Eylül 2021 | Art | Türkiye ŞAKİR GÖKÇEBAĞ “Bunlar benim haremim gibi” Yazı | Onur Baştürk Y ıl 2015. Contemporary İstanbul dönemi. Fuarla ilgili davetler hayli yoğun. O koşturmaca içinde en keyif aldığım yer, Selman Bilal’in kısıtlı sayıda davetliye tamamen Türk sanatçılardan oluşan sanat koleksiyonunu açtığı B3 evi. B3, Aga Khan ödüllü mimar Han Tümertekin’in tasarladığı bir ev. Evin bahçesindeki Ayşe Erkmen işine, duvarda yer alan İnci Eviner’e ait video yerleştirmesine bayılıyorum ama en çok dikkatimi çeken iş Şakir Gökçebağ’ın şemsiyelerden oluşan enstelasyonu oluyor. Gökçebağ’ı o günden sonra daha sık takip etmeye başlıyorum. Çünkü Gökçebağ’ın hayatın içinden objeleri gündelik kullanımlarından kopartıp yeniden yorumlaması ve izleyiciye başka açılardan o objeyi okuma fırsatı vermesi, malzemenin sıradan halini sıra dışı bir noktaya taşıdığı için bana zekice geliyor. Süpürge, mandal, hortum, tuvalet kâğıdı, halı ve askı gibi gündelik malzemeleri üretiminde kullanan sanatçı son olarak Nişantaşı’ndaki Ferda Art Platform’da “Redimeyd” adlı bir sergi açtı. 15 ekime kadar sürecek sergide yoğunlukla halılara yer veren Gökçebağ’la, tutkunu olduğu objelerin dünyasını konuşmayı çok istiyordum. İşte o konuşmanın bir kısmı burada, tamamı ekimde yayınlanacak vol5’de… Günlük hayatın içindeki sıradan objeleri bazen öyle bir şekilde kullanıyorsunuz ki, neredeyse o sıradan obje bir arzu nesnesi haline geliyor benim için. Neden objeler üzerinden ilerlemeyi tercih ettiniz? Özel bir nedeni var mı? Çocukluğumdan beri sanki istemeden yapıyor, etrafımı değiştiriyordum. Objeler ve mekanla kurduğum başlangıçta bir oyun olan bu ilişki zaman icinde ciddileşti. Derken sanatla birleşti. Halbuki ben mesleğimi seçmiştim. Resim yapıyor, resim sergileri açıyordum. Aynı zamanda yerleştirme, obje türü işler de ürettim hep. Sonra bunlar resmin önüne gecti. Süpürge, mandal, hortum, tuvalet kağıdı, halı, askı ve tabii ki şemsiye. Hatta en çok da şemsiye. Şemsiyeyle kurduğunuz özel bağı merak ediyorum. Aralarında pek bir fark yok aslında. O gün o malzemeyle, ertesi gün bir başkasıyla… Bunlar benim haremim gibi! Ama doğru, bazen gözdelerim oluyor. Şartlara göre ön plana çıkıyorlar. Bunun nedeni biraz da sergi mekanlarıyla ilgili. Bazı malzemeler her mekana uygun olabiliyor. Bazıları üretkenliğe, varyasyona daha elverişli. Şemsiye de bunlardan biri. Bir de dünyanın neresine giderseniz gidin, ilk görüşte tanınan bir malzemedir şemsiye. Ferda Art Platform’daki son sergide ağırlıklı olarak kullandığınız malzemeniz halı. Ama tabii ki halı öyle farklı katmanlarda kullanılmış ki, başka bir şekilde gıdıklıyor bilinçaltımızı. Yerleştirmelerinizle esas yapmak istediğiniz bu olabilir mi: Bilinçaltımızdakileri uyandırmak, onlarla bağlantıya geçmek… Elbette olabilir, ama zaten bu kendiliğinden olan bir durum. İzleyiciyle kurulan ilişki benim için önemli. Malzeme onlara tanıdık geliyor ve kurguladığım oyuna bir şekilde dahil oluyorlar. Burada ilk etki çok mühim. O ilk etkiden sonra izleyicinin hayal gücü onları başka yerlere götürecektir. Bana kalırsa sanat alternatifler sunmalı ve yeni ufuklar açmalı. Eserinizin en çok yakıştığı ev Selman Bilal’ın Arnavutköy’deki B3 evi. Oradaki şemsiyeli enstalasyon bana her seferinde hüzün veriyor mesela. Buradan yola çıkarak duygu mu yoksa biçim mi öne çıksın istiyorsunuz eserlerinizde? Ya da izleyicilerde tetiklemek istediğiniz şeyler ne? Duygu ve biçim ayrı şeyler, lakin bahsettiğiniz çalışmamda her ikisi de gerçekten dominant. Kırılmış, parçalanmış şemsiyeler hiç de alışıldık bir görüntü değil elbette. Bu şekilde bir şemsiye normalde hemen çöpe gider. Duvarda büyük bir hava muhalefeti yaşandığı belli,. Üstelik evin içinde. Duygu yoğunluğu had safhada diyebiliriz. Fotoğrafı çekilmiş bir kreşendo gibi. Eserin adı “Toccata ve Fugue“. Böylesine alışılmadık dinamik bir görüntü karşısında izleyicinin neler düşüneceğini doğrusu ben de merak ediyorum. Sonuçta sanat eseri izleyiciye ne düşünmesi gerektiğini söylemez, onu düşünmeye sevkeder.

April 2025 | DESIGN & INTERIORS A R T I C O L O a DECADE of DESIGN MASTERY words Laura Cottrell portrait photos Willen Dirk Du Toit + Sharyn Cairns In 2025, Articolo Studios celebrates ten transformative years—a milestone that underscores a journey defined by evolution, innovation, and unyielding artistic vision. This April, the acclaimed Australian design studio returns to Euroluce at Salone del Mobile, unveiling three new collections that capture the essence of a decade spent perfecting the art of refined, performance-driven design. Stepping into the immersive Euroluce installation is like entering a sanctuary away from the bustling trade show. Set within a warm, travertine-clad space, visitors are greeted by curated floor-to-ceiling fixtures, textured cast glass pendants, and hand-crafted leather lounge seats that not only showcase the studio’s pioneering approach to decorative lighting but also its seamless leap into contemporary furniture design. Here, each piece is more than an object—it’s a testament to Articolo’s commitment to blending sophisticated engineering with elevated aesthetics. Articolo’s evolution is eloquently captured in the words of Founder and Creative Director Nicci Kavals: "Celebrating our tenth year gives us a sense of maturity, confidence, and conviction in who we are and where we are headed. The foundations are laid, and we are now at the starting gates, ready to unfold the greater vision for the brand. This milestone is an achievement, but true mastery takes a lifetime. We see this as just the beginning of an enduring brand—one that will outlive its founders." Founded in Melbourne, Articolo Studios—helmed by visionary Nicci Kavals—has consistently pushed the boundaries of design, evolving from her early days as a chef and stylist into the creation of innovative experiential interiors.. Her journey, rich with diverse influences, now culminates in Articolo Studios’ bold new venture into adjustable, technologically infused decorative lighting—a move that speaks to the brand’s relentless drive for excellence. For its Euroluce showcase, Articolo teamed up with long-time partner Studio Goss to create an installation that is as much an architectural monument as it is an exhibition booth. Dominated by monolithic forms, expansive proportions, and meticulously layered materials—ranging from luminous eucalypt accents to deep, rich travertine and walnut finishes—the space invites visitors on a sensory journey through a world where art, design, and performance lighting converge. As the world of Articolo comes to life this April, it reaffirms its position at the cutting edge of design innovation. With each new collection, the studio not only honors its storied past but also sets the stage for the future—one illuminated by creativity, craftsmanship, and an unwavering passion for design.

