Search this site

August 2023 | Design & Interiors english below Brooklyn’deki tarihi deponun modern yorumu words Leon Williams photos DarcStudio M imar Vincent Appel’ın ikonik Williamsburg mahallesinin ruhuna bir övgü olarak tasarladığı bu ev projesinin hedefi, Brooklyn depo mimarisine saygı duruşunda bulunmak ve eskiden yeniye bir yolculuk yaratmak olmuş. 1910’da inşa edilen bina, özenli ve saygılı bir şekilde çatı katı tarzı modern bir binaya dönüştürülmüş ve çok yakında bu bina iki kat yüksekliğindeki alanlara sahip iki dubleks ve bir triplekse ev sahipliği yapacak. Of Possible mimarlık ofisi kurucusu Vincent Appel projeyle ilgili şunları söylüyor: “Sürekli değişen bir yerin (Williamsburg, Brooklyn) atmosferini yakalamak ama yine de yeni olduğu kadar tanıdık da hissettiren bir bina yapmak istedik. Hem özel hem de sokaktan sessizce izole edilmiş, aynı zamanda bol miktarda doğal gün ışığı alan, iç ve dış mekan arasında açıklık ve süreklilik hissine sahip evler yarattık. İki kat yükseklikte iç mekanların yaratılması, tüm bu niyetleri gerçeğe dönüştüren bir fikir oldu”. Appel, terakota cepheli binanın arka teraslarının çok eşsiz bir alanlar olduğunu söyleyip ekliyor: “Bu alanlar Williamsburg’ün kimliğini yansıtıyor”. "New York’ta pazar o kadar verimli ki, yatırımcıların çoğu pazarda trend olan şeyleri kullanıyor, ancak bu projenin müşterisi farklı bir şey yaratmak istedi" diyor Appel: “Hayat boyu bir New Yorklu ol arak, inşa etmeyi amaçladığı topluluğu anladı, mimari ve inşaat kalitesinin, bir yerin nasıl hissettirdiğine dair daha geniş anlamda nasıl katkıda bulunduğunu derin bir takdirle karşıladı”. web www.ofpossible.com instagram @of_possible A modern interpretation of classic loft living in Brooklyn D esigned by architect Vincent Appel as a tribute to the spirit of the iconic Williamsburg neighborhood, the goal of this house project was to pay homage to Brooklyn rowhouse architecture and loft living. Constructed in 1910, the building has been painstakingly and respectfully transformed into a modern loft-style building that will soon house two duplexes and a triplex with double-height spaces. Vincent Appel, founder of Of Possible architecture office, says: “We wanted to capture the atmosphere of a place that is constantly changing (Williamsburg, Brooklyn) but still make a building that felt as familiar as it did new. We wanted to create homes that were both private and quietly isolated from the street, but also had a sense of openness and continuity between interior and exterior with plenty of natural daylight. The creation of the dramatic double height interior spaces was the idea that brought all these intentions to reality”. “The market in New York is so efficient that most developers use what's trending in the market, but the client for this project wanted to create something different,” says Appel: “As a lifelong New Yorker he understood the community he intended to build for and had a deep appreciation for how the quality of architecture and construction contributes to the broader sense of how a place feels. In this project, we were being asked to imagine what a place should feel like” web www.ofpossible.com instag ram @of_possible

