Search this site

April 18, 2026 | DESIGN & INTERIORS U S L U ACROSS TWO MILAN STAGES words YUZU Editorial photos Yeşim Özügeldi, styling Merve Küsmenoğlu During Milan Design Week 2026, Istanbul-based USLU Design Studio presents its debut collection, Disco House, across two parallel settings: SaloneSatellite and Alcova. Founded by interior architect and designer Alp Usluduran, the studio extends an architectural way of thinking into furniture—approaching objects not as standalone pieces, but as part of a larger spatial system. RHYTHM, ATMOSPHERE, SPACE At its core, Disco House explores the relationship between music and architecture. As Usluduran puts it, music moves through time while architecture moves through space—both shaping emotion through rhythm. Here, that rhythm becomes atmosphere, and atmosphere, in turn, becomes space. The collection draws from the late 1970s, revisiting the high-gloss, hedonistic energy of the disco era. Yet rather than nostalgia, it proposes a contemporary reading—placing that expressive, liberated spirit against today’s more controlled and comfort-driven modes of living. The result is a language that is at once playful and composed, polished yet slightly irreverent. Rather than a conventional furniture line-up, Disco House reads as a scenario for living. Each piece carries a distinct character: The Cuban, a cabinet that moves between cigar culture and sound systems; The Laidback, an armchair that sits slightly apart, observing rather than participating; The Unifier, which draws people together; The Bubbly, a luminous champagne table that amplifies both light and conversation; The Socialite, a dining and drinks table that naturally becomes the centre of the room; and The Whisper, a quieter, more intimate presence within the setting. TWO SETTING, ONE LANGUAGE The dual presentation across Milan reinforces this narrative. At SaloneSatellite—held from 21 to 26 April within Salone del Mobile—the full collection is presented, marking the studio’s first appearance on the international stage. The platform, dedicated to designers under 35, situates USLU Design Studio within a new generation of emerging voices. In parallel, Alcova offers a more atmospheric interpretation. Set within the raw, unfinished spaces of the Baggio Military Hospital, a selection of pieces is staged as an installation, allowing the collection to unfold spatially and scenographically. Together, the two presentations position Disco House somewhere between object and environment—less a collection to be viewed, and more a setting to be entered.

January 2024 | Design & Interiors english below Canadian house inspired by Aman Tokyo words Alp Tekin photos Tina Kulic (Associate photographer at Ema Peter Photography) V ancouver şehir merkezinden 25 dakika uzaklıktaki bu ev projesi Aman Tokyo otelinden ilham alarak tasarlanmış. Tasarımı gerçekleştiren Space 9’dan Sha Wang projeyi şöyle anlatıyor: "En sevdiğim otel olan Aman Tokyo, bu proje için büyük bir ilham kaynağı oldu. Birinci sınıf misafirperverlik hissini bir konut projesine getirmek gerçekten keyifli bir deneyimdi. Müşterinin zevki, kendi tasarım tarzım ve yaşam stilimle tam olarak eşleşiyordu. Dolayısıyla tasarım sürecini derinlemesine incelerken, yarattığımız iç mekanın kendi imzamı temsil edeceğini bilerek gerçekten heyecanlandım”. Wang ile ev sahiplerini buluşturan platform ise Instagram olmuş: "Ev sahipleri beni Instagram aracılığıyla keşfetti ve 30 dakikalık kısa bir sohbetin ardından hızla tasarım teklifini hazırladım. Ev sahiplerinin yaşam tarzı, sevdikleri seyahat yerleri ve hatta tercih ettikleri oteller benim tercihlerime kusursuz bir şekilde uyuyordu”. Zanaatkârlık ve minimalist bir yaklaşımla saflığı, gücü ve sadeliği ön planda tutan evin tasarımında gereksiz süslemeler ve dikkat dağıtıcı unsurlardan kaçınılmış. Malzeme olarak yoğun bir şekilde beyaz meşe, siyah arduvaz ve beton panel kullanılmış. “Birbirini tamamlayan dokulu beton panellerle birleştirilen hafif ve sıcak renk paleti, beyaz meşe tarafından iletilen sıcaklık hissi evin her yerinde çok ilginç bir görsel geometri yaratıyor” diyor Sha Wang. Bu projedeki en önemli zorluklardan biri, birinci sınıf Japon misafirperverliği hissini konut ortamına aşılarken mükemmel dengeyi yakalamak olmuş. Sha Wang, "Aman otelindeki huzur ve dinginliğin özünü yakalamak istesek de, tüm işlevsel gereksinimleri ve bütçe kısıtlamalarını karşılamak da aynı derecede önemliydi” diyor. T his house project, 25 minutes away from Vancouver city center, was designed with inspiration from the Aman Tokyo hotel. Sha Wang from Space 9, who carried out the design, describes the project as follows: “The Aman Tokyo, which happens to be my favorite hotel, served as a major inspiration for this project. It was a truly enjoyable experience to bring a world-class hospitality feel into a single residential project. The client's taste and design brief were an exact match for my own design style and lifestyle and as I delved into the design process, I felt a genuine excitement knowing that the interior space we were creating would embody my own signature style”. The platform that brought Wang and the homeowners together was Instagram: “The homeowners discovered me through Instagram, and after a brief 30-minute conversation, we swiftly proceeded to sign the design proposal, solidifying our collaboration. Life is frequently marked by serendipitous occurrences, as if everything has been intricately orchestrated beforehand”. Unnecessary decorations and distracting elements were avoided in the design of the house, which prioritizes purity, strength and simplicity with a craftsmanship and minimalist approach. White oak, black slate and concrete panel were used extensively as materials. “The light and warm palette, combined with textured concrete panels that complement each other, create a sense of warmth (conveyed by the white oak) and a very interesting visual geometry throughout the home”, says Sha Wang. One of the most significant challenges in this project was striking the perfect balance while infusing a world-class Japanese hospitality feel into a residential environment. “Although we wanted to capture the essence of tranquility and serenity from the Aman hotel, it was equally important to meet all functional requirements and budget constraints because this space would serve as the owners’ full-time home,” says Sha Wang. “Additionally, we aimed to develop the design further to give the space its own unique character. Blending these elements required a careful and thoughtful approach, which truly reflected the homeowners' vision and lifestyle”.

