point, the idea of Trattoria Leo was born. We opened an Italian restaurant that offers our favorite flavors all at once. Then, we created Casa Mila, which contains spacious, comfortable, romantic, refined and luxurious rooms that are not common in this region. We currently have rooms in nine different concepts. In fact, we see Casa Mila as a valuable heritage that we can leave to our children, bearing their names. Due to our passion for the region, we plan to keep the Casa Mila story alive in other villages. Are you concerned about the region becoming popular? No, on the contrary, we want more people to discover the beauties of this region. However, the development should be by preserving the natural beauty and texture of this place. We support people who respect the region and love nature to come here and create sustainable living spaces. İPEK-LEVENT AĞAN ‘Kuzey Ege’nin sakinliği bize denge sağlıyor’ Yeşilyurt Köyü’ndeki Casa Mila Oteli, aynı otel içindeki restoran Trattoria Leo ve köyün aşağısında, deniz kıyısında yer alan oldukça popüler Leo Beach’in sahibi İpek-Levent Ağan çifti anlatıyor. Kuzey Ege’ye ilk gelişiniz nasıl oldu? Buraya yerleşmeye nasıl karar verdiniz? Evlenmeden önce Levent'i birkaç günlüğüne bölgeye getirmiş, ama bir ay boyunca burada kalmıştık. Bence o günden itibaren bir yanımız Kuzey Ege'nin büyüsüne kapıldı. Neden Yeşilyurt? Yeşilyurt’u diğer köylerden ayıran birçok özellik var. En çok sevdiğimiz şey, köyün dokusunun zaman içinde bozulmamış olması. Tarihi ve mimari yapıların korunması. Köylülerin samimi ve misafirperver tavrı. Ayrıca zaman içinde sevdiğimiz dostlarımız da bu köyde kendilerine ikinci bir yaşam kurdu. Böylece bu küçük köyde büyük bir aile olma fırsatı yakaladık. Hayatınız İstanbul’la burası arasında geçiyor. Yaz-kış buralı olmayı düşünüyor musunuz? İstanbul'dan buraya geldiğimiz andaki hissiyat hiçbir şeye değişilmez. İstanbul'un enerjisi ve çeşitliliğinden sonra Kuzey Ege'nin sakinliği ve doğal güzelliklerine geçiş yapmak bize büyük bir denge sağlıyor. Şu an için tamamen Kuzey Egeli olmak zor, ama ilerleyen zamanlarda bunu düşünüyoruz. Casa Mila Oteli nasıl ortaya çıktı? Köyde her zaman kaldığımız otele giderken önünden geçtiğimiz inşaat halinde bir bina vardı. Her seferinde, “Şurayı biri alsa da bu karanlık ve yarım kalmış binayı artık böyle görmesek!” diyorduk. Sonunda bize kısmet oldu! Bu yapının bizim için mükemmel bir misafirhane olacağına karar verdik. Ancak kış aylarında köyde uzun süre vakit geçirince bölgenin ciddi bir restoran açığı olduğunu gördük. İşte bu noktada Trattoria Leo fikri doğdu. En sevdiğimiz lezzetleri bir arada sunan bir İtalyan restoranı açtık. Ardından bu bölgede çok rastlanmayan, geniş, konforlu, romantik, rafine ve lüks odalar içeren Casa Mila'yı oluşturduk. Şu an dokuz farklı konseptte odamız var. Aslında Casa Mila’yı çocuklarımıza bırakabileceğimiz, onların isimlerini taşıyan değerli bir miras olarak görüyoruz. Bölgeye olan tutkumuzdan dolayı Casa Mila hikâyesini başka köylerde de yaşatmayı planlıyoruz. Bölgenin popüler olması sizi endişelendiriyor mu? Hayır, aksine bu bölgenin güzelliklerini daha fazla insanın keşfetmesini isteriz. Ancak gelişim, buranın doğal güzelliklerini ve dokusunu koruyarak olmalı. Bölgeye saygı duyan ve doğayı seven insanların buraya gelerek sürdürülebilir şekilde yaşam alanları oluşturmasını destekliyoruz. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

Mart 2022 | Seyahat | İtalya | Vol II PUGLIA’nın en iyi saklanan lüks sırrı Yazı | Alp Tekin İ talya’nın Puglia bölgesinin yeni tasarım otellerinden Palazzo Daniele, aslında 159 yıllık bir aile sarayının otele dönüştürülmüş hali. Çağdaş sanat küratörü Francesco Petrucci’nin ailesinin 1861’de inşa ettiği bu ev, son bir yıldır bölgenin en lüks ve dikkat çeken mekanı. ESKİYLE YENİ ARASINDA DENGE Palazzo Daniele eskiyle yeni arasında denge sağlamayı başarmış nadir otellerden. Dokuz süiti olan Palazzo, ünlü otelci Gabriele Salini’nin yeni oluşturduğu GS Collection ile Milanolu tasarım stüdyosu Palomba Serafini Associati tarafından yeniden tasarlanıp güncellenmiş. Böylece minimalizmle 19. yüzyıl ihtişamının uyumlu bir kombinasyonu çıkmış ortaya. Bir yandan sarayın yüz yıllık fresklerine huzur içinde bakıyor bir yandan da Marakeş’ten getirtilen ketenlerin, Japonya’dan alınmış bakır çaydanlıkların mekanla uyumuna hayran oluyorsunuz. Petrucci’nin kendi sanat koleksiyonundan bahsetmeye bile gerek yok. Koleksiyondan seçilen eserler Palazzo’nun her yanını süslüyor. Süitlerin her birinde Claudio Abbate, Eva Jospin ve Christian Frosi gibi çağdaş sanatçıların eserlerinin yanı sıra, mekanı aydınlatarak pratik bir amaca da hizmet eden Simon d’Exea imzalı olağanüstü tasarlanmış ışık kutularına yer verilmiş. YAĞMUR DUŞU Süitlerden birinde yer alan yağmur duşu ise İtalyan sanatçı Andrea Sala tarafından tasarlanmış. Altı metre yüksekliğindeki tavandan akan suyun yarattığı ambiyans, yaşayan bir enstalasyon gibi. HER YIL ORADA: CAPO D’ARTE Puglia’nın Salento bölgesindeki Gagliano del Capo köyündeki otel, iki farklı kıyıya açılan bir kapı aynı zamanda: Adriyatik’in kayalık kıyı şeridiyle İyonya Denizi’nin kumlu plajlarına... Palazzo Daniele’nin bulunduğu köy gastronomi duraklarının bolluğu ve uluslararası sanat gösterisi Capo d’Arte’yle de meşhur. Nitekim Capo d’Arte yine Petrucci’nin organize ettiği bir etkinlik. Bu sanat etkinliği sayesinde bölge yavaş yavaş daha çok duyulmaya başladı. Buna rağmen 2019’un nisan ayında açılmış Palazzo Daniele hâlâ Puglia’nın “en iyi saklanan sırrı” olarak biliniyor. Unutmadan: Helen Mirren’ın otele çok yakın mesafedeki Tricase kasabasında barı var. Eeğer giderseniz oraya da uğramayı ihmal etmeyin. Tamamı için... Print YUZU MAGAZINE - II Out of Stock View Details No product

CELO1 founders Costantino Gucci and Edward Raneri discuss mirrors, glass, reflective materials, and the design studio’s work between Italy and the UK. February 2025 | VOL 14 Costantino Gucci & Edward Raneri ‘THE REFLECTION FASCINATES US’ words Onur Baştürk I've always liked to think of mirrors as portals to other dimensions. Because the idea is both mysterious and the feeling of going to other dimensions and coming back is pleasant in every way. Of course, I don't really know if it's possible to come back! CELO1, founded by Costantino Gucci and Edward Raneri, creates products that tap into this sense of wonder and mystery. Working in both Italy and the UK, CELO1 focuses on creating objects and installations that interact with the viewer and the spaces around them. Costantino and Edward work with reflective materials such as glass and mirrors, which alter the viewer's reflected image in unexpected ways to achieve the desired effect. The designer duo painstakingly creates each piece using pigments that react differently when exposed to light, giving the mirror a unique vibrancy. Each reflection captured is an opportunity to explore the complexity of our existence! You met while studying in London and later founded CELO1. What were your dreams and goals when you started CELO1? COSTANTINO - When we founded CELO1 after meeting in London during our product design studies, our dreams and goals were deeply influenced by the experiences and insights we gained there. From the beginning, we knew we didn't want to just improve an object or a function; we aspired to create something that was a true extension of ourselves - our feelings and emotions. Mirror is an impressive material in every way. Why did you choose mirrors? I am very curious about the place of mirrors in your life. COSTANTINO - Mirrors and reflective materials have always been at the center of our focus because we are fascinated by the reflection. We see it not only as a simple external image but also as a revealer of our thoughts and an inner reflection, bridging the gap between perception and reality. I understand that you use not only mirrors, but also other reflective surfaces such as mirrors. Could you tell us more about your design process and the materials you use? COSTANTINO - We use materials such as mirrors, glass, and inks-each of which has a profound effect on the viewer's reflection and spatial perception, often in surprising and unpredictable ways. Glass, in particular, is a key element in our work due to its versatility and the significant impact it has on the visual results. Its reflective properties can vary dramatically depending on several factors, including its shape, thickness, and surface treatment. This variability allows us to manipulate how light interacts with the glass, creating different visual effects and altering the viewer's experience in unique and innovative ways. What are your first three thoughts when you look in the mirror in the morning? EDWARD - In a way, when I look at myself in the mirror, it's hard to focus on any one thought or to be fully aware of it. Aside from using the mirror to get ready, observing yourself and your identity is always a unique experience in which multiple thoughts seem to flow simultaneously. However, there are moments when simply looking at your face creates a heightened sense of awareness, allowing you to see yourself from both an external and internal perspective at the same time. Mirrors and parallel universes. This is another fascinating topic related to mirrors. I also get this sense of parallel universes in some of your products. What do you think, can mirrors be portals to other universes? EDWARD - Mirrors reflect light, often creating optical illusions, but also revealing areas that wouldn't normally be visible, such as your back or a hidden corner. Similarly, both mirrors and glass can create the illusion of additional space or openings that don't exist. In this way, mirrors simulate what could be interpreted as parallel universes or alternate realities. As a young design studio, I am also curious about the things that inspire you the most, could you write about that as well? EDWARD - Inspiration often arises from moments when time seems to stand still. These moments are typically defined by fleeting shapes, rays of light, reflections, and shadows. There's a certain connection between these brief occurrences and much longer-lasting phenomena, such as astronomical events. Thus, inspiration often comes from observing something as simple as a pond, while perceiving much larger, universal forces within it. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 €20,00 Price Add to Cart