December 2020 | People TR Below BERRAK YURDAKUL The 4 Attitudes to Embrace in Life Words Onur Baştürk The Peacock That Doesn't Speak, The Sixth Race, The Guardian of Two Worlds, A Homemade Parachute, Seven Thoughts About You... Berrak Yurdakul’s books have always carried a subtle wisdom and guidance that never feels condescending. Recently, she’s begun sharing her insights not only through her books but also via online seminars. What sets her apart from other self-improvement guides is this: her solid training in Tibet and her openness about being a Buddhist. How did you come to embrace Buddhism? Did you undergo any formal training? I first encountered Buddhism in my twenties. I was deeply impressed by its approach to the mind, its emphasis on mental discipline, and its realism. During a trip to Nepal, I met Chogye Trichen Rinpoche, who had settled there after the Chinese occupation of Tibet. A brief conversation with Rinpoche was enough to awaken in me the desire to become a Buddhist. I later studied with other teachers, but primarily, I consider myself a student of Trichen Rinpoche. He left his earthly body in 2007, but we believe the teacher-student connection transcends death. SEEING MY OWN PRIDE AND VIOLENCE How did your transformation unfold? Integrating Buddhist practices into my life brought about significant changes. Buddhism teaches us to confront our own darkness. Like many, I had a mind programmed to blame others for the injustices, cruelty, and lack of love in the world while absolving myself of any responsibility. When I looked at myself objectively, I realized that all those dark elements existed within me, too. I saw my own pride, the violence I carried openly and secretly, my selfishness, my hypocrisies, and much more. Completely purging oneself of these isn’t easy, but even acknowledging their existence is a big step forward. Is Buddhism a religion or a teaching? This is a common point of confusion. Buddhism isn’t a religion because Buddha wasn’t a prophet—he was a human being, just like you or me. He looked into his own mind, came to know it, and gained great freedom as a result. He tells us how he achieved this freedom, teaches us the methods he practiced, and assures us that we can find all the answers to existence within ourselves if we apply these practices. You don’t need to be a Buddhist to benefit from Buddhist practices. Regardless of your beliefs, mindfulness and meditation can help you achieve inner freedom, get to know yourself better, and open your heart. FOREVER THE WOUNDED GAZELLE, BECAUSE… I loved your piece on “The Four Attitudes to Life.” The first one is “the wounded gazelle.” You say that, like a wounded gazelle, a person should find a sanctuary where they can heal and return to it often. Why a wounded gazelle? Can’t we visit this sanctuary when we’re not feeling wounded? Must a person always be broken to reconnect with their essence? From a Buddhist perspective, we are always the wounded gazelle. Whether we feel good or bad doesn’t change our wound. This wound comes from not knowing our true nature and being disconnected from our real essence, which is made of love and compassion. PAIN HURTS LESS The second attitude is the “strong lion.” Here you say, “One must not give in to upsetting and shocking situations or let gloomy thoughts take over.” Can you elaborate? It’s essential to fully experience every moment, whether it’s joyful or sorrowful. Life is made up of all these experiences. Rejecting unpleasant moments as “bad” only creates division and conflict. We can’t run away from negative thoughts, but we can strive not to identify with them. By “not being taken over,” I mean staying present with all negative feelings, thoughts, and experiences without letting them consume you. You stay with whatever is happening but avoid getting lost in the narrative your mind creates about it. This attitude brings calm during difficult times and, most importantly, keeps you from falling into the deep pit of self-pity. Over time, practice shows us that when our mind doesn’t overreact or resist, pain hurts less. The most beautiful attitude is “the wind.” Can you explain it further? Our inner state often changes easily based on external influences. If we find our surroundings unpleasant or unattractive, we want to leave. If we’re near someone we’ve labeled as “unlikeable,” we want to get away. The wind, however, makes no such distinctions. It doesn’t find any place ugly or dislike anyone. It isn’t a victim of duality. The wind sees and accepts everything as it is. It moves freely and contentedly everywhere. I also liked the “madman’s attitude,” but it confused me. Is it just about being indifferent to praise and criticism? “Indifference to praise and criticism” is actually a significant mastery. It’s not something you can achieve without inner freedom and escaping the grip of the ego. Otherwise, you might pretend to be unaffected, but in truth, you’re just acting. To truly not be influenced by others’ opinions, you need to have achieved great inner victories. When our minds and hearts are in the hands of the ego, we spend most of our time caring about what others think of us and trying to win their approval. It’s a colossal waste of time and energy. BERRAK YURDAKUL Hayata Karşı Takınılması Gereken 4 Tavır Konuşmayan Tavus Kuşu Camio, Altıncı Irk, İki Cihanın Bekçisi, Ev Yapımı Bir Paraşüt, Senin Hakkında Yedi Şey Düşündüm... Berrak Yurdakul’un kitaplarında üstten bakmayan ince bir bilgelik ve yol göstericilik her daim vardı. Son dönemlerde ise öğrendiklerini sadece kitaplar aracılığıyla değil, online seminerlerle de aktarıyor. O, diğer kişisel gelişimcilerden şu açıdan net bir şekilde ayrılıyor: Tibet’teki sağlam eğitimi ve Budist oluşunu gizlememesiyle... Budizmi benimseyişin nasıl oldu? Bilgileri nerede aldın, herhangi bir eğitimden geçtin mi? Budizmle yirmili yaşlarımda tanıştım ve budist görüşün zihne yaklaşımından, zihin eğitimine verdiği önemden, gerçekçiliğinden çok etkilendim. Bir Nepal seyahatim sırasında, Çin işgalinden sonra Nepal’e yerleşen ‘Chogye Trichen Rinpoche’ ile karşılaştım. Rinpoche ile biraz sohbet etmem, budist olmak isteğini içimde uyandırmaya yetti. Daha sonra başka öğretmenlerle çalıştım, ama esas olarak Trichen Rinpoche’nin öğrencisiyim. Rinpoche, 2007 yılında bu dünyada kullandığı bedenden ayrıldı ama biz öğretmen öğrenci bağının ölümle kopmayacak kadar güçlü olduğuna inanırız. KENDİ KİBRİMİ, ŞİDDETİMİ GÖRDÜM! Dönüşüm sürecin nasıl oldu? Budist pratikleri hayatıma entegre edip çalışmaya başladıktan sonra kendimde birçok değişim gözlemledim. Budizm bize kendi karanlık taraflarımıza bakmayı öğretir. Ben de çoğu insan gibi dünyada gördüğüm adaletsizlikten, zulümlerden, sevgisizlikten dolayı hep başkalarını suçlamaya ve kendimi temize çıkarmaya programlanmış bir zihne sahiptim. Objektif bakışla kendime bakınca, tüm bu karanlık unsurların benim içimde de olduğunu gördüm! Kendi kibrimi, içimde açıkça ve gizlice taşıdığım şiddeti, bencilliğimi, iki yüzlülüklerimi ve daha başka birçok şeyi gördüm. Budizm din mi öğreti mi? Bu konuda kafalar hep karışıktır... Budizm din değil çünkü Buddha bir peygamber değil. Senin, benim gibi bir insan. Kendi zihnine bakmış ve onu tanıyarak büyük bir özgürlük kazanmış. Bize bu özgürlüğü nasıl kazandığını anlatır, kendi uyguladığı yöntemleri öğretir ve pratikleri yaparsak varoluşa dair bütün yanıtları kendimizin bulabileceğini söyler. Budist pratiklerden faydalanmak için budist olmak gerekmez. Hangi inanca sahip olursanız olun, mindfulness ve meditasyon pratikleriyle içsel özgürlükler kazanabilir, kendinizi daha iyi tanımayı ve kalbinizi açmayı öğrenebilirsiniz. DAİMA YARALI CEYLANIZ, ÇÜNKÜ... “Hayata karşı takınılması gereken dört tavır” yazına bayılmıştım. O tavırlardan ilki “yaralı ceylan tavrı”. Diyorsun ki, insan tıpkı bir yaralı ceylan gibi kendini iyileştireceği bir sığınak bulmalı ve oraya sık sık gitmeli. Neden yaralı bir ceylan gibi? Böyle hissetmediğim zamanlarda da kendi yarattığım sığınağa gidemez miyim? İnsanın özünü hissetmesi için hep darbeli mi olması gerekiyor? Budist bakış açısına göre bizler daima yaralı ceylanız! Kendimizi kötü ya da iyi hissetmemiz yaramıza dair hiçbir şey değiştirmez. Çünkü yaramız gerçek doğamızı bilmeyişimizden, sevgi ve şefkatten oluşan gerçek varlığımızdan uzaklaşmış olmaktan kaynaklanır. ACI DAHA AZ ACITIR İkinci tavır, güçlü aslan tavrı. Burada da “İnsan üzücü ve sarsıcı durumlara kendini kaptırmamalı, kasvetli düşüncelerin eline geçirmemeli zihnini” diyorsun. Üzüntülü veya sevinçli, her anın tamamen yaşanması gerekli. Hayat bunların bütünü. Hiçbir tecrübeyi bu kötü diye itip uzaklaştırmaya çalışmamalı. Bu sadece bölünme ve çatışma yaratır. Olumsuz düşüncelerden asla kaçamayız, ama onlarla özdeşleşmemeye gayret etmeli. Ele geçmekten kasıt budur: Kendini zihnin içeriğine kaptırmadan tüm kötü duygularla, düşüncelerle, tecrübelerle kalabilmek... Her ne oluyorsa onunla kalırız, ama zihnimizin o ana dair yazdığı hikâyenin içine dalmayız. Bu tavır bize zor zamanlarda sükunet getirir ve en önemlisi kendine acımanın derin çukuruna düşmekten korur. Zamanla pratiğimiz bize şunu gösterir: Zihnimiz abartılı tepkiler vermediği ve direnç göstermediği zaman acı daha az acıtır. En güzel tavır, rüzgâr tavrı. Onu biraz daha açar mısın? Genellikle içsel durumumuz dış tesirlere göre kolayca değişir. Bulunduğumuz yeri çirkin ya da kötü görüyorsak oradan hemen çıkmak isteriz. ‘Sevmiyorum, beğenmiyorum’ diye etiketlediğimiz birinin yanındaysak ondan uzaklaşmak isteriz. Rüzgâr böyle ayrımlar yapmaz. Hiçbir yeri kötü bulmaz, kimseyi beğenmemezlik etmez, ikiliğin kurbanı değildir. Herkesi ve her şeyi olduğu gibi görür, kabul eder. Her yerde aynı kolaylıkla, aynı hoşnutlukla dolaşır. Bir başka hoşuma giden ama kafamı karıştıran tavır da delilerin tavrı! Sadece eleştiri ve övgüye kayıtsız kalma durumundan mı ibaret delilerin tavrı? ‘Sadece eleştiri ve övgüye kayıtsız kalabilmek’ dediğimiz şey aslında büyük bir ustalık gerektiriyor. İçsel olarak özgürleşmeden, egonun elinden kaçmadan yapılabilecek şey değildir bu. Ancak etkilenmiyormuş gibi, numara yaparsın belki. Gerçekten etkilenmemek için büyük içsel zaferler kazanmış olmak gerekir. Aklımız ve kalbimiz egonun eline geçmişken, zekâmız egoya hizmet ederken vaktimizin büyük bir bölümünü başkalarının bizim hakkımızda ne düşündüğünü önemseyerek ve kendimizi başkalarına beğendirmeye çalışarak geçiriyoruz. Bu çok büyük bir zaman ve enerji israfı. RÜYADAYKEN RÜYADA OLDUĞUNU ANLAMAK İÇİN... Bir başka merak ettiğim mesele: Rüyadayken rüyada olduğunu bilmek. Bunu yapabilmek için nasıl bir zihin eğitimi gerekiyor? Tibet’te ‘rüya yogası’ olarak bilinen bir pratik yapılır. Bu pratik, rüyayı yönetebilmek için yapılan bir pratiktir ve rüyadayken rüyada olduğunu bilmek ilk adımdır. Hiç de kolay olmayan bu ilk adımı atabilmek için gün boyu bazı özel egzersizler yapılır. Bir zamanlar gizli öğretiler olan tüm bu pratiklere artık kolayca ulaşılabiliyor. İletişim çağının en güzel taraflarından biri bu: Tüm manastırlar canlı yayın yapıyor, çok büyük hocalar online dersler veriyor, eskiden ‘sır’ olan pratikler herkese açıldı.

November 26, 2025 | DESIGN & INTERIORS a MODERN SANCTUARY in KEY BISCAYNE words YUZU Editorial interior design Lamarc Studio photos Mateo Soto production Karine Monié Just ten minutes from Miami’s vibrant rhythm, a quiet island home finds its pace. Designed by Marcela Restrepo of Lamarc Studio — the Colombian-born designer with studios in both California and Florida — this Key Biscayne residence blends modern refinement with the warmth of a deeply personal gallery. Nero Marquina marble and travertine checkerboard floors anchor the entry, where antique mirrors and sculptural accents echo a soft conversation between past and present. An RH Aquitante ceiling lamp, glass pieces by Reflections Copenhagen, and L’Object’s poetic forms set the tone for what the home embodies: serenity, clarity, and a sense of collected elegance. WHERE TWO AESTHETICS MEET The homeowners come from two very different stylistic worlds. One is drawn to crystal, moldings, and classical detail; the other to contemporary minimalism and clean lines. Rather than choosing sides, Lamarc Studio orchestrated a dialogue. “Classical elements were reinterpreted through a contemporary lens,” Restrepo notes. “Ornament and simplicity, history and modernity — meeting in harmony.” This balance plays out through Poliform’s Saint Germain modular sofa, Artefacto side tables, Tom Dixon’s Melt lighting, Iittala’s Aalto vase, and the sculptural presence of Baccarat and Lalique pieces. Each object adds a quiet rhythm, shaping the home into a thoughtful, lived-in gallery. A DAYLIGHT HOME, A NIGHTTIME GLOW A private elevator opens directly into sweeping views of the Atlantic and the Miami skyline. The entire residence unfolds across one level, where the living, dining, and bar areas form a fluid, continuous sequence ideal for gatherings. The bar — lit by Baccarat’s Mille Nuits fixtures and layered with Reflections Copenhagen objects, Assouline titles, Christofle accents, and Riva editions — reflects the owners’ love of hosting. In the living room, a Maxalto coffee table carries Cartier’s Panthère, Lalique’s Zeila panther, and Baccarat’s sculptural Mille Nuits vase, forming a tableau that feels both curated and effortless. The artworks — from Ignacio Iturria, Manuel Rendón, and Victor Rodriguez — punctuate the calm palette, standing out with clarity against the home’s gentle tones. AN ODE TO LIGHT, STONE AND ATMOSPHERE Miami’s warm light and endless-summer spirit informed every design decision. Very light ecru walls offset crisp white moldings; floors and veneers remain quiet, allowing expressive stones like Viola and Hermitage to become sculptural elements in their own right. The bedrooms embrace a more hushed language: natural textures, soft taupes, and subtle contrasts that encourage rest. Here, the restraint allows the art and furniture to take center stage, creating rooms that feel luminous and quietly confident. The owners’ background in ship design shaped the material palette — an appreciation for durability, aging, and surfaces that gather character over time. Travertine floors run throughout the home, creating a seamless and grounding foundation. Bathrooms, by contrast, deliver architectural boldness. In the primary bath, dramatic Viola stone vanities meet micro-cement finishes and a minimalist custom vanity, balancing intensity with calm. In the kitchen, a monolithic Hermitage waterfall island becomes the sculptural heart of the space, complemented by minimalist ivory cabinetry, matte black fixtures, clear quartz accents and DWR tractor stools.