Şubat 2022 | Art | Türkiye for english click here LAL BATMAN ve EXPÓSE “Sizce de erotik değil mi?” Yazı | Oktay Tutuş E xposé; sergilemek, göz önüne sermek anlamına geliyor. Lal Batman’ın dijital ve plastik sanat pratiklerinden oluşan sergisinin ismi de Exposé. Anna Laudel Gallery’de açılan sergideki işler kendimizi ve birbirimizi nasıl yansıttığımızı mercek altına alıyor. Yağlı boya çalışmalarından dijital illüstrasyona, hologramdan NFT ve video sanatına kadar uzanan geniş bir yelpazede üretilmiş işlerin yer aldığı “Exposé”, 27 marta kadar takibe açık! Şimdi söz Lal’de. İçinde yaşadığımız dünyaya dair, muhtemelen bilmediğimiz veya duymadığımız, bir tane olumlu bir tane de olumsuz ne söyleyebilirsin? “New Generation Love” eserimde de yansıttığım gibi bir arada olmanın bütünlüğünü, büyüsünü ve zorluğunu mercek altına alırken; kompozisyonda kullandığım kelebekler ile bu sürecin naifliğine, ömrüne değinmekteyim. İçimizde yaşadığımız dünyayı da o yüzden aynı “New Generation Love” da olduğu gibi görüyor ve yorumluyorum. Zor, karmaşık ama bir o kadar da naif. Serginin adını da düşününce; gerçekten sanal dünya deyince insanların aklına neden hep teşhir etmek, başkaları tarafından görülmek, izlenmek gibi şeyler gelir? Sosyal medyanın yapısı bu şekilde gelişti ve gelişmeye devam ediyor. Bu devamlılıkla birlikte aslında biz de sistem içerisinde izliyor, izleniyor ve içten içe bundan tatmin oluyoruz. Sergimde yer verdiğim oda yerleştirmesi ise izleme ve izlenme durumunu somut hale getiriyor. Sergiyi ziyaret eden izleyiciler bu alanı deneyimleyerek sergiyle interaktif bir şekilde bağ kurabiliyor. SOSYAL MEDYA MODERN TEŞHİR ALANI ‘Like’ etmek, başka hayatları sürekli takip etmeye çalışmak erotik bir arzu ile nasıl ilişkilendirilebilir? Sosyal medya modern teşhir alanı. İzleniyoruz, dikizleniyoruz ve gözetleniyoruz. Bu olguların hepsi erotizmde de olan unsurlar. Eserlerimde de görüldüğü üzere aslında hiçbiri bize yabancı değil. Sizce de erotik değil mi? Bir insan kendisini dijital dünyada ne ölçüde eş yansıtabilir? Arada kaybolan özelliklerimiz/parçalarımız neler? İnsan kendisini dijital dünyada nasıl görmek istiyorsa ve nasıl rahat hissediyorsa o ölçüde yansıtıyor. Bu yansıtma biçimi aslında kendi görme biçimimizi de ortaya çıkartıyor. Arada kaybolan özelliklerimiz aslında sakladıklarımız ve saklamak istediklerimiz. Lal Batman and Expóse Words | Oktay Tutuş E xpose; to display means to reveal. The name of Lal Batman's exhibition consisting of digital and plastic art practices is Exposé. The works in the exhibition opened at Anna Laudel Gallery examine how we reflect ourselves and each other. Featuring a wide range of works from oil painting to digital illustration, from hologram to NFT and video art, the “Exposé” is open to follow-up until March 27! Now Lal has the word. What can you say about the world we live in, one positive and one negative, that we probably don't know or have heard of? As I reflect in my work “New Generation Love”, while I examine the integrity, magic and difficulty of being together; I refer to the naivety and longevity of this process with the butterflies I use in the composition. That's why I see and interpret the world we live in, just like in "New Generation Love". It is difficult, complex, but also naive. Considering the name of the exhibition; when we say virtual world, why do people always think of things like being exposed, being seen by others, being watched? This is how the structure of social media has evolved and continues to evolve. Along with this continuity, we are actually watching and being watched within the system and we are deeply satisfied with it. The room installation that I have included in my exhibition, on the other hand, makes the situation of watching and being watched concrete. By experiencing this area, the audience visiting the exhibition can interact with the exhibition in an interactive way. How can 'like', trying to follow other lives constantly be associated with an erotic desire? Social media is the modern display area. We're being watched, spied on, and spied on. All of these phenomena are also elements of eroticism. As seen in my works, none of them are foreign to us. Don't you think it's erotic? Çapa 8

January 25, 2026 | DESIGN & INTERIORS HOUSE of GREEN PATIOS words YUZU Editorial photos Lourenco Teixeira de Abreu Designed by AB+AC Architects, House of Green Patios is an urban apartment in the heart of Lisbon, recast as a quiet retreat from the pace of the city. Framed by a generous terrace and a sequence of planted patios, the home explores a way of living in which nature, light, and spatial clarity shape everyday experience. Rather than seeking escape elsewhere, the brief focused on transforming the apartment itself into a place of pause and renewal. Architecture and landscape are closely intertwined, with greenery threaded throughout the plan so that each room maintains a visual connection to planted outdoor space. ORGANISED AROUND CALM The spatial organisation follows principles of essentialism. Circulation is treated as a tool for clarity—reducing visual noise and allowing space only for what is genuinely needed. Built-in joinery and concealed storage support a pared-back environment, while softened thresholds encourage fluid movement between rooms. Living, sleeping, working, and leisure areas are arranged to balance moments of togetherness with quieter, more private zones. Bedrooms, the home office, and recreational spaces are conceived as bright, calm cocoons, finished with warm wooden floors. In contrast, the kitchen, dining, and living areas form an open and informal social core, extending naturally towards the terrace. INSIDE AND OUTSIDE, IN DIALOGUE Outdoor space plays a central role in the project. Handmade Portuguese terracotta tiles continue seamlessly from the interior to the terrace, dissolving the boundary between inside and out. Smaller planted patios punctuate the plan, allowing greenery to filter deep into the apartment and become a constant presence rather than a decorative gesture. The planting palette—drawing on Mediterranean and Brazilian species—reinforces the home’s atmosphere as both lush and grounded, offering an everyday encounter with nature within an urban setting. MATERIAL CHOICES WITH INTENTION Materiality is approached with equal attention to sensory comfort and environmental responsibility. Earthy finishes such as terracotta, terrazzo, and stucco di calce give the interiors a tactile, grounded character. In the kitchen and bathrooms, terrazzo surfaces made from recycled construction debris were selected for their durability and reduced environmental impact, adding depth and texture without excess. High-performance windows, carefully positioned openings, and cross-ventilation strategies ensure generous daylight and year-round comfort, supporting the home’s energy performance while maintaining a calm interior climate. A MEASURED APPROACH TO URBAN LIVING House of Green Patios goes beyond renovation. It proposes a considered model for contemporary urban life—one in which nature is integrated from the outset, and the home becomes a flexible sanctuary shaped around everyday rituals. Designed to evolve over time, the project reflects AB+AC Architects’ restrained and humane approach to domestic architecture: thoughtful, grounded, and closely attuned to place.

May 2023 | Design & Interiors english below Luca Nichetto’dan Soft Blown yazı Alp Tekin İ skandinav tasarım anlayışıyla İtalyan çizgisini bir araya getirmesiyle tanınan tasarımcı Luca Nichetto, Milano Tasarım Haftası’nda tanıttığı Soft Blown koleksiyonuyla favorilerimiz arasındaydı. Koleksiyon; renkli ve girift balon kreasyonlarını işleyen sokak sanatçılarının neşeli ruhundan ilham alıyor. Airbloom masa lambası ve Afloat sarkıt lambadan oluşan koleksiyondaki ürünlerin yüzeyine oyulmuş yaratıcı formlar ve katmanlı desenler ise ayrıca dikkat çekici. Soft Blown by Luca Nichetto words Alp Tekin L uca Nichetto, a designer known for combining Scandinavian design with Italian style, was among our favorites with the Soft Blown collection he introduced at Milan Design Week. The collection draws inspiration from the convivial spirit of balmy, sunny days when the streets are lined with performance artists, effortlessly crafting colourful and intricate balloon creations. Creative forms and layered patterns carved into the surface of the products in the collection, which consists of Airbloom table lamp and Afloat pendant lamp, are also remarkable.

