July 2024 | Design & Interiors ENGLISH BELOW BU YAZIN İKİLİSİ: STYLISH ve EMURA - içerik ortaklığı - S ıcak havalar nedeniyle lüks değil ihtiyaç haline gelen klimalar artık hayatımızın bir parçası. Dolayısıyla klimaların tasarımı da önemli bir detay. “Evime klima alacağım, ama nereye koymalıyım?”, “Duvardaki tabloyla uyum sağlar mı?”, “Ya klima çok kaba durursa?” gibi sorularınız varsa rahat olun. İklimlendirme sektöründe 100 yıllık geçmişe sahip Daikin, konfor ve verimliliğin yanı sıra şık tasarım beklentilerine de yanıt veriyor. DEKORASYONLA UYUMLU STYLISH KLİMA daikin.com.tr/stylish Klima gamında siyah, gümüş, beyaz gibi renk seçenekleri ve zarif hatlara sahip tasarımları bulunan Daikin’in bu ürünlerinden biri Stylish kliması. Ödüllü iç ünite tasarımı ve şık kapak açılma mekanizması sayesinde yaşam alanlarına estetiği getiren Stylish, 189 mm derinliği ile pazarın en ince tasarımına sahip. Daikin Stylish, siyah mat ve beyaz mat renk seçenekleriyle evdeki dekorasyonla da uyum sağlıyor. Good Design, iF Tasarım ve Reddot Ürün Tasarım Ödülü dahil olmak üzere dünyanın en prestijli ve tanınmış tasarım yarışmalarından en iyi ödüllere sahip olan Stylish klimalar, sadece tasarımıyla değil, verimlilik değerleriyle de öne çıkıyor. Hem ısıtma hem de soğutmada A+++ ’a varan verimlilik değerleri ile sektörün en yüksek verimlilik sunan ürünlerinden biri olan Stylish, enerji tüketimini azaltıyor. Üç boyutlu hava akımı özelliği sayesinde odanın her yerine eşit miktarda hava dağıtıyor. Stylish klimalarda bulunan ‘Flash Streamer’ teknolojisi zararlı partiküller, kokular ve alerjenleri parçalayan yüksek hızlı elektronlar ürettiği için temiz bir iç ortam havası sağlıyor. Ayrıca bu klimalar sahip olduğu standart Wi-Fi bağlantısıyla Android ve Apple cihazlarda mevcut olan ücretsiz uygulama Onecta üzerinden kontrol edilebiliyor. KAVİSLİ ÇİZGİLERE SAHİP EMURA KLİMA daikin.com.tr/emura Daikin’in tasarım ödüllü bir diğer kliması Emura ise ahenkli hava akışını temsil eden kavisli çizgilere sahip. Emura yumuşak kenar detaylarının yanı sıra mat beyaz, mat siyah ve gümüş olmak üzere üç renk seçeneğiyle eve mükemmel uyum sağlıyor. Emura klimada patenti Daikin’e ait ‘Flash Streamer’ teknolojisi var. Havadaki partikülleri yüzde 99,9 oranında temizleyebilen bu teknoloji, aynı zamanda A+++'a varan sezonsal verimlilik değerine de sahip. Emura da özel tasarım uzaktan kumandası ve telefonunuza indirilen uygulamasıyla her yerden kontrol imkanı veriyor. Meet STYLISH & EMURA, this SUMMER’S DUO - content partnership - A ir conditioners, which have become a necessity rather than a luxury due to the hot weather, are now a part of our lives. Therefore, the design of air conditioners is also an important detail. If you have questions such as "I'm going to buy an air conditioner for my home, but where should I put it?", "Will it match the painting on the wall?", "What if the air conditioner looks too rude?", relax. With a 100-year history in the air conditioning industry, Daikin meets expectations for comfort, efficiency and stylish design. STYLISH AIR CONDITIONER IN HARMONY WITH DECORATION daikin.com.tr/stylish Daikin's Stylish air conditioner is one of these products, with color options such as black, silver and white, and designs with elegant lines. Bringing aesthetics to living spaces with its award-winning indoor unit design and stylish door opening mechanism, Stylish has the thinnest design on the market with a depth of 189 mm. Daikin Stylish also blends in with home décor with its matte black and matte white color options. Awarded top prizes in the world's most prestigious design competitions, including Good Design, iF Design and the Reddot Product Design Award, Stylish air conditioners stand out not only for their design but also for their efficiency. Stylish, one of the most efficient products in the sector, with efficiencies up to A++++ in both heating and cooling, reduces energy consumption. Thanks to its three-dimensional airflow, it distributes air evenly throughout the room. Flash Streamer technology in the Stylish air conditioners produces high-speed electrons that break down harmful particles, odors and allergens, ensuring clean indoor air. The air conditioners also have standard Wi-Fi connectivity and can be controlled via Onecta, a free app available for Android and Apple devices. EMURA AIR CONDITIONER WITH CURVED LINES daikin.com.tr/emura Emura, another design award-winning air conditioner from Daikin, features curved lines that represent harmonious airflow. In addition to its soft edge details, Emura blends perfectly into the home with three color options: matte white, matte black and silver. Emura air conditioner features Daikin's patented Flash Streamer" technology. This technology, which can clean 99.9 percent of particles in the air, also has a seasonal efficiency rating of up to A++++. Emura also offers control from anywhere with its specially designed remote control and application downloaded to your mobile phone.

April 2021 | Community A GREEN CONVERSATION Partner: +1 That day in Istanbul, at Komşuköy in Cumhuriyet Village, there were five of us under that willow tree: fashion designer Aslı Filinta, Komşuköy co-founder Özden Akyıldız, chef Maksut Aşkar, actress Eylül Su Sapan, and YUZU founder Onur Baştürk. Our conversation under the tree touched on many "green" topics, from the food and drinks we enjoyed to how nature makes us feel and what steps we take in our own lives to show respect for nature. İstanbul, Cumhuriyet Köyü’ndeki Komşuköy’de o gün o söğüt ağacının altında beş kişi bir aradaydı. Moda tasarımcısı Aslı Filinta, Komşuköy’ün kurucu ortağı Özden Akyıldız, şef Maksut Aşkar, oyuncu Eylül Su Sapan ve YUZU kurucusu Onur Baştürk. Ağaç altındaki sohbette yiyip içtiğimiz şeylerden tutun da, doğanın bize ne hissettirdiği ve kendi hayatımızda doğaya saygı adına neler yaptığımıza kadar birçok ‘yeşil’ alt başlık konuşuldu.

November 8, 2025 | Art & Culture TRACING the NAHIL words Onur Basturk photos Barış Acarlı main homepage photo Sinan Çırak London and Istanbul–based design studio Ahu, founded by Eda Akaltun and Mevce Çıracı, presents “Nahıl – Ahu’s New Journey: On Object, Space and Ritual” at the Küçük Mustafa Paşa Hammam in Istanbul from 8 to 16 November. Inspired by Ottoman traditions of craftsmanship, celebration, and community, the exhibition reinterprets a forgotten cultural heritage through a contemporary design lens. ENCOUNTERING THE NAHIL TRADITION The “Nahıl” tradition in Ottoman culture symbolizes abundance, celebration, and community. How did the idea of translating this tradition into a contemporary exhibition emerge? We first encountered the nahıl tradition while researching Istanbul’s urban life. It’s one of those cultural practices that has always been around us, yet rarely understood in depth. Because they were ceremonial and temporary structures, none have survived physically — though traces remain in Levni’s miniatures and the writings of Evliya Çelebi. The nahıl’s collective nature — bringing together the skills of multiple artisans — naturally aligns with our own collaborative practice. We wanted to revive this forgotten heritage through a contemporary exhibition. Your exhibition title brings together three notions: “object, space, and ritual.” How do these ideas relate to one another, and what role does ritual play in Ahu’s design approach? These notions — object, space, and ritual — shape how the collection is experienced. We see objects not only as aesthetic or functional entities but also as vessels of memory and narrative. The 15th-century Küçük Mustafa Paşa Hammam, where the exhibition takes place, goes beyond being a display venue — it evokes a sense of cleansing and gathering, much like a ritual itself. Ritual, in this sense, is central to both the historical context of the nahıl and the curatorial framework of the show. Through craftsmanship and material, the daily rituals of the past transform into a contemporary story. The materials you use — wood, stone, fabric, marquetry, and ebru — seem to serve as narrative elements as much as aesthetic ones. What was it like to tell a story through materials? Working with different materials and techniques is like hearing the same story told by different voices. The motifs that Eda created, inspired by Ottoman and Anatolian symbols, take on new forms across mediums — each material adds its own tone and emotion, offering a distinct perspective to the same narrative. INSPIRED BY 16TH-CENTURY ISTANBUL The exhibition takes place inside the 15th-century Küçük Mustafa Paşa Hammam. How did this historic setting influence the experience and meaning of the show? Curated by Gem Alf, the exhibition unfolds as a choreography where objects and architecture intertwine. Visitors move from domed halls to intimate chambers, echoing the ritual of cleansing and gathering inherent to the hammam. The interplay of