November 2021 | Botany TR BELOW DO PLANTS CLEAN the AIR at HOME? Words Oktay Tutuş I’ve always had a great relationship with plants. The question I get asked most often is, without a doubt: “How do you live with all these plants? You could suffocate at night without oxygen!” As if plants have some deadly power, and I’m going to run out of oxygen and suffocate just because I share the same space with them at night! THE REAL KEY: SOIL AND ACTIVATED CARBON It’s true—and proven—that plants clean toxic gases from the air while feeding through photosynthesis. However, the famous NASA experiment, which most people have heard of by now, has been widely misinterpreted. First of all, the experiment was conducted in a completely sealed and insulated room. It observed changes in air quality and the removal of certain harmful gases. The crucial point here is that it wasn’t just the plant that played a role in air purification—soil and the activated carbon used in the experiment were equally key players. In Dr. Wolverton’s studies, the purpose of the activated carbon was to allow more airflow within the plant’s potting soil. This airflow is essential for a plant’s ability to remove toxins from the air. When the soil is aerated and activated carbon is present, purification occurs. But if compacted, heavy potting soil is used, air circulation is blocked, and microorganisms cannot reach the plant roots to break down toxins. Apparently, Dr. Wolverton realized just how misinterpreted his experiment had been because he now sells air-purifying plant pots! His company, Plant Air Purifier, offers pots that include a fan for air circulation, activated carbon filters, and water for the plant. With this system, a single plant can purify the air as effectively as 12 regular plants. However, even then, the purification process is slow, and the amount of air cleaned is minuscule compared to the volume we actually breathe—barely the size of a pinhead! Bitkilerle aram oldum olası çok iyiydi. En çok karşılaştığım soru ise istisnasız şu oldu: “Bu bitkilerle nasıl bir arada yaşıyorsun? Gece oksijensiz kalıp boğulabilirsin”. Sanki bitkilerin öldürücü bir gücü var ve ben gece onlarla aynı ortamda olduğum için oksijensiz kalıp boğulacağım! ESAS KİLİT NOKTA: TOPRAK VE AKTİF KARBON Bitkilerin fotosentez ile beslenmeleri sırasında evdeki zehirli gazları temizlemeleri doğru ve bu ölçülmüştür. Herkesin artık bir şekilde duymuş olduğu meşhur NASA deneyi aslında insanlar tarafından sonuçları yanlış yorumlanmış bir deney. Öncelikle o deney tamamen kapalı ve yalıtılmış bir odada yapıldı. Ortamdaki havanın değişimi ve bazı zararlı gazların temizlendiği gözlendi. Burada önemli nokta sadece bitkinin değil, toprak ve kullanılan aktif karbonun da bu temizlemede kilit rol oynadığıydı. Deneyi yürüten Dr. Wolverton'un çalışmalarında aktif karbonun amacı, saksı toprağında daha fazla hava akışına izin vermesiydi. Hava akımı, bir bitkinin havadan toksinleri uzaklaştırma yeteneği için gerekli. Toprak havadarsa ve aktif karbon da varsa temizlik oluyor. Sıkıştırılmış, ağır saksı toprağı kullanılırsa mikroorganizmalar toksinleri parçaladıkları bitki köklerine ulaşamadığı için hava da engelleniyor. Wolverton kendi yürüttüğü deneyin ne kadar yanlış yorumlandığını görmüş olacak ki, şu an kendisi hava temizleyen bitki saksısı satıyor! “Plant Air Purifier” isimli şirketinin sunduğu saksıların içerisinde hava sirkülasyonu için bir fan da bulunuyor. Aktif karbon filtreleri ve bitki için su da… Bu sistemde yetiştireceğiniz bir bitki 12 tane bitkiye eşdeğer oranda temizleyebiliyor havayı. Ancak yine de temizleme işlemi yavaş ve temizlenen hava miktarıysa soluduğumuz yanında toplu iğne başı kadar!

September 2023 | Design & Interiors english below Kaş’ın yeni tasarım oteli words Alp Tekin photos İbrahim Özbunar M imar Yeşim Kozanlı’nın tasarladığı Radisson Blu Hotel Kaş projesi, bulunduğu bölgeye saygı niteliğinde bir mimariye sahip. Otelin taş cepheleri, Kaş'ın tarihi evlerinde sıkça rastlanan zanaatkâr işçiliğin bir yansıması. Duvarlar ise nesiller boyu aktarılan bilgiyle hayat bulan geleneksel "köy sıvası" tekniğiyle kaplanmış. Bu sıva, estetik açıdan sadece Kaş'ın özünü yansıtmakla kalmıyor, aynı zamanda doğal bir yalıtım da sağlıyor. Daha az kat ve daha geniş alanlara sahip olan projede toprak renkleri yoğun olarak kullanılmış. Ayrıca yapının mimarisinden iç mimari detaylarına kadar tüm hikâye, “Yeniyim, ama ben buralıyım” fikrinden yola çıkarak oluşturulmuş. Otelin doğal taş zemini ve el yapımı özel seramiklerle kaplı yüzeyleri ise doğadan ilham alan tasarım felsefesinin devamı. Otelin açık alanlarında Kaş'ın bitki örtüsünü yansıtan lokal ağaç ve bitkiler yer alıyor. Güneşli ve gölgeli alanları etkili şekilde ayıran seperatörler, iç ve dış alan ilişkisinin her noktada yaşanmasına imkan sağlıyor. Kaş’s new design hotel R adisson Blu Hotel Kas project in Kaş, designed by Yesim Kozanlı, has an architecture that respects the essence of its region. The stone façades of the hotel are a reflection of the craftsmanship that is common in Kaş’s historical houses. The walls, on the other hand, are covered with the traditional "village plaster" technique, which comes to life with knowledge passed down through generations. This plaster not only reflects the essence of Kaş in terms of aesthetics, but also provides a natural insulation. Earth colors were used extensively in the project, which has fewer floors and larger areas. In addition, the whole story, from the architecture of the building to the interior details, was created based on the idea of “I’m new, but I'm from here”. The hotel's natural stone floors and surfaces covered with handmade special ceramics are the continuation of the nature-inspired design philosophy. There are local trees and plants reflecting the vegetation of Kaş in the open areas of the hotel. The separators that effectively separate the sunny and shady areas allow the relationship between indoor and outdoor space to be experienced at every point.

Eylül 2021 | Art | Türkiye SEN HANGİ “CRAZY BUNNY”SİN? Yazı | Alp Tekin A ytaç Beyazgül’ün kişisel sergisi “Crazy Bunny”, Yuzu Magazine işbirliğiyle Avlu Bebek’te açıldı. Sanatçının her biri farklı bir tavşan formundaki, büyük boyutlu soyut resimleri renk geçişleriyle insanı hemen tavlıyor. Aytaç’a “Crazy Bunny”lerin sırrını sorduk. Neden “Bunny” figürü? Bunny’leri senin için ilginç kılan ne? Bunny figürü aslında kendimi göstermek istediğim bir silüet. Hani çoğumuz gittiğimiz yerlerde bulunduğumuz ortamın havasına uymak için o ortama uygun bir maske takarız ya! İşte Bunny'ler aslında benim maskelerim. İçimde barındırdığım renklerimin dışavurumu. Elbette izleyici de bu renk armonisinde kendini görüyor, kendini buluyor. Crazy Bunny’lerin formları, renkleri izleyici üzerinde belki de bambaşka duygular uyandırıyor. Benim için hüzünlü olan bir renk ve form, bu resme bakan bir başka kişi için bambaşka anılarla coşku ve mutluluk hissi uyandırabiliyor. Sonuçta ‘Bunny’ formu hepimizin aklında, hafızasında farklı noktalara temas ediyor. Tablolarında renk patlaması var. Bu özel bir tercih mi? Renksizlik, yani rengin olmadığı her şey bana biraz uzak. Bu yüzden yaptığım işlerde rengi her yerde kullanmayı severim. Resimdeki coşku ve heyecanı renklerle göstermek, insanlara hayatımızda renklerin olduğunu hatırlatmak amaçlarımdan biri. Crazy Bunny serisinde de aslında soyut formda tavşanlar var. Bu tavşanlar gerçek hayatta gördüğümüz tavşanlar değil. Biz o formu tavşana benzetiyoruz. Bu formdaki tavşanlarda da hayatın renklerini yansıtıyorum. Kimisinde coşku var kimisinde hüzün ve sakinlik. Bu seriye devam mı yoksa yeni bir şey mi düşünüyorsun? Yeniliklere her zaman açığım. İşlerimde genellikle bir seriye başladığımda uzun bir süre o seriyi her teknikte, her malzemede görmeyi tercih ederim. Her anlatım farklı yönlere sürükler ve farklı şeylerin başlangıcı olur. Ne zaman bir seride doyma noktasına ulaşırsam sanırım kendiliğinden bir diğer seriye geçiş yapıyorum. Tüm bunny’ler içinde favorin hangisi? Papyonlu olanlar favorim. Elbette sanatçı her işini ayrı sever, ama bazı işlere anlam ve içsellik olarak daha bağlıdır. İlham aldığın ressamlar kimler? Bu sorunun yanıtı resme başladığım dokuz yaşımdan beri aynı: Vincent Van Gogh. Bir şekilde büyük bir bağ ile ona bağlıyım. Yaptığım eserlerde bilinçaltımdaki renk kaynağım olduğuna inanıyorum.