February 3, 2026 | DESIGN & INTERIORS MONOLITH LODGE words YUZU Editorial photos György Palkó Some houses begin to tell their story even before they are built. Monolith Lodge, set in Dobogókő—a popular destination near Pilisszentkereszt in Hungary—is one of them. Designed by Pyxis Nautica, the project waited patiently for years before taking shape. With the involvement of the Hello Wood team, it eventually emerged as a calm yet confident architectural presence, settled deep within the forest. FROM CONCEPT TO COLLABORATION The story begins with a concept plan that captured the client’s attention. Dobogókő’s natural character, paired with Pyxis Nautica’s architectural approach, laid the groundwork for a house that feels both contemporary and closely attuned to its surroundings. The client’s vision, the architectural design, and Hello Wood’s design-and-build experience come together in a shared narrative. At this stage, Hello Wood joined the project as a design-driven contractor, further refining the concept through close collaboration. Beyond construction, the team worked hand in hand with the designers to ensure that every detail resonated with the spirit of the site and aligned with the character of Hello Wood Resorts. STRUCTURE, SPACE, AND RHYTHM With approximately 105 square metres of heated interior space, the house is expanded by a 16-square-metre gallery. Covered and open terraces wrap around the building, creating a direct and fluid connection between interior spaces and the surrounding landscape. The structure is built on a reinforced concrete foundation, while the walls and roof are formed from five-layer, exposed-quality CLT (cross-laminated timber) panels. Combined with a standing-seam metal roof, the use of CLT technology allowed the main structure to be assembled in just three days, with the entire project completed within six months. THE MONOLITH The name Monolith Lodge comes from the project’s most defining architectural gesture: a monolithic concrete chimney. More than a functional element, it stands as the visual and conceptual core of the house. Its rough, board-formed surface echoes throughout the building, establishing a quiet continuity between concrete, timber, and nature. Charred wood cladding, exposed concrete surfaces, and large openings towards the landscape balance a sense of solidity with openness. The resulting atmosphere feels strong yet calm—contemporary in its language, timeless in its presence. A PLACE TO RETURN TO Revived from an idea once set aside, Monolith Lodge now exists as a contemporary retreat in the heart of the forest. Pyxis Nautica’s plans, realised by Hello Wood and operated under Hello Wood Resorts, transform a vision into a home, a home into an experience, and an experience into a place that quietly invites return.

july 2023 | Mediterranean | Vol 10 english below BEYAZ SIĞINAK words Onur Baştürk photos Amit Geron S oyut, neredeyse heykelsi bir kontur. Gölge ve ışığın boşluklarda hareket etmesiyle oluşan bir gizem duygusu. Ve dışardan bakıldığında içeriye dair her şeyi gizleyen esrarengiz bir cephe... Tel Aviv’in en beyaz sığınağına hoşgeldiniz! Tom Zruya liderliğindeki Pitsou Kedem Mimarlık tarafından tasarlanan K House’u görür görmez hissedilen bu sığınak hissi, aslında tamamen bilinçli. Pitsou Kedem ekibi şöyle diyor: “Evi tasarladığımız ailenin her şeyden önce tek bir isteği vardı: Onlar için her şeyi kapsayan bir sığınak yaratmamız! Bu nedenle evin tasarımında dış dünyanın kaosundan, gelip geçici heveslerden ve sosyal ağların sonsuz müdahalesinden kurtulmayı sağlayan bir dizi alan yaratmayı hedefledik. Özetle bu projede, bulunduğu çağı zarif bir şekilde taşıyacak tutarlı bir mimari dille sessizliği aradık” . WHITE SHELTER A n abstract, almost sculptural contour.A sense of mystery created by shadow and light moving through the voids. And when viewed from the outside, a mysterious facade that hides everything about the inside... Welcome to Tel Aviv’s whitest haven! This feeling of shelter, which is felt as soon as you see the K House designed by Pitsou Kedem Architecture Office, led by Tom Zruya, is actually fully conscious. Pitsou Kedem team says: “The family we designed the house for had one desire above all else: to create an all- encompassing sanctuary for them! For this reason, we aimed to create a series of spaces in the design of the house whic h allows to get rid of the chaos of the outside world, temporary whims and endless interference of social networks. In short, in this project, we sought silence with a coherent architectural language that would elegantly bear the signs of its era”. for more Print VOL X - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION - 2023 Out of Stock Add to Cart