Ekim 2021 | Tasarım | VOL V SAKIZLI EV Dünyanın sonundaki ev Yazı | Onur Baştürk V arolan eski yapıyı çok fazla yıkıp dökmeden yeni bir hale getirme işi bizde çok da popüler bir durum değildir. Çünkü bu coğrafyanın hakim kültürel kodları malum, sıfırdan üretilmiş yeni yapıya daha çok meftun. Oysa eski yapıyı makyajlayıp yeni bir sürüm elde etmek gayet mümkün. Dünyada örneği çok. Mesela bu işi nefis bir şekilde yapan iki yakın arkadaş, April Brown ve Sarah Sklash, demode motelleri devralıp makyajlamalarıyla ünlüler. Yeniledikleri ilk motel olan June’la müthiş bir popülerlik kazandılar, hatta Netflix’te “Motel Makeover” adlı belgeselleri dahi var. Bizde ise “makeover” alanı yeni yeni gelişiyor. Bu işi en iyi yapanlardan biri Çeşme’de yaşayan Nur Kaşıkçı Eke - Alpkaan Eke çifti. Alaçatı’da butik otelleri olan Eke çifti önce bu otelleri satmış, daha sonra da peş peşe ev satın alarak “makeover” işine başlamış. İki yıl içinde tam altı ev yenileyen Eke çifti yaptıkları bu yeni işi şöyle anlatıyor: “Onlarca yıllık yaşanmışlığın izleri olan Çeşme’nin deniz kıyısı mahallelerindeki evlere ikinci baharlarını yaşatıyoruz. Ruhunu kaybetmiş, yorulmuş yapılara yeni mimari öğelerle tasarım ve fonksiyonelliği sağlıyor; böylece bir nesle daha deniz, tatil, yaz aşkı ya da 40 yıllık süren yazlık komşuluklar için ev sahipliği yapma şansı yaratıyoruz”. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

Ağustos 2021 | Art | Türkiye 5 soruda Urla’nın yeni sanat mekanı GRU ART Yazı | Oktay Tutuş B u yılın şubat ayında açılan GRU Art Gallery, sakini olduğu Urla’dan tüm dünyaya ‘sanatçılarına destek olan ve onları görünür kılmak için elinden geleni yapan bir galeriyim’ mesajını gönderiyor. Galerinin sahibi Turgut Pöğün beş soruda GRU Art Gallery’yi bize anlatıyor. Urla’da galeri açmak fikri nereden çıktı? Dört yıl önce Urla'ya yerleştik. Eşim Ekinakis (Ekin Pöğün) ressam. Yaklaşık yedi yıldır onun işleriyle aktif olarak ilgileniyordum. Son üç yıldır da aklımda 40 kadar sanatçıyı bir araya getirecek, eserlerinin tanıtım ve satışını yapacak bir web sitesi ve sonrasında sanat galerisi açma fikri vardı. Urla'da şu an Gru'nun konumlandığı mekanı gördükten sonra web sitesinden önce galeriyi açmaya karar verdim ve yola böylece çıktık. Aslında Urla'da hali hazırda bir altyapı mevcuttu: Arkas Sanat Urla, K2 Urla Nefes Alanı, Kırmızı Galeri, Be Contemporary, Köstem Zeytinyağı Fabrikası ve Mimas Sanatevi’nin sergi alanları ve bunlar haricinde içerisinde küçük sergi alanları barındıran oteller ve bağımsız sanatçı atölyeleri de bu alt yapıya örnek gösterilebilir. Galeriyi açarken ne hedeflediniz? İki hedef var. Birincisi nitelikli sanat eserleri ile potansiyel sanatseverleri buluşturmak ve sanatsever olduğunun farkında olmayan insanları bu dünyanın içine çekmek. İkincisi de üretken sanatçıları destekleyerek onlara hem düşünsel hem de finansal anlamda kendilerini bağımsız hissedebilecekleri alanlar açmak. Neden ismi Gru? Dedem Fahri Nişli, İzmir'in önemli mimarlarından. Galeri açılmadan birkaç ay önce vefat ettiği için galerinin adını ‘Nişli’ koymayı düşünmüştüm. Ancak İstanbul'daki ‘Niş Galeri’ ile karıştırılma ihtimaline karşı, problem yaşamamak için bu isimden son anda vazgeçtim. Mevcut baskı atölyemizin ve Gru'nun bağlı olduğu şirketimizin adı ‘Yörünge Sanat’. Oğlumuzun adı ise Uzay. Hayatımdaki önemli şeyleri bilinmeyen, yalnız ve sessiz olan, sonsuz olanla ilişkilendirme eğilimim var herhalde. Gru da turna anlamına gelen bir takımyıldızın adı. Urla gibi tatil beldelerinde açılan galerilerin kitlesi kimler ve onları galerinize çekmek ne kadar zor? Öncelikle Urla'nın bir tatil beldesi olması ile ilgili genel görüşü kırmak isterim. Urla, birkaç mahallesi hariç, insanların yerleşik olarak ikamet ettiği bir ilçe. Şu anda turistler için son derece sınırlı sayıda yatak kapasitesi olan, pek de turistik diyemeyeceğimiz bir yer. Günlük turisti ağırlıklı olarak İzmir'in çeşitli ilçelerinden gelir. Bunun haricinde yıl boyunca İstanbul ve Ankara'dan da ziyaret ediliyor. Urla'da ikamet edenleri de, Urla dışından ziyaret edenleri de galerimize çekmek hiç kolay değil. Öncelikle insanların kafasındaki ‘galeriye girmeye çekinme’ olgusunun esnetilmesi için çaba sarf etmek gerekiyor. Sonrasında da ziyaretçilerimizin bir estetik zevk geliştirebilmeleri için tekrar tekrar galeriyi ziyaret etmelerini sağlamak, onlarla iletişim içerisinde olmak önemli. Gru Art Gallery’nin geleceği hakkındaki umutlarınız, düşünceleriniz ve planlarınız neler? Gru Art Gallery'nin öncelikli hedefi, birlikte çalıştığı sanatçıları kariyerlerinde oldukları yerden öteye taşımak. Bunu sağlamak için ulusal ve uluslararası sanat fuarlarına katılım, online mecrada tanıtım bütçelerinin ayrılması, fiziksel mekanımıza olabildiğince izleyici çekmek gibi yöntemlerle eserlerin geniş kitlelere ulaşmasını hedefliyoruz. Diğer yandan da konumumuz gereği, Urla'nın sanatla anılan bir belde haline gelmesi, nitelikli bir sanatsever topluluğunun oluşturulabilmesi, sanatla ilgili derinlemesine tartışmaların yapılacağı, sanatçıların ve paydaşlarının sıkça ve rahatça bir arada olabilecekleri bir ortamın oluşturulması gibi hedeflerimiz var. www.gruartgallery.com