Scorpios Bodrum brings the Mykonos concept to Bodrum with 12 sea-view bungalows, a Ritual Space, a separate beach, Terrace dining and DJ evenings. July 2024 | Travel TURKISH BELOW ALL about SCORPIOS BODRUM words Onur Baştürk W hen Thomas Heyne and Mario Hertel opened Scorpios in Mykonos in 2015, they knew what they wanted: To create a Greek agora-like space of experience and community, not only at night but also during the day, with DJ music, art, design, food and healing rituals... But Thomas and Mario's dream didn't just happen. When they first opened, the banks were closed due to the debt crisis in Greece and no one knew what to expect. Most people were not used to the ethnic house music they played. Also, there were no people standing on tables popping champagne one after the other. Despite all this, Thomas and Mario didn't compromise and continued to build the world of Scorpios step by step. Because they believed in the motto: "If you attract the right people, the two percent who come to you will bring the rest of the people". Thomas and Mario based the general design philosophy of the place on ‘wabi-sabi’. To give Scorpios the feeling of having been there for years, they placed it not on nature but within it. The inspiration for the name of the place came from the name of the private island owned by Jackie Onassis’s family, which made Mykonos famous in the '60s, ‘Skorpios’. Referring to the era when all the celebrities gathered and everything was more innocent, the venue was named Scorpios. And the dazzling result: Scorpios joined the Soho House family in 2019. This summer, Scorpios Bodrum opened. Next up are Tulum, Athens, and Dubai... With the Encounters project and the music label, Scorpios has started to do more of its own content production, which is another plus for the brand. THE MOST STRIKING AREA OF SCORPIOS BODRUM So what is Scorpios Bodrum like? First of all, I should mention the most striking area whose value will be understood in the long run: The Ritual Space. In this area designed by Geomim, I experienced a stunning Sound Healing session that took me to different dimensions. I did kundalini yoga with Yeva Don. I refreshed myself by entering the four-degree cold water pool and attended one of the shamanic concerts usually held in the late afternoon. All were extraordinary and made me forget the chaotic similarities of people in Bodrum. I also had the chance to stay in one of Scorpios Bodrum’s 12 bungalows. The best thing about these rooms is that apart from the serene and wood-heavy design, you see nothing else but the endless sea view stretching right in front of you. Complete privacy is created. THE BEACH IS IN A SEPARATE LOCATION All areas of Scorpios Bodrum are quite spacious and sectioned compared to Mykonos. The beach is one of them and is located separately from the main venue, Terrace. Frankly, this somewhat causes a division. Therefore, the ambiance of “I got out of the sea and now partying against the sunset” that you have at Scorpios Mykonos is not here. At the main venue Terrace of Scorpios Bodrum, everyone starts arriving dressed up around 7 pm. After dinner, they enjoy themselves in the VIP lounges in front and behind the DJ booth. Everything is a bit more orderly. NOW THERE IS A 25-YEAR-OLD RULE Just like all high-end venues in Bodrum, Scorpios Bodrum was also attracting or wanted to attract young people aged 15 to 20. But the Scorpios team made a very new and clear decision on this matter. They no longer admit anyone under 25 to the parties. When I chatted briefly with Thomas Heyne, who I met on the beach, he said the first thing about this was: Balance! Thomas says, “A venue should have young people and middle-aged people as well. People of all ages and backgrounds should be balanced.” He is right. I wish it could always be like that… But achieving this balance is a bit challenging in Bodrum. By the way, although Thomas said he was surprised by the abundance of villas everywhere in Bodrum, he mentioned that he likened the region’s vegetation to St. Tropez. When I asked him about his favorite place in Bodrum, he responded with: Türkbükü Köşebaşı. TRY EGGPLANT FETA Speaking of food, Scorpios Bodrum’s menu is priced in euros. But in terms of price-performance ratio, almost all the dishes on the menu are worth both your taste and the money you spend. For instance, the feta cheese with eggplant and served with Brazilian nut pesto (32 euros). Simply delicious! Or the lemon and zucchini pasta (34 euros)... Congratulations to chef Alexis Zopas for the menu's success, where most portions are for two people. However, I am curious as to why the vegan raw meatballs listed on the menu were removed. If I see him one day, I will ask him. A’dan Z’ye SCORPIOS BODRUM DENEYİMİ T homas Heyne ve Mario Hertel, Mykonos’taki Scorpios’u 2015’te açtıklarında ne istediklerini biliyordu: Sadece gece değil gündüzleri de vakit geçirilen, dj müziğinin yanı sıra sanat, tasarım, yemek ve şifa ritüellerini de kapsayan, Yunan agorası benzeri bir deneyim ve topluluk alanı yaratmak… Ama Thomas ve Mario’nun bu hayali bir anda gerçekleşmedi. İlk açıldıkları günlerde Yunanistan'daki borç krizi nedeniyle bankalar kapalıydı, kimse ne olacağını bilmiyordu. Çaldıkları etnik house müziğe çoğu insan alışkın değildi. Üstelik burada masaların üzerine çıkıp peş peşe şampanya patlatanlar da yoktu. Tüm bunlara rağmen Thomas ve Mario taviz vermedi ve adım adım Scorpios’un dünyasını oluşturmaya devam etti. Çünkü, “Eğer doğru insanları çekerseniz, size gelen yüzde iki geriye kalan insanları buraya getirir” mottosuna inandılar. Thomas ve Mario, mekanın genel tasarım felsefesi olarak ‘wabi-sabi’yi temel aldı. Sanki yıllardır oradaymış hissi vermesi için Scorpios’u doğanın üzerine değil, içine yerleştirdiler. Mekanın ismi için ilhamı ise 60'larda Mikonos'u meşhur etmiş Jackie Onassis’in ailesine ait özel adanın isminden, ‘Skorpios’tan aldılar. Tüm ünlülerin bir araya geldiği ve her şeyin daha masum olduğu o döneme istinaden mekanın ismi Scorpios oldu. Ve göz kamaştırıcı sonuç: Scorpios 2019 yılında Soho House ailesine dahil oldu. Bu yaz başında da Scorpios Bodrum açıldı. Sırada Tulum, Atina ve Dubai var… Encounters projesi ve müzik şirketiyle birlikte Scorpios’un kendi içeriklerini daha çok üretmeye başlaması da markanın bir diğer artısı. SCORPIOS BODRUM’UN EN ÇARPICI ALANI Peki Scorpios Bodrum nasıl bir yer? Öncelikle buranın uzun vadede değeri anlaşılacak en çarpıcı alanını söylemeliyim: The Ritual Space. Geomim’in tasarladığı bu alanda bambaşka boyutlara gidip geldiğim çarpıcı bir Sound Healing seansı deneyimledim. Yeva Don ile kundalini yoga yaptım. Dört derecelik soğuk su havuzuna girip yenilendim ve genelde akşamüstü yapılan şamanik konserlerden birine katıldım. Hepsi de olağanüstüydü ve Bodrum’un birbirine benzeyen insanlarının aynı davranışlar içinde olduğu çılgın kaosunu bana unutturdu. Scorpios Bodrum’un 12 adet bungalovundan birinde de konaklama şansım oldu. Bu odaların en iyi yanı, dingin ve ahşap ağırlıklı tasarımının yanı sıra hemen önünüzde uzanan uçsuz bucaksız deniz manzarası dışında başka hiçbir şeyi görmüyor oluşunuz. Yüzde yüz mahremiyet yaratılmış. PLAJ AYRI BİR YERDE Scorpios Bodrum’un tüm alanları Mykonos’takine göre hayli geniş ve bölüm bölüm. Plaj da onlardan biri ve Scorpios’un ana mekanı Terrace’dan ayrı bir yerde konumlanmış. Açıkçası bu biraz bölünmenize yol açıyor. O nedenle Scorpios Mykonos’taki, “Denizden çıktım, şimdi de gün batımına karşı partiliyorum” ambiyansı burada yok. Scorpios Bodrum’un ana mekanı Terrace’a herkes şıkır şıkır giyinmiş bir halde saat 19.00 gibi gelmeye başlıyor. Yemek sonrası da dj kabininin önü ve arkasındaki VIP localarda eğleniyor. Her şey biraz daha kurallı. ARTIK 25 YAŞ KURALI VAR Üst segment tüm Bodrum mekanlarında olduğu gibi Scorpios Bodrum’a da 15 ila 20 yaş arasındaki genç kitle akın akın geliyor ya da gelmek istiyordu. Ama Scorpios’çular bu konuda çok yeni ve net bir karar aldı. Artık partilere 25 yaşın altındakileri almıyorlar. Scorpios’un plaj kısmında tanışıp ayaküstü sohbet ettiğim Thomas Heyne’in bu konuyla ilgili söylediği ilk şey şu oldu: Denge! Thomas, “Bir mekanda genç insanlar da olmalı, orta yaşlı da. Her kesim ve yaştan insan denge içinde olmalı” diyor. Haklı. Keşke her zaman böyle olabilse… Ama bu denge Bodrum’da biraz zor. Bu arada Thomas, Bodrum’un her yerindeki villaların fazlalılığına şaşırdığını söylese de, bitki örtüsü bakımından bölgeyi St Tropez’e benzettiğini belirtiyor. Bodrum’daki favori mekanını sorduğumda ise yanıtı şu oluyor: Türkbükü Köşebaşı. PATLICANLI FETAYI DENEYİN Yemek demişken, Scorpios Bodrum’un menüsü Euro üzerinden. Ama fiyat-performans açısından bakıldığında neredeyse menüdeki tüm yemekler içinize, ayrıca verdiğiniz paraya değiyor. Mesela patlıcanlı feta peyniri ve üzerine Brezilya fındıklı pestoyla servis edilen tabak (32 euro). Tek kelimeyle nefis! Ya da limonlu, kabaklı makarna (34 euro)… Çoğu tabaktaki porsiyonun iki kişilik olduğu menüdeki başarısından dolayı şef Alexis Zopas’a tebrikler. Ama menüde yazan vegan çiğ köfteyi neden kaldırdığını da doğrusu merak ettim. Eğer bir gün görürsem kendisine soracağım.

January 2023 | Design & Interiors english below E Pool House H abif Mimarlık tasarımı İstanbul Bahçeköy’de yer alan E Pool House, ahşap, beton gibi malzemelerin doğal hallerinde kullanıldığı bir proje. E Pool House’un başrol oyuncusu lineer havuza bakan yüksek, geniş cephe. Evin bir diğer dikkat çeken yanı ise üç boyutlu, dokulu kaplamasıyla şömine. E Pool House, designed by Habif Architecture and located in Istanbul, is a project in which materials such as wood and concrete are used in their natural state. The high, wide facade overlooking the linear pool, the protagonist of E Pool House. Another striking aspect of the house is the fireplace with its three-dimensional, textured coating.