June 2024 | Art & Culture english below VUSLAT ‘Kendimizi her şeyden üstün görüyoruz’ words Onur Baştürk photos Kayhan Kaygusuz V uslat’ın MSGSÜ Tophane-i Amire Kültür ve Sanat Merkezi’nde başlayan “Emanet” sergisinde öğrendiğim bir masal var. “Ayağına Diken Batan Serçe” isimli bu masalı Vuslat’a küçükken anneannesi anlatırmış. Masalın ana fikri şu: İnsanlar kendi hayat rutinlerine dalıp onlara emanet edilen şeyleri anında unutuyor. Sonra da hayıflanıyorlar, nasıl unuttuk diye… Vuslat’ın sergisi ‘emanet’ kavramını bunun gibi birçok farklı yönden ele alıyor. Dahası, farklı disiplinleri bir araya getirerek anlatıyor. Dolayısıyla sergiyi izlerken unutup gittiğiniz tüm duygu ve düşüncelerinizi de çıkarıyorsunuz emanet kutusundan, bilinçaltından… Geçtiğimiz yıl Baksı Müzesi’nde gerçekleşen heykel odaklı “Emanet” serginiz bu kez farklı disiplinlerden sanatçıların işleriyle (ses, anlatı peyzajı vs.) harmanlanmış bir halde karşımıza çıktı. Bu tercihin sebebi nedir? Sergiye gelenleri “çoklu bir deneyim”e davet etmek mi? Emanet kavramı sadece fiziksel nesnelerle sınırlı olmayan, aynı zamanda zaman, mekân ve duyusal deneyimlerle de ilişkili bir olgu. Bu nedenle, ses, anlatı peyzajı ve diğer disiplinleri de kullanarak izleyicilerşe daha katmanlı iletişim kurmayı istedim. Sanatın farklı formlarını bir araya getirmek hem fiziksel hem de duygusal olarak bana daha geniş bir ifade alanı sağlıyor. Venedik Bienali’nde gördüğüm Manal AlDowayan’ın eseri de ses ve müziği içine katan bir yerleştirmeydi. Ses sizin ne ifade ediyor? Son tahlilde ses mi yoksa yazı mı desem, hangisini tercih ederdiniz? AlDowayan’ın eserlerinde kültürel dönüşüm, kolektif hafıza konuları belirgin şekilde öne çıkıyor. Açıkçası medyumdan önce benim için konu daha fazla önem arzediyor. Önceliğim bu nedenle yazı. Farklı coğrafya ve dillerde ortak anlam taşıyan temaları işlemenin en geçerli ve geleneksel yolunun yazı olduğunu düşünüyorum. Sanatçıların kültürel kökenlerine duydukları bağlılığın ve değerlerin sanat ortamında kültürel bir değere dönüştürerek aktarılması geçmişten günümüze gelen emaneti aktardığımızı tekrar hissettiriyor. Bunu da yazı üzerinden hafızaya kazımak kendimi daha yakın hissettiğim bir pratik. Sizin için ‘emanet’ neleri çağrıştırıyor? Emanet almaktan mı yanasınız yoksa emanet bırakmaktan mı? Benim için emanet karşılıklı güven, sadakat ve sorumluluk anlamına geliyor. Emanet almak, güvenin ve sorumluluğun bir göstergesi olarak değerli. Ancak, emanet bırakmak da aynı derecede önemli. Çünkü bu, güven duygusunu başkalarına aktarmak ve onların sorumluluğuna güvenmek anlamına gelir. Bu denge, toplumsal ilişkilerde karşılıklı güveni ve bağı güçlendirir. Dolayısıyla, hem emanet almanın hem de emanet bırakmanın önemine inanıyorum. KENDİMİZİ HER ŞEYDEN ÜSTÜN OLARAK GÖRÜYORUZ Bize emanet edileni korumaya çalışan değil de, yıkıp yenisini yapmaya kodlanmış bir toplumuz. Buna katılır mısınız? Sizce neden böyle? Modernizmden sonra bireysel egomuzun şişirilmesiyle beraber her şeye muktedir olduğumuz, her şeyi yapabileceğimiz ve hatta her şeyin üzerinde olduğumuz yanılgısına kapıldığımızı düşünüyorum. Kendimizi her şeyden üstün ve her şeyin sahibi olarak görüyoruz. Özellikle de doğanın… Doğanın gücünü idrak etmeli, onunla eşit olduğumuzu, hatta onun kalıcı bizim gidici olduğumuzu anlamalıyız. Bu idrakı gerçekleştirmek için onunla ilişki kurmalı, onu dinlemeli, anlamaya çalışmalı ve bize sunduklarını görmeliyiz. Uyanış bu şekilde olmalı. Kolay değil, ama samimi bir merak duygusuyla bunu hayatımıza sokabilirsek, meseleyi başka bir yere taşıyabiliriz. Bize emanet edilenleri koruma bilincine ulaşmamızı sağlayacak olan bence bu. MALZEMEDEN ÖNCE KONU Serginin üretim sürecini de merak ediyorum. Mesela kullandığınız malzemelere çok özendiğinizi duymuştum. Nasıl bir süreç var? Kısaca anlatır mısınız? Süreç aslında düşünerek başlıyor. Malzemeden önce konu geliyor. Konuyu nasıl ifade edeceğimi malzemeyi keşfederek başlıyorum. Araştırma süreci de bir o kadar ilginç oluyor. Kullandığım malzemelerin listesi çok genişledi. Yazınsal dokümanlar, doğadan toplanan malzemeler (bitkiler, toprak, kum gibi doğal malzemeler), dokunabilir ve dokuma yapılabilir her türlü malzeme, ses, ışık ve şu an aklıma gelmeyen pek çok şey… Neyi ne ile nasıl ifade etmek isteyeceğimi aslında düşüncelerim; yani bilincim ve bilinçaltım belirliyor. Yeni medya araçlarını, özellikle de yapay zekâyı sanat üretimlerinde bir araç olarak kullanıyor musunuz? Ya da bir araç olarak kullananlara karşı tavrınız nedir? Yeni medya araçları ve yapay zekâ, merak ettiğim ve kurcalamak istediğim alanlar arasında yer alıyor. Sanata dair pratiğe dönüşebilecek her araç benim için merak konusu. Bu nedenle, bu teknolojilerin sunduğu olanakları keşfetmek pratiğimin doğal bir parçası. SAMİMİ BAĞLARIN EN ÖNEMLİ ADIMI CAN KULAĞIYLA DİNLEMEK Artık hayatınızın önemli bir bölümünü sadece sanatçı Vuslat kaplıyor diyebilir miyiz? İş insanı kimliğiniz ne kadar hayatınız ve sanatınızın içinde? Tabii ki, diyebiliriz. Medyada geçirdiğim uzun yıllar boyunca medyanın yaptığı toplumsal katkıyla ilgiliydim. İşin ekonomik tarafındansa toplumsal tarafıyla ilgilenmek beni daha çok heyecanlandırırdı. Cinsiyet eşitliği, insan hakları, toplumsal barış, duyulmayan seslerin duyulması ilgi alanlarım oldu. Sanat ise ilgilendiğim bu toplumsal meseleler üzerine çalıştığım bir ifade alanı. Sanat aracılığı ile bu alanlarda bireysel ve toplumsal keşfe çıkıyor, soru soruyor, araştırıyorum. ‘Vuslat Foundation’da ise bu konular özelinde çözüm üretip aksiyon almaya çalışıyoruz. Hayatla, birbirimizle, doğayla ve etrafımızdaki her şeyle bağımızı merak ediyor, araştırıyor ve bu bağları nasıl onarabiliriz sorusuna kafa yoruyorum. Samimi bağların en önemli, vazgeçilmez adımının ise can kulağıyla dinlemek olduğunu düşünüyorum. Bugün dünyadaki sorunların birçoğunun altında, bu ilişkisizlik ve zayıflayan bağlar olduğunu düşünüyorum. Can kulağıyla dinlemek, önyargılardan uzaklaşmak, merak etmek ve dinlediğin kişiye odaklanmaktır. Kendi zihnine ve kendi fikirlerine değil; dinlediğine ve duyduklarına odaklanmaktır. VUSLAT ‘We see ourselves above all else’ T here is a fairy tale I learned at Vuslat's exhibition "Emanet" at MSGSU Tophane-i Amire Culture and Art Center. Vuslat's grandmother used to tell her this tale called "The Sparrow with a Thorn in its Foot" when she was little. The main idea of the story is this: People get caught up in their own routines and immediately forget the things entrusted to them. And then they lament, how could we have forgotten... Vuslat's exhibition deals with the concept of "entrustment" in many different ways. It also brings together different disciplines. So, while looking at the exhibition, you also take out all the feelings and thoughts that you have forgotten, from the place where you left them, from the subconscious... Your sculpture-oriented exhibition "Emanet", which took place last year at Baksı Museum, was this time mixed with the works of artists from different disciplines (sound, narrative landscape, etc.). What is the reason for this choice? Is it to invite visitors to a "multiple experience"? The concept of relics is not limited to physical objects, but is also related to time, space and sensory experiences. For this reason, I wanted to create a multi-layered communication with the audience by using sound, narrative landscape, and other disciplines. Bringing together different art forms gives me a wider space for expression, both physically and emotionally. WE SEE OURSELVES AS SUPERIOR TO ALL We are a society that is coded not to preserve what has been entrusted to us, but to destroy it and build a new one. Would you agree with that, why do you think that? I think that with the inflation of our individual egos after modernism, we have fallen into the delusion that we are capable of everything, that we can do everything, and even that we are above everything. We see ourselves as superior to everything and as the owner of everything. Especially nature... We have to realize the power of nature, we have to realize that we are equal to it, that it is permanent and that we are impermanent. In order to realize this, we have to engage with it, listen to it, try to understand it and see what it offers us. This is how awakening is supposed to happen. It is not easy, but if we can bring this into our lives with a sincere sense of curiosity, we can take the matter to another place. I think this is what will allow us to reach the consciousness of protecting what has been entrusted to us. SUBJECT BEFORE MATERIAL I am also curious about the production process of the exhibition. For example, I heard that you are very particular about the materials you use. What kind of process is that? Could you briefly describe it? The process actually begins with thinking. The theme comes before the material. I start by discovering how to express the theme by exploring the material. The research process is equally interesting. The list of materials I use has expanded a lot. Literary documents, materials collected from nature (natural materials such as plants, soil, sand), all kinds of materials that can be woven and braided, sound, light, and many other things I can't think of right now... What I want to express and how I want to express it is actually determined by my thoughts, that is, my consciousness and subconscious. Do you use new media tools, especially artificial intelligence, as a tool in your artistic productions? Or what is your attitude towards those who use them as a tool? New media tools and artificial intelligence are among the areas I am curious about and want to explore. Any tool that can become a practice in art is a matter of curiosity for me. Therefore, exploring the possibilities of these technologies is a natural part of my practice. THE MOST IMPORTANT STEP IN SINCERE RELATIONSHIPS IS LISTENING WITH THE EAR OF THE HEART. Can we say that only the artist Vuslat occupies a significant part of your life now? Of course you can say that. During my long years in the media, I was interested in the social contribution of the media. I was more interested in the social side of the business than the economic side. Gender equality, human rights, social peace, hearing voices that are not heard were my areas of interest. Art is a form of expression where I work on these social issues that interest me. Through art I make individual and social discoveries, ask questions and research in these areas. At the Vuslat Foundation, we try to find solutions and take action on these issues. I wonder and research about our connection to life, to each other, to nature and to everything around us, and I think about how we can repair these connections. I believe that the most important and indispensable step for sincere connections is to listen carefully. I believe that this lack of connection and weakening of bonds is at the root of many of the problems in the world today. Listening attentively means letting go of preconceptions, being curious, and focusing on the person you are listening to. It is focusing on what you are hearing and hearing, not on your own mind and your own ideas.

