October 1, 2025 | Art & Culture TR BELOW the WORLD NEEDS a LITTLE MAGIC interview Onur Baştürk photos Eric Johansson portrait photo Dahahm Choi Swedish artist Erik Johansson is known for his surreal compositions that blend photography, illustration, and digital manipulation. His latest exhibition “Among Shadows,” on view at Kadıköy Yeldegirmeni Sanat until October 12 as part of 212 Photography Istanbul, invites visitors into dreamlike worlds where roads dissolve into darkness, buildings shift with the angle of light, and skies merge seamlessly with the ground BOTH FREEDOM AND CONSTRAINT You’ve said your aim is not to capture moments but ideas. How would you describe the journey from the first spark of an idea to the final image? It’s a long journey—sometimes it takes years. The more I plan, the better the result usually becomes. But I always work on many projects in parallel, giving each the time it needs to unfold naturally. Realism plays such an important role in your work. What is the most challenging part of turning a surreal idea into a believable scene? To make it look realistic, I try to capture as much as possible on location—building props, bringing models and equipment on site whenever I can. Light and perspective are crucial to get right when combining different elements into the final image. While many photographers strive to capture spontaneity, you construct your scenes. What kind of freedom does this approach give you? It’s both freeing and limiting at the same time. But I believe creativity often thrives under a degree of restriction. The imagination is endless—boundaries can actually help shape it. You handle all the post-production yourself. Why is it so important to keep that control? Yes, I do everything myself. It’s essential because I want full control, but also because I see post-production as part of the creative process. Sometimes I discover ideas in that stage that I wouldn’t have thought of otherwise. IT’S MORE FUN TO BUILD THINGS Lighting and perspective are crucial in your compositions. How do you prepare to get these elements right? I use flashes, tripods, and different techniques to solve challenges. Usually, I start by shooting the part of the image with the trickiest perspective—maybe a building that has to be captured from a very specific angle. Then I match everything else to that key shot. You often build props and physical elements for your shoots. Why is it important to construct things physically rather than rely only on digital methods? It’s simply more fun to build things. But more importantly, it makes the result more realistic and gives the models something tangible to interact with. Whether it’s a moon, a lever, or just a heavy object shaped like what I want to capture—it brings authenticity to the scene. Your images often contain subtle references to our relationship with the environment. How do environmental concerns influence your art? I’m influenced by everything I see and experience, and the environment is something close to my heart. It’s a theme I keep returning to. Many of your works evoke a state between dream and reality. What emotions do you hope viewers experience when they look at your images? I want to open their senses—to help them see the world differently, to show that things don’t always have to be as we expect. In a way, I want to bring out their inner child. Sometimes the world just needs a little magic. Which artists or disciplines inspire you? René Magritte, M.C. Escher, Salvador Dalí, Rob Gonsalves, Thomas Öberg (musician), Sven Nordqvist (children’s book illustrator), and of course, classical painters. DÜNYANIN SİHRE İHTİYACI VAR Fotoğraf, illüstrasyon ve dijital manipülasyonu bir araya getiren sürreal kompozisyonlarıyla tanınan İsveçli sanatçı Erik Johansson, hayallerle gerçeklik arasındaki sınırları sorgulayan işler üretiyor. 212 Photography Istanbul kapsamında 12 Ekim’e kadar Kadıköy Yeldeğirmeni Sanat’ta görülebilecek “Gölgelerin Arasında” sergisi, izleyicileri karanlığa karışan yollara, ışığın açısına göre şekil değiştiren binalara ve gökyüzünün yerle birleştiği düşsel sahnelere davet ediyor. Amacınızın anları değil, fikirleri yakalamak olduğunu söylüyorsunuz. Bir fikrin zihninizde ilk kıvılcımından son görüntüye kadar olan yolculuğu nasıl tanımlarsınız? Bu uzun bir yolculuk. Bazen yıllar alıyor. Ne kadar çok plan yaparsam sonuç da o kadar iyi oluyor. Ama aynı anda birçok proje üzerinde çalışıyorum; böylece her birine ihtiyaç duyduğu zamanı tanıyabiliyorum. İşlerinizde gerçekçilik önemli bir rol oynuyor. Sürreal bir fikri inandırıcı bir sahneye dönüştürmenin en zor yanı nedir? Gerçekçi görünmesi için olabildiğince sahada çekim yapmaya çalışıyorum. Dekor inşa ediyorum, modelleri ve ekipmanları yanımda götürüyorum. Işık ve perspektifi doğru yakalamak çok önemli. Çünkü farklı unsurları nihai görüntüde bir araya getirirken her şey buna bağlı oluyor. HEM ÖZGÜRLÜK HEM KISITLAMA Birçok fotoğrafçı spontane anları yakalamaya çalışırken siz sahnelerinizi inşa ediyorsunuz. Bu yaklaşım size nasıl bir özgürlük sağlıyor? Hem özgürlük hem de kısıtlama getiriyor. Ama bence yaratıcılık çoğu zaman belli sınırlar içinde daha iyi gelişiyor. Hayal gücü sonsuz; sınırlar onu biçimlendirmeye yardımcı olabiliyor. Tüm post-prodüksiyon sürecini kendiniz yapıyorsunuz. Bu kontrolü elinizde tutmak neden bu kadar önemli? Evet, her şeyi kendim yapıyorum. Çünkü tam kontrol sahibi olmak istiyorum. Ayrıca post-prodüksiyonu da yaratıcı sürecin bir parçası olarak görüyorum. O aşamada bazen hiç düşünmediğim şeyleri keşfedebiliyorum. BİR ŞEY İNŞA ETMEK DAHA EĞLENCELİ Kompozisyonlarınızda ışık ve perspektif çok kritik. Bu unsurların doğru yakalanması için nasıl hazırlanıyorsunuz? Flaşlar, tripodlar ve farklı teknikler kullanıyorum. Genelde işe en zor perspektife sahip kısmı çekerek başlıyorum—mesela belirli bir açıdan çekilmesi gereken bir bina gibi. Sonra diğer tüm fotoğrafları bu ana kareye uyacak şekilde çekiyorum. Çekimler için sık sık dekor ve fiziksel öğeler inşa ediyorsunuz. Dijital yöntemlere güvenmek yerine bunları fiziksel olarak kurmak sizin için neden önemli? Bir şeyler inşa etmek çok daha eğlenceli. Ama daha da önemlisi, sonucu daha gerçekçi kılıyor ve modellerin de sahnede etkileşime girebilecekleri bir şey oluyor. İster bir ay, ister bir kaldıraç ya da sadece istediğim forma benzeyen ağır bir cisim olsun—bu etkileşim sahneyi daha inandırıcı yapıyor. İZLEYİCİNİN DÜNYAYA FARKLI BAKMASINI İSTİYORUM Fotoğraflarınızda çevreyle ilişkimize dair ince göndermeler bulunuyor. Çevresel kaygılar sanatınızı nasıl etkiliyor? Etrafımda gördüğüm ve deneyimlediğim her şeyden etkileniyorum. Çevre ise kalbime yakın bir konu; sürekli dönüp dolaşıp işlerime geri giriyor. Birçok işiniz izleyicide rüya ile gerçek arasında bir yerde olma duygusu uyandırıyor. Siz izleyicinin hangi duyguları yaşamasını umuyorsunuz? Duyularını açmalarını, dünyaya farklı bakmalarını istiyorum. İçinde yaşadığımız dünyanın her zaman beklediğimiz gibi olmak zorunda olmadığını fark etmelerini… İçlerindeki çocuğu uyandırmak gibi. Dünyanın bazen biraz sihre ihtiyacı var. Çalışmalarınızla birçok insana ilham verdiniz. Sizi kimler ya da hangi disiplinler besliyor? René Magritte, M.C. Escher, Salvador Dalí, Rob Gonsalves, Thomas Öberg (müzisyen), Sven Nordqvist (çocuk kitabı illüstratörü) ve tabii klasik ressamlar.