stone, light, and spatial rhythm amplifies the nahıl’s symbolic power, adding both visual and sensory depth. Interestingly, when we designed the collection, the venue hadn’t yet been decided — yet our research into 16th-century Istanbul life naturally guided the forms. This connection allowed the geometric structures of the objects to harmonize effortlessly with the space. “Nahıl” marks Ahu’s first exhibition in Istanbul. How does this project represent a turning point for both of you and for the studio’s future? The collection is produced in Istanbul, and the stories it tells also originate here. Our designs reflect both the city’s cultural fabric and its artisanal legacy. For this project, we collaborated with a wide range of local craftspeople, blending traditional techniques with contemporary interpretation. Moving forward, we want to continue exploring narratives rooted in our culture — creating objects that serve as storytellers, evolving with new materials and methods. TR BELOW NAHIL’ın İZİNDE Londra ve İstanbul merkezli tasarım stüdyosu Ahu’nun kurucuları Eda Akaltun ve Mevce Çıracı tarafından hayata geçirilen “Nahıl – Ahu’nun Yeni Yolculuğu: Nesne, Mekan ve Ritüel Üzerine” sergisi 8–16 Kasım tarihleri arasında Küçük Mustafa Paşa Hamamı’nda izleyiciyle buluşuyor. NAHIL GELENEĞİYLE İLK KARŞILAŞMA “Nahıl” geleneği, Osmanlı kültüründe bolluğu, kutlamayı ve topluluk duygusunu simgeliyor. Bu temayı çağdaş bir sergiye dönüştürme fikri nasıl doğdu? “Nahıl” geleneğiyle ilk kez İstanbul’un şehir yaşamı üzerine yaptığımız araştırmalar sırasında karşılaştık. Aslında hep gözümüzün önünde olup anlamını pek bilmediğimiz bir kültürel pratik olduğunu fark ettik. Törensel ve geçici yapılar oldukları için günümüze fiziksel olarak ulaşmamışlar; ancak Levni’nin minyatürlerinde ve Evliya Çelebi’nin anlatılarında izlerine rastlamak mümkün. Nahıl’ın, farklı zanaatkârların emeğini bir araya getiren kolektif bir üretim biçimi olması, bizim çalışma biçimimizle doğal bir şekilde örtüşüyor. Bu kaybolmuş mirası çağdaş bir sergi aracılığıyla yeniden canlandırmak istedik. Sergi başlığında “nesne, mekan ve ritüel” kavramlarını bir araya getiriyorsunuz. Bu üç kavram arasındaki ilişkiyi nasıl tanımlarsınız? Ahu’nun tasarım yaklaşımında ritüelin nasıl bir rolü var? Bu kavramlar — nesne, mekan ve ritüel — koleksiyonun deneyimlenme biçimini belirliyor. Nesneleri sadece estetik veya işlevsel değil, aynı zamanda bir anlatı ve hafıza taşıyıcısı olarak ele alıyoruz. Serginin ev sahibi olan 15. yüzyıldan kalma Küçük Mustafa Paşa Hamamı, eserleri sergilemenin ötesinde, arınma ve toplanma ritüelini andıran bir deneyim yaratıyor. Ritüel ise hem nahılın tarihsel bağlamında hem de serginin genel kurgusunda merkezi bir yere sahip. Zanaatkârlık ve malzemenin birleşimiyle geçmişin gündelik ritüelleri, bugünün çağdaş anlatısına dönüşüyor. Nahıl Koleksiyonu’nda kullanılan malzemeler — ahşap, taş, kumaş, marküteri, ebru — sadece estetik değil, anlatısal birer öğe gibi işliyor. Bu malzemelerle hikâye anlatmak sizin için nasıl bir deneyimdi? Farklı malzeme ve tekniklerle bir hikâyeyi yorumlamak, aynı öyküyü farklı kişilerden dinlemek gibi. Eda’nın Osmanlı ve Anadolu sembollerinden esinlenerek yarattığı motifler, malzemeye göre biçim değiştiriyor; her biri kendi diliyle hikâyeye yeni bir duygusal ton, farklı bir bakış açısı katıyor. KOLEKSİYON 16. YÜZYIL İSTANBUL YAŞAMINDAN İLHAM ALIYOR Sergi, 15. yüzyıldan kalma Küçük Mustafa Paşa Hamamı’nda yer alıyor. Mekanın atmosferi, serginin deneyimini nasıl şekillendirdi? Objeler, mimariyle atmosferin iç içe geçtiği bir koreografi içinde, küratör Gem Alf tarafından kurgulandı. Ziyaretçiler, hamamın arınma ve toplanma ritüelini anımsatan bir planda, kubbeli salonlardan samimi odalara geçerken objeleri hikâye anlatıcıları olarak deneyimliyor. Taşın, ışığın ve mekânın etkisi, nahılın simgesel gücünü öne çıkarıyor ve sergiye güçlü bir görsel ve duyusal boyut kazandırıyor. Koleksiyon tasarımı sırasında sergi mekânı belli değildi; ancak koleksiyon 16. yüzyıl İstanbul yaşamından ilham alıyordu. Bu süreçte yaptığımız araştırmalarda dönemin mimari biçimleri de koleksiyona yön veren unsurlar arasında yer aldı. Bu da objelerin geometrik yapısının mekânla doğal bir uyum yakalamasını sağladı. “Nahıl”, Ahu’nun İstanbul’daki ilk sergisi. Bu proje, hem kişisel yolculuğunuzda hem de Ahu’nun geleceğinde nasıl bir dönüm noktası oluşturuyor? Koleksiyon hem üretim süreci hem de hikâyesiyle İstanbul’a ait. Tasarımlarımız, yerel üretim mirasını ve şehrin kültürel dokusunu yansıtıyor. Bu projede farklı alanlardan ustalarla çalıştık, zanaatın geniş bir yelpazesini çağdaş bir yorumla bir araya getirdik. Gelecekte de kültürümüzden ilham alan hikâyeleri keşfetmeye, bu hikâyeleri anlatan objeleri yeni tekniklerle geliştirmeye devam edeceğiz.

Mayıs 2020 | Art | Türkiye ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Yazı | Onur Baştürk O nur Mansız’ı ilk kez 2012 yılındaki Contemporary’de keşfetmiş ve herkes gibi hipergerçekçi tarzından ötürü Taner Ceylan’la karşılaştırmıştım. O zamandan beri de çalışmalarını takip ediyorum. İşlerine baktığımda hissettiğim şey hep romantik bir karamsarlık. Mansız için ise “Bilinmezliğin ve anlamsızlığın getirdiği bir korku ve tedirginlik hali” de var resimlerinde. Nedeni, onunla yaptığımız konuşmanın içinde saklı… İlk bakışta çalışmalarınız beden odaklıymış gibi görünüyor. Ama aslında o bedenlerin iç dünyasına odaklısınız. Figürlere yansıttığınız görüntüler de bunun eşlikçisi gibi. Yola çıkarken tam olarak istediğiniz bu muydu yoksa yoldayken mi her şey şekillendi? Beden, sanat tarihinde en çok üzerinde çalışılan alanlardan bir tanesi. Hatta ilki. Çalışma pratiğim en başından beri figürler ve portreler üzerinden bedene müdahale etme, değiştirme üzerine kuruluydu. Bu noktaya girmeden önce çok şey denedim; video, fotoğraf gibi yine iki boyutlu alanlarda üretimlerim oldu. Bedeni, öznenin dış dünyayla kurduğu ilişkiden doğan, varlığa dair tüm soruların filizlendiği yer olarak tanımladığımızda sadece form olarak ele almamız mümkün değil. İnsana dair geniş bir sorgulama alanı olarak görmemiz gerekiyor bedeni. Figürlerin üzerine yansıttığım görüntüler ise beden üzerinde ikinci bir deri gibi. Ona ait bir hafıza yaratıyorlar. Figürlerin ruhsal hallerini dışa aktarabilen ikinci bir katman olarak bedenin üzerine yapışıyorlar. SİZİ HEP İYİ YAPTIĞINIZ ŞEYLE GÖRMEK İSTİYORLAR “Yolda” demişken, sizi ilk keşfettiğim Contemporary Istanbul’dan bu yana neler değişti çalışmalarınızda? Bahsettiğiniz fuar 2012 senesiydi. O dönemden bu yana sergilediğim çalışmaların dışında birçok yeni şey denedim. Bunların çoğu ne yazık ki bir denemeden öteye geçemediği için atölyeden dışarı çıkmadı. Her ne kadar içinize sinmese de farklı şeyler denemek insanı olumlu yönde değiştiriyor. Düşüncelerinin diri kalmasını ve sürekli yeni bir stratejinin içinde büyümesine yardımcı oluyor. Mesela son zamanlarda resimleri yaparken kılavuz olarak kullandığım fotoğrafı 3D software yardımıyla üreterek yeni çalışmalar yapmaya başladım. Fakat henüz istediğim seviyede olmadığı için denemeye devam ediyorum. Sanatçıların farklı alanları denemeleri, araştırmaları ve keşfetmeleri gerektiğini düşünenlerdenim. Sürekli aynı şeyi bir ömür boyu tekrar etmek yaşamın kendisine aykırı. Bununla birlikte içinde bulunduğumuz piyasa da sizi sürekli iyi yaptığınız şeyle görmek istiyor. Denemek risk almak demek. O yeni şeyi keşfetme ve içselleştirme arasında geçen süreç hayli yıpratıcı. Bu da sizi ister istemez bildiğiniz sularda yüzmeye mecbur bırakıyor. En merak ettiğim: Figürlerin üzerine yansıtılan görüntüleri bireylerin kendisi de bir nebze belirliyor mu yoksa son söz sizde mi? Genellikle kafamda belli bir fikirle çekime başladığım için nasıl bir sonuç alacağımı aşağı yukarı biliyorum. Yine de tanıdığım insanlarla çalışırken bazı kararları çekim esnasında birlikte aldığımız oluyor. Bazen, çok nadir de olsa, doğaçlama yaptığımız zamanlar da var. Bu süreçte modellerle birlikte görsellere bakıp üzerine karar alabiliyoruz. Ama genellikle istediğimi yakalamışsam çok fazla deneme yapmadan çekim sona eriyor. Çünkü çok fazla alternatif olduğunda kararsız kalmaktan korkuyorum. MODELLER YAKIN ÇEVREMDEN İNSANLAR Model olarak yakın çevrenizden kişileri seçtiğiniz doğru mu? Evet, birlikte çalıştığım modeller gerçek hayattan, yakın çevremden insanlar. Birkaçı hariç hiçbiri profesyonel model değil. Bugüne kadar çok az profesyonel modelle çalıştım. Bunun haricinde resimlerde kullandığım tüm modeller arkadaş çevremden seçtiğim kişiler oluyor. Okul arkadaşım, yakın dostum, onun sevgilisi ya da hayatımda olan insan ve çevresi. Bildiğim insanlarla çalışmanın beni en çok rahatlatan tarafı onların yüz ifadelerinden istediğim duygu geçişini kolay yakalıyor olmam. Dolayısıyla daha eskiz aşamasındayken kafamda o insanın yüzüyle ya da bedeniyle birlikte belli bir fikri canlandırabiliyorum. Tanıdığım insanlarla çalışmanın artılarından bir diğeri