Eylül 2020 | Art | Türkiye click for english İçinden Matisse ve Warhol geçen minyatürler Yazı | Onur Baştürk Ö nce Mamut Art Project’te, daha sonra da 2017 yılında Londra’daki Saatchi Galeri’de sergilenen ”Mitoloji” serisinde minyatür sanatını Starbucks kahve bardaklarına taşımıştı. Taner Ceylan’ın küratörlüğünü yaptığı “Olimpos / Portreler-1” sergisinde ise şeffaf kağıt üzerine tamamı 24 K. gerçek altınla yapılmış “Otoportre” isimli çalışmasıyla dikkatleri çekmişti. Onu kısaca “minyatürü güncel hale getiren sanatçı” diye tanımlayabilirim. Onur Hastürk’ten bahsediyorum. Şu anda Anna Laudel Düsseldorf’ta açılan ve ekim ayı sonuna kadar sürecek “Asimilasyon” sergisiyle gündemde. Serginin ana damarı Matisse ve Warhol. Onları buluşturan ise minyatür. İşte Onur Hastürk’ün kendine has dünyası… “Asimilasyon” sergisinde minyatürün dünyasıyla Henri Matisse ve Andy Warhol'un dünyasını kesiştirmek nereden aklınıza geldi? Farklı dünyaları buluşturmaktan alınan haz mı yoksa yurtdışına yönelik bir hamle mi bu? Uzun süredir Doğu-Batı, geleneksel-güncel, geçmiş ve günümüz arasında bağ kurmaya çalışıyorum. Üretim süreçleri öncesinde de yoğun okuma ve araştırmalar yapmaktayım. Böyle bir esnada Goethe Enstitüsü’nde düzenlenen “Modern Sanatta İslam Estetiği” başlıklı sempozyumun 2005 Aralık tarihinde yayımlanan bildiriler kitabında Henri Matisse’in 1910 yılında Münih’te, Ernst Kühnel tarafından düzenlenen “İslam Sanatının Şaheserleri” sergisini ziyaretinin ardından söylediği şu sözler sergimin çıkış noktasını oluşturdu: “Doğu minyatürleri benim için mümkün olan duyu algılamalarının bütün biçimlerinin farkına varmamı sağladı. Bu minyatürlerde kullanılan resim türü ile bu sanat büyük ve gerçekten kendine has bir alanı ifade ediyor. Bu da benim taklitçi resimden kurtulmama yardımcı oldu”. Vay, bunu bilmiyordum… Öte yandan Matisse, özellikle 1910-1929 yılları arasında “Odalisque” (Türkçe kökenli “Odalık”) adını verdiği elli civarındaki yağlıboya resim çalışmasıyla beni kendine çeken sanatçıların başında oldu. Doğu sanatından feyz alarak, batıda yeni bir dönem açan ve zihnimde kıvılcımlar çakmasına sebep olan Matisse’in bu resimleri bende kendi kültür ve geleneklerimin etkileşimiyle birlikte yeniden asimile etme arzusu oluşturdu. BİZİ BİRBİRİNE BAĞLAYAN GÖRÜNMEZ BAĞ Peki Warhol? Warhol’un “A Gold Book” kitabı ve serisinde yer alan kağıt üzerine altın kaplama olarak yaptığı çizimlerde farklı desenleri (kadın ayakkabıları, feminen oğlanlar, davetkar figürler vb.) beni inanılmaz etkilemiştir. “Altın”ın yüzyıllar içinde sanat malzemesi olarak kullanımı ve sanattaki çok katmanlı ilişkisi benim için hep ilgi çekici oldu. Andy Warhol’un eserlerimdeki ilk yansıması ise katılımcısı olduğum ve güncel sanatta görünür olmamı sağlayan 2016 Mamut Art Project’te, Starbucks kâğıt bardakları üzerine klasik minyatür eserleri yorumladığım “One More Coffee” serisiyle başladı. Böylece batı sanatının parlayan yıldızları Matisse ve Warhol’la farklı zamanlarda da olsak, bizi birbirine bağlayan görünmez bir bağın olduğunu farkettim. Aslında her şey oradaydı, karşımda beni bekliyordu. Geriye sadece şimdiki zamanda bir minyatür sanatçısının gözünden bunun nasıl görüldüğünü göstermek kalmıştı. Dolayısıyla 110 yılın ardından (mekansal bir referansla), Matisse eserlerinin klasik minyatür üslubunda yeniden yorumlandığı bu sergiyi, ilk olarak Almanya / Anna Laudel Düsseldorf Galeri’de izleyiciyle buluşturma fikri ortaya çıkmış oldu. HEP KABINA SIĞMAYAN BİR ADAM OLDUM Minyatür gerçekten her alana uyarlanabilir mi? Sınırları var mı? Ne kadar özgür olunabilir minyatürde? Ana sanat dalım Tezhip ve Minyatür ama eğitimim boyunca fakültedeki diğer tüm geleneksel ve plastik sanatların üretim disiplinlerine de ilgim oldu. Hocalarımız bize eğitim yıllarında gelenekselin bir oda olduğunu ve bu odanın içinde istediğimizi yapabileceğimizi söylediler. Ama ben hep kabına sığmayan bir adam oldum. O odaya pencereler çizdim gökyüzünü görebilmek için, kapılar çizdim başka odalara geçebilmek için, fırça benim elimdeydi ve sınır yalnızca kendimdim… Yüksek lisansımı Süleymaniye Yazma Eserler Kütüphanesi’ndeki “Suver-ul Kevakib” adlı 15. yüzyıla ait bir astronomi kitabının analizi üzerine yazarken, tezimi bitirmeme yakın Mamut Art Project‘e kabul edildim ve orada da Starbucks’ın kağıt bardaklarının üzerlerine saray nakkaşhanelerinde sultanlar için nakşedilen minyatürleri ve tezimde incelediğim burçların minyatür figürlerini yeniden yorumladım. MİNYATÜR BENİ SEÇTİ Peki en başta neden minyatürü seçmiştiniz? Açıkçası ben onu değil de, sanki o beni seçti. Varoluşu anlamaya ve kendimi tanımaya çalıştığım bu yolculuğumda sanatın bana yol göstermek için hep bambaşka ufuklar açtığını düşünürüm. Geleneksel sanat anlayışı; yeryüzü gibi görünen ve görünmeyen sınırlarla (coğrafi, siyasi, kültürel, inanç vb.) çevrili. Sanki bir simülasyon içindeymişiz gibi; karşımızda figürler, desenler var ama gölgeleri yok. Aslında iki boyutlu ama içinde sonsuzluğa açılan boyutlar saklı. Her zaman bir kuralı bir sınırı var, ama benim için bu sınırları kullanarak sınırsızlığa ulaşılacak bir akıl oyunu gibi… İçinde olduğunuz odadan başka odalara geçmenizi sağlayan kapılar açıyor zihninizde. Ben bazı kapıların eşiğinde durup sadece içeriyi izlerken bazılarından da içeri girip yeni ve farklı yaşamları keşfediyor ve bu yaşamları kendi hayatıma asimile ederek kendimi yeniden tanımlıyorum. Serginin adı “Asimilasyon”. Aslında negatif içeriği olan bir kavram. Yaptığınız sentez asimilasyona girer mi yoksa bu kavramdan kastınız başka bir durum mu? Sanat tarihçi Thadeus Jay Dare Dowad tarafından sergi kataloğuna yazılan bir yazıyı alıntılamak isterim: “İslam sanatı her zaman Roma ve Bizans’ın ve İslamiyet öncesindeki İran, Afrika, Güney Asya ve Çin’in sanat geleneklerini harmanlayan asimilatif bir varlık oldu. Doğu ve Batı sanat kültürleri için bir pota olarak, İslam sanatı yüzyıllar boyunca İslami alanda yeni ve gelişmekte olan gelenekler oluşturmak için coğrafi olarak uzaklara yayılan stiller ve teknikleri özümsedi”. Bu bağlamda Asimilasyon; özümseme, benimseme anlamlarıyla bu sergide yer alıyor. Farklı kültürlerin aynı sanat üzerinde ilişki kurduğu bir anlayışa dönüşüyor. MİNYATÜR VE ÇIPLAKLIK Minyatür ve çıplaklık meselesi de kafamı kurcalıyor. Seks pozisyonları bile rahatlıkla yer alabilmiş bildiğim kadarıyla minyatürlerde. Sizce minyatürün bu anlamda tavrı nedir? Osmanlı ve İslam sanatı kelimeleriyle yan yana gelince haliyle kafada kalıplar oluşuyor çünkü. Ne dersiniz? Minyatür, Türkler’in İslamiyeti kabul edişinin yüzyıllar öncesine konumlanan bir kronolojide yer alması itibariyle İslam öncesi bir süreçten günümüze geliyor. İstanbul Üniversitesi Kütüphanesi’nde bulunan Enderunlu Fazıl’ın minyatürlü “Hubanname” (erkek güzelliğiyle ilgili) ve “Zenanname” (kadın güzelliğiyle ilgili) yazmalarındaki kimi kadınların göğüsleri tam açıktır. Bunlarla beraber hamamda yıkanan çıplaklar, üryan ya da uçkuru çözülmüş uzanan oğlanlar, göğüs dekolteli kadınlar, hatta seks sahnelerinin olduğu minyatürler de gösterilmiştir. Bunun gibi çıplak kadınlarla ya da oğlanlarla ilgili daha pek çok örnek vardır. Dolayısıyla günlük yaşamın doğal bir parçası olan cinselliğin Osmanlı nakkaşları tarafından da en naif şekillerde resmedildiği görülmektedir.