January 10, 2026 | DESIGN & INTERIORS FIVE YEARS, FIVE HOMES words Onur Baştürk photos Portrait / Charlotte Lauwers. Bungalow Sint Martens Latem + Kortrijk Townhouse / Eric Petschek. Palingbeek + Pied a terre Brussels + Sint-Martens-Latem / Piet-Albert Goethals A conversation with Decancq Vercruysse Architects. Founded in 2021 by Hannes Decancq and Emiel Vercruysse, Decancq Vercruysse Architects has, in a short time, established a clear and composed presence within Belgium’s contemporary residential landscape. Based in Kortrijk, the studio works fluidly across architecture and interiors, approaching each project as a single composition shaped by light, material, and everyday life. The practice is defined by the founders’ complementary backgrounds. Decancq brings technical expertise grounded in years spent on construction sites, while Vercruysse—who previously worked at Vincent Van Duysen’s studio—contributes a refined sensitivity to materiality, proportion, and high-end residential atmospheres. Together, they share a belief that architecture should be human-centred, precise, and built to last. Marking their fifth year, we spoke with the studio about the five residential projects they have completed across Belgium, and the shared architectural language that connects them—one shaped by dialogue, clarity, and a commitment to long-term quality. Palingbeek - Photos: Piet-Albert Goethals A CONSISTENT WAY OF THINKING As you mark your fifth anniversary, how would you describe the core design approach of Decancq Vercruysse Architects today? Which values have remained unchanged since the beginning? From the beginning, our ambition has been to create homes that evoke comfort, intimacy, and a sense of safety. We strive to design architecture that is closely connected to nature, creating spaces that blur the boundary between inside and outside through the use of natural, warm materials. This approach has only grown stronger over the years and continues to define our work today. LIVING AS A DESIGN RESEARCH Townhouse Kortrijk functions both as your home and as a space for ongoing design research. How did living in the house influence its spatial organisation, material choices, and the relationship between interior and exterior? My days tend to be quite hectic, so the primary goal was to create a home that allows me to truly unwind at the end of the day. As my wife and I both draw a lot of calm from nature—much like walking through a forest—we wanted the house to feel as natural and grounding as possible. Given the townhouse’s location in the city centre, outdoor space was limited. We therefore made full use of the enclosed patio, carefully planting it with trees and greenery. The living room is located on the lower level, where filtered light and surrounding vegetation create a cocooning atmosphere. Upstairs, the kitchen and terrace are flooded with sunlight, offering a contrasting openness. Materiality plays a crucial role here. The living room is entirely clad in wood, reinforcing the warm, sheltered feeling we were aiming for and making the house a place of retreat. Bungalow Sint Martens Latem - Photos: Eric Petschek OPENNESS, ECONOMY, AND CONTEXT In your Brussels pied-à-terre, professional and private life coexist within a compact footprint. How did you balance spatial efficiency with comfort, and how did the Art Deco context inform your decisions? We worked with an open-plan layout for the living and dining areas, while subtly defining zones through a low, custom-designed furniture piece. This allows for openness without losing a sense of separation. The apartment has a natural flow, yet certain spaces can be closed off using refined metal and glass partitions. These details were directly inspired by the Art Deco context—a period in which metal craftsmanship plays a prominent role. This language was extended into other custom elements throughout the apartment, creating a cohesive dialogue between past and present. WORKING WITH WHAT ALREADY EXISTS In the Sint-Martens-Latem bungalow, you chose to preserve and reinforce the mid-century character rather than replace it. How do you decide when to preserve, reinterpret, or transform an existing building? Working with existing structures always begins with thorough research into the building’s original elements and its historical context. We look for meaningful references, often within the same period, and select key elements around which to build the design. At the same time, flexibility is essential. We have learned that preserving everything is not always the right choice. Sometimes, transforming or reinterpreting a specific element leads to a stronger overall design. These decisions can be difficult, but it is our responsibility as architects to ensure that each intervention contributes coherently to the project as a whole. Kortrijk Townhouse - Photos: Eric Petschek ARCHITECTURE IN DIALOGUE WITH LANDSCAPE The Palingbeek project reconnects a farmhouse to its rural surroundings. How did architecture and landscape speak to one another here, particularly through the terrace and roof design? The existing farmhouse was largely closed off from its surroundings. We retained part of the original structure, which now accommodates more intimate functions such as bedrooms and bathrooms. In contrast, we added a new volume that opens the house towards the surrounding landscape. This dialogue between old and new strengthens both structures. The covered and heated terrace plays a key role, allowing the clients to experience the outdoors throughout the year and reinforcing the connection between architecture and landscape. In the wooded Sint-Martens-Latem residence, influences from Japanese architecture and Frank Lloyd Wright are subtly present. How did you balance rootedness and openness in a house that anchors itself in nature yet opens fully to the forest? Material choices were essential in anchoring the house within its forested context. The brown brick almost appears as if it could have been formed from the forest soil itself, emerging from the ground through a sequence of walls and stairs. Wood forms the second key material. Finished in a darker tone, it avoids excessive contrast with the surrounding tree trunks. Large windows lighten the composition and open the house to its surroundings. Positioned on all sides, they create a continuous visual connection, giving inhabitants the feeling of living within and looking through the forest. MATERIAL AS IDENTITY Across these projects, materiality plays a defining role. How do materials shape atmosphere and identity in your work, and what ultimately guides your choices? Materiality is fundamental to our work. We carefully select materials that resonate with both the context and the client. Together with form and proportion, materials give a project its identity and sense of place, something we consider essential. Pied a terre Brussels - Photos: Piet-Albert Goethals REFERENCES AND PRACTICE Looking more broadly at influences, which architects, movements, or disciplines continue to inform your thinking today? During my studies, I spent time in the United States, where I had the opportunity to experience a wide range of architecture, from Frank Lloyd Wright to John Lautner. What struck me most was the freedom of these designs and their generous use of natural, warm materials. These houses felt deeply inviting and intimate, and that quality continues to inspire our studio’s work. We aim to translate this sense of warmth and spatial generosity into contemporary projects, adapted to today’s contexts and needs. WORKING AS A DUO As a duo, how do you divide roles within the practice, and where do your perspectives complement one another most strongly? Architecture has become increasingly complex, making collaboration more essential than ever. The era of the all-encompassing architect is long behind us. Hannes and I come from very different backgrounds. His education is strongly construction-focused, while mine is rooted in interior architecture and design. Within the studio, this division allows me to focus on design and spatial concepts, while Hannes oversees licensing and construction. This clarity brings calm and efficiency to our practice. We each invest our energy in what we do best and what we truly enjoy, which is something our clients deeply appreciate. Sint-Martens-Latem - Photos: Piet-Albert Goethals

Ekim 2021 | Art | Vol V ÖZER TORAMAN Bilinçli bir rüya kurgulayıcısı Yazı | Timur Can Ersoy O esnada dünya dönmeye devam eder. Özer Toraman’ın Pi Artworks’te açtığı son sergisinin ismi bu. Şimdi geriye yaslanıp rahatlayın: Resimlerinde özellikle açık pastel tonları kullanan, iki cinsiyete de ait olmayan melez figürler yaratan, sergideki işlerinin umutsuzluk ve yalnızlık hislerinden özgürleşmek için birkaç anahtar sunduğunun altını çizen Özer Toraman’ın uçsuz bucaksız hayal evreniyle tanışın… Resme olan ilgin ne zaman başladı? 1989 yılında Van'ın çok küçük bir köyünde doğdum. Dış dünya ile pek bağlantısı olduğu söylenemez. 9 yaşına kadar doğa ile iç içe geçirdiğim bu dönemde resim yapmak. hayal gücümü geliştirme olanağı sağladı ve hayatımda yer edinmeye başladı. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

May 2025 | Art & Culture UGO RONDINONE’s ’TERRONE’ a POETIC MEDITATION on IDENTITY words Bike Çetinel As Milan pulses with creativity during Art Week, one exhibition quietly yet powerfully rises above the noise: Ugo Rondinone. terrone at GAM – Galleria d’Arte Moderna di Milano. On view from April 1 to July 6, 2025, this marks the artist’s first institutional solo exhibition in the city — arriving at just the right moment to offer space for reflection, identity, and memory amid a fast-paced, image-saturated art scene. Curated by Caroline Corbetta, terrone is more than a retrospective — it’s a deeply personal, intimate, and timely exploration of Ugo Rondinone’s Italian heritage and the universal experiences of displacement and migration. Born in Switzerland to Italian parents from Matera, and based in New York since the late 1990s, Rondinone boldly reclaims terrone — a historically charged, often derogatory term for southern Italians — and transforms it into a symbol of belonging, resilience, and memory. The exhibition unfolds across the evocative spaces of GAM Milano, a museum renowned for its 19th- and early 20th-century Italian art collection. This rich historical context becomes an essential voice in the dialogue Rondinone constructs. At its emotional core is Giuseppe Pellizza da Volpedo’s masterpiece The Fourth Estate, a monumental painting that symbolizes the dignity of labor and the march of the working class. In a city like Milan — long a magnet for internal migration and social transformation — Rondinone responds to this iconic image with works that echo the stories of countless Italian migrants, including that of his own family. Through sculptures, installations, and text-based pieces, terrone extends the themes of The Fourth Estate, adding personal, poetic, and even spiritual layers to the ongoing conversation around identity, migration, and collective memory. What makes this exhibition particularly resonant is the bridge it builds between Rondinone’s contemporary practice and GAM’s classical collection. This is not a contrast for contrast’s sake, but an emotionally charged dialogue in which past and present coexist, confront, and enrich one another. It recalls curatorial approaches seen in European institutions like Vienna’s Belvedere or Paris’s Petit Palais, where contemporary art is meaningfully placed within historic settings. Yet here, the dialogue takes on a distinctly Milanese tone, shaped by the city’s layered identity as both a keeper of tradition and a stage for evolving cultural narratives. Beyond its visual and historical impact, terrone serves as a poetic meditation on origins and futures, individual stories and shared identities. Amid the whirlwind of Milan Art Week — a carousel of openings, panels, and performances — this exhibition feels like a whispered confession, a quiet yet urgent reminder of where we come from and where we might be heading. It’s one of those shows that stays with you — lingering in the mind, haunting your thoughts long after you’ve stepped back into Milan’s crowded streets and neon-lit nights. Terrone doesn’t just participate in Milan Art Week; it transforms it into something more grounded, thoughtful, and emotionally resonant. For those seeking more than spectacle, Ugo Rondinone. terrone at GAM Milano offers a rare kind of honesty — rooted in memory, identity, and the quiet, enduring strength of those who came before us.