October 7, 2025 | Art & Culture TR BELOW IST.FESTIVAL: Rethinking Reality words Onur Baştürk photos Courtesy of Istanbul ’74 A meeting point of ideas, disciplines, and emotions — IST.FESTIVAL celebrates its 15th edition this year. Founded in 2010 by Demet Müftüoğlu Eşeli and Alphan Eşeli, the visionary duo behind ISTANBUL’74, the festival has evolved into a cultural dialogue platform that connects Istanbul with the world’s creative minds. Taking place from October 10–12, this year’s theme poses not a statement but a question: “What is Really Real?” We spoke with Demet and Alphan about the evolution of the festival over the past fifteen years, Istanbul’s role within it, and the layered conversations inspired by this year’s theme. REALITY IS NO LONGER LINEAR—IT UNFOLDS IN OVERLAPPING LAYERS What does the question “What is Really Real?” mean to you? Why did you choose this theme? ALPHAN: We’re entering our fifteenth year with a question rather than a slogan: “What is Really Real?” Across this year’s panels, talks, and gatherings, we want to explore how reality is constructed, organized, and sometimes revealed through illusion—especially at the intersection of cinema, art, music, literature, design, and architecture. We value the artists’ new interpretations that allow us to see more clearly and their attempts at “reconstruction.” Instead of chasing final words, we aim to create space for good questions, for doubt, for calm dialogue, and for alternative ways of seeing. In a time when deepfakes and performative noise dominate the landscape, we hope the conversations that emerge this year will be both thought-provoking and inspiring. How is the concept of “reality” being discussed today in art, music, and design? DEMET & ALPHAN: Today, reality is questioned not merely as representation, but as an experiential structure. In art, the viewer is no longer a passive observer but part of the work—sometimes even its carrier. In music, beyond the divide between analog and digital or live and recorded, what’s being examined is the bond between sound and presence itself. Experiencing a live performance has become one of the truest forms of reality. In design, AI-driven aesthetics and craftsmanship now coexist on the same surface. Reality is no longer linear—it unfolds in overlapping layers that can contradict or complete each other. Perhaps the core issue is this: reality has become a mode of production. What we choose to reveal, what we conceal, and what we render visible... Art, music, and design are no longer just fields of creation; they are shared grounds for collective reflection on these choices. THE FESTIVAL HAS GROWN NOT ONLY AN IDENTITY BUT ALSO A MEMORY Looking back, how has IST.FESTIVAL evolved since its inception? DEMET & ALPHAN: When we started fifteen years ago, our vision was never just to create a festival. We wanted to build a space where Istanbul’s creative energy could connect with the world—a platform for new encounters between artists, thinkers, musicians, and designers. That founding idea still guides us, but its evolution has been richly layered. Each year, the festival has redefined its relationship with the city and its people. Sometimes it began with a street, a silence, or a question. Now, when we look back, we see that IST.FESTIVAL has grown not only an identity but also a memory. The relationships forged along the way, the collective productions, the ties we’ve built with Istanbul’s many layers—all of these form the essence of the festival. The one thing that has never changed is this: we keep asking questions—of ourselves, our time, and the meaning of art. Over fifteen years, what moments have challenged you the most, and which ones have made you proudest? DEMET: Courtney Love’s performance at Liman Lokantası and Thurston Moore’s concert with KONSTRUKT are among the moments we’ll never forget. The most meaningful experiences always emerged from unexpected encounters. And this year’s collaboration with Financial Times was another milestone—an important step that strengthens Istanbul’s place on the global cultural map. This year’s lineup includes Jeff Koons, Kid Cudi, Inez & Vinoodh, and Stefan Sagmeister. How do you approach participant selection? What are your criteria? DEMET: It doesn’t begin with a strict selection—it begins with a sense of encounter. What matters is not only who joins, but the ideas that bring them together and the kind of dialogue that can emerge. We invite figures who are not only pioneers in their fields but also capable of engaging with other disciplines, with the city, and with each other. Another key factor is how that person might interact with Istanbul. Some are meeting the city for the first time, while others are deepening long-standing connections. In that shared space, we all find new opportunities to think and create. The festival program spans art, music, gastronomy, and cinema. What inspired you to bring such diverse disciplines under one roof? DEMET & ALPHAN: Life itself doesn’t fit into a single discipline—and in a city as layered as Istanbul, the festival couldn’t either. When all these elements come together, they form a shared field of experience. ISTANBUL EXISTS IN THOSE IN-BETWEEN SPACES What role does Istanbul play in the festival? How does the city’s spirit shape the content? DEMET: Istanbul is the festival’s home and its infinite source of inspiration. The city’s real impact is not so much in the planned content, but in how that content is experienced. A sound, a word, a work of art can transform when it encounters the city. That’s why we prefer to be in dialogue with Istanbul rather than try to define it. How do you see Istanbul’s place in the global art and culture scene, and what role does IST.FESTIVAL play in that context? DEMET: Istanbul is far more than a geographical crossroads—it’s a living archive and a continuously evolving cultural force. The global art world today is increasingly open to listening beyond the traditional centers, to what happens in between. And Istanbul exists precisely in those in-between spaces. The festival’s contribution lies in being part of that uniqueness—turning Istanbul into a living experience for global artists and thinkers. Perhaps its greatest value is not just in telling the city’s story, but in creating new narratives with it. And how do you imagine the future of IST.FESTIVAL? DEMET & ALPHAN: We imagine it evolving into an even more layered and resonant voice—not just in terms of content, but geographically, intellectually, and emotionally. We want to expand the dialogue to new places and stories, to open space for more international collaborations, and to let the spirit of the festival echo beyond Istanbul—while always staying true to its soul. Fikirlerin, disiplinlerin ve duyguların kesiştiği bir alan: IST.FESTIVAL bu yıl 15’inci yaşını kutluyor. 2010'da ISTANBUL’74 kurucuları Demet Müftüoğlu Eşeli ve Alphan Eşeli tarafından başlatılan festival, o günden bu yana İstanbul’u dünyanın yaratıcı isimleriyle buluşturan bir kültürel diyalog platformuna dönüştü. 10–12 Ekim tarihleri arasında gerçekleşecek bu yılki festivalin teması, “What is Really Real?”. Festivalin kurucuları Demet ve Alphan ile 15 yılın birikimini ve bu yılın teması etrafında şekillenen diyalogları konuştuk. “What is Really Real?” sizin için ne ifade ediyor? ALPHAN: IST.FESTIVAL on beşinci yılına bir slogandan çok bir soruyla giriyor: “Hakiki Gerçek Nedir?” Bu yıl özellikle paneller, söyleşiler ve buluşmalarda sinema, sanat, müzik, edebiyat, tasarım ve mimarinin kesişiminde, gerçekliğin nasıl kurulduğunu, düzenlendiğini ve kimi zaman yanılsamalarla belirdiğini birlikte konuşmayı amaçlıyoruz. Panellerde son sözlerden çok iyi sorulara, kuşkuya, dingin bir diyaloğa ve farklı görme ihtimallerine yer açmayı hedefliyoruz. ‘Deep Fake’lerin ve performatif gürültünün öne çıktığı bir dönemde, bu panellerde doğacak diyalogların ilginç ve ilham verici olmasını umuyoruz. “Gerçeklik” kavramı sizce sanat, müzik ve tasarım alanlarında bugün nasıl tartışılıyor? DEMET & ALPHAN: Bugün gerçeklik meselesi, bu üç alanda da salt temsilin ötesinde, deneyimin yapısı üzerinden sorgulanıyor. Sanatta izleyici artık sadece bir gözlemci değil, işin bir parçası, bazen de taşıyıcısı. Müzikte ise analogla dijitalin, canlı ile kayıt arasındaki farkın ötesinde, sesin mevcudiyetle kurduğu bağ tartışılıyor. Bir performansı o an dinliyor olmak, artık gerçeğe en yakın deneyimlerden biri haline geldi. Tasarımda ise yapay zekâ estetiğiyle el işçiliği aynı yüzeyde bir araya gelebiliyor. Gerçeklik, artık doğrusal bir çizgi değil; üst üste binen, bazen birbirini çürüten, bazen tamamlayan katmanlar halinde yaşanıyor. Belki de asıl mesele şu: Bugün gerçeklik bir tür üretim biçimi hâline geldi. Hangi parçayı gösterdiğimiz, neyi sakladığımız, neyin görünür kılındığı... Dolayısıyla sanat, müzik ve tasarım artık sadece alanlar değil; bu tercihler üzerine birlikte düşünme imkânı sunan ortak zeminler. Geriye dönüp baktığınızda, IST.FESTIVAL’in başlangıçtan bugüne nasıl bir yol kat ettiğini görüyorsunuz? DEMET&ALPHAN: 15 yıl önce yola çıkarken hayal ettiğimiz şey, sadece bir festival yaratmak değildi. İstanbul’un yaratıcı enerjisini dünya ile paylaşabilecek bir alan kurmaktı. Sanatçılar, düşünürler, müzisyenler ve tasarımcılarla birlikte bu şehirde yeni karşılaşmalar yaratabilecek bir zemin... O ilk fikir hâlâ bizimle; ama geçirdiği dönüşüm çok katmanlı. Her yıl festival, şehirle ve insanlarla kurduğu ilişkiyi yeniden tanımladı. Bazen bir sokak, bazen bir sessizlik, bazen bir sorudan yola çıktık. Şimdi geriye dönüp baktığımızda, bu festivalin bir kimliği kadar bir hafızası da olduğunu görüyoruz. Bu yolculuk boyunca kurulan ilişkiler, kolektif üretimler, İstanbul’un farklı katmanlarıyla kurduğumuz bağ... Bunların her biri bizim için festivalin asıl özünü oluşturuyor. İlk günden bugüne değişmeyen tek şey ise şu: Soru sormaya devam etmek. Kendimize, çevremize, zamana ve sanatın anlamına dair. 15 yıl boyunca festival kurucuları olarak sizi en çok zorlayan ve en çok gururlandıran anlar neler oldu? DEMET: Courtney Love’ın Liman Lokantası’ndaki performansı ve Thurston Moore’un KONSTRUKT ile konseri akıllarımızda özel yer tutuyor. En değerli anlar hep beklenmedik karşılaşmalardan doğdu. Ayrıca bu yıl Financial Times ile yaptığımız iş birliği, İstanbul’u global haritada güçlendiren önemli adımlardan biri oldu. Bu yıl Jeff Koons, Kid Cudi, Inez &Vinoodh, Stefan Sagmeister gibi isimler var. Katılımcı seçim süreci nasıl işliyor? Hangi kriterler belirleyici oluyor? DEMET: Aslında süreç bir seçkiden çok bir karşılaşma hissiyle başlıyor. Kimlerin geldiği kadar, nasıl bir düşünceyle bir araya geldikleri, nasıl bir diyaloğun kurulabileceği daha önemli. Davet ettiğimiz isimlerin sadece kendi alanlarında öncü olmaları değil, farklı disiplinlerle, şehirle ve hatta birbirleriyle nasıl temas kurabilecekleri de belirleyici oluyor. Bizim için kıymetli olan bir başka şey, o kişinin İstanbul’la nasıl bir etkileşime girebileceği. Bazı katılımcılar bu şehirle ilk kez tanışıyor, bazıları ise yıllardır kurdukları bağları başka bir boyuta taşıyor. Bu ortak alan, hepimiz için yeniden düşünme ve üretme imkânı yaratıyor. Programda disiplinlerarası bir çeşitlilik var. Tüm bu alanları tek bir çatı altında buluşturma motivasyonunuz neydi? DEMET&ALPHAN: Hayatın kendisi tek bir disipline sığmıyor! İstanbul gibi çok katmanlı bir şehirde festivalin de öyle olması gerekiyordu. İstanbul’un bu festivaldeki rolü nedir? Şehrin ruhu, festival içeriklerine nasıl yansıyor? DEMET: İstanbul festivalin evi ve sonsuz ilham kaynağımız. İstanbul’un asıl etkisi, planlanan içerikten çok, içeriklerin nasıl deneyimlendiğiyle ilgili. Bir ses, bir söz, bir yapıt bazen şehirle karşılaştığında beklenmedik bir şeye dönüşüyor. O yüzden İstanbul’u tanımlamaktan çok, onunla konuşmayı tercih ediyoruz. İstanbul global kültür sahnesinde nasıl bir pozisyon alıyor? IST.FESTIVAL’in buna katkısı nedir? DEMET: İstanbul, coğrafi bir kavşaktan çok daha fazlası; tarihsel bir hafıza ve sürekli dönüşen bir kültürel enerji. Bugün global sanat dünyası, sadece merkezleri değil, aradaki alanları da dinlemeye daha açık. İstanbul da tam bu aralıklardan birinde duruyor. IST.FESTIVAL’in katkısı tam da bu eşsizliğin bir parçası olabilmek. İstanbul’u global sanatçılar ve düşünürler için yaşayan bir deneyime dönüştürmek. Belki de festivalin asıl katkısı; İstanbul’u sadece anlatmak değil, onunla birlikte yeni anlatılar üretmek. IST.FESTIVAL’in geleceğini nasıl hayal ediyorsunuz? DEMET&ALPHAN: Önümüzdeki yıllarda daha çok sesli, daha katmanlı bir yapıya evrilmesini hayal ediyoruz. Sadece içerik anlamında değil; coğrafi, düşünsel ve duygusal anlamda da daha fazla alana dokunan, yeni hikâyelere alan açan bir yapı. Uluslararası çapta daha fazla üretime alan tanıyan; İstanbul’un dışında da farklı şehirlerde yankı bulan bir festival düşüncesi bizi heyecanlandırıyor. Ama özünde festivalin ruhunu koruyarak elbette.