Santiago Lastra discusses Mexican cuisine, mezcal and the journey to KOL Mezcaleria, his Michelin-starred restaurant in London. June 2024 | People turkish below ‘MEZCAL MAKES YOU VERY HAPPY and OPEN-MINDED’ CHEF, SANTIAGO LASTRA words Onur Baştürk A ward-winning chef, Santiago Lastra, aims to change the world’s perspective about the rich heritage and culture that makes authentic Mexican cooking so exceptional. He’s equally intent on extolling the magic of mezcal at KOL Mezcaleria, his London-based, Michelin-starred restaurant. Mexican-born Santiago’s initial ambition was to be a mathematician: as a child, he was fascinated with problem-solving and competed in mathematics Olympiads. But fate intervened when, at the age of 15, he went to work in an Italian restaurant – and fell in love with food! This new passion led him on a voyage of discovery, with a move to Spain, an immersive experience at Mugaritz - and the beginnings of a plan to open a research laboratory when he returned to Mexico. Unlike his young culinary counterparts, Santiago did not initially dream of opening his own restaurant. Santiago moved on to study in Copenhagen – one of the world’s most innovative culinary capitals. Studying how to make tortillas using Scandinavian grains inspired him to launch a series of pop-up events. Showcasing Mexican recipes, crafted with local ingredients, he held pop-ups in a wide range of destinations, including France, Italy, Portugal, Turkiye, Hong Kong, Taiwan, Japan, Sweden, and Russia. In 2016, during a short stay in Russia, a pivotal message reshaped the trajectory of his career, when the manager of René Redzepi's iconic Copenhagen restaurant, Noma, offered him the role of project manager at their pop-up restaurant in Tulum. Santiago seized the chance! He returned to his homeland, and deepened his understanding of Mexican cuisine with a fresh perspective. And, inspired his Noma experience, he decided his future lay in restaurants - rather than in a research laboratory. He also decided that he should launch his own restaurant in London! ‘I was tired of sunlight,’ he jokes. But the vibrantly cosmopolitan British capital offered many attractions, including a large, sophisticated audience, willing to embrace diverse cuisines - and an English speaking media who could help Santiago reshape global perceptions of Mexican cuisine. And so, London became home to Santiago’s KOL Mezcaleria, launched in 2020. Within a mere three years, it was ranked at number 23 on the prestigious World's 50 Best Restaurants List. Opening a restaurant of their own as soon as possible is every young chef’s dream. But your initial vision was to launch a research laboratory. Why was this? My insatiable desire to learn about food has always been a driving force. My dream of establishing a research laboratory stemmed from the realization that finding time to delve deep into research could be difficult if I was managing a restaurant. My vision was, and still is, to share my discoveries with colleagues, friends and the world. Having an exceptional team here at the restaurant means that I can now fulfil both aspirations. Now that you have your own restaurant, do you feel satisfied? Before I launched KOL, I never realised that collaborating with brilliant, innovative individuals would have such an enormous impact. And that this collaboration would fuel the development of my ideas. One of the standout aspects of KOL is the joy that comes from sharing ideas with the team. Their contributions not only shape and refine my ideas - they propel my dreams to greater heights! We have a small, but exceptional R&D department, dedicated to exploring new concepts – and this is what motivates me to rise and shine each morning. COLLABORATING WITH RENE AND NOMA FUNDAMENTALLY ALTERED MY PERCEPTION OF TEAMWORK, QUALITY AND CREATIVITY What are some of the insights you’ve gained on your journey from running pop-ups to your current success? My travels were driven by a desire to understand the intricate interplay between food, culture and people from diverse perspectives. Equally vital was the quest to define my unique cooking style. Travel serves as a crucible for refining one's style and establishing a brand. Personality is a prerequisite for any endeavour; understanding one's own preferences and values is paramount. To be honest, it took me around 10-15 years to realise what I like and what I don't like. Even now I'm still not sure! So, it's important to listen to your gut and trust yourself. Collaborating with René and Noma fundamentally altered my perception of teamwork, quality and creativity. Discovering more about my own culture and country through the perspective of some of the world’s best chefs, I learnt that that quality doesn't have to equate to luxury. It’s more about the craft and the respect involved. In an ever-changing world, it’s important to stay true to what you know - and to ensure it is authentic. So, it is very important for me to continue the tradition of Mexican cuisine and to maintain its authenticity. This is part of my ethos. You go big on mezcal at KOL. How do you use it to set your restaurant apart? And can you explain the ever-growing global interest in mezcal? We use a lot of mezcal, both in cocktails and cooking at KOL. We when we were creating our long list of mezcals, highlighting their diversity was one of our top priorities. A bit like presenting a wine list, we tried to organise our mezcals according to the subspecies of agave from which they are made - such as Americana and Espadín. It was very important for us to help people understand more about mezcal. You can cook with mezcal because the taste profile is very complex: you can add it to sauces and even cure things with it. For example, we are currently curing beef hearts with mezcal, giving them a wonderfully smoky aroma. Overall, it's very healthy, you can just drink mezcal and be fine the next day. It will make you very happy and open-minded. Mezcal is good for you! Do you think that Mexican cuisine is misunderstood/under-appreciated internationally? And are you trying to change this at KOL? Mexican food is not well represented around the world. Even in the USA, where it is popular, there are still some misconceptions about our authentic cuisine. Most people's idea of Mexican food is that it’s TexMex - which is extremely different to our traditional food! The reason I wanted to open KOL in London was to highlight our beautiful Mexican cuisine – and to help people embrace it. What would you say are the 3 essential ingredients of Mexican cuisine? Chillies are very important: they have a complex flavour which enhances dishes with umami, adding background and complexity. Both dried and fresh chillies are amazing. You can also combine them to create an incredible sensation on the palate. Another key ingredient is corn – used as a base for a wide range of dishes. Citrus fruit is also essential. But, at KOL, we use different local fruits or preserved/fermented ingredients to recreate our authentic Mexican flavours – rather than using imported citrus fruit. So, you serve authentic Mexican cuisine using seasonal English products – creating a different interpretation. What are the advantages and disadvantages of being located in London? Our story is a framework. Making use of local ingredients from around the UK works really well for us. The UK is in a different climate zone and offers different produce. Working with seasonal ingredients is very challenging: winter here is very long; spring and autumn are very short - while summer is relatively long, but has highly inconsistent weather! So, we work with micro-seasonality and a lot of different wild plants - which keeps us on our toes! It took us a year to create recipes that convey the taste of Mexico using local ingredients. We are still learning how to marry Mexican flavours with UK produce. We search for a suitable replacement for every Mexican ingredient. For example, a recipe that requires Mexican mango will be adapted using something different, according to micro-seasonality. ŞEF SANTIAGO LASTRA ‘KOKTEYL ve YEMEKTE MEZCAL’E ODAKLANIYORUZ’ L ondra'daki bir Michelin yıldızlı restoranı KOL'de Meksika kültürü ve mutfağının zengin mirasını modern bir bakış açısıyla sunan şef Santiago Lastra’nın hikayesinin başlangıcı hayli farklı. Çocukluğundan bu yana problem çözmeye ilgi duyan, matematik olimpiyatlarında yarışan, şef olmaktan ziyade bir matematikçi olmak isteyen Santiago’nun kaderi, 15 yaşındayken bir İtalyan restoranında çalışmaya başlamasıyla değişiyor. Sonrası hızlı gelişiyor: İspanya'ya taşınması, Mugaritz deneyimi ve bu deneyimle beraber Meksika'ya dönüp bir araştırma laboratuvarı açmayı düşünmesi. Evet, diğer şeflerin aksine kendi restoranını açma hayali Santiago’nun planları arasında ilk başta hiç yer almıyor. Sonunda kendi kuşağının birçok şefi gibi Santiago da Kopenhag'a taşınıyor. İskandinav tahıllarını kullanarak nasıl tortilla yapılacağını araştıran bir kursa başlıyor. Proje büyük bir ilham kaynağı olunca, Santiago lokal malzeme kullanılarak Meksika tarifleri pişiren bir dizi pop-up etkinliği başlatıyor. Bu etkinliği Fransa, İtalya, Portekiz, Türkiye, Hong Kong, Tayvan, Japonya, İsveç ve Rusya gibi çok sayıda ülkede gerçekleştiriyor. Ve 2016 yılında Rusya'dayken kariyerinin gidişatını değiştirecek bir mesaj alıyor. René Redzepi’nin restoranı Noma’nın yöneticisi, Tulum’da açacakları pop-up restoran için proje yöneticisi olma teklifini iletiyor Santiago’ya. Santiago teklifi kabul ediyor ve böylece ülkesine dönerek yeni bir bakış açısıyla Meksika mutfağı hakkında daha fazla şey öğreniyor. Noma’nın yarattığı sosyal etkiden de ilham alan Santiago, geleceğinin bir araştırma laboratuvarı yerine bir restoranda yattığına karar veriyor. Restoranı için lokasyon olarak Londra’yı seçiyor. Santiago, Londra’yı seçmesine dair “Güneş ışığından sıkılmıştım” şakasını yapsa da, bu şehirdeki bazı etkenler KOL’ü buraya açmasında büyük rol oynuyor: Şehrin kozmopolit yapısı, çok seyahat eden ve yeni şeyler denemeye açık nüfusu ve Meksika yemeğine dair algıyı değiştirmeye yardımcı olacak İngilizce konuşan medyanın varlığı… Sonuç: 2020'de açılan KOL Mezcaleria, 2023’deki Dünyanın En İyi 50 Restoranı Listesi'nde 23. sırada yer aldı. Her genç şefin hayali en kısa sürede kendi restoranını açmaktır. Ancak sizin ilk vizyonunuz bir araştırma laboratuvarı açmak olmuş. Neden? Yemek hakkında doymak bilmeyen öğrenme arzum her zaman beni yönlendiren bir unsur oldu. Bir araştırma laboratuvarı kurma hayalim, bir restoran işletirken araştırmanın derinliklerine inmek için zaman bulmanın zor olabileceğinin farkına varmamdan kaynaklandı. Vizyonum ise keşiflerimi meslektaşlarımla, dostlarımla ve dünyayla paylaşmaktı. Hâlâ da öyle… Artık kendi