Search this site

Haziran 2022 | İnsan | Vol VII İSPANYA’DA BİR UÇUŞ DENEYİMİ Yazı | Mert Çam B arselona’da yaşamaya karar verdiğimde kafamdaki birkaç seçenek arasında bulunan pilotaj eğitimi başta çok da mantıklı görünmese de, bir arkadaşım vasıtasıyla Barselona yakınlarındaki küçük, yerel bir havalimanına konuşlanmış pilotluk okulunu ziyaret ettiğimde kararımı verdim. Kapsamlı sağlık raporları ve sınavın ardından bu serüvene hemen başladım. Hobi olarak bile olsa uçmayı öğrenip kendi kullandığım uçakla istediğim her yere gidecektim. Bu süreçte aldığım geri bildirimlerin hemen hepsi zorlu şartlar, sert ve sıkıcı eğitmenler, hayli kısıtlayıcı havacılık kurallarıyla uçma hevesimin bir süre sonra eziyete dönüşeceği yönündeydi. Ancak unuttukları bir şey vardı. Burası belki de Avrupa’nın en rahat insanlarının yaşadığı İspanya’ydı! MOTORUMUZ ARIZALANDI, İNDİR BİZİ! Bu tatlı gerçekle yer eğitimlerinden sonraki ilk uçuşumda karşı karşıya geldim. 1996 model eski bir Cessna uçak ve yanımda o gün tanıştığım Paco adlı eğitmenimle beraber! Bir adrenalin bağımlısı olarak tedirginlikten çok heyecan duyuyor olsam da, bahsedilen o zorlu kurallar ve gereksiz kısıtlamalardan dolayı istediklerimi yapamayacakmışım gibi hissediyordum. Ta ki Paco her şeyin kurallara uygun olduğuna emin olduktan sonra tüm hakimiyeti bana bırakıp “Vamos! (Gidelim!)” diyene kadar. O telefonunda sosyal medyayla ilgilenirken ben de kendimi Barselona semalarında uçarken buldum. Tamamı için... Print VOL VII - 2022 Out of Stock View Details No product

A.K. Atelier shapes a serene 313 m² country house near Moscow with sculptural interiors, tactile materials, and a growing contemporary art collection. December 15, 2025 | DESIGN & INTERIORS the ART of QUIET PRESENCE words Elena Grabar photos Mikhail Loskutov interiror design A.K.Atelier A serene country house near Moscow blends sculptural design, tactile materials, and a growing collection of contemporary art. When a well-travelled couple invited interior designers Tatyana Alenina and Vladimir Krasilnikov, founders of A.K.Atelier, to shape their new home, they envisioned a space defined by quiet energy and intention. “From the start, we saw it as an opportunity to create something free of visual noise—where the landscape outside would become the central presence,” the designers recall. LAYOUT AND RHYTHM Set within a wooded plot near Moscow, the 313 m² house unfolds as a quiet sequence of rooms arranged along a single enfilade. The layout includes a sculptural entry, open-plan living spaces, a master suite, and a separate guest wing. A 101 m² terrace runs the length of the façade, extending the interior into the surrounding landscape. ARTS AS EXPERIENCE The interior is composed in a restrained palette of soft black, white, and natural wood. “Every element had to speak the same quiet language,” says Tatyana Alenina. This clarity set the stage for a slow, considered journey through contemporary art—built piece by piece, like moments of stillness. “For us, the architecture itself was a way into the world of contemporary art—something immersive and intuitive.” — Vladimir Krasilnikov The sequence begins with a flock of birds by Vladimir Kustov, floating above a bold wooden bench. Further along, Alexey Gan’s graphite landscapes and vertical metal reliefs establish a quiet rhythm. In the kitchen-dining area, his two-metre abstract canvas inspired a custom console in flowing metal—echoing its tone and stillness. In the living room, a fire crackles beneath a graphic drawing by Kirill Chelushkin. His imagined starship stretches across the wall like a constellation—inviting reflection on form, time, and space. FROM SKETCH TO PRESENCE Throughout the house, Tatyana Alenina and Vladimir Krasilnikov worked with natural materials: marble, engineered oak, thermally treated timber for the terrace, and ceramic granite in the bathrooms. Custom pieces—designed in collaboration with Sergey Kartashov—add sculptural texture: a monumental mirror and bench in the entry, a lava-like dining table, and metal wall lights on the terrace. Alongside these, the interior features carefully selected design icons: a Minotti sofa, PP Møbler armchair, and Provat 0204 rugs in the living room; Cassina chairs and a Philippe Starck barstool in the dining area; and a B&B Italia bed, Pierre Frey drapery, and a Baxter armchair in the master suite. “This is not a space for spectacle. It’s a black-and-white film—an empty page, open to family life and quiet moments.” — Tatyana Alenina

Eva Claessens presents Grace at Herdade da Malhadinha Nova, an exhibition of sculptures, drawings and installations shaped by Alentejo's landscape. December 3, 2025 | Art & Culture G R A C E: BEAUTY WITHOUT a FRAME words Onur Baştürk exhibition photos David De Vleeschauwer + Alejo Lihue García Rapetti In the sun-lit hills of Alentejo, Herdade da Malhadinha Nova brings architecture, gastronomy, landscape and hospitality into a single, considered whole. Under the direction of Rita Soares, the estate’s art programme has grown into a series of exhibitions and collaborations with Portuguese and international artists — each shaped by a strong sense of place. Grace, the new exhibition by Belgian artist Eva Claessens, emerged from one of these encounters. Dividing her time between Uruguay and Europe, Claessens is known for a quiet, instinctive practice — sculptures, drawings and installations that capture gesture, stillness and the fragile tension of a moment. Often drawing by candlelight, she works with real models and allows each piece to take form with a natural, unforced rhythm. The collaboration began with a simple dinner shared with Rita and João. A conversation about beauty, time and creation revealed an immediate affinity, laying the foundation for Grace. Only days later, Claessens arrived at Malhadinha to begin a new body of work conceived specifically for the estate and its landscape. GRACE BEGAN AS A FEELING How did Grace first take shape for you? When you think back to that initial meeting with the Herdade da Malhadinha Nova team, what emotions do you feel this collaboration grew out of? Grace began as a quiet stirring — not yet an image, more like a pulse beneath the surface of thought. When I first met Rita and João, there was a sense of recognition. What I felt in that moment was trust: a spacious, generous trust that gave the work permission to be born slowly, without the pressure of knowing its form in advance. The collaboration grew out of a shared devotion to beauty in its most humble guise. You often say that “feeling comes before seeing”. How does the starting moment of a sculpture or drawing reveal itself to you? The beginning always arrives as an emotion — usually with real-life models. Something moves gently inside me, something weightless yet insistent, as if asking to be held. I recognise it before I understand it. I stay with that feeling until it grows dense enough to take shape. The first mark or gesture in my drawings, and later in my sculptures, is simply a way of recreating that feeling. The work begins the moment I surrender and allow it to guide my hands. THE LIGHT OF ALENTEJO QUIETLY GUIDED THE WORK Grace carries a strong connection to nature alongside marble and bronze. How did the light, texture and rhythm of Alentejo find their way into these works? In what ways did Malhadinha’s setting guide you? Alentejo moves at the tempo of breathing. The light there is honest — it softens and sharpens at once. Malhadinha became a quiet mentor, offering not instructions but presence. The setting didn’t explain the work; it revealed it. What is the relationship between your sources of inspiration and your wider outlook on life? What feeds you most — small everyday moments, nature, relationships, silence? Inspiration, for me, is not an event but a way of paying attention. My outlook on life is shaped by the belief that nothing is too small to contain the infinite. Small things — moments most people walk past: a change in light, a silence between words, a tenderness in someone’s gesture. Nature grounds me; silence clears me; connection softens me. What inspires me most is anything that touches me without asking for attention. BEAUTY REVEALS ITSELF MOST CLEARLY WHEN ISN’T CONFINED In the Grace text, you mention the idea of “beauty without a frame.” What does this notion mean to you personally? Where do you encounter this kind of beauty in daily life? Beauty without a frame is beauty that refuses containment. I find it in the in-between spaces: early mornings, quiet rooms, honest conversations, the feeling just before you speak. It’s beauty that arrives gently and stays long after. It doesn’t announce itself; it simply happens. It’s the kind of beauty you feel before you have time to describe it. To me, this beauty is a form of truth. It has no borders and does not ask to be admired. It lives in unpolished moments — when nothing strives to be more than what it is. A shared way of living — through art, food, landscape and ritual. How would you describe the relationship between art and place in this exhibition at Malhadinha? And how has this experience shaped you personally? At Malhadinha, art does not stand apart from life; it circulates within it. The exhibition is not an interruption of the landscape but an extension. Art, food, the rhythm of the estate, the rituals woven into each day — together they create a kind of living ecosystem. Experiencing my work in this environment taught me something essential: that art becomes most alive when it is allowed to converse with its surroundings, when it becomes part of a shared way of being rather than a solitary statement. It reminded me that art is not just something I make — it’s something I live within.