December 27, 2025 | DESIGN & INTERIORS a CALM, MATERIAL-DRIVEN HOME in DUBAI words YUZU Editorial interior design Amna Chaudhry Interiors photos Casa Mia Visuals production Karine Monié Inspired by autumnal tones of rust, red, and beige, this Dubai family home reflects a quiet balance between European urban elegance and Mediterranean ease. Designed by its owner, Amna Chaudhry, the house was the first project she completed for her own family after launching her interior design studio—an opportunity to translate instinct, experience, and restraint into lived space. STRONG BONES AS A STARTING POINT “This is our personal home,” she says. “From the start, we were looking for a property with strong architectural bones that we could renovate and truly make our own.” After exploring several neighbourhoods, it was this particular house in Green Community West that stood out. “I saw a level of potential in the floor plan that felt rare in Dubai, and I knew we could transform it into something special for our family.” Built in 2008, the Spanish Revival–style bungalow offered a clear architectural framework: a terracotta-tiled roof, stucco exterior, and an arched front loggia that immediately set the tone. Rather than overriding these features, the interior responds to them. Arches and softened curves appear throughout the house, echoing the exterior and creating a sense of continuity between inside and out. “I’ve always been drawn to the timeless elegance of Parisian interiors and the character of classic New York brownstones,” Amna explains. “At the same time, we wanted the home to feel appropriate for Dubai’s climate, which is why Mediterranean houses became an important reference—especially in terms of materials and a softer, more relaxed palette.” Two early design decisions shaped much of what followed. Breccia Capraia marble was selected for the kitchen, its cream base and expressive veining becoming a visual anchor across the home. Alongside it, an ILVE range introduced a slightly antique note. “The range brought a sense of age,” she says, “which naturally led us toward incorporating vintage pieces throughout the house.” Together, these elements established a balance between softness and boldness that informed the wider design language. LIGHT, TONE, AND ATMOSPHERE The colour palette remains restrained but expressive. Warm whites dominate the main living areas, allowing light to move freely through the space. “We wanted these rooms to feel open and airy,” says Amna. In contrast, darker tones appear in more enclosed areas such as the pantry and powder room. “Those spaces receive less daylight, so we used deeper colours to create a moodier, more intimate atmosphere.” In the kitchen, the decision to move away from an all-white scheme was deliberate. “The space felt too large and bright,” she notes. Deep navy cabinetry grounds the room, drawing directly from the tones of the Breccia Capraia marble used on the countertops and backsplash. Throughout the home, warmer hues—beige, rust, and red—appear in furniture and artwork. “These are colours I naturally gravitate toward,” Amna says. “I grew up in New York, and autumn has always been my favourite season. That palette feels familiar and personal to me.” CRAFT AS A QUIET CONSTANT Craftsmanship was central to the project, though not without its challenges. “The finishes and detailing we envisioned weren’t very common in Dubai at the time,” she explains. The team deliberately avoided anything that felt overly new or slick, which often meant working closely with artisans to achieve the right result. Custom millwork profiles, marble detailing, brass inlay herringbone flooring, and wall mouldings all required careful guidance. In some cases, elements were produced specifically for the house, including bespoke tiles for the checkered foyer floor. Natural materials—marble, linen, wood, and unlacquered brass—are used throughout, chosen for how they age over time. “Natural finishes develop character,” she says. “They tell a story as they’re lived with.” The result is a home shaped not by trends, but by intention: composed, warm, and quietly expressive—a personal space where architecture, material, and daily life are held in careful balance.

Temmuz 2021 | Volume IV - Y A Z BONJUK BAY Yedi yıllık döngü sonrası yeni bir yolda Yazı | Özden Akyıldız Fotoğraflar | İsa Kurt, Bora Tarhan, Esra Öztop H epimizin hayatı belli kalıplar içine sığmayan zamanlardan geçiyor. Şu an ne dünyayı bir kalıba oturtabiliyoruz ne de biz bir kalıba oturmak istiyoruz. Mekan algımız değişti. Eskiden kendimizi ait ve iyi hissettiğimiz mekanların artık ruhumuza iyi gelmediğine tanıklık ediyoruz. Değişen sadece mekanlar değil. Biz de değiştik. Özgürlüğümüzden ödün vermemek adına bireyselliği seçtiğimiz hayatlarımızın içinde, bir günde kapanan dünya ile bir anda yalnızlığımızla baş başa kalmadık mı? Sonuçta sınırları belli kapalı mekanlar cazibesini artık kaybetti. Daha fazla yeşilin içinde kaybolmak, doğaya dokunmak, hayvanlarla bir arada olmak, güneşin doğuşu ve batışını yaşamak istiyoruz. Ruhumuz sonsuz; gelişmek ve büyümek istiyor. Bunu başarabileceğimiz esnek mekanlar arzu ediyoruz. Son birkaç yıldır benim ruhumu besleyen kaçış noktam Bonjuk Bay oldu. Hem ruhumun derinliklerini keşfedebildiğim hem de benimle benzer dünya görüşünde olan yüksek enerjili insanlarla birlikte büyüyebildiğim ortak bir mekan Bonjuk Bay. Devamı için... Print YUZU MAGAZINE - IV Out of Stock View Details

September 11, 2025 | TRAVEL a RETREAT AMONG the VINES: TOREL QUINTA DA VACARIA words Onur Basturk photos Luis Ferraz (Courtesy of Quinta da Vacaria) I knew I had truly arrived in the Douro Valley—the northern Portuguese wine region stretching from Porto to the Spanish border—when terraced vineyards began to blanket every hillside in sight. The view from the car was nothing short of spectacular: vines climbing from steep slopes all the way to the hilltops, while the Douro River wound peacefully through the valley floor. And then, just an hour and a half later (the drive from Porto Francisco Sá Carneiro Airport), the hotel where I would spend the weekend appeared quietly before me: Torel Quinta da Vacaria. A HISTORY ROOTED IN THE 1600s The Douro Valley is the world’s oldest demarcated wine region, with viticulture here dating back to Roman times. The vineyards that include the estate I stayed at—Quinta da Vacaria—date back to 1616. That year, when the property became part of the Society of Jesus, its story began to be recorded. It started to take shape with a house built by Friar Luís Álvares de Távora. Even then, the estate was producing around 70 barrels of wine annually—an impressive figure for the era. The chapel dedicated to Our Lady of the Good Event, built in 1732, still stands almost entirely intact today at the entrance of the hotel. Over the following 150 years, Quinta da Vacaria grew significantly. What began as 25 hectares has expanded to 60 hectares of vineyards, with a vital role in producing world-class Port and DOC wines. In 2015, the estate was acquired by the Portuguese Marec Group, and shortly after, in collaboration with the Torel Boutiques group, the hotel project began. Torel Quinta da Vacaria is therefore a newcomer—having opened only last year. SCHISTÓ: A GASTRONOMIC HIGHLIGHT If anything matches the meditative walks through the vineyards and the serene river views from my room, it is the gastronomy. The hotel’s standout dining destination—one not to be missed even if you’re not staying overnight—is Schistó. Named after the region’s emblematic schist stone, the restaurant is a “tribute to Portuguese cuisine” shaped by the vision of Portugal’s most Michelin-starred chef, Vítor Matos (holder of five stars), together with chef Vítor Gomes and sous-chef Carolina Columbano. With only 14 seats, Schistó offers an intimate experience where guests sit directly before the open kitchen. The space feels like a fine dining theatre, with floor-to-ceiling pale green drapes and Guatemalan green marble underfoot creating an atmosphere that disconnects you from the outside world. Among the dishes I sampled—part of what is described as a “ten-moment gastronomic journey”—my favourites were the Rainbow Trout from the Douro River and a reinterpreted version of the traditional Cozido à Portuguesa. As Chef Matos explains: “We took Douro’s traditional, familiar Portuguese cuisine and turned it into a fun and daring experience. At the heart of our kitchen are always the ingredients—we try to extract as much flavour as possible.” And a special thanks must go to sommelier Carlos Eduardo. Thanks to his pairings, I discovered wines so exceptional that, ever since, I can hardly bring myself to accept anything less. A MUST: WINE TASTING AT CASA DA VINHA Another unforgettable moment during my stay was the experience at Casa da Vinha, perched atop the vineyards with sweeping 360-degree views across the Douro. If possible, walk there rather than take a buggy—the climb through century-old vines takes no more than 20 minutes. At the top, you’re rewarded with an extraordinary wine-tasting session. Reservations are essential, but the chance to explore Quinta da Vacaria’s finest wines in such a setting, guided by expert knowledge, was truly remarkable. THE ASTOLFI TOUCH The interiors of the hotel were entrusted to a familiar name: Joana Astolfi, founder of Studio Astolfi. Not long ago, I stayed at The Verse, one of Lisbon’s newest hotels, also designed by her, and I was captivated by her palette, material harmony, and refined details. At Torel Quinta da Vacaria, she continues this signature approach, sourcing ceramics, wicker, and wooden furniture primarily from Portuguese makers and artisans such as Depozito, A Vida Portuguesa, Oficina Marques, Banema Studio, Burel Chiado Interiors, Felipa Almeida, Bordallo Pinheiro, and Fabricaal. Architect Luís Miguel Oliveira, meanwhile, preserved the white façade of the original main house while painting the estate’s second-oldest building burgundy to evoke wine—a detail that looks particularly striking from the pool, especially at sunset. Many of the rooms also feature small outdoor bathtubs—mine included. If the weather had been warmer, I would have indulged without hesitation. FINAL DETAILS - Don’t be surprised if you feel a gentle tremor while sitting in your room—there’s a train line running just behind the hotel, and every so often one passes by. In fact, within the estate itself stands a historic railway bridge. - At the hotel’s spa, be sure to book the Vineyard Experience. This 120-minute ritual begins with a body scrub made of salt, grape, wine, and almond oil, followed by a dip in a pool infused with Quinta da Vacaria’s grape- and red wine-based ingredients.