restoranınız olduğuna göre kendinizi tatmin olmuş hissediyor musunuz? KOL’i kurmadan önce zeki ve yenilikçi kişilerle iş birliği yapmanın bu kadar büyük etki yaratacağını farketmemiştim. Bu iş birliğinin fikirlerimi besleyeceğini de… KOL’in öne çıkan yönlerinden biri, fikirlerimi ekiple paylaşmanın verdiği keyif. Onların katkıları sadece fikirlerimi şekillendirmekle kalmıyor, aynı zamanda hayallerimi daha yükseğe taşıyor! Kendini yeni konseptler keşfetmeye adamış küçük, ama istisnai bir Ar-Ge departmanımız var. Beni her sabah uyanmaya motive eden esas şey de bu! RENE VE NOMA İLE YAPTIĞIM ÇALIŞMA KALİTE VE YARATICILIK ALGIMI DEĞİŞTİRDİ Kariyerinizin gidişatını değiştiren olaylardan biri de farklı ülkelerde gerçekleşen pop-up etkinliği ve sonrasında Noma Tulum teklifi… Bu süreçte gastronomi ve hayata dair neler öğrendiniz? Seyahatlerimin temelinde yemek, kültür ve insanlar arasındaki karmaşık etkileşimi farklı perspektiflerden anlama arzusu yatıyordu. Eşsiz pişirme tarzımı tanımlama arayışım da aynı derecede önemliydi. Seyahat, kişinin tarzını geliştirmesi ve bir marka oluşturması için bir pota görevi görüyor. Karakter ise her türlü çaba için bir ön koşul. Kişinin kendi tercihlerini ve değerlerini anlaması çok önemli. Dürüst olmak gerekirse, neyi sevip neyi sevmediğimi fark etmem yaklaşık 10-15 yılımı aldı. Şimdi bile hâlâ emin değilim! Dolayısıyla içgüdülerinizi dinlemek ve kendinize güvenmek çok önemli. René ve Noma ile iş birliği yapmak ekip çalışması, kalite ve yaratıcılık algımı temelden değiştirdi. Dünyanın en iyi şeflerinden bazılarının bakış açısıyla kendi kültürüm ve ülkem hakkında daha fazla şey keşfederken, kalitenin lüks anlamına gelmek zorunda olmadığını öğrendim. Bu daha çok zanaat ve saygı ile ilgili. Sürekli değişen bir dünyada, bildiğiniz şeylere sadık kalmak ve bunların özgün olduğundan emin olmak önemli. Dolayısıyla Meksika mutfağı geleneğini sürdürmek ve özgünlüğünü korumaya çalışıyorum. Mezcal, KOL’in ana odak noktalarından biri. Bir yandan mezcal tüm dünyada yükselişte. KOL'de mezcal ile ilgili farklı olarak ne yapıyorsunuz? Hem kokteyller hem de yemeklerde mezcal üzerine çok odaklanıyoruz. Uzun bir Mezcal listemiz var, bu listeyi oluştururken aklımızda mezcal çeşitliliğini kolay bir şekilde sergilemek vardı, tıpkı şarap listelerinin sunulduğu gibi. Mezcal listemizi americana, espadin gibi yapıldıkları bitki türlerine ve ayrıca bölgeye göre düzenlemeye çalıştık. Meksika kültürünün Meksika dışında sergilenme biçiminde çok fazla yanlış bilgi var. Bu nedenle insanların Mezcal ve tat profilleri hakkında daha fazla bilgi edinmelerine yardımcı olmak bizim için çok önemliydi. KOL’de kokteyller için mezcal kullanıyoruz ama mezcal'i mutfakta da kullanıyoruz çünkü onunla yemek pişirebilirsiniz ve tat profili çok karmaşıktır. Soslara ekleyebilir ve hatta onunla bir şeyleri iyileştirebilirsiniz. Örneğin şu anda sığır kalplerini mezcal ile kürlüyoruz ve onlara dumanlı bir aroma veriyor. Genel olarak çok sağlıklı, sadece mezcal içebilir ve ertesi gün iyi olabilirsiniz ve bu sizi çok mutlu ve açık fikirli yapacaktır - mezcal sizin için iyidir. Meksika mutfağının Peru mutfağı gibi dünyada hak ettiği değeri gördüğüne inanıyor musunuz? Meksika yemekleri dünya çapında iyi temsil edilmiyor. Meksika dışında dünya çapında Meksika kültürünü yerleştirebilecek çok fazla Meksikalı göçmen ya da topluluk yok. Peru mutfağının dünya çapında keşfedilmiş olması nedeniyle iyi bir örnek olduğunu düşünüyorum. Bence Meksika mutfağı yanlış anlaşılıyor. Çoğu insanın Meksika yemekleri hakkındaki fikri geleneksel Meksika yemeklerinden çok daha farklı olan TexMex. KOL’i Londra'da açmak istememin nedeni Meksika mutfağını sergilemek ve onu kucaklamaktı. Meksika mutfağında sizin için olmazsa olmaz üç malzeme nedir? Acı biber, yemekleri zenginleştiren karmaşık bir lezzete sahip olduğu için çok önemli. Kurutulmuş acı biber ve taze acı biber harikadır. Hatta bunları birleştirebilirsiniz. Bir diğer malzeme de Meksika ve Latin Amerika yemeklerinin temel malzemesi olan mısır. Bunun dışında turunçgillerin Meksika yemeklerinin vazgeçilmezi olduğunu söyleyebilirim. Ancak KOL'de İngiltere'deki turunçgiller yerine bu tatları anımsatan farklı meyve ya da konserve/fermente malzemeler kullanıyoruz. Londra'da olmanın sizin için avantaj ve dezavantajları nelerdir? Birleşik Krallık’ın farklı bir havası ve farklı malzemeleri var. Kış çok uzun. İlkbahar ve sonbahar çok kısa. Yaz uzun, çok kuru ve sıcak. Hava çok tutarsız. Meksika'nın tadını lokal malzemelerle buluşturan tarifleri bulmak bir yılımızı aldı. Meksika lezzetlerini elimizdeki malzemelerle nasıl birleştireceğimizi hâlâ öğreniyoruz. Her bir malzemenin; farklı meyve, sebze ve otların yerine kullanabileceğimiz bir alternatifi var. Mesela mangoyu mikro mevsimselliğe göre farklı bir bitkiyle değiştirebiliriz.

Uniqka founders Kerem Ariş and Merve Parnas discuss the Silos Collection, leather craftsmanship and the brand’s global vision from Istanbul. November 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW DREAM BIG, STAY HUMBLE UNIQKA words Onur Baştürk The design brand Uniqka, which positions leather as its signature material, has been making waves this year with its Silos Collection, introduced at Milan Design Week. The collection also earned the brand a spot on the shortlist for the Dezeen Awards 2024. Riding this wave of excitement, Uniqka continues to dream big while remaining "organic and humble”. Founders Kerem Ariş and Merve Parnas share the story behind the brand. LEATHER IS AT THE HEART OF UNIQKA’S DESIGN PHILOSOPHY Uniqka is known for its focus on leather, treated with environmentally friendly vegetable tanning rather than harmful chromium tanning. What made you choose leather as your primary material? Uniqka draws its inspiration from sculptor Koray Ariş, who has been using leather in his works for nearly fifty years and has developed unique processing techniques. Our material inspiration comes from him. Leather is Uniqka's signature material, featured in all our products. However, we don't exclusively use leather because Uniqka isn’t a leather goods brand; it’s a design brand. We incorporate other materials into our creations as well. Positioned in the furniture and home decor category, we are a contemporary design brand that uses leather as a defining material. The leather we use is vegetable-tanned, which is both eco-friendly and more natural in character. This process highlights the material's authentic beauty and texture. Leather is actually a by-product of the meat industry, which makes it a form of waste. Transforming this waste into a valuable, durable material is one of humanity’s earliest examples of upcycling. In addition to leather, new-generation materials are emerging as alternatives, and we’re closely following these developments. We run tests and integrate some of these materials into our designs. CRAFTMANSHIP IS UNIQKA’S FOUNDATION Another key aspect of Uniqka is its use of traditional craftsmanship. Recently, many unique brands have been emphasizing artisanship. What guided you toward this approach? Uniqka is a contemporary design brand that creates modern living products through craftsmanship. Craftsmanship is Uniqka’s core value, and just like our material inspiration, this comes from Koray Ariş. He is a craftsman-artist who creates each of his sculptures by hand. His attention to detail and production quality serve as our greatest source of inspiration. Uniqka incorporates leather craftsmanship, and all production is done in-house. This gives us a significant advantage and flexibility. In addition to our collections, we have the infrastructure and expertise to take on special projects and collaborations. SHORLISTED FOR DEZEEN AWARDS This year, you’re a nominee for the Dezeen Awards 2024 in the Furniture Design category. How did the idea for the Silos Collection come about? Studiopepe, whose design language and work we greatly admire, is a design studio that collaborates with significant brands. Once we decided to work together, we asked them to create a coffee table collection for Uniqka, which led to the birth of Silos. The collection features minimalist, geometric forms inspired by silo structures, and its material and color diversity make it especially rich. With Silos, we’ve been shortlisted for the prestigious Dezeen Awards. Unlike many award platforms that have multiple winners per category, Dezeen Awards selects only one winner per category. We’re among six finalists chosen from thousands of submissions, and just making it to this list is as significant as winning. You often collaborate with different designers. Do they approach you, or do you choose them? How does the process work? It works both ways. Designers may reach out to us, or we may contact them directly. Sometimes, serendipitous meetings at fairs, events, or through mutual connections lead to collaborations, whether immediately or years later. Do you have any dream collection concepts that haven’t come to life yet? Of course—several, in fact! As a brand, we aim to work on a global scale, dreaming big while staying organic and humble. We’ve steadily turned our dreams into reality and continue to work hard to bring new ones to life. CHAOS AND INSPIRATION IN ISTANBUL Producing such minimalist collections in the chaotic city of Istanbul is an intriguing contrast. How does Istanbul influence your work in design? The chaos of Istanbul stems from its density—its people, cultures, structures, and emotions. We try to draw inspiration and benefits from this environment. This chaos and crowd also bring diversity and opportunities, which we believe we utilize well in terms of inspiration and production. Our workshop is centrally located in Maçka, on a quiet street. We’re fortunate to be so close to everything yet distanced from the surrounding noise. However, Uniqka doesn’t identify itself as a Turkish or Istanbul-based brand. We are a global brand headquartered in Istanbul. Our vision allows our products to seamlessly fit projects in cities like New York, Tokyo, or Istanbul. MOST POPULAR COLLECTIONS Which of your collections has been the most popular? Plato and Silos. Designed by Defne Koz, the Plato collection features a variety of organizer trays available in different sizes and colors. They’re versatile, functional for use at home, in offices, or hotel rooms. Its variety, along with the awards it has won, contributed to its commercial success. We introduced Silos at Milan Design Week 2024, where it garnered significant global media attention. BÜYÜK HAYAL KUR, AMA MÜTEVAZI OL UNIQKA Deriyi imza malzeme olarak konumlayan tasarım markası Uniqka, bu yıl Milano Tasarım Haftası’nda tanıttıkları Silos Koleksiyonu’yla gündemdeydi. Silos ile Dezeen Awards 2024’te short list’e de kalan Uniqka