July 2024 | Design & Interiors FOR ENGLISH BU YAZIN 7 FAVORİ SAATİ words Pınar Yılmaz / Deliciae 1. BREGUET MARINE HORA MUNDI Breguet Marine Hora Mundi, saat kadranında farklı materyallerden yararlanarak büyüleyici bir dünya tasarlamış. Okyanus mavisi rengindeki güneş ışını desenli kadran, dalga motifleri sayesinde daimi valsin sergilendiği bir sahne gibi. 2. FRANCK MULLER VANGUARD YACHTING Vanguard™ koleksiyonundan ilham alan Yachting serisi, tekne ve saat tutkunlarının özellikle yaz dönemi için tercihi olarak ön plana çıkıyor. Yachting saati, derin mavi rengi ve kadranı süsleyen rüzgâr gülüyle denizcilik dünyasını hatırlatan tüm detaylara sahip. 3. IWC SCHAFFHAUSEN AQUATIMER PERPETUAL IWC, “Aquaman ve Kayıp Krallık” filminden aldığı ilhamla siyah kadran ve saat kollarıyla donatılmış 49 mm. çapındaki iki modelinde siyah kauçuk kayış ve Ceratanium® kullanıyor. IWC, şimdiye kadarki en büyük kasaya sahip bu saatinde dayanıklılık ve stili yeniden tanımlıyor. 4. OMEGA SPEEDMASTER CHRONOSCOPE PARIS 2024 Omega, 43 mm'lik yeni serisinde altın, siyah ve beyaz renklerinde sunulan dört farklı modeli tanıtıyor. Her bir saatin en dikkat çekici özelliği olan gümüş beyaz rengindeki opalin kadran, 1940'lı yılların "salyangoz" tasarımına sahip üç koyu gri ölçekle tamamlanıyor. Saatin arkasında ise “Paris 2024" yazısı ve Olimpiyat Oyunları’nın simgeleşmiş halkaları yer alıyor. 5. PANERAI SUBMERSIBLE ELUX LAB-ID Panerai'nın yeni modeli 49 mm. çapında ve Ti-Ceramitech isimli malzemeden üretilmiş ve 500 metreye kadar su geçirmezlik özelliğine sahip. Kadranda, kollarda ve bezelde yer alan ışıkları çalıştırmak için saat 8 pozisyonundaki butonun aktifleştirilmesi gerekiyor. Tam kurulumda saatin geneline yayılmış LED’ler 30 dakika boyunca ışık saçabiliyor. 6. ROLEX OYSTER PERPETUAL DEEPSEA Okyanus derinliklerine ışık tutmak üzere tasarlanan yeni Rolex Deepsea dalgıç saati, ilk kez 18 ayar sarı altınla sunuluyor. Mavi seramikten yapılmış Cerachrom bezel ve mavi lake kadranı üzerinde 'DEEPSEA' ismi sarı tozla işlenmiş durumda. Yeni teknoloji malzemenin sıkıştırma direnci ve deformasyon karşıtı özellikleri, saatin su geçirmezliğine katkıda bulunuyor. 7. ULYSSE NARDIN DIVER & SKELETON BLUE Ultra-teknik ve güçlü Diver X Skeleton, 200 metre su geçirmezlik sağlayan titanyum DLC kasasıyla, siyah ve mavi renklerdeki X ile işaretlenmiş dinamik iskelet kadranıyla spor bir çekiciliğe sahip.

Clément C Studio designed this Repulse Bay duplex in Hong Kong with flowing wall panels, tactile materials and sculptural lighting for a calm interior. December 23, 2025 | DESIGN & INTERIORS INSIDE a REPULSE BAY DUPLEX words YUZU Editorial photos Courtesy of Clement C Studio production Karine Monié Set above Repulse Bay, this duplex apartment in Hong Kong unfolds as a quiet study in balance, tactility and flow. Designed by Clement C Studio, the project approaches domestic space as a sequence of carefully calibrated moments—softened edges, layered surfaces and deliberate pauses. The apartment looks out toward the crescent-shaped shoreline of Repulse Bay, framed by mountain views that shift with the day’s light. Inside, the atmosphere mirrors its setting: calm, continuous and subtly sculptural. Completed in just two months, the interior relies on restraint rather than excess, allowing material choices and spatial transitions to define the experience. Movement through the home is shaped by rounded corners and flowing wall panels that soften thresholds and slow the pace. Staircase landings and corridor edges are treated as moments of pause, while an archway between the living and dining areas opens the main structural wall. The staircase itself becomes a sculptural transition between the social spaces below and the private quarters above. Materiality underpins this sense of continuity. Marble surfaces, textured wall finishes and sculptural lighting establish a calm rhythm, while generous wall planes host restrained, zen-like artworks. Detailing in the paneling and stair construction adds subtle depth without visual excess. The palette moves between taupe, grey and bronze—muted tones that bring warmth to a contemporary framework. Texture paint is used extensively, catching and diffusing light throughout the day. In the bathrooms, full-body travertine basins introduce an artisanal weight, their organic forms echoing the apartment’s softened geometry. Across panels and furniture, wood-grain film is used for its durability and consistency. Common in Japanese residential and hospitality interiors, it resists humidity and UV exposure while maintaining a natural appearance, contributing to the home’s calm visual continuity. Lighting is treated as a spatial tool rather than an accent. A sculptural pendant anchors the main living area, while smaller fixtures trace circulation routes, casting gentle shadows across textured surfaces and enhancing depth without disrupting the overall quiet. Rather than pursuing drama, this interior finds its strength in measured decisions and tactile clarity. Architecture, material and light work quietly together, shaping a contemporary domestic environment defined by flow, restraint and calm.

Mart 2022 | Tasarım | Türkiye for english click here Doğal, sakin ve yenilikçi KÜTÜK EV PROJESİ Yazı | Onur Baştürk B azı ev projeleri anında insana ilham verir ya, Kemer Country’deki bu kütük ev projesinin render’larını görür görmez şu an ve gelecekteki evime dair fikirler, çözümler kafamda uçuştu. Çünkü evle uğraşmayı sevenler bilir, “Acaba şurayı değiştirsem mi?” sorusu asla bitmez! Kütük ev projesi, Erdem İşler ve Emre Özücoşkun’un sahibi olduğu mimarlık ofisi cisimdesign tasarımı. Üstelik sadece evin tasarımı değil, render’larda gördüğünüz mobilyaların yüzde sekseni de onlara ait. Bir tek sandalye ve aydınlatmalar Diseno’dan alınma. DOĞAL MALZEMELERİN TEKRARI Tavandaki ahşap kütüklerin özellikle ham haliyle bırakıldığı projenin genelinde doğal malzemeler kullanılmış. Mesela yan yana, kereste mantığındaki dizilmiş lake yüzeyler, sanki tek başına evde yapılıp yerleştirilmiş duygusunu vermek için. Merdivenlerin korkuluklarında ve bazı kapılarda kullanılan ham demirler ise yine doğal malzemeye bir övgü niteliğinde. Bakır detaylar da var. Mesela mutfaktaki bakır davlumbaz, eski ocaklarda çekiçle işlenmiş bir havada. Keza tuvalette eski tip klozet ve mermer yüzeylerin kullanılması da dağ evi duygusunu daha çok yansıtmak için… “Mekan içinde doğal malzemeleri tekrar etmeye çalıştık” diyor Erdem ve Emre, “Ayrıca olabildiğince doğadaki renkleri kullanmak istedik.” AH O TAVAN PENCERESİ! Evin en seksi ayrıntısı yatak odasındaki tavan penceresi. Elbette bu pencere Cisim Design’cıların fikriymiş. Normalde evde öyle bir pencere yokmuş. Tatlı bir ayrıntı daha: Evdeki tüm anahtar prizler Berker’in 1930 serisinden alınmış. Natural, calm and innovative LOG HOUSE PROJECT Words | Onur Baştürk S ome house projects are instantly inspiring, but as soon as I saw the renders of this log house project in Kemer Country, ideas and solutions about my current and future house flew in my mind. Because those who like to deal with the house know, "I wonder if I change that place?”. The question never ends! The log house project is the architectural office of cisimdesign, owned by Erdem İşler and Emre Özücoşkun. Moreover, not only the design of the house, but also eighty percent of the furniture you see in the renders belong to them. Only the chair and the lights are from Diseno. Natural materials were used throughout the project, where the wooden logs on the ceiling were left in their raw form. The raw iron used on the railings of the stairs and some doors is again a tribute to the natural material. “We tried to repeat the natural materials in the space,” says Erdem and Emre. “We also wanted to use natural colors as much as possible.” Çapa 4