ise onlarla iletişim kurmanın benim için daha kolay olması. Biraz içe kapanık biri olduğum için yeni tanıştığım insanlarla olan iletişimim zor gelişebiliyor. Tanıdığınız ve güvendiğiniz insanlarla çalışmak hem kolay hem de ortaya samimi bir sonuç çıkıyor. BİLİNMEZLİK VE ANLAMSIZLIĞIN GETİRDİĞİ KORKU Pesimist bir his geliyor çalışmalarınızdan çoğunlukla. Ama bu bana iyi geliyor mesela. Yer yer romantik bir pesimistlik mi acaba, ne dersiniz? Resimleri ortaya çıkarırken onların kendi içinde tedirgin olmalarını önemsiyorum. Gerek renklerle ve bedenlerin üzerine katmanlandırdığım imgelerle gerek modelin bakışları ya da duruşuyla bu tedirginlik hissini yakalamaya çalışıyorum. Çünkü benim de hissettiğim şey bu: Bilinmezliğin ve anlamsızlığın getirdiği bir korku ve tedirginlik hali. Hayatta kalabilmek için hissettiğimiz en önemli ve gerekli duygunun korku olduğu savıyla birlikte, figürleri bir belirsizlik içinde konumlandırıyorum. Sanki kendi bedenlerine yabancılaşmış gibi, ağır bir meselenin içine hapsolmuş gibi, bakışlarıyla ya da vücut postürleriyle hissettiriyorlar bunu. Ben de bu hissi seviyorum. HİPERGERÇEKÇİ OLARAK ADLANDIRILMAYI SEVMİYORUM Hiperrealist tarzın bir halkası olarak mı görüyorsunuz kendinizi yoksa “Tüm bu tanımlarla işim yok” diyenlerden misiniz? Küçüklüğümden beri gerçekçi resim ve çizimler yapıyorum. Özellikle yağlı boya üzerinden konuşacak olursam, tuval üzerinde bıraktığım boya belli bir yakınlıkta incelendiğinde tamamıyla soyut bir leke. Ve bu lekeler birbirleriyle iletişime geçerek daha büyük bir doku meydana getiriyor. Sonuçta bu doku soyutluktan kurtularak beynimizin tanımlayabildiği bir şekil olarak beliriyor. Ortaya çıkan resim, küçük ölçeklerde, onu yaparken kullandığım dijital kılavuzundan uzaklaşıyor. En geniş anlamda ne kadar tıpkılık barındırsa da, resmi çok küçük bir kesitten değerlendirdiğimizde boya kalınlığını, üst üste binmişliğini, renklerin karışımını ve birbirlerini nasıl kirlettiklerini gözlemliyorsunuz. Bu da resmin fotoğraftan farklı olarak daha öznel bir dile sahip olmasını sağlıyor. Resimlerin olabildiğince az foto-gerçekçi öğeler barındırması adına alan derinliği, parlama, hareket bulanıklığı gibi fotoğrafa ait belirleyici özellikleri hiç kullanmamaya ya da olabildiğince az kullanmaya dikkat ediyorum. Bununla birlikte, fotoğrafı milimetrik bir titizlikle kopyalamayı amaçlamıyorum. Zira resimlerimdeki birincil hedef onların fotoğrafik olması değil. Seçtiğim kompozisyonla, arka planla ya da sonradan müdahale edip değiştirdiğim özellikleriyle birlikte ortaya çıkan resim, gündelik bir fotoğrafın taşıdığı spontanlığı taşımıyor. Bu anlamda ondan ayrılıyor. Bununla birlikte zanaat benim için önemli. İyi bir teknik uygulamaya özen gösteriyorum. Ama bunun içeriği gölgelemesini istemem. Resimlerde dengeli bir dil yakalamaya çalışıyorum. O nedenle kendimi hipergerçekçi olarak adlandırılmayı sevmiyorum. Ama ne yaptığınıza dair bir ön bilgi olarak, kategorik anlamda söylenmesi yanlış değil. İNSANLARIN BENİ TANER CEYLAN’LA KARŞILAŞTIRMASI DOĞAL Çalışmalarınıza ilk baktığımda ben de sizi Taner Ceylan’la kıyaslamıştım. Ama yıllar içinde kıyasa gerek kalmadı. İkiniz arasında bir benzerlik yok bence. Siz Taner Ceylan’ı nasıl bulursunuz peki? Taner Ceylan bildiğiniz gibi Türkiye sanat dünyasının en tanınan sanatçılarından birisi ve benim de yıllardır takip ettiğim bir sanatçı. Özellikle ‘kayıp resimler’ serisini çok seviyorum. Beni, geçmiş yıllarda, gerçekçi üslubum ve figür kullanmam dolayısıyla ona benzetenler ya da kıyaslayanlar oldu. İlk sergimi 2014 yılında açtığımda Taner Ceylan herkes tarafından tanınan bir ressamdı. Dolayısıyla insanların beni onunla karşılaştırmasını doğal buluyorum. Bununla beraber dünya üzerinde beden üzerine çalışan ve gerçekçi resimler yapan sayısız sanatçı var. Sanatçılar gerek teknik gerek kavramsal alanlarda birbirlerini etkiler ve ilham alır. Ya da ilham kaynağı olur. Sanat tarihi boyunca ilerleyiş bu şekilde. Bu sadece sanatta değil, tüm yaratıcı alanlarda böyle. Ortaya çıkan şey özgün bir içeriğe sahipse ve onu yaratan kişiyi temsil edebiliyorsa bir sanat eserinden, bir filmden, bir kitaptan ya da bir insandan etkilenmeyi yaratıcı sürecin doğal basamaklarından biri olarak görmeliyiz diye düşünüyorum. Özgünlük kimseden ya da hiçbir şeyden etkilenmemek anlamı taşımıyor sonuçta. Sırf ona böyle öğretildi diye ya da aksini aşağılık bir şey olarak gördüğü için hayatı boyunca hiçbir şeyden etkilenmediğini ya da ilham almadığını, tüm ilham kaynağının kendisi olduğunu iddia eden sanatçı tanıdıklarım oldu! Bu durumun imkansızlığını göremeyecek kadar korkmuş ya da korkutulmuşlardı sanırım. 10 YILDIR OURENSE’DE YAŞIYORUM İspanya’daki Ourense kasabasıyla bağlantınız nedir? Orada da yaşamaya devam ediyorsunuz gibi bir şeyler okudum, ama tam anlayamadım… Yaklaşık 10 yıldır -bir ayağım hâlâ İstanbul’da olmasına rağmen- burada yaşıyorum. Önce bir Erasmus programıyla 2008’de geldim İspanya’ya. Sonrasında Vigo Üniversitesi’nde yüksek lisans programını tamamladım ve hayat bir şekilde beni buraya bağladı. Şu an burada yaşamımı ve çalışmalarımı sürdürüyorum. Yeni bir sergi olacak mı önümüzdeki günlerde? Covid-19 öncesi kararlaştırılmış ve bu sene sonu için tarih belirlediğimiz, İspanya’da gerçekleştireceğim bir sergi vardı ama önümüzdeki seneye ertelendi. Şu an her şey iptal olmuş durumda ve yeni bir tarih belirlemek şimdilik imkansız. Bunun dışında eylül ayında Contemporary İstanbul’da yeni işlerim sergilenecek. Eğer istediğim tempoda çalışmayı sürdürebilirsem önümüzdeki sene İstanbul için de bir sergi yapmak planlarım arasında. EN ZAYIF HALKA SANATÇILAR Elbette geçtiğimiz aylarda yaşadığımız izole günlerin etkisini sormazsam olmaz. Atölyede yeni işler yaratabildiniz mi? Yoksa tamamen durdunuz mu? Normalde de fazla sosyal aktivitesi olan biri olmadığım için rutinime ve çalışmalarıma zorlanmadan devam edebildim. Maalesef bencil bir sistem içinde büyüyüp bencil kodların içerisinde yaşamaya çalışıyoruz. Gücü olanın her zaman talep ettiği ve o talebin karşılık buldukça daha da çoğaldığı ve rahatsız edici bir hal aldığı bir insan mekanizması var önümüzde. Sanat dünyası göz önüne alındığında bu zincirin en zayıf halkası olan ‘sanatçılar’ için en iyisini dileyip umut beslemekten başka seçeneğim olmadığı için üretime devam ediyorum. İlham kaynağınız nedir ya da kimlerdir? İlham almak adına çok farklı alanlardan besleniyorum. Bunların başında sinema ve müzik geliyor. Sıkı bir film izleyicisiyim. Bu her çıkan filmi izliyorum anlamında değil, daha çok takıntı derecesinde sevdiğim yönetmenlerin filmlerini tekrar tekrar izlemek anlamında. Eski sinemacılardan Tarkovsky’nin Stalker’ı, Ayna’sı, Bergman’ın Persona’sı ve sonrasında Lars Von Trier’in her filmi… Yenilerden ise Robert Eggers beni etkiliyor. Güncel sanatçılardan Cindy Sherman, Marlene Dumas, aynı zamanda yüksek lisansta hocam olan Marina Nuñez beni son yıllarda en çok etkileyen ve takip ettiğim sanatçılar. Müzik dinlemek de kafamdaki projeleri düşünürken hayal kurmama yardımcı oluyor. Resim yaparken de sürekli olarak dinlemeyi tercih ettiğim ve bana ilham veren müzisyen ve gruplar var: Steven Wilson, Opeth, Dream Theater, Katatonia gibi. ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

August 2024 | Vol 13 TR BELOW I SEE BODRUM JUST AS I WANT TO SEE words Mehmet Öksüz E veryone has a Bodrum. Or a Bodrum for everyone. This coastal town, where I was born and grow up, offers me what I want see. This is a place that doesn't come down on me. I love this so much. My mother is from Rhodes, and my father is from Crete. They migrated to Bodrum during the population exchange period. I grew up in Kumbahçe which is one of the neighborhoods with the most beautiful beach. Two stores and one bakery. We did not use to lock our door. Here, there are terrace roofs. My cousins and I used to eat watermelon on the roof and sleep under the stars. In a west-facing house next to Zeki Müren's house. Imagine a neighborhood whose every street takes to the sea. The rhythms of the Halikarnas disco and the smell of jasmine flowers. Of course, our elders always say, "The 80s were completely different". But, ı am lucky. I had to chance to experience some beautiful aspects of Bodrum. THERE IS SUCH A THING AS A BODRUM SANDAL My parents were shopkeepers. My grandfather sold Bodrum sponge. Lots of foreign tourists. I'm not exaggerating, everyone brought home a fortune. A wealth, a happiness. Qualified stalls, authentic shops and all the beauty I witnessed... There is such a thing as a Bodrum sandal. The property owner did not use to increase the rent just so that the man could continue that job. Those who produced geographically valuable works were respected by the craftsman. Now they are much less. But, ı am lucky. I see Bodrum as I want to see it. I am wearing those glasses. I've stopped sighing about it now. It is like a nostalgic and retrospective dream. Maybe, a little illusion. I still love