May 7, 2025 | Art & Culture TR BELOW GROUNDED in VENICE: Rethinking Architecture from the Ground Up words Banu Uçak, Architect banuucak.com photos Nazlı Erdemirel, Gizem Elçi, Zeynep Aksın Recognized as one of the world’s most prestigious architectural events, the Venice Architecture Biennale returns for its 19th edition, running from May 10 to November 23. This year’s exhibition is curated by Carlo Ratti, an architect and engineer who teaches at MIT and Politecnico di Milano, and who founded the Senseable City Lab. Ratti’s curatorial framework is titled “Intelligens: Natural. Artificial. Collective.” Ratti and his chosen theme directly address the urgent crises and potentials facing our world—and by extension, architecture itself. In an age defined by climate change and global emergencies—no longer distant predictions but realities with tangible daily impacts—the role of architecture is undergoing a profound transformation. Artificial intelligence, too, stands at the heart of this year’s discourse. Ratti’s main exhibition in the Arsenale explores these issues in a multidimensional way, while the national pavilions, primarily based in the Giardini, interpret the evolving role of architecture within their own specific contexts. Turkiye’s journey at the Venice Architecture Biennale began in 2001. Initially marked by intermittent participation, its presence became permanent in 2014 when the Istanbul Foundation for Culture and Arts (İKSV) secured a long-term exhibition space at the Arsenale. Thanks to this 20-year commitment, Turkiye is now among the countries with uninterrupted representation at the biennale. This year, the Turkish Pavilion hosts an exhibition titled “Yerebasan / Grounded”, curated by Ceren Erdem and Bilge Kalfa. Grounded centers on soil—an entity essential to understanding civilizations, ecosystems, and sustainable living, yet often overlooked despite its dynamic nature. Featuring soil samples from various regions of Turkiye, the exhibition brings the multifaceted qualities of soil to light through sensory experiences, scientific research, and artistic interpretation. With contributions from 11 individuals and 11 collectives, Grounded stands out among Turkey’s past biennale projects for its emphasis on collective production. We spoke with the curators ahead of the opening. HAS ARCHITECTURE EVER TRULY TOUCHED THE GROUND? What does the word “Grounded” mean to you? How did it shape the conceptual framework of your exhibition? Grounded resonated with us on both a conceptual and sensory level. As Bülent Tanju provocatively asks in the exhibition publication: “Has architecture ever truly touched the ground?” This question sparked our curiosity from the very beginning. Beyond the aesthetic and functional dimensions of architecture, we wanted to explore its deeper, cyclical, and humble relationships—with climate, geography, history, memory, vulnerability, otherness, the underground, and materiality. Grounded gestures toward both a physical act—connecting with the ground and everything it contains—and a conceptual reversal of architecture’s historical tendency toward abstraction. Architecture is not just the act of building; it is also a practice of creating intellectual and emotional grounding. With this in mind, our aim was to envision an architecture that dares to stand barefoot on the ground, engaging with the material and metaphorical layers of soil. We approached soil not merely as a surface or resource, but as a bearer of life, memory, and knowledge. Grounded questions how architecture relates to this bearer and invites a reevaluation of its foundational premises. It signals a search for an architecture that is not measured solely by square meters or budgets, but by its temporal, ecological, corporeal, and sensory dimensions. In doing so, we also ask critical questions and propose new possibilities for the age of crisis we’re living in. We find it crucial to reconsider architecture’s relationship with the “sub-nature”—that which is suppressed, dirty, layered, and uncertain. In fact, this ambiguity embodied by soil may be what architecture has distanced itself from the most. Through Grounded, we wanted to close that gap and open a discussion about an architecture that accepts contamination, disruption, and uncertainty. WE STRUGGLED TO WEAVE TOGETHER SO MANY STORIES This year’s pavilion is built on collective production. Why did you choose this approach? What was the most surprising or transformative part of the process for you? We were drawn to a collective thinking and production model because soil, by its very nature, is deeply layered and relational. We wanted to emphasize this interconnectedness. The process pushed us into a continuous learning experience—not simply interdisciplinary, but transdisciplinary. We worked across diverse areas of expertise, experiences, and perspectives. What challenged us most was crafting so many narratives within a limited timeframe, without losing direction. It took great effort to create a coherent yet relational exhibition that stayed grounded while fostering connections. We learned so much from the professionals we collaborated with. While it would be impossible to list them all, what stands out is the joy and hope we found in working with teams who care deeply about architecture’s role in responding to the climate crisis—and making that work visible on a global platform. WE IMAGINED ARCHITECTURE AS A COLLECTIVE THAT KNOWS WHEN TO STEP BACK Curator Carlo Ratti’s theme redefines architecture as an intellectual field. How does Yerebasan engage with this framework? What kind of intellectual space does your exhibition open, both in the context of Turkiye and more globally? In responding to Ratti’s call, we revisited many interrelated issues: history, archaeology, care, repair, otherness, monstrosity, vulnerability, exclusion, abandonment, exploitation... We agreed that the common ground tying all these together is, quite literally, ground—soil. In our exhibition, we approach soil as a living archive, a natural intelligence, and a shared space of memory. We argue that architectural visions for the future must go beyond technical solutions and evolve into a mode of thinking that assumes planetary responsibility. One essential part of this is material reform. In the Turkish context, we aim to bridge vernacular knowledge about soil with contemporary modes of production. At a global level, we propose a rethinking of architecture through a lens that is circular, fragile, yet resilient. The exhibition imagines architecture not only as something that builds, but also as a collective practice that knows how to pause, to listen, and to step back. What kind of relationship do you hope the pavilion will establish with visitors? What would you like them to take away from Venice? We’ve conceived the Turkish Pavilion this year not as a finished exhibition, but as a living and evolving process. We imagined the visitor not as a passive observer, but as someone who touches, listens, and thinks. The exhibition invites physical and mental engagement with the ground—offering a spatial experience that draws the body downward and tunes into the voice of the soil. Rather than conveying fixed knowledge, Grounded offers a sensory, intellectual, and intuitive encounter. What we hope remains from Venice is the memory of an architecture that is not only about buildings, but about memory, ecology, vulnerability, and solidarity. In short, an architecture that is truly grounded. ABOUT THE CURATORS - Ceren Erdem is a researcher and cultural programmer, and a graduate of Columbia University. After curating architecture programs at Istanbul Modern, she has worked on numerous local and international projects as a consultant and editor. - Bilge Kalfa is a Berlin-based architect and designer. Her work spans architecture, interior, and product design between Turkey and Germany. She also teaches at Berlin International University of Applied Sciences. ‘YEREBASAN’ VENEDİK’te Mimarlık Üzerine Yeni Düşünceler Dünyanın saygın mimarlık etkinliklerinden Venedik Mimarlık Bienali 19. edisyonuyla kapılarını açıyor. 