bugünlerde hem bu heyecanı yaşıyor hem de büyük hayaller kurarken organik ve mütevazı olmaya devam ediyor. Markanın hikâyesini kurucuları Kerem Ariş ve Merve Parnas anlatıyor… Uniqka olarak en önemli iki özelliğiniz tasarımın odak noktasında derinin bulunması ve bu derinin çevreye zarar veren krom tabaklama yerine bitkisel tabaklama ile işlenmesi. Deriyi seçmenizin nedeni neydi? Uniqka’nın ilham kaynağı yaklaşık elli senedir heykellerinde deriyi kullanan ve kendine özgü işleme teknikleri geliştirmiş heykeltıraş Koray Ariş. Malzeme ilhamımız Koray Ariş’ten geliyor. Deri, Uniqka’nın imza malzemesi. Bütün Uniqka ürünlerinde bu malzemeyi görmek mümkün. Sadece deri kullanmıyoruz, çünkü Uniqka bir deri aksesuar (leather goods) markası değil, tasarım markası. Dolayısıyla diğer malzemeler de Uniqka üretimlerinin parçası. Mobilya ve dekorasyon kategorisinde ürünler sunan ve deriyi imza malzeme olarak kullanan çağdaş bir tasarım markasıyız. Ürünlerimizde bitkisel tabaklanmış deri kullanıyoruz. Bu deriler hem çevre dostu hem de daha doğal ve organik bir yapıya sahip. Malzemenin gerçek karakteri ve güzelliği bu derilerde daha net hissediliyor. Deri, gıda endüstrisi altındaki et endüstrisinin bir yan ürünü. Aslında bir atık. Bu atık çok değerli ve dayanıklı bir malzemeye dönüşüyor. İnsanlık tarihinin ilk ileri dönüşüm (upcycling) örneklerinden biri. Günümüzde deriye alternatifi olarak yeni nesil malzemeler üretilmeye de başlandı. Hepsini yakından takip ediyor, testler yapıyoruz ve bazılarını tasarımlarımızda kullanıyoruz. Bir diğer özelliğiniz geleneksel el işçiliğini kullanmanız. Son dönemde tüm özgün markalarda zanaatkârlar ön plana çıkmaya başladı. Bu yolu tercih ederken felsefeniz neydi? Uniqka el işçiliği ile modern yaşam ürünleri üreten bir çağdaş tasarım markası. Zanaat Uniqka’nın en önemli değeri. Zanaat ilhamı da, tıpkı malzemede olduğu gibi Koray Ariş’ten geliyor. Koray Ariş her heykelini kendi elleriyle yapan, zanaatkâr bir sanatçı. Onun üretim kalitesi ve özeni bizim en büyük ilham kaynağımız. Uniqka deri zanaatini kullanıyor ve üretim kendi bünyemizde. Bu da bize avantaj ve esneklik sunuyor. Kendi koleksiyon ürünlerimiz dışında özel proje ve işbirlikleri gerçekleştirmek için altyapı ve birikime sahibiz. DEZEEN AWARDS’TA SHORT LIST’E KALDIK Bu yıl Furniture Design kategorisinde Dezeen Awards 2024’e adaysınız. Aday olan Silos Collection koleksiyon fikri nasıl ortaya çıktı? Studiopepe, tasarım dilini ve işlerini çok beğendiğimiz bir tasarım ofisi. Çok önemli markalarla iş birlikleri yapıyorlar. Birlikte çalışmaya karar verdikten sonra Uniqka için bir sehpa koleksiyonu tasarlamalarını istedik ve böylece Silos ortaya çıktı. Sade, geometrik formlardan oluşan ve ilhamını silo yapılarından alan bu sehpa koleksiyonu malzeme ve renk çeşitliliğiyle çok zengin. Silos ile prestijli tasarım ödülü Dezeen Awards’ta kısa listeye kaldık. Birçok ödül sisteminde tek bir kategoride birçok kazanan olur. Dezeen Awards’un en önemli özelliği her kategoride bir kazananın olması. Toplam altı tasarımın yer aldığı bir finalist listesindeyiz. Binlerce başvuru arasından bu listeye girmek kazanmak kadar önemli. HAYALLERİ BÜYÜK OLAN ORGANİK VE MÜTEVAZI BİR MARKAYIZ Farklı tasarımcılarla iş birliğini sıkça yapıyorsunuz. Onlar mı sizi buluyor siz mi onları seçiyorsunuz? Süreç nasıl ve neye göre işliyor? Her iki şekilde de olabiliyor. Tasarımcılar bizimle ya da biz tasarımcılarla direkt iletişime geçiyoruz. Bazen de tesadüfen bir fuarda, bir etkinlikte veya bir ortak tanıdık vasıtasıyla tanışıyoruz. Hemen o anda ya da yıllar sonra bir iş birliği fikri ortaya çıkabiliyor. Hayalinizde, henüz yaratmadığınız bir koleksiyon fikri var mı? Tabii ki var! Hem de birden fazla. Biz daima global çapta işler yapmaya çalışan, hedef ve hayallerini büyük tutan, bir o kadar da organik ve mütevazı olmaya çalışan bir markayız. Bugüne kadar hayallerimizi yavaş yavaş gerçekleştirdik ve yenilerini gerçekleştirmek için daha sıkı çalışıyoruz. İSTANBUL’DAKİ KAOS FIRSATLAR DA SUNUYOR Kaosun başrolde olduğu İstanbul’da bu sade koleksiyonları üretmek ve dünyaya yaymak ilginç bir tezat. İstanbul’la tasarım bağlamında ilişkiniz nasıl? İstanbul’a hakim olan kaos, yoğunluktan kaynaklanıyor. İnsan, kültür, yapı ve duygu yoğunluğunun yarattığı bu ortamdan beslenip faydalanmaya çalışıyoruz. Bu kaos ve kalabalık, çeşitlilik ve fırsatlar da sunuyor. İlham ve üretim anlamında İstanbul’dan iyi faydalandığımızı düşünüyoruz. Atölyemiz İstanbul’un merkezinde, Maçka’da sakin bir sokakta. Her şeye bu kadar yakın, ama etraftaki gürültüden uzak olabildiğimiz için şanslıyız. Diğer taraftan Uniqka kendini hiçbir zaman Türk ya da İstanbullu olarak tanımlamıyor. İstanbul merkezli global bir markayız. Dünya çapında işler yapmayı hedefliyoruz. Bu vizyon ile ürünlerimiz İstanbul’da, New York’ta ve Tokyo’da bizim çizgimiz ile örtüşen bir projede rahatlıkla konumlanabiliyor. En popüler koleksiyonunuz hangisi oldu? Plato ve Silos. Defne Koz tasarımı Plato koleksiyonu çeşitli ebat ve renklerde sunulan bir düzenleyici tepsi koleksiyonu. Ev içinde, ofiste ya da otel odasında, farklı şekilde kullanılabiliyor. Çok beğenilmesi ve kazandığı ödüllerin yanı sıra ticari başarısının nedeni sunduğu çeşitlilik. Silos’u ise ilk kez Milano Tasarım Haftası 2024’te tanıttık ve tüm dünya basınında önemli bir yer buldu.

Riva House is a calm coastal home near Istanbul, designed by SOTO Lab and shaped by natural materials, clean geometry, and minimal detailing. October 29, 2025 | DESIGN & INTERIORS TR BELOW QUIET GEOMETRY by the SEA words Alp Tekin photos Fevzi Öndü We’re in Riva, a coastal village just an hour from Istanbul. Designed by SOTO, the Istanbul-based studio co-founded by Dicle Begüm Arslan, this house embodies a sense of calm clarity—defined by natural materials, pure lines, and a minimal, tranquil aesthetic that lets the architecture breathe. THE CLEAR AND GEOMETRIC FORMS OF RIVA HOUSE, SOMETIMES INTERSECTING AND SOMETIMES OPENING UP TO ONE ANOTHER In the Riva House, simplicity and serenity take center stage. Which design decisions do you think were most defining for this project? Riva House is a clear and minimal project. These two guiding principles shaped the entire process. By “clear,” I mean that the defining volumes of the house distinctly separate the living spaces with clean precision. The main design idea was to let the material lead, creating a seamless flow between these volumes through refined, minimal detailing. In what ways does the Riva House reflect SOTO’s overall design philosophy? The clear and geometric forms of Riva House, sometimes intersecting and sometimes opening up to one another, express our approach to form and space. Most of the materials we used are natural, which aligns with our goal of creating sustainable environments. What motivated you most when founding SOTO? SOTO is one of the ways I express myself—a tool and a space where I give form to my inner drive to design and create. The studio’s identity is deeply rooted in Istanbul. While we embrace a design philosophy that transcends boundaries, our roots continue to shape us. Istanbul is like a many-voiced orchestra; it makes our work more eclectic and layered. That sense of “creative hybridity” finds expression in bringing together different textures, colors, and eras of furniture and culture in a harmonious and original way. “Shifted clean geometries” and “reclaimed materials” are among SOTO’s signature elements. What role do experimentation and sustainability play in your material choices? We love using materials that are vibrant, tactile, and unconventional. Combining unexpected colors and textures brings a sense of experimentation to our work. Some clients are initially hesitant about this approach, but the trust we build with them creates room for exploration. Sustainability is something we all need to take seriously. There are many ways to integrate it—choosing long-lasting, renewable materials or incorporating reclaimed elements into our projects are just a few. İstanbul’a bir saat mesafedeki sahil köyü Riva’dayız. İstanbul merkezli mimarlık stüdyosu SOTO tarafından, stüdyonun kurucu ortağı Dicle Begüm Arslan liderliğinde tasarlanan bu ev; doğal malzemelerin, sade çizgilerin ve nefes alan dingin bir mimarinin tanımladığı berrak bir huzur hissi taşıyor. Riva Evi’nde yalınlık ve huzur ön planda. Bu evde özellikle hangi tasarım kararlarının projeyi belirleyici kıldığını düşünüyorsunuz? Riva Evi net ve minimal bir proje. Bu iki tasarım anlayışı projeye yön verdi. ‘Net’ derken, belirleyici kütlelerle evdeki yaşam alanlarının birbirlerinden temiz ve keskin bir şekilde ayrıştığını kastediyorum. Bunu yaparken malzemeyi ön planda tutup minimal detaylarla bu alanların iç içe geçmesini sağlamak projenin ana tasarım kararı oldu. Riva Evi projesi SOTO’nun genel tasarım felsefesini hangi yönleriyle yansıtıyor? Riva Evi’ndeki net ve temiz geometriler, bazı yerlerde bu kütlelerin birbiriyle kesişmesi, bazı yerlerde ise birbirlerine alan açması, form ve mekân yaklaşımımızı yansıtıyor. Kullanılan malzemelerin çoğu doğal. Bu da sürdürülebilir bir mekân tasarlama hedefimizi karşılıyor. SOTO’yu kurarken sizi en çok motive eden şey neydi? SOTO, kendimi ifade biçimlerimden biri. İçimdeki tasarım ve yaratma isteğini somut bir forma dönüştürdüğüm bir araç ve alan. Stüdyonun kimliği İstanbul’dan besleniyor. Sınırları aşan bir tasarım anlayışını benimsiyoruz ama köklerimiz de bizi şekillendiriyor. İstanbul çok sesli bir orkestra gibi. Bu da bizi tasarımlarımızda daha eklektik ve karma bir anlayışa yönlendiriyor. Çalışmalarınızda sık sık tarihsel objelerden, desenlerden ve sanattan esinleniyorsunuz. Bu referansları modern mekânlara taşırken nasıl bir süreç izliyorsunuz? SOTO’nun tasarımlarında sanat önemli bir yer tutuyor. Bu öğeleri kimi zaman objeler, kimi zaman da tasarladığımız mekânların içinde soyut bir sanat enstalasyonu olarak görmek mümkün. Mesela İstanbul Havalimanı’ndaki Backhaus’un tam ortasından inen ve merdanelerden oluşan enstalasyon. Bu enstalasyon hem markanın fırıncı kimliğine gönderme yapıyor hem de mekânın öne çıkan tasarım unsuru. “Shifted clean geometries” ve “reclaimed materials” SOTO’nun ayırt edici unsurlarından. Malzeme seçimlerinizde deneysellik ve sürdürülebilirlik nasıl bir rol oynuyor? Farklı, renkli ve dokunsal malzemeler kullanmayı seviyoruz. Alışagelmemiş renkleri ve dokuları bir arada kullanmak daha deneysel bir yaklaşım kazandırıyor. Başta bazı müşterilerimiz bu fikre mesafeli yaklaşsa da, aramızda kurulan güven ilişkisi sayesinde bu yaklaşım için bir alan yaratabiliyoruz. Sürdürülebilirlik ise hepimizin dikkat etmesi gereken bir konu. Projelerde de bunu yapmanın birçok yolu var. Daha uzun ömürlü ve yenilenebilir malzemeler seçmek ya da geri dönüştürülmüş malzemelere projelerde yer vermek.