Bvlgari Hotel Tokyo occupies floors 40 to 45 of Tokyo Midtown Yaesu, pairing Italian design by ACPV ARCHITECTS with Japanese details and city views. January 2025 | TRAVEL TOKYO’s LUXURY LANDMARK: BVLGARI’s EIGHTH GEM words Laura Cottrell & Onur Baştürk photos Courtesy of Bvlgari Hotel Tokyo The Bvlgari Hotel Tokyo, the first Bvlgari hotel in Japan, is also the eighth gem in the Bvlgari Hotels & Resorts Collection. Occupying the 40th to 45th floors of the magnificent Tokyo Midtown Yaesu skyscraper, the hotel offers stunning views of the city, including the Imperial Palace Gardens and the iconic Mount Fuji in the distance. As with all Bvlgari Hotels & Resorts, the interior design of Bvlgari Hotel Tokyo was entrusted to the Italian architecture and interior design firm ACPV ARCHITECTS. Founded in 2000 by Antonio Citterio and Patricia Viel, ACPV masterfully translates Bvlgari’s grandeur, craftsmanship, and dedication to artistic details into the hotel, creating spaces that embody the sophisticated essence of Italian style. Even the transition from the world of Bvlgari to the streets of Tokyo embraces the spirit of Rome! A striking example of this is the typical Roman sanpietrino cobblestones, first used in 1725 in St. Peter’s Square to ensure the Pope’s carriage could travel safely, and now seen on historic streets throughout Rome. Guests enter the reception area through sliding doors covered with peacock-patterned fabric—a tribute to traditional Japanese architecture. Inside, a circular lobby with a black granite floor features the eight-pointed star, a symbol of the brand, crafted from travertine stone, which has been widely used in Rome since ancient times. Another elegant detail is the large elevator adorned with illustrations of colorful brooches from the Bvlgari Archives, including the legendary 1970 Bvlgari Mount Fuji brooch, now a symbol of the hotel. DESIGNED LIKE AN ANCIENT PAVILION Located between two rooftop terraces, the rooftop Bvlgari Bar is one of the hotel’s highlights. Designed like an old pavilion in a historic Italian garden, the bar features fully glass doors. In summer, the glass panels open entirely, seamlessly merging the indoors with the outdoors. The bar's floor is made of Venetian terrazzo, while the garden outside is adorned with glass mosaics representing a “Garden of Wonders,” specially created by Italian artist Bisazza and magnificently showcased behind the bar counter. FROM MILAN TO TOKYO The hotel’s star restaurant is Il Ristorante - Niko Romito, the Tokyo counterpart of the restaurant located in Bvlgari Hotel Milan, led by three-Michelin-starred chef Niko Romito. The restaurant is set in a lofty space surrounded by a curved wooden ceiling reminiscent of the windows and doors of traditional Japanese temples. The menu, featuring Italy’s most iconic dishes, has been reimagined by Chef Romito with a focus on purity and lightness. A FUSION OF JAPANESE AND ITALIAN STYLE Sushi Hôseki, meaning “jewel” in Japanese, is another standout dining option at the hotel, offering an intimate omakase experience. With just 8 seats, the sushi restaurant showcases luxurious materials like brushed wood and dark oak in its design. The lowered walls, ceilings adorned with vertical strips, and backlit milky-white glass panels made from traditional Japanese shoji paper evoke the aesthetics of traditional Japanese architecture. Meanwhile, Flos lighting and black marble flooring bring a touch of Italian contemporary design to the space.