10 Mayıs – 23 Kasım tarihleri arasında gerçekleşecek bienal bu yıl küratör Carlo Ratti’nin kavramsal çerçevesiyle izleyiciyle buluşuyor. MIT ve Politecnico di Milano’da öğretim üyeliğini sürdüren, Senseable City Lab’in kurucusu olan mimar ve mühendis Ratti, bienalin temasını şöyle tanımlıyor: “Intelligens: Doğal. Yapay. Kolektif” Küratörün kendisi ve seçtiği tema, dünyanın ve dolayısıyla mimarlığın içinde bulunduğu kriz ve potansiyellere doğrudan temas ediyor. Artık bir kehanet olmaktan çıkan, gündelik hayatımızda sert etkilerini hissetmeye başladığımız iklim krizi ve küresel felaketler çağında, mimarlığın üstlenmesi gereken rol ile birlikte, yapay zekâ gerçeği, bu yılki bienalin temel tartışma eksenlerini oluşturuyor. Carlo Ratti’nin Arsenale’de kurguladığı ana sergi bu temayı çok boyutlu biçimde yorumlarken, çoğu Giardini’de yer alan ülke pavyonları da mimarlığın bu etkileşim ortamındaki rolünü kendi bağlamları üzerinden tanımlamaya çalışıyor. Türkiye Pavyonu’nun Venedik Bienali’ndeki yolculuğu 2001’de başladı. İlk yıllarda aralıklı gerçekleşen katılımlar, 2014’te İKSV girişimiyle Arsenale’de tahsis edilen kalıcı mekanla sürekli hale geldi. 20 yıllık bu kullanım hakkı sayesinde Türkiye, mimarlık bienalinde kesintisiz yer alan ülkelerden biri konumuna geldi. Bu yıl Türkiye Pavyonu’nda Ceren Erdem ve Bilge Kalfa küratörlüğünde hazırlanan “Yerebasan/Grounded” başlıklı sergi var. Yerebasan; medeniyetleri, ekosistemleri ve sürdürülebilir yaşamın özünü anlamamız için hayati öneme sahip, tüm dinamizmine rağmen çoğu zaman göz ardı edilen bir varlık olan toprağı merkez alıyor. Türkiye’den toprak örneklerini içeren sergi; duyusal deneyimler, bilimsel araştırmalar ve sanatsal yorumlar aracılığıyla toprağın farklı özelliklerini görünür kılıyor. 11 bireysel katılımcı ve 11 ekibin çalışmasının yer aldığı Yerebasan, bugüne dek Türkiye'nin mimarlık bienali katılımları arasında kolektif üretim anlamında öne çıkan işler arasında yerini alıyor. Küratörlerle açılış öncesi sergi üzerine konuştuk. SAHİ MİMARLIK HİÇ YERE BASTI MI? “Yerebasan” kelimesi sizin için neyi temsil ediyor? Serginin omurgasını kurarken bu sözcük etrafında nasıl bir düşünsel yapı ördünüz?“ “Yerebasan” hem kavramsal hem de duyusal olarak bizde derin bir karşılık buldu. Bülent Tanju’nun da sergi yayınında sorduğu gibi: “Sahi, mimarlık hiç yere bastı mı?” Bu sorunun işaret ettiği kavramlar en başından beri bizi oldukça heyecanlandırdı. Mimarlığın estetik ve fonksiyonel temsillerinden öte iklimle, içinde bulunduğumuz iklim krizi, coğrafya, tarih, hafıza, kırılganlıklar, ötekiler, yeraltı ve malzemeyle kurduğu derin, döngüsel ve mütevazı ilişkileri sorgulamak istedik. Yerebasan, bir yandan fiziksel bir jesti -yerle ve yerin içerdikleriyle teması- diğer yandan ise mimarlığın soyutlamaya yönelik tarihsel refleksine karşı bir ters yüz etme arzusunu taşıyor. Mimarlık sadece bina yapmak değil, aynı zamanda bir “düşünme zemini” yaratma pratiği. Bu anlamda bu sergiyle, toprağın hem maddi hem de metaforik katmanlarına temas eden, çıplak ayakla yere basmaya cesaret eden bir mimarlık tahayyülü kurmaya çalıştık. Toprağı sadece bir malzeme ya da zeminden ibaret görmeyip yaşamın, belleğin ve bilginin taşıyıcısı olarak okumaya yöneldik. Mimarlığın bu taşıyıcıyla kurduğu ilişkiyi yeniden düşünmesini ve kendi kökensel sınırlarını sorgulamasına niyetlendik. Yerebasan, ölçü birimi metrekare ya da bütçeden ibaret olmayan; zamansal, ekolojik, bedensel ve duyusal boyutları olan bir mimarlığın arayışına işaret ediyor. Bunu yaparken içinde bulunduğumuz krize yönelik sorular sorup öneriler geliştirmeye gayret ediyor. Mimarlığın alt-doğayla -yani bastırılmış, kirli, katmanlı ve belirsiz bilinmeyenle- ilişkisini yeniden düşünmesini önemsiyoruz. Toprağın bu belirsizliği, tam da mimarlığın en fazla uzaklaştığı şey olabilir. Biz ise Yerebasan ile bu uzaklığı azaltmak; yere temas eden, kirlenmeyi, sarsılmayı, belirsizliği kabul eden bir mimarlık zeminini tartışmak istedik. BU KADAR ÇOK HİKÂYEYİ KURGULAMAK BİZİ ZORLADI Bu yılki pavyon kolektif üretime dayalı bir süreç. Bunu neden tercih ettiniz? Sürecin sizi en çok şaşırtan ya da dönüştüren anı neydi? Kolektif bir düşünme ve üretim süreci olarak kurgulamamızın temel nedeni toprağın doğası gereği çok katmanlı oluşu ve bizim bu ilişkiselliği öne çıkarma arzumuz. Bu tercih bizi sürekli bir öğrenme sürecine soktu. Disiplinlerarası değil, disiplinler ötesi bir çalışma modeliyle; çeşitli uzmanlıklar, deneyimler ve bakış açılarıyla birlikte hareket ettik. Hazırlık sürecinde bu kadar kısa sürede bu kadar çok hikâyeyi hedef şaşırmadan kurgulamak bizi oldukça zorladı. Dağılmadan, ayakları yere basan ama aynı zamanda ilişkiler de kuran bir sergi ortaya koymak büyük bir emek gerektiriyor. İşi üretirken birlikte çalıştığımız profesyonellerden öğrendiklerimiz çok kıymetliydi. Hepsini tek tek sıralamak belki mümkün değil; ancak mimarlığın, içinde bulunduğumuz iklim krizi üzerine düşünen ve üreten bu kadar umut dolu ekiple birlikte ele alınması ve bunun global bir alanda görünür kılınması bizim için çok değerliydi. MİMARLIĞI, GERİ ADIM ATMAYI BİLEN BİR KOLEKTİF OLARAK HAYAL ETTİK Küratör Carlo Ratti’nin ortaya koyduğu tema, mimarlığı düşünsel bir üretim alanı olarak yeniden tanımlıyor. Yerebasan bu kavramsal çerçeve ile nasıl bir diyaloğa giriyor? Hem Türkiye bağlamında hem de evrensel ölçekte serginizin açtığı düşünsel alan nedir? Biz aslında Carlo Ratti’nin çağrısına yanıt vermek isterken birçok konunun üzerinden geçtik: Tarih, arkeoloji, bakım, tamir etme, ötekiler, ucubeler, kırılganlıklar, dışlananlar, vazgeçilenler, sömürülenler… Tüm bunları bir araya getiren ortak zeminin "yer/toprak" olduğuna hemfikir olduk. Sergide toprağı yaşayan bir arşiv, doğal bir zekâ formu ve ortak bir hafıza alanı olarak ele alıyoruz. Bu sergiyle, mimarlığın geleceğe dair tahayyüllerinin sadece teknik çözümlerle sınırlı kalmaması, gezegensel ölçekte sorumluluk üstlenen bir düşünce biçimine evrilmesi gerektiğini savunuyoruz. Bunun bir ayağı da malzeme reformu. Türkiye bağlamında, toprağa dair vernaküler bilgiyle güncel üretim biçimlerini buluştururken; evrensel ölçekte, mimarlığın döngüsel, kırılgan ama dirençli bir zemin üzerinden yeniden düşünülmesini öneriyoruz. Sergi; mimarlığı sadece inşa eden değil; bazen de durmayı, dinlemeyi ve geri adım atmayı bilen kolektif bir pratik olarak hayal ediyor. Pavyonun izleyiciyle ne tür bir ilişki kurmasını hayal ediyorsunuz? Venedik’ten geriye ne kalsın istersiniz? Türkiye Pavyonu’nu bu yıl bir “bitmiş sergi” değil, yaşayan ve çoğalan bir süreç olarak kurguladık. İzleyiciyi sadece gözlemci değil; temas eden, dinleyen ve düşünen bir özne olarak hayal ettik. Bu nedenle sergi, toprağın sesine kulak veren, zeminle fiziksel ve zihinsel temas kuran, bedeni yere çeken bir mekânsal deneyim sunuyor. Yerebasan’ın izleyiciyle kurduğu ilişki sabit bir bilgi aktarımından çok, duyusal, düşünsel ve sezgisel bir karşılaşma alanı. Venedik’ten geriye kalmasını istediğimiz şey, mimarlığın sadece yapılarla değil; hafıza, ekoloji, kırılganlık ve dayanışmayla da ilgilendiğini hatırlatan bu yeni temas biçimi. Bir başka deyişle, "ayakları yere basan" bir mimarlık tahayyülü! KİM KİMDİR - Ceren Erdem, Columbia Üniversitesi mezunu bir araştırmacı ve kültürel programcı. İstanbul Modern’de mimarlık programları küratörlüğü yaptıktan sonra, yerel ve uluslararası birçok projede danışman ve yayıncı olarak görev aldı. - Bilge Kalfa, Berlin merkezli mimar ve tasarımcı. Türkiye ve Almanya arasında mimarlık, iç mekân ve ürün tasarımı alanlarında üretim yapıyor. Aynı zamanda Berlin International University of Applied Sciences’ta öğretim görevlisi.