Tekla Evelina Severin discusses her colour practice, creative journey, inspiration, and latest Layered collection in this in-depth interview. February 14, 2026 | vol 17 CHROMATIC NARRATIVES words Maria Chiara Antonini photos Courtesy of Tekla Evelina Severin Tekla & Auping: Oliver Knauer/The LAB Newstalgia - Equip Hotel Paris: Maria Teresa Furnari Her collections are a celebration of colour, explored and discovered in countless ways—from art exhibitions to food to travel. From studying arts, crafts and design to opening her own studio, where she collaborates with interior design brands, Tekla Evelina Severin is all this and more. THE BEGINNINGS OF A COLOUR OBSESSION Tell me a bit about your journey as a creative: from your studies to opening your own studio. In 2015 I founded my studio, a multidisciplinary practice built around the language of colour. My initial inspiration for becoming a spatial designer came from the desire to create new immersive experiences and meaningful environments that would stand the test of time—as all good design should. Today you’re known as a colour expert. How did this passion begin, and how did it evolve into a profession? Did it start in my childhood, when the powder pink wall-to-wall rug in my room was—against my will—ripped out, and I somehow understood what colour and texture could do for a space? Or was it when my eyesight worsened at the age of nine, making me obsess over everything visually appealing because it suddenly felt so precious? I’m not sure, but I think both moments played a part. In any case, I’ve always believed in learning by doing—it’s the only way I know how to work. And I’ve also been lucky, beginning to work with colour just as a new era for it was unfolding, and getting the right attention at the right time. INSPIRATION EVERYWHERE Where do you find inspiration for your work? Everywhere. It could be a painting in a museum, or the way sunlight moves across a random suburban façade. And traveling—there’s nothing I love more than wandering through a new neighborhood, discovering different ways of living, new cities, landscapes, and houses. Food also inspires me: it blends history, culture, community, and a sensory experience for both eye and palate. For me, inspiration is a state of mind—it’s not just about what you see, but how you process it. What new projects are you working on now? Where will we see you in the coming months? My new collection for Layered launched in October. In November, my Elmo project with Sancal will officially debut in Madrid, and another project will be shown in New York. I’m also starting a new collaboration with an American company, working again with Ikea and Johanson Design for 2026—among many other things. As a colour expert, we have to ask: what colour is your home? I live with my boyfriend and our cat in a small rental apartment. The living room is pink, the bedroom is pistachio green (with a powder pink wall-to-wall carpet), and the kitchen has a butter yellow wall with checkered flooring in olive green, butter yellow, and violet. FAVOURITES AND SIGNATURES Is there a colour you’re especially drawn to right now—and why? Lately I’ve been very into a yellow-olive green tone, which you can also see in the “Fregio” rug from my latest Layered collection. But the colour I return to again and again is a version of peach. I love its delicate warmth and friendliness—less “childish” than pink, which makes it perfect for my work. Will you ever design a monochromatic collection? You mean only black and white? No, I don’t think so. But I’m happy to weave in neutrals alongside colours. Do you think it makes sense to announce a new colour trend every year? I do think trends are worth talking about, because they reflect the moment we’re living in and the culture we’re part of. But what I find more interesting is talking about colour combinations. A colour is always relative, never absolute, and it’s defined by its context. On social media and in your project photos, your outfits always harmonize carefully with the colours of the spaces. How much research goes into this? Hahha, yes—someone once asked me if the outfit or the design came first. Finding the right outfit for each project or setting actually takes a lot of research. It’s a bit complex—what started as a “scale figure” concept in my spaces has now become one of my signatures: the faceless female creator, appearing in matching outfits that both blend in and stand out at the same time. - The full story is featured in Vol.17 - Print VOL XVII - 2025 Out of Stock Add to Cart

Art Paris 2026 returns to Paris’s Grand Palais for its 28th edition, bringing more than 160 galleries together around language, reparation and design. media partner YUZU March 27, 2026 | Art & Culture ART PARIS LANGUAGE, REPARATION, DESIGN Art Paris (9-12 April) returns to the Grand Palais for its 28th edition , bringing together more than 160 galleries under a curatorial framework shaped by language, reparation and design. YUZU joins this year’s fair as an official media partner . We speak with Fair Director Guillaume Piens about the event’s expanding scale, Paris’s renewed cultural momentum and the themes shaping the 2026 edition. RECLAIMING THE GRAND PALAIS What has returning to the Grand Palais changed for Art Paris? Returning to our historic venue at the Grand Palais has allowed us to welcome more galleries. Indeed, we have gone from 124 exhibitors at the Grand Palais Éphémère (2021 – 2024) to more than 160 at this edition. This move has also allowed us to expand certain sectors and create new ones. Promises plays host to 27 young galleries on one part of the balconies, whereas the other side is given over to contemporary design with the French Design Art Edition and its selection of 18 exhibitors. On the ground floor, there are spaces where we can hold conferences and present the collections of private or public foundations, as well as exhibitions organised by our partners. The renovation of the Grand Palais for the Olympic Games has enhanced the building's magnificent architecture and the Grand Palais is now one of the most beautiful places in the world to host an art fair. PARIS IN RENEISSANCE MODE Paris is once again described as a cultural capital. What is driving this momentum — and how does Art Paris contribute? Brexit in 2016, the rise of private foundations — notably the Fondation Louis Vuitton and the Bourse de Commerce – Pinault Collection — and the arrival of major international galleries such as Hauser & Wirth, David Zwirner and Esther Schipper have all contributed to Paris’s renewed momentum. Artist-in-residence initiatives like Poush have also played an important role. At the same time, public and private cultural actors have recognised the need to work collectively to restore Paris’s status as a global capital of contemporary art — a position it held until the 1960s. Art Paris contributes to this dynamic through its VIP programme of around thirty parallel events, spotlighting both established institutions and emerging initiatives across the city. Today, Paris is the only European city to host two leading modern and contemporary art fairs: Art Basel Paris in autumn and Art Paris in spring. Together, they extend the city’s cultural influence throughout the year. What would you highlight as the defining features or key moments of Art Paris 2026? Two themes devised with this edition's guest exhibition curators take central stage in 2026: Babel – Art and Language in France organised by Loic Le Gall focuses on the French scene, whereas the theme of reparation that Alexia Fabre has chosen to explore showcases international artists. If each curator’s selection is limited to around twenty artists chosen from among the exhibiting galleries, every year, these themes inspire the galleries’ choices thereby giving a different feel to each edition. The 2026 edition develops on the previous year's innovations on the balconies overlooking the nave: Promises, a sector featuring 27 young galleries, continues to delight visitors with a plethora of new discoveries and on the opposite side, the French Design Art Edition presents eighteen exhibitors (designers, interior designers, design companies and galleries specialising in contemporary design). A rich events programme completes the fair. It includes an ensemble of various exhibitions and conferences, as well as three major prizes: the BNP Paribas Banque Privée Prize - A focus on the French scene, the Her Art Prize for women artists and the FRENCH DESIGN 100 Prize. How do you balance regional focus with international scope? Among the 165 exhibitors, 60% are domestic galleries and the remaining 40% are international. This ratio allows us to place an emphasis on the French scene and set ourselves apart from other fairs thanks to our dual local and global perspective. When it comes to selecting the exhibiting galleries, we pay the highest attention to quality and to the coherency of their projects. It is vital that we get a sense for the overall mood of an exhibit and the connections between each individual artwork and a curated ensemble. By the way, there are 24 solo shows and around a dozen duo shows at the fair this year. This year, language and systems of signs take centre stage. Why now? The themed visit devised by Loïc le Gall invites the public to explore language in art, but language seen as a milieu rather than a tool. Language here is alive. It has the power to transform. It is a place where relationships exist, a country where different languages mingle without losing their identity, where signs are superposed and where art reveals its profound plasticity, which has, over the centuries, allowed us to build a world where we can live together. With the French Design Art Edition expanding, do you see the line between art and design becoming increasingly fluid? Contemporary design is integral to contemporary art; the boundary between the two is increasingly blurred. Collectors of contemporary art are showing a growing interest in design, which led us to introduce a complementary section dedicated to limited-edition contemporary pieces. Entrusted to exhibition curators and Le FRENCH DESIGN co-directors Jean-Paul Bath and Sandy Saad, the platform highlights French expertise and work produced in France. This year, it brings together around eighteen exhibitors, including Andrée Putman Studio, Diana Ghandour, Emma Donnersberg and India Mahdavi. - The full story is featured in Vol.18 - Print VOL XVIII - 2026 €20,00 Price Add to Cart