April 2025 | Art & Culture a DYNAMIC REAWAKENING of FRENCH AVANT-GARDE words Alp Tekin photos Antoine Lippens From 14 March to 2 November 2025, the Fondation CAB in Saint-Paul-de-Vence is the stage for an electrifying exhibition that revives the spirit of the Supports/Surfaces movement alongside cutting-edge contemporary art. Curated by Hugo Vitrani—the visionary behind the Palais de Tokyo—this show spotlights a seminal chapter in French art history, breathing new life into works that shattered traditional boundaries. Supports/Surfaces, one of the founding forces of French contemporary art, transformed the landscape of both painting and sculpture. Between 1970 and 1971, a vibrant group of artists—predominantly hailing from the south of France—joined forces to stage four groundbreaking collective exhibitions. Icons such as André-Pierre Arnal, Vincent Bioulès, Louis Cane, Marc Devade, Daniel Dezeuze, Noël Dolla, Toni Grand, Bernard Pagès, Jean-Pierre Pincemin, Patrick Saytour, André Valensi, and Claude Viallat challenged conventions by declaring themselves painters, even as their work unsettled audiences accustomed to the familiar rigidity of stretched canvases. In Partenaires Particuliers, the exhibition acts as a fertile field—seeding the past with a dozen historic pieces that encapsulate the raw, unfiltered energy of this avant-garde movement. These works, ranging from brushless paintings to canvases folded, burnt, or reassembled, serve as a manifesto for La peinture en question, the initial declaration of a group that continually evolved, critiqued, and ultimately transcended its own boundaries. In 1969, Louis Cane, Daniel Dezeuze, Patrick Saytour, and Claude Viallat boldly asserted: “The object of painting is painting itself, and the paintings exhibited relate only to themselves. They do not appeal to an ‘elsewhere’... They offer no escape, because the surface, through the ruptures of form that are operated upon it, prohibits the viewer’s mental projections or dreamlike ramblings.” Adding to this rich historical tapestry, the exhibition also features an eclectic mix of works by both past and present artists from London, Mexico City, New York, Los Angeles, Toronto, Martinique, and Paris. With contributions from names like Ernest Breleur, Pierre Buraglio, Edith Dekyndt, Ladji Diaby, Miho Dohi, Torkwase Dyson, Fred Everlsey, Melinda Fourn, Kapwani Kiwanga, Renée Levi, Myriam Mihindou, Brandon Ndife, Jack O’Brien, Robert Overby, Bernard Pages, Jean-Pierre Pincement, and Hall Haus, Partenaires Particuliers promises a vibrant dialogue between eras and geographies.

Ekim 2021 | Seyahat | Vol V PIEMONTE’DE TRÜF AVI Yazı | Nalan Miri Sözer H er yıl ekim ayında yağan yağmurlardan sonra İtalya’da nefesler üç hafta boyunca “White Truffle” için tutuluyor. Ben de beyaz trüf ziyafeti çekmek ve köpeklerle çıkılan trüf avı heyecanını yaşamak için ikiz oğullarım Deha ve Yekta ile beraber her yıl soluğu Kuzey İtalya’nın Fransa sınırındaki Piemonte’de (Piedmont diye de geçiyor) alıyorum. “Yeni Toskana” olarak adlandırılan İtalya’nın bu bölgesi beyaz trüf mantarının yanı sıra dünyaca ünlü şaraplarıyla biliniyor. Bu nedenle maceracı gurmeler ekim ayından aralık başına kadar Piemonte’ye akın ediyor ve bağlar arasında kaybolarak Kuzey İtalya’nın rafine mutfağını deneyimliyor. Pastoral güzelliği ve verimli topraklarının aurasıyla insanı hemen etkisi altına alan Piemonte, tepeler üzerine kurulmuş Ortaçağ köyleri, uçsuz bucaksız nefis bağları, gurme restoranları ve ‘winery’leri ile heyecan veren bir destinasyon. Sessiz, sakin, iddiasız... Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - V Out of Stock View Details

Mayıs 2020 | Seyahat | Türkiye Karavan tatiline dair merak ettiğiniz her şey Yazı | Onur Baştürk İ lk ışığı Jules Verne Travel Genel Müdürü Ayşe Yağcı Büyükpınar yakmış, onunla Yuzu için konuştuğumuzda, “Bu yaz tekne ve karavan tatilleri çok gözde olacak” demişti. Ayşe’nin dediği de oldu. Hiç olmadığı kadar karavan tatili konuşulmaya başlandı. Eş, dost birbirine karavanla tatile çıkmanın nasıl bir şey olduğunu, kaça patlayacağını sormaya başladı. İşin ehli genç bir karavan girişimcisine, PampaCamper şirketinin sahibi Sinan Bilen’e tüm bu soruları sorup toplu bir aydınlanma sağlamak istedim. Sinan’ın karavan turizmine ilgisi altı yıl önceki Almanya seyahati sırasında başlamış. Tüm ailelerin hafta sonları dahi karavanlarına atlayıp yakın destinasyonlara tatile gittiğine görünce, “Neden bizim ülkemizde de olmasın?” diye düşünüp bu işe bulaşmış. İlk dönemler sadece kiralama yapmış, sonra da kişiye özel karavan üretimi… Sinan’a, “Size gelen talepler arttı mı?” diye soruyorum. Yanıtı şu oluyor: “Evet, artış var. Ama insanlar hâlâ planlama aşamasında. Çünkü şehirlerarası seyahat yasağı devam ediyor. Ne zaman biteceği de belli değil. Bu yasak kalkmadan rezervasyonlarını yapıp karavanlarını ayıranlar şanslı olacak. Çünkü yasak kalktıktan sonra bir hücum etme durumu kesin yaşanacak. Bir de normal zamanlarda bir hafta süreyle kiralama talebi olurdu. Ama bu yaz 10, hatta 15 güne kadar çıkacak kiralama süresi. İnsanlar uzun süre evde oturmanın acısını yazın daha çok gezerek çıkarmak isteyecek. Üstelik izole olmayı sürdürerek..” KİRALAMA FİYATLARI NASIL? Hepimizin en çok merak ettiği şeylerden biri de karavan kiralama fiyatları. Sinan, karavan modellerine göre tüm fiyatları sıralıyor: “Karavan kiralama ücretleri aydan aya ve aracına göre değişiyor. Otel sistemindeki gibi Temmuz / Ağustos ayları fiyatlar biraz daha yüksek. Üç kişilik campervan tipli aracın yüksek sezonda günlük ücreti 700 lira. Alkoven tip, beş kişilik araçların günlük fiyatı ise 800 lira. Kiralama süresi minimum bir hafta olmalı. 10 gün ve üzeri kiralamalarda indirim yapılıyor. Unutmadan; bizdeki tüm araçlar tam donanımlı. Klima, tente, mutfak ekipmanları, sıcak su, masa, sandalye… Hepsi tüm araçlarımızda mevcut”. YA TUVALET BOZULURSA? Peki karavan tatili herkese göre mi? Hatırlıyorum, bundan on yıl önce Antalya’dan Bodrum’a kadar karavanla gitmiştim. Ve dakika bir gol bir, karavanın tuvaleti bozulmuştu! Sonradan yaptırdık filan ama karavanla tatil yaparken böyle sürprizlere hazırlıklı olmak lazım. “Elbette” diyor Sinan Bilen, “Evdeki konforu karavanda ararsanız sonu biraz hüsran olabilir. Karavan size konfor veya lüksü vermez, ama özgürlük verir. Önceliği özgürlük ve doğa olan için tuvalet ve duşun pek sorun olacağını düşünmüyorum. İlk kez karavan kiralayan müşterilerimiz tuvalet ve duş olayından biraz korkuyor ama kiralama sonunda hiçbir sorun yaşamadıklarını ve alıştıklarını da iletiyor”. HANGİ CAMPINGLER İYİ? Karavan camping’leri konusunda Avrupa’dan hâlâ çok geride olduğumuzu söylüyor Sinan. “Bunun en büyük sebebi karavan camping’i işletmenin ülkemizde kârlı bir iş olmaması. Buna rağmen Datça’daki Aktur Camping ve Hisarönü’ndeki Altınkum Camping, Avrupa standartlarında hizmet sunmaya başladı. Marketi, çamaşırhanesi, atık su boşaltım sistemleriyle diğerlerinden daha iyi diyebiliriz. Akyaka’daki Orman Camping de fena değil. Ama bu sene camping alanlarının pek tercih edileceğini düşünmüyorum”. KARAVANLA GÜNEYDE NERELERE GİDİLİR? Sinan Bilen’den bize bir karavan rotası çizmesini istiyorum. 10 günlük, karavanla güney rotası mesela? Bu işle uğraşan biri olarak onun tercihi nasıl yerler olurdu? “Eğer karavanla tatil yapıyorsam daha ıssız, izole yerleri tercih ederim. Turuma Antalya Adrasan ile başlardım. Harika denizini ve sakin koylarını seviyorum. Bir sonraki durağım Kaş olurdu. Elbette Kaş çok izole bir yer değil, ama sakin koyları mevcut. Daha sonra Ege’ye doğru yola çıkar, Dalaman’daki Sarsala Koyu’na geçerdim. Yolu biraz tıngır mıngır, ama huzurlu bir yerdir. Sonraki durağım Datça olurdu. Palamutbükü ve yakınındaki koylar hem karavanla konaklamaya uygun hem de sakin ve izole bölgeler. Yolunu gitmeye üşenmezseniz Knidos burnuna kadar gidebilirsiniz. Şahane günbatımını oradan izlemek için! Son durağım ise Gökova Körfezi’nde, Akyaka’nın biraz ilerisindeki Akbük Koyu olurdu. Sabah erken saatte uyanıp denize girme keyfini orada rahatlıkla yaşamak mümkün”. UNUTMADAN Sinan Bilen’in şirketi Bodrum ve İzmir’den de karavan teslimi yapabiliyor. Rezervasyonları www.pampacamper.com sitesi ve instagram hesabı üzerinden alıyor. Sinan Bilen çekme karavanlar için BE sınıfı ehliyet gerektiğini hatırlatıyor. Ayrıca çekme karavanları arabayla çekmenin zor olduğunu, özellikle rampa çıkarken ve bozuk yollarda kullanırken sıkıntı yaratabileceğini söylüyor. Motokaravanlar için ise B sınıfı ehliyet yeterli oluyor. SEYAHAT | Kategorinin diğer yazıları İzlanda’nın Sırları Rota Karadeniz, hedef ‘doğal izolasyon’ Zamanın durduğu şehir: Harar Kyoto’da bir ‘ryokan’da kaldım Karavan tatiline dair merak ettiğiniz her şey Issızlığın ortasındaki 10 inziva oteli Açıl susam açıl: Marakeş Test sonucunu göstererek uçağa bineceğiz Asya’nın mistik kapalı kutusu: Myanmar Tsipouro içmeden o adadan dönmeyin! Issız kanyonun ortasında: Amangiri Mars'a gitmiş kadar oldum! Buenos Aires’te yapmanız gereken 20 seksi şey