living here. THE ONLY PLACE THAT MAKES ME FEEL LIKE BODRUM Since my childhood, my curiosity on architecture has encouraged me to choose what is beautiful in perception. Sociocultural and economic diversity has been reflected in spaces and streets. Needs have changed. Those coming from big cities have searched for comfort. They have covered the peninsula and made it an elite place. But, the place that makes me feel like Bodrum will always be the center of Bodrum. There are nostalgic and unchanging places in the center of Bodrum. Like Sakallı Köfteci, Çakır Ali and Tepecik Döner. If I want to eat something like a sandwich, I definitely prefer them. Since I moved to my new home, I've also gotten into the habit of going to restaurants in my neighborhood. I prefer light food for lunch. If I want to eat something local, my choice is definitely Kısmet Lokantası. UNTOUCHED BAYS, BREATHTAKING SUNSETS Recently we also got a boat. Oh! Sailing to untouched bays, breathtaking sunsets. Ada Boğazı is one of the places I like the most. It's great to wake up there in the morning and watch the sunset. When I want to relax, I prefer Kissebükü, Pabuç or Poyraz Bay. The silhouettes of the coasts are just perfect... SO MANY BEAUTIFUL BAYS ARE FILLED WITH UNPLEASANT HOUSES As someone who rides a bicycle from home to work, Yalıkavak, Gündoğan and Türkbükü are always far away from me. Since it is exposed to the northeast wind, the sea is not very clear. That is why I do not like it at all. Of course, resort life is very popular in our city. Construction companies have built houses very close to each other in Bodrum. All these beautiful bays are filled with houses that are not pleasing to the eye. Even a summer resident pays a terrible price in a year just to live in the house for a few months. Of course, if the buyer and the seller are satisfied, there is nothing for me to say. May everyone be happy. I love Demir Evleri, which are very close to Amanruya hotel. They are wonderful living areas. They should be seen. Inspiration should be gained. In addition, Bodrum is full of new experiences gastronomically. I like that. I like the fact that there are more places where we can put on our best dresses and go. NEW ADDRESS of GİBİ BODRUM There used to be a beachwear brand in the new address of Gibi Bodrum. It was a very attractive and mysterious shop. With its huge bougainvillea, Mykonos red windows and white limestone... But this beautiful building was not well maintained. We protected the building, maintained it and arranged its courtyard. This is one of the very few stone houses with a preserved silhouette in Bodrum Marina. To be here means so much luck and happiness! BODRUM’U GÖRMEK İSTEDİĞİM GİBİ GÖRÜYORUM H erkesin bir Bodrum’u var. Ya da herkese göre bir Bodrum. Benim için doğup büyüdüğüm bu sahil kasabası ben ne görmek istersem o. Üstüme üstüme gelmeyen bir yer burası. Bunu çok seviyorum. Anne tarafı Rodos, baba tarafım Giritli. Mübadele zamanı göçmüşler Bodrum’a. Sahille ilişkisi en güzel olan semtlerden birinde, Kumbahçe’de büyüdüm. İki dükkân, bir fırın. Kapı falan kilitlemezdik. Teras çatılar vardır burada. Kuzenlerimle damda karpuz yiyip yıldızlarla uyurduk. Zeki Müren ile komşu, batıya bakan bir evde. Her sokağı denize açılan bir mahalle düşünün. Kulaklarımda Halikarnas diskosunun ritimleri, burnumda yasemin çiçekleri. Tabii eskiler hep anlatır, “80 ler bambaşkaydı” diye. Ama olsun. Ben ucundan da olsa bazı güzel katmanlarını yakaladım Bodrum’un. BODRUM SANDALETİ DİYE BİR ŞEY VARDIR Ailem çarşı esnafıydı. Dedem Bodrum süngeri satardı. Yığınla yabancı turist. Hiç abartmıyorum, herkes evine çuvalla para getirirdi. Bir bereket, bir mutluluk. Nitelikli tezgâhlar, otantik dükkânlar ve maruz kaldığım onca güzellik… Bodrum sandaleti diye bir şey vardır. Sırf o işi o adam devam ettirebilsin diye mal sahibi kirayı artırmazdı. Çoğrafik değerde zanaat üretene saygısı vardı esnafın ve ona yardımcı olunurdu. Şimdi hepsi çok daha az. Ama olsun! Görmek istediğim gibi görüyorum Bodrum’u. Takıyorum o gözlükleri. Vah vah etmeyi artık bıraktım. Nostaljik ve retrospektif bir rüya gibi. Belki de biraz ilüzyon. Burada yaşamayı hâlâ çok seviyorum. BANA BODRUM GİBİ HİSSETTİREN TEK YER Çocukluğumdan bu yana mimariye olan merakım beni algıda güzel olanı seçmeye teşvik etti. Sosyokültürel ve ekonomik çeşitlilik mekanlara ve sokaklara da yansıdı. İhtiyaçlar değişti. Büyükşehirden gelen konfor aradı. Yarımadayı kapladı, elitleştirdi. Ama bana Bodrum gibi hissettiren yer, hep Bodrum merkez olacak. Bodrum merkezde nostaljik, değişmeyen bazı yerler var. Sakallı Köfteci, Çakır Ali ve Tepecik Döner gibi. Ekmek arası bir şey yemek istersem mutlaka oraları tercih ediyorum. Yeni evime taşındığımdan beri yakınımdaki lokantalara gitme alışkanlığı da edindim. Öğlen hafif yemek seviyorum. Yöresel bir şey yemek istediğimde ise mutlaka Kısmet Lokantası. BAKİR KOYLAR, NEFİS GÜN BATIMLARI Son dönemde bir de kayık edindik. Oh! Ver elini bakir koylar, nefis gün batımları. Ada Boğazı gitmekten en çok keyif aldığım yerlerin başında geliyor. Sabah orada uyanmak ve günü orada batırmak şahane. Biraz sükunet istediğimde ise Kissebükü, Pabuç ya da Poyraz Koyu’nu tercih ediyorum. Kıyı siluetleri nefis… ONCA GÜZEL KOY METREKARE BUDALASI KUTULARLA DOLU Bisikletle evden işe giden biri olarak Yalıkavak, Gündoğan, Türkbükü tarafları bana hep uzak gelir. Poyraz rüzgârına açık olduğundan denizi de pek berrak değildir. Bu nedenle çok tercih etmiyorum. Elbette resort yaşamı kasabamızda çok revaçta. İnşaat firmaları çok sıkışık yaşamlar kurdular Bodrum’da. Onca güzel koy metrekare budalası kutularla doldu. Yazlıkçı bir resort sakini bile sadece evinde birkaç ay yaşamak için bir yılda korkunç bedeller ödüyor. Alan ve satan memnunsa diyecek bir şey yok tabii. Herkes mutlu olsun. Amanruya oteline çok yakın olan Demir Evleri’ne ise bayılıyorum. Müthiş bir yaşam kümesi. Gidip görülmeli. İlham alınmalı. Bir yandan gastronomik olarak da yeni deneyimlerle dolu Bodrum. Bunu seviyorum. Süslenip püslenip gidebildiğimiz yerlerin artması hoşuma gidiyor. GİBİ BODRUM’UN YENİ ADRESİ Gibi Bodrum’un yeni adresinde ise daha önce bir plaj giyimi markası vardı. Çok çekici ve gizemli bir dükkândı. Devasa begonvilleri, Mykonos kırmızısı pencereleri, bembeyaz kireçli taşlarıyla… Ama bu güzelim yapı çok bakımsızdı. Binayı olduğu gibi koruduk, bakımını yaptık ve avlusunu düzenledik. Bodrum Marina’da silueti korunan çok az taş evlerden birisi bu. Burada olmak çok şans, çok mutluluk! for more Print VOL XIII - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION 2024 Out of Stock Add to Cart

April 2025 | DESIGN & INTERIORS DAZZLING DINING: THEATRICAL DECOR & OPULENT DESIGN words Karine Monie photos Fadhi Muhammed interior design Qreative Design In the heart of Adliya, Bahrain’s vibrant district known for its eclectic mix of fine dining and cultural hotspots, Obica—a new restaurant and lounge—is set to redefine luxury. With a bespoke design that fuses the grandeur of palaces and theaters with modern sophistication, this stunning venue is a true celebration of opulence and innovative artistry. At the core of the design lies a rich tapestry of materials and bold color choices. Sparkling hexagonal mirrors catch the eye, while a show-stopping chandelier—crafted from 78,000 mother-of-pearl shells—serves as the ultimate centerpiece, evoking Bahrain’s illustrious pearling heritage. Deep burgundy and emerald green hues imbue the space with depth and a visceral connection to nature, balanced perfectly by cream pearl white accents that lend lightness and harmony. Qreative Design, led by architect and interior designer Mohamed Alqari, has transformed the venue into a dynamic narrative of cultural heritage and modern luxury. The design elegantly incorporates architectural elements from Bahrain’s storied past with a contemporary twist: existing columns are reimagined as grand pillars in the bar, while hidden AC grills, seamlessly integrated into ceilings and pillars, tackle the desert heat with discreet efficiency. Meticulous craftsmanship is evident in every detail—from the bespoke marble flooring, composed of 415 precisely cut pieces completed in just seven months, to the luxurious textures and patterned accents that define the interiors. INSPIRED BY LONDON’S MEMBERS’ CLUBS Drawing inspiration from the majestic splendor of palaces, the dramatic flair of theaters, exclusive private members’ clubs in London, and the refined elegance of Parisian design, Mohamed Alqari has created a space that is as much a feast for the eyes as it is a celebration of experiential dining. Scenic wallpapers by Ananbo and a vintage 19th-century mirror imported from England add layers of historical depth and charm, while whimsical corridors featuring Cole & Son wallpaper lead guests through an immersive journey that culminates in a grand powder room lobby designed to evoke intrigue and delight.