Aurélien Rivoire discusses Alléno & Rivoire chocolates, birch sugar, and the future of French pastry ahead of an event in Istanbul. February 2025 | PEOPLE AURELIEN RIVOIRE PASTRY MUST EVOLVE with the TIMES words Alp Tekin This Friday, we are hosting an exclusive Afternoon Tea at Shangri-La Bosphorus Istanbul, where we will explore the exquisite chocolate craftsmanship of Alléno & Rivoire Chocolatiers with the presence of the brand’s co-founder, renowned French pastry chef Aurélien Rivoire. The star of this inspiring and delicious event, Chef Aurélien Rivoire, worked as the Pastry Chef at Yannick Alléno’s three-Michelin-starred Pavillon Ledoyen for eight years before partnering with Chef Alléno in 2021 to establish the Alléno & Rivoire chocolate brand. Located at 9 Rue du Champ de Mars, Paris, Alléno & Rivoire offers a variety of chocolate creations, including fruit confits, pralines, and ganaches. Chef Rivoire will share the secret behind his chocolates made with birch sugar extract, known for both their exceptional taste and health benefits. A MUCH LOWER GLYCEMIC INDEX How did the idea of making chocolates healthier with birch sugar extract come about? I have always wanted to combine indulgence with real nutritional balance. My goal was to modernize pastry-making with a more contemporary approach, in line with today’s lifestyles and needs. Early on, I realized that sucrose could prevent flavors from fully expressing themselves. Initially, I created desserts for those looking to reduce their sugar intake. Over time, this vision expanded: Why not completely rethink our approach to sugar? Birch sugar, or xylitol, has a much lower glycemic index, which means it does not cause blood sugar spikes and allows for a healthier tasting experience. More importantly, it enhances the raw flavors: the subtle bitterness of grapefruit, the natural sweetness of strawberries, the intensity of cocoa… Without excessive sugar, ganaches become more intense, purer, and achieve perfect balance. My goal is not to overwhelm the palate with sugar, but to awaken it to the nuances and textures of each ingredient. How does your approach differ from traditional pastry-making? My vision is built on a balance between tradition and modernity. French pastry is an exceptional heritage, but it must evolve with the times. We no longer eat the same way we did in the 1960s. Our expectations and needs have changed, and we must respond to these changes with both creativity and precision. This awareness developed in both my personal and professional life. For years, I was so focused on creating extraordinary desserts for my clients that I neglected my own nutrition. When I removed refined sugar from my diet, I lost 15 kg and rediscovered a completely different relationship with indulgence—one that is more balanced and fair. I want to show that a dessert can be intense, indulgent, and satisfying while still being mindful of nutritional balance. BIRCH SUGAR HAS A UNIQUE STRUCTURE How does birch sugar affect the taste and texture of chocolate? Birch sugar has a unique structure that allows raw ingredients to shine. It brings out the full depth of hazelnut in a praline, the explosive freshness of grapefruit in a confit, and the roundness of vanilla in a chocolate sauce. Its sweetness is more subtle and less overpowering than sucrose, which forced me to completely rethink my technical approach. I had to rewrite everything I knew about pastry, chocolate-making, confectionery, and even ice cream, developing new structures and balances. It is a real challenge, but also an endless source of creativity. Some of your most innovative chocolate creations? - Vanilla Pod: A visually striking illusion dessert that replicates a vanilla pod with an intense vanilla caviar center. I also incorporated this concept into the small heart-shaped chocolates from the Valentine’s Day collection, symbolizing the tender heart behind the chocolatier I am. - Alléno & Rivoire Fruit Confits: A revolutionary approach that preserves the texture and aroma of fruits without adding sucrose, maintaining their pure essence. - Less caramelized, mineral-infused pralines: A praline where sugar does not dominate but rather supports the raw ingredients. The Sticks collection is a perfect example of this approach. What drew you to this profession, and how has your career evolved? Meeting Yannick Alléno in 2013 was a turning point in my career. Before that, I was a highly technical and serious pastry chef. Alléno taught me to be more instinctive, focusing on taste and emotion. THE FUTURE OF PASTRY How do you see the future of pastry in terms of healthier alternatives and new dietary trends? The future of pastry will rest on three pillars: Respect for ingredients, Respect for the human body, Respect for the planet. The biggest challenge ahead is to completely rethink our foundations. We must reinvent the puff pastry, choux pastry, and meringue of our time. We need to develop new textures and new ways to enhance ingredients, all while reducing our environmental impact. Pastry must be aligned with the times we live in. DENGELİ HAZ PEŞİNDEKİ PASTA ŞEFİ Bugün Shangri-La Bosphorus Istanbul’da, Alléno&Rivoire Chocolatiers'ın muhteşem çikolata sanatını markanın kurucu ortaklarından ünlü Fransız Pasta Şefi Aurélien Rivoire katılımıyla birlikte keşfedeceğimiz özel bir ‘Afternon Tea’ye ev sahipliği yapacağız. Bu lezzetli etkinliğin kahramanı şef Aurélien Rivoire, Yannick Alléno'nun üç Michelin yıldızlı Pavillion Ledoyen'inde 8 yıl boyunca Pasta Şefi olarak çalıştıktan sonra, 2021 yılında Şef Alléno ile iş birliği yaparak Alléno&Rivoire çikolata markasını kurdu. Huş ağacı kabuğu özünden yapılmış, hem lezzet hem de sağlık açısından öne çıkan çikolatalarının sırrını şef Rivoire bizimle paylaşıyor. ÇOK DAHA DÜŞÜK GLİSEMİK İNDEKS Çikolataları huş ağacı kabuğu özüyle sağlıklı hale getirme fikriniz nasıl ortaya çıktı? Lezzeti her zaman gerçek bir besin dengesiyle buluşturmayı istemişimdir. Amacım, pastacılığı daha çağdaş, günümüz yaşam tarzlarına ve ihtiyaçlarına uygun bir yaklaşımla modernize etmekti. Oldukça erken bir dönemde sakaroz kullanımının tatların ortaya çıkmasını engelleyebileceğini fark ettim. Önce şeker tüketimini azaltmak isteyenler için tatlılar hazırlamaya başladım. Daha sonra bu düşüncem geniş bir vizyona dönüştü: Neden şeker konusundaki yaklaşımımızı yeniden inşa etmeyelim? Huş ağacı şekeri ya da Ksilitol, çok daha düşük glisemik indekse sahiptir. Bu sayede kan şekeri dalgalanmalarına neden olmaz ve daha sağlıklı bir tat deneyimi sunar. Ama en önemlisi, ham tatlara alan açmasıdır: Greyfurtun hafif acılığı, çileğin doğal tatlılığı, kakaonun yoğunluğu… Fazla şeker olmadan ganajlar daha güçlü, daha saf hale gelir ve mükemmel bir denge yakalar. Hedefim, damak tadının şekerle doygunluğa ulaşması değil, lezzetlerin ve dokuların tüm inceliklerini keşfetmesini sağlamak. Pastacılığa yaklaşımınız başka hangi açılardan farklı? Vizyonum gelenekle modernite arasındaki denge üzerine kurulu. Fransız pastacılığı eşsiz bir miras, ancak evrilmesi gerekiyor. Günümüzde artık 1960’lardaki gibi beslenmiyoruz. İhtiyaçlarımız değişti. Bu değişime hem yaratıcılık hem de titizlikle yanıt vermek gerekiyor. Bu farkındalık hem kişisel hem de profesyonel hayatımda paralel oluştu. Yıllarca müşterilerim için harikalar yaratmaya o kadar odaklandım ki, kendi beslenmemi ihmal ettim. Rafine şekeri hayatımdan çıkardığımda 15 kilo verdim ve lezzetle kurduğum ilişkiyi yeniden keşfettim: Daha dengeli, daha adil bir haz anlayışı! Bir tatlının lezzetli ve aynı zamanda besin dengesi açısından özenli olabileceğini göstermek istiyorum. HUŞ AĞACI ŞEKERİ ÖZEL BİR YAPIYA SAHİP Huş ağacı şekeri çikolatanın tadı ve dokusunu nasıl etkiliyor? Huş ağacı şekeri, ham maddelerin gerçek lezzetlerini öne çıkarmasına olanak tanıyan özel bir yapıya sahip. Pralin içinde fındığın tüm derinliğini hissetmesini, bir greyfurt reçelinin ağızda patlamasını ya da çikolatalı bir sosun içindeki vanilyanın tüm yuvarlaklığını hissettirmesini sağlıyor. Tatlılığı daha ince, sakaroz kadar baskın değil. Bu da beni teknik açıdan tamamen farklı bir yaklaşım benimsemeye itti. Pastacılık, çikolata yapımı, şekerleme ve hatta dondurma konularında tüm bildiklerimi yeniden düşünmek zorunda kaldım. Bu büyük bir zorluk, ama aynı zamanda sonsuz bir yaratıcılık kaynağı! En yenilikçi çikolata kreasyonlarınızdan bazıları nelerdir? - Vanilya Çubuğu: Vanilya çubuğunun bire bir görünümüne sahip, merkezinde yoğun bir vanilya havyarı barındıran etkileyici bir illüzyon tatlısı. Bu fikri Sevgililer Günü koleksiyonundaki küçük kalp şeklindeki çikolatalara da uyguladım—çikolatacının arkasındaki yumuşak kalbi simgeleyen bir detay. - Alléno&Rivoire Meyve Konfitleri: Meyvenin dokusunu ve kokusunu tamamen koruyarak, sakaroz eklemeden muhafaza etmeyi mümkün kılan devrim niteliğinde bir yöntem. - Daha az karamelize edilmiş, mineralleştirilmiş pralinler: Şekerin ana unsur değil, ham maddeyi destekleyici bir unsur olarak kullanıldığı bir pralin anlayışı. Sticks bu yaklaşımın mükemmel bir örneği. PASTACILIK ÇAĞIMIZLA UYUMLU OLMALI Sizi bu mesleğe çeken şey neydi ve kariyeriniz nasıl şekillendi? 2013’te Yannick Alléno ile tanışmam kariyerimde dönüm noktası oldu. Ondan önce teknik açıdan güçlü, ama oldukça ciddi bir pastacıydım. Alléno bana daha içgüdüsel olmayı, tat ve duyguyu merkeze koymayı öğretti. Sağlıklı alternatifler ve yeni beslenme anlayışları açısından pastacılığın geleceğini nasıl görüyorsunuz? Pastacılığın geleceği üç temel üzerine kurulu olacak: Ürüne saygı, insan vücuduna saygı ve gezegene saygı. Önümüzdeki en büyük meydan okuma, temel reçetelerimizi baştan düşünmek olacak. Günümüzün milföy hamuru, choux hamuru veya beze tariflerini yeniden keşfetmeliyiz. Yeni doku ve yöntemler geliştirerek malzemeleri en iyi şekilde nasıl öne çıkarabileceğimizi düşünmeliyiz. Bunu yaparken de çevresel etkileri en aza indirmemiz şart. Pastacılık, çağımızla uyum içinde olmalı.