September 10, 2025 | DESIGN & INTERIORS TUSCAN SPIRIT, GUATEMALAN SOUL words & production Karine Monie photos Topofilia Studio design Elemento In Antigua Guatemala—a UNESCO World Heritage site where cobblestone streets meet centuries-old ruins—an extraordinary home has been reimagined as a retreat that bridges time. The property, dating back to the 17th century, has been transformed into a sanctuary where Spanish Colonial architecture and subtle Moroccan notes meet contemporary elegance. The result is a house that honors history while embracing the rhythms of modern family life. A LIVING LEGACY Set beside the Ruina San Agustin, a 1650s church and convent, the property itself carries a remarkable legacy. Portions of the first-floor walls are believed to date back to the same period. During restoration, the design team uncovered a hidden arch near the pool—once thought to be the entrance to the convent’s stables—revealing yet another layer of narrative. Over the centuries, the house has evolved: the second floor was added in 1994, while carved beams in the living-dining room were repurposed from a 1930s Antiguan hotel, preserving echoes of the city’s past. BLENDING ERAS The vision was to create a house that felt timeless yet current—“the cozy feeling of grandma’s house but with a modern twist,” as Sara Rodriguez of Elemento describes. To achieve this, the designers celebrated original elements like terracotta floors, natural stone walls, and dark wood beams, while introducing contemporary touches through lighting, art, and the interplay of glass with traditional ironwork. Modern amenities—including automated lighting, climate control in bedrooms, and enlarged windows—make the home both functional and luxurious, without compromising its historic fabric. A NATURE-INSPIRED PALETTE Elemento embraced a neutral palette to let the home’s materials speak. Terracotta, olive green, and natural stone anchor the interiors, while Tuscan-inspired shades of green, light blue, and beige define each bedroom, evoking the feel of an Italian countryside retreat. Stucco walls in white and beige provide balance, while dark porcelain floors and a redesigned pool lined with gray tile lend a subtle contemporary contrast. TUSCAN CHARM, GUATEMALAN CRAFT For the owners, the house echoed the spirit of old Tuscan villas—an influence visible in the warm, layered palettes and even the modern kitchen, which draws inspiration from traditional Italian farmhouses. Yet equally central was a celebration of Guatemalan artistry. Custom furniture, lighting, and artworks were commissioned from local artisans, makers, and carpenters. “Both the homeowners and we at Elemento are very proud to be Guatemalan,” says co-founder Daniela de la Riva. This pride resonates in every detail, grounding the Tuscan-inspired vision in the craftsmanship of Guatemala. WEAVING OLD AND NEW Perhaps the most powerful gesture came from the unearthed arch, which became “the heart of the project.” It embodies the spirit of the house itself: a structure that carries the weight of history yet welcomes the energy of the present. By weaving together eras, cultures, and traditions, Elemento has created a home that is both a retreat and a living testament to Antigua’s layered past.