January 27, 2026 | DESIGN & INTERIORS the BEST of Maison&Objet words Maria Chiara Antonini Hundreds of exhibitors and thousands of visitors animated the Paris trade fair dedicated to design and the world of interiors. A vibrant crossroads of ideas, materials, and visions, where furniture, decorative objects, textiles, and ceramics engaged in a continuous dialogue, transforming the fair into a living narrative of contemporary design. A SHARED LANGUAGE With over 67,000 visitors and 2,294 exhibitors, the latest Paris edition of Maison&Objet once again confirmed its role as a privileged observatory on the future of interior design. An unmissable event that continues to capture and interpret the transformations of contemporary living. The common thread running through the showcased novelties is clear: a renewed focus on traditional crafts—from ceramics and textiles to glassmaking—reinterpreted through contemporary design languages that seamlessly blend memory, materiality, creative vision, and modern aesthetics. The collections on display thus become tools for reflection, offering sensitive responses to the evolving needs of everyday life, with the aim of enhancing quality of life through design. But what will the interiors of the future look like? Offering a possible answer is Elizabeth Leriche, scenographer and trend forecaster, and curator of the exhibition What’s New? In Decor. “The interiors of tomorrow will be increasingly modular, designed to adapt to constantly evolving lifestyles. The pursuit of wellbeing, comfort, and a reassuring sense of familiarity will remain central,” she explains. Her installation, which interprets living as a layering of time, fits seamlessly into the theme of the 2026 edition, Past Reveals Future, presenting a broad and multifaceted vision of décor as fertile ground for design experimentation. CRAFT, REVISITED Ceramics take center stage, marking a heartfelt return to an artisanal aesthetic: vibrant surfaces, bold patterns, intense colors, and a material richness that becomes decoration in itself. A prime example is the new collection by Paola Paronetto, created in collaboration with Giovanni Botticelli, designed to meet the demands of increasingly sophisticated interior projects. This vision is echoed in the new dinnerware line designed by Belgian-Peruvian artist Shirley Villavicencio Pizango, known as Shurleey, for Serax, where flowers, plants, and fruit are transformed into poetic illustrations that enliven the table. Strong character and formal rigor define the identity of Table Machine, which makes color and geometry its contemporary hallmark. More classic in tone, with earthy hues and tactile surfaces, are the collections by Mos Portugal and Onofrio Acone, the latter also selected by Elizabeth Leriche for her installation. The floral world weaves through many of the collections, taking on ever-new forms: from Doing Goods cutlery adorned with delicate raised floral motifs, to the textile realm, where brands such as Goyaal Living and Jamini celebrate a slow, welcoming way of living—one defined by calm, intimacy, and an elegance that evokes the timeless charm of the countryside. LIGHTING AS NARRATIVE Lighting design also embraces bold colors and playful forms. The new collections by Ferroluce, Fermob, and Valerie Objects combine imaginative expression and experimentation with cutting-edge technology, transforming light into a narrative and scenographic element. Furniture design, too, takes center stage, with soft, enveloping lines like those proposed by Pedrali and Morpho, inviting a more mindful way of experiencing living spaces—one that fosters connection with oneself, with others, and with beauty. The new chair by House of Capricorn stands as a declaration of love for craftsmanship, a dialogue between mastery and traditional know-how that also resonates in the world of surfaces: from the ceramic tiles of Portuguese brand Theia to those of Turkish label Karoistanbul, characterized by modular, combinable forms designed to create unique, highly personalized solutions. TOWARDS TOMORROW And what about the hospitality of the future? Rudy Guénaire, through his installation Suite 2046, envisions it as an experience suspended between storytelling and visual poetry: “an architecture that strips back to the essentials and dares to dream big.” A journey that reinterprets everyday rituals, transforming them into a sensitive narrative poised between beauty, imagination, and desire.

Mart 2022 | Tasarım | Türkiye for english click here Eski taş ocağı artık sürdürülebilir yeni bir mahalle Yazı | Oktay Tutuş Y eni ve etkileyici mimari projelerin dikkat çekmesi, tasarımlarıyla neleri pratik bir şekilde çözdükleriyle doğru orantılı. Amaç her zaman ulvi olmak zorunda değil, ancak projelerin kesinlikle sürdürülebilir ve kaynak kullanımı konusunda cimri olması çok önemli. Çağımızın gidişatı o yönde ve biz de ister istemez bu modeldeki projeleri sunmayı tercih ediyoruz. Göteborg’un biraz dışında kalan eski bir taş ocağı madeni işletmesinin de kaderi, bahsettiğime benzer şekilde değişmek üzere. Oyulmuş, kullanılmış ve delik deşik edilmiş bir topoğrafyadan, sürdürülebilir bir mahalle olan Wendelstrand’a doğru evriliyor. Next Step Group tarafından geliştirilen, Snøhetta ile White Arkitekter tarafından Tham & Videgård, Andreas Martin-Löf Architects ve Liljewall ile birlikte tasarlanan bu konut projesinde çeşitli tipolojilerde 1000 ev ve çeşitli ortak alanlar planlanmış. Projenin ilk aşaması, Snøhetta tarafından tasarlanmış, manzarayla bütünleşen ortak bir bina olan Göl Evi ile başlıyor. Snøhetta tarafından tasarlanan bu Göl Evi’ne restoran, kafe, mağazalar, etkinlik alanları, ofisler ve spor salonu da içeren ve yeni mahallenin ortak yaşamının zeminini oluşturacak ortak alanlar eşlik edecek. Etkileyici olduğu kadar da mütevazı tasarımı tam olarak sitenin topoğrafyasını takip ediyor. Kuzeyden güneye doğru yükselerek yeşil alanı ve parkı çatı peyzajı boyunca devam ettiriyor. Projede tahmin edebileceğiniz üzere mümkün olduğunca az çevresel etki amaçlandığı için düşük karbon emisyonlu yerel malzemelere öncelik verilmiş. Bu nedenle ahşap ve taş, projenin baskın materyalleri. NEYSE Kİ… Bu tip yükselerek devam eden çatı tasarımları hem binanın etkileşimini hem de kullanım alanlarını genişletiyor. Bjarke Ingels’in BIG Architecture çatısı altında daha önce bu tip çatı tasarımlarının bambaşka kullanım amaçlarını ve çok çeşitli tezahürlerini görmüştük. Kuzeyliler başlarının üzerinde klasik bir çatı yerine, yaşayan bir alan olmasını tercih ediyor diye genelleyebilir miyiz? Projenin tamamlanması ve eski taş ocağının rehabilite edilerek bir mahalleye dönüşmesi 2024’e dek devam edecek diye öngörülüyor. Neyse ki dünyada başka örneklerle taş ocağı rehabilitasyonu yapılıyor da, sadece bizim İstanbul’a yakın taş ocaklarını havalimanı yapmamız konuşulmuyor artık! The old quarry is now a sustainable new neighborhood Words | Oktay Tutuş T he fate of an old quarry mining operation just outside of Gothenburg is about to change. It evolves from a carved, used and riddled topography to the sustainable neighborhood of Wendelstrand. Developed by Next Step Group and designed by Snøhetta and White Arkitekter in collaboration with Tham & Videgård, Andreas Martin-Löf Architects and Liljewall, 1000 houses of various typologies and various common areas are planned in this residential project. The first phase of the project begins with the Lake House, a collaborative building designed by Snøhetta that integrates with the landscape. This Lake House, designed by Snøhetta, will be accompanied by common areas, including a restaurant, cafe, shops, event spaces, offices and gym, which will form the basis of the communal life of the new neighborhood. Its impressive yet modest design follows the topography of the site exactly. It rises from north to south, continuing the green space and park along the roof landscape. As you can imagine, local materials with low carbon emissions were given priority, as the project aimed to have as little environmental impact as possible. Therefore, wood and stone are the dominant materials of the project. This type of ascending roof designs expands both the interaction of the building and its usage areas. In some of Bjarke Ingels’s projects, we have seen different uses of this type of roof design before. Can we generalize that northerners prefer a living space over their heads rather than a traditional roof? Çapa 4