June 2024 | Vol 12 FOR ENGLISH A SEVEN-DAY DOLCE VITA by SAILING BOAT words & photos Kristina Avdeeva IG:@seasouldiary SALERNO Costiera Amalfitana boyunca uzanan ‘dolce vita'mız, Dimora Copeta’nın pencerelerinden görünen büyüleyici Salerno manzarasıyla başladı. Yüksek tavanları orijinal fresklerle dekore edilmiş, Starhost’un yönettiği apartmanlardan biri olan Dimora Copeta’da rahat odalar, teraslı bir mutfak, antikalar ve Fornace de Martino tarafından restore edilmiş pişmiş toprak zemin yer alıyor. Dimora Copeta’nın en büyük avantajı Old Town’daki konumu. Ortaçağ'ın ilk ve en önemli tıp kurumu Scuola Medica Salernitana'ya ev sahipliği yapmış antik görkemli binaya ve Salerno Katedrali'ne kısa bir yürüyüş mesafesinde. Bu nedenle öğle yemeği için Hostaria il Brigante’ye, tatlı ve muhteşem pizzaları için Landi Pasticceria’ya, inanılmaz terasında akşam yemeği için Pizzeria Criscemunno’ya gitmemek olmazdı. Ve sonunda yedi günlük yelken gezimiz için buradan Marina di Areci'ye doğru yola çıktık. AMALFI + ATRANI + RAVELLO Atrani ve Amalfi, Salerno'ya 10 mil uzaklıkta. Yelkeni Collegiate Santa Maria Maddalena ve Spaggia di Atrani'nin karşısında demirleyebilirsiniz. Bir başka seçenek de burnun ötesine geçip turistler arasında popüler olan Amalfi'nin karmaşasına dalmak. Burada büyük bir marina yok, sadece küçük iskeleler var. Buradan Atrani'ye bir saatten daha kısa bir yürüyüşle ulaşılıyor. Her iki küçük kasabayı da keşfettikten sonra güne devam etmek için iki senaryo var. Kolay olanı geri dönüp limonlu dondurma yemek ve sokakların pitoresk labirentinde kaybolmak. Daha ilginç ve zor olanı ise -eğer yürüyüş sizi korkutmuyorsa- kendinize meydan okuyup Dragon Nehri vadisinden Ravello'ya tırmanmak! Bu başarının ödülü ise yukardan görünen manzara. “Müziğin şehri” olarak tanımlanan Ravello’da Villa Ruffolo dahil olmak üzere birçok güzel villa var. Bir de tabii ünlü Brezilyalı mimar Oscar Niemeyer’in, parıldayan deniz ve gökyüzünü arka fonuna alıp yemyeşil kayalık tepelere bakan bir göz şeklinde inşa ettiği Oscar Niemeyer Auditorium’u. Ünlü mimar binayı, yakın arkadaşı olan Ravello müzik festivalinin başkanı Domenico De Masi için tasarlamış. Oditoryum, Niemeyer'in 30'lu yıllarda çalıştığı Le Corbusier'nin bazı eskizlerini hatırlatan duygusal ve güçlü bir şiirsel enerjiye sahip. Amalfi'ye gittiğinizde mutlaka deneyimlemeniz gereken şeylerden biri de Duomo di Amalfi kulesindeki çan seslerini gün batımı fonunda izlemek. Ve eğer Taverna Buonvicino’ya önceden rezervasyon yaptırırsanız, restoran sahibinden özel bir piyano solosu dinleme şansınız var. ISCHIA Şehrin gürültüsüyle dolup taştıktan sonra rotamızı Ischia adası yakınlarındaki görkemli Aragon Kalesi’ne çeviriyoruz. Bu rotadaki en uzun geçitlerden biri. Buradan sonra Napoli Körfezi'nin kapsamı hakkında hemen bir fikir edinebilirsiniz. Ischia'da kaplıcalar, verimli topraklar ve lüks plajlar bulunuyor. Altın Çağ Hollywood'u bir zamanlar buranın çekim gücüne kapılmış. Daha köhne köşelerinde ise “Yetenekli Bay Ripley”in çekilmiş. Günümüzde ise Napolililer buraya hafta sonu plajda eğlenmek, turistler ise kaplıcalarda gençlik ve sağlık arayışı için geliyor. Biz yelkenlide yeterince suyla tedavi olduğumuz için adanın kuzeybatısında yer alan ve besteci Sir William Walton ile eşi tarafından yapılan Giardini la Mortella Botanik Bahçesi’ne gittik. Bu şaheser bahçe 30 yılı aşkın süre boyunca patikalar, sarmaşıklar, ortancalar ve diğer muhteşem nadir bitkilerden sevgiyle yaratılmış. Bahçenin arasında İtalyan yönetmen Luchino Visconti'nin terk edilmiş villası da gizli. CASTELLO ARAGONESE Calo Degli Aragonesi isimli konforlu marinada derin bir uykunun ardından taze kruvasanlar eşliğinde kahve içtik ve Castello Aragonese'ye doğru yola çıktık. Kale, Romalılar gelmeden önce de varmış. Burada yaşanan olayların çalkantılı tarihçesini öğrenmek için Wikipedia'yı tıklamak yeterli. Ama biz modern tarihle ilgileniyoruz! Surlara bakan lagünde demirlemek için Regno di Neptuno'dan bir bilet satın almalısınız. Öğle yemeğinden önce ya da gün batımında kalenin labirentlerinde dolaşmak daha iyi. Kaledeki birçok teras adanın, komşu Procida'nın ve Miseno Burnu'nun nefes kesici manzaralarını sunuyor. Çoğu insan için esas amaç, kalenin en tepesinde bulunan bar. Evet, burada denize bakarak vakit geçirmek güzel. PROCIDA Ischia'nın en yakın komşusu Procida, Phlegrean Adaları'nın amiral gemisi ve gerçek bir sinematik set tasarımına benziyor. Biz yelkenle en eski sahil köyü olan Porto della Corricella'da durduk. Buradaki küçük evler pastel renklerden oluşan bir palette, birbirlerine yaslanarak sıralanıyor. Üzerlerinde genellikle Arap kökenli balkon ve kemerler bulunuyor. Burası en çok Massimo Troisi ve Maria Grazia Cucinotta'nın oynadığı "Il Postino" filmine ev sahipliği yapmasıyla tanınıyor. Yakındaki Ischia ve Capri'nin aksine Procida lüks oteller, gurme restoranlar ve seçkin kulüplerle dolu bir ada değil. Hatta bundan çok uzak. Burada zaman durmuş gibi. Ses yok, araba farları yok, gereksiz hiçbir şey yok. Balıkçılar, kalplerinin çağrısına ve doğanın kanunlarına uyarak gece balık avlamak için yanımızdan geçiyor. Martılar o meşhur zamansız şarkılarını söylüyor. SORRENTO Procida Adası’nın berrak sularında yüzdükten sonra baş döndürücü Sorrento'ya doğru hareket ediyoruz. Geceyi şehrin karşısında bulunan ve adeta bir pastayı andıran demirleme yerinde değil, Marina Grande'de geçirmeye karar verdik. Başlangıçta burada bir balıkçı limanı vardı, şimdi ise etkileyici büyüklükte süper yatlar ve yelkenli tekneler geceyi iskelede geçiriyor. Bugüne kadar değişmemiş eski pastel renkli evler ve uykulu sabah havası ise buraya nostaljik bir cazibe katıyor. Sorrento’nun, Sophia Loren ve Vittorio de Sica'nın 1955’te burada çektiği “Scandal in Sorrento (Pane, amore e…)” filmindeki zamandan çok da farklı olmadığına inanmak istiyorum. Sorrento bir tepenin üzerinde. Bu nedenle tırmanışa biraz zaman ayırmak gerekiyor: Vezüv Yanardağı ile Napoli Körfezi'nin manzarasına hayran kalmak için… Buradaki esas planımız ise gastronomik hayatı keşfetmek ve ertesi gün Pompeii'ye gitmek… İlk durak Michelin yıldızlı Il Buco. Burası; eski bir manastırın mahzenlerinde, tonozlu bir tavanın altında, lokal ürünlerden yapılan kaliteli yemekler ve Campania bölgesi şarapları vaat ediyor. İkinci durak, şehrin gürültüsünden kaçarken yanlış yöne döndüğümüz için tesadüfen keşfettiğimiz, eski gramofonlar ve bol miktarda fotoğrafla dikkatimizi çeken Ristorante Museo Caruso. POSITANO Amalfi Sahili'nin en işlek koyundayız. Her taraftan tekne geçiyor. Kıyıdaki en telaşlı yerlerden biri, ama bir yandan çok büyüleyici. Şehrin görüntüsü estetik hazzın seviyesini yükseltiyor. Bir deniz taksi sayesinde kıyıya ulaşıyoruz ve motorumuzu suya indirmek için çaba harcamamıza gerek kalmıyor. Positano geçmişte bir balıkçı köyüydü, şimdi cazibenin merkez üssü. Evler yoğun şekilde üst üste yerleştirilmiş. Pastel renkler -çuha çiçeği, pembe, pişmiş toprak, şeftali ve beyaz- şehre teatral bir cazibe katıyor. Şehrin ana kartviziti ise Piazza Flavio Gioia'nın tam merkezinde yer alan, majolika kaplı güzel kubbesiyle öne çıkan Santa Maria Assunta Kilisesi. Tahtın yakınında 12. yüzyıldan kalma, Siyah Madonna ve çocuk'u tasvir eden bir Bizans sunağı görebilirsiniz. Şafak vakti, sokaklar turistlerle dolmadan önce şehrin tadını çıkarmaya karar veriyoruz. Don Giovanni restoranının terasında bir kadeh beyaz Per Eva Costa d'Amalfi ile asıl gösteriyi, yani pembe gün batımını beklemek için yerimizi aldık. Bu büyülü yerde bir gece geçirmek istiyorsanız, Le Sirenuse Hotel'i tercih edin. Zarif, İtalya'nın ruhuyla dolu bu otel Sersale Ailesi’ne ait. Onlar da misafir kalabalığı arasında kaybolmayı ve bu harika yerin samimi bahçelerinde, Santa Maria Assunta Kilisesi'nin kubbesine bakan akşam yemekleri yemeyi seviyor. Özetle Amalfi sahili, sabah baştan çıkarıcı manzaralarla başlar, akşam gürültülü havai fişek gösterileriyle sona erer. Sadece İtalya'da bu kadar yüksek yoğunlukta güzellik, antik eser, inanılmaz lezzetli yemekler ve lokal şarap bulabilirsiniz. for more Print VOL XII - 2024 Out of Stock Add to Cart

September 5, 2026 | Art & Culture INDIA MANY INDIAS, ONE EXHIBITION words Onur Baştürk photos Francisco Nogueira At the Palace of the Dukes of Cadaval in Évora, INDIA brings together contemporary Indian art with tribal and vernacular practices, tracing the many languages, traditions and contradictions that shape artistic life across the subcontinent today. On view until 25 October, INDIA brings together around fifteen artists from different regions and artistic contexts across the subcontinent. Contemporary practices appear alongside tribal and vernacular traditions, challenging the distinctions that have long separated these forms of expression and placing them within the same contemporary conversation. DIFFERENT WORLDS, SIDE BY SIDE The exhibition also draws on the long relationship between Portugal and India. More than five centuries of maritime routes, cultural exchange and mutual influence provide a historical backdrop, but INDIA is firmly concerned with the present. Rather than looking at the country through an exotic or purely historical lens, it considers how artistic practices rooted in very different cultural traditions continue to evolve and intersect today. At the heart of the exhibition is this coexistence of different worlds. Artists educated in India’s metropolitan art schools are shown alongside artists from tribal communities whose practices remain closely connected to ritual and inherited traditions. Curator Hervé Perdriolle approaches their relationship through the idea of “fertilisation”: not as opposing languages, but as practices that have continually informed one another. The range is deliberately broad. The animist-rooted paintings of Jangarh Singh Shyam and Jivya Soma Mashe sit alongside Parag Sonarghare’s hyperrealist portraits and tantric paintings in which abstraction meets spirituality. Tradition and experimentation, ritual and contemporary life, spirituality and social observation all occupy the same exhibition. A PARALLEL UNIVERSE TO THE REST OF THE WORLD For Alexandra de Cadaval, who oversees cultural affairs at the Palace and is also one of its owners, INDIA carries a deeply personal dimension. Her relationship with India spans more than two decades, shaped by repeated journeys through its urban and rural landscapes and by her work as co-director of the World Sacred Spirit Festival in Nagaur and Jodhpur. “It was thanks to Alain Weber that I first discovered the world of Indian arts, initially through music, and gradually through the visual arts, opening for me a lifelong journey into the immense cultural richness of the subcontinent. India has always felt to me like a parallel universe to the rest of the world, where ancient traditions and extreme modernity meet with remarkable intensity. After Portugal, it is the country that has most profoundly marked me.” That experience also explains the exhibition’s resistance to any single image of India. Alexandra de Cadaval describes a country of profound contrasts, where social inequality and complexity exist alongside extraordinary creativity, humanity and spiritual depth. Rather than attempting to define India, the exhibition leaves room for these contradictions to remain visible. BEYOND WESTERN NARRATIVES INDIA also continues a direction the Cadaval Palace has pursued since 2018, bringing contemporary art into conversation with vernacular, rural and tribal practices. The Palace is conceived here not simply as an exhibition space, but as a place where artistic traditions and geographies that are often kept apart can meet. Hervé Perdriolle has spent decades working precisely within this territory. A critic, collector and curator, he lived in India during the 1990s and has long researched practices that developed outside academic systems and dominant Western narratives. His curatorial position rests on the understanding that contemporary art is not exclusively Western, but emerges independently across many different cultural contexts. The collaboration between Perdriolle and Alexandra de Cadaval had been taking shape for years. As de Cadaval recalls: “I first met Hervé Perdriolle seven years ago, and from the beginning, we shared the dream of creating an exhibition together in Évora. I would also like to warmly thank Maximiliano Modesti, whose enthusiasm, encouragement and support helped make this project a reality.” TWENTY-FIVE YEARS WITH INDIA For the Palace, the exhibition also marks another chapter in a relationship with India that reaches well beyond the visual arts. De Cadaval adds: “Over the past twenty-five years, the Palacio Cadaval has maintained a close relationship with India through music, performance and artistic exchange. To present India today as a central focus of our programme, on the eve of Évora’s year as European Capital of Culture, carries special meaning for us.”