November 2022 | Art & Culture TR BELOW THE POET HOUSE a Fantastic World Words Alp Tekin The creator of The Poet House, a collection of witty and fantastical illustrations, İsmail Sertaç Yılmaz, shares his story... What is The Poet House and how did it come about? A small press that I produced limited edition, collectible, illustrated poetry and independent slow books. The works I created in The Poet House act together to reach the reader as text, drawing and object. Poems, stories and independent texts in slow books aim to take the reader-book relationship beyond the ordinary book experience in terms of the visuals they contain and the form in which they are presented. The Poet House is the new home of the poet, writer and artist in the common publishing order we know. Do you also draw the covers of books? I design not only the covers of the works I create, but also the pages. I try to add drawings that will enlarge the world of the text, not the corresponding drawing, by going into the text. I'd better say: While the text is flowing in the children's book, there is a drawing staging it. The drawings in The Poet House works, on the other hand, try to say something new with the language of the text. Digital printing of works. So how's your technique? Are they all produced digitally? iPad pro, Apple Pen and Procreate are my devil triangle! Before this trio, there were artbooks that I prepared with a passion for paper and pen. But I don't think I'll be back on paper. Who are the artists you inspire? I'm a fan of David Hockney. I would love to swim in a pool he drew! Pablo Neruda in poetry, Roberto Bolaño in the novel, Nick Cave in the music. These artists not only produce but also their existence inspires me. You use colors intensely and together. Is there a reason? Before I got into colors, i was mostly producing black and white works. I didn't need the colors. But I realized that the situation is different for the audience. For this reason, i started to show the colors i saw in the works i produced in black. Maybe one day i will put a black and white painting next to a color painting. And a completely colorless, unpainted one. I liked coloring, I got used to it. But still, my black desire never ends. Fırlama, esprili, fantastik çizimlerden oluşan The Poet House'u, yaratıcısı İsmail Sertaç Yılmaz anlatıyor... The Poet House nedir, nasıl ortaya çıktı? Sınırlı sayıda, koleksiyonluk, resimli şiir ve bağımsız slow book’lar ürettiğim bir small press. The Poet House’da ortaya çıkardığım eserler metin, çizim ve nesne olarak okura ulaşmak için birlikte hareket ediyor. Slow book’lardaki şiirler, öyküler ve bağımsız metinler, içerdikleri görsel ve sunuldukları form itibariyle okur-kitap ilişkisini sıradan kitap deneyiminin dışına çıkarmayı hedefliyor. Şairin, yazarın ve sanatçının bildiğimiz yaygın yayımcılık düzeninde yeni evi The Poet House. Aynı zamanda kitapların kapaklarını da çiziyorsun? Ortaya çıkardığım eserlerin sadece kapaklarını değil, içini de tasarlıyorum. Metnin içine girerek, ona karşılık gelen çizimi değil de, metnin dünyasını büyütecek çizimler katmaya çalışıyorum. Şöyle dersem daha iyi: Çocuk kitabında metin akarken karşısında onu sahneleyen bir çizim olur. The Poet House eserlerindeki çizimler ise metnin diliyle beraber yeni bir şey söylemeye çabalıyor. Eserlerin dijital baskı. Peki tekniğin nasıl? Hepsi dijital ortamda mı üretiliyor? iPad pro, Apple Pen ve Procreate benim şeytan üçgenim! Bu üçlüden önce kâğıda, kaleme tutkun bir şekilde hazırladığım artbooklar da oldu. Ama kâğıda döneceğimi sanmıyorum. İlham aldığın sanatçılar kimler? Resimde David Hockney hayranıyım. Onun çizdiği bir havuzda yüzmeyi çok isterdim! Şiirde Pablo Neruda, romanda Roberto Bolaño, müzikte Nick Cave. Bu saydığım sanatçıların sadece ürettikleri değil, varoluşları da bana ilham veriyor. Renkleri yoğun ve bir arada kullanıyorsun. Bir nedeni var mı? Renklere bulaşmadan önce çoğunlukla siyah beyaz işler üretiyordum. Renklere ihtiyaç duymuyordum. Ama anladım ki izleyenler için durum başka. Bu nedenle siyah ürettiğim işlerde gördüğüm renkleri göstermeye başladım. Belki bir gün renkli bir tablomun yanına siyah beyazını da koyarım. Bir de tamamen renksiz, boyanmamış olanı. Renklendirmeyi sevdim, alıştım. Ama yine de simsiyah arzum bitmez. Siyahta her rengi görebiliyorum.

December 2024 | Urban ENGLISH BELOW İSTANBUL'DA YIL SONU: MEKANLAR ve PARTİLER words Onur Baştürk Yılın son haftasına girerken İstanbul’da yeni restoran açılması çok da beklenen bir şey değildir. Özellikle de bu ekonomik iklimde. Ama işte burası sürprizli bir şehir, arada böyle şeyler oluyor. O yeni restoran barın ismi Cozy. Lucca’dan ayrılan Emrah Gencer’in kurucu ortakları arasında olduğu Cozy’nin iç tasarımı Rezzan Benardete Interiors’a ait. Henüz fırından yeni çıktığı için gidip görmüş değilim, bunlar sadece ön bilgi olsun, gördükten sonra ayrıca yazarım. MEZKLA’NIN TUHAF YANI Gel gör ki bir ay önce açılan yeni bir restoran daha var, Etiler’de açılan Mezkla. İsminden dolayı Meksika mutfağı olduğunu sanıp heveslenmiştim, ama Meksika ve Akdeniz mutfağının karışımıymış. Peki bu karışım olmuş mu? Amaca yaklaşmışlar diyelim. Biz arkadaşlarımla Chili İçli Köfte ve Mariposa Karides denedik. Mariposa Karides’in en çok tütsülenmiş biberli orzosunu sevdim. Chili İçli Köfte’ye de on üzerinden 7 verdim. En olmasa da olur dediğim tabak, odun ateşinde pişmiş brokoliydi. O da benim hatam, “Hadi sipariş edelim “ diye ısrar eden bendim! Taco’lara gelince bir itiraf: Başka restoranlarda daha iyi taco’lar yedim. Mezkla’nın en iyi yanı ise geniş tekila/mezkal bazlı kokteyl menüsü. Chili’sinden Tommy, Paloma ve Mezcalita’sına kadar her çeşit var ve hepsi de 10 puan! Mezkla’nın en tuhaf yanı ise konuksever olmayan kapısı. “Rezervasyonunuz var mı?” diyerek önümüze etten duvar ören güvenlik görevlisi bir de üstüne, “Beca’ya gelmediniz değil mi? Herkes bizi orayla karıştırıyor” dedi. Tuhaftı. Neyse, bu tatsız girişi Mezkla’nın müdürü Sina Baltutan tüm profesyonelliği ve kibarlığıyla düzeltti. Sina’nın yolu açık olsun! Bu arada Mezkla’nın iç tasarımı Gab Foods girişimiyle tanıdığımız Gabriela Palatchi Elhadef’in Gab Studio’suna ait. Tasarım başarılı, ama aydınlatmanın bir kısmı çoğu İstanbul restoranında olduğu gibi “sorgu ışığıyla” geçiştirilmiş, bu hayli üzücü. YILIN EN İYİ UĞURLAMA PARTİSİ En çok eğlendiğim partide ise tamamen objektif olmam mümkün değil! Çünkü Yuzu Community’nin 2024’teki son partisinde mimar dj ikili Alp Usluduran ve Doruk Kubilay öyle iyi bir set çaldılar ki, bir kez daha onlara bin teşekkür! Tabii Simply Perfect ve nefis atıştırmalıklarla bizi doyuran Pigalle’e de… Alp ve Doruk’un çaldığı Yuzu partisinin ertesi gecesinde ise -yine onlar sayesinde- kendimi Zorlu PSM’deki Fideles performansında buldum! Fideles’in performansı müthişti, ama ben yine kalabalığın sosyolojisindeydim. Her kesimden insan vardı diyebilirim. Özellikle de: Siyah gözlüklerini asla çıkarmayan (nedenini sonradan öğrendim) yarı sert delikanlı yarı şehirli cool -bazen de ter kokabilen- erkekler topluluğu ile müzikten zevk almaya çalışırken almaya çalışırken ortamın hafif tekinsizliği nedeniyle kız arkadaşlarına sıkı sıkı sarılmış diğer erkekler topluluğu… Hiçbir tarafa aidiyet hissetmediğimden bir süre sonra çıktım tabii. YEAR-END in ISTANBUL: SURPRISES, SPOTS, and PARTIES The final week of the year isn’t exactly the prime time for new restaurant openings in Istanbul—especially given the current economic climate. But hey, this city has a way of surprising us, and every now and then, things like this happen. The latest addition is Cozy, a restaurant-bar co-founded by Emrah Gencer, who you might know from Lucca. The interior design is by Rezzan Benardete Interiors, and while I haven’t had the chance to check it out yet (still fresh out of the oven), consider this a little heads-up. I’ll report back once I’ve visited. THE WEIRDEST PART OF MEZKLA? But there’s another newcomer that beat Cozy to it by about a month: Mezkla, located in Etiler. The name had me dreaming of Mexican cuisine, but it turns out it’s more of a Mexican-Mediterranean fusion. So, did the fusion work? Let’s just say they’re on the right track. My friends and I tried the Chili İçli Köfte and the Mariposa Shrimp. The best part of the shrimp dish was the smoky, peppery orzo—it really stood out. As for the Chili İçli Köfte, I’d give it a solid 7 out of 10. The one dish I could’ve done without? The wood-fired broccoli. But that’s on me—I was the one insisting, “Let’s try it too!” Now, about the tacos: confession time. I’ve had better tacos at other places. What Mezkla really excels at, though, is its margarita/tequila-based cocktail menu. From Chili and Tommy margaritas to Paloma and Mezcalita, they’ve nailed it. Every single one deserves a 10/10. The weirdest part of Mezkla? The less-than-welcoming bouncer at the entrance. He stopped us with a stern “Do you have a reservation?” and then added, “You’re not here for Beca, right? Everyone keeps confusing us with them.” Strange vibes, to say the least. Thankfully, Mezkla’s manager, Sina Baltutan, swooped in with utmost professionalism and charm to make up for the awkward welcome. Here’s to Sina and his bright future! On a design note, the interiors are by Gabriela Palatchi Elhadef’s Gab Studio, known for Gab Foods. The design is lovely, but like many Istanbul restaurants, the lighting falls flat—more “interrogation room” than “ambience.” A real shame. PARTIES, DJs, AND THE YEAR’S BEST SEND-OFF When it comes to the most fun New Year’s party I attended, I’ll admit I can’t be entirely objective. The final Yuzu Community bash of 2024 was unforgettable, thanks to the architect-DJ duo Alp Usluduran and Doruk Kubilay, who spun an incredible set. A thousand thanks to them once again! And, of course, props to Pigalle for keeping us fueled with their delicious bites and to Simply Perfect, the tequila that perfectly matched the vibe of the night. The night after that epic Yuzu party, I found myself—thanks to Alp and Doruk—at Zorlu PSM for Fideles’ performance. It was phenomenal. But true to form, I couldn’t help but analyze the crowd. The people-watching didn’t disappoint: a mix of “too-cool-to-take-off-my-sunglasses” urban tough guys (I later found out the reason for the shades) and another group of slightly anxious men clutching their girlfriends for dear life in the faintly edgy atmosphere. Neither group felt like my crowd, so I called it a night early. Here’s to Istanbul, where the unexpected keeps us on our toes and the parties keep us dancing. Bring it on, 2025!