September 2024 | Urban ENGLISH BELOW BARDOT vs. MORINI words Onur Baştürk İstanbul’un son dönem sosyal hayatının mini özeti şu: Artık adım başı her yer Espresso Lab. Fine-dining restoranlara ilgi azalıyor, ama meyhane ve ocakbaşı tarzı restoranlara olan ilgi artarak aynen devam ediyor. Misal, Gümüşsuyu’ndaki Topaz artık modern ocakbaşı Tere oldu. Bir de Valeron artık ‘millli dj’. Bu hafta her yerde o çıkıyor. Yeni mekan olarak ise bir tek Zorlu’daki Beymen’in bir süredir hazırlıklarını sürdürdüğü Bardot açıldı. Bir öğle yemeği davetiyle açılan Bardot için daha ilk günden şunu söylemek mümkün: Burası ‘kadınların Papermoon’u olur… Nitekim tren kompartımanı gibi uzayıp giden Bardot’nun açılış yemeğindeki tüm masaları kadın egemendi. Beymen’in yeme-içme sektöründeki bu ilk adımının hayli pahalıya patladığını mekana adım atar atmaz anlıyorsunuz. Öncelikle restoranın tasarımı New York merkezli iç mimarlık ofisi Roman and Williams’a ait. Bir dönemin meşhur Boom Boom Room’unu tasarlayan Roman and Williams ikilisinin son dönem yaptıkları en güzel proje Tin Building’di. Pekala Bardot da çok iyi işleri arasına girebilir. Çünkü mekandaki her detay gerçekten çok iyi. Bardot yemeğinde Bardot’nun kendisi kadar Morini de konuşuldu. Çünkü herkesin malumu: Beymen, Morini’ye çıkması için ihtarname göndermiş. Olay tıpkı, kiracısına “Yurtdışından kızım geldi, evi bir an önce boşaltın” diyen ev sahibi gibi. Yurtdışından gelen kız bu durumda Bardot oluyor tabii. Peki Morini gerçekten çıkacak mı? Hayır, bir yere gittikleri yok. Aynen devam edeceklermiş. Öğrendiğim kadarıyla sözleşmeleri devam ediyor. Yine de ekip ve yıllardır Morini müdavimi olanlar için epey tatsız ve haksız bir durum tabii. Olayın bir başka yönü de Bardot’nun açılış davetine Morini ekibine yakın olan simalardan kimin gelip gelmeyeceğiydi. Misal, Derin Mermerci. Davet edildi mi bilinmez, ama sonuçta Mermerci gelmedi. Bir başka isim Burcu Esmersoy’du. Esmersoy Bardot’ya geldi ama ertesi günlerde de Morini’cilerin İstinye Park’taki restoranı Clove’da doğum günü kutlaması yaptı. Bir bakıma herkesin gönlünü aldı denilebilir. A quick snapshot of Istanbul’s recent social scene: Espresso Lab spots are popping up on every corner. Fine-dining restaurants seem to be losing their appeal, but the interest in meyhane and ocakbaşı-style eateries remains strong. For example, Topaz in Gümüşsuyu has now transformed into Tere, a modern ocakbaşı. Oh, and Valeron has become a national DJ—he’s performing everywhere this week! As for new places, the only recent opening is Bardot, launched by Beymen at Zorlu, after much anticipation. After just one lunch, it’s safe to say: Bardot is likely to become the "Papermoon for women." Indeed, the opening lunch at Bardot, with its long, train-car-like layout, was dominated by women at every table. The restaurant’s design is by the New York-based interior design studio Roman and Williams. This duo, famous for designing the iconic Boom Boom Room, recently completed one of their finest projects, Tin Building. It looks like Bardot may also become one of their standout works. At Bardot’s opening, another hot topic was Morini. As everyone knows, Beymen has sent a notice for Morini to vacate. It’s kind of like a landlord saying, "My daughter is coming from abroad, you need to move out immediately." In this case, the "daughter from abroad" is Bardot, of course. So, will Morini actually leave? Apparently not. From what I’ve heard, they’re not going anywhere since their lease is still valid. But it’s definitely an awkward situation for them. Another aspect of the incident was the question of which of the people close to the Morini team would respond to Bardot's invitation. Derin Mermerci, for example. It is not known if she was invited, but in the end Mermerci did not come. Another name was Burcu Esmersoy. Esmersoy came to Bardot's, but in the following days she celebrated her birthday at Clove, Morini's restaurant in İstinye Park. In a way, she could be said to have made everyone happy.

September 16, 2025 | VOL 16 MILOS, in SLOW MOTION words Nicolas Vamvouklis photos 1-Courtesy Domes White Coast Milos, 2-Onur Basturk, 3- Emre Doğru There’s an island in the Cyclades where the landscape resembles sculpture, the sea turns turquoise in unexpected coves, and the food tells stories of salt, earth, and sun. Milos is not just beautiful—it feels self-authored, as if shaped by nature with a designer’s eye. Lying quietly in the Aegean, Milos has slowly become a discreet magnet for those in search of elemental luxury. Artists, architects, and travelers with a taste for the unpolished are now coming here not only for the beaches, but for the feeling—of openness, of texture, of something rare. The island is shaped like a horseshoe, its topography defined by its volcanic origin. This geological past has endowed Milos with mineral-rich cliffs, soft sandy arcs, and rock formations that flirt with abstraction. What sets it apart is its refusal to be flashy. It doesn’t overperform. It simply is—and that is its greatest seduction. THE SHAPE OF A PLACE Your introduction to Milos will likely be Adamas (or Adamantas), the main port. The town is modest, a bit sleepy around the edges, but it holds a few key ingredients for settling in: shaded cafes, car rentals, pharmacies, and bakeries for that essential morning spanakopita (a traditional pie made with spinach and feta cheese). From there, roads fan out across the island toward beaches, villages, and viewpoints that seem to unroll slowly, like scenes in a slow cinema. Drive north, and you reach Plaka—the capital and perhaps the most picturesque village on the island. Its alleys are tight, its walls blindingly white, and the light, especially near sunset, hits like a filterless dream. A climb to the old Venetian Castle rewards you with one of the finest sunsets in the Aegean. Below Plaka, the seaside villages of Klima, Mandrakia, and Firopotamos offer another kind of magic. These tiny, postcard-like settlements are defined by their syrmata—brightly painted boat garages nestled into the rocks. Fishermen once used them to store their vessels, but today some have been turned into holiday homes, their facades cheerful in red, yellow, green, and blue. They’re impossibly photogenic and oddly calming, as if color and rhythm could soothe the soul. WHERE THE SEA WRITES THE STORY But Milos is, above all, about water. The island boasts more than 70 beaches—a staggering variety for its size. The most iconic is Sarakiniko. Here, white volcanic rock has been carved by wind and sea into smooth, lunar curves. The absence of vegetation and the glare of the sun bouncing off the chalk-white surfaces create an otherworldly experience. Visitors don’t just swim here—they wander, climb, sit, stare. It’s as much a landscape as a seascape. Then there’s Firiplaka, where rose-colored cliffs tower above shallow turquoise waters, and Tsigrado, reachable only by a rope and ladder descent through a cleft in the rock—a small price for what feels like a private Eden. For a full experience of Milos’s coastline, book a boat to Kleftiko. Once a pirate hideout, it is a collection of sea caves, rock arches, and sapphire pools accessible only by water. Here, swimming feels ceremonial! TRACES OF THE PAST Milos also holds a quiet pride in its ancient heritage. The island is the birthplace of the Venus de Milo, the famed statue of Aphrodite now residing in the Louvre. Discovered accidentally in 1820 by a farmer near the village of Trypiti, the sculpture remains a powerful symbol of classical beauty. For a glimpse into this and more, the Archaeological Museum in Plaka houses Cycladic figurines, Roman relics, and a faithful plaster cast of the original goddess herself. FLAVORS OF THE AEGEAN If nature is the dominant force on Milos, food is its elegant reply. The island’s culinary scene balances simplicity and sophistication with ease. Traditional taverns still thrive, but in recent years, a handful of standout restaurants have elevated the offer—making dining part of the island’s deeper charm. The most talked-about address right now is Makris Restaurant, located within Domes White Coast Milos, perched above the sea on the island’s northwestern edge. Led by chef Petros Dimas, whose résumé includes stints in Michelin-starred kitchens, Makris has carved out a reputation for refined Greek cuisine with a contemporary sensibility. Dimas doesn’t obscure local ingredients but highlights them—red mullet is served with fennel and citrus, squid is delicately grilled and paired with smoked eggplant, while desserts play on Greek nostalgia with elegant restraint. The setting is equally arresting: a sleek, whitewashed terrace that overlooks the coast’s moonlike terrain. In Tripiti, another standout is Barriello, a sophisticated taverna housed in a 19th-century building. The setting is all stone arches and soft candlelight, but the kitchen is firmly contemporary. Local fava with capers, seafood pasta with saffron, and inventive vegetarian plates round out a menu that changes often. The wine list is Greek and proud—spotlighting organic and natural bottles from small producers. For those drawn to places with a lived-in, almost bohemian charm, Oh Hamos! near Adamas is a must. Run by a local family, this tavern is known for growing its own produce, making its own cheese, and hand-writing its menus with endearing commentary. Dishes are hearty—think goat with rosemary, baked aubergines, and stuffed