September 2023 | TRAVEL TR below PORTO’s NEW STYLE: THE REBELLO words Onur Baştürk photos Francisco Nogueira After The Lumiares and The Vintage in Lisbon, The Bomporto hotel group opened their new design hotel, The Rebello, in Porto. The interior design of The Rebello, which consists of 19th century industrial buildings, belongs to Daniela Franceschini. Inspired by the way artists and creators have used industrial spaces throughout history, Franceschini used the artworks of Pedro Guimarão and the objects of Grau Cerâmica in The Rebello. She has also featured works by international artists such as Josep Maynou and Tomek Sadurski. The spa of the hotel, inspired by the Roman baths, is another corner that stands out in terms of design. However, the spa is not just with its design; It is also interesting with its heated pool, sauna and massages. The hotel's restaurant, Pot&Pan, is defined by its motto "Good wine, good food and good friends". All meals in the restaurant are served in pots and pans for sharing. “We offer traditional Portuguese dishes with a modern twist, made from the best seasonal produce,” says André Coutinho, chef of Pot&Pan. The hotel's rooftop bar is one of the best spots in the city to have a cocktail against the river. This rooftop bar with a photogenic sunset opens in the afternoon and is open until midnight. The Bomporto otel grubu Lizbon’daki The Lumiares ve The Vintage’dan sonra yeni tasarım otelleri The Rebello’yu Porto’da açtı. 19. yüzyıldan kalma endüstriyel binalardan oluşan The Rebello’nun iç tasarımı Daniela Franceschini’ye ait. Tarih boyunca sanatçı ve yaratıcıların endüstriyel mekanları kullanma biçiminden esinlenen Franceschini, The Rebello’da Pedro Guimarão'nun sanat eserlerini ve Grau Cerâmica'nın objelerini kullanmış. Ayrıca Josep Maynou ve Tomek Sadurski gibi uluslararası sanatçıların eserlerine yer vermiş. Otelin Roma hamamlarından ilham alan spa’sı da tasarım olarak öne çıkan bir başka köşe. Ancak spa sadece tasarımıyla değil; ısıtmalı havuzu, saunası, masajlarıyla da ilgi çekici. Otelin restoranı Pot&Pan ise “İyi şarap, iyi yemek ve iyi arkadaşlar” sloganıyla tanımlanıyor. Restorandaki tüm yemekler tencere ve tavalarda paylaşımlık olarak servis ediliyor. Pot&Pan’in şefi André Coutinho şöyle diyor: “En iyi mevsimlik ürünlerden yapılmış, modern bir yoruma sahip geleneksel Portekiz yemekleri sunuyoruz” Otelin rooftop barı nehre karşı kokteyl içmek için şehrin en iyi noktalarından biri. Fotojenik bir gün batımına sahip bu rooftop bar öğleden sonra açılıyor ve gece yarısına kadar açık.

September 2024 | DESIGN & INTERIORS TURKISH BELOW DESIGNING a COASTAL OASIS words Karine Monie photos Sergey Krasyuk Located in the heart of Saadiyat Island in Abu Dhabi, home to the UAE Louvre and the upcoming Guggenheim, this home is inspired by the serene colors of the sea, white sand and elegant palm trees. "We wanted to integrate the exterior with the interior, so we chose white, blue and natural wood colors for the project," says interior designer Ksenia Mezentseva (KM Interior Design). Ksenia loves the effect and use of color in interiors, and she offers some advice. "I filmed a big masterclass on this a few years ago (it's on YouTube)," she says. "Different colors have different effects on people. There is a whole theory that teaches you what colors to use in different climates and different rooms based on the effect." BLUE FOR CALM AND FRESHNESS “Blue is one of my favorite colors," says Ksenia. It's cold, calming, relaxing - it's a very complex color. In hot climates, blue brings coolness and freshness to an interior, that's why we like to use it in our projects in southern destinations like the UAE. Blue also brings the color of the sea into the house, thus merging the interior and exterior”. GREEN FOR LIVELINESS “Green was used to add a source of visual greenery to the project,” says Ksenia. “Green symbolizes new life and growth, evoking the essence of trees, grass and flowers,” says Ksenia, "While these natural elements are not abundant in the UAE, incorporating green into the interior design brings a refreshing touch and recreates a natural palette of sea, greenery and sand”. WOOD "Originally, our clients come from cold climates where the use of wood to visually 'warm up' homes is very common. Abu Dhabi is of course a very hot place in itself, so it does not need visual stimulation and warming. On the contrary, cold stone is usually used a lot in the interiors to cool down the houses. But in this project, we used wood floors and wood joinery to give the place a little bit of home-away-from-home feeling”. MARBLE ”Marble is an expensive material. It represents wealth and prosperity. It also represents nature because it has a vivid natural pattern. We often see marble, especially light colored marble, in warm climate projects, and we see dark and 'warm colored' stones in cold climates. We chose this light marble to beautifully enhance the visual appeal of the apartment and introduce the refreshing coolness of the stone, perfectly balancing the warmth of the wood elements”. www.kseniamezentseva.com Bir KIYI VAHASI tasarlamak BAE Louvre ve yakında açılacak olan Guggenheim gibi yapıların bulunduğu Abu Dabi'deki Saadiyat Adası'nın kalbinde yer alan bu ev; denizin dingin renklerinden, beyaz kumlardan ve zarif palmiye ağaçlarından ilham alıyor. Evi tasarlayan iç mimar Ksenia Mezentseva, “Dış cepheyi iç mekanla bütünleştirmek istedik. Bu nedenle proje için beyaz, mavi ve doğal ahşap renklerini seçtik” diyor. Ksenia Mezentseva renklerin iç mekanlardaki etkisini seviyor ve bazı tavsiyelerde bulunuyor. “Birkaç yıl önce bu konuda büyük bir masterclass çektim (YouTube'da var)” diyor. "Farklı renklerin insanlar üzerinde farklı etkileri vardır. Etkiye göre farklı iklimler ve farklı odalarda hangi renklerin kullanılacağını öğreten bütün bir teori var” . SAKİNLİK VE FERAHLIK İÇİN MAVİ “Mavi en sevdiğim renklerden biri” diyor Ksenia. Soğuk, sakinleştirici, rahatlatıcı. Karmaşık bir renk. Sıcak iklimlerde mavi bir iç mekana serinlik ve tazelik katar, bu yüzden BAE gibi güney destinasyonlarındaki projelerimizde bu rengi kullanmayı seviyoruz”. CANLILIK İÇİN YEŞİL Ksenia, “Yeşil, projeye görsel bir yeşillik kaynağı eklemek için kullanıldı” diyor. “Yeşil, ağaçların, çimenlerin ve çiçeklerin özünü çağrıştırarak yeni yaşamı ve büyümeyi sembolize ediyor”. AHŞAP "Aslında müşterilerimiz soğuk bir iklimden geliyor ve orada evleri görsel olarak ısıtmak için ahşap kullanımı çok yaygın. Abu Dhabi elbette kendi başına çok sıcak bir yer. Bu nedenle herhangi bir görsel uyarma ve ısınmaya ihtiyaç duymuyor. Aksine, evleri soğutmak için iç mekanlarda genellikle soğuk taş kullanılır. Ancak bu projede, mekana biraz ev hissi katmak için ahşap zeminler ve ahşap doğramalar kullandık”. MERMER “Mermer pahalı bir malzemedir. Zenginliği ve refahı temsil eder. Aynı zamanda canlı bir doğal desene sahip olduğu için doğayı da temsil eder. Mermeri, özellikle de açık renkli olanları sıcak iklim projelerinde, koyu ve 'sıcak renkli' taşları ise soğuk iklimlerde sıkça görürüz. Evin görsel çekiciliğini artırmak ve ahşap unsurların sıcaklığını mükemmel bir şekilde dengeleyerek taşın ferahlatıcı serinliğini sunmak için bu açık renkli mermeri seçtik”. www.kseniamezentseva.com