Shizu Saldamando discusses portraiture, punk, and identity across San Francisco and Los Angeles, and her Art Basel Miami show with Charlie James Gallery. December 2023 | Art & Culture | Vol 11 SHIZU SALDAMANDO Punk music has shaped my identity words Leon Williams + Onur Baştürk Walking through an art gallery with Shizu Saldamando’s works is almost synonymous with going to a concert with her or meeting all the people in her circle of friends. The daughter of a ‘Chicano’ father and a Japanese American mother, Shizu Saldamando was born in San Francisco and has been living and working in Los Angeles for a long time. Saldamando, who is represented by Charlie James Gallery, experiments with a variety of surfaces and materials, from wood panels to bed linen, as well as portraits and drawings. And Shizu will be exhibiting her work in the “Nova” section of this year’s Art Basel Miami. MOST PEOPLE EXPRESS THEIR EMOTIONS THROUGH THEIR FACES First of all, I have to say: I love your portraits! So why did you choose to focus on portraiture? At a young age I was always looking for relatable images or images from television, visual art, music etc that I could relate to and didn’t find much especially being from a Mexican American and Japanese American identity. So when I could start drawing and doing art I always depicted faces, friends and family. I was also highly influenced by the “Chicano Art Movement” and other activist art movements and political posters, a highly figurative practice to educate and create society. What aspects of people’s faces seem interesting to you? Maybe the inner psychology and emotions of people. Because most people express their emotions through their faces. I was raised to be very stoic and to not show much emotion so maybe I focus on faces that might be harder to read. But I always try to include the names and identities of the people I depict so you can get a larger perspective about who they are and why I chose to paint them. What motivates you to make a portrait of a person? I mostly paint people I really admire for one reason or another, whether it is their creative practice, the music they are interested in, their love for others or even just their fashion choices. I really like to share images of people who deny certain ideas of respectability politics and reject ideas of assimilation and who just really embrace their own uniqueness. I am now making more paintings of my artist friends who share similar views on art, identity and politics. However, when I was younger, I also painted queer punks and goths. PUNK HAS ALWAYS HAD A BIG INFLUENCE ON MY IDENTITY How have your portraits changed over the years? For example, do you still take photos of people at parties or concerts and then make portraits of them? Yes, now that I am a mother and older I don’t have the energy to go out dancing to goth clubs, or punk shows. And I find now that the portraits become much more calculated in that I need to reach out to people and ask them to come over to my backyard studio and take a photo for a portrait. I do more portraits of older artists as well because these are now the people I find myself spending more time with and seeing them at the art exhibitions I frequent. Are there people from a certain culture (or we can call it a subculture) in your portraits? Is this a conscious choice? Yes, punk music has always had a big influence on my identity and on my friends that I grew up with in San Francisco and the Bay Area. I grew up in the Mission district of San Francisco in the 80s and 90s, and there were punk music venues and a large D.I.Y. community. Things have changed a lot since then, but there is still a well-established activist movement there. How did being born and raised in San Francisco and currently living in Los Angeles affect your artwork? Or how does it continue to impress? Growing up influenced by so many community art centers in my birth neighborhood really solidified my interest in finding the same kind of community when I moved to L.A. to attend UCLA’s art school. I found that in the city of East L.A. which was the birthplace of Self-Help Graphics and Art, one of the most renowned Chicano Art centers in the country. I worked there while a student and saw many punk bands perform there and met so many incredible artists there too. When people think of Los Angeles they think of Hollywood and a shallow homogenous city of people who work in that industry. Los Angeles has a huge population of Mexican Americans who have shaped the culture of the city but who are continually erased from history and media. I think this is a huge reason I choose to depict my community as an active stance against this erasure. Which artworks of yours will we see at Art Basel Miami? I am showing a mix of oil paintings on wood of friends and community members. I am showing a portrait of one of my artist mentors Yreina D. Cervantez who is a renowned Chicano professor, fine artist and muralist. I am also showing a portrait of fellow punk scenester Prisca Rios who manages a really great brunch restaurant (Yang’s Kitchen) in Alhambra. I shot a photo of them in his GSM (hardcore punk band from Japan) shirt. I’m showing a portrait Pony Lee Musgrave who runs their chain of LGBTQ hair salons called Folkore Salon in LA. I am also currently working on a portrait of Photographer Cayla Willie who is Floridian Native from the Miccosukee Tribe who I met while I attended of the Fountainhead Arts Residency in Miami. Shizu Saldamando’nun eserlerinin yer aldığı bir sanat galerisinde dolaşmak, onunla beraber bir konsere gitmek ya da arkadaş çevresindeki tüm insanlarla tanışmakla neredeyse eş anlamlı! ‘Chicano’ bir baba ile Japon Amerikalı bir annenin kızı olan Shizu Saldamando, San Francisco doğumlu ve uzun süredir Los Angeles’ta yaşayıp orada üretiyor. Charlie James Gallery tarafından temsil edilen Saldamando, portre ve çizimlerinin yanı sıra ahşap panellerden yatak çarşaflarına kadar çeşitli yüzey ve malzemelerle denemeler yapıyor. Ve Shizu, bu yılki Art Basel Miami’nin “Nova” bölümünde yeni işlerini sergileyecek. ÇOĞU INSAN DUYGULARINI YÜZLERİYLE İFADE EDIYOR Neden portre? İnsanların yüzleri hangi yönüyle size ilginç geliyor? Gençken televizyonda, görsel sanatlarda ve müzikte Meksikalı Amerikalı ve Japon Amerikalı kimlikleriyle ilişkili görseller arıyor ama pek bir şey bulamıyordum. Bu yüzden çizmeye başladığımda önce arkadaşlarım ve ailemin yüzlerinden başladım. Ayrıca “Chicano Sanat Hareketi” ve diğer aktivist sanat hareketleriyle, toplumu eğitmek ve yaratmak için oldukça figüratif bir uygulama olan siyasi posterlerden oldukça etkilendim. İnsanların yüzleri hangi yönleriyle size ilginç geliyor? Sanırım insanların psikolojisi ve iç dünyası nedeniyle. Çünkü çoğu insan duygularını yüzleri aracılığıyla ifade ediyor. Duygusunu çok fazla göstermeyecek şekilde yetiştirildim. Bu nedenle belki de okunması daha zor olabilecek yüzlere odaklanıyorum. Ama her zaman resmini yaptığım insanların isim ve kimliklerini dahil etmeye çalışıyorum. Böylece onların kim olduğu ve neden onları resmetmeyi seçtiğime dair geniş bir bakış açısına sahip olunuyor. Bir insanın portresini yapmaya sizi iten motivasyon nedir? Hayranlık mı yoksa başka bir duygu mu? Kendi yaratıcı pratikleri, ilgilendikleri müzik, başkalarına duydukları sevgi ve hatta sadece moda seçimleri nedeniyle, yani şu ya da bu nedenle gerçekten hayran olduğum insanların resmini yapıyorum. ‘Respectability politics’ ve asimilasyona ilişkin fikirleri reddeden, kendi benzersizliğini benimsemiş insanların resimlerini paylaşmayı gerçekten seviyorum. Artık sanat, kimlik ve politika konusunda benzer görüşleri paylaşan sanatçı arkadaşlarımın resimlerini daha fazla yapıyorum. Ancak daha gençken queer punk’ları, gotikleri de resmettim. PUNK MÜZİK KİMLİĞİM ÜZERİNDE BÜYÜK ETKİYE SAHİP Portreleriniz yıllar içinde nasıl değişti? Mesela hâlâ parti ya da konserlerde insanların fotoğraflarını çekip sonra portrelerini yapıyor musunuz? Artık büyüdüğüm ve bir anne olduğum için gotik kulüplerde ya da punk konserlerde dans edecek enerjim yok. İnsanları arka bahçemdeki stüdyoma davet edip portreleri için fotoğraf çekmem gerektiğinden, portrelerin çok daha hesaplı hale geldiğini görüyorum. Yaşlı sanatçıların portrelerini daha fazla yapıyorum. Çünkü onlar artık daha çok vakit geçirdiğim insanlar… Portrelerinizde belli bir kültürden (ya da alt kültür diyebiliriz) insanların oluşu bilinçli bir tercih mi? Evet, punk müzik hem benim kimliğim hem de San Francisco ile Bay Area’da birlikte büyüdüğüm arkadaşlarım üzerinde her zaman büyük bir etkiye sahip oldu. 80’ler ve 90’larda San Francisco’nun Mission bölgesinde büyüdüm ve orada punk müzik mekanları ve geniş bir D.I.Y topluluğu vardı. O zamandan bu yana işler çok değişti, ama orada hâlâ köklü bir aktivist hareketi var. San Francisco’da doğup büyümek ve şu anda Los Angeles’ta yaşıyor olmak sanat çalışmalarınızı nasıl etkiledi? Doğduğum mahalledeki toplulukların sanat merkezinden etkilenerek büyüdüğüm için UCLA’nın sanat okulu nedeniyle Los Angeles’a taşındığımda aynı türde bir topluluk bulmak istedim. Böylece kendimi ülkedeki en ünlü Chicano sanat merkezlerinden biri olan East L.A.’de buldum. Öğrenciyken orada çalıştım ve birçok punk grubunun orada performans sergilediğini gördüm. Pek çok inanılmaz sanatçıyla tanıştım. İnsanlar Los Angeles’ı Hollywood nedeniyle homojen bir şehir sanıyor. Oysa Los Angeles, şehrin kültürünü şekillendiren ancak tarihten ve medyadan sürekli olarak silinen büyük bir Meksikalı Amerikalı nüfusa sahip. Topluluğumu bu silinmeye karşı aktif bir duruş olarak tasvir etmeyi seçmemin en büyük nedeninin bu olduğunu düşünüyorum! Art Basel Miami’da hangi sanat çalışmalarınızı göreceğiz? Arkadaşlarım ve topluluk üyelerimin ahşap üzerine yağlı boya tablolarının bir karışımını gösteriyorum. Mesela ünlü bir Chicano profesörü ve muralist olan Yreina D. Cervantez’in portresini. Ayrıca Alhambra’da nefis bir restoran (Yang’s Kitchen) işleten Prisca Rios’un, Japonya’dan hardcore punk grubu GSM’in ve Los Angeles’ta Folkore Salon adlı LGBTQ kuaför salonları zincirini işleten Pony Lee Musgrave’nin portresini… Aynı zamanda Miami’deki Fountainhead Arts Residency’ye katılırken tanıştığım, Miccosukee Kabilesi’nden fotoğrafçı Cayla Willie’nin de portresi üzerinde çalışıyorum. for more Print VOL XI - 2023 / 24 Out of Stock Add to Cart