June 7, 2026 | TRAVEL ATMOSPHERE OVER NOSTALGIA photos Iker Zuniga (Pempki) Set within the stone alleys of Kyoto’s Higashiyama district, Kiraku Tei Kiyomizu reimagines the traditional machiya through atmosphere rather than nostalgia. Designed by kooo architects, the project transforms a historic townhouse into a private hospitality residence that feels deeply rooted in Kyoto while remaining quietly contemporary. A SLOWER ARRIVAL Instead of reconstructing the visual language of traditional Japanese architecture, the studio focuses on light, shadow, texture, and proportion. The interior reveals itself gradually: narrow circulation paths open into softer moments of light; rough plaster surfaces absorb daylight throughout the day; timber, stone, and paper-filtered openings create a restrained material palette that feels warm, tactile, and calm. At the centre of the house sits a tsubo-niwa courtyard, bringing daylight, ventilation, and seasonal change deep into the narrow plan. Throughout the project, spatial experience is shaped through restraint rather than statement. THE WEIGHT OF MATERIALS Materiality plays a defining role. Traditional Juraku plaster has been left intentionally textured, allowing natural light to produce subtle shifts of shadow across the walls. Naguri-finished timber flooring adds another tactile layer underfoot, while hinoki wood, stone surfaces, woven textures, and muted joinery reinforce the house’s quiet sensory richness. Even contemporary interventions — including the kitchen and bathroom — are integrated through continuity of material and proportion rather than contrast. LIGHT AND SILENCE What makes Kiraku Tei Kiyomizu particularly compelling is its resistance to over-refinement. The house retains darkness, silence, and irregularity — qualities often erased in contemporary luxury renovations. Nothing feels overly polished. Light remains subdued, surfaces are allowed to age naturally, and the atmosphere stays grounded in everyday spatial experience rather than stylised references to tradition. More than a restoration project, Kiraku Tei Kiyomizu feels like an exploration of how architecture can shape mood through subtle sensory details. Temperature, shadow, tactility, and acoustic softness become part of the experience, resulting in a space that feels both timeless and deeply connected to Kyoto.