September 2023 | Design & Interiors english below MODELHANE Farklı bir ofis+atölye words Alp Tekin photos Kadir Aşnaz B ennu Tunç Yaşar, Lara Hekimoğlu Şen ve Süreyya Güven tarafından kurulan Podna Mimarlık’ın son projesi Modelhane, hem ofis hem de çanta üretim atölyesi olarak tasarlanmış bir proje. Modelhane üç ana mekandan oluşuyor: Toplantı odası ile sergileme alanı, çalışma masaları ve kesim bölümü. Podna ekibi tasarım sürecinde mekan içinde görüşü engellemeyen, ama mekanları kendi içinde birbirinden ayrıştıran bir yöntem benimsemiş. Tavandaki brüt beton sistemi ile uyumlu olacak şekilde, farklı geometri içeren tuğlalar kullanılarak, hem çanta sergileme alanı hem de ofis ve atölye bölümlerini ayırmak için seperatörler tasarlanmış. Üretim tarafında çalışma masaları ve atölyeyi ayrıştırmak için yarı geçirgen malzeme seçimi ile silüet görüntüsü elde edilmiş. Podna ekibi proje için şöyle konuşuyor: “Modelhane sade, hafif ve geçirgen mekan kurgusu ile üretim atölyesine yeni bir bakış açısı getirmeyi hedefledi” A different office+workshop M odelhane, the latest project of Podna Architecture, founded by Bennu Tunç Yaşar, Lara Hekimoğlu Şen and Süreyya Güven, is a project designed both as an office and a bag production workshop. The model shop consists of three main spaces: the meeting room and the exhibition area , the work desks and the cutting section. During the design process, the Podna team adopted a method that does not obstruct the view within the space, but separates the spaces from each other. In harmony with the exposed concrete system on the ceiling, using bricks with different geometries, separators have been designed to separate both the bag display area and the office and workshop sections. On the production side, a silhouette image is obtained with the choice of semi-permeable materials to separate the work desks and the workshop. The Podna team talks about the project as follows: “The modelhane aimed to bring a new perspective to the production workshop with its plain, light and permeable space setup”.

November 5, 2025 | DESIGN & INTERIORS a LONDON ICON REBORN with SHAYNE BRADY words Onur Basturk photos Mark Scott (Portraits + Gallery at The Savoy + The Park) Few London landmarks embody tradition and theatre quite like Simpson’s in the Strand. Once celebrated for its silver carving trolleys and wood-panelled dining rooms, the Grade II–listed restaurant closed its doors in 2020 — a quiet close to more than two centuries of hospitality. Now, under the vision of Jeremy King — the legendary restaurateur behind The Ivy, Le Caprice, and The Wolseley — this London icon is preparing for a grand return. At the centre of the revival stands Shayne Brady, founder of Studio Shayne Brady and one of London’s leading hospitality designers. Renowned for crafting interiors that balance heritage with warmth, Brady has shaped some of the city’s most beloved destinations, from The Savoy’s Gallery and The Aubrey at Mandarin Oriental to Bob Bob Ricard City. The restoration of Simpson’s represents not only one of his most ambitious undertakings yet, but also a deeply personal project — an opportunity to reimagine a British institution while preserving its soul. Set to reopen in January 2026, the renewed Simpson’s will include two restaurants, two distinctive bars, and a small ballroom, each space conceived to evoke continuity rather than nostalgia. (Images of the project are not yet available for publication.) A SHARED VISION WITH JEREMY KING Simpson’s in the Strand is one of London’s most storied dining institutions. What was your first reaction when you were approached to lead its restoration — and what excited you most about reimagining such a historic icon? When Jeremy King asked if I’d like to work on bringing Simpson’s in the Strand back to life, my answer was an immediate, resounding yes. Collaborating with Jeremy is always a joy — we’ve worked together for over a decade, and each opportunity feels like an exciting new chapter in his incredible legacy. It’s a rare privilege to help shape a London icon for a new generation while honouring the memories of those who already love it. The project sits at a fascinating intersection between preservation and reinvention. How did you balance respecting Simpson’s heritage with introducing a new sense of energy and relevance for today’s audience? It’s definitely a balance — Simpson’s is a Grade II–listed building, so you must respect its heritage while gently bringing it into the present. However, I don’t think we’re reinventing it at all. In today’s world, I hope there’s a shift back toward legacy brands with strong foundations, heritage, and history. Designs that follow trends tend to disappear quickly. With Simpson’s in the Strand, we’re staying true to its heritage and originality. I believe that by restoring its original grandeur, it will attract a discerning new audience who want to be part of its next chapter. Working with Jeremy King — who has shaped some of London’s most beloved restaurants — must bring its own dynamic. How would you describe your creative dialogue with him throughout the process? Jeremy and I met in 2010 and have worked together in many capacities ever since. We share a mutual respect; the relationship is part client, part mentor, part friend. After so many years, we have a shorthand — I almost know before saying an idea whether I’m pushing it too far or if it aligns with how he envisions the space. Likewise, he has such a thoughtful approach to design that he pushes me further, and together we create truly special spaces. Everything is discussed; no detail is too small. DESIGN WITHIN CONSTRAINTS The building’s Grade II–listed status naturally comes with design challenges and constraints. Can you share a moment or design detail that captures how you navigated those limitations creatively? We couldn’t — and didn’t want to — move any walls, so we relied on colour, texture, and materiality to define and update the spaces while enhancing what was already there. It’s a challenge, but one we’re used to. Studio Shayne Brady recently revamped Gallery at The Savoy, so we’re very familiar with working creatively within listed buildings. Your work often carries what you describe as “a hug from your favourite loved one” — an emotional resonance that goes beyond aesthetics. How does that sentiment translate into a project as grand and layered as Simpson’s? To call Simpson’s an iconic London space is an understatement. People have a real love for it — the kind of love you can’t fake — and the tradition embedded in that building is hard to put into words. There are people who’ve been coming here for decades, even generations, and they’re so excited to see it reopen. A close friend told me how their grandparents used to bring them here for special occasions — that’s the kind of history we’re talking about. We feel a huge responsibility not just to bring it back to life, but to do it justice. It’s about honouring those who’ve always cherished it while ensuring the next generations can fall in love with it too and keep those traditions alive. HOSPITALITY, AT ITS BEST, IS PURE ESCAPISM Many of your projects — from The Savoy to The Aubrey at Mandarin Oriental — reveal a sense of timeless atmosphere. What draws you to hospitality as a medium for storytelling through design? Hospitality, at its best, is pure escapism — just like storytelling. Books, theatre, film — they all transport you somewhere else, and I’ve always been drawn to that idea. I love weaving classic references with contemporary touches, layering lighting, art, and craft to create spaces that feel both transportive and deeply comfortable. How do influences like classical architecture and Eileen Gray shape your work today, and how does craftsmanship keep that dialogue alive? Those influences share a common thread: everything was designed with purpose and intention. We try to work the same way. A room can be beautiful, but if it doesn’t function — if it doesn’t make people feel good — then it’s missing its reason for being. Craftsmanship is vital to that. Skilled makers can translate ideas into pieces that last and feel special. Without that level of craft, design risks becoming disposable. Finally, as you look ahead to Simpson’s reopening in 2026, what do you hope guests will feel when they step inside? I hope they feel embraced — as though they’ve stepped into a space that offers a break from the outside world. More than anything, I hope it brings them joy and becomes a place where they’ll create lasting memories.