IST.FESTIVAL’s 15th edition presents Rethinking Reality through art, culture, and Istanbul, with founders Demet Müftüoğlu Eşeli and Alphan Eşeli. October 7, 2025 | Art & Culture TR BELOW IST.FESTIVAL: Rethinking Reality words Onur Baştürk photos Courtesy of Istanbul ’74 A meeting point of ideas, disciplines, and emotions — IST.FESTIVAL celebrates its 15th edition this year. Founded in 2010 by Demet Müftüoğlu Eşeli and Alphan Eşeli, the visionary duo behind ISTANBUL’74, the festival has evolved into a cultural dialogue platform that connects Istanbul with the world’s creative minds. Taking place from October 10–12, this year’s theme poses not a statement but a question: “What is Really Real?” We spoke with Demet and Alphan about the evolution of the festival over the past fifteen years, Istanbul’s role within it, and the layered conversations inspired by this year’s theme. REALITY IS NO LONGER LINEAR—IT UNFOLDS IN OVERLAPPING LAYERS What does the question “What is Really Real?” mean to you? Why did you choose this theme? ALPHAN: We’re entering our fifteenth year with a question rather than a slogan: “What is Really Real?” Across this year’s panels, talks, and gatherings, we want to explore how reality is constructed, organized, and sometimes revealed through illusion—especially at the intersection of cinema, art, music, literature, design, and architecture. We value the artists’ new interpretations that allow us to see more clearly and their attempts at “reconstruction.” Instead of chasing final words, we aim to create space for good questions, for doubt, for calm dialogue, and for alternative ways of seeing. In a time when deepfakes and performative noise dominate the landscape, we hope the conversations that emerge this year will be both thought-provoking and inspiring. How is the concept of “reality” being discussed today in art, music, and design? DEMET & ALPHAN: Today, reality is questioned not merely as representation, but as an experiential structure. In art, the viewer is no longer a passive observer but part of the work—sometimes even its carrier. In music, beyond the divide between analog and digital or live and recorded, what’s being examined is the bond between sound and presence itself. Experiencing a live performance has become one of the truest forms of reality. In design, AI-driven aesthetics and craftsmanship now coexist on the same surface. Reality is no longer linear—it unfolds in overlapping layers that can contradict or complete each other. Perhaps the core issue is this: reality has become a mode of production. What we choose to reveal, what we conceal, and what we render visible... Art, music, and design are no longer just fields of creation; they are shared grounds for collective reflection on these choices. THE FESTIVAL HAS GROWN NOT ONLY AN IDENTITY BUT ALSO A MEMORY Looking back, how has IST.FESTIVAL evolved since its inception? DEMET & ALPHAN: When we started fifteen years ago, our vision was never just to create a festival. We wanted to build a space where Istanbul’s creative energy could connect with the world—a platform for new encounters between artists, thinkers, musicians, and designers. That founding idea still guides us, but its evolution has been richly layered. Each year, the festival has redefined its relationship with the city and its people. Sometimes it began with a street, a silence, or a question. Now, when we look back, we see that IST.FESTIVAL has grown not only an identity but also a memory. The relationships forged along the way, the collective productions, the ties we’ve built with Istanbul’s many layers—all of these form the essence of the festival. The one thing that has never changed is this: we keep asking questions—of ourselves, our time, and the meaning of art. Over fifteen years, what moments have challenged you the most, and which ones have made you proudest? DEMET: Courtney Love’s performance at Liman Lokantası and Thurston Moore’s concert with KONSTRUKT are among the moments we’ll never forget. The most meaningful experiences always emerged from unexpected encounters. And this year’s collaboration with Financial Times was another milestone—an important step that strengthens Istanbul’s place on the global cultural map. This year’s lineup includes Jeff Koons, Kid Cudi, Inez & Vinoodh, and Stefan Sagmeister. How do you approach participant selection? What are your criteria? DEMET: It doesn’t begin with a strict selection—it begins with a sense of encounter. What matters is not only who joins, but the ideas that bring them together and the kind of dialogue that can emerge. We invite figures who are not only pioneers in their fields but also capable of engaging with other disciplines, with the city, and with each other. Another key factor is how that person might interact with Istanbul. Some are meeting the city for the first time, while others are deepening long-standing connections. In that shared space, we all find new opportunities to think and create. The festival program spans art, music, gastronomy, and cinema. What inspired you to bring such diverse disciplines under one roof? DEMET & ALPHAN: Life itself doesn’t fit into a single discipline—and in a city as layered as Istanbul, the festival couldn’t either. When all these elements come together, they form a shared field of experience. ISTANBUL EXISTS IN THOSE IN-BETWEEN SPACES What role does Istanbul play in the festival? How does the city’s spirit shape the content? DEMET: Istanbul is the festival’s home and its infinite source of inspiration. The city’s real impact is not so much in the planned content, but in how that content is experienced. A sound, a word, a work of art can transform when it encounters the city. That’s why we prefer to be in dialogue with Istanbul rather than try to define it. How do you see Istanbul’s place in the global art and culture scene, and what role does IST.FESTIVAL play in that context? DEMET: Istanbul is far more than a geographical crossroads—it’s a living archive and a continuously evolving cultural force. The global art world today is increasingly open to listening beyond the traditional centers, to what happens in between. And Istanbul exists precisely in those in-between spaces. The festival’s contribution lies in being part of that uniqueness—turning Istanbul into a living experience for global artists and thinkers. Perhaps its greatest value is not just in telling the city’s story, but in creating new narratives with it. And how do you imagine the future of IST.FESTIVAL? DEMET & ALPHAN: We imagine it evolving into an even more layered and resonant voice—not just in terms of content, but geographically, intellectually, and emotionally. We want to expand the dialogue to new places and stories, to open space for more international collaborations, and to let the spirit of the festival echo beyond Istanbul—while always staying true to its soul. Fikirlerin, disiplinlerin ve duyguların kesiştiği bir alan: IST.FESTIVAL bu yıl 15’inci yaşını kutluyor. 2010'da ISTANBUL’74 kurucuları Demet Müftüoğlu Eşeli ve Alphan Eşeli tarafından başlatılan festival, o günden bu yana İstanbul’u dünyanın yaratıcı isimleriyle buluşturan bir kültürel diyalog platformuna dönüştü. 10–12 Ekim tarihleri arasında gerçekleşecek bu yılki festivalin teması, “What is Really Real?”. Festivalin kurucuları Demet ve Alphan ile 15 yılın birikimini ve bu yılın teması etrafında şekillenen diyalogları konuştuk. “What is Really Real?” sizin için ne ifade ediyor? ALPHAN: IST.FESTIVAL on beşinci yılına bir slogandan çok bir soruyla giriyor: “Hakiki Gerçek Nedir?” Bu yıl özellikle paneller, söyleşiler ve buluşmalarda sinema, sanat, müzik, edebiyat, tasarım ve mimarinin kesişiminde, gerçekliğin nasıl kurulduğunu, düzenlendiğini ve kimi zaman yanılsamalarla belirdiğini birlikte konuşmayı amaçlıyoruz. Panellerde son sözlerden çok iyi sorulara, kuşkuya, dingin bir diyaloğa ve farklı görme ihtimallerine yer açmayı hedefliyoruz. ‘Deep Fake’lerin ve performatif gürültünün öne çıktığı bir dönemde, bu panellerde doğacak diyalogların ilginç ve ilham verici olmasını umuyoruz. “Gerçeklik” kavramı sizce sanat, müzik ve tasarım alanlarında bugün nasıl tartışılıyor? DEMET & ALPHAN: Bugün gerçeklik meselesi, bu üç alanda da salt temsilin ötesinde, deneyimin yapısı üzerinden sorgulanıyor. Sanatta izleyici artık sadece bir gözlemci değil, işin bir parçası, bazen de taşıyıcısı. Müzikte ise analogla dijitalin, canlı ile kayıt arasındaki farkın ötesinde, sesin mevcudiyetle kurduğu bağ tartışılıyor. Bir performansı o an dinliyor olmak, artık gerçeğe en yakın deneyimlerden biri haline geldi. Tasarımda ise yapay zekâ estetiğiyle el işçiliği aynı yüzeyde bir araya gelebiliyor. Gerçeklik, artık doğrusal bir çizgi değil; üst üste binen, bazen birbirini çürüten, bazen tamamlayan katmanlar halinde yaşanıyor. Belki de asıl mesele şu: Bugün gerçeklik bir tür üretim biçimi hâline geldi. Hangi parçayı gösterdiğimiz, neyi sakladığımız, neyin görünür kılındığı... Dolayısıyla sanat, müzik ve tasarım artık sadece alanlar değil; bu tercihler üzerine birlikte düşünme imkânı sunan ortak zeminler. Geriye dönüp baktığınızda, IST.FESTIVAL’in başlangıçtan bugüne nasıl bir yol kat ettiğini görüyorsunuz? DEMET&ALPHAN: 15 yıl önce yola çıkarken hayal ettiğimiz şey, sadece bir festival yaratmak değildi. İstanbul’un yaratıcı enerjisini dünya ile paylaşabilecek bir alan kurmaktı. Sanatçılar, düşünürler, müzisyenler ve tasarımcılarla birlikte bu şehirde yeni karşılaşmalar yaratabilecek bir zemin... O ilk fikir hâlâ bizimle; ama geçirdiği dönüşüm çok katmanlı. Her yıl festival, şehirle ve insanlarla kurduğu ilişkiyi yeniden tanımladı. Bazen bir sokak, bazen bir sessizlik, bazen bir sorudan yola çıktık. Şimdi geriye dönüp baktığımızda, bu festivalin bir kimliği kadar bir hafızası da olduğunu görüyoruz. Bu yolculuk boyunca kurulan ilişkiler, kolektif üretimler, İstanbul’un farklı katmanlarıyla kurduğumuz bağ... Bunların her biri bizim için festivalin asıl özünü oluşturuyor. İlk günden bugüne değişmeyen tek şey ise şu: Soru sormaya devam etmek. Kendimize, çevremize, zamana ve sanatın anlamına dair. 15 yıl boyunca festival kurucuları olarak sizi en çok zorlayan ve en çok gururlandıran anlar neler oldu? DEMET: Courtney Love’ın Liman Lokantası’ndaki performansı ve Thurston Moore’un KONSTRUKT ile konseri akıllarımızda özel yer tutuyor. En değerli anlar hep beklenmedik karşılaşmalardan doğdu. Ayrıca bu yıl Financial Times ile yaptığımız iş birliği, İstanbul’u global haritada güçlendiren önemli adımlardan biri oldu. Bu yıl Jeff Koons, Kid Cudi, Inez &Vinoodh, Stefan Sagmeister gibi isimler var. Katılımcı seçim süreci nasıl işliyor? Hangi kriterler belirleyici oluyor? DEMET: Aslında süreç bir seçkiden çok bir karşılaşma hissiyle başlıyor. Kimlerin geldiği kadar, nasıl bir düşünceyle bir araya geldikleri, nasıl bir diyaloğun kurulabileceği daha önemli. Davet ettiğimiz isimlerin sadece kendi alanlarında öncü olmaları değil, farklı disiplinlerle, şehirle ve hatta birbirleriyle nasıl temas kurabilecekleri de belirleyici oluyor. Bizim için kıymetli olan bir başka şey, o kişinin İstanbul’la nasıl bir etkileşime girebileceği. Bazı katılımcılar bu şehirle ilk kez tanışıyor, bazıları ise yıllardır kurdukları bağları başka bir boyuta taşıyor. Bu ortak alan, hepimiz için yeniden düşünme ve üretme imkânı yaratıyor. Programda disiplinlerarası bir çeşitlilik var. Tüm bu alanları tek bir çatı altında buluşturma motivasyonunuz neydi? DEMET&ALPHAN: Hayatın kendisi tek bir disipline sığmıyor! İstanbul gibi çok katmanlı bir şehirde festivalin de öyle olması gerekiyordu. İstanbul’un bu festivaldeki rolü nedir? Şehrin ruhu, festival içeriklerine nasıl yansıyor? DEMET: İstanbul festivalin evi ve sonsuz ilham kaynağımız. İstanbul’un asıl etkisi, planlanan içerikten çok, içeriklerin nasıl deneyimlendiğiyle ilgili. Bir ses, bir söz, bir yapıt bazen şehirle karşılaştığında beklenmedik bir şeye dönüşüyor. O yüzden İstanbul’u tanımlamaktan çok, onunla konuşmayı tercih ediyoruz. İstanbul global kültür sahnesinde nasıl bir pozisyon alıyor? IST.FESTIVAL’in buna katkısı nedir? DEMET: İstanbul, coğrafi bir kavşaktan çok daha fazlası; tarihsel bir hafıza ve sürekli dönüşen bir kültürel enerji. Bugün global sanat dünyası, sadece merkezleri değil, aradaki alanları da dinlemeye daha açık. İstanbul da tam bu aralıklardan birinde duruyor. IST.FESTIVAL’in katkısı tam da bu eşsizliğin bir parçası olabilmek. İstanbul’u global sanatçılar ve düşünürler için yaşayan bir deneyime dönüştürmek. Belki de festivalin asıl katkısı; İstanbul’u sadece anlatmak değil, onunla birlikte yeni anlatılar üretmek. IST.FESTIVAL’in geleceğini nasıl hayal ediyorsunuz? DEMET&ALPHAN: Önümüzdeki yıllarda daha çok sesli, daha katmanlı bir yapıya evrilmesini hayal ediyoruz. Sadece içerik anlamında değil; coğrafi, düşünsel ve duygusal anlamda da daha fazla alana dokunan, yeni hikâyelere alan açan bir yapı. Uluslararası çapta daha fazla üretime alan tanıyan; İstanbul’un dışında da farklı şehirlerde yankı bulan bir festival düşüncesi bizi heyecanlandırıyor. Ama özünde festivalin ruhunu koruyarak elbette.