August 2024 | VOL 13 TURKISH BELOW New expansions of Som Interior words Alp Tekin portrait photos Abdullah Abukan - content partnership - H aving opened the first Turkish store of the Spanish outdoor brand, Vondom, at addresistanbul Home Decoration Center, Som Interior founders Özge Yıldız Taşkıran and Berat Taşkıran keep making new expansions. Creating a new brand called Meet The Icons at addresistanbul and soon launching the products of their outdoor brand Atmosphera in Türkiye, Taşkıran couple says, "We closely follow the current design developments around the world", and adds, "Our goal is to always be a few steps ahead in this field in Türkiye". How did the journey of Som Interior begin? We founded it in 2012 in Çukurcuma, Istanbul. We aimed to present the concept of modern furniture, which we constantly think about while designing and implementing projects, as our main business, to everyone by creating a new brand. At the time we created our brand, it simply would not be easy to find furniture of high quality and up-to-date design in Türkiye, except for imported furniture. That is why we have managed to become a brand that is admired and followed in a short time. How would you briefly describe Som Interior's design line? Som Interior's design line is to offer sophisticated and original designs with high quality. We closely follow the current design around the world and strive to be a few steps ahead in this field in our country. We bring the concept of modern luxury to interiors with original furniture in simple lines, but making a difference in details and material choices. What is the content of your new concept, Meet The Icons? Meet the Icons is our new concept featuring iconic pieces of the design world whose lines we find close to our own. Our aim here is to include products that are complementary to ours. Primarily lighting, as well as coffee tables and consoles, and iconic furniture... We tried to offer a new space that gives the sense of touring a design museum. In Meet The Icons, we feature lighting brands including Martinelli Luce, Nemo, Foscarini, Oluce, and Contardi, as well as Zanotta, Glas Italia, and other brands that stand out and are recognized for their designs. WE WERE IMPRESSED by THE UNIQUENESS OF VONDOM DESIGNS You launched Vondom's first store in Türkiye. Why Vondom? We always intended to bring our success in indoor furniture to the outdoors. We received a lot of requests for this. Although we produced our designs, we were not able to offer a holistic outdoor solution. As we crossed paths with Vondom, we were impressed by the uniqueness of its design language and its exceptional outdoor furniture. Working with some of the world's best designers, Vondom has a wide range of products, all elements of which are made in Europe, addressing many different needs, from the pool and beach to the garden, the terrace of a luxury villa, and even large social spaces such as shopping malls and hospitals. It is a brand that combines modern design language with quality materials in all these products. That's why we believed that Vondom would fit very well into our brand culture. Atmosphera will also be included among your brands soon... Yes, Atmosphera is a brand that combines Italian elegance with teak, ceramic and colorful materials. As Som Interior, we wish to offer different alternatives to outdoor products by combining them. In doing so, we care that our customers enjoy the service with the Som Interior difference. So, we are going to keep adding special selections from different brands to our outdoor collection. MUST BE RESISTANT TO SUNLIGHT So, what are the features you pay the most attention to in outdoor products? The most significant feature is, of course, the product's resistance to UV light, sea salt, weather conditions, etc. Also the ease of maintenance. The Vondom products in particular are certified to withstand sunlight, sea salt, fire, and even weather conditions down to -70 degrees Celsius. And this is a big advantage for use and maintenance. Som Interior’ın yeni açılımları - içerik ortaklığı - İ spanyol outdoor markası Vondom’un ilk Türkiye mağazasını addresistanbul Ev Dekorasyon Merkezi’nde açan Som Interior kurucuları Özge Yıldız Taşkıran ve Berat Taşkıran çifti, yeni açılımlar yapmaya devam ediyor. addresistanbul’da Meet The Icons isimli yeni bir marka daha yaratan ve yakın zamanda outdoor markası Atmosphera’nın ürünlerini de Türkiye’de satışa çıkaracak olan Taşkıran çifti, “Dünyadaki güncel tasarım gelişmelerini yakından takip ediyoruz” diyor, “Hedefimiz bu alanda Türkiye’de her zaman birkaç adım önde olmak”. Som Interior’ın hikâyesi nasıl başladı? 2012’de İstanbul, Çukurcuma’da kurduk. Esas işimiz olan proje tasarım ve uygulamayı yaparken üzerinde sürekli düşündüğümüz modern mobilya konseptini yeni bir marka yaratarak herkese sunmak istedik. Markamızı yarattığımız dönemde Türkiye’de ithal mobilya dışında güncel tasarım ve yüksek kalitede mobilya bulmak pek mümkün değildi. Bu nedenle kısa sürede beğenilerek takip edilen bir marka olmayı başardık. Som Interior'ın tasarım çizgisini nasıl özetlersiniz? Som Interior'ın tasarım çizgisi, sofistike ve özgün tasarımları yüksek kalite ile sunmak. Dünyada güncel tasarımı yakından takip ediyoruz ve bu alanda ülkemizde birkaç adım önde olmaya gayret ediyoruz. Yalın çizgide, ancak detaylar ve malzeme seçimlerinde fark yaratan özgün mobilyalarla modern lüks kavramını iç mekanlara taşıyoruz. TASARIM MÜZESİ GEZİYORMUŞ GİBİ BİR HİS… Yeni konseptiniz Meet The Icons’ın içeriği nedir? Meet the Icons, çizgisini kendimize yakın bulduğumuz tasarım dünyasının ikonik parçalarına yer veren yeni konseptimiz. Burada amacımız bizim ürünlerimizle tamamlayıcı nitelikteki ürünlere yer vermek. Başta aydınlatmalar olmak üzere sehpa ve konsollar, ayrıca ikonik mobilyalar… Tasarım müzesi geziyormuş gibi bir his veren, yeni bir alan sunmak istedik. Martinelli Luce, Nemo, Foscarini, Oluce, Contardi gibi aydınlatma markalarıyla beraber Zanotta, Glasitalia gibi tasarımlarıyla ön plana çıkan ve tanınan markalara Meet The Icons’ta yer veriyoruz. VONDOM TASARIMLARININ ÖZGÜNLÜĞÜ BİZİ ETKİLEDİ Vondom'un ilk Türkiye mağazasını açtınız. Neden Vondom? İç mekan mobilyalarındaki başarımızı dış mekana taşımayı uzun zamandır planlıyorduk. Bu konuda çok talep geliyordu. Her ne kadar kendi tasarımlarımızı üretsek de, bütüncül bir dış mekan çözümü sunamıyorduk. Yolumuz Vondom’la kesişince, hem tasarım dilinin özgünlüğü hem de alışılmışın dışındaki dış mekan mobilyaları bizi etkiledi. Vondom, gerçekten de dünyanın en iyi tasarımcılarıyla çalışan, tüm elementleri Avrupa’da üretilen, havuzdan plaja bahçeden lüks bir villanın terasına, hatta AVM ve hastane gibi büyük sosyal alanlara kadar birçok farklı ihtiyaca hitap eden geniş bir ürün yelpazesine sahip. Tüm bu ürünlerde modern tasarım diliyle kaliteli malzemeyi birleştirebilmiş bir marka. Bu nedenle Vondom’un marka kültürümüze çok iyi uyum sağlayacağını düşündük. Yakın zamanda bir de Atmosphera markalarınız arasına eklenecek… Evet, Atmosphera markası İtalyan zarafetini tik, seramik ve renkli malzemelerle birleştiren çok beğendiğimiz bir marka. Som Interior olarak outdoor ürünlerinde farklı alternatifleri birleştirerek sunmak istiyoruz. Bunu yaparken de müşterilerimizin Som Interior farkıyla hizmet almasını önemsiyoruz. Bu nedenle outdoor koleksiyonumuza farklı markalardan özel seçkiler eklemeye devam edeceğiz. GÜNEŞ IŞINLARINA DAYANIKLI OLMALI Peki outdoor ürünlerinde en çok dikkat ettiğiniz özellikler neler? En çok dikkat ettiğimiz özellik elbette ürünün UV ışığı, deniz tuzu, hava şartları gibi koşullara karşı dayanıklı olması. Ayrıca bakımının kolaylığı. Özellikle Vondom ürünlerinin güneş ışınlarına, deniz tuzuna, yangına ve hatta -70 dereceye kadar hava koşullarına dayanıklılık sertifikası bulunuyor. Bu da kullanım ve bakım anlamında büyük avantaj. for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

April 3, 2026 | VOL 17 at DUN ALUINN, TIME SLOWS words Onur Basturk photos Fran Mart & Ruth Maria (Courtesy of Dun Aluinn) Late summer, 2017. John Burke took his wife, Susie Whyte , to see a house perched above Aberfeldy , overlooking the River Tay. “The house had been unoccupied for several years, giving it that slightly eerie feeling of a place long left behind. Yet, it left a strong impression on me,” Susie recalls. “As I moved through the rooms, I took everything in and instantly felt a connection . I think it was the relationship between the house and the landscape that struck me most.” Soon after, they bought the property and began a complete restoration. “We stripped everything back to the bare walls and started again,” says Susie. She goes on to describe its layered history: “The house has lived many lives. Built in 1909 as a family home, it later became a small country hotel in the 1920s, then a boys’ boarding house from the 1980s until the early 2000s. After that, it sat empty for many years.” DUN ALUINN MEANS BEAUTIFUL HILL FORT IN GAELIC What made you feel that something special could be created here? Dun Aluinn already had so much. But most of all, it had good vibes — hard to put your finger on, but they were there. Dun Aluinn means beautiful hill fort in Gaelic. When you strip it back, it was about expressing that spirit through this grand dame in the landscape. I simply took my cues from it. Mostly, it was about revealing what was already there — and for me, that included everything beyond the house too: the landscape, sky, wildlife, weather. So many guests tell us how good they feel when they’re here; it has such positive energy and love. When reimagining and redesigning an Edwardian house, what were the key decisions you made? The key was to understand, appreciate, and reveal what the building already had to offer. Every decision that followed had to work in harmony with that original idea. Throughout the renovation, we peeled back layers of paint to let the house breathe again. We kept all the original ceiling cornicing in the main reception rooms on the ground floor and restored the original wooden floors throughout the house. Which elements did you want to preserve? We kept every original feature we could — essentially everything. That meant a lot of restoration work. Our carpenters, Strathern Joiners, were incredible, as were all the talented local tradespeople who worked on the project. There was a lot of damage from its years as a boys’ boarding house. For example, our joiner Hamish repaired huge holes in the handrail using an old church pew of the same wood and era to match perfectly. You’d never know the difference. Which aspects did you feel needed to change completely? The lighting at Dun Aluinn is all directional and dimmable, allowing the mood to shift as night falls — with soft pockets of light highlighting a detail on the staircase or a painting on the wall. Naturally, the furniture and finishes are modern, reflecting a new chapter in the house’s life — no stag heads or tartan carpets and wallpaper at every turn. CALL OF THE WILD LEAVES A LASTING IMPRESSION — ONE GUEST EVEN CALLED THEIR DAY WITH HAMISH AND LIBBY THE BEST OF THEIR LIVES You’re both an architect and an interior designer. When shaping Dun Aluinn, which mindset guided you more — the structural or the atmospheric one? Both, I’d say. We didn’t do any structural work as we stayed within the existing building. My training is in architecture, so I tend to view all design through that lens. The interiors feel refined yet grounded — natural materials, bespoke furnishings, art, and those breathtaking Highland views. What emotions did you want guests to feel when they stepped inside? If it touches their emotions, that’s a good start! Ultimately, I hope Dun Aluinn conveys a sense of authenticity, calm, beauty, and respect — values that guided every decision throughout the project. As guests enter through the main door into the central hallway, the fire is always lit, offering a warm and welcoming feeling. Dun Aluinn redefines “full service,” offering not just accommodation but a curated experience. How did this philosophy of immersive hospitality take shape? We’re very proud of our Gold Award from Green Tourism UK for our sustainability and environmental practices. Part of that involves how we connect and “share the love” with small local businesses in the Aberfeldy area to deliver authentic Highland experiences for our guests. They meet and get to know some wonderful local characters and truly feel part of the community after a week’s stay. Since opening in 2018, we’ve continued to evolve our approach, and we now feel we’ve found the right balance — high-quality service delivered in a relaxed, genuine way. We have an amazing team: Dana and Nicu, our wonderful Romanian couple who lead housekeeping; Chris, our beloved butler, whom everyone wants to take home; and Sarah, our Guest Experience Manager, who works closely with every group for months before arrival, planning every detail and creating bespoke itineraries. Last but not least, Chef John and his team take a collaborative approach to food and farming — working hand in hand with local growers and artisanal producers across Aberfeldy and Perthshire. The Lodge at Dun Aluinn shares the same design language as the main house yet feels more contemporary and private. What inspired this second, more intimate retreat within the estate? It was originally a 1950s postwar prefabricated caretaker’s bungalow in terrible condition. A break-in, just at the start of Covid, pushed us to renovate, as it was in too poor a state to leave beside the main house. Once again, I took my cues from the original structure — its simplicity and integration with the landscape. Externally, the timber cladding, deck, and porch give it a more vernacular feel. I had less to work with inside, so I drew inspiration from 2001: A Space Odyssey — white kitchen and bathroom fittings with pops of color, frameless doors, and recessed skirtings to connect the renovation to the spirit of its era. “Slow luxury” is a phrase often associated with Dun Aluinn. What does it mean to you personally, and how do you bring that idea to life through both design and experience? For us, Dun Aluinn is about simple things done well. We try to be authentic in every way we can. It’s about connecting with nature — and we hope both the design and experience reflect that. Among all the experiences offered at Dun Aluinn — from The Call of the Wild to wild swimming — which one do you personally enjoy most, and what would you recommend to first-time visitors? Call of the Wild has such a positive impact on our guests — one even said that their day with Hamish and Libby on their land was the best day of their lives! Personally, we love e-biking with friends; you can ride through beautiful scenery, off-road and over the hills, and feel twenty again. Swimming in the River Tay during summer is so life-affirming — we know all the best spots where we can take guests for a picnic by the shore. A NEW CHAPTER FOR DUN ALUINN After such a thoughtful project, what continues to inspire you? Do you see Dun Aluinn as the beginning of a wider design story? We recently purchased 15 acres of land next to Dun Aluinn and have designed a collection of private residences nestled in the landscape — The Dun Aluinn Residences — which will be available to purchase, with access to all Dun Aluinn’s services. Think single-storey, Mies van der Rohe-inspired structures made with local stone, timber cladding, and expansive glass walls framing the Highland views. It’s been a collaboration with the talented team at Brown & Brown Architects. These homes will launch in 2026, and we’re very excited to bring them to life. - The full story is featured in Vol.17 - Print VOL XVII - 2025 Out of Stock Add to Cart