zucchini blossoms. The shaded terrace, buzzing with conversation and shaded by trees, encapsulates a version of Greece that is unpretentious and deeply satisfying. Seafood lovers should also consider Medusa, in the tiny fishing village of Mandrakia. Tables are perched on the rocks just above the water. There’s no booking system—you come, you wait, you eat what the fishermen brought in that morning. Grilled octopus, marinated anchovies, and fried calamari are served simply but perfectly. The vibe? Slow and salt-kissed. Cafés and bars on the island tend to lean casual, but you’ll find thoughtful aesthetics in places like Aggeliki Ice Cream Shop in Adamas—a family-run spot serving fresh fig gelato, and Utopia Café in Plaka, a prime spot for a sundown cocktail with sweeping views. TIME SLOWS Accommodation on the island reflects the same understated elegance. Many properties have embraced Cycladic minimalism—white tones, natural textures, hand-crafted details. At the top end, Skinopi Lodge offers sculptural villas set into the cliff, almost invisible from afar. Closer to the port, Salt Suites & Executive Rooms in Pollonia deliver design-minded comfort a few steps from the sea. Domes White Coast Milos, where Makris Restaurant is located, merges boutique luxury with earthy aesthetics—all neutral palettes, rough stone, and clean lines. Unlike some islands that invite you to “do,” Milos encourages you to “be.” Sit longer, swim slower, eat better. Its magic lies not in spectacle, but in attention. You don’t rush Milos—and it doesn’t rush you. You find yourself seduced not by curated experiences, but by elemental ones: the warmth of a rock under the sun, the quiet at dusk, the crispness of a tomato just picked. For travelers with a sensitivity to design, to mood, to space, Milos is an island that offers something increasingly rare: room to breathe. for more Print VOL XVI - AEGEAN & MEDITERRANEAN 2025 Out of Stock Add to Cart

December 2024 | Travel TURKISH BELOW BEST CHRISTMAS MARKET Bolzano words Laura Cottrell Nestled in the enchanting Italian Dolomites, Bolzano is often called the “Gateway to the Dolomites.” This elegant and sophisticated town, where Italian and Austrian cultures beautifully intertwine, hosts Italy’s oldest and largest Christmas market, drawing over a million visitors from around the globe each year. The Christmas Market begins on November 28 and runs until January 6, transforming the heart of Walther Square into a festive wonderland. With 74 traditional wooden Alpine huts and a 20-meter-tall “Wishing Tree” adorned with over 1,300 twinkling lights as its iconic centerpiece, the market offers a magical holiday experience. Visitors can browse an array of handcrafted gifts, from felt slippers and embroidered tablecloths to traditional nativity figures. And, of course, no visit is complete without sampling local delicacies like cured meats, mulled apple cider, and the beloved strudel. This year, the Bolzano Christmas Market emphasizes environmental consciousness and respect for nature. Local and low-impact products are prioritized, alongside efficient waste management, energy-saving measures, and sustainable transportation initiatives. A few more festive highlights: Every Saturday morning, the "La Regina delle Nevi" (Queen of the Snow) ice show takes place on the skating rink at Town Hall Square. Meanwhile, as part of the "Angelus Loci" (City of Angels) program, installations by local artists curated by franzLAB symbolically represent angels across the city. Bolzano’s Christmas spirit is a perfect blend of tradition, charm, and sustainability, making it an unforgettable destination this holiday season. EN İYİ CHRISTMAS MARKET Bolzano Dolomitler’e açılan kapı olarak da bilinen Bolzano, büyüleyici İtalyan Dolomitler’inde yer alıyor. İtalya ve Avusturya kültürünün karışımı olan bu zarif ve sofistike kasaba İtalya'nın en eski ve en büyük Noel pazarına ev sahipliği yapıyor ve her yıl dünyanın dört bir yanından bir milyondan fazla ziyaretçi ağırlıyor. Her yıl 28 kasımda başlayıp 6 ocak’a kadar devam eden Noel Pazarı, Walther Meydanı'nın kalbinde kuruluyor. Tam 74 geleneksel ahşap dağ evi kurulduğu pazarın ikonik simgesi ise 20 metre yüksekliğindeki, 1300'den fazla ışıkla süslenmiş olan görkemli “Dilek Ağacı”. Ziyaretçiler Noel Pazarı’nda keçe terlikler ve işlemeli masa örtülerinden geleneksel doğum figürlerine kadar bir dizi el yapımı hediyeye göz atabiliyor. Ayrıca kurutulmuş etleri, elma şarabını ve strudel gibi yöresel lezzetleri de unutmayalım! Bu yıl Bolzano'daki Noel Pazarı tezgâhları çevreyi desteklemeye ve doğaya saygı göstermeye adanmış. Bu nedenle pazarda lokal ve çevreye düşük etkili ürünler kullanılıyor. Ayrıca verimli atık yönetimi, enerji tasarrufu ve sürdürülebilir ulaşıma önem veriliyor. Son birkaç detay: Her Cumartesi sabahı “La Regina delle Nevi” buz gösterisi Belediye Meydanı pistinde yapılıyor. “Angelus Loci” (Melekler Şehri) kapsamında ise lokal sanatçıların franzLAB küratörlüğündeki enstalasyonları şehrin dört bir yanındaki meleklerin sembolik bir temsilini sunuyor.

August 22, 2025 | TRAVEL a DREAMY LONG WEEKEND in AMALFI words Onur Basturk photos Courtesy of Hotel Miramalfi The 1960s… First came Fellini’s La Dolce Vita. Then the glamorous wave of Hollywood stars and European aristocracy descending on the Amalfi Coast. And soon after, a spontaneous style revolution: handmade leather sandals, linen dresses, Vietri ceramics. That iconic lifestyle of the ’60s still lingers on the Amalfi shores today. But to truly experience its allure, you need to know where to go. Consider this your compass. DAY ONE: MY HOTEL, MIRAMALFI From Naples Airport, the transfer wound its way through the dramatic Lattari Mountains framing the Sorrento Peninsula before descending towards the Amalfi Coast. Passing Ravello, the road down revealed staggering views—mesmerizing in every sense. By the time I arrived at Hotel Miramalfi, just five minutes from Amalfi’s center, my mind was still caught on those mountain vistas. The receptionist seemed to read my thoughts: “Would you like a cold prosecco?” Of course—who could ever refuse? I carried it straight to the balcony at Mario’s Lounge Bar, and there it was: the Amalfi view I had been dreaming of. Perched dramatically on the cliffs, Miramalfi is a design hotel with roots stretching back to 1956. Founded by Francesco Mansi after returning from years in Mexico, the hotel is still run by the Mansi family today. Miramalfi helped define the golden age of the 1960s, introducing modernist architecture to the Mediterranean and contributing to the emergence of beach club culture. A major renovation in 2022 gave Miramalfi a fresh identity while preserving its ’60s spirit. I felt it immediately upon entering my room: soft lines balanced with bold colors, and from the balcony, the endless sweep of the Mediterranean. The balcony alone could hold me captive for hours, yet Amalfi’s call was impossible to resist. My first stop was the hotel’s iconic beach club. With its saltwater pool and cheerful blue-and-white umbrellas, it radiated pure positivity. I swam, stretched out on a lounger, and drifted into a seaside nap—slipping into a dream with Amalfi as both the setting and the backdrop. That evening, I wandered into town—just 800 meters away—for dinner at Donna Stella Pizzeria, run by sisters Germana and Lorenza, affectionately known as the “Pizza Sisters.” The recommendation held true: the pizza was unforgettable. DAY TWO: EATING & DRINKING IN POSITANO The next morning began with an espresso on my balcony before walking down to Amalfi’s harbor to catch the ferry to Positano. Visiting in high season is pure madness—the crowds can be overwhelming. But it’s easy to escape them. Around 1 p.m., I slipped away to the now-iconic Da Adolfo for lunch, then returned to Positano afterward. Getting there is half the charm: look for the small boat marked with a red fish, reserved for those lucky enough to have a booking. Just one catch—reservations are famously elusive. No phone, no email. The best strategy? Show up and hope for the best. Back in Positano, sunset calls for a drink. Normally the place to be is Franco’s, but on this trip it was temporarily closed. The Champagne Bar at Le Sirenuse made for a worthy alternative. Other favorites include Tridente Cocktail Bar at Hotel Poseidon, La Giara Rooftop Bar, or the leafy, refined garden bar at Palazzo Murat (no sunset views here, but plenty of charm). For dinner, Chez Black remains the legendary go-to—reliable and ever-buzzing. Next2 offers a modern, design-forward take while keeping the atmosphere relaxed. Lo Guarracino is beloved for its seafood pasta by the sea, while Ristorante Da Gabrisa wins with panoramic views. La Tagliata is pure Italian family spirit—everyone on staff is related—and Casa Mele delivers an elegant, fine-dining feel. DAY THREE: STAYING PUT My third day was devoted entirely to Miramalfi. As the sun dipped, I headed to the hotel’s signature restaurant, Donna Emma—named after the founder’s wife, celebrated for her love of traditional Italian cooking. The menu reflects her spirit: handmade pasta, fresh seafood, seasonal vegetables—simple, soulful, and served on a terrace that seems to float above the sea. On my final morning, I sat once more on my balcony with a glass of prosecco, watching the light shift over the Amalfi horizon. And I made myself a quiet promise: Amalfi isn’t a once-in-a-lifetime place—it’s a place you return to.