March 2022 | People | Vol VI TR BELOW HAKAN HELVACIOĞLU Finding my authentic identity took time Words Rana Korgül Photos Cengiz Dikbaş & Kadir Aşnaz Interior designer Hakan Helvacıoğlu's style is all about mastering the art of mixing. His distinct and instinctive formula involves striking the perfect balance between color, pattern, and material, seamlessly blending furniture from different eras with contemporary art. He has a particular fondness for the 1940s and 1960s, periods that have left their mark on his current design approach. His philosophy can be summed up in his own words: "Home should age and integrate naturally over time. Even when pieces change, its spirit should remain intact. In fact, each new addition should bring fresh light to the whole. A timeless and enduring space is created in this way." MY RESIDENTIAL PROJECTS ARE NEVER THE SAME How would you describe your design style? It’s a style with no obvious repetitions, recognized for the harmony it achieves through juxtaposition. It’s rooted in the past but also embraces contemporary dynamics. Sometimes, even I’m surprised when visitors to a home I’ve designed can identify my work. I’ve often asked, quite sincerely, “How do you know?” because my residential projects are never alike. Each one is alive, with its own personality and hidden formula of existence. They draw from their unique logic, not from my other projects. The key factors are always the architecture and the client. My role is to craft a cohesive narrative around those elements. THE GOLDEN AGE OF ÖZAL’S TURKEY Is there a reason why you mainly work on residential projects? When I began my career in the early ’90s, the firms I worked with specialized in residential projects. It was the golden age of Özal’s Turkey, a time when large homes and villa communities were emerging. With the allure of access to global goods, the demand for luxury home design grew. Turkish architectural styles were being reinterpreted, supported by new Art Deco and contemporary furniture designs. It was also a golden era for classic antique furniture and objects. As collectors emerged, designers had to educate themselves on the history of antiques. Homes were large, functional, and grand—reflecting the tastes of the time. Growing up as a designer in this environment, it took time to break free from the imposed preferences and expectations of that period and discover my own unique and authentic style. I worked on so many residential projects back then that it became second nature to me. When you’re skilled at something, you want to stick to it, fine-tuning your expertise with every new project. I BECOME THE PEOPLE I DESIGN FOR What’s the most appealing aspect of designing homes? My experience has largely been with family homes, so I enjoy long-term, comprehensive projects. Although they may seem challenging, creating spaces that respect the individual worlds of different family members while ensuring shared comfort and satisfaction is like solving a complex equation—it requires skill and finesse. In large residential projects, beyond the technical aspects, it’s about staying true to the architecture and location, fulfilling expectations, and crafting spaces that resonate with everyone involved. Achieving this balance hinges on finding the right story and emotional connection. Of course, all designers listen to their clients. But I go a step further—I live with them in my imagination, spend time as them, and behave like them as I conceptualize the space. I even build a narrative and give it a visual identity. My goal has always been to create authentic spaces and avoid anything that feels like a stage set. FROM RIGID TO FREE-SPIRITED How have you evolved from the early days of your career to now? I’m less rigid, less conservative, and less bound by rules. I’m more original, free-spirited, humorous, and open to new experiences. I’ve shifted my focus from acquiring to creating. How has your childhood abroad shaped your vision today? Growing up in a different culture, I was immersed in a system that instilled creativity, confidence, and discipline through hard work. The German sense of order and a work-first mentality played a significant role in shaping who I am today. Before university, I studied performing arts at a conservatory. I often say, “If you can sew and weld at the same time, and if you work hands-on in a workshop, you’ve already mastered half of design.” HAKAN HELVACIOĞLU Özgün kimliğimi bulmam zaman aldı İç mimar Hakan Helvacıoğlu’nun tasarım stili her şeyi doğru karıştırmasında gizli. Kendine has, içgüdüsel bir formülü var. Renk, desen, malzeme karışımını, dönemler arası mobilya kullanımını ve çağdaş sanatı doğru oranda birleştirmeyi seviyor. 1940 ve 60’lar ise her zaman sevdiği, imrendiği ve bugünkü çizgisinde izleri olan dönemler. Tasarım felsefesini ise şu sözleri gayet net anlatıyor: “Ev, zaman içinde yaşlanmalı, bütünleşmeli. Hatta parçalar değiştiğinde ruhu kaybolmamalı. Aksine her gelen yeni parça bütüne bir ışık katmalı. Kalıcı ve zamansız mekan bu şekilde oluşur”. EV PROJELERİM BİRBİRİNE BENZEMEZ Tasarım tarzını nasıl tanımlarsın? Bariz tekrarları olmayan, bütünlüğü yan yana getirişlerindeki uyumla farkedilen, geçmişe bağlı ama çağdaş dinamikleri de göz ardı etmeyen bir tarz. Bazen ben bile tasarımını yaptığım bir evi ziyaret edenlerin, projenin bana ait olduğunu ayırt edebilmesine şaşırıyorum. “Nasıl anlıyorsunuz?” diye samimiyetle sorduğum çok olmuştur. Çünkü ev projelerim birbirine benzemez. Her biri canlıdır, kendi kişilikleri ve gizli varoluş formülleri vardır. Başka projelerimden değil, kendi matematiklerinden beslenirler. En büyük faktör mimari ve kullanıcıdır. Benim yarattığım toparlayıcı hikâye sonra gelir. ÖZAL TÜRKİYE’SİNİN ALTIN ÇAĞIYDI Ağırlıklı olarak konut projelerinde çalışmanın belli bir nedeni var mı? 90’ların başında kariyerime profesyonel olarak adım attığımda ilk çalıştığım firmalar ev projeleri deneyimlerine sahipti. Çünkü Özal Türkiye’sinin altın çağıydı ve büyük evler, ilk villa siteler oluşmaya başlamıştı. Dışa açılmanın cezbedici alım ve ürüne ulaşma imkanıyla beraber pahalı ev tasarımı talebi oluşmuştu. Stilize edilmiş Türk mimari çizgisi yeni Art Deco ve çağdaş mobilya tasarımlarıyla destekleniyordu. O dönem klasik antika mobilya ve objelerin altın çağıydı. Koleksiyonerler oluştukça mekan tasarımcıları da antika tarihini öğrenmek zorunda kalıyor ve bir bakıma kendilerini eğitiyordu. Evler çok büyük, çok fonksiyonel ve görkemliydi. Bu kalıp içinde yetişmiş ve alışkanlıkları oluşmuş bir tasarımcı olarak, bu dayatma beğeni ve beklenti çizgisinden çıkıp özgün ve özgür kişiliğimi bulmam zaman aldı. O dönem o kadar çok ev projem oldu ki; alıştığın şey en iyi yaptığın şey oluyor. Dikkatini ve tecrübeni o sınırlarda tutmak, her yeni projede daha rahat olmak istiyorsun. Az hata, güven verir. İyi tasarım da memnuniyet, yani güven demektir. EVİ KURGULARKEN ONLAR GİBİ DAVRANIYORUM Ev tasarlama ve uygulamanın cazip gelen esas tarafı ne? Geçmiş tecrübelerim hep aile evleri üzerine olduğu için uzun soluklu ve kapsamlı projeleri seviyorum. Çok zor görünse de; farklı karakter ve kişiliklerden oluşan aile fertlerinin her birinin ayrı dünyalarını yok saymadan, ortak konfor ve memnuniyette birleştirmek, tüm bu bileşenleri matematik gibi algılamak ince bir yönetim ve uzmanlık gerektiriyor. Çok disiplinli iş kalemleri olan büyük ev projelerinde, tekniği bir kenara bırakırsak, mimariye ve konuma sadık, beklentileri tam karşılayan, ama her birinin ortak çizgide beğenisini kazanan mekanlar oluşturmak doğru hikâye ve duyguyu yakalamaktan geçiyor. Elbette tüm tasarımcılar kullanıcıları dinler. Ama ben evi kurgularken onlarla yaşıyor, vakit geçiriyor, onlar gibi davranıyorum… Hatta bir hikâye oluşturuyor ve ona görünüm kazandırıyorum. Gerçek mekanlar yaratmak hep hedefim oldu. Sahne dekoru görünümünden kaçınıyorum. Kariyerinin başındaki Hakan ile bugünkü arasında nasıl bir evrim var? Daha az kalıplaşmış, daha az tutucu, daha az kuralcı, özgün, özgür, esprili, deneyimlere açık ve rahatım… Almaktan ziyade üretmek peşindeyim. Yurt dışında geçen çocukluk, eğitim derken İstanbul’da üniversiteye gitmişsin. Yurt dışı seni nasıl etkiledi? Bugünkü vizyonundaki payı nedir? Farklı bir kültürde doğmak, Alman disipliniyle programlanmak, önceliği iş olan bugünkü Hakan Helvacıoğlu’nu oluşturdu. Üniversite öncesi aldığım konservatuvar eğitiminde ise sahne sanatları okudum. Hâlâ hep derim, “Dikiş dikerken aynı anda kaynak da yapabiliyorsanız ve atölyede bizzat çalışıp üretebiliyorsanız, tasarımın zaten yarısını başarmışsınızdır”.

February 2025 | DESIGN & INTERIORS the CANOPY words Alp Tekin photos John D'Angelo Detroit’s Core City is welcoming its latest architectural statement—The Canopy, a residential project designed to blend world-class architecture with lush landscaping. Developed by EC3, Prince Concepts, and Studio Detroit, the team behind the award-winning True North, The Canopy offers a fresh take on urban living with five duplexes set within a thoughtfully designed natural environment. Drawing inspiration from Mies van der Rohe’s Lafayette Park, Albert Kahn’s industrial legacy, and Donald Judd’s raw, minimalist spaces in Marfa, The Canopy introduces striking stucco structures with expansive glazing, maximizing light and views. Inside, the units range from studios to two-bedroom layouts, featuring high-end finishes—oak floors, custom birch millwork, and generous terraces or balconies that seamlessly connect the interiors to the outdoors. Landscape plays a key role in shaping the experience. Prince Concepts transformed the formerly abandoned site by planting 121 trees and creating 10,000 square feet of native gardens, turning the space into a green retreat within the city. Murals by Detroit-based artist Victor Reyes add another layer of depth, with his sweeping blue compositions on the rooftops mirroring the sky above. Located within walking distance of Café Prince, Core City Park, and Puma, The Canopy continues the neighborhood’s evolution into a design-forward hub. With phase two already underway—adding seven more duplexes—the project reinforces a vision of humanistic housing where architecture, landscape, and community intertwine.

April 2025 | DESIGN & INTERIORS UNFORM STUDIO’s SCULPTURAL FUTURE words Alp Tekin photos Felix Speller Unform Studio will debut two bold new collections—Orbit and Axis—at SaloneSatellite 2025, marking its first foray into lighting alongside a continued exploration of sculptural furniture. Founded by design entrepreneur Ryan Twardzik in 2022, the Pennsylvania-based studio transforms everyday objects into sources of joy and inspiration. Rooted in Schuylkill County at the heart of the Anthracite Coal Region, Unform Studio champions a vibrant blend of local manufacturing, heritage, and innovative design. In its latest exhibition, A Different Kind of Future, the studio reimagines a tomorrow once envisioned by the unfulfilled optimism of the Space Age. Set in a striking baby blue exhibition space at SaloneSatellite 2025, the show brings together two new collections where high-gloss stainless steel meets the warmth of wood, upholstery, and masterful craftsmanship, delivering a design philosophy that is both bold and inviting. THE ORBIT COLLECTION Featuring the un14 Orbit Chair and un15 Orbit Table, the Orbit Collection celebrates dynamic contrasts and inviting comfort. The un14 Orbit Chair, wrapped in soft blue wool and supported by a sleek stainless steel frame, makes a powerful statement—merging a sharp, modern structure with a welcoming lounge experience. THE AXIS COLLECTION Marking Unform Studio’s exciting debut into lighting, the Axis Collection offers a complete range of fixtures—from pendant to floor to wall. In collaboration with London-based lighting designer George Goodwill, this collection reinterprets the crisp qualities of stainless steel into playful, sculptural forms, infusing modern lighting with energy and character.