December 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW ARCHITECTURAL CRITICISM on the EDGE of VIOLENCE words Alp Tekin The shared belief that nothing will change or new ideas cannot emerge without a critical perspective on the world... This was the starting point for the "Architectural Criticism" panel program organized by DAC Communication at the Istanbul Modern Museum Auditorium. Held under the title "On the Edge of Violence," the program featured 15 speakers this year (including Murat Germen, Deniz Ülke Kaynak, Erdem Ceylan, Alireza Taghaboni, Heval Zeliha Yüksel, Celal Abdi Güzer, Hürriyet Öğdül, Ahmet Tercan, Ece Ceylan Baba, Levent Çırpıcı, Emre Arolat, Bekir Ağırdır, Can Öz, Korhan Gümüş, Bülent Tanju, and Nilay Örnek) across four sessions. The program addressed architectural criticism through themes such as earthquakes, migration, and war. The first session, titled "Destruction-Architecture-Wounded Spaces," was moderated by Prof. Dr. Ece Ceylan Baba and featured researcher Bekir Ağırdır, architect Emre Arolat, and architect, photographer, and archivist Murat Germen, who shared insights on collaborative efforts following the Antakya earthquakes. SELECTED HIGHLIGHTS FROM THE TALKS EMRE AROLAT: I can begin by highlighting how we fail to organize even within the field of architecture. Sometimes, the goodwill of architecture is, in fact, profoundly detrimental! What emerged was a narrative of structured, orchestrated violence—but unfortunately, this orchestration was not genuinely architect-driven. This political construct blatantly instrumentalized architecture, steering it towards a specific agenda. MURAT GERMEN: Wherever there is significant capital and property, there is power, and where there is power, exploitation—and hence violence—is not just on the fringes but at its very core. Recently, the city has become the epicenter of this violence. Cities are no longer spaces of freedom but of captivity! DENİZ ÜLKE KAYNAK: Migration has brought with it the concept of profound displacement and rootlessness. People are no longer individuals, no longer free. They are not in that global order where rights are prioritized and their boundaries are expanded. CAN ÖZ: Sometimes, the cracks life leaves in you can make you stronger, but more often than not, they make you weaker. Across stadiums, in sports, and everywhere else, we see this. In places where the city splits apart... Looted, shattered areas have turned into questionable construction sites, becoming hideous structures inaccessible to the public. NİLAY ÖRNEK: We all have a collective memory, like a cloud. Verbal archives, documentaries, and their integration are essential. Otherwise, we find ourselves lost in an incomplete puzzle. We lack a sense of connective wholeness. I often say, 'We’ve become effortless inheritors of ancestors.' What do we know, and how accurately do we know it? If we don’t learn the truth about the past, someone else steps in and plants their version of that memory. MİMARİ ELEŞTİRİ- ŞİDDETİN KIYISINDA Dünyaya eleştirel gözle bakmadıkça hiçbir şeyin değişmeyeceğine ve yeni bir şeyin üretilemeyeceğine dair ortak inanç… İstanbul Modern Müze Oditoryumu’nda DAC İletişim tarafından organize edilen Mimari Eleştiri panel programı bu bakış açısından yola çıkarak yapıldı. “Şiddetin Kıyısında” başlığıyla gerçekleşen programda bu yıl 15 konuşmacı (Murat Germen, Deniz Ülke Kaynak, Erdem Ceylan, Alireza Taghaboni, Heval Zeliha Yüksel, Celal Abdi Güzer, Hürriyet Öğdül, Ahmet Tercan, Ece Ceylan Baba, Levent Çırpıcı, Emre Arolat, Bekir Ağırdır, Can Öz, Korhan Gümüş, Bülent Tanju ve Nilay Örnek) dört farklı oturumda yer aldı. Deprem, göç ve savaş başlıkları ekseninde mimarlık eleştirisinin konuşulduğu üç oturumun ilki, “Yıkım-Mimarlık-Yaralı Mekanlar” oldu. Prof. Dr. Ece Ceylan Baba moderatörlüğünde yapılan bu oturumda Antakya depremlerinin ardından ortak çalışmalar yapan araştırmacı Bekir Ağırdır, yüksek mimar Emre Arolat ve mimar, fotoğraf sanatçısı ve arşivci Murat Germen konuştu. KONUŞMALARDAN SEÇKİ EMRE AROLAT: Sadece mimarlık alanında bile nasıl örgütlenemediğimizin altını çizerek başlayabilirim. Mimarlığın iyi niyeti bazen hakikaten çok kötüdür! Ortaya çıkan hikâyenin bütünlüklü ve kurgulanmış bir şiddet olduğunu, ama bu kurgunun maalesef gerçekten mimarlara ait bir kurgu olmadığını gördük. Bu politik kurgu düpedüz mimarlığı araçsallaştırıp enstrümantal hale getirerek bir noktaya kadar yürüdü. MURAT GERMEN: Büyük sermaye ve mülkiyetin olduğu yerde güç, gücün olduğu yerde ise yalnızca kıyısında değil, kalbinde de bir sömürü ve dolayısıyla şiddet vardır. Son zamanlarda şiddetin merkezinin kent olduğunu görüyoruz. Kent artık bir özgürlük yeri değil, esaret yeri! DENİZ ÜLKE KAYNAK: Göç aslında büyük bir yersiz yurtsuzlaşma fikrini de beraberinde getirdi. İnsanlar artık birey değil, özgür değil. Yani esas olarak haklarını ön plana çıkartan ve haklarının sınırlarını genişletmeye çalıştığı o küresel düzende değil. CAN ÖZ: Bazen dünyanın sizi kırdığı yerden güçlü çıkarsınız, ama tüm bu stadyumlarda, sporda, hatta her yerde böyle, çoğunlukla zayıf çıkıyorsunuz. Şehrin tam ortadan kırıldığı yerlerde… Yağmalanan kırılmış yerler, kamuya ne kadar ait olduğu tartışılacak inşaatlara dönüşüp kamu tarafından da kullanılamayan gudubetlere dönüşmüş durumda. NİLAY ÖRNEK: Hepimizin kolektif hafızası var, bir bulut gibi. Sözel arşivler, belgeseller ve bunların birleşmesi gerekiyor. Yoksa, eksik bir yap-bozun içinde olmaktan farksızız. Bağlantısal bütünselliğe sahip olamıyoruz. ‘Zahmetsiz ecdad sahibi’ olduk diyorum. Neyi, ne kadar biliyoruz ve ne kadar doğru biliyoruz? Eğer bizler geçmişe dair doğruyu bilmezsek, birileri geliyor ve o hafızayı ekiyor.