Mayıs 2020 | Seyahat | Etiyopya Zamanın durduğu şehir: Harar Yazı & Fotoğraflar | Ömer Kılıç 2 006’da UNESCO Dünya Mirası Listesi’ne alındı. 2018’de National Geographic dergisi editörleri tarafından dünyanın en iyi ziyaret yerleri arasında gösterildi. Etiyopya’nın surlarla çevrili tarihi ve aynı zamanda gizemli kenti Harar’dan bahsediyorum. HARAR’A NASIL GİDİLİYOR? Bu tarihi kente ulaşmak için önce başkent Addis Ababa’dan Dire Dawa’ya uçtum. Bir saatlik uçuştan sonra Cibuti sınırında yer alan ve Addis Ababa’dan sonra ülkenin ikinci büyükşehri olan Dire Dawa’ya indim ve iner inmez hissettiğim ilk şey sıcak havaydı! Addis Ababa’nın serin havasından sonra burası oldukça sıcaktı. Dire Dawa’dan temin ettiğim araçla yaklaşık 1.5 saatlik yolu katettikten sonra Harar Çölü ile geniş bozkırlar ortasındaki vadi üzerine kurulu, surlarla çevrili Harar!a ulaşabildim. Klasik Etiopya rotalarının dışında olan bu gizemli şehre giriş yaptığınız andan itibaren zaman algınız farklılaşıyor! Burada modern zamana karşı koyan bir yaşam var. Şehrin labirent misali sokakları, birbirinden şık ve renkli kıyafetleriyle sokaklarda boy gösteren insanları, sıra dışı mimarilere sahip evleri ve hangi köşede nasıl bir sürpriz sunacağını bilemediğiniz atmosferiyle bir anda yüzyıllar öncesine ışınlanıyorsunuz. 16. yüzyılda inşa edilen, şehrin etrafını kuşatan yaklaşık dört metre yüksekliğindeki surların Suktat Beri, Argo Beri, Asum Beri, Asmedin Beri ve Bedro Beri isimlerini taşıyan beş kapısı; geleneksel mavi, yeşil, pembe ve beyaz boyalı evlerin bulunduğu dar sokaklara, irili ufaklı dükkânlarda rengarenk kumaşların satıldığı çarşılara ve ağırlıklı olarak sebze ve meyve satılan küçük pazarlara açılıyor. Ünlü beş kapının yanı sıra 16. yüzyılda inşa edilen ve renkleriyle dikkat çeken Juma Cami, Medhane Alem Katedrali, Fransız Şair Arthur Rimbaud’ya adanmış olan Rimbaud Ev Müzesi ve Etiyopya'nın tarihsel nesnelerini barındıran Harar Müzesi de mutlaka gezilmesi gereken yerler arasında bulunuyor. OLAĞANÜSTÜ TASARIMA SAHİP YEREL EVLER Harar’ın kültürel mirasının en görkemli bölümü ise olağanüstü iç tasarıma sahip yerel evler. Afrika, Hint ve İslam gelenekleriyle harmanlanan bu mimari stil, kenti gerçekten benzersiz kılıyor. Avlu içinde bulunan bu evlere ayak bastığınızda, duvarlardaki rengarenk ipliklerle el emeğiyle yapılmış sepetler şehrin kültürel izlerini yansıtıyor. Evlerde beş ayrı bölmeden oluşan, her bir grubun oturma düzeni ve yüksekliği farklı, sedire benzeyen oturma yerleri mevcut. EĞER KATLANMIŞ BİR HALI VARSA… Sedire oturduktan sonra rahatlıkla görülebilecek olan ince uzun tahta parçalar ise bu kültürün en önemli detayı. Eğer o tahta parçasında katlanarak duran bir halı bulunuyorsa o evde evlenecek yaşta bekâr bir kız olduğu anlamına geliyor. Eve misafirliğe gelen kişi, kapının yukarısındaki tahtalara bakıp bekâr kızların varlığını ve sayısını anlayabiliyor. Hararlılar bu ilginç geleneği nesilden nesile aktarmaya devam etmiş. Günümüzde bu geleneksel evler Harar ruhunu yaşamak isteyen maceraperestlere ‘guest house’ olarak hizmet veriyor. YIRTICI KUŞLARI BÖYLE BESLİYORLAR Şehrin kalbi olan Jumal Meydanı’nın doğusunda yer alan, ağırlıklı olarak kasap dükkânlarının bulunduğu pazarda, vahşi doğayla iç içe yaşamaya alışkın Harar sakinleri avuçlarının içine koydukları et parçalarıyla gökyüzünden aşağı doğru hızla süzülen yırtıcı kuşları besliyor! Bu durum benim için olağandışı olsa da bir Hararlı için günlük hayatın parçası. Ulaşımın ‘bajaj’ adı verilen üç tekerlekli motosikletlerle yapıldığı şehirde, taşımacılıkta da zaman tünelinden fırlamışçasına eşekler kullanılmaya devam ediyor. ARTHUR RIMBAUD ll YIL BURADA YAŞADI Bu gizemli Afrika şehri yüzyıllardır birçok macerapereste de ev sahipliği yapmış. Bunlardan biri de 1854 yılında bölgeyi ziyaret eden, “Binbir Gece Masalları”nın yazarı İngiliz kaşif Sir Richard Burton. Şehir hakkındaki izlenimlerini “Doğu Afrikada İlk Adımlar” adlı kitabında anlatan Burton, Harar’a ayak basan ilk batılı beyaz olarak tarihe geçmiş. Şehrin bir diğer ünlü ziyaretçisi ise “Göçebeler gibi uzaklara gideceğim” dedikten sonra Afrika’ya doğru yola koyulan ve bu esrarengiz şehri ziyaretinden sonra tam ll yıl burada yaşayan Fransız şair Arthur Rimbaud. Rimbaud’ya adanmış olan, şairin hayatına ait bilgi ve fotoğrafların yanı sıra kendisinin çektiği, Harar’ın dönüşümünü içeren fotoğraf sergisinin de bulunduğu Rimbaud Ev Müzesi şehirde ziyaret edilmesi gereken yerler arasında. SIRTLAN BESLEME GELENEĞİ! Dünyanın başka hiçbir yerinde görülmeyen vahşi sırtlanları besleme geleneği de bu şehirde yaşamaya devam ediyor! Yüzyıllar önce kıtlık zamanında sırtlanlar şehre inip insanları saldırmaya başlayınca yerel halk sırtlanları uzak tutmak için şehri çevreleyen surların dışına yiyecek bırakmaya başlamış. Böylece sırtlanlar insan yerine kendilerine sunulan yiyeceklerle beslenme alışkanlığı edinmiş. Bu gelenek zamanla her gece sırtlanları kasap atıkları ile beslemeye dönüşmüş. Böylelikle kendini göstermekten çekinmeyen, sokaklarda özgürce dolaşan vahşi sırtlanlar şehrin simgesi haline gelmiş! Harar sakinleri günümüzde bile sırtlanların çıkardığı kahkahaya benzer seslerin kötü ruhları uzaklaştırdığına inanıyor. BEN DE SIRTLANLARI BESLEDİM Afrikanın en yırtıcı ve en güçlü çeneye sahip hayvanı olarak bilinen benekli sırtlanları besleyen “Sırtlan adamlar” ise dünyanın başka hiçbir yerinde görülmeyen bir geleneğin son temsilcileri. Sırtlan adam olarak tanımlanan Hararlı Abbas Yusuf, yıllardır her akşam aynı saatlerde surların hemen dışında benekli sırtlanları isimleriyle çağırıp tek tek etle doyuruyor. Günümüzde bu gösteriyi izlemek ve sırtlanları elleriyle beslemek için yüzlerce meraklı bu esrarengiz şehri ziyaret ediyor. Ben de sırtlanları ellerimle besleyerek bu maceradan geri kalmadım! Etrafımı çevreleyen sırtlanların kahkahayı andıran çığlıkları tüyler ürpertici olsa da bu benim için dünyanın başka hiç bir yerinde yaşayamayacağım inanılmaz bir deneyimdi. MİSAFİRPERVERLİK GÖSTERGESİ: KHAT Dünyanın birçok ülkesinde uyarıcı etkisi nedeniyle yasaklandığı halde Etiyopya'da hâlâ yasal olan ve yerel kültürün parçası haline gelen narkotik bitki khat, Harar’da yoğun bir şekilde tüketiliyor. Etiyopya kökenli çiçekli bir bitki olan, yemen otu adıyla da bilinen khat’ın yapraklarını uzun süre çiğneyen kişide heyecan, abartılı neşe, gevşeme ve bilinç bozukluğu gibi etkiler görülüyor. Dünya Sağlık Örgütü khat çiğneme alışkanlığını madde bağımlılığı olarak sınıflandırıyor. Ancak Etiyopya’da durum biraz farklı. Diğer tüm tarım ürünlerini gölgede bırakmış durumda olan khat, Harar’da geniş bir nüfusu etkisi altına almış durumda. Geleneklere göre nereyi ziyaret ederseniz edin misafirperverlik göstergesi olarak barış çubuğu misali size hemen khat ikram ediliyor! Yerel halkın büyük bir bölümü öğle saatlerinden itibaren evlerinin önündeki kaldırımlara oturarak bitkiyi çiğnemeye başlıyor ve bunu geç saatlere kadar sürdürüyor. Ülkenin en büyük khat pazarlarının kurulduğu bölgede, görev başındaki kamu görevlileri dahil olmak üzere khat tüketimine dair herhangi bir kısıtlama bulunmuyor. SEYAHAT | Kategorinin diğer yazıları İzlanda’nın Sırları Rota Karadeniz, hedef ‘doğal izolasyon’ Zamanın durduğu şehir: Harar Kyoto’da bir ‘ryokan’da kaldım Karavan tatiline dair merak ettiğiniz her şey Issızlığın ortasındaki 10 inziva oteli Açıl susam açıl: Marakeş Test sonucunu göstererek uçağa bineceğiz Asya’nın mistik kapalı kutusu: Myanmar Tsipouro içmeden o adadan dönmeyin! Issız kanyonun ortasında: Amangiri Mars'a gitmiş kadar oldum! Buenos Aires’te yapmanız gereken 20 seksi şey