May 2025 | Urban ENGLISH BELOW MATCHA KIZLARI ve ZEFFIRINO SÜRPRİZİ words Onur Baştürk Doğruya doğru, İstanbullu mekanlar için 2025 iyi başlamadı. Yılın ilk döneminde fiyatların aşırı pahalı ve buna karşın yemeklerin bir de lezzetsiz oluşundan haklı olarak şikayet etmek ve hafta sonunu Atina’da geçirip dönenlerin, “Bolca yedik içtik, ödediğimiz hesap o kadar az geldi ki!” şeklindeki sitemleri neredeyse sıradan bir hal almıştı. Derken malum, 19 martta olan oldu, bilgisayar oyunundaki gibi bir başka ‘level’a geçildi. Bu kez psikolojiler altüst oldu, keyifler kaçtı. Oysa her daim iş yapan, hatta dolup taşan ve nedense gözden kaçan bir hadise vardı: Matcha odaklı kafeler ve bu kafeleri ayakta tutan Matcha Kızları! En popüler matcha kafesi Poco’nun Bebek şubesi önünden gelip geçerken bizzat (ve maalesef) şahidim: Matcha kızları gruplar halinde; bir grup kalkıyor, diğeri geliyor. Ellerinde bu yeşil içecek, dudaklar büzülü bir şekilde telefonlarına saniyede 500 kez poz veriyorlar. Ve hayır, Derin Talu’dan çok önce keşfettiler matcha’yı (so sad, so sad!). Ama tabii Derin Talu da TikTok’un derin girdapları vesilesiyle ülke çapında matcha’nın anlamsız popülerliğine katkıda bulundu (so sad, so sad!). İyi de, bu Japon kökenli, klasik yeşil çaya göre tadı daha yoğun olan, içerdiği yüksek antioksidan ve doğal kafein oluşuyla bilinen matcha ne oldu da bu kadar popüler oldu? Aslında İstanbul geç bile kaldı. Matcha’nın trendsel çıkışı (elbette) Los Angeles’ta başladı. 2010’ların başında, sağlıklı yaşam ve “clean eating” akımının yükseldiği dönemde, LA’deki wellness merkezleri, yoga stüdyoları ve organik kafe kültürü matcha’yı hızla benimsedi. Üçüncü dalga kahve kültürüne müthiş bir alternatif oldu. Sonunda trend oralardan buralara geldi ama burada sağlıklı yaşamcılardan çok matcha’yı trend yapan bu yeşil içeceğin instagram albenisine kapılan 15-18 yaş arası Matcha kızları oldu. Yani Şeyma’nın kızı Melisa’nın kuşağı… YENİ BİR İTALYAN Yazının bundan sonrası 27 plus için devam edecek, yeni bir restoran müjdesiyle… Üstelik bu yeni restoran hiç beklenmedik bir yerde, Ortaköy’de açıldı. Evet beklenmedik, özellikle de bu civara en son parıltılı Boğaz döneminde (kısaca: Reina + Anjelique era) sıkça gitmiş ve daha sonra burayı Arap turistlere emanet edip bölgenin kumpir destinasyonu olmasına istemeden katkıda bulunanlar, “Ortaköy mü, orası neresi? diyebilir. Eski Anjelique’in hemen yan tarafında açılan ikonik İtalyan lokantası Zeffirino, yeniden bir Ortaköy alışkanlığı getirir mi bilinmez, ama şu bir gerçek: Zeffirino’nun kaptan köşkü gibi denize uzanan manzarasından görünen Boğaz manzarası başka hiçbir yerde yok! Zeffirino, İtalya'nın Cenova’sında Zeffirino Belloni tarafından 1939’da kurulmuş ve beş kuşaktır Belloni ailesi tarafından işletilen köklü bir İtalyan restoranı. İstanbul’a gelişi ise benim iç tasarım stiline ayrıca bayıldığım Beefbar sayesinde. Beefbar, 2005’te Riccardo Giraudi tarafından Monako'da kurulmuş bir lüks et restoranı zinciri. İşte Giraudi, İtalyan mutfağının bu ikonik temsilcisiyle ile iş birliği yaparak markayı globale taşıyan isim. Bu iş birliği sayesinde Zeffirino, İtalya dışındaki ilk şubesini önce Paris ardından Monako'da açtı. Üçüncü şube de İstanbul’a nasip oldu. Ve tabii ki iş sadece Zeffirino ile kalmıyor, sonbaharda Zeffirino’nun alt katına Beefbar Istanbul da açılıyor. Peki İstanbul’da Giraudi’nin ortakları kimler? Tanıyalım: Esra Çevikalp, Barış Erdoğdu ve Murat Varol. Zeffirino Istanbul’un tasarımı ise Sami Savatlı’ya ait. Sade, İtalyan ve şık bir tasarım yapmış Savatlı, ben sevdim. Yemeklere gelince… Zeffirino’nun imza tabağı geleneksel Mortaio kasesinde masada sunulan Pesto Genovese! Sadece Zeffirino’ya özel Stracchino peyniriyle hazırlanmış Focaccia Formaggi ve ev yapımı dondurma Gelato al Pistacchio da mutlaka denenmesi gerekenler arasında. the MATCHA GIRLS and the ZEFFIRINO SURPRISE Complaining about overpriced, underwhelming food had become almost a ritual. And those who escaped to Athens for the weekend often returned with the same bewildered sigh: “We ate and drank non-stop, and the bill was unbelievably low!” Then came March 19. Like a sudden level-up in a video game, the game changed. Spirits dropped, moods soured—and according to those in the F&B world, it wasn’t until May that people even began to feel like themselves again. And yet, amid all this, there was one phenomenon that somehow escaped notice—one that not only survived but thrived: Matcha cafés. And more specifically: The Matcha Girls who kept them alive. I’ve witnessed it myself (sadly) while passing by Poco’s Bebek location—currently the city’s most popular matcha café. Groups of Matcha Girls come and go in shifts: one group leaves, another arrives. All holding their green drinks, lips pursed, striking 500 poses per second for their phones. And no, they didn’t discover matcha from Derin Talu—they were way ahead of her (so sad, so sad). Still, thanks to TikTok’s bottomless scroll, even Derin contributed to matcha’s inexplicable rise in national popularity (so sad, so sad). So what exactly is matcha? This Japanese green tea powder—known for its intense flavor, sky-high antioxidants, and natural caffeine—became a sensation... but how? In fact, Istanbul arrived late to the party. The trend (of course) started in Los Angeles. Back in the early 2010s, at the height of the clean-eating, wellness-obsessed era, LA’s yoga studios, organic cafés, and health hubs fully embraced matcha. It quickly became the go-to alternative to third-wave coffee. Eventually, the trend traveled here—but not via the wellness crowd. In Istanbul, it was Matcha Girls—those 15-to-18-year-olds who fell for its Instagrammable glow—who made it a thing. Think: the generation of Şeyma’s daughter Melisa. A NEW ITALIAN IN TOWN Now, a quick shift for the 27-plus crowd—with news of a fresh restaurant opening. And not just anywhere: it’s in Ortakoy. Unexpected, yes—especially for those who last frequented the area during the glittery Bosphorus era (let’s call it: the Reina + Anjelique years) and then left it to the tourists and kumpir vendors. If you’re one of them, you might be asking, “Ortakoy? Wait, where even is that now?” Right next to the former Anjelique stands a surprising new player: the iconic Italian restaurant Zeffirino. Will it revive Ortaköy as a destination? Time will tell. But one thing is clear—Zeffirino’s panoramic views, extending into the Bosphorus like a captain’s deck, are unmatched anywhere else in the city. Zeffirino was first founded in Genoa in 1939 by Zeffirino Belloni and has remained a family-run institution for five generations. Its arrival in Istanbul is thanks to another name: Beefbar, the upscale meat-focused restaurant brand launched by Riccardo Giraudi in Monaco in 2005. Giraudi partnered with Zeffirino to bring the Italian classic to an international audience. The first outposts outside Italy opened in Paris and Monaco—and now, Istanbul is home to the third. But that’s not all: this fall, Beefbar Istanbul will also open downstairs, adding to the culinary revival. So, who’s behind the Istanbul launch of Giraudi’s ventures? Meet the local partners: Esra Çevikalp, Barış Erdoğdu, and Murat Varol. Zeffirino Istanbul’s interior was designed by Sami Savatlı, whose minimal and effortlessly Italian aesthetic hits just the right note. I liked it. And the food? Start with the house signature: Pesto Genovese, served tableside in a traditional mortaio bowl. Also worth trying: the Focaccia Formaggi, made with Zeffirino’s exclusive Stracchino cheese, and the homemade Gelato al Pistacchio. You won't regret it.