July 2023 | Vol 10 TR below EMRE ÖZÜCOŞKUN BE ORIGINAL by PANERAI - VI words Alp Tekin photos OB He embraces Japandi; Japanese and Scandinavian style simplicity. Travels without a design theme do not float his boat. Watches, on the other side, are an integral part of his personal style. He admits his amazement for the times when he did not use to wear watches. Meet the most charismatic guest of the Be Original by Panerai series: Emre Özücoşkun, co-founder of cisimdesign, an Istanbul-based architectural office. Which important elements do you look to most in architectural design? Using natural materials, color/material/form/function harmony and avoiding unnecessary ornaments... All of these are the elements that we discussed day and night while establishing Cisimdesign with my partner Erdem. To this day after 13 years, we still try our hardest to make sure we do not compromise what we have started with. You and your partner Erdem Isler are also very close friends. Is it difficult or easy to work out partnership and friendship together? How did your story begin? We’ve known each other since the university times. Yet, there were many friends whom we had closer bonds with! It was not until we took a step into this sector that we actually have started bonding. At one point we found ourselves making partnership plans. Like our design approach, our partnership and friendship style sits on a sweet line of balance. We often get together in our social lives as well, and we occasionally go on vacations. A smooth balance of friendship and partnership, I guess such relationship falls into the minority category. How would you define your design approach? Looking at the common theme of our projects, one can easily spot the simplicity of Japanese and Scandinavian. If I had to give a name, I would say “Japandi”. Where and what do you imagine yourself doing ten years from now? I dream of enhancing cisimdesign’s existence in Europe by increasing the number of projects. I would love to have a foot in Europe while maintaining our Istanbul-based presence. Building my own house on the west coast of the Aegean is also among my dreams. DEXAMENES AND PERIANTH ARE MY FAVORITE HOTELS Can you list the highlights of your personal lifestyle? From fashion to architecture, from art to travel, I have a style that is intertwined with the design. As a touring car geek, BMW’s newest touring model is my favorite. Visvim, which interprets the Japanese authentic attitude in a modern way, is my favorite clothing brand. And the Swiss modular furniture brand USM is the masterpiece of my home. Are the Aegean and Mediterranean your favorite getaway destinations? Bodrum is an inseparable part of mine since my childhood. Recently I have been going to Folegandros, a small Greek island. Unlike Bodrum, it is a calm, quiet island. Which made me realize that I also seek for a balance for my summer vacations. Is design a factor that guides you when deciding on a trip? I can easily say none of my trips lack the factor of design theme! Since I am not a fan of discovering new cities, I usually shuttle back and forth between 7-8 places. It tempts me to feel local, to get lost in the cities I know. The same applies to my hotel choices. Which hotels stroke you with their designs? Dexamenes in the Peloponnese and Perianth in Athens. I LOVE DIVER’S WATCHES What are the two tips of your time-spending spectrum? Apart from times I spend at cisimdesign, I dive into the magazines that I’ve been subscribed to for years. I have an obsession which I have to make sure I read every single line in that magazine. For the last couple years, I’ve been avoiding unnecessary socialization. Can you fit your day in 24 hours? Or are you one of those people who cannot get enough of it? I have a built-in biological alarm! No matter what time I go to bed, I start the day very early. Not sure if it is healthy or not, but that way I can get the most of it. So, I’m really fine by 24-hours. How is your relationship with your watch? I am in love with my watches! It actually started a few years ago. I now find it really hard to believe I did not use to wear watches back then. I love diver watches, although I’m not the perfect target customer. My Panerai Submersible is the one I Iove the most. Japon ve İskandinav stili yalınlığı, yani “Japandi”yi seviyor. İçinde tasarım teması olmayan seyahatlerin ona göre olmadığını söylüyor. Kişisel stilinin ayrılmaz bir parçası ise saatler. Saat kullanmadığı dönemlere bakıp şaşırdığını itiraf ediyor. Be Original by Panerai serisinin en karizmatik konuğuyla tanışın: İstanbul merkezli mimarlık ofisi cisimdesign’ın kurucu ortağı Emre Özücoşkun. Mimari tasarımda en çok önem verdiğin unsurlar genelde ne oluyor? Doğal malzemeler kullanmak, renk/malzeme/form/fonksiyon uyumu ve gereksiz süsten uzak durmak... Tüm bunlar, ortağım Erdem’le beraber Cisimdesign’ı kurarken uzun uzun konuştuğumuz ve geride bıraktığımız 13 sene boyunca taviz vermeden uygulamaya gayret ettiğimiz unsurlar. Ortağın Erdem İşler’le aynı zamanda çok yakın iki dostsunuz. Ortaklık ve dostluğu bir arada yürütmek zor mu kolay mı? Hikâyeniz nasıl başladı? Biz üniversiteden tanışıyoruz, ama okuldayken birbirimizden çok daha yakın arkadaşlarımız vardı! Esas yakın dostluğumuz sektöre adım atmamızla oluştu. Bir noktada kendimizi ortaklık planları yaparken bulduk. Tasarım anlayışımız gibi ortaklık ve dostluk şeklimiz de tatlı bir denge üzerinde oturuyor. O uyuma önem veriyoruz. Sosyal hayatlarımızda da sık sık bir araya geliyoruz, tatillere gidiyoruz. Sanırım dostluk ve ortaklığı kolay yürüten azınlıktanız. Tasarım anlayışını nasıl özetlersin? Projelerimizin ortak çizgisine bakınca Japon ve İskandinav yalınlığını görmek zor değil. İlla bir isim vermek gerekirse, “Japandi” diyebilirim. On yıl sonra kendini, nerede, ne yaparken hayal ediyorsun? Cisimdesign olarak özellikle Avrupa’da yaptığımız projelerin çoğalmasını hayal ediyorum. İstanbul merkezli olmaya devam edip bir ayağımızın da Avrupa’da olması fena olmaz. Ege’nin batı kıyısında kendi evimi inşa etmek de hayallerim arasında. FAVORİ OTELLERİM DEXAMENES VE PERIANTH Kişisel yaşam stilinde öne çıkanları sıralayabilir misin? Modadan mimarlığa, sanattan seyahate tasarımla iç içe bir stilim var. Touring araba merakım nedeniyle BMW’nin yeni touring modeli favorim. Japon otantik tavrını modern bir şekilde yorumlayan Visvim ise favori giyim markam. İsviçreli modüler mobilya markası USM de evimin ‘masterpiece’i. Ege ve Akdeniz’de tatil için sevdiğin destinasyonlar? Çocukluğumdan beri Bodrum vazgeçilmezim. Son dönemde ufak bir Yunan adası olan Folegandros’a gidiyorum. Bodrum’un aksine sakin, sessiz bir ada. Yaz tatilinde de bir denge gözettiğimi farkettim. Bir seyahate karar verirken tasarım seni yönlendiren bir unsur mu? İçinde tasarım teması olmayan seyahatim yok diyebilirim! Yeni şehirler keşfetme sevdalısı olmadığım için hemen hemen