Mayıs 2020 | Seyahat | Japonya Kyoto’da bir ‘ryokan’da kaldım Yazı & Fotoğraflar | Özlem Avcıoğlu Ş u kesinlikle doğru: Japon kültürünü tanımak istiyorsanız mutlaka Kyoto’yu ziyaret etmelisiniz. Çünkü şehir üç yüzyıla yakın Japonya’nın başkenti olduğu için sayısız tarihi ve kültürel mekânı barındırıyor. Ayrıca zen bahçeleri, tapınakları, sokakları ve parklarıyla insan kendini bir filmin içinde gibi hissediyor Kyoto’da. Saatte 320 km hızla gidebilen meşhur Shinkansen, yani hızlı trenle Tokyo’dan 2.5 saatte ulaşılan Kyoto’da deneyimlemeniz gereken en önemli şey bir ‘ryokan’da konaklamak. Ryokan, geleneksel Japon hanı ya da otellerine verilen isim. Katı kural ve prensipleri var. Bir ryokana geldiğinizde ilk iş ayakkabılarınızı kapı önünde çıkarmak. Sadece çorap ya da size verdikleri tokyo ile içerde dolaşabiliyorsunuz! Ryokanlarda sizi geleneksel bir çay seremonisiyle karşılıyorlar. Odaların isimleri de genellikle Japon çiçek ve bitki isimlerini taşıyor. Krizantem süiti, kiraz süiti gibi… Odaların içinde giymeniz için her zaman yukata denilen rahat bir kıyafet bulunuyor. Yemeğe giderken, ryokanın bahçesinde dolaşırken bunu giymeniz bekleniyor. SADECE YER YATAĞI VAR Bütün odaların Japon stilinde döşeli olduğunu hatırlatayım. Yerler tatami denilen, döşeme kaplama gereci olarak kullanılan kalın hasırla kaplı. Odalar fusuma adı verilen kağıt kaplamalı, ince tahtadan yapılma sürme kapılarla ayrılmış. Ryokanlarda futon denilen yer yataklarında yatılıyor. Futonlar genelde oshi-ire denilen dolapların içinde. Akşamları futonları sermek ve sabah kaldırmak oda temizlikçisinin görevi. Kahvaltınız ise sabah odanıza getiriliyor ve tabii ki Japon usulü yiyeceklerden oluşuyor. Ben ryokan deneyimi için Arashimaya bölgesinde, sadece geleneksel bir botla ulaşılan, nehir kıyısındaki Hoshinoya Kyoto ’yu seçtim. Yüzyıllık binaların birinde yer alan Hoshinoya’da neler mi yaptım? Elbette kurala uyup odama ayakkabılarımı çıkararak girdim. Sabahları nefis Japon kahvaltısı yaptım. Zen bahçesinde dinlenip çay merasimine katıldım. Akşamları ise sadece otel misafirlerine hizmet veren, tek tek odalardan oluşan restoranda Kyoto mutfağından minik ama hepsi bir tabloyu andıran yemekleri tattım. Ryokanlarda kalmak istemiyorsanız Aman zincirinin yeni oteli Aman Kyoto, Four Seasons, Westin Miyako ya da Hyatt Regency ’de konaklayabilirsiniz. Bu otellerin içinde de ryokan tarzı döşenmiş odalar bulmak mümkün. BU TAPINAKLARA GİDİLMELİ İkibinden fazla tapınağa sahip şehirde görmeniz gereken en önemli tapınak Altın Pavilyonu ile bilinen Kinka-Ku-Ji. Ayrıca, instagramda sıkça fotoğrafına rastladığımız dört kilometre uzunluğundaki kırmızı tahta kapılardan geçilerek ulaşılan Fushimi Inari Shrine ile her gün rahiplerin ince kumdan elleriyle yaptığı Zen bahçeleriyle bilinen Kodaji Temple da görülmesi gerekenler arasında. GEYŞALARIN BÖLGESİ Kyoto’nun tarihi Gion bölgesi artık sayısı oldukça azalan geyşaların yatılı okullarının da bulunduğu yer. Buradaki sokaklar yerel kıyafetleriyle dolaşan insanlarla dolu olduğu için en çok fotoğraflanan bölge burası Kyoto’da. Aynı zamanda birçok kafe, restoran, ryokan tarzı otel ve başta kimono olmak üzere el yapımı yerel eşya satan dükkân ve butiklere ev sahipliği yapıyor Gion . UNUTMADAN… - Arashiyama bölgesindeki Sagano Bambu Ormanı da Kyoto’da görülmesi gereken, kendinizi çok dingin ve iyi hissedeceğiniz bir yer. - Yemek yemek için çok seçeneğiniz var, ama ben bir çeşit Japon fondüsü olan, et ve sebzeleri önünüzdeki tencereye atarak pişirdiğiniz ‘shabu shabu’yu öneririm. Ama unutmayın, bu özel yemeği servis eden restoranlarda ayakkabılarınızı çıkaracak ve yerde oturacaksınız. Agotsuyu Shabu Shabu bu anlamda en iyi restoranlardan biri. - Nishiki Market ise geleneksel Japon mutfağına özgü her şeyi bulabileceğiniz bir pazar yeri. Taze balıklardan mutfak araç gereçlerine, sezonluk gıdalardan Japon tatlılarına ve tabii sushiye kadar yeme içmeyle ilgili her şey mevcut burada. SEYAHAT | Kategorinin diğer yazıları İzlanda’nın Sırları Rota Karadeniz, hedef ‘doğal izolasyon’ Zamanın durduğu şehir: Harar Kyoto’da bir ‘ryokan’da kaldım Karavan tatiline dair merak ettiğiniz her şey Issızlığın ortasındaki 10 inziva oteli Açıl susam açıl: Marakeş Test sonucunu göstererek uçağa bineceğiz Asya’nın mistik kapalı kutusu: Myanmar Tsipouro içmeden o adadan dönmeyin! Issız kanyonun ortasında: Amangiri Mars'a gitmiş kadar oldum! Buenos Aires’te yapmanız gereken 20 seksi şey

January 2023 | Travel CUIXMALA a dream empire photos Davis Gerber Forget the description that a "dream hotel" that used for some hotels. Because none of them can be such a dream as much as Cuixmala in Mexico. This is due to a variety of factors, so let's start at the beginning. To begin with, Cuixmala is located in a vast area. There is a five-kilometer coastline facing the Pacific Ocean. Additionally, it has a magnificent 30,000-acre nature reserve that is home to 12,000 plant species and a wide variety of animals, including zebras. Within the vast grounds, the hotel is naturally divided into various areas: Casa Cuixmala with suites and bungalows, Casas with three private villas (Casa Alborada, Casa La Playa, Casa Torre) and Casitas with a modern version of ten charming traditional Mexican houses with ocean views with different bed capacities. THE TURBULENT LIFE BEHIND HYBRID ARCHITECTURE Cuixmala, a rich blend of Mexican, European and Moroccan architecture, has this hybrid design for a reason. This was actually the home of the illustrious billionaire and politician Sir James Goldsmith, who died in 1997. Cuixmala was established as a hotel a few years after the passing of Goldsmith, whose personal and professional lives were both turbulent and who had roots in both Britain and France. Some members of the Goldsmith clan, nevertheless, are still living in their secluded homes on the property. James Goldsmith was married three times and had a lot of lovers. He left behind eight children. In interviews, one of those kids, Alix Marcaccini, who converted Cuixmala into a hotel, said that "family was very important to my father, even though he had an atypical existence." Another noteworthy detail is that Lady Annabel Goldsmith, Alix's mother, is also the founder of the illustrious London membership club Annabel's. ZEBRAS GIVEN AS GIFTS The majority of presidents, prime ministers, businessmen, and, of course, celebrities came to visit here when Sir James Goldsmith utilized Cuixmala as his private property. Among them are Ronald Reagan, Henry Kissinger, and Richard Nixon. However, there is one person whose name has remained secret, and that is the person who gave Goldsmith a pair of African zebras, and now those zebras are roaming freely in the field. The number of them has also reached 40. AN EARLY AWARENESS Goldsmith's early awareness of the environment is also always appreciated. Ecological works, which began long before caring for the environment was fashionable, has always been an integral part of the Cuixmala experience. From giraffes to antelopes, from jaguars to pumas, wild animals, as well as zebras, are protected within the Cuixmala terrain and roam around the property as freely as possible. WHERE IS IT AND HOW TO GET THERE Cuixmala is in the Mexican state of Jaslico. It is located in Costa Alegre, between the popular tourist city of Puerto Vallarta (3 hours by car) and the port city of Manzanillo (75 minutes by car). The land is remote and independent, but half an hour's drive along the coast leads to Careyes, a more traditional luxury resort known for its clubs and restaurants.

Eylül 2021 | Seyahat | Türkiye Mars’ta bir otel odasında kalıyormuş gibi AKANA Yazı | Alp Tekin Bu yazın sürpriz otellerinden biri oldu Bodrum Cennet Koyu tarafındaki Akana. Sezonu hayli geç, temmuzun ikinci haftasında açmasına rağmen Akana sezonu hızlı yakaladı ve özellikle ağustos sonundaki plaj partileriyle adından söz ettirdi. Akana’nın dikkat çeken özelliklerinden biri de kuşkusuz otelin tasarımıydı. Yuvarlak otel odaları Bodrum’da alışık olunan bir şey değil. Bu yüzden Akana’nın odaları kısa sürede ilgi çekti. Mars’ta bir otel odasında kalıyormuş hissi veren Akana’nın gri tonu baskın odalarının mimarisi CDW (Contemporary Design Works) tarafından yapılmış. Otelin yatırımcısı Çağdaş Holding bünyesindeki CDW ekibi Akana’nın nasıl oluştuğunu şöyle anlatıyor: “Dış mimaride parça-bütün ilişkisini temel aldık. İklimin canlılığı, doğal dokunun ihtişamı ve tarihin derinliğini dengeli bir şekilde harmanlamayı hedefledik. Ahşap, hasır ve doğal kumaşların ön planda olduğu bohem stili, çağdaş ve minimal bir lüks anlayışı ile birleştirdik. Odalarda ve otel genelinde ise hologram efektli ışıklandırma kullandık. Bu da Akana’yı taçlandıran konseptin gizemli bir parçası oldu. Kısacası Akana, misafirlerin hayatın tüm renklerini seyrederken, kendilerini dinleyebilmek, daha dingin bir an yakalayabilmek ve yenilenmek için aradıkları her şeyi bulacakları bir ‘içe dönme oteli’ olarak konumlanmış oldu”.