Nisan 2020 | Art | Amerika Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Yazı | Alp Tekin D oğduğu ve çocukluğunun geçtiğini Pakistan’ın Lahore kentindeki zamanlarını şöyle özetliyor sanatçı Salman Toor: “Yasemin çayı. Begonviller. Kalabalık bir aile. Çim kokusu. Ve kriket”. Salman Toor şimdi 36 yaşında. Uzun bir süredir sanat okumak için geldiği New York’ta, East Village’de yaşıyor. Resim çalışmalarını artık bu şehirde sürdürüyor. Atölyesi de Bushwick civarında. Toor aslında şehrin en önemli sergi mekanı olan Whitney Museum’da ilk kişisel sergisini açmaya hazırlanıyordu. Temmuza kadar sürecek sergide son işlerini sergileyecekti. Ama malum, virüs sebebiyle müzenin geçici olarak kapanmasıyla birlikte onun sergisi de ‘online’ olarak keşfe açıldı. Toor’un resimleri kişisel yaşamından, New York’ta bizzat içinde yaşadığı gay kültüründen izler taşıyor. Ama resimlerdeki figüratif anlayış çok daha eskileri anımsatıyor. Bunun nedeni de Toor’un aldığı sanat eğitimi. Akademik tablo eğitimi alan Toor yıllarca Caravaggio, Peter Paul Rubens, Anthony van Dyck ve Jean-Antoine Watteau gibi rococo, barok ve neoklasik dönem sanatçılarının eserlerini incelemiş. 17. ve 18. yüzyıl dönemi Avrupalı portre sanatçılarının yaptığı eserlere öykünmüş. Bunu da saklamıyor: “New York'a ilk taşındığımda Peter Paul Rubens olmak istemiştim”. Daha sonra kendi tarzını bulan Toor, şimdi yıldızı yükselen sanatçılardan biri. Çünkü hem ‘queer’ dünyanın kendine özgü kırılganlığını hem de göçmenlerin karşılaştığı pek de nazik olmayan tutumları çok iyi resmediyor. Şimdi Salman Toor’un naif, kırılgan ve yer yer idealist figüratif eserlerinde kaybolma zamanı: iPhone’la kendini yatakta çıplak çeken gay erkek, kalabalık ev partisindeki sarhoşluk ya da gay bardaki umulmadık bir sarılmayla… ART | Kategorinin diğer yazıları ‘Resimlerin kendi içinde tedirgin olmasını önemsiyorum’ Mahremiyeti sorgulamak daha erotik Yuzu & nom-studios sunar ‘LOOP’ sergisi Kemal Özen "Gam'zede" Online Sergi Hangi yetişkin bir ‘Gam’zede’ değil ki artık? Ali Elmacı’nın atölye günleri notları May Parlar "Collective Solitude" Online Sergi Lara Kamhi’yle paradokslar ve izolasyon üzerine... BASE’in yeni dijital projesi yakında Sessiz Odanın Çığlığı İtalya’daki müzeden salgına bakınca… Yıldızı daha da parlayacak: Salman Toor Online açılış yapan İstanbullu sergi