tüm seyahatlerim 7-8 şehir arasında geçiyor. Lokal hissetmek, bildiğim şehirler içinde kaybolmak beni cezbediyor. Otel seçimlerime de benzer şekilde yaklaşıyorum. Favori tasarım otellerin hangileri? Peloponnese’de Dexamenes ve Atina’da Perianth. DALIŞ SAATLERİNİ SEVİYORUM Vaktini en çok neye harcarsın ve en çok neye harcamazsın? Cisimdesign dışındaki vaktimi yıllardır abonesi olduğum dergilere ayırırım. Tek bir satır bırakmadan okuyup tamamlamak gibi bir saplantım var. Son yıllarda gereksiz sosyalleşmeden kaçınıyorum. Zaman sana yetiyor mu? Yoksa “Bir gün 24 saat değil, 30 saat olmalı” diyenlerden misin? Doğal bir alarm sahibiyim! Kaçta yatarsam yatayım güne çok erken başlıyorum. Az uyku sağlıklı mı bilmiyorum, ama günü dolu dolu yaşadığım kesin. Kısacası, 24 saat bana yetiyor. Saatinle ilişkin nasıl? Nasıl saatler kullanmayı tercih edersin? Saatlerimin üzerine titrerim! Saatlerle ilişkim aslında birkaç yıl önce başladı. Şimdi saat takmadığım dönemlere bakıp şaşırıyorum. Çok maceracı bir yapım olmamasına rağmen dalış saatlerini seviyorum. Panerai Submersible vazgeçilmez saatim. for more Print VOL X - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION - 2023 Out of Stock Add to Cart

May 2024 | Design & Interiors english below The perfect tranquility in L.A.'s cool neighborhood words Karine Monie photos Neue Focus L os Angeles’daki Los Feliz, Hollywood bölgesinde yer alan şık bir yerleşim bölgesi. En iyi eğlence, restoran, butik ve iki nefis Frank Lloyd Wright evine ev sahipliği yapan Los Feliz, aynı zamanda kültürel kurumlara (Barnsdall Sanat Merkezi ve Autry Amerikan Batı Müzesi gibi) çok yakın. Louis & Rose'un müdürü, gayrimenkul geliştiricisi ve tasarımcı JD Irpino’nun evi de burada yer alıyor. "Şehrin bu bölgesini ve özellikle bu caddeyi - Nottingham Avenue - her zaman sevmişimdir” diyen JD Irpino’nun evinin tasarım ilhamı ise Kaliforniya sahili ve Fransız kırsalı. Bu nedenle mavi ve yeşil tonlardan oluşan yumuşak renk paleti, doğal taşlar ve ahşaplar; Güney Kaliforniya yaşam tarzına özgü rahat ama zarif bir atmosferde bir araya getirilmiş. Ev, İtalyan Arabescato şöminesi, ayrı bir kahvaltı köşesi ve eski İtalyan aydınlatma parçaları ile çarpıcı bir büyük odaya sahip. Yemek odası ise Pierre Frey'in el yapımı duvar kâğıdıyla süslenmiş. Ayrı kahvaltı köşesi hızlı yemek yemek, çalışmak ya da ders çalışmak için ideal. Büyük boy bir adaya sahip mutfakta ise Calacatta Monet mermeri hakim. Ayrıca Sub-Zero paslanmaz çelik aletler, Waterworks armatürler ve bir Wolf serisi bulunuyor. Tuvalet ise Calacatta Viola mermeri ile kaplanmış. Evde ayrıca Gregorius Pineo ve Hollyhocks'tan duvar kağıtları, çoğu İtalyan olan ve JF Chen ve Galerie Half'dan temin edilen vintage aydınlatma parçaları ile Visual Comfort ve Lightology'den bir seçki bulunuyor. L os Feliz in Los Angeles is a chic residential neighborhood in the Hollywood district. Home to the best entertainment, restaurants and boutiques, Los Feliz is also close to cultural institutions (such as the Barnsdall Art Center and the Autry Museum of the American West). It is also the home of real estate developer and designer JD Irpino, principal of Louis & Rose. "I've always loved this area of the city and this street - Nottingham Avenue - in particular,” says JD Irpino, whose home is inspired by the California coast and the French countryside. Hence the soft color palette of blues and greens, natural stones and woods are combined in a relaxed yet elegant atmosphere typical of the Southern California lifestyle. The home features a stunning great room with an Italian Arabescato fireplace, a separate breakfast nook, and vintage Italian lighting pieces. The dining room is adorned by a Pierre Frey handmade wallpaper. The separate breakfast nook is perfect for quick meals, work or studying. In the kitchen with an oversized island, Calacatta Monet marble prevails. There are also Sub-Zero stainless-steel appliances, Waterworks fixtures and a Wolf range. The powder room is filled with Calacatta Viola marble. All rooms feature custom fabricated steel windows and doors that open onto the expansive grounds and invite an abundance of natural light.

February 2025 | TRAVEL a HYGGE HAVEN in LOFOTEN words Özlem Avcıoğlu Let’s start with the concept of Hygge, a Scandinavian philosophy—particularly rooted in Denmark—that has become increasingly popular as the secret to happiness. Geography plays a significant role in shaping a way of life. Imagine being in one of the Nordic countries, where the majority of the year is cold, rainy, and windy, with six months of darkness. You need something to seek comfort in, and that’s precisely what Hygge is about. At its core, Hygge is the art of creating cozy, inviting spaces. It’s about finding warmth, joy, and relaxation in simple pleasures. And while traveling to Lofoten in Norway during winter can be quite challenging, it’s undoubtedly a journey that embodies the essence of Hygge—offering moments of tranquility, warmth, and an appreciation for life’s simple comforts. Reaching Lofoten in harsh winter conditions requires more than just multiple flight connections—you also have to drive through dark, icy roads. Yet, after an exhausting journey, stepping into Nusfjord Village and Resort felt like wrapping myself in a warm, comforting blanket. The moment I arrived, I turned to my friend and said, “We’re not leaving this place for the next 48 hours!” And that’s exactly what we did—we canceled all other plans and immersed ourselves in the resort’s serene atmosphere. A RESORT THAT FEELS LIKE A VILLAGE Nusfjord Village & Resort is one of the most beautiful resorts I’ve ever stayed in. Nestled at the end of a secluded fjord, Nusfjord is also the oldest fishing village in Lofoten. The history of settlements here dates back to 425 BC. During Nusfjord’s golden era, more than 1,500 people lived in traditional fishing cabins known as Rorbu. Today, aside from the resort, only 16 people reside in Nusfjord year-round. The resort itself is dedicated to preserving the authentic spirit of Lofoten, as it consists entirely of restored Rorbucabins. While these cabins retain their traditional charm, they have been renovated to offer modern comforts and are all situated directly above the water. The resort truly feels like a small village. There’s a charming shop where you can spend hours browsing, along with a café, an art gallery, a spa, outdoor hot tubs, and two exceptional restaurants. Restaurant Karoline specializes in Arctic seafood, offering a superb menu, while Oriana Tavern is the perfect spot for those who love wood-fired pizza. Most of the ingredients used in both restaurants come from local farms and fishermen, ensuring that every meal is incredibly fresh.

There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home

There’s Nothing Here... We can’t find the page you’re looking for. Check the URL, or head back home. Go Home