November 27, 2025 | TRAVEL ALINE ASMAR D’AMMAN on DREAM of the DESERT words Onur Baştürk photos Stephan Julliard Unveiled during this year’s Future Investment Initiative (FII) in Riyadh, Dream of the Desert marks a milestone for Saudi Arabia Railways and Arsenale S.p.A.: the kingdom’s first ultra-luxury train, designed by Aline Asmar d’Amman, founder of Culture in Architecture. Drawing on the vastness of the desert and the quiet geometry of traditional Saudi architecture, Aline has shaped interiors defined by sculpted wood, woven textures, earthy tones and Murano glass lighting reminiscent of glowing desert lanterns. With 33 suites, two restaurant cars and a Majlis lounge, the train offers a contemporary reading of Saudi hospitality — refined, rooted and culturally attuned. Set to launch at the end of 2026, Dream of the Desert reframes travel as a slow, cinematic passage through landscape and memory. How Aline approached this moving architecture — and the inspirations behind it — unfolds in our exclusive interview. MY VISION WAS A POETIC, CINEMATIC JOURNEY THROUGH THE DESERT This project takes you into a new realm — designing for a moving space, a luxury train. How did it feel to translate your architectural language into motion? Would you call it a new chapter in your creative journey? This is the very first time I have designed the interiors of a train. Yet the philosophy remains the same as in my large-scale hospitality projects rooted in patrimonial buildings — the Orient-Express Venice, the 15th-century Palazzo Dona Giovannelli, or Hôtel de Crillon, Rosewood Paris, an 18th-century landmark on Place de la Concorde. The creative journey always begins with context and stories of cultural relevance, the founding stones of my practice — seeking poetic materiality while addressing construction constraints. I like to think that challenges often birth the most inspiring projects. Dream of the Desert is not only a reflection on luxury hospitality in motion; it is also a remarkable opportunity to pay homage to a culture so rich, layered and generous in its transmission. The project brings together desert landscapes, local architecture and cultural heritage. How did you weave your personal sensibility into these powerful influences? My vision for Dream of the Desert is that of a cinematic reverie — an immersive voyage unfolding like a poem across the vast and mystical landscape. I was inspired by the desert and by traditional Saudi architecture, as though the interiors were infused with the moving scenes, colours and textures of the desert’s mystique. I was fascinated by the proportions and motifs of iconic Saudi landmarks — from AlUla, Madain Saleh and Hail to the northern and southern regions, from Najdi to Hijazi details — and poured their beauty into the train’s design, offering passengers a journey that is both visually and culturally enriching. These traditions appear subtly in refined craftsmanship: earthy tones, luxurious textiles and sculpted wooden panels express heritage through an elegant, timeless lens. Pursuing my motto of “design with soul and with purpose,” the idea is to embrace heritage while instilling comfort, allure and attitude, elevating the experience to utter sophistication. BESPOKE MURANO GLASS LIGHTS SHIMMER LIKE DESERT DEW The interiors combine natural tones, intricate wood carvings, woven textures and glass lighting. Each choice seems to carry a sense of narrative. Can you share a few examples of the stories embedded in the design? Each space tells its own story through layers of detail and cultural relevance. I loved imagining the reception lounges as contemporary interpretations of the traditional majlis, where conversation and connection lie at the heart of Saudi hospitality. These spaces are adorned with carved wooden panels, woven textiles and trimmings inspired by regional and tribal geometries, enriching the sense of place. Bespoke Murano glass luminaires shimmer like drops of desert dew. There is poetry in the smallest gestures. In the restaurant, a pink thread stitched on camel-tinted leather nods to the equestrian saddler’s realm and to the Roses of Taif — a treasured colour in the Kingdom. In the lounge and guestrooms, fabric lampshades carry abaya-like trims, a tribute to the quiet sophistication of traditional garments. Throughout, tinted etched mirrors soften and reflect the light, echoing the desert’s hues in motion. The bar takes cues from the ancient architecture of Hegra, reinterpreting its forms through contemporary patterns. These details forge true connections with the natural surroundings, giving the interiors their soul and depth. FOR ME, ARTISTRY AND CRAFTMANSHIP ARE THE ULTIMATE LUXURY The project balances ultra-luxury with deep cultural resonance. How do you define the right balance between opulence and authenticity? My work is rooted in the transmission of heritage — a dialogue between past and future elevated by stories of cultural connection. For me, artistry and craftsmanship are the ultimate luxury: a testament to emotional intelligence and cultural relevance, honouring millennia-old gestures while capturing the spirit of our time. I devoted countless hours to studying the details of Saudi architecture and artisanal traditions — from the monolithic remains of Madain Saleh and AlUla, to intricate regional textiles, Jeddah’s carved wooden facades, and nomadic oil lamps that cast a cinematic glow in the desert. These elements were translated through a refined contemporary lens by today’s artisans. It is about reimagined memory, not replication — shaping a visual language that feels rooted yet light, contemporary yet soulful. Culture and craft remain powerful forces to build a future in which luxury resonates with humanistic values. The future I imagine celebrates thoughtful modernity, where innovation honours memory and cultural dialogue becomes the new definition of luxury. What emotions do you hope guests will feel when they step inside? As they move from the corridor to their suite or into the restaurant car, what emotional rhythm do you want the space to evoke? I envisioned Dream of the Desert as a passage not only through landscapes but through layers of emotion. From the welcoming majlis-inspired lounge to the contemplative suites and refined restaurant, each space forms a chapter of the same poetic journey, deeply rooted in the Kingdom’s heritage. I want passengers to feel a sense of belonging — a suspended moment in time where comfort, beauty and culture come together in a sensorial crescendo. Saudi Arabia’s embrace of the future is a generous invitation to discover its rich cultural tapestry and traditions. Dream of the Desert embodies this vision: rooted in deep respect for heritage while gracefully embracing modernity. To me, artistry and craftsmanship remain the ultimate luxury — a reflection of cultural intelligence and a bridge between memory and our contemporary world.

January 2025 | DESIGN & INTERIORS TR BELOW a NEW TAKE on LOG CABIN LIVING words Alp Tekin photos İbrahim Özbunar Located in Camlıca, Istanbul, the Camlıca House is a log cabin project designed by XYZ Design. It sits in a secluded area surrounded by natural landscaping elements, where the homeowners previously lived in a mansion. Their first request to the XYZ Design team was clear: this living space, meant to be used year-round, should steer away from the typical winter cabin concept. The design team responded by creating an ambiance entirely independent of traditional log cabin aesthetics. At the heart of the project lies a log house by Honka, a Finland-based brand. The cabin rests atop a reinforced concrete basement. The logs, made from premium Finnish pine, were shipped in pieces from Finland and assembled on-site. These pine logs also shape the architectural language of the house. Instead of creating enclosed spaces on the ground floor, the design connects various areas with an open and fluid layout. The dining area, living room, lounge, and winter garden are separated by sliding and folding systems, allowing for seamless transitions between spaces when desired. The home’s color palette revolves around shades of beige and brown, harmonizing beautifully with the natural textures of stone and wood. Details in brass and vibrant colors from the homeowners’ art collection add a striking contrast. In contrast, the basement level takes on a more industrial and raw aesthetic, distinct from the upper floors. It features microtopping floors, wooden wall cladding, and furniture in unconventional forms. İstanbul, Çamlıca’da bulunan ve XYZ Design tarafından tasarlanan Çamlıca Evi isimli bu kütük ev projesi, ev sahiplerinin daha önce yaşadığı köşkün de yer aldığı doğal peyzaj unsurlarıyla çevrili izole bir alanda konumlanıyor. Ev sahiplerinin XYZ Design ekibinden ilk isteği şu olmuş: Her mevsim kullanılacak bu yaşam alanının kışlık ev konseptinden uzak olması. Dolayısıyla tasarım ekibi kütük ev atmosferinden bağımsız bir ambiyans yaratmış. Projenin odağında Finlandiya merkezli Honka markasının kütük evi var. Kütük ev, betonarme bodrum kat üzerinde yükseliyor. Özel Fin çamından üretilmiş kütükler demonte olarak Finlandiya’dan getirilmiş ve arazide kurulmuş. Fin çamından üretilen kütük strüktür aynı zamanda evin tasarım dilini oluşturuyor. Evin zemin katında kapalı mekanlar yaratmak yerine birbirine açılan, ilişkileri olan mekanlar kurgulanmış. Yemek alanı, oturma alanı, dinlenme alanı ve kış bahçesi, kayar-katlanır sistemlerle ayrılıyor. İstenildiğinde bu mekanlar arasında akışkan bir devamlılık sağlanabiliyor. Evdeki renk paleti ise bej ve kahve skalası arasında. Renkler doğal taş ve ahşabın özgün dokularıyla bütünleşiyor. Detaylar ise pirinç malzeme ve sanat koleksiyonundaki canlı renklerle buluşuyor. Bodrum kat ise üst katlardan bağımsız olarak daha endüstriyel ve ham detaylara sahip. Zeminde microtopping malzeme, duvar yüzeylerde ahşap kaplama ve mobilya seçimlerinde farklı formlar tercih edilmiş.

April 2023 | Design & Interiors english below Laxmi’nin konforlu bohem ofis tasarımı T asarım felsefesini “doğa ve kültürü bağlayan yaşayan mekanlar yaratmak” olarak açıklayan Laxmi Interiors’ın son projelerinden biri Divine Circus markası için tasarladıkları ofis. İstanbul’un Boğaz kıyısı semtlerinden Yeniköy’de yer alan ofis projesi ile ilgili Laxmi kurucusu Pınar Hacıarifoğlu şöyle diyor: “Müzik kültürü; bir toplumun müzik alanında ürettiği, tükettiği, nesilden nesile ilettiği birikimlerin tümü. Bu bağlamdan bakınca, duygu ve düşünceleri ritimlerle ifade etme sanatına odaklanan bu ofis tasarımında samimi bir tasarım yaratmayı hedefledik. Geleneksel olmayan, sanat ve ruhla uğraşan bohem bir tasarım dili oluşturduk. En önemli çabamız; huzur ve aidiyet duygusu veren, konfordan ödün vermeyen, günümüz yaşantısının ihtiyaçlarına yanıt verebilen tasarımdı. Dekor; gösterinin tematik ve estetik olarak aktif bir aktörü olabilirse başarılıdır. Oyuncularla rekabet etmeden, mekanda üretilen anlatıya derinlik katarsa görevini yerine getirmiş demektir. Tıpkı sahne sanatlarında olduğu gibi. Buradaki sahne ise sıcak ve açık renk tonlarının tuvali oluşturduğu, nötr bir sahne. En önemli tasarım kodumuz rahatlatıcı ve huzur verici olması”. Laxmi's comfortable bohemian office design O ne of the latest projects of Laxmi Interiors, which describes its design philosophy as "creating living spaces that connect nature and culture", is the office they designed for the Divine Circus brand. Laxmi founder Pınar Hacıarifoğlu, who is the founder of Laxmi, says about the office project located in Yeniköy, one of the districts on the Bosphorus coast of Istanbul: “We aimed to create a sincere design in this office design, which focuses on the art of expressing emotions and thoughts with rhythms. We created an unconventional, bohemian design language that deals with art and spirit. Our most important effort; It was a design that gave a sense of peace and belonging, did not compromise on comfort, and was able to respond to the needs of today's life. Decor; it is successful if the show can have a thematically and aesthetically active actor. If it adds depth to the narrative produced in the space without competing with the actors, it means that it has fulfilled its mission. Just like in the performing arts. The scene here is a neutral scene where warm and light tones form the canvas. Our most important design code is to be relaxing and peaceful”.