Bergman Design House founder Marie Soliman blends wabi-sabi and antiques with works by Joseph Klibanksy, Auguste Rodin and Zhuang Hong Yi in London. October 2023 | Design & Interiors english below The concept of Le Flaneur and marries wabi-sabi words Alp Tekin photos Nick Smith B ergman Design House kurucusu ve kreatif direktörü Marie Soliman, tasarladığı bu Londra evi için şöyle diyor: “Bu ev gerçekten Le Flaneur konseptini benimsiyor ve benim gerçek tutkum ve inancım olan wabi-sabi ile birleşiyor: Kusurlu, geçici ve tamamlanmamış şeylerle alışılmamış, mütevazı olanın güzelliği”. Soliman, “Özgün bir tasarım hikâyesi yaratan iyi antika parçaların peşinde koşmanın arkasında o kadar çok tarih, eğlence ve güzellik var ki! Renkleri seviyorum, risk almayı seven biriyim, her zaman meraklıyım ve hikâye anlatmayı seviyorum” diyor. Evde dikkati çeken unsurlardan biri de Joseph Klibanksy’nin, Auguste Rodin'in ünlü “Le Penseur” heykeline saygı duruşu niteliğinde yaptığı “The Thinker” adlı “düşünen astronot” eseri. Sanatçı bu heykeliyle 21. yüzyıl insanlarının 1880’deki insanlara göre nasıl değiştiğini göstermek istemiş. Evin Londra Regent's Park’a bakan güzel manzaralarına alçı pervazlar, balıksırtı zeminler, mermer şömineler ve Zhuang Hong Yi'nin büyülü aydınlatma enstalasyonu eşlik ediyor. Soliman, “Bu daire, Kensington Bahçeleri'nin etkileyici manzarasına sahip koruma altındaki bir binada yer alıyor. Bu nedenle binanın dokusuna dokunmadan açıklık hissi yaratmanın yollarını arayıp bulduk” diyor. Bu nedenle evde dikkatlice yerleştirilmiş ayna paneller ve lüks şivron döşeme, antikalar, koleksiyonluk 20. yüzyıl mobilyaları ve sanat eserleri için mükemmel bir sade arka plan sağlanmış. B ergman Design House founder and creative director Marie Soliman says the following about this London house she designed: “This home truly embraces the concept of Le Flaneur and marries wabi-sabi, which is my true passion and belief: the beauty of things imperfect, impermanent, and incomplete; the beauty of things unconventional and humble”. “There is so much history, fun and beauty behind hunting the good antique pieces that create a very original design story! I love color, I am a risk taker, and curious all the time, and I love telling stories” says Soliman. One of the striking elements in the house is Joseph Klibanksy's "thinking astronaut" work called "The Thinker", which is a homage to Auguste Rodin's famous sculpture "Le Penseur". With this sculpture, the artist wanted to show how the people of the 21st century have changed compared to the people of 1880. The home's beautiful views overlooking London's Regent's Park are accompanied by plaster mouldings, herringbone floors, marble fireplaces and a magical lighting installation by Zhuang Hong Yi. “This apartment is located in a listed building with impressive views over Kensington Gardens,” Soliman said. “For this reason, we looked for ways to create a feeling of openness without touching the fabric of the building”. “It is a listed building with impressive views over Kensington Gardens, so we devised ways to create a feeling of openness without touching the fabric of the building,” says Marie Soliman. Carefully placed mirror paneling and luxurious chevron flooring provide the perfect pared-back backdrop for antiques, collectable 20th century furniture and artworks. As Bergman Design House is also known for being product designers in London, bespoke furniture and color schemes subtly echo the existing shapes and tones in the owners’ collection. The design plays to the strengths of the architecture and treasured objects.

Sha Wang, founder of Atelier Fēn, shapes her West Vancouver home with 1960s farmhouse elements, colorful textures and a calm white oak kitchen. April 2024 | Design & Interiors english below POPS of COLOR and a MID-CENTURY MODERN TWIST words Leon Williams photos Tina Kulic Ş ık ve rahat bir Batı Yakası tarzına sahip olan bu ev, Atelier Fēn'in müdürü ve kurucusu Sha Wang’a ait. “Evimiz nefes kesici bir okyanus manzarası sunmasa da, gerçekten özel ve daha iyi bir şey sunuyor: Keyifli ve büyüleyici bir ırmak” diyor Wang. "Suyun yumuşak akışını duyabiliyorum ve çok sayıda ağaç ve kuşla çevrili olmak bu büyülü atmosferi yaratıyor”. Wang, Batı Vancouver'da yer alan evinde çeşitli doku ve renk kombinasyonlarını denemiş: “Kendi evimi tasarlamak, aşırı düşünme eğilimim nedeniyle daha karmaşık bir süreçti ve mükemmellik arayışım nedeniyle seçimlerimi daha dikkatli yaptım. Bir tasarımcı olarak, çok çeşitli tasarım olanaklarının ve tarzlarının farkındayım. Bu da seçenekleri daraltmayı ve evim için belirli bir tasarım yönü belirlemeyi zorlaştırdı”. Wang’in evi 1960'ların çiftlik tarzı evlerinin bir özeti niteliğinde. Sade ve düzenli tasarım unsurlarıyla öne çıkıyor. AYRINTILAR - Oturma odası: Wang, gerçekten benzersiz bulduğu için kendine özgü dokulu dantel desenli tavanı korudu. Geniş depolama alanı sunmak için de bir USM dolabı kullandı. - Yemek odası: İç ve dış mekanları harmanlamak isteyen Sha, Phillip Jeffries'in keten duvar kaplamasını tercih ederek terastan görünen manzarayla uyumlu ince bir yeşil tonu ortaya çıkarmış. Turuncu kadife perdelerin eklenmesi mekana sıcak ve sağlam bir doku kazandırmış. - Mutfak: Sha, “Her zaman beyaz meşe unsurları içeren beyaz bir mutfağa sahip olmayı hayal etmişimdir" diyor. “Moda olmasa bile bana verdiği his, sakin, sıcak ve zamansız”. S leek and cozy in West Coast style, this home belongs to Sha Wang, principal and founder of Atelier Fēn. "While our house may not showcase a breathtaking ocean view, it offers something truly special and even more enchanting – a delightful and charming creek! I can hear the gentle flow of water, and being surrounded by a lot of trees and birds creates this magical atmosphere,” says Wang. Wang experimented with different combinations of textures and colors in her West Vancouver home: "Designing my own home was a more complex process because I tend to overthink, and I made my choices more carefully because of my pursuit of perfection. As a designer, I am aware of a wide range of design possibilities and styles, which made it difficult to narrow down the options and determine a specific design direction for my home”. Wang's home epitomizes the 1960s farmhouse style. It is distinguished by its simple and uncluttered design elements. DETAILS - Living room: The interior designer retained the distinctive textured lace pattern ceiling, as she finds it to be truly unique. She also used a USM cabinet to provide ample storage space. - Dining Room: Wanting to blend indoors and outdoors, Sha chose a Phillip Jeffries linen wallcovering in a subtle shade of green to match the view from the terrace. The addition of orange velvet curtains gives the room a warm and robust texture. - Kitchen: "I've always dreamed of having a white kitchen with white oak elements," says Sha. "Even though it's not fashionable, the feeling it gives me is calm, warm and timeless”.