November 2024 | Travel TURKISH BELOW NINE ORCHARD Where History Meets Modern Comfort words Onur Baştürk photos Nine Orchard One of the highlights of my last visit to New York was the Swan Room bar at Nine Orchard, where I enjoyed a margarita before grabbing a snack at the Corner Bar. It was mid-April and a bit chilly, perfect for exploring the vibrant shops of the Lower East Side. Nine Orchard hotel is located in a beautifully restored building that dates back to 1912, formerly the Jarmulowsky Bank, which had been vacant since the mid-2000s. Rather than a complete redesign, the hotel features a careful restoration achieved through collaboration with local New York artists and creators. They contributed to every detail, from the artwork and minibar selections to the bathroom materials and sound system. Architectural historians also helped preserve the building's historic character, integrating original design elements into the façade, including a recreated clock that once hung above the entrance. In the lobby, large arched windows and meticulously restored cornice moldings reflect the building's original design. FURNITURE IS FROM LOCAL MANUFACTURER Each room is simple yet elegantly designed, featuring at least one large window—a wonderful luxury for a stay in New York! The furniture has been specially crafted by local manufacturers, while durable and aesthetically pleasing vintage items have been sourced from Europe. The bathrooms, uniquely designed by Reza Nouranian Design, showcase a trendy collection of black and white stones imported from Spain, Greece, and Portugal. Relaxation areas have also been thoughtfully designed by Reza Nouranian Design in collaboration with Fernando Santiago. MANAGED BY IGNACIO MATTOS Nine Orchard's two restaurants are managed by Ignacio Mattos who is known as one of New York's most exciting chefs. Corner Bar is one of these restaurants. RESTAURANTS AROUND NINE ORCHARD - SHABUSHABU MAYUMON: Tucked away at 115 Division Street, this cozy 8-seat spot serves up an incredible “shabu shabu” tasting menu—think Japanese hot pot at its finest! The chefs whip up mouthwatering pork belly, A5 Miyazaki wagyu, and American wagyu right in front of you, cooking it in bubbling broth and pairing it with delicious sauces like sweet soy and spicy pumice. They’re pretty proud of their skills, boldly stating, “No one else can serve high-quality cooked meat with our amazing spices in just 10 seconds!” - CERVO’S: With its lively mosaic tiles and comfy wood panels, Cervo’s is bursting with energy! This restaurant draws inspiration from the coastal traditions of Spain and Portugal, serving up a tasty homage to the seafood from the Iberian Peninsula—all in the heart of New York City. - CORIMA: The culinary concept of Corima, which means "circle of sharing," focuses on the northern region of Mexico, specifically the states of Sonora and Chihuahua. At Corima, chef Fidel Caballero interprets the materials and techniques of his hometown in northern Mexico in a way that has not been done before. Sotol, which tastes like tequila and mezcal and which Fidel calls "progressive Mexican," is a must try. Bonus: Lobster Nicuatole, Salsa Veracruzana and Black Cod. - TOLO: The menu of Tolo owned by Chinese chef Ron Yan, who has spent his last decade working on New York's culinary scene, offers a variety of dishes from raw seafood to noodles and typhoon shelter-style chicken. - DIRTY CANDY: This place is a gem! Dirty Candy is all about vegetables and is actually the only veggie restaurant in town. Chef Amanda Cohen is on a mission to make veggies tastier than anything you’ve ever had before. Get ready to have your mind blown by how delicious plant-based dishes can be! LOWER EAST SIDE’IN GİZEMLİ COOL’U New York’u son ziyaretimde en zevk aldığım yerlerden biri Nine Orchard’ın Swan Room isimli barıydı. Bu görkemli barda margarita içip daha sonra yan taraftaki Corner Bar’da bir şeyler atıştırmış, sonra da o enerjiyle dışarı çıkmıştım. Nisan ortasıydı, hava soğuktu, Lower East Side’ın enerjik caddelerinde yer alan farklı dükkânlar arasında gezinmek şahaneydi! Nine Orchard otelinin binası tam da bu yeni enerjinin ortasında yer alıyor. 1912’de inşa edilen, eskiden Jarmulowsky Bankası olan ve 2000’lerin ortalarından beri boş duran bu mimari hazine değerindeki bina, tam da tahmin ettiğim gibi yeniden tasarlanmamış, sadece restore edilmiş. 116 odaya sahip Nine Orchard’ın restorasyonu için büyük bir tasarım firmasıyla çalışmak yerine, birçoğu Nine Orchard’ın bulunduğu mahallede yaşayıp çalışan çok yönlü New Yorklu yaratıcılar ve sanatçılarla iş birliği yapılmış. Her odada asılı olan sanat eserlerinden mini bar seçimine, banyo malzemelerinden otel genelindeki özel ses sistemine kadar her türlü detay bu uzman kadro tarafından yapılmış. İlham kaynağı The Dakota gibi ikonik New York binaları olan Nine Orchard’ın restorasyonunda mimarlık tarihçilerinden de yardım alınmış. Böylece binanın tarihi karakteri titizlikle korunmuş ve restore edilen cephedeki orijinal mimari ve tasarım unsurları benimsenmiş. Hatta binanın ana girişinin üzerinde asılı olan, ama yıllar önce kaybolan orijinal saat bile yeniden yaratılmış. Bir zamanlar banka veznedarlarının çalıştığı lobide ise orijinal resimlerden yola çıkılarak büyük, kemerli pencereler ve özenle restore edilmiş korniş pervazlar yeniden yapılmış. ODALARDAKİ MOBİLYALAR LOKAL ÜRETİCİDEN Sade, ama gösterişi dozunda olan her odada en az bir büyük pencere bulunuyor, ki bu da bir New York konaklaması için şahane bir lüks! Odalardaki mobilyalar ise New York’taki lokal mobilya üreticileriyle çalışılarak özel olarak üretilmiş. Ayrıca Avrupa'dan dayanıklı, işlevsel ve elbette estetik açıdan hoş vintage parçalar tedarik edilmiş. Reza Nouranian Design tarafından benzersiz bir şekilde tasarlanan banyolarda ise İspanya, Yunanistan ve Portekiz'den temin edilen siyah ve beyaz taşlardan oluşan son moda bir koleksiyon yer alıyor. Dinlenme alanlarının tasarımı da Reza Nouranian Design ve Fernando Santiago'nun ortak çalışmasıyla gerçekleşmiş. IGNACIO MATTOS YÖNETİMİNDE Nine Orchard’ın iki restoranı New York'un en heyecan verici şeflerinden biri olarak kendini hızla kabul ettiren Ignacio Mattos yönetiminde. Bu restoranlara Corner Bar dahil. NINE ORCHARD ÇEVRESİNDEKİ RESTORANLAR - SHABUSHABU MAYUMON 115 Division Street'teki sekiz kişi oturma kapasiteli bu restoranda Japon hotpot’u olan “Shabu shabu” tadım menüsü servis ediliyor. Restoranın aşçıları birinci sınıf domuz göbeği, A5 Miyazaki wagyu ve Amerikan wagyu etini kaynar et suyunda çalkalayıp ardından tatlı soya, keskin biberli ponzu ve fındıklı miso gibi soslarla terbiye ediyor. Ayrıca çok iddialılar, “Başka hiçbir restoran bizim gibi 10 saniye içinde aynı kalitede baharatlar ve malzemelerle yüksek kalitede pişmiş et sunamaz”. - CERVO’S Mozaik karolar ve rahat ahşap panellerle inşa edilmiş bu yüksek enerjili restoran İspanya ve Portekiz'in kıyı geleneklerinden esinlenen menüsüyle öne çıkıyor. Bir bakıma İber Yarımadası'nın deniz ürünlerine New York şehir merkezinde bir övgü. - CORIMA “Paylaşım çemberi” anlamına gelen Corima’nın mutfak konsepti Meksika'nın kuzey bölgesine, özellikle de Sonora ve Chihuahua eyaletlerine odaklanıyor. Şef Fidel Caballero, Kuzey Meksika'daki memleketinin malzemelerini ve tekniklerini daha önce ifade edilmemiş bir şekilde yorumluyor. Fidel'in ‘Progressive Mexican’ olarak adlandırdığı menüde tekila ile mezcal arasında bir tadı olan Sotol mutlaka denenmeli. Ayrıca: Istakoz Nicuatole, Salsa Veracruzana ile Siyah Morina Balığı da… - TOLO Son on yılını New York'un mutfak sahnesinde çalışarak geçirmiş Çinli şef Ron Yan'a ait bir restoran olan Tolo’nun menüsünde çiğ deniz ürünlerinden noodle'a ve Typhoon Shelter tarzı tavuğa kadar çeşitli yemekler açık mutfak fonunda sunuluyor. - DIRTY CANDY İşte civarın en farklı restoranı. Bir sebze restoranı olan Dirty Candy için şehrin tek sebze restoranı da diyebiliriz. Çünkü gerçekten sebzeden başka bir şey servis etmiyorlar ve amaçları sebzeleri daha önce yediğiniz her şeyden daha lezzetli hale getirmek. Mutfağın başında ödüllü şef Amanda Cohen var. for more Print VOL XIV - 2024 / 25 970,00₺ Regular Price 870,00₺ Sale Price Add to Cart

July 2023 | Travel | Vol 10 english below KAPTANIN SEYİR DEFTERİ yazı Alp Tekin fotoğraf Christos Drazos B urası Santorini’nin sarp kayalıklara sahip bölgesi Caldera. Görkemli manzaranın ucuna konumlanmış süitler ise eski ve geleneksel bir kaptan evinin otele dönüştürülmüş hali olan Homeric Poems’e ait. Atina merkezli mimarlık ofisi Interior Design Laboratorium (IDL), otel binasından ayrı olarak duran bu üç süiti yenilerken adanın geçmişinden ilham almış. IDL’in temel ilkesi olan sadelik, aynı zamanda süitlere hakim olan duygu. İç mekan tasarımı detaylarında ise denizcilik geleneğinden referanslar kullanılmış: Ahşap, ip, deri, saz ve dayanıklı tekstiller. Ayrıca deniz haritaları, pusulalar, dürbünler, rahatlatıcı minderler, kalın şilteler... Süitlerin dikkat çeken diğer bir yanı, teknelerin ana yelkeninden ilham alan iki dikey yelken bezinin ortak dış alanı bölerek üç ayrı yemek alanı oluşturması. Salondaki mobilyalar Kaldera ve volkanı engelsiz bir şekilde görebilmek verandanın kenarına yerleştirilmiş. Süitlerin dış cephe rengi ise Kaldera manzarasıyla uyumlu. Ayrıca dış cephe, adanın karakteristik unsuru olan kırmızı ve siyah Santorini kayalarından inşa edilmiş. CAPTAIN’S JOURNAL words Alp Tekin photos Christos Drazos T his is the Caldera, the steep cliff region of Santorini. The suites, located at the edge of the magnificent view, belong to Homeric Poems, an old and traditional captain’s house converted into a hotel. Athens-based architecture firm Interior Design Laboratorium (IDL) was inspired by the island’s past when renovating these three suites, which stand apart from the hotel building. Simplicity, the basic principle of IDL, is also the feeling that dominates the suites. In the interior design details, references from the maritime tradition were used: wood, rope, leather, thatch, and durable textiles. Also nautical charts, compasses, binoculars, comfort cushions, thick mattresses... Another striking aspect of the suites is that two vertical sailcloths, inspired by the mainsail of the boats create three separate dining areas by dividing the common outer space. Living room furniture is placed on the edge of the veranda for an unobstructed view of the Caldera and the volcano. The suites’ exterior color is in harmony with the Caldera view. Also, the exterior is made of red and black Santorini rocks, the characteristic element of the island. for more Print VOL X - AEGEAN & MEDITERRANEAN EDITION - 2023 Out of Stock Add to Cart