Mayıs 2020 | Tasarım | Çin Uzay gemisi değil, bir kütüphane Yazı | Alp Tekin G ünümüzde bir kütüphane bile artık sadece kütüphane değil! O havalı deyişle, en başta bir “çekim merkezi” olmalı. Mutlaka ama mutlaka şaşırtıcı bir tasarımla ön plana çıkmalı. Ayrıca büyük olmalı. Ve son olarak tabii ki instagramda herkes tarafından paylaşılmalı. Hollandalı tasarım şirketi MVRDV’ye bağlı çalışan mimar Winy Maas’ın Çin’in Tianjin kentinde inşa ettiği, 1.2 milyon adet kitaba ev sahipliği yapan Tianjin Binhai Kütüphanesi, nam-ı diğer “The Eye” tam da böyle bir yer! MVRDV’nin bugüne kadar gerçekleştirdiği en hızlı proje olan kütüphanenin yapımı sadece üç yılda tamamlanmış. Aydınlık bir küresel oditoryuma, tavandan tabana basamaklı kitaplıklara sahip 33 bin 700 metrekarelik bu devasa kültür merkezi, bir süredir “Mutlaka görülmesi gerekenler” listelerinin en baş sıralarında. İyi de, en üst raflardaki kitaplara nasıl ulaşıyorlar diyebilirsiniz. Onun için de çözüm bulmuşlar: Atriyumun arkasına yerleştirilen odalardan üst raflara erişiliyor. Bu fütüristik, uzay gemisini andıran kütüphane katedrale benzeyen tonozlu kemerlerle kaplı. Beş katlı binanın zemin katı ziyaretçiler, çocuklar ve yaşlılar için okuma alanlarına ayrılmış. Birinci ve ikinci katlar okuma odaları, kitaplar ve salonlardan oluşuyor. Üst katlarda ise toplantı odaları, ofisler, bilgisayar ve ses odaları bulunuyor. Kütüphanenin tasarımcısı Maas şöyle diyor: “Her köşeden kitapların görüneceği ve aynı zamanda insanların ortama karışabileceği bir alan yaratmamı istediler. Bunun üzerine oditoryumu 7/24 çalışan bir motor gibi mekanın tam merkezine yerleştirdim. Onun etrafını da kolektif alanla çevreledim. Ziyaretçilerin yukarıdan aşağıya doğru kolayca yürüyebilmeleri de önemliydi. Peki tüm bunlar işlevsel mi? Bence evet. Çünkü her katmandaki belirli kitapları bulabilmeniz için ardışık bir sistem var. Ayrıca her katmana bir isim verildi. Kitaplar ona göre sıraya yerleştiriliyor”. Unutmadan: Tianjin Binhai’nin dışardan çekilmiş fotoğrafı size nereyi anımsatıyor? Yeniden yapımına başlanan ve yakında açılacak AKM’yi değil mi? Yeni AKM’nin tam ortasında da bir küre var. Herhalde tesadüf tabii… STİL | Kategorinin diğer yazıları Bir Edition üçlüsü: Sanat, parti ve iyi yemek Bodrum’a sürpriz: Dioriviera pop-up Emre Buga’nın stil atlası İçinden Aman stili geçen bir rüya Janus mu alırdınız Glassafe mi? Köprü + Heykel + Galeri: The Twist İstanbullu Tilda Swinton’ın ‘athleisure’ tarzı Fütüristik otel ‘Svart’ın açılmasına az kala Murat Süter’in ‘lacivert’ sırrı ‘Parazit’in evi aslında gerçek değildi Evi değiştir: Blush mı Green Benjamin mi? Edwina Sponza’nın stil kodları Korona Sonrası Şehir Tabelaları ‘Beslenme farkındalığınız’ ne durumda? Bodrumlu Uzakdoğulu: Leleg Living Bu yazın başrolünde: Soho Roc House Korona günlerinde yaratıcı bir ‘karton’ masa!

November 2022 | Design & Interiors | Turkey Tom Dixon’ın İstanbul çıkarması Yazı | Onur Baştürk M obilya markalarının AVM’si Skyland Hom’un geçtiğimiz hafta önemli bir konuğu vardı. Yalçın Gülen’in kurduğu Diseno markasının davetlisi olarak İstanbul’a gelen ünlü İngiliz tasarımcı Tom Dixon. İkonik hale gelmiş S sandalyesiyle bilinen Dixon sadece mobilya değil, aydınlatma ve aksesuar tasarımlarıyla da yıllardır iç mimarların ve dekorasyon sevenlerin gözdesi. Hayat hikâyesi de dolu dolu. Tunus’un Sfax şehrinde doğuyor Dixon. Çocukluğunun ilk yılları Tunus, Fas ve Mısır arasında geçiyor. Ailesi İngiltere’ye taşınınca hayatında yeni ve farklı bir sayfa açılıyor. Gittiği sanat okulunda önce seramikle tanışıyor. Ama geçirdiği motosiklet kazası sonrası sanat okulunu bırakıp müziğe merak salıyor ve Funkapolitan adlı grupta bas çalmaya başlıyor. O dönemi şöyle anlatıyor Dixon: “Nasıl şu anda dj olmak modaysa o dönemlerde de bir grupta çalmak aynı şeydi”. Dixon’ın içinde olduğu grup kısa sürede Londra’da ün kazanıyor ve The Clash, Simple Minds gibi ünlü gruplarla turneye çıkmaya başlıyor. “DOĞUŞTAN YETENEKLİ OLMANIZA GEREK YOK” O dönemin ruhu Dixon’ın şimdiki işini oluşturmasını sağlıyor. Bir röportajında dediği gibi: “Benzersiz bir tavrınız olduğu sürece insanlar bunun etrafında toplanacaktır. Doğuştan yetenekli olmanıza gerek yok. Kendiniz bir şeyler yapmayı öğrenebilirsiniz”. Nitekim Dixon, ikinci bir motosiklet kazası sonrası bu kez de müzik kariyerine son veriyor ve metal hurdalardan mobilya üretip Londra gece hayatında tanıştığı insanlara bu tasarımları satmaya başlıyor. Bu “benzersiz tavrı” kısa sürede ilgi görüyor ve Dixon kendi yolunu hızlıca çizmeye başlıyor. İkonik S sandalyeyi bu dönemde üretiyor ve kendi ismini taşıyan markayı kurmadan önce 10 yıl Habitat’ta çalışıyor. Dixon şu anda 75 ülkede, koku ve tekstil sektörü dahil olmak üzere yaklaşık bin farklı ürün tasarlayıp satıyor. YİRMİNCİ YILINI KUTLUYOR Bu yıl Dixon, kendi ismini taşıyan markasının 20. yılını kutluyor. Diseno’nun kurucusu Yalçın Gülen de Dixon’ı bu vesileyle mağazasında ağrılamak istemiş. Hatırlatayım; geçtiğimiz haziranda yapılan Milano Tasarım Haftası’nda Dixon’ın yirmi yıllık çalışmalarını inceleyen “Twenty” isimli bir sergi düzenlenmişti. O gece Diseno’nun davetinde yanımda oturan Dixon, bana en çok İstanbul müzeleri ve İstanbul’un tasarım ve lüks dünyasına ilişkin sorular sordu. Soho House’da konaklayan Dixon’a Arter, Pera Müzesi ve eğer vakti kalırsa Dirimart Galeri’ye gitmesini önerdim. Ve bir de Pandeli’de öğle yemeği yemesini… Out of gallery Out of gallery The debut of designer Tom Dixon in Istanbul Writer | Onur Baştürk S kyland Hom, the mall for furniture brands, had a special guest last week. The renowned British designer Tom Dixon who came to Istanbul as a guest of the Diseno brand founded by Yalçın Gülen. Dixon, best known for its iconic S chair, has been the favorite for interior designers and décor enthusiasts for years, not just with furniture but also with lighting and accessory designs. And he has a rich life story to tell. Dixon was born in Sfax, Tunisia. He spent the early years of his childhood in Tunisia, Morocco, and Egypt. When his family moved to England, a new and distinct chapter of his life began. He first discovered ceramics while attending art school. However, he dropped out of art school after his motorcycle accident, became interested in music, and joined the band Funkapolitan as a bass player. This is how Dixon describes that period: “Back then, it was as fashionable to be a musician as it is now to be a DJ”. Soon after, Dixon's band quickly gained a reputation in London and began touring with well-known groups such as The Clash and Simple Minds. "YOU DON'T HAVE TO BE NATURALLY TALENTED" The spirit of that period helps Dixon to create his current business. As he stated in an interview, “If you have a unique attitude, people will gravitate toward you. You don't have to be naturally talented. You can learn to do things on your own”. In fact, following a second motorcycle accident, Dixon gave up on his music career and started producing furniture from scrap metal and selling these designs to people he met in London nightlife. This "unique attitude" instantly attracts attention, and Dixon quickly begins to make his own way. During this time, he designed the renowned S chair and worked for Habitat for ten years before launching his own brand. Currently, Dixon designs and sells around one thousand distinct items in 75 countries, including the fragrance and textile industries. CELEBRATING HIS TWENTIETH YEAR This year, Dixon celebrates the 20th anniversary of his brand. Yalçın Gülen, the founder of Diseno, wanted to host Dixon in his store on this occasion. Let me remind you that during the Milan Design Week in June of last year, an exhibition titled "Twenty" was held to review Dixon's twenty years of work. Dixon, seated next to me that evening at Diseno's invitation, mostly asked me questions about Istanbul museums and the design and luxury world of Istanbul. I recommended to Dixon, who was staying at the Soho House, to visit the Artery, the Pera Museum, and, if he had time, the Dirimart Gallery. And to have lunch at Pandeli...

October 2024 | Design & Interiors FOR TURKISH THEIR FAVORITE EDIZIONE LIVING CORNERS, CHOSEN for YUZU - c h o i c e s - words Alp Tekin photos Abdullah Abukan creative director Erdi Eralp Uğur Authentic, elegant, and simple. These three words perfectly sum up the designs of Edizione Living, founded by Sema Gizem Özdemir and Burcu Burat. Inspired by local artisans, the brand’s products are crafted in small-scale, boutique workshops rather than factories. In the CHOICES project by Yuzu Magazine and Edizione Living, four leading figures from Istanbul’s design scene posed in different corners of the brand’s newly opened store in Fenerbahce, Istanbul. 1. DERYA TOROS Interior Architect / Toros & Partners co-founder I love the Elba Sofa in this corner because it’s both comfortable and stylish. The Pia Stool I’m sitting on, with its minimal and elegant design, adds a simple elegance and timeless aesthetic to any space. That’s why the Elba Sofa and Pia Stool were my picks from Edizione Living. 2. EMRE ÖZÜCOŞKUN Interior Architect / Cisimdesign co-founder Balance is a key element in all our projects. This Edizione corner feels close to me because it reminds me of the balance in materials, colors, and forms in our Cisimdesign projects. The harmony in the contrast between the bright, cool stool and the rug it stands on, along with the interplay between green plants and solid wood, beautifully reflects this balance. 3. FULYA BOZKURT Journalist / Editor-in-Chief of Marie Claire Maison Turkiye With its natural, raw wood furniture and handmade pieces, the Edizione Living collections perfectly align with my lifestyle. I love the sense of warmth and character that the sofas and couches, draped in soft natural linen, bring to a space. This Edizione Living corner, with its color palette that moves from chocolate brown to beige, feels incredibly cozy, modern, and comfortable. Their eco-friendly production and commitment to sustainability are also among the main reasons I choose this brand. I can already imagine spending hours around this dining table with my loved ones by candlelight! 4. ONUR BAŞTÜRK Publisher / Founder & Editorial Director of YUZU Magazine I chose this corner because this bedroom is exactly as I envisioned: natural, elegant, simple, and calming. The linen cover on the bed is especially wonderful, as I really value non-industrial materials in the bedroom. Think about it—we actually spend a huge part of our lives in the bedroom, and it deserves just as much care and attention as our other living spaces. I also love the wooden wardrobe here. To me, any type of wood is synonymous with tranquility. It’s so nice to see wood’s warm touch appearing more often in the design world these days; it makes me happy.