Atelier Fen and designer Sha Wang balance Gen Z minimalism with warm luxury in a bespoke Vancouver home shaped by natural materials and marble. March 2025 | DESIGN & INTERIORS GENERATIONAL FUSION words Karine Monie photos Tina Kulic (interior design) + James Han (portraits) interior design Atelier Fen In the heart of Vancouver, British Columbia, a bespoke home has emerged as a striking example of design that bridges generations. Atelier Fēn, led by visionary designer Sha Wang, has crafted a residence that deftly marries the sleek, black-and-white minimalism favored by its Gen Z inhabitants with the refined luxury and upscale materials adored by their parents. The result is a space that is as functionally refined as it is artistically expressive—a true celebration of thoughtful design and craftsmanship. BALANCING DIVERSE One of the project’s most impressive challenges was harmonizing the distinct preferences of two very different generations. The homeowners, in their 50s, desired a warm, luxurious feel enriched with marble and high-gloss finishes. In contrast, their children, in their 20s, leaned toward a contemporary, minimalist aesthetic defined by a bold black-and-white motif. The floor plan underwent 13 revisions, reflecting a dynamic process of negotiation and refinement. “Each [member] had unique needs and styles, but in the end, we found a design solution that made everything come together, ensuring each family member felt a sense of belonging in their own space,” Wang reveals. Her human-centered approach transforms each project into a canvas that captures the evolving essence of its inhabitants—a journey that is as personal as it is creative. SERENITY IN DESIGN The design ethos of this home is centered on creating a sanctuary that encourages relaxation while maintaining a sophisticated aesthetic. With sleek lines, sculptural furniture, and a deliberate avoidance of excessive ornamentation, every room invites both comfort and contemplation. “The design encourages relaxation while maintaining sophistication,” explains Sha Wang, whose approach emphasizes clean, unobtrusive beauty that serves both form and function. A RICH PALETTE OF NATURAL SELECTIONS A sumptuous color palette forms the backbone of the interior, blending hues of beige, white, gold, camel, black, and blue-gray. Wang’s commitment to natural materials is evident throughout—wood, stone, linen, and wool bring warmth, texture, and authenticity into every room. On the main floor, Shinnoki Manhattan Oak offers timeless appeal, while the basement contrasts with black-stained natural oak veneer, creating an engaging interplay of light and shadow. DECO HIGHLIGHTS The family room exudes architectural symmetry and visual intrigue. Apparatus Studio Lantern pendants elegantly frame the fireplace, while custom millwork blends storage with artistic flair. A B&B Italia Serie Up armchair adds a playful, sculptural accent against the warmth of Shinnoki Marathon Oak panels, and a carefully chosen rug from The Rug Company, sourced via Avenue Road Vancouver, ties the space together with refined cohesion. In the kitchen, comfort meets elegance at a striking island that doubles as a dining area. Custom-shaped with concealed bench seating and supported by geometric brass accents, the island is clad in bold Panda White marble—a nod to Asian watercolor aesthetics that injects quiet drama into the heart of the home.

Hines Collective founder Devin Hines transforms a Museum Tower home in Midtown Manhattan with Toka Builders, Mod furniture and gallery-like minimalism. July 2024 | Design & Interiors TURKISH BELOW A FUTURISTIC MINIMAL NEW YORK HOME words Alp Tekin photos Joshua McHugh portraits Stephanie Sunderland I magine a home that seamlessly blends the sophistication of an art gallery with the bright lines of a space station in a sci-fi movie. Now add the vibrant spirit of the Mod subculture of 1960s England. This house is not just a dream, it is real! And it's in Midtown Manhattan’s Museum Tower. Designed by the Hines Collective, this home is like a blank canvas, an oasis free of clutter. "This project, in the historic Museum Tower, was an exciting opportunity for us to completely reimagine a space with an adventurous and otherworldly source of creative inspiration paving the way for a museum-worthy design result," says Devin Hines, founder of Hines Collective. "Our clients wanted minimalist aesthetics but they had a lot of stuff, so we had to be creative with the floor plan to balance form and function. Another exciting challenge we embraced on this project was the execution of the seamless glossy white floor. Our incredible contractors, Toka Builders, carried through the epoxy resin with a single pour to create the harmonious floor surface throughout the residence to achieve the inspired cloudscape aesthetic”. CREATING THE LOOK OF A SPACE STATION The design team opted for a clean, minimalist white palette to focus on the artwork, furnishings and breathtaking views from this high-rise condominium. "We perfectly developed the space station/gallery aesthetic we envisioned for this project," says Hines. The primary inspiration for the project was the clients' love and collection of '60s mod furniture, such as the Eero Aarnio Ball Chair. To complement this inspiration, the Hines Collective team proposed custom pieces that fit seamlessly into the mix of a bright cloudscape aesthetic and mod. “Overall, we wanted to create an atmosphere with nods to space-age sixties Mod that encompassed the beauty of a well curated art gallery with a luxurious living space to match,” says Hines. “To achieve this, we started by being very intentional with where certain pieces in our clients’ collection should be displayed and let that inform many of our design decisions and custom work.” The result is a one-of-a-kind space that highlights and complements the many artful moments throughout and pays homage to the MoMA it sits atop. FÜTÜRİSTİK MİNİMAL bir NEW YORK EVİ S anat galerisi sofistikeliğiyle bilimkurgu filmindeki uzay istasyonunun parlak çizgilerini kusursuz şekilde harmanlayan bir ev hayal edin. Ve şimdi bu hayalinize 1960'lar İngiltere'sinin Mod alt kültürünün canlı ruhunu ekleyin. Bu ev hayal değil, gerçekten böyle bir ev var! Hem de Midtown Manhattan’da. Hines Collective’in tasarladığı ışığı yansıtan malzemelerle bezenmiş bembeyaz bir tuval gibi duran bu ev, dağınıklıktan arınmış bir vaha gibi. Hines Collective kurucusu Devin Hines, “Tarihi Müze Kulesi'ndeki bu proje, yaratıcı bir ilham kaynağıyla bir alanı tamamen yeniden hayal etmek için heyecan verici bir fırsattı” diyor. Hines, “Müşterilerimiz minimalist bir estetik istiyordu, ancak çok fazla eşyaları vardı. Bu nedenle biçim ve işlevi dengelemek için kat planında yaratıcı olmamız gerekiyordu. Bu projedeki bir diğer heyecan verici zorluk da kusursuz parlak beyaz zeminin uygulamasıydı. İnanılmaz müteahhitlerimiz Toka Builders, ilham verici bulut manzarası estetiğini elde etmek için epoksi reçineyi tek bir dökümle uyguladı”. BİR UZAY İSTASYONU GÖRÜNÜMÜ YARATMAK Temiz, minimalist bir beyaz palete yönelen tasarım ekibi; sanat eserlerine, mobilyalara ve bu yüksek katlı evin nefes kesen manzarasına odaklanmış. Hines, “Bu proje için öngördüğümüz uzay istasyonu/galeri estetiğini mükemmel bir şekilde geliştirdik” diyor. Projenin başlıca ilham kaynağı ise müşterilerin Eero Aarnio Ball Chair gibi 60'ların mod mobilyalarına olan sevgisi ve koleksiyonu. Bu ilhamı tamamlamak için Hines Collective ekibi, parlak bir bulut manzarası estetiği ve mod karışımına sorunsuzca oturacak özel tasarlanmış parçalar önermiş. “Genel olarak, bir sanat galerisinin güzelliğini lüks bir yaşam alanıyla birleştiren, 60’ların uzay çağı Mod'una selam veren bir atmosfer yaratmak istedik,” diyor Hines. “Bunu başarmak için, müşterilerimizin koleksiyonundaki belirli parçaların nerede sergilenmesi gerektiği konusunda çok bilinçli davrandık”. Sonuç olarak ortaya, içinde yer alan pek çok sanatsal anı vurgulayan ve tamamlayan ve üzerinde yer aldığı MoMA'ya saygı duruşunda bulunan türünün tek örneği olan bir alan çıkmış.